Month: August 2015

முகம்

–கவிஜி.

இதோ, இப்போது தொட்டு விடலாம் போலத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நெருங்க நெருங்க தூரம் போய்க் கொண்டே இருந்தது வானம். அது யாரின் கை என்று தெரியவில்லை. அவன் மேல் நோக்கிதான் பார்க்கிறான். அவன் கையை பிடித்து அவனை மேலே மேலே, மேலே தூக்கிக் கொண்டு போவது மட்டும் யாரெனத் தெரியவேயில்லை. உடலில் பிரதிபலிக்கும் நட்சத்திரங்களும், சில்லிட்டு போகச் செய்யும் ஆனந்த பூங்காற்றும், அவனை எடை இழக்க செய்தது. தன்னை ஒரு சருகாக உணர்ந்தான். அங்கே ஓர் இலையுதிர்ந்த மரம் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த மரமே வானத்தின் தொடக்கமாக இருக்கும் என்ற அவனின் கற்பனை, அவனை ஒரு வித மாயத்துக்குள் இழுத்துக் கொண்டு சென்றது. ஆகாயத்தில் சிறகின்றி பறக்கும் காட்சியை அவனால் நன்றாக உணர முடிகிறது. மூச்சு வேக வேகமாக உள்ளிழுக்கப்பட்டு, தட்டுத் தடுமாறி, உடல் நடுங்கி, வியர்த்து, தலை சுற்றுவது போல் உணர்ந்து…

பிடித்துத் தூக்கிச் சென்ற கை சட்டென தன் பிடியை தளர்த்த, இலையுதிர்ந்த மரம் நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தவன் மைக்ரோ வினாடியில் படுக்கையில் கிடந்தான். வேக வேகமாய் மூச்சு வாங்கியது. சட்டென திறந்த விழிகள் திரு திருவென வெற்றிடங்களை வரி வரியாய் ஆராய்ந்தது.

எது நிஜம்? தூங்கியதா? பறந்ததா? பறக்கும் போது தூங்கியது தெரிந்ததே. தூங்கிய போதும் பறந்தது தெரிந்ததா? யோசிக்க யோசிக்க சிறுநீர் கழிக்கத் தோன்றியது. மெல்ல எழுந்தான் உடம்பெல்லாம் ஏதோ வலி. புதிய புதிய சிந்தனைகள் அவனுக்குள் ஒரு காட்டாற்றைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தது. மெல்ல எழுந்தவன் கழிவறை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். கண்ணில் ஏதேச்சையாக அவன் அறையில் வைக்கப் பட்டிருந்த ஆளுயர கண்ணாடி தென்பட்டது. பார், உற்றுப் பார் என உள்ளுணர்வு சொல்வதாக ஒரு உணர்வு ஏற்பட, உற்றுப் பார்த்தான். அவனின் முகத்தை உற்று உற்று பார்த்தான் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

மனிதனின் மிகப் பெரிய ஆபத்தான கண்டு பிடிப்பான, அந்த நிலைக் கண்ணாடியில் அவனின் பிம்பம் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தது. அது வெறும் பார்வை அல்ல அது தேடல். எங்கே அந்த சிறகு? அந்த இலையுதிர்ந்த மரம் கடைசியாக கை நழுவும் நேரத்தில் சொன்ன நினைவுகளை கண்ணாடிக்குள் தேடியதாக அவனின் முக பாவனை இருந்தது. அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தான்.

பள்ளி செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்த அவனின் தம்பி ராமை என்னடா போட்டோவை இப்படி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று நெற்றி சுருக்கி யோசிக்க வைத்தது.

“ராம், இங்க வா”, என்றான் அவன்.

ராம் வந்தான். ‘என்ன?’ என்பது போல பார்த்தான்.

அவன் போட்டோவில் இருந்து பார்வையை திருப்பாமல் போட்டோவில் இருப்பது யார் என்று கேட்டான்.

‘சரியாப் போச்சு’ என்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, “போடாங் கொய்யால அவனவனுக்கு டெஸ்ட், சைக்கிள், டெஸ்ட், மிட் டெர்ம்னு உயிர் போற வேல எவ்ளோ இருக்கு” என்று தொடர்ந்த ராம், “அவன் போட்டோவப் பார்த்துட்டு அவனே யார்னு கேக்கறான்” என்று முணங்கியபடியே பள்ளி செல்ல வெளியேறினான்.

அடுத்து அம்மா வந்தாள். பையனின் எப்போதும் போலானதொரு விளையாட்டு என்றே முதல் பார்வையை வீசினாள்.

மெதுவாக, ஆனால் அழுத்தமாக கேட்டான், “அம்மா அந்த போட்டோல இருக்கறது யாரு?”

“என்னாச்சு தேவன்? ஏன் காலையிலேயே கடுப்படிக்கற?”

“அது யாருன்னு சொல்லும்மா, எனக்கு தெரிஞ்சாகனும்.”

தேவனின் வார்த்தைகள் பற்களுக்குள் சிக்கி தடுமாறி குழப்பத்திற்கான ஆரம்பமாய் நெளிந்தது.

“அட லூசுப் பயலே, அது நீ தாண்டா,” என்றபடியே சமையலறைக்குள் செல்ல முற்பட்டவளை மீண்டும் அழைத்தான்.

“அம்மா, என்னாச்சும்மா உனக்கு? அது நானா? நல்லா பார்த்து சொல்லும்மா அது நானா??????”

தேவனின் முகம் யோசித்தபடியே தடுமாறியது.

இவன் விளையாடறானா? இல்லை நிஜமாகவே ஏதாவது பிரச்சனையா? என்ன இப்படி குழப்பறான்? சமையலறைக்குள் செல்வதை விட்டு விட்டு அம்மா தேவனின் அருகே வந்தவள், “என்ன ஆச்சுடா? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?” என்றாள். உள்ளுக்குள் ஒரு வித பயம் பந்து உருட்டத் தொடங்கியிருந்தது.

“ஐயோ, அம்மா, எனக்கு ஒண்ணும் இல்ல. இந்த போட்டோ புதுசா இருக்கே அது தான் யாருன்னு கேட்டேன்,” என்றான் இயல்பாக.

இல்லை. கண்டிப்பாக தேவன் விளையாடவில்லை, அவனின் போட்டோவைப் பார்த்து யார் என்று கேட்பது விளையாட்டு இல்லை என்பதை உள்ளம் உணர, பாதங்களில் நடுக்கம் வரத் துவங்கியது அம்மாவுக்கு. தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, “தேவன் விளையாடாத, காலேஜ்க்கு நேரமாச்சு. கிளம்பு,” என்று சொல்லி விட்டு வேக வேகமாய் சமையலறைக்குள் சென்று, சட்டென திரும்பி ஒளிந்து நின்று கொண்டு அவன் என்ன செய்கிறான் என்று கவனிக்கத் துவங்கினாள்.

தேவன், தன் புகைப்படத்தையே உற்றுப் பார்த்தான். இடப் பக்கமிருந்த நிலைக்கண்ணாடியிலும் தன்னைப் பார்த்தான். மாறி மாறிப் பார்த்தான், பின் கத்தினான், “அம்மா இங்க வா, அம்மா”.

மீண்டும் அவன் கத்துவதற்குள், இது ஏதோ விபரீதம் போலத்தான் என்பதை ஊர்ஜிதப் படுத்திக் கொண்டே அவனருகே வேக வேகமாய் வந்தாள்.

“என்னடா, ஏன் இப்படிக் கத்தற?” என்றாள் இயல்பாக இருப்பது போல. அவளின் உள்ளம் தாறுமாறாக தடுமாறிக் கொண்டிருக்க, கண்களில் அனிச்சையாக அவனின் போட்டோவும், கண்ணாடியும் விழுந்து கொண்டிருந்தது.

“அம்மா, புரிஞ்சுக்கோ, ஆமா, நீ ஏன் இப்படி நடுங்கற? உனக்கு என்னமோ ஆயிடுச்சு, அது என் போட்டோன்னா, கண்ணாடியில தெரியிறது யாரோட முகம் பாரு என்றான்கண்ணாடியைக் காட்டி.

மெல்ல கண்ணாடிக்குள் பார்த்தாள். “என்னடா உளர்ற? கண்ணாடியிலையும் நீதாண்டா தெரியற,” விட்டால் அழுது விடுவாள் போல.

“ம்ம்… இது தான் சரி. கண்ணாடிலதான் நான் தெரியறேன். அது தான் என் முகம். இந்த போட்டோல இருக்கறது என் முகம் இல்ல,” என்றான் அழுத்தமாக.

“தேவன், அடி வாங்கப் போற. இந்த போட்டோவ உனக்கு நினைவில்லையா? அதுல இருக்கறது நீயில்ல… இல்ல? என்ன கதை விட்டுட்டு இருக்கறயா? ம்ம்..” கண்கள் கலங்கியபடியே அம்மா மிரட்ட, மாறி மாறிப் பார்த்தவன், தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கீழே சரிந்தான்தேவன்.

போட்டோல இருக்கற தன் முகத்தை யாருன்னு கேக்கறான்னா, கண்ணாடியில தெரியிற அவனுடைய முகம் வேற ஒருத்தரோட முகமாத்தான் இருக்க முடியும். அதாவது, தன் முகத்தையே மறந்து வேறொரு முகத்தை தன் முகமா அவனோட மனசும் மூளையும் நினைக்குது. அந்த முகம் அவன் கண்ணுக்கு மட்டும் தெரியுது. இப்போதைக்கு அவன் நினைக்கற, பாக்கற முகத்தையே நாமளும் பார்க்கற மாதிரி அவன்கிட்ட காட்டிக்கணும், இது சயின்ஸ்ல.

டாக்டர் அவர் முகம் போன போக்கில் பாவனைகளோடு தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்க.

அம்மா மனக்கண்ணில் காலையில், தேவன் தன்னை இதுதான் தான் என்று கண்ணாடியில் காட்டிய அந்த பிம்பத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதுவும் அவன் தானே.

இன்னும் இன்னும்… ஆழமாக ஆழமாக… உற்று உற்றுப் பார்த்தாள். தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள்.

நாட்கள் நகரத் தொடங்கியது.

ஒரு நள்ளிரவில் கண்ட கனவில், இலையுதிர்ந்த வான மரத்திலிருந்து ஒரு சருகு மெல்ல மெல்ல காற்றின் கைகளில் தவழ்ந்து தவழ்ந்து அவள் வயிற்றில் விழுவதாக காட்சி முடிய, வெடுக்கென மூச்சு வாங்கி எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளின் கண்கள் தானாக கண்ணீரை கொட்டத் தொடங்கியது. ஆழ்மனதிலிருந்து ஒரு அழுகுரல் அறையெங்கும் தவழத் தொடங்கியதாகத் தோன்றிய ஒரு எண்ணத்தில்…

தேவனுக்கு முன்னால், இப்போது குழந்தை வேண்டாம் என்று கலைத்த அந்த இரண்டு மாத கருவின் உருவம் சருகாய் மிதந்தது …

August 12, 2015
வாழ்விதுவே!

-துஷ்யந்தி

மண் மீது நாம் கண்டதெல்லாம்
நிலைப்பதில்லை என்றபோதும்
விண்ணைத்தொடும் ஆசைகள் பல
நுழைகின்றது மனதிலே…
இல்லை இல்லை போலி தான்
என்றெடுத்துச் சொல்லியும்
புரிந்துகொள்ள முயலுவதில்லை
மாயை சூழ்ந்த மனமே!

கிடைத்ததை மற்றவரோடு பகிர்ந்து
வாழும் நற்பண்பு நம்மிடத்திலே
என்றுமே இருக்க வேண்டும்
என்னருமைச் செல்வமே…
ஒற்றுமை என்ற சொல்லோடு நாம்
ஒருமித்து வாழ்ந்துவிட்டால்
பெற்றதில் பெரும் செல்வம்
அதுவே இந்தப் பூமியிலே!

பொன் சேர்த்துப் பொருள் சேர்த்துச்
சுகபோகம் அனைத்தும் சேர்த்து
நிம்மதியை இழந்து தவிப்போர்
எத்தனை இந்த மண்ணிலே?
அன்பென்ற தாரக மந்திரம் நம்
உள்ளங்களில் விதைத்துவிட்டால்
துன்பங்கள் தொடருவதில்லை நம்
அன்றாட வாழ்வுதனிலே!

August 12, 2015
தேவ(தை) மனிதன்!

-கவிஜி

இரண்டாவது கோடரி
தங்கத்தில் கிடைத்த பின்னும்,
இல்லை என்றவன்
மூன்றாவதாகத் தன்
கோடரியோடு மற்ற இரண்டும்
கிடைத்த போதும்
கோடரிகளே எனதில்லை
என்று வேகமாய்த்
திரும்பினான்…

தலை வணங்கி நின்றன
மரங்கள்,
தேவதை அதுவல்ல…
இவன்தான் என்று!

August 12, 2015
மனதெல்லாம் வாசனை!

-எம்ரிஎம். யூனுஸ்

தொல்லைகள் கொள்ளையாகப்
பார்மீதில் மாறிப் போச்சு!

நல்லவராய் முகம்காட்டி
நயவஞ்சகத்தை மனதினிலே
பதுக்கி வைத்து விட்டுச்
சந்தர்ப்பம் எட்டும் போது
எட்டி நின்று உதைக்கின்றார்!

நாதியற்று அவன் அலைய…
பட்டி தொட்டியெல்லாம்
பாசாங்கு அவன் காட்ட
பித்தனாக இவன் மாற…

ஊமை வலியோடே
நாளெல்லாம் நடைபயில…
பந்த பாசமெல்லாம்
விலகி நின்றே
வேடிக்கை பார்க்கின்றார்!

நீதியெல்லாம் நிலைமாற
அநீதிக்குள் அலைபாய்ந்து…
அநாதரவாகத் திரிகின்றான்
இல்லறம் ஏதுமின்றி!

தின்று தீர்த்த
பலாப்பழ வாசனையாகவே
வாழ்வெல்லாம் முடங்கி கிடக்க…

மறுபடியும் வாழ்வின்
வாசனையை நுகர்ந்து விடத்
தெருவெல்லாம் சுற்றுகிறான்
வேலை தேடித்தேடியே!!

August 12, 2015
தமிழா… நீ!!

-தமிழ்நேசன் த. நாகராஜ்

விழிப்பதற்கே உறக்கம்
மது குடித்துத் குடித்து உறங்கியே கிடக்கிறாயே..?

வெல்வதற்கே தோல்வி
மது மயக்கத்தில் இருந்தால் தோல்வியே நிலைத்துவிடாதா..?

எழுவதற்கே வீழ்ச்சி
நடைபாதையிலே விழுந்து எழுந்து வீழ்ச்சியே விருப்பமென்றாயே..?

மது உறக்கத்தினை உதறி…
மயக்கத் தோல்விதனைத் துரத்தி…
விழும் வீழ்ச்சிதனை விரட்டி…
விழித்தெழுந்து எழுச்சி கொள் தமிழா…!
விழித்தெழுந்து எழுச்சி கொள் தமிழா…!

உன் வாக்கால் வென்றது பல கட்சி
ஆனால்…
உனது வீட்டிலோ துடித்து அழுகிறாளே தமிழச்சி!
மதுவிலக்கு மது-விலக்கு
உன் வீட்டில் இருப்பாள் அழகாய் உன் குலவிளக்கு!

August 12, 2015
சிகரம் நோக்கி …. (17)

சுரேஜமீ

உணர்ச்சி வயப்படுதல்

பொதுவாகவே இந்தியர்கள் குறிப்பாகத் தமிழர்கள் உணர்ச்சி மிக்கவர்கள் என்று சொல்லப்படுவதுண்டு. எங்கு மனிதம் இருக்கிறதோ, பாசம் இருக்கிறதோ, இரக்கம் இருக்கிறதோ, உறவுகள் வலுவாக வேரூன்றி இருக்கிறதோ, அங்கு நிச்சயமாக உணர்ச்சிப் பெருக்கு இருக்கும் என்பதில் இரு வேறு கருத்து இருக்க முடியாது.

அத்தகைய உணர்வுகள், சில வேளைகளில் நம் அறிவைக் கட்டுப்படுத்தவோ அல்லது முற்றிலும் மறைக்கவோ செய்து, நம்மைத் தவறான முடிவை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் வல்லமை படைத்தது. ஆகவே அது பற்றிச் சில செய்திகளைத் தங்களின் பார்வைக்குக் கொணர்ந்து, சிந்தையைத் தூண்டுவதே இன்றைய பதிவின் மையக் கருத்தாகும்!

நம்மைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கு நாம் காட்டும் அலட்சியப் போக்கே,

பெரும்பாலும், நம்மால், உணர்ச்சி மேலோங்கும் நிகழ்வுகளைப் பற்றி அலசி ஆராய முடியாமல்,

சரியான நிலையில், நம் எண்ணத்தை வார்த்தையாக்கவோ, செயலாக்கவோ அல்லது பிரதிபலிக்கவோ இயலாமல் செய்து விடுகிறது.

அதன் விளைவாக ஏற்படும் இன்னல்கள், உடல் ரீதியாகவோ அல்லது உள்ள ரீதியாகவோ, நமக்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது.

மேற்கத்திய நாட்டில் உள்ளவர்களுக்கும், குறிப்பாக வெள்ளையர்களுக்கும் நமக்கும் உள்ள ஒரு முக்கிய வேறுபாடே, உணர்ச்சிகளைக் கையாள்வது தான் என்று சொன்னால், மிகையாகாது.

பெரும்பாலும் உணர்ச்சிக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருப்பது அபரிமிதமான அன்பு அல்லது ஏதோ ஒரு விதமான அச்சம் என்பதை,

அமைதியாகச் உணர்ச்சிமயமான சூழ்நிலையையும் அதனை எப்படிக் கையாண்டோம் என்பதையும் சிந்தித்தால் தெளிவாகும்.

உணர்ச்சியை வெளிக்கொணர்வதில் அவரவர் வாழ்வியல் மற்றும் அனுபவத்தின் சாரத்தில் ஆராய்ந்தால், அது மகிழ்ச்சியாகவோ, அழுகையாகவோ, கோபமாகவோ, பிணக்காகவோ, மன அழுத்தமாகாவோ பயணமாகவோ, சந்திப்பாகவோ, பேச்சாகவோ, எழுத்தாகவோ இருக்கலாம்!

இதுவரை ஆராயவில்லை எனில், இப்பொழுது முதல் உங்கள் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்குங்கள். நிச்சயம் ஒரு தெளிவைப் பெறலாம்.

உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடுகளில் தலையாயது, கோபமாக இருப்பதால்தான்,

“நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினம்……” என்கிறார் வள்ளுவர்!

அதுமட்டுமல்ல!

ஒருவன் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள அவசியமானது தன்னிடமிருந்து வரும் உணர்ச்சிப் பெருக்காகிய கோபத்தைக் காக்க வேண்டும் என்றும் சொல்கிறார் என்றால்,

திருக்குறளை விட, நமக்குக் கற்றுத் தருவதற்கு சிறந்த நீதிநூல் வேறென்ன இருக்க முடியும்?

இன்னும் நமக்குப் புரியும்படியாக எத்தனையோ மகான்கள், புத்தர் முதல் வள்ளலார் வரை, நாம் எப்படி உணர்ச்சிகளைக் கையாளவேண்டும் என்று சொன்னாலும், நம்மால் வாழ்வியலில் அதை நடைமுறைப் படுத்த இயலாமல், பல துன்பத்திற்கு ஆளாகிறோம்!

இத்தகைய உணர்ச்சிப் பெருக்கு நம்மை வழி நடத்தாமல், கற்ற கல்வியும்; வாழ்க்கை அனுபவமும் நம்மை வழி நடத்தும் வகையில், அறிவு சார்ந்து உணர்ச்சியைக் கையாள நாம் செய்ய வேண்டுவது என்ன எனப் பார்ப்போம்!

1. முதலில் நாம் உணர்ச்சி மேலோங்குவதை அறிய முற்படுதல் அவசியம்.

எப்படி அறிவது?

உதாரணமாக, நீங்கள் அலுவலகத்திற்குக் காலையில் 8 மணிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். தங்கள் குழந்தைகள் தினமும் பள்ளி வாகனத்தில் செல்ல் வேண்டியவர்கள், இன்று வாகன ஓட்டுனர் உடல்நலக் குறைவு காரணமாக, வர இயலவில்லை! தாங்கள், குழந்தைகளைப் பள்ளியில் விட்டுவிட்டுச் செல்ல தங்கள் மனைவி வேண்டுகிறார். உங்களுக்கோ, அலுவலகத்தில் இருக்கும் அவசர பொறுப்போடு, குழந்தைகளைப் பள்ளியில் விட்டுவிட்டுச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பும் இணைகிறது. குழந்தைகளைத் தயார் செய்யத் தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நிமிடமும்உங்கள் உணர்ச்சி மேலோங்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது!

இங்கு உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடு சினமாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. இதை முன்னமே அறிந்து, அலுவலகம் செல்லச் சற்று தாமதமாகலாம் என மனதைத் தயார்படுத்தி விட்டால்,

உணர்ச்சி இலகுவாகக் கையாளப்படுகிறது என்று அர்த்தம் கொள்ளலாம்!

இது ஒரு மாதிரியே. இதைப்போல, உணர்ச்சி எழும் சூழ்நிலைகளை அறிந்து கொண்டோமேயானால், பெரும்பாலான உணர்ச்சிகள் மட்டுப்பட்டு, உடல் மற்றும் மனதளவில் நாம் திறம்படச் செயலாற்ற முடியும்!

2. ஜப்பான் நாட்டில் ஒரு வழக்கமுண்டு. தொழிலாளர்களுக்கு மேலதிகாரி மேல் கோபம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களால் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த இயலாது. அத்தகைய சூழலில், ஒரு அரைமணி நேரம், அவர்கள் தனி அறைக்குச் சென்று, அங்கு ஒரு பலூன் போன்ற காற்றடைக்கப்பட்ட ஒரு சாதனத்தை தொங்கவிட்டு, அதனை ஓங்கி அடித்துக் கொண்டே இருப்பார்களாம்! இவ்வாறாக, தொழிளாளர்களின் உணர்ச்சிகள் வடிகாலாக்கப் பட்டு, உறபத்தித் திறனைப் பெருக்குவதுண்டு.

அது போல, உணர்ச்சிகளை மட்டுப்படுத்த முடியாத தருணங்களில், அதை வெளிப்படுத்துவது சிறந்த முறையாகும்.

ஆனால், இங்கு கவனம் தேவை! வெளிப்படுத்தும் முறை அறம் சார்ந்ததாக, அடுத்த மனிதரைத் துன்புறுத்தாததாக இருத்தல் அவசியம்!

3. மதம் மற்றும் இறை நம்பிக்கை சில வேளைகளில் உணர்வுகளை மட்டுப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், சிந்தனைத் தெளிவையும்; திடமான நம்பிகையையும் கொடுக்கும்!

4. மிக முக்கியமாக, உணர்ச்சிகளைப் பெருக்கும் புறச்சூழலை நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் வந்துவிட்டால், அங்கே உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாக வேண்டிய அவசியம் துளியும் இருக்காது.

5. இன்னும் ஒரு படி மேலே சொல்லவேண்டும் என்றால், பற்றற்றிருப்பது, நமக்கு நல்ல பக்குவத்தைத் தரும். அதற்காகத் துறவறம் மேற்கொள்ள வேண்டியது இல்லை. சாதாரண நிலையிலேயே நம்மால், உணர்ச்சிகளைக் கையாள முடிந்தால், அந்த நிலைதான் துறவறத்திற்குச் சமம்!

6. யோகா மற்றும் தியானப் பயிற்சி உணர்ச்சிகளை மட்டுப்படுத்தும்!

நண்பர்களே நம்மீது சிறு அக்கறை கொண்டு, உணர்ச்சி மேலோங்குவதை நன்கு புரிந்து, அதனைக் கையாளக் கற்றுக் கொண்டால்,

நம் உடலும், மனமும் இன்னும் ஆரோக்கியம் பெற்று, வீரியத்தோடு நம்மை இலக்கு நோக்கி இட்டுச் செல்லும்!

நம்புங்கள்! நிச்சயம் நம் ஒவ்வொரு அடியும் இம்மண்ணில் ஒரு அழுத்தமான வடிவை விட்டுச் செல்லும்! அது சொல்லும் வெற்றிக்கான அடிப்படை தத்துவத்தை!!

தொடர்ந்து சிந்திப்போம்………

அன்புடன்
சுரேஜமீ

August 12, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”அக்ரபாடிக் கண்ணனின், அக்ரலிக் நர்த்தனம்
உக்ரகா ளிங்கனின் உச்சியில்கூர்ச் -சக்ரமாய்:
கூனாட்டி கெய்விக்கு, தூணாட்டி பிள்ளைக்கு,
காணாட்டி கேசவ்கை காண்’’….கிரேசி மோகன்….

தூணாட்டி பிள்ளைக்கு,-பிரகலாதனுக்காய் கூனாட்டி கெய்விக்கு-மதுராபுரி சென்றதும் கண்ணன் செய்த முதல் காரியம் ஒரு கிழவியின் கூனை நிமிர்த்தியது….

August 11, 2015
உலகில் முதல் அணு ஆயுதம் ஆக்கிய ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர்

(1904-1967)

சி. ஜெயபாரதன் B.E.(Hons) P.Eng (Nuclear) கனடா

விண்வெளியிலே ஒரே சமயத்தில் ஓராயிரம் சூரியன்கள் வெடித்துக் கதிரொளி பரப்பினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படித்தான் பராக்கிரம் படைத்த வல்லவனின் பேரொளி இருக்கும் !

உலகத்தைத் தூள் தூளாகத் தகர்க்கும் மரண உருவெடுத்து விட்டேன் !

கிருஷ்ண பரமாத்மா (பகவத் கீதை)

அணு ஆயுதப் பெருக்கத்தை ஆரம்பித்த அமெரிக்க விஞ்ஞானி!

அணு ஆயுதப் படைப்புக்கு ஐம்பது ஆண்டுகளாக நேரிடை யாகவோ அன்றி மறைமுக மாகவோ வழி வகுத்தவர்கள், முக்கியமாக ஐந்து விஞ்ஞான மேதைகள்! முதலில் கதிரியக்கம் [Radioactivity] கண்டு பிடித்த மேரி கியூரி! அடுத்து செயற்கைக் கதிரியக்கம் [Artificial Radioactivity] உண்டாக்கிய அவரது புதல்வி ஐரீன் கியூரி! அதன்பின் அணுவைப் பிளந்து, முதல் தொடரியக்கம் [Nuclear Chain Reaction] புரிந்த என்ரிகோ ஃபெரிமி! இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, ஹிட்லர் தயாரிக்கும் முன்னே, அமெரிக்க ஜனாதிபதியை அணு ஆயுதம் ஆக்கத் தூண்டிய ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன்! முடிவில் போர் முடியும் தறுவாயில் பன்னாட்டு விஞ்ஞானிகளைப் பணி செய்ய வைத்து வெற்றிகரமாய் அணுகுண்டை உருவாக்கிச் சோதனை செய்த ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர்! இராணுவத் தளபதி : லெஸ்லி குரூஸ்.

இரண்டாம் உலகப் போர் நடந்த போது, இந்திய அமெரிக்க விஞ்ஞானி சுப்ரமணியன் சந்திரசேகர் அணுகுண்டு ஆக்கத் திட்டத்தில் சிகாகோவில் அணுக்கருத் தொடரியக்கம் முதலில் புரிந்த என்ரிகோஃபெர்மியோடு [Enrico Fermi] பணி யாற்றியதை இங்கே அவசியம் குறிப்பிட வேண்டும் !

ஜப்பான் ஹிரோஷிமா நாகசாகியில் அணுகுண்டுகள் விழுந்து கோர விளைவுகள் நிகழ்ந்த பின் உலகின் வல்லரசுகளும், மெல்லரசுகளும் உடனே அணு ஆயுதங்களை ரகசியமாய் உற்பத்தி செய்ய முற்பட்டன! 1945 இல் அமெரிக்கா ஆக்கியதை, ஒற்று மூலம் பிரதி அடித்து, 1949 இல் ரஷ்யா தனது முதல் அணுகுண்டைச் சோதித்தது! அதன் பிறகு 1952 இல் பிரிட்டன், 1960 இல் பிரான்ஸ், 1964 இல் சைனா, 1974 இல் இந்தியா, 1998 இல் பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் அணு ஆயுதப் பந்தயத்தில் பின் தொடர்ந்தன! உலக நாடுகளில் 115 தேசங்கள் முன்வந்து அணு ஆயுதப் பெருக்கத் தடுப்பு [Non Proliferation Treaty, NPT] உடன்படிக்கையை மதித்துக் கையெழுத்துப் போட்டுள்ளன! ஆனால் அர்ஜென்டைனா, பிரேஸில், சைனா, பிரான்ஸ், இந்தியா, இஸ்ரேல், பாகிஸ்தான், தென்னாப்பிரிக்கா, ஸ்பெயின் ஆகிய பல நாடுகள் அணு ஆயுதப் பெருக்கத் தடுப்பில் கையெழுத்திட ஒருங்கே மறுத்து விட்டன!

சுப்ரமணியன் சந்திரசேகர் [1910-1995]

ஓப்பன்ஹைமர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த, ஆனால் முரண்பாடுகள் உடைய ஓர் பெளதிக விஞ்ஞானி! அவரே உலக அணு ஆயுதங்களின் பிதா! நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு அவர் ஒரு பெரும் தீரர்! சிலருக்குப் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஓர் புதிர் மனிதர் அவர்! மற்றும் பலருக்கு அவர் ‘துரோகி ‘ என்று தூற்றப் பட்டவர்! அமெரிக்க சோவியத் ரஷ்யாவுக்கு இடையே எழுந்த ஊமைப் போர் அரசியல் ஊழலில் [Cold War Politics] பழி சுமத்தப் பட்ட ஓர் பலியாளி [Victim] என்று அவர்மேல் அனுதாபப் பட்டவரும் உண்டு! 1942 முதல் 1954 வரை அவர் புகழ் வானளவு உயர்ந்து பின்பு, அமெரிக்க அரசின் பாதுகாப்பில் ஐயப்பாடு நபராகி [National Security Risk], அணுசக்திப் பேரவையிலிருந்து வெளியே தள்ளப் பட்டவர்! வான வில்லாய்ப் போன அவரது அரிய வாழ்க்கை முள்ளும் மலரும் நிறைந்த ஓர் விந்தை வரலாறு!

ஓப்பன்ஹைமர் பெற்ற உயர்தரக் கல்வி வரலாறு

நியூ யார்க் நகரில் ஜெர்மனியிலிருந்து புலம்பெயர்ந்த ஓர் செல்வந்த யூத குடும்பத்தில் ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் 1904 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 22 ஆம் தேதி பிறந்தார். தந்தையார் ஜூலியஸ் ஓப்பன்ஹைமர் துணிகள் இறக்குமதியில் பெருநிதி திரட்டிச் செல்வந்த ராகப் பெயர் எடுத்தவர்! தாயார் எல்லா பிரையெட்மன் ஓர் உன்னத ஓவியக்கலை மாது! ராபர்ட் அறிவாற்றல் பெற்றுப் பெரும் திறமைசாலி யாக வருவதற்கு, அவரது பெற்றோர்களே காரண கர்த்தாக்கள்! சிறிய வயதிலேயே ராபர்ட் கணக்கிலும், பெளதிகத்திலும் மிகுந்த ஆர்வத்தைக் காட்டினார்! உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் போது, கால்குலஸ் கணிதத்தில் [Calculus] கைதேர்ந்த வல்லுநராக இருந்தார்! ஒழுக்கவியல் கலாச்சாரப் பள்ளியில் [Ethical Cultural School] படிப்பு முடிந்ததும், ராபர்ட் முதலில் ஹார்வேர்டு பல்கலைக் கழகத்தில் நுழைந்தார். ஹார்வேர்டில் படிக்கும் காலத்தில் லாட்டின், கிரேக்க மொழிகளில் சாமர்த்தசாலி யாகவும், பெளதிகம், ரசாயனம் ஆகியவற்றில் மிஞ்சிய திறமைசாலி யாகவும் விளங்கினார். மேலும் அவர் கிழக்காசிய வேதாந்தம் [Oriental Philosophy], மனிதவியல் [Humanities], சமூக விஞ்ஞானம் [Social Sciences] ஆகியவற்றையும் பயின்றார். அப்போது அவர் எழுதிய முதல் கவிதைத் தொகுதியும் வெளியானது! 1925 இல் B.A. பட்டம் பெற்ற பிறகு, இங்கிலாந்தில் மேற்படிப்பிற்குச் சென்று, கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகத்தின் காவென்டிஷ் ஆய்வுக் கூடத்தில் ஆராய்ச்சி செய்ய விரும்பினார்.

அங்கே அப்போது பேராசிரியராக இருந்தவர், அணுவின் அமைப்பை முதலில் விளக்கிய நோபெல் பரிசு விஞ்ஞான மேதை, ஏர்னஸ்டு ரூதர்ஃபோர்டு [Ernest Rutherford (1871-1937)]! உலகப் புகழ் பெற்ற ரூதர்ஃபோர்டு அணு அமைப்பு ஆராய்ச்சியில் பல முன்னோடி ஆய்வுகளை நடத்தியவர்! மேலும் பிரிட்டனில் பணி யாற்றிய பல பெரும் விஞ்ஞானிகளுடன் அணுத்துறை ஆராய்ச்சிகளில் ஓப்பன்ஹைமரும் கூட்டுழைக்க ஏதுவாயிற்று!

அடுத்து ஜெர்மன் விஞ்ஞானி மாக்ஸ் பார்ன் [Max Born (1872-1970)] ஓப்பன்ஹைமரைக் காட்டிங்கன் [Gottingen] பல்கலைக் கழகத்திற்கு வரும்படி அழைத்தார். மாக்ஸ் பார்ன் கதிர்த்துகள் யந்திரவியலில் [Quantum Mechanics] சிறப்பாக ஆராய்ச்சிகள் செய்து, நோபெல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞான மேதை. அங்கே விஞ்ஞான மேதைகளான நீல்ஸ் போர்[Neils Bohr], பால் டிராக் [Paul Dirac], என்ரிகோ ஃபெர்மி [Enrico Fermi], வெர்னர் ஹைஸன்பர்க் [Wenner Heisenberg], ஜேம்ஸ் பிராங்க் [James Franck], யூஜீன் விஞ்னர் [Eugene Wigner] ஆகியோருடன் ஆய்வுகள் செய்துப் பழகும் வாய்ப்புக்கள் அவருக்கு நிறையக் கிடைத்தன! அவர்களில் பலர் பின்னால் அமெரிக்காவுக்குப் புலம்பெயர்ந்து, ரகசிய மன்ஹாட்டன் திட்டமான [Manhattan Project] அணு ஆயுதப் படைப்பில் சேர்ந்து ஒப்பன்ஹைமரின் கீழ் பணியாற்றினார்கள்!

ஓப்பன்ஹைமர் ஜெர்மனியில் மாக்ஸ் பார்னுடன் ஆராய்ச்சிகள் செய்து, பரமாணுக்களின் மோதல்களை [Collision between Particles] விளக்கி ‘மோதல் நியதி ‘ [Collision Theory] ஒன்றை எழுதி, 1927 இல் தனது 23 வயதில் அதற்கு Ph.D. பட்டத்தையும் பெற்றார். அதன் பின் 1929 இல் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பி, கலிஃபோர்னியா பொறியியற் கூடத்திலும் [California Institute of Technology], கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்திலும் [University of California] ஒருங்கே துணைப் பேராசிரியராகப் பணி புரிந்தார். அடுத்துப் பேராசிரியராக 1935 இல் உயர்த்தப் பட்டார்.

இந்தக் காலங்களில்தான் ஓப்பன்ஹைமர் பல முக்கிய விஞ்ஞானப் படைப்புகளை வெளியீடு செய்தார். குறிப்பாக கதிர்த்துகள் யந்திரவியல் [Quantum Mechanics], அணுவியல் கோட்பாடு [Atomic Theory] ஆகிய பெளதிகப் பகுதிகளில் தனது புதிய அரியக் கருத்துக்களை வழங்கி யுள்ளார். அவர் எழுதிய நூல்கள்: ‘விஞ்ஞானமும் பொதுவாய்ப் புரிதலும் ‘ [Science & Common Understanding (1954)], ‘மின்னியல் சொற்பொழிவுகள் ‘ [Lectures on Electrodynamics (1967)]. அதே சமயம், அமெரிக்க ஐரோப்பிய இளம் விஞ்ஞான வல்லுநர்களைத் தன் திறமையால் கவர்ந்து, கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்தை நோக்கி வரும்படிச் செய்தார், ஓப்பன்ஹைமர்! அவரது காலத்தில் கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகம் கோட்பாடு பெளதிகத்தின் அமெரிக்க மையம் [American Center of Theoretical Physics] என்று பெயர் பெற்றது! 1940 ஆம் ஆண்டு ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர், காதிரைன் என்னும் மாதை மணந்து கொண்டார். அவர்களுக்குப் புதல்வன் ஒருவனும், புதல்வி ஒருத்தியும் உள்ளார்கள்.

அமெரிக்காவில் முதல் அணு ஆயுதச் சோதனை

1939 இல் ஹிட்லர் போலந்தைக் கைப்பற்றியதும், ஐரோப்பாவிலிருந்து ஓடிவந்த முப்பெரும் ஹங்கேரியன் விஞ்ஞானிகள் லியோ ஸிலார்டு [Leo Szilard], எட்வெர்டு டெல்லர் [Edward Teller], யூஜீன் விக்னர் [Eugene Wigner] உலகப் புகழ் பெற்ற ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைனை ஒப்பவைத்து அவரது கையொப்பமுடன் ஒரு கடிதத்தை, அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரூஸவெல்டுக்கு அனுப்பினார்கள்! ஹிட்லர் அணு ஆயுதத்தைத் தயாரித்து உலகை அழிப்பதற்கு முன், அமெரிக்கா அணு ஆயுதத்தை உருவாக்கி இரண்டாம் உலகப் போரை விரைவில் நிறுத்த வேண்டுமென, அக்கடித்ததில் எழுதி யிருந்தது! உடனே மன்ஹாட்டன் மறைமுகத் திட்டம் உருவாகி, அதற்கு ராணுவத் தளபதியாக லெஸ்லி குரூஸ் [Leslie Groves] தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டார்! அவருக்குக் கீழ் விஞ்ஞான அதிபதியாக ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் நியமனம் ஆயினர்! மன்ஹாட்டன் அணு ஆயுதப் பணிக்கு அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ், கனடா நாடுகளின் அரும்பெரும் விஞ்ஞான மேதைகள் அழைத்து வரப்பட்டார்கள்! இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றில் மன்ஹாட்டன் திட்டம் உருவாகி அழிவுக்கும், ஆக்கத்திற்கும் வழி வகுத்த அணு யுகம் உதயமானது, மாபெரும் ஓர் ஒப்பற்ற விஞ்ஞானச் சாதனைக் கருதப்படுகிறது!

அமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகங்கள் பலவற்றில் ஒரே சமயத்தில் அணு ஆயுத ஆரம்பப் பணிகள் துவங்கப் பட்டன! முப்பெரும் தளங்கள் W,X,Y என்னும் மறைவுப் பெயர்களில் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டன! யாவரையும் ஓரிடத்திலிருந்து கண்காணிக்க மறைவுத் தளம் Y, லாஸ் அலமாஸ் நியூ மெக்ஸிகோவில் [Los Alamos, New Mexico] குறிக்கப் பட்டது! டென்னஸி மாநிலத்தில் ஓக் ரிட்ஜ் [Oak Ridge] ஆராய்ச்சித் தொழிற் கூடங்களில் இரண்டு தளங்கள் W & X நிர்ணயமாயின! அணு ஆயுதப் படைப்பிற்கு நான்கு முக்கிய இமாலயப் பணிகள் நிறைவேற வேண்டும். முதலில் அணுப்பிளவு நிகழ்த்தத் தேவையான அளவு யுரேனியம்235 தயாரிக்க வேண்டும்! இயற்கை யுரேனியத் தாதுவில் [Natural Uranium Ore] மிகச் சிறிய அளவு [0.714%] இருக்கும் யுரேனியம்235 [U235] உலோகத்தை வாயுத் தளர்ச்சி முறையில் சேர்த்து [Gaseous Diffusion Process] மின்காந்தக் களத்தில் பிரித்து [Electromagnetic Separation] எடுக்கப்பட வேண்டும்.

அந்தப் பணியை அமெரிக்க விஞ்ஞானி எர்னஸ்ட் லாரென்ஸ் [Ernest Lawrence], ஆஸ்திரேலிய விஞ்ஞானி மார்க் ஒலிஃபன்ட் [Mark Oliphant] இருவரும் தளம் X இல் 440 மில்லியன் டாலர் செய்து முடித்தார்கள். இரண்டாவது பணி அணு உலையில் நியூட்ரான் கணைகளைக் கொண்டு இயற்கை யுரேனியத்தை தாக்கி புளுடோனியம்239 [Plutonium, Pu239] உலோகத்தை உண்டாக்கிப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும்.

அந்தப் பணியை கெலென் சீபோர்க் [Glenn Seaborg] குழுவினர் 500 மில்லியன் டாலர் செலவில் செய்து வேண்டி அளவு புளுடோனியம்239 தயாரித்தார்கள். மூன்றாவது பணி சிகாகோவில் முதல் ஆய்வு அணு உலையை அமைத்து 1942 டிசம்பர் 2 இல் முதல் அணுக்கருத் தொடரிக்கத்தை இத்தாலிய விஞ்ஞானி என்ரிகோ ஃபெர்மி வெற்றிகரமாகச் செய்து காட்டினார். நான்காவது பணி அணுகுண்டுச் சோதனை! 20 கிலோ டன் TNT அழிவாற்றல் உள்ள முதல் அணுகுண்டு தயாராகி 1945 ஜூலை 16 இல் நியூ மெக்ஸிகோ அலமொகாட் ரோவுக்கு [Alamogordo] அருகில் வெடிப்புச் சோதனையில் வெற்றிகரமாய் முடிந்தது! நியூ மெக்ஸிகோவில் முதல் அணுகுண்டு வெடித்த இடம் ‘டிரினிடி ‘ [Trinity] என்று அழைக்கப் பட்டது!

புளுடோனியம் தயாரிப்பதில் மாபெரும் சிரமங்கள் உள்ளன! புளுடோனியம் இயற்கையாகப் பூமியில் கிடைப்ப தில்லை! அந்த உலோகம் அணு உலைகளில்தான் உண்டாக்கப்பட வேண்டும்! ஒரு டன் [1000 kg] இயற்கை யுரேனியத்தை நியூட்ரான் கணைகளால் அடித்து அதன் அணுக்கருக்களைப் பிளந்தால், சுமார் 100 கிராம் புளுடோனியம்239 கிடைக்கிறது! அத்துடன் தீவிரமாய்த் தீங்கிழைக்கும் 10 மில்லியன் கியூரி காமாக் கதிரியக்கமும் [Gamma Radiation] எழுகிறது! ஆதலால் புளுடோனியத்தைப் பிரித்தெடுக்க தூரக் கையாட்சி [Remote Handling] முறைகளைக் கையாள வேண்டும்! யுரேனியம்235 உலோகம் இயற்கை யுரேனியத் தாதுக்களில் மிகச் சிறிய அளவு [0.714%] பூமியிலேயே கிடைக்கிறது.

ஜப்பானில் உண்டான அணுயுகப் பிரளயங்கள்!

‘உலகத்தைத் தூள் தூளாகத் தகர்க்கும் மரண உருவெடுத்து விட்டேன் நான்! ‘ என்று கிருஷ்ண பரமாத்மா பகவத் கீதையில் பார்த்திபனுக்கு ஓதிய ஒரு வேத மொழியை, நியூ மெக்ஸிகோ டிரினிடி [Trinity] பாலை வனத்தில் சரித்திரப் புகழ் பெற்ற முதல் சோதனை அணு குண்டை 1945 ஜூலை 16 ஆம் தேதி வெடித்த போது, ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் உதாரணம் காட்டினார்!

அமெரிக்காவின் நியூ மெக்ஸிகோவில் அணு ஆயுதச் சோதனை முடிந்து சரியாக 21 நாட்கள் கழித்து, ஆகஸ்டு மாதம் 6 ஆம் தேதி ஹிரோஷிமாவில் முதல் அணுகுண்டு வீசப்பட்டது! எனோலா கே [Enola Gay] B29 வெடி விமானத்தில் கொண்டு சென்ற ‘லிட்டில் பாய் ‘ [Little Boy] என்னும் யுரேனிய அணுகுண்டு விழுந்து உலகில் முதல் பிரளயம் உண்டானது! அடுத்து மூன்று நாட்கள் கழித்து ஆகஸ்டு 9 ஆம் தேதி ‘ஃபாட் மான் ‘ [Fat Man] என்னும் புளுடோனிய அணுகுண்டு நாகசாகியில் போடப் பட்டு இரண்டாம் பிரளயம் உண்டானது! ஹிரோஷிமாவில் நொடிப் பொழுதில் 80,000 பேருக்கும் மேலாக வெடிப்பிலும், தீப்புயலிலும், அதிர்ச்சியிலும், கதிரியக்கத்திலும் தாக்கப்பட்டு மாண்டு போயினர்! அடுத்து 135,000 பேருக்கும் மேல் படுகாய முற்று செத்துக் கொண்டும், சாவை எதிர்பார்த்துக் கொண்டும் துடித்தனர்! அடுத்து நாகசாகியில் 45,000 பேர் மாண்டு, 64,000 பேர் படுகாயப் பட்டனர் என்று 1946 இல் கணக்கிடப் பட்டது!

ஜப்பானுக்குச் சென்று ‘அமெரிக்க வெடிவீச்சுத் திட்டப் பதிவுக்குழு ‘ [The United States Strategic Bombing Survey Team] 1946 ஜூன் 30 இல் வெளியிட்ட, ‘ஹிரோஷிமா, நாகசாகியில் போட்ட அணுகுண்டுகளின் விளைவுகள் ‘ [The Effects of Atomic Bombs on Hiroshima & Nagasaki] என்னும் தகவல் கூறுகிறது: முக்கியமான விளைவு ஒரே சமயத்தில் நிகழும் மித மிஞ்சிய மரண எண்ணிக்கை! அடுத்து மூன்று வித உருவில் அணு ஆயுதம் பேரழிவுச் சக்தியாய் கோரக் கொலை புரிகிறது! முதலில் அளவற்ற வெப்பம்! இரண்டாவது பயங்கர வெடிப்பு அல்லது வாயு அழுத்தம்! மூன்றாவது தீவிரக் கதிரியக்கம்! பாதிக்கப் பட்டவர்களில் (20-30)% தீக்காய மரணங்கள்! அதிர்ச்சி, வெடிப்பு, வேறு விதங்களில் (50-60)% மரணங்கள்! மற்றும் (15-20)% கதிரியக்கக் காய்ச்சலில் பாதிப்பு [Radiation Sickness]! மூன்றிலும் மிக மிகக் கொடியது, கதிரியக்கத் தாக்குதல்! கதிரியக்கம் நொடிப் பொழுதில் சித்திரவதை செய்து மக்களைக் கொல்வதோடு, தொடர்ந்து உயிர் பிழைத்தோரையும், அவரது சந்ததிகளையும் வாழையடி வாழையாகப் பல்லாண்டுகள் [Acute (Lethal) & Long Term Effects] பாதித்துக் கொண்டே இருக்கும்! பிறக்கும் குழந்தைகள் கண்கள் குருடாகி, கால்கள் முடமாகி, கைகள் சிறிதாகி அங்க ஈனமாய் பிறக்கும்! மேலும் பலவிதப் புற்று நோய்கள் தாக்கி மக்கள் மரண எண்ணிக்கை அதிகமாகும்!

ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் ஜப்பானில் விளைந்த கோர மரணங்களைப் பற்றி அறிந்து மிகவும் அதிர்ச்சி அடைந்தார்! ஹிரோஷிமா, நாகசக்கி மரண விளைவுகளுக்கும், கடும் கதிரியக்கத் தாக்குதலுக்கும் காரணமான தான் ஒரு குற்றவாளி என்று மனச்சாட்சி குத்தி மனப் போராட்டத்தில் வேதனை யுற்றார்! அணு குண்டுகள் போட்டு இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, 1945 அக்டோபர் 16 ஆம் தேதி லாஸ் அலமாஸ் அணு ஆயுதக் கூடத்தின் ஆணையாளர் [Director, Los Alamos Laboratory] பதிவியிலிருந்து, ஓப்பன்ஹைமர் காரணம் எதுவும் கூறாமல் திடீரென விலகினார்!

தேசியப் பாதுகாப்பில் ஓப்பன்ஹைமர் மீது நம்பிக்கை இழப்பு!

பல்லாண்டுகள் முயன்று இமயத்தின் சிகரத்தில் ஏறியவர் அங்கேயே தங்கி இருக்க முடியாது! உச்சியை அடைந்த பின் ஒருவர் கீழே இறங்க வேண்டிய நிலை வந்து விடுகிறது! ஓப்பன்ஹைமர் 1945 நவம்பரில் தான் முன்பு வேலை பார்த்த கலிஃபோர்னியா பல்கலைக் கழகத்திற்கு மீண்டும் வந்து சேர்ந்தார். 1946 இல் ஐக்கிய நாடுகளின் அணுசக்திப் பேரையின் [United Nations Atomic Energy Commission] அமெரிக்க ஆலோசகராகப் பணியாற்றினார். 1947 இல் ஓப்பன்ஹைமர் பிரின்ஸ்டன் மேற்துறை விஞ்ஞானக் கூடத்தின் ஆணையாளராக [Director, Institute of Advanced Study, Princeton, N.J.] ஆக்கப் பட்டார். 1947-1952 ஆண்டுகளில் அமெரிக்க அணுசக்திப் பேரையின் [U.S. Atomic Energy Commission] அதிபதியாக ஆக்கப் பாடு பணி செய்து வந்தார்.

அந்தச் சமயத்தில் ரஷ்யா புளுடோனியத்தைப் பயன்படுத்தி, 1949 செப்டம்பர் 3 இல் தனது முதல் அணு ஆயுதச் சோதனையைச் செய்து, அமெரிக்காவுக்கு அதிர்ச்சியை உண்டாக்கியது! 1947 இல் ரஷ்யக் குழுவினர் இகோர் குர்சடாவ் [Igor Kurchatov] தலைமையில், ரஷ்ய அணுவியல் மேதை பீட்டர் கபிட்ஸா [Peter Kapitsa], அமெரிக்காவில் என்ரிகோ ஃபெரிமி செய்து காட்டிய அணுக்கருத் தொடரியக்கத்தைத் தானும் ரஷ்யாவில் செய்து முடித்தார்! முக்கியமான ரகசியம் என்ன வென்றால், 1942-1945 ஆண்டுகளில் லாஸ் அலமாஸ் மறைமுகத் தளத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் யாவும், சோவியத் உளவுத் தொடர்பு மூலம் [Soviet Spy Network] ரஷ்யாவில் உள்ள பீட்டர் கபிட்ஸாவின் மேஜைக்கு வந்தடைந்தன!

1953 டிசம்பர் 21 ஆம் தேதி ஓப்பன்ஹைமருக்கு எதிராக அமெரிக்க ராணுவ உளவாளிகள் [Military Secret Service] ஓர் ஒற்று மனுவைத் தாக்கல் செய்தனர்! அமெரிக்க அணுசக்திப் பேரவையின் அதிபதியாக இருந்த சமயத்தில், அமெரிக்கா 1949 அக்டோபரில் திட்ட மிட்ட ஹைடிரஜன் குண்டு தயாரிப்பை ஒப்பாது நிராகரித்தார்! அதுவே அவர் செய்த முதல் குற்றம்! சென்ற காலங்களில் ஓப்பன்ஹைமர் பொதுடமைத் தோழர்களோடு [Communists] நட்பு கொண்டிருந்த தாகவும், அதைப் பற்றிக் கேட்கும் போது, சோவியத் ரஷ்யாவின் அணு ஆயுத உளவு செய்த ஒற்றர்களின் பெயரைத் தருவதில் அவர் காலம் கடத்திய தாகவும் பழிசுமத்தப் பட்டார்! அது அவர் செய்த இரண்டாவது குற்றம்! ஒரு காலத்தில் ஓப்பன்ஹைமர் பொதுடமைக் கட்சிக்கு அன்பளிப்புப் பணம் தந்து கொண்டிருந்தார்! அடுத்து ஒரு சமயம், அவர் ஹாகன் செவலியர் [Haakon Chevalier] என்னும் பொதுடமைத் தோழருக்கு சோவியத் இடைநபர் மூலம் கதிரியக்க ஆய்வுக்கூடம் பற்றித் தகவல் அனுப்பி யிருக்கிறார்! அத்துடன் லாஸ் அலமாஸ் திட்டத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள் வேலை செய்ய வாய்ப்புக்கள் அளித்தார்! ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் தனையனும், அவரது மனைவியும் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியில் ஏற்கனவே 1930 முதல் உறுப்பினராகச் சேர்ந்துள்ளவர்கள்! மேலும் ராபர்டின் மனைவி காதிரைனும், அவளது பழைய கணவனும் பொதுடமைக் கட்சியின் அங்கத்தினராக இருந்தவர்கள்! அமெரிக்க ராணுவ உளவாளிகள் ஓப்பன்ஹைமர் பொதுடமைத் தோழன் என்று நிரூபித்துக் காட்டப் பல காரணங்கள் கிடைத்தன!

உடனே அமெரிக்கா அணுசக்திப் பேரவை அதிபதிப் பதவியைப் பிடுங்கி, ஓப்பன்ஹைமரை அரசாங்கப் பங்கெடுப்புகளிலிருந்து அகற்றி வெளியே தள்ளியது! 1954 ஏப்ரல் 12 இல் அமெரிக்க அணுசக்திப் பேரவையின் பாதுகாப்புக் குழு [Security Board of the Atomic Energy Commission] ஓப்பன்ஹைமர் மீது அரசியல் வழக்குத் தொடர்ந்து, விசாரணை ஆரம்ப மானது! 1954 மே மாதம் 6 ஆம் தேதி விசாரணை முடிவில் நல்ல வேளை, ‘நாட்டுத் துரோகி ‘ என்று குற்றம் சாடப் படாமல், ‘பாதுகாப்பு முறையில் நம்பத் தகுதி யற்றவர்’ என்ற நாமத்தை, ஒப்பற்ற விஞ்ஞான மேதை ஓப்பன்ஹைமருக்குச் சூட்டியது! அந்த அபாண்டப் பழியை எதிர்த்து, அமெரிக்க விஞ்ஞானிகளின் ஐக்கிய சபை [The Federation of American Scientists] அவருக்குப் பக்க பலமாக இருந்து, பேரவைக்குக் கண்டனம் தெரிவித்தது!

அமெரிக்காவின் மதிப்பு மிக்கப் பதக்கம் பெற்ற ஓப்பன்ஹைமர்.

ஒருபுறம் ரஷ்யா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், சைனா ஆகிய நாடுகள் அணு ஆயுத உற்பத்திக்கு முற்படும் போது, அமெரிக்காவில் அணுசக்தியை ஆக்க வழிகளுக்குப் பயன்படுத்த, டென்னஸிப் பள்ளதாக்கு ஆணையகத்தின் அதிபதி [Chairman, Tennessee Valley Authority] டேவிட் லிலியெந்தால் [David Liliyenthal] 1947 ஏப்ரல் 19 இல் வாஸிங்டன் D.C. ஸ்டாட்லர் ஹோட்டலில் [Statler Hotel] காங்கிரஸ் தலைவர்கள், செனட்டர்கள், விஞ்ஞானிகள், அரசாங்கப் பதவியாளர்கள் ஆகியோர் முன்பாகப் பேசினார்! அவரது கையில் வெள்ளியில் செய்த சிகரெட் பாக்ஸ் ஒன்று இருந்தது! ‘பாருங்கள், இது யுரேனியம். இந்தச் சிறு பெட்டிக்குள் அடங்கி உள்ள அபார சக்தியைக் கட்டுப் படுத்தி, 2500 டன் நிலக்கரி எரிவதால் வரும் சக்தியை உண்டாக்கலாம்! அணுசக்தியை மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய நாம் ஆக்க வழியில் பயன்படுத்த வேண்டும் ‘ என்று அமெரிக்காவுக்கு ஓர் புதிய வழியைக் காட்டினார்! அவரே உலகின் முதல் அணு மின்சக்தி நிலையம் அமெரிக்காவில் நிறுவிட அடிகோலியவராகக் கருதப்படுகிறார்!

இரண்டாம் உலகப் போர் நெருக்கடியில் பன்னாட்டு விஞ்ஞான மேதைகளைப் பணிபுரிய வைத்து, சக்தி வாய்ந்த அணு ஆயுதத்தை உண்டாக்கிப் பந்தயத்தை ஆரம்பித்த ஓப்பன்ஹைமர் தாழ்ச்சி நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு அவமதிக்கப் பட்டாலும், உலக வரலாற்றில் அவருக்கு ஓர் உன்னத இடம் நிச்சயமாக உள்ளது! உலகில் ஊமைப் போர் [Cold War] சற்று குளிர்ந்து போனதும், ஓப்பன்ஹைமரின் மதிப்பு மறுபடியும் தலை தூக்கியது! அமெரிக்க ஜனாதிபதி லிண்டன் ஜான்ஸன் ஓப்பன்ஹைமரின் உன்னத போர்த்துறை விஞ்ஞானப் பணிக்கு 1963 டிசம்பர் 2 இல் அமெரிக்காவின் மதிப்பு மிக்க ‘என்ரிகோ ஃபெர்மிப் பதக்கத்தை’ [Enrico Fermi Award] அளித்து அவரைப் போற்றினார். ‘நீங்கள் இந்த தேசத்தில் நீண்ட காலமாய் விஞ்ஞான மேன்மைக்குச் செய்த சாதனைகளுக்கு, இப்பரிசு அளிக்கப் படுகிறது. விஞ்ஞான அடிப்படைப் பணிகளில் நீங்கள் இயற்றிய பங்கு, உங்கள் சாதனைகளை உலகில் ஒப்பில்லா நிலைக்கு உயர்த்தி யுள்ளது’.

ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர் தனது 63 ஆவது வயதில் கழுத்துப் புற்று நோயில் அவதியுற்றுப் பிரின்ஸ்டன் நியூ ஜெர்ஸியில் 1967 பிப்ரவரி 18 ஆம் தேதிக் காலமானார்!

*******************

Reference :

1. http://en.wikipedia.org/wiki/Trinity_(nuclear_test)  (First Test)

2. https://en.wikipedia.org/wiki/J._Robert_Oppenheimer [August 9, 2015]

3. http://www.atomicarchive.com/Bios/Oppenheimer.shtml

4. http://www.biography.com/people/j-robert-oppenheimer-9429168

5. https://jayabarathan.wordpress.com/2016/05/18/subramanyan-chandrasekhar/

August 10, 2015
ஆபத்தான அழகு

நிர்மலா ராகவன்

`நீ யாரை வேணுமானாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்க. எனக்கு இருக்கிற வேலையில, ஒனக்கு எங்கே போய் மாப்பிள்ளையைத் தேடறது?’ கவிதாவுக்குப் பதினைந்து வயதானபோதே மங்களம் அப்படிக் கூறியிருந்தாள். `அட, ஜாதகம், மத்த பொருத்தமெல்லாம் பாத்துச் செய்யற கல்யாணமெல்லாம் நல்ல விதமா அமைஞ்சுடுதா, என்ன!’

பத்துப் பொருத்தம் பார்த்து செய்த திருமணமானாலும், இரண்டே வருடங்களில் அவளைவிட்டு எங்கோ தலைமறைவாகிவிட்ட கணவனால் அவளது சிந்தனை, அணுகுமுறை வித்தியாசமாக இருந்தது.

சில பெண்களைப்போல ஒரேயடியாக இடிந்து போய்விடாது, மேற்படிப்புப் படித்து, கௌரவமான உத்தியோகத்திலும் அமர்ந்தாள். ஒழிந்த நேரத்தில் சமூக சேவை. பிறருடன் அவர்கள் பட்ட துயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டபோது, தனது வாழ்க்கையின் அவலம் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை.

தாயைப்போலவே வளர்ந்தாள் கவிதாவும். உயர்வு, தாழ்வு என்ற பேதமில்லாமல், எல்லாருடனும் அனுசரணையாகப் பழகுவாள்.

எப்போதாவது தான் பார்த்தே அறியாத அப்பாவின்மேல் கோபம் எழும். `இந்த ஆண்களே சுயநலக்காரர்கள்!’ என்று ஒட்டுமொத்தமாக அவ்வர்க்கத்தின்மேலேயே வெறுப்பு வரும். இவ்வளவு நல்ல அம்மாவிடம் என்ன குறை கண்டு அவர் ஓடிப்போனார்?

“ஆம்பளைங்க எல்லாருமே மோசம். இல்லேம்மா?”

அந்த விவரம் அறியாப் பெண்ணின் மனப்போக்கைப் புரிந்து கொண்டவளாய், மங்களம் லேசாகச் சிரித்தாள். “தாத்தாவை மறந்துட்டியே!” என்று, தனக்கு ஒரு சுதந்திரமான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுத்தவரை நினைவுபடுத்தினாள்.
“ஆணோ, பெண்ணோ, நாம்ப எல்லாருமே மனுஷ ஜாதிதானே! சாமியா? தப்பு செய்யத்தான் செய்வோம்!”

கவிதாவுக்கு அதிசயமாக இருந்தது. பெண்கள்கூட ஆண்களை வருத்துவார்களா!

அதன்பின், அவளுக்கு ஆண்களின்மேல் பொதுவாக ஏற்பட்டிருந்த கசப்பு மட்டுப்பட்டது. எந்த ஒருவரையும் அவரது செயல்களை வைத்துத்தான் எடைபோட வேண்டும் என்று நிச்சயித்தாள்.
ஆனால், ஆண்களை நம்புவதற்கும் தயக்கமாக இருந்தது. அவசரப்பட்டு யார்மேலாவது ஆசைப்பட்டுத் தொலைத்தால், அவரும் அப்பாமாதிரி பொறுப்பற்றவராக இருந்து வைத்தால், ஆயுசு பூராவும் யார் அவதிப்படுவது?
ஏதேதோ யோசித்தவள், மற்ற பெண்களைப்போல, அவளது அழகையோ, அறிவுக் கூர்மையையோ புகழ்ந்து பேசிய ஆண்களிடம் எளிதாக மயங்கிவிடவில்லை. சிந்தனை தறிகெட்டு ஓடாததால், அதை ஒருமுகமாகப் படிப்பில் செலுத்த முடிந்தது.
வேலையில் சேர்ந்து, படிப்படியாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தபோதுதான் சுந்தரைச் சந்தித்தாள். உத்தியோகம் சம்பந்தமான சந்தேகங்களைக் கேட்பதில் ஆரம்பித்தது அவர்கள் உறவு.
“ஒனக்காவது அப்பா மட்டும்தான் இல்லே. எனக்கு எங்க அப்பா, அம்மா ரெண்டு பேரையுமே தெரியாது,” என்று சுந்தர் சுயபரிதாபத்துடன் கூறியபோது, கவிதாவிற்குச் சிறிது குற்ற உணர்வு உண்டாயிற்று.
தாயன்பே அறியாது வளர்ந்திருந்தவனிடம் தான் சிறிது அன்பைக் காட்டினால்கூட, அவன் அதைப் பலமடங்காகத் திருப்பி அளிப்பது அவன்மேல் இரக்கத்தைத் தோற்றுவித்தது. அதே சமயம், பெருமையாகவும் இருந்தது.
தியாகராஜ ஆராதனையை ஒட்டி நடந்த இசைவிழாவில் கவிதா பங்குகொண்டு, மேடையை விட்டு இறங்குகையில், முகமெல்லாம் பூரிப்பாக அவளைப் பாராட்டினான் சுந்தர். தன்னையும் அறியாமல், அவனை உரசுவதுபோல நெருங்கியவள், “அம்மா! இவர்– சுந்தர். எங்க ஆபீஸ்தான்!” என்று பக்கத்தில் நின்றிருந்த மங்களத்துக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.
சுந்தர் தன் மகளை உரிமையுடன் பார்த்த விதத்திலிருந்ததும், அதை அங்கீகரிப்பதுபோல அவளும் சற்றே தலையைக் குனிந்து நின்றதையும் பார்த்தாள் மங்களம். தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

“ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வாங்களேன்!” என்று அழைப்பு விடுத்தாள். கவிதாவின் முகம் அப்போது மலர்ந்ததையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

கவிதா கொண்டுவைத்த தேனீரைப் பருகியபடி இருந்தவனிடம் மெல்ல பேச்சுக்கொடுத்தாள் மங்களம். “ஏன் சுந்தர்? ஒங்க அப்பா, அம்மா ஒங்க கூடதான் இருக்காங்களா? இல்லே, வேலை விஷயமா நீங்க மட்டும் இங்கே இருக்கீங்களா?

“நான் பாட்டி வீட்டிலே இருக்கேன், ஆன்ட்டி. அவங்கதான் என்னை வளர்த்தாங்க. எனக்கு ரெண்டு வயசா இருக்கும்போதே அப்பா, அம்மா ரெண்டுபேரும் போயிட்டாங்க!” உணர்ச்சியற்ற குரலில் தெரிவித்தான்.

“அடடா! தெரியாம கேட்டுட்டேன். இந்த கவிதாதான் மொதல்லேயே சொல்லி இருக்கக்கூடாது?” என்று பழியை மகள்மேல் திருப்பினாள் முதியவள். இருந்தாலும், அடுத்து வந்தது மற்றுமொரு கேள்வி. “நீங்க பிறந்து வளர்ந்ததெல்லாம் கே.எல்ல (கோலாலம்பூரில்) தானா?”

அக்கேள்விக்கு விடையளிக்க சுந்தர் சிறிது அவகாசம் எடுத்துக்கொண்டதுபோல் இருந்தது. “நான் பிறந்தது ஈப்போவிலே!”
அதற்குமேல் மங்களம் ஏதாவது கேட்டிருப்பாள், “போதும்மா நீங்க குறுக்கு விசாரணை செஞ்சது! வக்கீலாப் போயிருந்திருக்கலாம், பேசாம!” என்று கவிதா குறுக்கிட்டு இருக்காவிட்டால்.

“பேசாம இருந்தா, எப்படி கவிதா வக்கீல் தொழில் செய்ய முடியும்?” என்று சுந்தர் கேட்க, மூவரும் மனம்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.

“போயிட்டு வரேன், ஆன்ட்டி,” என்று சுந்தர் கைகூப்பியபடி எழுந்தபோது, மங்களத்திற்கு சுந்தரிடம் கேட்க வேண்டியது இன்னும் ஒன்று பாக்கியிருந்தது: “ஒங்க பாட்டி பேரு என்ன? ஒரு வேளை, அவங்க எனக்குத் தெரிஞ்சவங்களாக்கூட இருக்கலாம். கோயில், கச்சேரி — இப்படி எங்கேயாவது பாத்திருப்போம்!”
அவன் சொன்னான்.

தாயின் முகத்தைக்கூடப் பார்க்கப் பிடிக்காதவளாக, சாப்பிடாமலேயே போய் படுத்துக்கொண்டாள் கவிதா.
`எல்லா ஆண்களுமே நம்பத் தகாதவர்களில்லை,’ என்று சொல்லிச் சொல்லித் தன்னை வளர்த்த அம்மாவா இது? சந்தேகப் பிராணியாக, சுந்தர் என்னமோ குற்றவாளிக் கூண்டில் நிற்பதுபோல் பாவித்து..!

அரைமணி அவளைத் தனியே விட்டுவிட்டு, அறைக்குள் நுழைந்தாள் மங்களம். “எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அது சரியா போச்சு!”

தாய் சொன்னது காதில் விழாததுபோல் கவிதா படுத்திருந்தாள். `மொதல்லே, யாரை வேணுமானாலும் கட்டிக்கன்னு சொல்றது. இப்போ, அருமையா வளத்த பொண்ணு தன்னைவிட்டுப் போயிடப் போறாளேன்னு பயம்!’ என்று தனக்குள் பொருமினாள்.

“என்னடா, இந்த சுந்தரை எப்பவோ பாத்த மாதிரி இருக்கேன்னு நினைச்சேன். அப்படியே அவங்கப்பாவை உரிச்சு வெச்ச மாதிரியில்ல இருக்கார்!”

சட்டென படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள் கவிதா. “சுந்தரோட அப்பாவை ஒங்களுக்குத் தெரியுமா?”
மங்களம் சற்று யோசித்தாள், விஷயத்தை எப்படிப் பக்குவமாகச் சொல்வது என்று. “அவங்கப்பாவோட போட்டோ தினமும் பேப்பரில வருமே!” சமாளிக்கப்பார்த்தாள்.

“மந்திரியா? அரசியல்வாதியா?”
“அதெல்லாமில்ல. பெண்டாட்டி வேற ஒருத்தனோட உறவு வெச்சிருந்ததால, திட்டமிட்டு அவளைக் கொலை செய்துட்டாருன்னு வழக்கு. இதோ, இந்தப் பாட்டிதான் மாப்பிள்ளைமேல கேஸ் போட்டது!”
சுந்தர் பெற்றோர் இருவரையும் இழந்தது இப்படித்தானா! “தூக்குத் தண்டனையா?” மெல்லிய குரலில் கேட்டாள் கவிதா.

“ஊகும். `தக்க ஆதாரம் இல்லே’ன்னு அவரை விடுதலை செஞ்சாங்க. ஆனா, மனுஷன் தானே தூக்கு மாட்டிக்கிட்டு செத்தார், பாவம்!” எப்பவோ நடந்ததற்கு வருத்தப்பட்டாள். “வீட்டிலே பொம்பளை சரியா இல்லாட்டியும் கஷ்டம்தான்!” தான் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டு, மங்களம் வெளியே நடந்தாள்.

`ஒழுங்கற்ற அம்மாவுக்குப் பிறந்தவன் மட்டும் நல்லவனாக இருக்க முடியுமா?’ இரவெல்லாம் குழம்பிக் கொண்டிருந்தாள் கவிதா.

மறுநாள். “நீங்க மொதல்லேயே எங்கிட்ட சொல்லியிருக்கணும், சுந்தர்! இப்படி, அம்மா சொல்லிக் கேக்கறப்போ, எனக்கு எவ்வளவு அவமானமா, அதிர்ச்சியா இருந்தது, தெரியுமா?” அடிக்குரலில் கேட்டுவிட்டு, கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

இருவரது தேனீரும் ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

“எதைச் சொல்லி இருக்கணும், கவி? நான் நிஜமாவே ஒழுக்கமில்லாத ஒரு அம்மாவுக்குப் பிறந்தவன்தானான்னு என் மனசில ஒரு பக்கம் உறுத்திக்கிட்டே இருக்கே, அதையா?” அவன் கோப்பையைக் கையில் எடுத்துவிட்டு, மீண்டும் கீழே வைத்தான். “அம்மா அழகுப் போட்டியில பரிசு வாங்கினவங்க. அதுவே அப்பா அவங்கமேல அவநம்பிக்கைப்பட காரணமாயிடுச்சாம். பாட்டி சொல்லிச் சொல்லி அழுவாங்க”.

வைத்த கண் வாங்காமல், அவன் வாயையே பார்த்துக்கொணிருந்தாள் கவிதா.

“ஒரு வேளை, அப்பாதான் சந்தேகப் பிராணியா இருந்து, மத்தவங்களோட அம்மா கலகலப்பா பேசிப் பழகினதை தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கலாம், இல்லியா? வார்த்தையால அப்பா ஓயாம குத்திக் குதர்றதை பொறுக்க முடியாம, அம்மா விவாகரத்துக்கு ஏற்பாடு செஞ்சாங்களாம். அதைத் தாங்கமுடியாம.., அதுக்குள்ளே..!” தான் பார்த்தேயிராத பெற்றோரைப்பற்றி நிறையவே யோசித்திருந்தான்.

“யாரை நம்பறது, யாரை வெறுக்கறதுன்னு எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல, கவி. `எனக்கும் ஏன் எல்லாரையும்போல அப்பா, அம்மாவோட சந்தோஷமா இருக்கிறமாதிரி ஒரு நல்ல குடும்பம் அமையலே?’ன்னு நெனச்சு, நெனச்சு அழுதிருக்கேன், தெரியுமா? ஒன்னைப் பாத்தப்புறம்தான், எதிர்காலம்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே நினைவு வந்திச்சு. இப்ப நீயும்..!” சுந்தரின் குரல் கேவியது.

அது அலுவலக காண்டீன் என்றும் பாராது, அவன் கையைத் தாவிப் பற்றினாள் கவிதா. “ஷ்..! எப்பவோ நடந்து முடிஞ்சதைப்பத்தி இப்ப என்ன!” என்று செல்லமாக மிரட்டினாள்.

(சிறுகதைகள்.காம்)

August 10, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”களிப்பில் திளைத்துக், களைத்துச் சலித்துப்,
புளிக்கும் பழமாம்இப் பூமி, -ஒளித்த,
நிலத்தை வராகமாய், நெம்பிய ஆயர்,
குலத்தோனின் கால்கண்கை கூப்பு”….கிரேசி மோகன்….

August 10, 2015
வெளிச்சக்கடன் கேட்கும் வெள்ளிநிலா!

-மெய்யன் நடராஜ்

முக்கனியின் இரண்டாங்கனி முகமெடுத்த போதிலுமே
–முள்போன்று குத்தாத முகமலர்ச்சி கொண்டிருந்தே
அக்கனியின் உள்ளிருக்கும் அமுதச்சுளை போலிருக்கும்
–அகம்படைத்த குலமகளாய் அன்புஎனும் மேகத்தினால்
சர்க்கரைபோல் இனிக்குமொரு சாரல்மழை பொழிந்திட்டால்
–சாக்கடைபோல் கிடப்பவனும் சந்தனமாய் உருமாறும்
அக்கறையும் கொண்டெழுந்து அடியெடுத்துக் கால்நடக்க
–அமைகின்ற தாரமவன் அரண்மனைக்கு அஸ்திவாரம்!

இல்லையெனும் பாடலினை எந்நாளும் பாடாமல்
–இருப்பதனை கொண்டவளும் பொறுப்புடனே நடந்திட்டால்
தொல்லைதரும் வாழ்வினிலே தொடர்கதையாய் வருகின்ற
–துன்பங்கள் துயரங்கள் தூரத்தில் போய்மறையும்
எல்லையில்லா ஆனந்தம் இல்லறத்தில் பூப்பூக்கும்
–எதிர்கால நிறைவுக்கு எதிர்பார்ப்பை குறைத்தேதான்
நல்லவழி காட்டுகின்ற நாயகியாய்த் திகழ்ந்தென்றும்
–நாயகனுக் கொத்தாசை புரிவதுவே நல்லொழுக்கம்!

தாய்வீட்டுப் புராணங்கள் தலைக்கேற்றி எந்நாளும்
–தற்பெருமை பேசுகின்ற தப்பிதங்கள் என்கின்றப்
பேய்விட்டு ஓடுதற்கு பெரும்பாலும் பாடுபட்டுப்
–பேசுகின்ற வார்த்தைகளில் பேதைமைகள் என்கின்ற
நோய்தொற்று வாராமல் நுணுக்கமாகக் காப்பாற்றி
–நூறாண்டு இல்வாழ்க்கை நூதனமாய் நிலைத்திருக்க
காய்க்கின்ற மரமாகிக் கல்லடிகள் தனைதாங்கிக்
–கனிந்துவிடும் போதினிலே காதல்கனிச் சுவையாகும்!

பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுக்கும் பிறவிகளாய் மட்டுமன்றி
–பெண்குலத்தின் பெருமைக்குப் புகழ்சேர்க்கும் வகையினிலும்
உள்ளதெல்லாம் வாரிவாரி இறைக்காமல் கொஞ்சத்தை
–ஊருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கும் உயர்குணத்தில் சிறந்தவளாய்க்
கள்ளமில்லா மனத்துடனே கணவனவன் வியர்வைத்துளி
–கரையாமல் காப்பாற்றிக் கரையேறும் போதினிலே
வெள்ளிநிலா விடியும்வரை வாசலிலே காத்திருந்து
–விடிவெள்ளி உன்வெளிச்ச விலாசத்தைக் கடன்கேட்கும்!

August 10, 2015
இந்த வார வல்லமையாளர்!

ஆகஸ்ட் 10, 2015

இவ்வார வல்லமையாளர்
வல்லமைமிகு மீனாட்சி பாலகணேஷ் அவர்கள்

வல்லமை இதழின் எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகத் தனது இலக்கியப்படைப்புகள் மூலம் வல்லமை வாசகர்களைத் தொடர்ந்து மகிழ்வித்துவரும் திருமதி மீனாட்சி பாலகணேஷ் அவர்களை இவ்வார வல்லமையாளராகப் பாராட்டுவதில் வல்லமைக் குழுவினர் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். இந்திய இலக்கியங்களையும் அதில் வரும் காதலர்களையும் அறிமுகப்படுத்தி, இலக்கிய நயம் பாராட்டுதலையும், அக்காதலர்களின் காதலின் மேன்மையையும் ஒருங்கே வழங்கிவரும் “காதலின் பொன்வீதியில்” (http://tinyurl.com/kadhalin-ponveethiyil) என்ற கட்டுரைத்தொடருக்காக அவர் பாராட்டப் படுகிறார்.

அறிவியல் ஆய்வாளராகப் பணியாற்றிய மீனாட்சி பாலகணேஷ் அவர்கள், பணி ஓய்விற்குப் பிறகு தனது நெடுநாளையக் கனவான தமிழ் கற்பதில் ஆர்வம் கொண்டு தமிழில் முனைவர் பட்ட ஆய்வினை மேற்கொள்ளத் துவங்கியுள்ளார். தற்பொழுது தமிழ் இலக்கியக் கட்டுரைகளைப் பல இணையதளங்களிலும் எழுதி வருகிறார். இவரது பாடுதும் காண் அம்மானை, குழல்வாய் மொழியாள் கொண்ட ஊடல், திருநடனம் ஆடினது எப்படியோ, கோபுலுவின் ஏகலைவி, காதலின் பொன்வீதியில் ஆகிய கட்டுரைகள் வல்லமை இதழில் வெளிவந்துள்ளன. சென்ற வாரத்தின் ‘காதலின் பொன்வீதியில்’ தொடரில் வாசவதத்தையும் உதயணனும் கொண்ட காதலை விவரித்து, “உதயணகுமார காவியம்” நூல் வழங்கும் பாடல்களின் இலக்கியநயத்தோடு இணைத்து வழங்கியவிதம் சிறப்பானது.

காதலின் பொன்வீதியில் என்ற தொடரை கீழ்வரும் அறிமுகத்துடன் தொடங்கினார் மீனாட்சி பாலகணேஷ் …

காதல், காதல், காதல் இன்றேல்
சாதல் சாதல் சாதல் – ( குயில் பாட்டு)

என்றான் பாரதி, இதனை ஏன் இவ்வாறு கூறினான் என நான் பலமுறை யோசித்ததுண்டு. காதல் எனில் அன்பு, பக்தி, விருப்பம், ஆவல், வேட்கை, காமம் எனவெல்லாம் பொருள் கொள்ளலாம். இங்கு நாம் பார்க்கப் போவது ஒரு ஆணுக்கும் ஒரு பெண்ணுக்கும் இடையிலான அன்பு அல்லது காதல் என்பதனைப் பற்றித் தான். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான காதல் உணர்வை இயற்கை படைத்ததற்குக் காரணம் ஒரு இனம் அழிந்து விடாமல் தொடர்ந்து வளர ஏதுவாக இருப்பதற்கும், அதற்கான முதல் படியாக இருபாலரிடையும் அன்பு செழித்து வளர்வதற்காகவும்தான் எனலாம். ஆகவேதான் காதல் போயின் எல்லாம் போயிற்று, சாதல் ஒன்றே எஞ்சி நிற்பது என்றானோ பாரதி!

இத்தகைய காதல் உணர்வு நூதனமானது. சிறிது சிந்தித்துப் பார்த்தால் இத்தனைப் புலவர்கள், எழுத்தாளர்கள் ஆகியோர் காதலைப் பற்றியே விதம் விதமாக ஏன் எழுதிக் குவித்துள்ளனர் என ஆராயலாம்! காதல் சம்பந்தமான உணர்வுகள் மனித குலத்துக்கு மட்டுமே உரிமையானதா என அறுதியிட்டுக் கூற இயலவில்லை. இக்கட்டுரையின் நோக்கமும் அதுவல்ல. காதல் சம்பந்தப்பட்ட அழகிய மென்மையான உணர்வுகள் பற்றி கற்ப கோடி காலங்களாக இருந்து வரும் இனிய நயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதுதான் இதன் நோக்கம்.

இந்தியத் தொன்மமாகிய இராமாயணக்கதையில் வரும் காதலர்களான இராமன் சீதையின் காதலைக் குறித்துக் கூறி, கம்பராமாயணத்தில் கம்பரின் வரிகளிலும் அக்காதலின் தன்மையை விவரிக்கிறார். ‘அண்ணலும் நோக்கி அவளும் நோக்கிய’ பிறகு, இராமனின் வடிவழகை, ஆண்மையின் கம்பீரத்தை, காதலின் கருணை நோக்கினை மீண்டும் கண்டு களிக்கச் சீதையின் உள்ளம் விழைகின்றது. இயலாமையினால் கடலெனக் குமுறிக் கொந்தளிக்கின்றது.

விண்ணுளே எழுந்த மேகம் மார்பின் நூலின் மின்னொடு இம்
மண்ணுளே இழிந்தது என்ன வந்து போன மைந்தனார்
எண்ணுளே இருந்த போதும் யாவரென்று தேர்கிலேன்
கண்ணுளே இருந்த போதும் என்கொல் காண்கி லாதவே.

“மண்ணுள் இழிந்த விண்மேகம்” என வந்த இராமனின் வடிவழகை காண ஏங்கும் சீதையின் கனிந்துருகும் காதல் உள்ளத்தை மீனாட்சி உணர்த்தும் பாணி இலக்கிய வாசகர்களை மகிழ்விக்கக்கூடியது.

இத்தொடரில் தொடர்ந்து …

புலவர் புகழேந்தியார் யாத்த ‘நளவெண்பா’ வரிகளின் மூலம் நளன் – தமயந்தி காதலையும்,

கவியரசர் தாகூர் படைப்பில் ஒரு புதிய கோணத்தில் அவர் அறிமுகப்படுத்திய சித்ராங்கதா – அர்ஜுனன் காதலையும்,

அரசிளங்குமரி ருக்மிணி கிருஷ்ணனுக்கு காதல்கடிதமாக எழுதிய ஏழு ஸ்லோகங்களின் வழி ருக்மிணி – கிருஷ்ணன் காதலையும்,

பெரியபுராண ஆசிரியரான சேக்கிழார் பெருமான் பாடல்களின்வழி சுந்தரர் – பரவை நாச்சியார் காதலையும்,

ரூப்மதி இயற்றிய காதல் ரசம் சொட்டும் ஒரு தோஹாவின் மொழிபெயர்ப்பு மூலம் இளம் காதலர்கள் ரூப்மதி – பாஜ்பஹதூர் காதலையும்,

காளிதாசரின் குமாரசம்பவம் மற்றும் கச்சியப்ப சிவாச்சாரியார் இயற்றிய கந்தபுராணத்தின் பாடல்களின் துணைகொண்டு பார்வதி – பரமசிவன் காதலையும்,

கச்சியப்ப சிவாச்சாரியாரின் கந்தபுராணத்தின் வரிகளின் வழி வள்ளி – முருகன் காதலையும்,

உதயணகுமார காவியம் பாடல்கள் மூலம் வாசவதத்தை – உதயணன் காதலையும்,

காதலின் பொன்வீதியில் உலாவரும் பொழுது நாமும் படித்துப் பரவசமடைந்தோம்.

இலக்கியவிருந்து வழங்கும் இந்த அறிவியல் பின்புலம் கொண்ட மீனாட்சி பாலகணேஷ் அவர்கள் ஒரு பன்முகம் கொண்ட கலைஞர்.

சௌந்தர்யலஹரி ஸ்லோகம் (66) ஒன்றிற்கு ஓவியர் கோபுலு வரைந்த அழகிய படம் ஒன்றை அவர் போலவே வரைந்து கோபுலுவிடம் காட்டி, “எனது அருமை ஏகலைவி மீனாட்சிக்கு ஆசிகள்” என்று கோபுலுவிடம் கையொப்பமும், பாராட்டும், ஆசீர்வாதமும் பெற்றிருக்கிறார்.

விபஞ்ச்யா காயந்தீ விவிதமபதானம் பசுபதேஸ்-
த்வயாரப்தே வக்தும் சலித சிரஸா ஸாது வசனே
ததீயைர் மாதுர்யை ரபலபித தந்த்ரீ கலரவாம்
நிஜாம் வீணாம் வாணீம் நிசுளயதி சோளேன நிப்ருதம்
— சௌந்தர்யலஹரி ஸ்லோகம் (66)

அந்த சௌந்தர்யலஹரி ஸ்லோகத்தை தமிழ்ப் பாடலாகவும் மொழிபெயர்த்துள்ளார் மீனாட்சி பாலகணேஷ்.

பல்லவி
நாதன் பெருமைதனை நாத வீணையினில்
வேதன் தலைவியவள் கீதம் இசைத்திடவே (நாதன்)

அனுபல்லவி
யாதும் இனிமையென யாழின் இனிமைகெட
ஓதும் திருவாய்மொழி சாது என்றனையே (நாதன்)

சரணம்
இனிதென்று சிரமசைத்து இசைதன்னை நீ ரசிக்க
இனிதன்று வீணையென இசைவாணி பரிதவிக்க
இனியொன்றும் தோணாமல் உறையிட்டு மூடிவைக்க
கனிவான நகைகாட்டி கருணைவெள்ளம் நீ பெருக்க (நாதன்)

அத்துடன் நவராத்திரி கொலு பொம்மைகளைச் செய்வதில் திறமைசாலியான அவரது கைவண்ணத்தில் உருவான பொம்மைகளின் படங்களையும் வல்லமை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளார் மீனாட்சி பாலகணேஷ்.

பலகலைகளிலும் சிறந்து விளங்கும் மீனாட்சி பாலகணேஷ் அவர்களின் நெடுநாள் கனவான தமிழில் முனைவர்பட்ட ஆராய்ச்சியை அவர் வெற்றியுடன் முடிக்கவும், தொடர்ந்து இலக்கியப்பணியாற்றவும் வல்லமைக் குழுவினரின் வாழ்த்துகளும் பாராட்டுகளும்.

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

[இந்த வாரத்தில் தனது ஆற்றலை சிறப்புற வெளிபடுத்தி உங்கள் கவனத்தைக் கவருபவரை வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், வழக்கம் போலவே வல்லமை ஆசிரியரிடம் (vallamaieditor@gmail.com) உங்களது பரிந்துரைகளை அனுப்பி உதவிடுமாறு வேண்டுகிறோம், மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 ]

August 10, 2015
படக்கவிதைப் போட்டி – 25

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

திரு. வினித் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (15.08.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர் குழு உறுப்பினர், தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர் திருமதி மேகலா தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்த திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009 ம் ஆண்டுகளில் (ஆர்லாண்டோ & அட்லாண்டா) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். புறநானூறு, குறுந்தொகைப் பாடல்களில் அதிக நாட்டமும், இலக்கியக் கூட்டங்களில் சுவைபட பேசுவதிலும் வல்லமை பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

August 10, 2015
குழந்தையும் குட்டி தேவதையும்

திவாகர்

(இது ஒரு உண்மை சம்பவத்தின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட கதை. இந்த அடிப்படையைச் சொன்ன என் நண்பன் வாசுவுக்கு இந்தக் கதையை சமர்ப்பணம் செய்கிறேன் – திவாகர்)

ஒரு போலீஸ்காரனுக்கு இப்படிப்பட்ட சோதனைகளெல்லாம் சகஜம்தான் என்றாலும் இது வித்தியாஸமாக இருக்கிறதே என்று கவலைப்பட ஆரம்பித்தேன் நான். அதுவும் அந்தப் பெண் இடம் தெரியாமல் ராத்திரி வேளையில் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும்போது வெளியாட்கள் பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்கள்.. நல்ல காலம் மீடியாக்காரர்கள் யாரும் அன்று பார்த்துத் தென்படவில்லை..

”சார், எப்படியாவது என் குழந்தை எனக்கு வேணும்.. சார்.. மனசு வையுங்க சார்.. நீங்க நினைச்சா எப்படியும் குழந்தை வந்துடும்.. இல்லைனா, அந்த அட்ரஸைக் கொடுங்க.. நானும் எங்க ஜனங்களும் அங்கேயே போறோம்.. சார்.. என் குழந்தை சார் அது.. என் குழந்தையை எங்கிட்ட காமிக்காம இப்படி சதி பண்றீங்களே.. இது நியாயமா..”

எனக்கு உதவியாக ரைட்டர் உலகநாதன் கூட சொன்னான்..”ஏம்மா.. இப்படி அநியாயமா எங்க மேலே பழியைப் போட்டுப் பேசறே.. முதல்ல அழுவறதை நிறுத்து.. உனக்கு என்னவெல்லாம் எங்களாலே செய்ய முடியுமோ அத்தனை உதவியும் நாங்க பண்றோம் இல்லே….”

அவள் கேட்கவில்லை..”என் குழந்தை இப்பவே வேணும் சார்.. எப்படியாவது கொண்டாங்க சார்..”

நான் எழுந்துவிட்டேன்.

“இதோ பாரும்மா.. நான் உனக்கு ஏற்கனவே சொன்னதுதான்.. உன் கம்ப்ளெயிண்ட் மேலே ஏற்கனவே போன்ல பேசியாச்சு.. ஆறு மாசம் குழந்தையை விட்டுட்டு இப்ப திடீர்னு வந்து உடனே அது வேணும்னா நான் எங்கே போவேன்.. நீ சொன்ன குழந்தையைப் பத்தி அத்தனை தகவலையும் சரிபார்த்தாச்சு. எல்லாமே அந்தக் குழந்தையோட அடையாளத்தோடு ஒத்துப் போறதையும் நாங்க ஒப்புக்கறோம். ஆனா கையிலே அந்தக் குழந்தை வரணும்.. ஒரு நாள் பொறுமையாயிரு.. நாளைக்கு இதே நேரத்துல எப்படியாவது உன் குழந்தையை உன்கிட்டே சேர்க்கிறது எங்க பொறுப்பு..” உலகநாதனைப் பார்த்தேன்.. “இந்தம்மாவையும் புருஷனையும் எங்கியாவது நல்ல இடமா பார்த்துத் தங்க வைய்யு.. ஏதாவது பணம் தேவைன்னா சொல்லு.. நான் தர்ரேன்..”

வெளியே வந்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன். உலகநாதன் கூடவே வந்தான்.. ”சார், எப்படி சார், மல்லிகா நிச்சயம் வருமா சார்.. எனக்கென்னவோ சந்தேகமா இருக்கு சார்.. மல்லிகா வராதுன்னு தோணுது.. ரொம்ப பிடிவாதமான பொண்ணுன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன் சார்.. எல்லாமே சட்டபூர்வமா செஞ்சிருக்கு சார், கோர்ட்டுக்கு போய் டைம் கேக்கும்.. ஒருவேளை கோர்ட்டுக்குப் போனா ஏதாவது தீர்ப்பு கிடைக்கும்.. ஆனா ரொம்ப நாள் ஓடும் சார்.. இது ரொம்ப சிக்கலா போறது.. நாம் இந்த கேஸ்’லயிருந்து கழண்டுக்குவோம் சார்.. நம்ம சைட்’ல எல்லாமே கரெக்டாதான் பண்ணியிருக்கோம்.. ஆனா எனக்கு என்னவோ இந்தப் பொம்பளையைப் பார்த்தா பரிதாபமா இருக்கு சார்..”

”இல்லே உலகா.. மல்லிகா நல்ல பொண்ணு.. நான் பேசியிருக்கேன்.. நிச்சயம் வரும்.. வராக்காட்டி அப்போ ஏதேனும் செய்யலாம்.. இப்ப இந்தம்மாவை சமாதானம் செய்யு.. எவனாவது வெளியிலேர்ந்து ஸ்டேஷனைப் பார்த்தா தப்பா பேசுவான்.. முதல்லே அவங்களை வெளியே கிளப்பு.. நாளைக்குப்பகல் நேரத்துல வரச் சொல்லு..”

நான் கிளம்பிவிட்டேன்.. வண்டியில் போகும்போது சில்லென்று உடலில் காற்று பட்டதுதான்.. ஆனால் மனம் மட்டும் குளிராகவில்லை.. குழப்பம் தீருமா.. தெரியவில்லை. மல்லிகா வந்தால்தான் தெரியும். அவள் வருவாளா..

எல்லாம் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் நடந்த பழைய கதைதான். இன்று புது உருவாக வந்து தொல்லை கொடுக்கிறது.. ஒருநாள் நள்ளிரவு வரும் நேரத்தில் ஒரு ரோந்து பார்த்து விட்டு வீட்டுக்குச் செல்லலாம் என்றபோதுதான் மல்லிகாவிடமிருந்து போன் வந்தது.

அந்த நேரத்தில் ஒலித்து வந்த அந்த பரபரப்பான குரல் எனக்குள் சற்று படபடப்பை அதிகரிக்கத்தான் செய்தது.

”என்ன மல்லிகா.. சொல்லு..பரவாயில்லே..”

“நீங்க கொஞ்சம் வீட்டாண்ட வரணும்.. முடியுமா?.. நீங்க மட்டுமா வாங்க.. ஸ்டேஷனுக்குத் தகவல் தரவேண்டாம்.. காரணமாதான் சொல்லறேன்..”

“சரி.. இதோ வந்துடறேன்..” கைபேசியை மூடிவிட்டு கிளம்பினேன்..

மல்லிகா இதுவரை இப்படியெல்லாம் இரவில் கூப்பிட்டதேயில்லை.. ஏன் அவள் வேலை செய்யும்போது இருந்த மோசமான நிலையில் கூட இரவில் கூப்பிட்டதில்லை. மல்லிகாவைப் பற்றி விவரமாகத் தெரிந்தவன் நான். அட, நானென்று இல்லை. யார் அவளைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டாலும் முதலில் அவளைப் பற்றிச் சொல்வது மிகவும் நல்ல பெண்..என்றுதான்.

பொதுவாக இந்தப் பெண்களே வேலைக்குச் செல்லக்கூடாதென்று ஒரு காலத்தில் நான் நினைத்ததுண்டு. அதுவும் போலீஸ் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்கள் படும் சிரமம் சொல்லி மாளாதுதான்.. ஆனாலும் உலகம் அதுவும் நம் ஊரெல்லாம் அதிகம் மாறி விட்டது. தைரியமான பெண்கள் அதிகமாக இருக்கிறார்கள்தான். அதிலும் மல்லிகா போன்று தைரியமான பெண்ணைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் பெண் என்பவள் ஆளப் பிறந்தவள்தான் என்று ஒரு புதிய எண்ணம் கூட வந்துவிட்டது.

ஊட்டியில் பிறந்து வளர்ந்தவள். அதனால்தானோ என்னவோ நிறமும் அழகும் சற்றுக் கூடுதலாகவே கிடைத்ததோ என்ற ஒரு மாயை நினைப்பு எனக்கு உண்டு. வேலூரில் போலீஸ் வேலை கிடைத்து அவள் புதிதாக சேர்ந்தது முதலே அவளை அறிவேன். ஏதோ ஒரு அதிர்ஷ்டம் என்னை அவள் அருகிலேயே நிறுத்தி வைப்பது போல ஏறத்தாழ இருபது வருடங்களாக வைத்திருந்ததால் அவளின் கல்யாணம், அது நடந்த சில வருடங்களிலேயே ஒரு விபத்தில் கணவனை இழந்தது, ஆனாலும் வாழ்க்கையின் சோகத்தை சமாளித்தவிதமும் நான் அறிவேன். தன் சோகத்தை வெளிக் காண்பிக்க மாட்டாள். அதிசயப் பிறவிதான் என நினைக்கும் அளவுக்கு தன் கடமையில் நல்ல பெயரும் பெற்றவள். பெண்களுக்கே உரிய சோதனைகள் வரும்போதெல்லாம் அவள் அதை நாகரீகமான முறையில் கையாளும் விதமும், நடத்தை சரியில்லாத சில மேலதிகாரிகளின் நடவடிக்கைகளை தவிர்க்கும்போது கூட அவள் பொறுமையாக நடந்து கொள்வதும் அவர்களிடமிருந்து விலகிப் போவதும் நான் அறிவேன். நானும் பல சமயங்களில் அவளுக்காக பரிந்து பேசுவதும் அதனால் அவ்வப்போது சக அதிகாரிகளிடமிருந்து ஒரு ஏளனமான சிரிப்பும் கூட பரிசாகக் கிடைப்பதும் எனக்கே பழகிப் போனதுதான். என்னிடம் மட்டும் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு பாசம் உண்டு என்பது தெரிந்தாலும் எந்த நிலையிலும் எந்த ஆண்மகனையும் அலைக்கழிக்காத பாங்கும் அவளுக்கு உண்டு என்பதை அறிந்தவன் என்பதால் அவள் மேல் எனக்கு பெருமதிப்பு கூட உண்டு.

ஆனாலும் இந்தக் கூட்டத்தில் அவள் தனியாக நின்று போராட முடியவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் ஒரு கேஸில் இவள் செய்யாத தவறுக்காக அரசாங்கத்தால் கண்டிக்கப்பட்டதால் சஸ்பெண்ட் செய்யப்பட்டு மூன்று மாதம் அஞ்ஞாத வாசமாக வீட்டிலேயே இருந்தாள். இந்த சமயத்தில் என் உதவியை தாராளமாக வழங்கினேன். மேலதிகாரிகளுக்கு அவள் நன்னடத்தைப் பற்றிய விளக்கங்களை எழுதியதோடு மட்டுமல்லாமல் என் மனைவியுடன் அவள் வீட்டுக்கு அடிக்கடி சென்று உதவுவதை வழக்கமாகக் கொண்டேன். மூன்று மாத சஸ்பெண்ட் முடிந்து விசாரணையில் இவள் மீது தவறு இல்லை எனத் தெரிந்து மறுபடியும் இவளை வேலைக்கு சேர்த்துக் கொண்டபோதுதான் யாருமே எதிர்பாராதவிதமாக இவள் ராஜினாமா செய்தாள். ஊட்டியிலிருந்து தன் தாயை வரவழைத்துக்கொண்டு தனியாக வசிக்க ஆரம்பித்தாள். நான் எதுவும் அவளிடம் கேட்பதில்லை.. என்னிடம் கூட அவள் அறிவுரையோ ஆலோசனையோ கேட்பதில்லை.. அவள் இஷ்டம்.. அவள் கஷ்டம்.. அவள்தான் அறிவாள் என்று சும்மா இருந்துவிடுவேன்.. ஆனால் அடிக்கடி அவள் எங்கள் வீட்டுக்கு வருவதும் நாங்கள் அவளிடம் செல்வது வழக்கமான ஒன்றுதான். அப்படிப்பட்டவள்தான் திடீரென இந்த இரவில் கூப்பிட்டிருக்கிறாள்.

மல்லிகா வாசலிலேயே அந்த நேரத்திலும் காத்திருந்தாள். காட்பாடியின் அந்த மங்கலான தெரு விளக்கில் அவள் வீட்டில் மட்டும் முன் வாசல் விளக்கு போட்டு வெளிச்சமாய் காத்திருந்தாள்..

”என்ன மல்லிகா.. என்ன விஷயம்..?”

”உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுத்துவிட்டேன் ஸார்.. எங்க பக்கத்து வீட்டுலதான் இந்த அதிசயம்..”

அழைத்துக் கொண்டு போய் அந்த அதிசயத்தைத்தான் காண்பித்தாள்.. ஒரு டர்க்கி டவலில் அப்படியே போர்த்தப்பட்டு அந்தக் குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. எட்டு மாதமோ ஒன்பது மாதமோ இருக்கும் என மனதுள் நினைத்தேன்..

”இந்தக் குழந்தை”.. என நான் ஆரம்பிக்குமுன் அந்த வீட்டுக்கார ஆசாமி என்னைக் குறுக்கிட்டான்.. பயந்தபடிதான் பேசிக்கொண்டு போனான்.

”ஒரு மணி முன்னாலே நம்ம வீட்டுத் திண்ணைல இந்தக் குழந்தை சத்தம் போட்டுச்சு.. ரொம்பப் பெரிசா அழலைன்னாக் கூட இருட்டாச்சுங்களா.. நல்லா கேட்டுதுங்க.. உடனே கதவைத் துறந்து வெளியே பார்த்தாக்க துண்டுக்குள்ள இந்த குழந்தை மட்டும் கிடந்துச்சு சார்.. சுத்தி ஒரு பய இல்லே.. என்ன சார்.. எவ்வளோ அழகா இருக்கு சார் இந்த பெண் குழந்தை.. எப்படி சார் இங்க வுட அந்த மனுஷனுக்கு எப்படித்தான் மனசு வந்துச்சோ.. யார் வுட்டாங்களோ.. சார்.. பால் குடுத்தோம் சார்.. அழுவாம குடிச்சுது.. என்னமா சிரிச்சுது சார்.. இப்போதான் தூங்குது..”

யாரோ இந்தச் சின்னக் குழந்தையைக் கொண்டு வந்து போட்டிருக்கிறார்கள். இந்தக் குடும்பம் பக்கத்து வீட்டு மல்லிகாவை எழுப்பி சொல்லியிருக்கிறது.. அவள் எனக்கு போன் செய்து கூப்பிட்டிருக்கிறாள். இப்போது இந்தக் குழந்தையை என்ன செய்ய? மல்லிகாவே வழி சொன்னாள்.

”சார்.. காலை வரைக்கும் இவங்க கிட்டேயே இருக்கட்டும். சார்.. நீங்க வந்தீங்கன்னா நாளைக்கு ஏதோ ஒண்ணு கிடக்க ஒண்ணு ஆச்சுன்னா நீங்க துணையா இவங்களுக்கு இருப்பீங்க’ன்னுதான் தொந்தரவு பண்ணிட்டேன் சார்.. நாளைக்குக் காலைல கொஞ்சம் வெளில விசாரிச்சு வெக்கலாம். நைட்டுல ஓட்டற ஆட்டோக் காரங்க நீங்க சொன்னா கேப்பானுங்க.. அவங்ககிட்டே கேட்டா கூட துப்பு கிடைக்கும். எந்த பணக்காரன் பெத்த பிள்ளையோ.. சும்மா ஜொலி ஜொலின்னு ஜொலிக்குது..”

”இந்தக் குழந்தை வெளியூர்க் குழந்தைன்னா, அதுவும் இங்க வந்து ஒரு மணி நேரம்தான் ஆச்சு இல்லியா.. அப்படின்னா எதுக்கும் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு போயிட்டு யாரானும் தேடறங்களா’ன்னு பாக்கறேன்.. நம்ம ஸ்டேஷனுக்கும் போறேன்.. யாராவது கிடைச்சாங்கன்னா உடனே சமாதானம் பண்ணிக் குடுத்துடலாம்.. கிடைக்கலைன்னா கேஸ் எழுதணும்தான்.. நீ சொல்ற மாதிரி இன்னிக்கு ராத்திரி குழந்தை இங்கேயே இருக்கட்டும்.. காலைல விசாரிக்கலாம். எதுனாச்சும் விசேஷமான விஷயமிருந்தா நீ என்னைக் கூப்பிடு..”

நாம் கிளம்புமுன் மல்லிகாவிடம் தனியே பேசினேன்.. “எதுவும் துப்பு கிடைக்கலேன்னா வேலூர் குழந்தைகள் காப்பகம்’ எங்கியாவது பார்த்து கொடுத்துடலாம் நாளைக் காலைல அதுக்கு வேண்டிய வேலை செய்யலாம். எதுக்கும் இந்த ஆளை நாளைக்குக் காலைல ஸ்டேஷனுக்குக் கூப்புட்டு வந்து ஒரு கம்ப்ளெயின் ஃபைல் பண்ண வெய்யு.. உனக்குதான் தெரியுமே.. நாளைக்கு எதுவும் பிரச்சினை வந்துடக் கூடாது பார்..”

அவளிடம் சொல்லிவிட்டு பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தேன்.. குழந்தை முகம் நினைவுக்கு வந்தது. நல்ல சிகப்பு.. குண்டு முகம்.. தொட்டுப் பார்த்திருக்கலாம்தான்.. பஞ்சு போல இருந்திருக்கும். நல்லா சிரிக்குதாம்மே.. நாளைக்கு எதற்கும் தொட்டுப் பார்த்து அது சிரிப்பதைப் பார்த்து விடலாம்..

பகல் நேரத்திலேயே ரயில் வரும் நேரம் தவிர எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும் காட்பாடி ரயில்வே ஸ்டேஷன் அந்த நட்டு நடு நிசியில் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று சொல்லவேண்டியதில்லைதான். ஒரு சுற்று வலம் வந்து பார்த்தேன்.. யாரும் நான் நினைத்தது போல யாரையும் தேடிக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதால் மறுபடியும் வெளியே வந்து பார்த்தேன். தெரிந்த ஆட்டோ டிரைவர்கள் கண்ணுக்குப் பட அவர்களை அழைத்து சாதாரணமாக விசாரித்தேன்.. ஒன்றும் விஷயம் தேறவில்லைதான்.. வீட்டுக்குச் சென்று விட்டேன். மனைவியிடம் விஷயம் சொல்லிவிட்டுப் படுத்துவிட்டேன்.

விடிந்து விட்டதா என்பது தெரியாமல் இருந்தபோதுதான் திடீரென மனைவி எழுப்பினாள். “என்னங்க.. கொஞ்சம் எழுந்திருங்க.. மல்லிகா வந்திருக்குது.. கையிலே அந்தக் குழந்தை இருக்குது.. வாங்க..”

இவள் குழந்தையுடன் ஏன் வந்தாள்.. ஆச்சரியமாக அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்..

”என்ன மல்லிகா.. என்ன விஷயம்?”

“இல்ல சார்.. ராத்திரிஏதாச்சும் விஷயம் தெரிந்ததா’ன்னு கேட்கலாம்னுதான் வந்தேன்..நீங்க போனவுடனே இந்தக் குழந்தையை என்னோட எடுத்து வந்துட்டு எங்கிட்டேயே படுத்துக்க வெச்சுட்டேன்.. ரொம்ப பாசமா அப்படியே சாஞ்சு தூங்குது சார்..”

மல்லிகாவை ஆதூரத்துடன் பார்த்தேன். எனக்கு அவள் நிலை புரிந்தது.

“நேத்துயாரும் கிடைக்கலே மல்லிகா.. இன்னிக்குப் போய் ஸ்டேஷன்’ல ஆளை அனுப்பி விசாரிக்கலாம்.. உனக்குத் தெரிஞ்ச குழந்தைகள் காப்பகம் எதுனா இருந்தா சொல்லு.. அங்கே கொடுக்க நான் அரேஞ்ச் பண்ணறேன்..”

“அதைப்பத்திப் பேசத்தான் நான் காலைலையே ஓடி வந்தேன் சார்.. எதுக்கு சார் அநாதை இல்லம்.. அது இதுன்னு.. பேசாம எங்கிட்டயே இருக்கட்டும் சார்.. யார்னா வந்து ஸ்டேஷன்’ல கம்ப்ளெயின் பண்ணினா விசாரிச்சுட்டுக் கொடுத்துடுவோம் சார்..”

”அது சரிம்மா.. ஆனா இந்தக் குழந்தையை பதிவு செய்யப்பட்ட அநாதை இல்லத்துல விட்டாத்தானம்மா நாளைக்கு கேஸ் எதுவும் தடம் மாறாது. உனக்குத் தெரியாதா? உனக்கு இந்தக் குழந்தை ரொம்ப பிடிச்சுருக்கா?”

சட்டென அவள் கண்கள் ஒளிர்ந்தன.. “ரொம்ப சார்..யாருமே வரலைன்னா நான் என்கிட்டேயே வெச்சு வளர்க்கிறேன் சார்..”

அவள் சொன்னவிதம் என்னை என்னவோ செய்தது.. தாய்மைக்கே உள்ள குணம் எல்லாப் பெண்களுக்கும் இயற்கையிலேயே இறைவன் கொடுத்திருக்கிறான் போலும்..

“மல்லிகா.. எதையும் யோசிச்சு செய்யு. இந்தக் குழந்தையைப் பெத்தவங்க வந்து கேட்டா உடனே கொடுத்துடணும்மா.. இருந்தாலும் ஒண்ணு பண்ணு.. நம்ம ஸ்டேஷன்’ல லிஸ்ட்’ல இருக்கற அநாதை இல்லத்துல நமக்குத் தோதா யாராவது இருக்காங்களா’ன்னு பாரு. அங்கே போய் இந்தக் குழந்தையை சேர்த்துட்டு அப்ளிகேஷன் கொடுத்துட்டு அத்தோட ஒரு காபியும் வாங்கிக்கோ.. அவங்ககிட்டே பேசி குழந்தையை நீ வளர்க்கறதுக்கு ஏற்பாடு பண்றேன்னு அவங்ககிட்டேயிருந்து குழந்தையைத் திருப்பி வாங்கிக்கோ… நம்ம ஊர்’ல அநாதைக் குழந்தைங்களுக்கு பஞ்சமே இல்லே.. அவங்களோட இந்தக் குழந்தையும் சேருவதை விட உங்கிட்டே வளர்ந்ததுன்னா நல்லதுதானேம்மா.. ஆனா இப்போ நான் சொல்றது எல்லாமே இந்தப் பெத்தவங்க கிடைக்கறதைப் பொறுத்துதான்.. அவங்க கிடைச்சுட்டாங்கன்னா கொடுத்துடணும்மா.. ஞாபகம் வெச்சுக்கோ.. இல்லைன்னா குழந்தைக் கடத்தல் கேஸுன்னு ஆயிடும்.. உனக்குத் தெரியாத விஷயம் இல்லே இது.”

“ஆமா சார்.. நீங்க சொல்றமாதிரியே ஏற்பாடு பண்றேன்.”

”சரி, இந்த விஷயத்துல என்னோட பூரண உதவி வழக்கம்போல இருக்கும்”

அவள் முகம் மகிழ்ச்சியால் பூரிக்க குழந்தையைக் கொஞ்சிக் கொண்டே கிளம்பி விட்டாள்.

அவளைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு நிம்மதியை இந்தக் குழந்தையில் பார்க்கிறாள் என்று புரிந்தது. அவளுக்கு இந்தக் குழந்தை இருந்தால் அவள் வாழ்க்கைக்கு ஒரு நல்ல காரணமும் அமைதியும் கிடைக்க ஆண்டவன் வழி செய்ததாகத்தான் நினைத்தேன்.

அவள் போனது மனைவி கேட்டாள். “பாவங்க.. ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணி இந்தக் குழந்தை இவகிட்டேயே இருக்கும்படி செய்யுங்க..”

“அப்படில்லாம் சட்டத்துல இடம் இல்லே.. பெத்தவங்க கிடைச்சு அவங்கதான் பெத்தவங்க.;ன்னு நிரூபணமாச்சுன்னா அவங்க கையிலே சேர்த்துடணும்.. இல்லாகாட்டி கேஸ் வேறவிதமா போகும்.. இதுவரைக்கும் நல்ல பேரோட இருந்திருக்கேன்.. இப்படியே இருக்க விடு.”

அன்று முழுவதும் யாருமே அந்தக் குழந்தையைத் தேடி வரவில்லை.. மல்லிகா அநாதை இல்லத்தில் பதிவு செய்து, திரும்பவும் தத்து எடுத்துக் கொண்டதாக உறுதிப் பத்திரமும் உடனடியாக வாங்கிவிட்டாள். கெட்டிக்காரிதான். . அந்தக் குழந்தையும் அழகாக மல்லிகாவிடம் தன் சொந்தத் தாயாக நினைத்து பாய்ந்து சென்று அவள் மடியில் விழும்போதெல்லாம் அவள் முகம் காட்டும் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கவேண்டுமே. எனக்கே அதைப் பார்க்கவும் மனதுக்கு சந்தோஷமாகத்தான் இருந்ததது. இரவு ஸ்டேஷனுக்கு வந்திருந்தவள் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவள் போல பேசினாள்..

”சார்..நான் ஊட்டிக்குப் போகறேன் சார்.. இன்னிக்கு மிட் நைட் வண்டிக்கே கோயம்புத்தூர் போய் அங்கேயிருந்து ஊட்டி போயிடறேன் சார், அண்ணன் கூப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்கறச்ச இனிமேயும் கேக்காட்டி நல்லா இருக்காது சார்.. அப்புறம் குழந்தையோட படிப்பு எல்லாம் ஊட்டியிலேயே ஏற்பாடு பண்ணனும் சார்.. உங்ககிட்டே சொல்லிட்டு போகலாம்னுதான் வந்தேன்.. நீங்க குடும்பமா அப்பப்ப அங்க வரணும் சார்..” முகத்தில் மகிழ்ச்சி ஏராளமாகத் தெரிய ஒருவித பதட்டமும் சேர்ந்து கொண்ட நிலையில்தான் பேசினாள்.

என்ன இது.. ஒருநாள்தானே ஆயிற்று.. இன்னும் சில நாட்களாவது பார்க்கவேண்டாமா.. இந்தக் குழந்தையைத் தேடி யாரும் வரமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்.. இவள் கொஞ்சம் பொறுமை காண்பிக்காமல் அவசரப்படுகிறாளோ..

அவள் உடனடி முடிவு அசாதாரணமாகப் பட்டாலும் நானும் தலையசைத்தேன். ஒருவிதத்தில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி அவளிடமிருந்து தொத்திக் கொண்டது. ஸ்டேஷனில் எல்லோரிடமிருந்து பிரியா விடை பெற்றாலும் என்னைப் பார்க்கையில் ஒரு விசேஷ அன்பு பிரதிபலித்ததை என்னால் உணர முடிந்தது.. அவளை அனுப்பி வைத்த போது என்னையுமறியாமல் என்னிடம் ஏற்பட்ட ஏதோ இனம் தெரியாத வருத்தத்தை எப்படி வெளிக்காட்டுவேன்..

ஆனால் உடனடியாக வராத அந்தக் குழந்தையின் தாயும் தகப்பனும் இத்தனை நாட்கள் கழித்து வருவார்கள் என்று யாருமே எதிர்ப்பார்க்கவில்லைதான்.. குழந்தையைப் பற்றி ஆறு மாதங்களுக்கு முன் ஒரு கேஸ் கோப்பாகப் பதிவு செய்திருந்தாலும் அதன் தொடர்ச்சியாக அதை அனாதை இல்லத்தில் கொண்டு விடப்பட்டது என்பதையும் எழுதி அந்தக் கேஸையும் க்ளோஸ் செய்தாயிற்று. இப்போது இந்தத் தாய் வந்திருக்கிறாள்.

சென்னையைச் சேர்ந்தவள் குடும்பத்துடன் கோவையிலிருந்து சென்னை திரும்பும்போது காட்பாடி ஸ்டேஷனில் ரயிலில் குழந்தையின் செயினுக்கு ஆசைப்பட்ட திருட்டுப் பயல் ஒருவன் பயணத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த இவர்கள் யாருமறியாமல் குழந்தையை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு போய் செயினை மட்டும் கழட்டி விட்டு, அந்தக் குழந்தையை அநாதையாக அன்று அந்த வீட்டில் போட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறான். திருட்டுப்பயல்.. நல்லகாலம்.. செல்லாக் காசுக்காகக் கூட கொலை செய்யத் தயங்காத மனிதர்கள் ஏராளமாக இருக்கும் இந்தக் கால கட்டத்தில் இப்படி ஒரு குழந்தையைக் கொல்லாமல் விட்டிருக்கிறான் என்ற ஒன்றே அப்போதைக்கு சமாதானமாக இருந்தது. இருந்தாலும் அந்தத் தாய் அடுத்த நாள் செண்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் புகார் கொடுக்க, அது அப்படியே இருக்க, இவளே பாவம் கோவையிலிருந்து ஒவ்வொரு ரயில்வே ஸ்டேஷனிலும் விசாரித்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறாள். இங்கே நம் ஸ்டேஷனுக்கும் அதுவும் நான் இல்லாத சமயத்தில் வந்தபோதுதான் புதிதாக சமீபத்தில் ட்ரான்ஸ்பர் ஆகிவந்த ரைட்டர் உலகநாதன் விவரம் தெரியாமல் மூடிக் கிடந்த ஃபைலைத் திறந்து அந்தத் தாயை அவள் குழந்தை முதலில் பதிவு செய்து வைக்கப்பட்ட அநாதை ஆசிரமத்துக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறான். அத்தனை விவரங்களும் கிடைத்து, இதோ இப்போது நீதி கேட்டு போராட அந்தத் தாயும் அவள் புருஷனும் என்னுடைய ஸ்டேஷனுக்கு என்னிடமே வந்துவிட்டார்கள்.

இது ஒருவிதமாகப் பார்த்தால் மிகச்சாதாரணமான கேஸ்தான்.. முதலில் குழந்தையின் தாயார் யார் எனத் தெரியாமல் போய்விட்டது. இப்போது அந்தத் தாய் கிடைத்துவிட நாம் குழந்தையை திரும்ப வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டால் கேஸ் முடிந்துவிடும்தான். காணாமல் போன பொருட்கள் கிடைத்து விட்டால் உரிமையானவரிடம் ஒப்படைத்தது போலத்தான். இன்னும் இதைப் போன்ற கேஸ்கள் பொறுப்பான முறையில் நிறைவு செய்தால் எனக்கு பிரமோஷனுக்கான சந்தர்ப்பங்களை அதிகரிக்கக் கூட செய்யும்.

ஆனால் மல்லிகாவின் கையில் உள்ளதே இந்தக் குழந்தை… நான் மல்லிகாவிடம் கைபேசியில் பேசினேனே.. குழந்தையைக் கொண்டு வந்து கொடுக்கும்படி இரக்கமேயில்லாமல் அவளிடம் சொன்னேனே.. அவள் மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் கடைசியில் கேட்டு முடித்தவுடன் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் வந்த கேவலில் அவள் வேதனையை என்னால் உணரமுடிந்ததே.. ஆறு மாதம் தாய்மையை முழுமையாக அனுபவித்த அந்த சுகத்தை எப்படி அவளால் இழக்க முடியும்.

குழந்தை பாசம் என்றால் காணாமல் போன பணம் பொருள் போலவா.. தாய்மைக்கு ஏதேனும் அரசாங்கம் சட்டத்தில் தனிச் சலுகை கொடுத்துள்ளதா..அதுவும் பெற்ற தாய் நீதி கேட்க, வளர்க்கும் தாய்க்கு இங்கே என்ன உரிமை இருக்கும்?. எனக்குப் புரிந்த இத்தனை விஷயம் மல்லிகாவுக்கும் புரிந்திருக்கும். புத்திசாலிப் பெண் அவள் வருவாள்.. குழந்தையை ஒப்படைப்பாள். அப்படி வரவில்லையெனில் போலீஸ் பாதுகாப்போடு இந்தத் தாயை ஊட்டிக்கு அனுப்பி வைக்கத்தான் வேண்டும்.. வேறு வழியில்லைதான்.

போகும்போதே உலகநாதன் போனில் அழைத்தான்.. ‘சார்.. ஒரு குட் நியூஸ்.. இந்தம்மாவும் புருஷனும் நம்மோட ஒத்துழைக்க சம்மதம் சொல்றாங்க..”

“என்ன உலகா.. என்ன சொல்லறே”

உலகன் நிதானமாக விளக்கினான்.. அவன் சொல்லச் சொல்ல என் மனத்தில் மகிழ்ச்சி தாண்டவமாடத் தொடங்கியது.

இந்தக் குழந்தையைப் பெற்றவர்கள் பணம் படைத்தவர்கள் இல்லை.. சாதாரண குடும்பம்தானாம். இவர்களுக்கு ஏற்கனவே இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறதாம்.. இது மூன்றாவது குழந்தை, உலகன் இவர்களிடம் ஏதோ பேசியிருக்கிறான். குழந்தை மல்லிகாவிடமே வளரட்டும்.. அவ்வப்போது ஊட்டிக்குப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரட்டும். இப்போதெல்லாம் ஒரு குழந்தை ஹாஸ்டலில் போட்டுப் படிக்கவிட்டால் அது பாட்டுக்கு வளராதா என்ன.. அது போல மல்லிகாவிடமே வளரட்டுமே.. ஆனால் மல்லிகா ஏதேனும் இவர்களுக்கும் பண உதவி அவ்வப்போது செய்து வரவேண்டும்.. இதை உலகன் சொன்னபோது முதலில் அந்த தகப்பன் ஒப்புக் கொண்டு பின்னர் அவன் மனைவியையும் ஒப்புக் கொள்ள வைத்தானாம்.. குழந்தை நன்றாக வளரவேண்டும் என்று அவர்களுக்கும் ஒரு விருப்பம் இருக்காதா என்ன.. குழந்தையை யாருக்கும்விற்கவில்லையே.. வளர்ப்பதற்கு இன்னொரு இடம் வாய்ப்பாகக் கொடுக்கிறோம்… என்றைக்கும் இவள்தான் அன்னை.. என்றெல்லாம் எடுத்துச் சொன்னபிறகு இவர்களை சம்மதிக்க வைத்திருக்கிறான் உலகன்..

நான் அவனைப் பாராட்டினேன்.. மல்லிகா நாளை வந்தால் எவ்வளவு பணம் அவளால் தரமுடியும் என்றும் கேட்டு ஒரு முடிவுக்கு வந்து விடலாம்.. கேஸ் இவ்வளவு சுமுகமாக முடித்து வைத்திருக்கிறான் உலகன்.. நல்லதுதான்.

என் மனதில் ஒருவகையான நிம்மதி பரவ அந்த நிம்மதியுடன் இர்வு தூங்கினேன். அடுத்த நாள் காலையிலேயே மல்லிகாவிடம் மறுபடி பேசினேன்.. டிரெயினில் அவள் அண்ணன் துணை வர குழந்தையுடன் வந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளிடம் நடந்ததைச் சொன்னேன். எத்தனை சந்தோஷமாகக் கூவினாள். வண்டி இறங்கினதும் நேரடியாக ஸ்டேஷன் வருவதாகச் சொன்னாள். அவள் சந்தோஷம் என்னுள் பரவ அதை அனுபவித்துக் கொண்டே கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் ஸ்டேஷன் சென்றேன்.

நான் நுழைந்தபோது ஸ்டேஷனில் அந்தத் தம்பதியினர் இருந்தனர். முதல்நாள் செய்த ஆர்ப்பாட்டமெல்லாம் செய்யாமல் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து உலகனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். என்னைப் பார்த்தவுடனே ஒரு புன்சிரிப்போடு உலகன் என்னிடம் வந்தான்.

”சார், எல்லாம் நல்லபடியா முடியுது.. அந்தம்மா கூட குழந்தை நல்லபடியா இருந்தா போதுமின்னுதான் சொல்லறது.. பணம் கூட வேண்டாம்கிறது இப்போ..”

”மல்லிகா வந்துடுவா உலகன். அவளும் தன்னால் முடிந்த பண உதவியைச் செய்யறேன் நு சொல்லியிருக்கா..எல்லாமே மகிழ்ச்சியா இருந்தா நல்லதுதானே.. அவள் வரட்டும்.”.

கொஞ்ச நேரத்தில் மல்லிகா வந்தாள். பயணக் களைப்பு அவள் முகத்தில் கொஞ்சமும் தெரியாமல் மலர்ந்த முகத்துடன் அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தாள். ஆறு மாதத்துக்கு முன் பார்த்த குழந்தையா அது.. ஆஹா.. நன்றாக சதை பிடித்து தத்தித் தத்தி நடைபோட்டு கீழே இடறி தானே விழுந்து தானே எழுந்து கலகலவென சிரித்து வந்த ஒரு சில நிமிஷங்களிலேயே போலிஸ் ஸ்டேஷனையே தலைகீழாய் மாற்றிவிட்டது.

குழந்தையாய் இங்கிருந்து சென்றது ஒரு குட்டி தேவதையாக திரும்பி வந்தது போலத்தான் உணர்ந்தேன். அழகான ஆடை.. கழுத்தில் இரண்டு பவுனுக்கும் மேலான கனமான சங்கிலி, கையில் தங்க வளையல்கள் ஜொலிக்க அந்தக் குழந்தையை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தேன்.

நான் பார்ப்பதைப் போலத்தான் அந்தத் தாயும் பார்ப்பதாக சட்டென உணர்ந்ததால் அவளைப் பார்த்தேன். ஆமாம்.. அப்படித்தான் பார்த்திருந்தாள். திடீரென என்ன நினைத்தாளோ பெஞ்சிலிருந்து எழுந்து ஓடி வந்து தன் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு முத்தமாரிப் பொழிந்தாள். அவள் கண்களில் நீர் மழையாய்ப் பொழிய அந்தக் குட்டி தேவதையை கட்டிக்கொண்டு உச்சி மோர்ந்தாள்..அந்தக் குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது..

குழந்தையை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டே அந்தக் குழந்தையின் நகைகளைக் கழட்டினாள். அப்படியே அவைகளை மல்லிகாவிடம் கொடுத்தாள்.. ”இந்த நகைக்காகத்தான்மா எவனோ ஒருவன் இந்தக் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு போனான்.. இத்தனை மாஸம் இவளைக் காப்பாத்தி இப்படி வளர்த்திருக்கியே.. உனக்கு எப்படி நன்னி சொல்றதுன்னு தெரியலே.. ஆனா இந்தக் குழந்தையை உன்னிடமே வெச்சுக்க விட எனக்கு மனசில்லை..இது என் குழந்தை.. நானேதான் வளர்க்கணும்.. நீ எப்ப வேணும்னாலும் இந்தக் குழந்தையைப் பார்க்க வரலாம்.. வேற எதுவும் எனக்குச் சொல்லத் தெரியலே”

அந்தக் குழந்தை அவளிடம் இருக்க இருக்க சத்தம் போட்டு அழத் தொடங்கியது..திமிறியது கூட ஆனால் அந்தத் தாய் அதைப் பொருட்படுத்தவேயில்லை.. அவள் கதறக் கதற அந்தக் குழந்தையை மேலும் இறுக்கிக்கொண்டே பேசினாள். மல்லிகாவின் நிலையை என்னால் விளக்க முடியவில்லை.. அவள் இதை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. எத்தனை ஆனந்தத்தோடு உள்ளே வந்தாள்.. உடனடியாக அந்த ஆனந்தம் இப்படிப் பறிக்கப்பட்டுவிட்டதே.. ஏன் இப்படி இவளுக்கு மட்டும் ஆகவேண்டும்.

மல்லிகா என்னிடம் வந்தாள்.

“அம்மான்னா, அதுவும் பெத்த அம்மான்னா அம்மாவுக்கு உள்ள உரிமையே தனி.. அவங்க சொல்றது எல்லாம் சரி சார், குழந்தை அவங்ககிட்டேயே இருக்கட்டும் சார்.. இதோ நிறைய விளையாட்டுச் சாமான்லாம் இருக்கு சார்.. பேபிக்கு என்னென்ன பிடிக்கும் எது பிடிக்காது ந்னு ஒரு லிஸ்ட் எழுதி வெச்சிருக்கேன் சார்.. ராத்திரில ரெண்டு மணிக்கு மூணு மணிக்குன்னு எழுந்திருக்கும்.. கொஞ்சம் சமாதானப்படுத்தி தூங்கவெச்சா போறும்.. தூங்கிடுவா.. நாள் போக போகச் சரியாயிடும்.. ஜாக்கிரதையாப் பார்த்துக்கச் சொல்லுங்க சார்.. என்ன.. இப்ப அழுதாலும் போகப் போகச் சரியாயிடும்.. எனக்கு ஒண்ணும் வருத்தமில்லே சார்.. அவங்க குழந்தையை நான் எப்படி சார் சொந்தம் கொண்டாடமுடியும்.. எனக்கு ஒரு ஆறு மாசத்துக்கு அம்மாங்கிற ஸ்தானத்தைக் கொடுத்ததே பெரிசு சார்.. அவங்களைத் தூக்கிட்டுப் போகச் சொல்லுங்க சார்..”

அந்தத் தாயிடத்தில் அந்தக் குழந்தை சப்தம் போட்டு திமிறிக் கொண்டே அழ இந்தத் தாயோ மௌனமாக தனக்குள் அழுதுகொண்டே ஸ்டேஷனை விட்டு நிதானமாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்தாள்.

August 10, 2015
உன்னையறிந்தால் ……. (17)

நிர்மலா ராகவன்

ஆண்களுடன் போட்டியா?

கேள்வி: `நீ ஒன் தம்பியோட போட்டி போடக்கூடாது. என்ன இருந்தாலும், அவன் ஆம்பளை!’ என் தாய் அடிக்கடி இப்படிக் கூறுகிறார். இது நியாயமாகப் படுகிறதா?

பதில்: நிச்சயம் நியாயம் இல்லை. பருவப்பெண் இருட்டில் தனியாக வெளியே போனால், ஏதாவது அபாயம் விளையலாம் என்று அஞ்சினால், பெண்ணுக்குப் புரியும் வகையில் தாய் அதை விளக்க வேண்டும்.

நெடுங்காலமாகவே பெண்கள் ஆண்களுக்கு அடங்கினவர்களாகவே வாழ்ந்துவிட்டார்கள். இப்போது தங்களுடைய உயரிய நிலையில் மாற்றம் வந்துவிடுமோ என்று ஆண்களுக்குக் கலக்கம் உண்டாவது இயற்கைதான்.

ஒரு காலத்தில், `அது எப்படி பிள்ளை பெற பெண்ணால் மட்டுமே முடிகிறது!’ என்று அதிசயித்த ஆண்கள், அவளுக்கு ஏதோ மாந்திரிக சக்தி இருக்கிறது என்று நம்பினார்களாம்! பல ஆண்கள் அவளுக்குக் குற்றேவல் புரிந்து, பிறக்கும் குழந்தைகள் யாருடையது என்று ஆராயாது, பேதமின்றி வளர்த்தார்களாம்.

உண்மை நிலவரம் புரிந்ததும், ஒரே எரிச்சல் — தாம் எவ்வளவு முட்டாள்களாக, அடங்கிக் கிடந்திருக்கிறோம் என்று.
பெண்ணை அடக்குவதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்தது. குகையில் பலர் சேர்ந்து வாழ்கையில், ஒரு பெண்ணுக்கு மாதவிடாய் வந்தால், அந்த ரத்த வாடையைப் பிடித்துக்கொண்டு காட்டு விலங்குகள் வந்து, எல்லாரையும் வேட்டையாடும் அபாயம் உண்டே!

ஆகவே, அவள் அத்தருணங்களில் தனித்து இருக்க நேர்ந்தது. அதுவே பின்னர், வீட்டு விலக்கு, தீட்டு, சுத்தமில்லை என்ற `பழி’களை அவள் சுமக்கும்படி ஆகிவிட்டது. இயற்கையாக நிகழும் ஒன்று என்னமோ அவள் குற்றம் என்பதுபோல் சிலர் நடத்தத் தலைப்பட்டார்கள். இப்படி, சிறுகச் சிறுக பெண்ணின் நிலை தாழ்த்தப்பட்டுவிட்டது.

ஒரு பெண் ஆண்குழந்தையை ஈன்றெடுத்தால், மிகுந்த பெருமிதம் அடைவாள். அவனுக்கு நிறைய சலுகைகள் உண்டு. `பெண்’ என்றால் சற்றே தாழ்ந்தவள் என்ற மனநிலைக்குத் தன்னைத் தயாராக்கிக் கொண்டிருக்கும் தாய், தான் பெற்ற பெண் குழந்தைக்கும் அதே மனநிலையைப் போதிக்கிறாள்.

`ஆண் எது செய்தாலும் அதைப் பொறுத்துப்போவது பெண்ணின் கடமை!’ என்று வளர்க்கப்படும்போது, எந்தவிதமான வதையையும் ஏற்கிறாள் பெண்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண் ஒரு வயதிலேயே தந்தையைப் பறிகொடுத்தவள். சிறு வயதிலிருந்தே பல ஆண்களினால் பாலியல் வதைக்கு ஆளானாள். அது வதை என்றே அவள் உணரவில்லை என்பதுதான் சோகம். `எல்லாரும் என்னைக் கொஞ்சுகிறார்கள்!’ என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்வாள், என்னிடம்.

கல்வியால் சுயமாகச் சிந்திக்கும் திறனைப் பெற்ற ஒரு பெண், `எனக்கு மட்டும் ஏன் தாழ்ந்த நிலை?’ என்று எதிர்க்கும்போது, ஆண்கள் அதிருப்தியுடன் முணுமுணுக்கலாம். ஆனால் எதிர்க்க மாட்டார்கள். அதைச் செய்வதற்குத்தான் பெண்கள் இருக்கிறர்களே!

எல்லாப் பெண்களுமாகச் சேர்ந்து, தங்களிடமிருந்த மாறுபட்டிருக்கும் பெண்ணை `வழிக்கு’க் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறார்கள். `பிறருடன் ஒத்துப்போக வேண்டும்!’ என்று மிரட்டுகிறார்கள், இல்லை, கெஞ்சுகிறார்கள்.

புறம் பேசுவது, பழி சுமத்துவது, எதிரியைப்போல் பாவிப்பது என்று பல வழிகளைக் கையாண்டு, அவளை மாற்ற முயற்சிக்கிறார்கள்.

`எல்லாம் படிப்பால் வருவது! பெண்களைப் படிக்க வைத்தால் இப்படித்தான்!’ என்று அவள் பெற்ற கல்வியறிவையே தூற்றுகிறார்கள்.

படிப்பறிவு இருந்தாலும், நிறைய பெண்களுக்கு இம்மாதிரியானவர்களை எதிர்த்து நீண்ட காலம் போராடும் மனோபலம் கிடையாது. தாமும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, பிற பெண்களைக் கட்டுப்படுத்த ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

ஆண்களோ, தமக்குப் போட்டியாகப் பெண்கள் வந்துவிட்டால், தாங்கள் இன்னும் அதிகமாக உழைக்க வேண்டியிருக்குமே என்று, `நீங்க திறமையோட இவ்வளவு செய்யறீங்களா! இனிமே நாங்கதான் புடவை கட்டிட்டு, சமைக்கப் போகணும்!’ என்று பெண்களைப் புகழ்வதுபோல, தம் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

மலேசியாவில், கணவன் மனைவியை அடிப்பதே பல இந்தியப் பெண்கள் விவாகரத்து கோருவதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது என்று புள்ளி விவரங்களுடன் நான் எழுதியபோது, `ஒரு வேளை, நீங்க ஒங்க கணவரை அடிக்கிறீங்களோ?’ என்று என்னிடம் கேலியாகக் கேட்டவர்கள் உண்டு.

நான் சிரித்தேன், கேட்டவரின் மடமையை எண்ணிப் பரிதாபப்பட்டு. தம்பதிகளில் யாராவது ஒருவர் இன்னொருவரை அடித்தால்தான் குடும்பம் நடக்குமா, என்ன? கொஞ்சம் நட்பு, கொஞ்சம் வாய்ச்சண்டை என்றுதானே எல்லாக் குடும்பமும் இருக்கும்!

(`எங்களுக்குள்ளே சண்டையே வராது!’ என்று பெருமையுடன் சொல்பவர்கள் — ஒன்று, பொய் சொல்கிறார்கள், இல்லை, யாராவது ஒருவர் அமைதியை நாடி, விட்டுக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார், உள்ளுக்குள் புழுங்கியபடி).

ஒரு தாய், தனது மகன், மகள் இருவரையும் பாரபட்சமின்றி நடத்தி, வீட்டு வேலையைச் சமமாகப் பிரித்துக் கொடுத்து, தவறு செய்பவர் யாராக இருந்தாலும் கண்டித்து நடத்தினால், `தான் அபூர்வமான பிறவி!’ என்ற தலைக்கனம் அந்த மகனுக்கு வராது.

`விளையாட்டு’ என்றெண்ணி தங்கையை ஓயாது மட்டம் தட்டும் சிறுவனிடம், `நீ இப்படி நடத்தினால், எல்லா ஆண்களும் இப்படித்தான் என்று அவள் ஏற்பாள். நாளை கல்யாணமானதும், கணவனும் அவளை இப்படி நடத்தும்போது, உணர்ச்சி பூர்வமான வதையை அவள் ஏன் ஏற்கிறாள் என்று நீ வருத்தப்பட நேரிடும்!’ என்று விளக்குங்கள். அதிர்ச்சி ஏற்பட, தன்னை மாற்றிக்கொள்வான். பிற பெண்களையும் மதிக்கக் கற்பான்.

மட்டம் தட்டியோ, பயமுறுத்தப்பட்டோ ஒரு பெண் வளர்க்கப்பட்டால், தன்னம்பிக்கை அற்றுப்போய்விடுமே! அவளுடைய முழுத் திறமைகள் எப்படி வெளிவரும்?

August 10, 2015