சீதாம்மா

மனச்சிமிழைத் திறந்தவுடன்  நினைவலைகள் சுற்றிச் சுழன்று சுனாமியாக

என்னை மிரட்ட ஆரம்பித்தன. பயம் வரவில்லை . நான் சிரிப்பதைப் பார்த்து அவைகள்தான் மிரண்டு அடங்கின. என் வாழ்க்கைப் பயணமே ஒரு த்ரில்லர்

பயணம். என் மனத்திரையில்  ஒரு காட்சி நிழலாடியது.

கண்ணகிக் கோட்டம் பார்க்கச் சென்றவர்கள் ஒன்பது பேர்கள். வாகனம் ஒரு ஜீப்.   திரும்பும்பொழுது அந்த வண்டி கட்டுப்பாடு இழந்து, மலையில் உருள ஆரம்பித்தது. ஒரு பாறையில் மோதிய வண்டி அப்படியே சாய்ந்து நின்றது. நான்தான் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவள்.  உடம்பில் அடிபட்டிருந்தும் மன வலிமையினால் கீழே குதித்து எல்லோரையும் வெளிக் கொண்டு வந்தேன்

இரவு முழுவதும் அந்தக் காட்டில் தங்க வேண்டிய நிலை.

தேக்கடி காட்டில் யானைகளின் கூப்பாடு –   புலிகளும் கரடிகளும் இன்னும் பல மிருகங்களும் நடமாட ஆரம்பித்தன . விழுந்தவர்களில் ஒருவருக்கு கால் ஒடிந்துவிட்டது. மற்றவர்களுக்கோ எலும்பில் அடி. அதை நீங்கள் நினைத்துப் பாருங்கள். உங்கள் முன் உயிருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றேன். இத்தகைய அனுபவங்கள் ஒன்றா, இரண்டா?

விபத்துக்களில் என் உடம்பு பாதிக்கப்பட்டது ஒரு புறம். எத்தனை வரப்புகளில் நடந்திருக்கின்றேன். கால்களில் தேய்மானம்.  காட்டு அனுபவங்கள் கூட பரவாயில்லை. இந்த சமுதாயத்தில் போராடியதுதான் கடுமை. நான் ஒரு அரசு ஊழியர்தான். வெறும் கையெழுத்து போட்டு ஊதியம் பெற்று உற்சாகமாக வாழ்ந்தவள் இல்லை நான். என் அனுபவங்கள் சிலவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப் போகின்றேன். பொருளுக்கும், புகழுக்கும் என்றும் ஆசைப்பட்டவள் இல்லை.   உங்கள் சிந்தனைக்கு சில செய்திகள்.. ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே பரிசீலனை செய்து கொள்ளட்டும். நாம் வாழ்ந்த முறை என்ன,  நம் எண்ணங்களின் தன்மை என்ன என்று சில நிமிடங்களாவது நினைத்துப் பார்ப்போம். மனித நேயத்தின் மகத்துவம் உணர்வோம். நல்ல எண்ணங்கள் நமக்கே நல்லது. இதுபற்றி நாம் நிறையவே இத்தொடரில் பார்க்கப் போகின்றோம்.

நேற்று கணினியில் வலம் வரும் பொழுது ஒருவரின் படைப்பு கண்ணில் பட்டது . படித்துப் பார்க்கும் பொழுதே மனம் பறக்கத் துடித்தது. அதனைக் கொஞ்சம் அடக்கி முழுவதும் படித்து முடித்தேன். ஆரம்பத்தில் சிரிப்பை வரவழைத்தாலும் . எழுதியவரின் ஆதங்கம் புரியவும் என் மனத்தில் ஓர் தவிப்பு…… நினைவலைகளில் மிதக்க ஆரம்பித்தேன்

அது கடவுளைப் பற்றிய ஓர் கற்பனைப் படைப்பு

ஐம்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் எழுதி வெளிவந்த கதைகள் நினைவிற்கு வந்தன.

பரமனும் தேவியும் பூலோக யாத்திரை வருகின்றார்கள்

எந்த சூழ்நிலையிலும் தங்கள் சக்தியைப் பிரயோகிப்பதில்லை என்ற உறுதிப்பாட்டுடன் வருகின்றார்கள்.

முதலில் ஓர் கிராமம். அங்கேயே  எத்தனை ஏற்றத் தாழ்வுகள்?! எத்தனை பிரிவுகள்?! தேவி கணவனிடம் பல கேள்விகள் கேட்ட பொழுது அவர் சொன்ன பதில் “ நான் மனிதனைப் படைத்தேன். அவனோ எதை எதையோ படைத்துவிட்டு அந்த வலைக்குள் சிக்கிக் கொண்டு தவிக்கின்றான் என்றார்.

எவ்வளவு உண்மை! சமீபத்தில் ஒரு செய்தி படித்தேன் மனிதன் தன்னைப்போல் பணியாற்ற ரோபோட்டுகள் கண்டு பிடித்தான் இப்பொழுது அவைகளால் பலருக்கு வேலை போகப் போகின்றது.

மீண்டும் ரயில் பயணம் அதில் சில இளைஞர்கள். கற்பைப் பற்றி வாக்குவாதம்.  சிவன் உடலில் வெப்பம் கூடியது. நல்ல வேளையாக அம்மனின் குளிர்ந்த கை சூட்டைத் தணித்தது.

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில்.

எப்பொழுதும் அவர் திருவிளையாடலுக்கு மதுரைதானா?!. கோயிலுக்குள் சென்றவுடன் தேவி கூட்டத்தைக் கண்டு மெய் சிலிர்க்கின்றாள். ஆனால் அய்யனோ அங்கு வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் அலசிப் பார்க்கின்றார்.

இறைவனுக்காக வந்தவர்கள் எத்தனை பேர்கள்?! ஏமாற்றம்  வேதனை.

இன்னும் கைலாயம் திரும்ப மனம் வரவில்லை. அவர்கள் வெளித்தோற்றமும் தயக்கமும் அங்கு உலாவிக் கொண்டிருந்த போலீஸ் மக்களுக்கு சந்தேகம் வர பல கேள்விகள் கேட்டனர். கடவுள் பொய் சொல்ல முடியுமா? மேலும் தயக்கம்.  பலன் அவர்களை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குக் கூட்டிச் சென்றனர். இவர்கள் அங்கு சென்ற சில நிமிடங்களில்  கோட்டு, சூட்டுடன் ஒரு வாலிபன் வந்தான். உட்கார்ந்திருந்த இன்ஸ்பெக்டர் எழுந்து நின்று வரவேற்றார். ஆடைக்குத்தான் மனிதன் எத்தகைய மதிப்பு கொடுக்கின்றான்.  காணாமல் போன பெற்றவர்களைத் தேடி திருப்பரங்குன்றத்திலிருந்து வந்தவன் சுப்பிரமணியன்.

ஆம் வந்தவன் வடிவேலன்.

பெற்றவர்களைக்  கூட்டிப் புறப்படும் பொழுது இன்ஸ்பெக்டர் வேலனின் காதில் சொன்னது “உங்கப்பாவுக்கு  கொஞ்சம் மைண்ட் சரியில்லே. அம்மாவை உடன் அனுப்பாதீங்க” . இது பரமனுக்குத் தேவையா?

நல்ல வேளை, அவர் நெற்றிக் கண்ணைத் திறக்கவில்லை. அம்மை இவைகளைக் கவனிக்காமல் மகனை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கோவணாண்டி மகன் கோட்டு சூட்டில் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றான்!

சுவாமிமலையில் உபதேசம்   இப்பொழுது மதுரையில் உபதேசம்.

ஆறு ஆண்டுகள்வரை  என் கதைகள் பத்திரிகைகளில் வந்தன. விகடனில் முத்திரைக் கதையும் வந்தது. எல்லாம் உளவியல் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை.  ஏனோ திடீரென்று எழுதுவதை நிறுத்தினேன்.

என் முதல் கதை “கதிரேசன் மலை” பன்னிரண்டுவயதில் எழுதினேன். ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதி அதனை ஓர் பிரபலமான கதாசிரியரிடம் நேரில் கொடுத்தேன் அவரை உங்களுக்கும் தெரியும்.  “ கல்கி”

பாரதிக்கு மணிமண்டபம் கட்ட சில ஆய்வுகள் செய்ய திரு ராஜாஜி அவர்களும், திரு கல்கி அவர்களும் எட்டயபுரம் வந்திருந்தார்கள். அவர்களை நமஸ்காரம் செய்தேன். பின்னர் கல்கியைப் பார்த்து  “ நீங்க கதை எழுதுவீங்களாமே ? “என்று கேட்டேன். “ஆமாம், நீ படிச்சிருக்கியா?” என்று கேட்டார் (நான் எட்டயபுரத்துக்காரி }

“இன்னும் படிக்கல்லே, இனிமே படிக்கறேன். நானும் கதை எழுதிக் கொடுக்கறேன். நீங்களும் படிங்க என்றேன்” அப்பொழுது எனக்கு எட்டு வயது.

சொன்ன வாக்கை காப்பாற்ற கதை எழுதி அவரிடம் கொடுக்கும் பொழுது எனக்கு பன்னிரண்டு வயது.

கதைகள் படிக்க ஆரம்பிக்கவும் பத்திரிகைகள் படிக்கும் குணம் வந்தது. இதனால் என்னிடம் தமிழும் வளர்ந்தது.

பத்திரிகைகள் என்றவுடன் விமர்சனங்கள் நினைவிற்கு வருகின்றன.

அர்த்தமுள்ள விமர்சனங்கள் அவசியம் தேவை. ஆனால் காலம் மனிதனை அதிலும் மாற்றி விட்டது. விமர்சனம் செய்தால் பிரபலமாகி விடலாம் என்ற நினைப்பும் வளர ஆரம்பித்தது. அடுத்தவரைக் குறை கூறினால் அவனை அறிவாளி என நினைப்பார்கள் எனற எண்ணம் தோன்ற ஆரம்பித்தது. அளவுக்கு மீறினால் அது நஞ்சாகிவிடும் என்பதை மனிதன் மறந்து விட்டானே. இருந்த மதிப்பையும் இழப்பதை மனிதன் உணரவில்லையே! நம்மில் எத்தனை பேர்கள் இருக்கின்றோம். ஒவ்வொருவரும் தன்னைப்பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று.  நம்மை நாமே நமக்குள் விமர்சனம் செய்து பார்ப்போம்.

படித்த கட்டுரை பற்றி அடுத்து பேசுவோம்.

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 44

“பம்பாய் தமிழ்ச்சங்கத் தலைவர் ஆதிலக்ஷ்மணன்”

அவன் 1975ம் வருடம் “மே” மாதம் கோடை விடுமுறைக்காக கல்லிடைக் குறிச்சிக்குச் சென்றிருந்தான். அந்த நேரத்தில் அவனுடைய குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமான “சாரதாமாமி” அவனுக்கு அம்மாவிடம்,” ராமா…இன்னிக்கு சச்சுவும், அவ ஆத்துக்காரரும் வரா…நம்ம கண்ணனுக்கு அவர்ட வேலை கேட்கச் சொல்லு…நானும் சொல்லறேன்” என்றாள். அவர்கள் மாலையில் வந்தார்கள். சென்று பார்த்தான். அவனுக்கு சச்சு மாமியையும், அவர்களது சகோதரிகளான லக்ஷ்மி, பார்வதி, ரத்னா மாமிகளையும் நன்கு தெரியும். அனைவருமே ரொம்பவும் அன்புடன் பழகும் குணம் கொண்டவர்கள். அவனுக்கு சச்சு மாமியின் கணவரிடம் அத்தனை நெருக்கம் கிடையாது. பார்வதி மாமியின் கணவர் R. S. மணி அவர்களிடமும், லக்ஷ்மி மாமியின் கணவர் “குளத்து” அவர்களிடமும் ஓரளவு பழக்கம் இருந்தது. அதனால் அவன் சச்சு மாமியின் கணவரைப் பார்க்கச் சென்றும் வேலை விஷயமாக எதுவும் சொல்லாமல், அவனுக்கு இருக்கும் இலக்கிய ஆர்வத்தையும், கவிதைகள் பற்றியும் கூறிக் கொண்டிருந்தான். அவரும் மிகுந்த ஆவர்வமாக,” நீ எழுதிய கவிதைகள் இப்பொழுது உன்னிடம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்க, தயாராக வைத்திருந்த அந்தக் கவிதை நோட்டுப் புத்தகத்தை அவரிடம் காட்டினான். அதை புரட்டிப் பார்த்து படித்த படியே,” கவிதைகள் எல்லாம் எளிமையாக, கண்ணதாசன் கவிதைகள் போல நன்றாக இருக்கிறது. விடாமல் எழுதி வா….நிறைய புத்தகங்களும் படி…” என்று உற்சாகப் படுத்தினார். உடனே அவர் அவனிடம்,” நாங்கள் நாளைக்குக் காலைல “கார்ல” மணிமுத்தாறு அருவிக்குப் போகலாம் என்று இருக்கிறோம்…நீயும் வா…உனக்கு வழி தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “தெரியும்” என்றான்.

அவன் பள்ளி இறுதி நாட்களில் அவனையும், நீலகண்டன், விசு போன்ற சில நண்பர்களையும் மின்வாரியத்தில் வேலை செய்து வந்த “கோதையார் சுவாமிநாதன்” மாமா மின்வாரியத்தின் ஜீப்பில் கோதையாறுக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கம் கடந்து அருவியை நெருங்கும் பொழுது எல்லோருக்கும் ஒரே உற்சாகமாக இருக்கும். அதையும் தாண்டி மாஞ்சோலை அதன் பிறகு கோதையாறு வரும். “காக்காச்சி”, “குதிரைமூக்கு” போன்ற இடங்கள் எல்லாம் மிக மிக அழகாக இருக்கும். அவன் எப்பொழுதும் ஜீப்பின் பின்புறம் அமர்ந்து இயற்கையை ரசித்தபடியேதான் வருவான். அதனால் அவனுக்கு மணிமுத்தாறு அருவிக்கு வழி தெரியும்.

மறுநாள் கலையில் எட்டு மணிக்கு சச்சு மாமி, அவரின் கணவர், சச்சுமாமியின் தாயார் சாரதாமாமியுடன் அவனும் மணிமுத்தாறு அருவிக்கு காரில் புறப்பட்டான். சச்சுமாமின் கணவர் தென்காசியில் இருந்தே “பிரீமியர் பத்மினி” பியட் காரில் வந்திருந்தார். அவர் ஏதோ ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறார் என்று தெரிந்த்தது. அதை அவன் அவரிடம் கேட்கவில்லை. கார் மணிமுத்தாறு பூங்காவைச் சுற்றி நீர்த்தேக்கம் ஒட்டிய சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தது. “கண்ணா…வழி சரிதானா..அருவிக்கரையே கண்ணுல படலையே..என்னடாது “கோமணமா” நீளப்போயிண்டே இருக்கே..” என்று சாரதாமாமி அவனுக்கு கிலியூட்டினாள். “கவலைப் படாதேங்கோ…அவனுக்குத்தான் இடம் தெரியும்னு சொன்னானே” என்று சச்சு மாமியின் கணவர் சொல்லிவிட்டு, அவனிடம்,” கண்ணா ..ஒனக்கு ஒரு டெஸ்ட்…இந்த இடத்துலேந்து அருவிக்கரை வரத்துக்குள்ள ஒரு நல்ல கவிதை நீ எழுது பார்க்கலாம்” என்று தன் பையில் இருந்த பேனாவையும், காரில் வைத்திருந்த பழைய டைரியில் இருந்து ஒரு தாளையும் கிழித்து அவனிடம் தந்தார். அவனுக்கு உற்சாகம் கரை புரண்டது. அகண்டு விரிந்த மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கத்தை பார்த்துக் கொண்டே ஒரு சின்னக் கவிதையை எழுதி முடிக்கவும், அருவிக்கரை நெருங்கவும் சரியாக இருந்தது. அவன் எழுதிய கவிதையை அவர் படித்தார். நீர்த்தேக்கத்தின் தவிப்பையும், அடித்தட்டு மக்களின் உணர்வையும் இணைத்து ஆசிரிய விருத்தத்தில் எழுதி இருந்த கவிதை அது. “பலே …நல்ல கருத்து…நீ நானா வருவாய் கண்ணா” என்று அவனைப் பாராட்டினார்.

அருவியில் நன்றாகக் குளித்து விட்டு மதியம் ஒரு மணிக்கு வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். அவருக்கு அவனைப் பிடித்திருந்தது. அவன் அவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பும் நேரம், “அதுக்கு ஒரு வேலை ஒங்க கம்பெனியில போட்டுக் கொடுங்கோ…அவா குடும்பம் முன்னுக்கு வரும்” என்று சாரதாமாமி சச்சு மாமியின் கணவரிடம் சொன்னாள். “நீ இப்ப எங்க வேலை பார்க்கிறாய்?” என்று அவனைக் கேட்டார். சொன்னான். “என்ன சம்பளம் வாங்கறாய்” என்றார். “இருநூற்றி ஐம்பது” என்றான். “போதுமா? என்றார். “போதும்” என்றான். “என்ன போரும்..அதுக்கு என்ன தெரியும்…எப்போதும் கதை, கவிதைன்னு எழுதினா யாரு சோறு போடுவா…சம்பளம் ஒண்ணும் போறாது…நீங்க பார்த்து ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்கோ” என்று பட்டாசலைக் கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு சாரதாமாமி அவனுக்காக அவரிடம் குரல் கொடுத்தாள். அவர் மெதுவாகச் சிரித்தபடி,”பாம்பேக்கு” வருவையா? என்று கேட்டார். அவன் மெட்ராஸ்லே இருக்கேன் என்றான். காரணம் கேட்டபொழுது, “எனக்கு எழுத்தாளனாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு மெட்ராஸ்தான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு” என்றான். “சரி…பார்க்கலாம் ..கவலைப்படாதே…” என்றார். அவன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தான். மாலையில் அவர் தென்காசிக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்காகக் காரில் ஏறும்பொழுது, “கவலைப்படாதே…நான் பாத்துக்கறேன்” என்று அவராகவே அவனைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

கார் புறப்பட்டதும் சாரதாமாமியும், பார்வதிமாமியும் ஒரே குரலில்,” கண்ணா …அவர் நிச்சயம் ஒனக்கு வேலை வந்கித்தருவர்” என்றனர். “ஒன்னோடு கவிதையெல்லாம் அவருக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு…அவருக்குத் தமிழ்ல ரொம்ப ஈடுபாடு உண்டு…அவர்தானே பாம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத்துக்குத் தலைவர்…. அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னா அதக் காப்பத்துவர்” என்றாள் பார்வதிமாமி. அவர்தான் பம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவர் “ஆதிலக்ஷ்மணன்”. காட்பரி நிறுவனத்தின் மிகப் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தவர். அவனிடத்தில் அவருக்கு நிறைய அன்பு இருந்தது. அவனுக்கு அவர்மூலம் நிறைய இலக்கிய வாதிகளின் அறிமுகமும் கிடைத்தது. அவனுக்கு அந்த வருட இறுதியில் “காட்பரி நிறுவனத்தில்” இருந்து வேலைக்கான அழைப்பு வந்தது.

21.01.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

“பொங்கல் திருநாள்”

எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியான பண்டிகையில் “பொங்கல் திருநாளும்” ஒன்று. முதல் நாள் இயற்கையை வணங்கியும், மறுநாள் நமக்காக என்றும் தன்னையே தந்து உதவுகின்ற கால்நடைகளை, முக்கியமாக மாடுகளைக் கொண்டாடியும், காகம்போன்ற பறவைகளுக்கு உணவு படைத்தும் மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும் நன்னாள்.
அவனது கிராமத்தில் பொங்கலுக்கு ஒருவாரம் முன்பாக வீட்டிற்கு வெள்ளை அடித்து, வாசல் திண்ணைச் சுவரில் காவியிலும், வெள்ளை நிறத்திலும் வண்ணம் பூசியும் அழகு செய்வார்கள்.

ஒருமுறை அவனது வீட்டிற்கு வெள்ளை அடிக்க ஆள் வராததால் அவனுக்கு அம்மாவும், அக்காவும், அவனும் சேர்ந்து அந்தப் பணியைச் செய்ததும், எப்படி சுவர்களில் சுண்ணாம்பு வெள்ளை அடிக்க வேண்டும் என்று அம்மா சொல்லித்தந்ததும் ஒரு சுகமான அனுபவம்.

பொங்கல் அன்று அதிகாலையிலேயே எழுந்து, வீட்டு வாசலை அம்மாவும், அக்காவும் மாட்டுச் சாண நீரால் தெளித்து, நன்றாகப் பெருக்கிய பின்னர், வீட்டு வாசலில் மிகப்பெரிய கோலம் போடுவார்கள். அதில் புள்ளி வைத்த கோலம் அதிகமாகவும், மிக அழகாகவும் இருக்கும். அவனும் அவர்களுடன் அச்சுக் கோலங்கள் போடுவான் . விதவிதமான கோலங்களுடன் எல்லோருடைய வீட்டு வாசலும் அழகாக இருக்கும். அதை ரசிப்பதற்கே தெருத்தெருவாக அவன் சுற்றி வருவான்.

“பொங்கல் பூஜை”

வீட்டின் முற்றத்தில் துளசி மாடத்தின் அருகில் சூரியன், சந்திரன் கோலம் போட்டு அதன் அருகில் ஒரு குத்துவிளக்கை ஏற்றி வைப்பாள் அம்மா. பக்கத்திலேயே இரண்டு பெரிய கரும்புகளும், மஞ்சள்க் குலையும் சுவரோடு சாத்தி வைப்பாள். ஒரு தாம்பாளத்தில் தேங்காய், வெற்றிலை, பாக்கு, பழம்,தட்சிணையும், இன்னொரு தாம்பாளத்தில் பூஜைக்கான பூவும் எடுத்து வைப்பாள். காலையில் நல்ல நேரத்தில் பூஜை செய்வதற்காக அவர்கள் வீட்டிற்கான சாஸ்திரிகள் ப்ரும்மஸ்ரீ ரங்கவாத்யாரோ, ப்ரும்மஸ்ரீ சுந்தர வாத்தியாரோ வந்து பூஜை செய்வார்கள். நெய்வேத்யமாக சர்க்கரைப் பொங்கல். வடை, சுத்த அன்னம் எல்லாம் இருக்கும். பூஜை முடிந்தவுடன் அப்பா, சாஸ்திரிகளுக்கு தட்ஷிணையும், ஒரு முழுக் கரும்பும் தருவார். அம்மா சக்கரைப்பொங்கலும், வடையும் ஒரு பாத்திரத்தில் வைத்து அந்தப் பெரியவரிடம் அவனையோ, அவனுக்கு அக்காவையோ தரச்சொல்லுவாள். பிறகு சர்கரைப்பொங்கலும், வடையும் தந்து பக்கத்து வீட்டு அன்பர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டு வரச் சொல்லுவாள். அதன் பிறகு தாத்தா, அப்பா, சித்தப்பா, அக்கா எல்லோருடனும் சேர்ந்து சாப்பிடுவோம். அம்மா கடேசியில்தான் சாப்பிடுவாள். மதியம் வேலைக்கு வரும் “ரோசாலி”க்கும் ஒரு பாத்திரத்தில் சர்கரைப்பொங்கல், வடை, சாப்பாடு மற்றும் கரும்புத்துண்டு என்று தனியாக அம்மா எடுத்து வைத்திருப்பாள்.

“மாட்டுப் பொங்கல்”

மறுநாள் காலையில் சித்திரானங்கள் செய்து நெய்வேத்யம் செய்தபின்பு மஞ்சள்செடியின் இலையில் அந்தச் சாதத்தை வைத்து, ” காக்காய் கூட்டம் கலஞ்சாலும் என் கூட்டம் கலையாமல் இருக்கணும்” என்று வேண்டிக்கொண்டு காக்கைக்கு உணவளிப்பார்கள். குறிப்பாக உடன்பிறந்த சகோதரர்களின் நலனுக்காக இது ஒரு பிராத்த்தனை. இந்த நல்ல நாளில் சகோதரர்கள் தங்களது சகோதரிக்குத் தங்களால் இயன்ற பொருளுதவி செய்வார்கள். அவனுக்கு மாமா ஒவ்வொரு வருடமும் பொங்கலுக்கு ஐந்து ரூபாய், பத்துரூபாய், இருபத்தி ஐந்து ரூபாய் என்று அவனுக்கு அம்மாவுக்கு பணம் அனுப்பி வந்ததை அவன் நன்கு அறிவான். அப்பொழுதெல்லாம் அவனுக்கு அம்மா அவனிடம், ” நீயும் ஒனக்கு அக்காவுக்கு இது போல முடிஞ்சத அனுப்பி, எப்போதும் ஒத்துமையா இருக்கணும்” என்று நெறிப்படுத்துவாள்.

இரண்டாவது நாளான மாட்டுப் பொங்கலன்று கிராமத்தில் உள்ள செல்வந்தர் வீடுகளில் உள்ள மாடுகளுக்கு கொம்புகளில் வண்ணம் பூசி, உடலெங்கும் கைச்சின்னம் பதித்து, நெற்றியில் பொட்டு வைத்து, கழுத்தில் மாலையிட்டு நல்ல அலங்காரம் செய்வார்கள். மாட்டுக் கொம்புகளிலும், கழுத்திலும் கரும்பு, பனங்கிழங்கு போன்றவைகளைக் கட்டி இருப்பார்கள். பிறகு திருஷ்டிக்காக வீட்டு வாசலில் வைக்கோலில் தீயிட்டு அந்தத் தீயைத் தாண்டிச் செல்லும் படியாக அந்த மாடுகளை மெதுவாக விரட்டுவார்கள். அந்தத் தீயைத் தாண்டிக் கொண்டு காளை மாடுகளும், பசுமாடுகளும், கன்றுக் குட்டிகளும் பாய்ந்து தெருவில் ஓடி வரும். அந்த மாடுகளை அந்தத் தெருவில் இருக்கும் அவனும், அவனுக்கு நண்பர்களும் விரட்டிச் சென்று பிடிப்பார்கள். சிலசமயம் முரட்டுக் காளைகள் முட்டக் காயம் பட்டதும் உண்டு.

ஒரு முறை தெற்கு மாடத்தெருவில் வசித்து வந்த “வாழவுகந்த அம்மன் கோவில்” பட்டர் வீட்டில் பசுமாடையும், கன்றுக் குட்டியையும் அழகாக அலங்காரம் செய்து வெளியில் விடுகிற சமயம், அவனும் நண்பர்கள் H. கிருஷ்ணன், கபாலி, லக்ஷ்மண வாத்தியார் வீட்டு விஸ்வம், சன்னதித்தெரு கண்ணன் எல்லோருமாக அந்த வீட்டின் வாசலில் அந்த மாட்டைப் பிடிப்பதற்காக நின்று கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பசுமாடு வாசல் வரை வந்ததும் அவர்களைப் பார்த்து மிரண்டு திரும்பவும் அவர்களது வீட்டிற்குள்ளே ஓடிவிட்டது. அப்பொழுது அந்த வீட்டு பாட்டி,” டேய்…வால்களா…உங்களைப் பாத்து இந்த மாடு பயப்படறது….அது அந்த தீயத் தாண்டட்டும் ….அப்பறமா அத பிடியுங்கோடா…” என்று கெஞ்சினாள்.

மாட்டுப் பொங்கல் அன்று அவர்களது தெருவில் நாள் முழுக்க மாடுகள் பாய்ந்து ஓடுவதும், அந்த மாடுகளைத் துரத்திக் கொண்டு அந்த கிராமத்துச் சிறுவர்களும், இளைஞர்களும் ஓடுவதும் பார்க்கவே பரவசமாக இருக்கும். அந்த மாடுகளின் கொம்பில் கட்டி இருக்கும் கரும்பையும், பனங்கிழங்கையும் பறித்து உண்பதே ஒரு அலாதியான சுகம். மாட்டுக் கொம்பில் இருக்கும் வண்ணக் கலவை அந்தக் கரும்பிலும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். அப்படியே அந்தக் கரும்பைக் கடித்துச் சுவைக்கும் பொழுது வாயெல்லாம் அந்த வண்ணம் ஒட்டிக் கொள்ளும். அவனுக்கு அம்மா,’ அப்படி அந்தக் கரும்புல என்னதான் இருக்கு” என்று கேலி செய்வாள்.

“ஒரு வினோதமான விளையாட்டு தேங்காய் உருட்டு”

இந்தப் பொங்கல் சமயத்தில் அவனது கிராமத்தில் ஒரு வினோதமான, அதே சமயம் ஒரு விறுவிறுப்பான விளையாட்டும் நடக்கும். அது “தேங்காய் உருட்டு” என்ற விளையாட்டு. சில நடுத்தர இளைஞர்கள் இந்த விளையாட்டில் ஈடுபடுவார்கள். ரதவீதி சுற்றி இந்த விளையாட்டு நடைபெறும். தேரடித் தெருவில் இந்த விளையாட்டுத் துவங்கி மீண்டும் அதே இடத்தில் முடிவடையும். ஒரு பந்தயம் வைப்பார்கள். அதாவது ரதவீதி முழுவதும் அதிக பட்சமாக இருபது உருட்டுகளில் முடிக்கவேண்டும், அதுவும் தேங்காய்கள் அதிகமாக உடையவும் கூடாது என்ற நிபந்தனையும் இருக்கும். ஒரு பெரிய சாக்கில் நல்ல தேங்காய்களை வைத்திருப்பார்கள். பந்தயத்தில் கலந்து கொள்பவர்கள் பத்து ரூபாய், இருபது ரூபாய் என்று பணம் கட்ட வேண்டும். குறிப்பிட்ட உருட்டுகளில், தேங்காயும் அதிகமாக உடையாமல் யார் அந்தச் சுற்றை முடிக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு பந்தயப் பணம் கிடைக்கும். இதில் பணம் கிடைக்கும் என்பதை விட அந்த வித்யாசமான விளையாட்டில் பங்கு கொண்டு வெற்றி பெறவேண்டும் என்ற முனைப்பே அதிகமாக இருக்கும். இந்த விளையாட்டை மிக நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும், தேங்காய்கள் அதிகமாக உடையாமலும் விளையாடக் கூடியவர் “லாரிச் சங்கரன்” என்பவர். அவர் லாரியில் வரும் சரக்குகளை ஏற்றி, இறக்கி வைக்கும் கூலித் தொழிலாளி. அவருடன் வேலை செய்யும் சில நண்பர்கள் சேர்ந்துதான் இந்த விளையாட்டை ஏற்பாடு செய்வார்கள். அவனுக்கு இந்த விளையாட்டு ரொம்பவும் ரசனையாக இருந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் கிராமத்தில் இந்த விளையாட்டே நின்று போனது.

பொங்கல் வாழ்த்து வண்ணப் படங்கள்

அவனுக்கும் அவனுக்கு அக்காவுக்கும் பொங்கல் திருநாளுக்காக அவர்களது உறவினர்களிடம் இருந்து “பொங்கல் வாழ்த்து” வண்ணப் படங்களுடன் தபாலில் வரும். ஒவ்வொன்றும் அருமையான வாசகங்களைக் கொண்டிருக்கும். குறிப்பாக மதுரையில் இருந்து ரமணிச் சித்தப்பாவும், பாம்பேயில் இருந்து சின்னம்பிச் சித்தப்பாவும் அனுப்பும் வாழ்த்து அட்டைகள் மிகுந்த ரசனைக்குரியதாக இருக்கும். ரமணிச் சித்தப்பாவின் கடிதமே நல்ல நகைச்சுவையாக இருக்கும். அழகான தமிழில், முத்து முத்தாக அவரது கையெழுத்தைப் பார்க்கவே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். பொங்கல் சமயத்தில் எப்பொழுது “போஸ்ட்மேன்” (தபால்காரர்) வருவார் என்று காத்திருப்பார்கள் அவனும், அவனுக்கு அக்காவும். அந்த அனுபவத்தை இப்பொழுது இழந்து விட்டோம் என்றுதான் அவன் நினைக்கிறான். என்னதான் “முகநூல்” (Face book) தொடர்பு இருந்தாலும், நமக்கு ஆத்மார்தமானவர்களின் உணர்வுகளை, அவர்களது கையெழுத்திலேயே புரிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒரு தொடர்பு அறுந்து போனதாகத்தான் அவன் நினைக்கிறான். இன்றும் அவனுக்கு அப்பா தனது தொண்ணூறாவது வயதிலும் அவருடைய நண்பர்களுக்கு “தபால் கார்டு” மூலமாகத்தான் தனது கருத்தைப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது அவனுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதல்.