Year: 2017

நிர்மலா ராகவன்

ஆண்-பெண்-பள்ளி

பெண்களும் பையன்களும் சேர்ந்து படிக்கும் இடைநிலைப்பள்ளி அது. ஆரம்பப் பள்ளியிலிருந்தே அப்படித்தான் என்றாலும், இந்த வயதிலேயே அவர்களை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்ற துடிப்பு உயர்பதவியிலிருந்த சில ஆசிரியைகளுக்கு வந்தது.

அதன் பலனாக, கோலாலம்பூருக்கு அருகிலிருந்த அப்பள்ளியில் ஒரு புதிய விதி அமலுக்கு வந்தது. எல்லா வகுப்பறைகளிலும் ஆண்கள்தாம் முதல் வரிசைகளில் அமர வேண்டும். காரணம்: பெண்கள் முன்னிருக்கைகளில் உட்கார்ந்தால், அவர்களுடைய பின்னழகைப் பார்க்கும் விடலைப் பையன்களின் மனம் சலனப்பட்டுவிடும். பிறகு, பாடங்களில் மனம் செலுத்துவது எப்படி?

ஆசிரியர்களின் பொதுக்கூட்டத்தில் இந்த விதி தெரிவிக்கப்பட்டபோது, `பெண்கள் மட்டும் பையன்களைப் பார்க்கலாமா?’ என்று யாரோ முணுமுணுத்தார்கள். (சத்தியமாக நானில்லை). நான் முணுமுணுப்பதெல்லாம் கிடையாது. போட்டால் சண்டைதான்).

மேலதிகாரிகள் என்ன சொன்னாலும், (பிதற்றினாலும்), ஆமோதிக்கும் வண்ணம் தலையாட்டி வைக்கவேண்டும் என்று அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை, பாவம்!
நான் புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தினேன், `இது என்ன முட்டாள்தனம்?’ என்பதுபோல்.
மாணவர்களுக்கோ பெருமை தாங்கவில்லை. அவர்களிடம் உண்மைக் காரணம் சொல்லப்படாததால், இருபாலரில் தாங்களே உயர்ந்தவர்கள், அதனாலேயே அப்படி ஒரு சிறப்பு என்று எண்ணினார்கள்.

நான் போதித்த பரிசோதனைக்கூடத்துக்கு வந்தபோது, வழக்கமாக பெண்கள் உட்காரும் இடத்துக்குப் பையன்கள் வந்தார்கள். நடையிலேயே ஒரு துள்ளல். பெண்களைக் கேலியாகப் பார்த்தார்கள்.

ஒரு மாதம் ஆகியது. ஆண்களுக்குப் பெருமை அடங்கவில்லை. தாங்கள் அவ்வளவு உயர்வானால், உழைத்துப் படிப்பானேன் என்ற எண்ணம் வந்திருக்க வேண்டும். வாய் ஓயாமல் பேசினார்கள். நான் கற்பித்தது பின்னாலிருந்த பெண்களுக்குக் கேட்கவில்லை. அவ்வளவு இரைச்சல். அவர்களை நான் திட்டப்போனால், `Racist’, எங்கள் இனத்திற்கு இவள் எதிரி!’ என்ற பழி வரும். எதற்கு வம்பு!

மாணவிகள் ஒன்று திரண்டு வந்து, `பையன்கள் உயரமாக இருக்கிறார்கள். எங்களுக்குக் கரும்பலகை தெரிவதில்லை!’ என்று என்னிடம் முறையிட்டார்கள்.

சிறிது யோசித்துவிட்டு, “அடுத்த முறை நீங்கள் சற்று சீக்கிரம் வந்து, முன்னால் உட்கார்ந்துகொள்ளுங்கள்!” என்றேன்.

வழக்கம்போல், வெகு நிதானமாக வந்த மாணவர்கள் கோபமாக, “ஏய்! இது எங்கள் இடம்! பெண்கள் எல்லாரும் எழுந்திருங்கள்!” என்று விரட்ட, “டீச்சர்தான் சொன்னார்கள்!” என்று பதிலளித்தார்கள், பிடிவாதத்துடன் இறுகிய உதட்டுடன்.
“டீச்சர்! உங்களுக்குப் பள்ளிக்கூட விதி தெரியாதா?” என்று ஒரு மாணவன் சவாலாகக் கேட்க, “இது உங்கள் வகுப்பறை இல்லை. என் இடம்! இங்கு நான் வைத்ததுதான் சட்டம். உங்களுக்குத்தான் படிப்பில் அக்கறை இல்லையே! பின்னால் உட்கார்ந்து, தாராளமாகப் பேசுங்கள்!” என்றேன்.

அதிர்ந்தவர்களாக பின்னால் நகர்ந்தவர்கள், `எல்லாம் உன்னால்தான்!’ என்று ஒருவரையொருவர் திட்டிக்கொண்டார்கள்.
ஆனால், அவர்கள் மனம் படிப்பில் லயிக்கவில்லை. அவமானம் தாங்காது, குனிந்த தலையுடன் இருந்தார்கள்.

அவர்களைக் கவனிக்காததுபோல் நான் பாடத்தை நடத்த, பெண்கள் உற்சாகமாகக் கற்றார்கள். (மலாய் பெண்கள் ஆண்களைவிட கல்வியில் அதிக கவனம் செலுத்தி, உயர்கல்விக்குப் போகிறார்கள் என்ற தகவல் தினசரிகளில் வந்திருக்கிறது. ஏதாவது தடங்கல் இருக்கும்போதுதான் அதைத் தாண்டிக்கொண்டு, முன்னேற வேண்டும் என்ற உந்துதல் பிறக்கிறதுபோலும்!ஒரு மாதம் கழிந்தது. மாணவர்களின் உற்சாகம் அறவே வடிந்தது. தங்கள் நிலையை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். எப்போதும்போல் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

நான் பெண்களுடன் கலந்தாலோசித்துவிட்டு, பழையபடி, மாணவர்களை முன்னால் உட்காரச் சொன்னேன். “தாங்க்யூ டீச்சர்!” என்றார்கள், மலர்ந்த முகத்துடன்.
இப்போது அவர்கள் பேசத் துணியவில்லை. `மீண்டும் பெண்களுக்குப் பின்னால் தள்ளப்படும் இழிநிலைக்கு ஆளாகிவிடுவோமோ?’ என்ற பயத்தால் படிப்பில் கவனம் போயிற்று.

பதின்மூன்று வயதில், `நீங்கள் பெண்களைவிட உயர்ந்தவர்கள்!’ என்று இந்த ஆண்பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கப்படுவதால், பெற்ற தாயாக இருந்தாலும், அவளுக்கு அடங்குவதில்லை. தாய் மரியாதையாக அவர்களை நடத்த வேண்டும்.

என் சக ஆசிரியை ஒருத்தி தன் மகனை அதட்டியபோது, `நீ பெண்! எனக்குப் புத்தி சொல்லும் தகுதி உனக்கில்லை!’ என்றானாம். ஆசிரியர்களின் பொதுஅறையில் புலம்புவாள்.

அவளுக்கு அப்போது எழுந்த வருத்தம் பிறர்மேல் ஆத்திரமாக மாறியது. தனக்குக் கீழே வேலை பார்த்தவர்களை படாதபாடு படுத்தினாள்.

தனியார் பள்ளிகளில் மாணவ மாணவிகளை பால் ரீதியாக வித்தியாசப்படுத்துவதில்லை. அதனால் ஒன்றாகப் பேசிப் பழகுவார்கள்.

`இதெல்லாம் பெண்கள் சமாசாரம்!’ என்ற பாகுபாடு இல்லாததால், பதின்ம வயது ஆண்கள் மாதவிடாய்பற்றி அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். உடல் வலியுடன் பெண்கள் இருக்கும் அச்சமயத்தில் கனமான பொருள் எதையாவது தூக்க பெண்களுக்கு உதவி செய்கிறார்கள்.

`இது பெண்கள் வேலை!’ என்று எதையும் இழிவாகக் கருதாது, சமையலிலும், வீட்டைச் சுத்தப்படுத்துவதிலும் ஈடுபாடு செலுத்துகிறார்கள்.

அப்படி ஒரு பையன், `எனக்குப் புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்கப் பிடிக்காது. அதனால் படிப்பதே கிடையாது,’ என்றபோது, `பின்னே எப்படி நல்ல தேர்ச்சி பெறுகிறாய்?’ என்று கேட்டேன்.

`பெண்கள் ஓயாமல் பாடங்களை விவாதிப்பார்கள். அதைக் கேட்டாலே போதுமே!’ என்றான், அலட்சியமாக.

ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் ஒருவிதமான உறவுதான் இருக்கமுடியும், அவர்கள் கலந்து பேசினால், நிச்சயம் நடக்கக்கூடாதது நடக்கும் என்ற மனப்பான்மை இன்றும் நம்மில் பலருக்கு இருக்கிறது. இதன் விளைவாக, யாரைப் பார்த்தாலும் வேண்டாத ஈர்ப்புதான் ஏற்படும்.

திருமணம் ஆனபின்னர், மனைவி கணவனைப் பார்த்துப் பயப்படுவதும், `இவளைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லையே!’ என்று கணவனுக்கு ஆயாசம் ஏற்படுவதும் இயல்பு. இதனால் இவர்களுடைய தாம்பத்திய உறவு நெருக்கமானதாக இருக்க முடியுமா?

அந்த உணர்ச்சிகளுக்கு வடிகாலாக, தம்மைப் போன்றில்லாது, இன்னொரு பாலருடன் சகஜமாகப் பேசுபவர்களைப் பழிக்கிறார்கள் நான் பார்த்த பெண்கள். (ஆண்களும் இப்படி வம்பு பேசுகிறார்களா என்று தெரியவில்லை).

நான் ஆரம்பக்கல்வி பயின்றபோது, கூடப்படித்த பையன்களுடன் பேசிப் பழகினால் காது அறுந்துவிடும் என்று ஆசிரியர்கள் பயமுறுத்தி வைத்திருந்தார்கள். அதனால், சொந்த அண்ணனைக்கூடத் தெரியாததுபோல் நடந்துகொள்ள வேண்டிய நிலை. இப்படிப் பயமுறுத்தி வைத்தால், பதின்ம வயதில் வேண்டாத கற்பனைகளும் நடத்தையும்தான் வரும்.

நம் குழந்தைகள் தம்முடன் படிப்பவர்களையோ, உத்தியோகம் பார்ப்பவர்களையோ வீட்டுக்கு அழைத்துவந்தால், அவர்களுடன் நாமும் கலந்து பேசினால், அவர்களுக்கு நம் மீது மரியாதையும், தம்மீதே நம்பிக்கையும் ஏற்படாதா! அந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முனைவார்கள்.

படித்து முடித்து பதினைந்து வருடங்கள் ஆனபின்னர் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தான் என் மகளுடன் பள்ளியில் படித்த ஒருவன். அப்போது இரவு பத்து மணி இருக்கும். எங்கோ இருந்தவன் அந்தப் பக்கமாக வந்தவன், முன்பு எங்கள் வீட்டுக்குத் தீபாவளி சமயத்தில் நினைவு வைத்துக்கொண்டு, மீண்டும் வந்திருந்தான்.

“அம்மா! ங் வந்திருக்கான்!” என்று என் மகள் அழைக்க, “சரி,” என்று மட்டும் சொன்னேன். இரண்டு, மூன்று முறை அவள் கூப்பிட, புரிந்து, “ஓ! என்னைப் பாக்கணும்கிறானா?” என்று அறைக்கு வெளியே வந்தேன்.

மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

“ஆன்ட்டி! நான் ரவை உருண்டை சாப்பிடுவதையே விட்டுவிட்டேன்,” என்று அவன் கேலியாகச் சொல்ல, சிரிப்பு பலத்தது.

அவனுக்குப் பதினேழு வயதாக இருந்தபோது, `எங்கள் சம்பிரதாயம்! உருண்டையை முழுவதாகத்தான் வாயில் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்,’ என்று நான் அளக்க, அந்த சீனப்பையனும் அதை நம்பி, அப்படியே செய்து, விழி பிதுங்க திண்டாடினதை மறக்க முடியுமா?!

தொடருவோம்

பீசா சாய்ந்த கோபுர அருங்காட்சியகம், பீசா, இத்தாலி

முனைவர் சுபாஷிணி

உலக அதிசயங்களில் ஒன்று. சரிந்து விழுந்து நொறுங்கி விடுமோ எனப் பலரும் நினைத்துத் திகைக்கும் கட்டிடம் என்று அடையாளம் காணப்படும் பீசா கோபுரம் பற்றியதுதான் இன்றைய கட்டுரை.

பீசா சாய்ந்த கோபுரம் அடிப்படையில் ஒரு மணிக்கூண்டு என்று தான் சொல்ல வேண்டும். பீசா நகரின் தேவாலயத்தின் ஆலய மணிகள் கட்டப்பட்ட கூண்டு தான் இது. கி.பி.1152ம் ஆண்டில் பீசா தேவாலயத்தின் கட்டிடப்பணிகள் தொடங்கப்பட்டு கி.பி.1363ம் ஆண்டில் நிறைவு பெற்றது. இந்தத் தேவாலயத்தை உலகம் முழுதும் உள்ள மக்கள் அறிந்திருக்கின்றார்களோ இல்லையோ, அதன் மணிக்கூண்டு உள்ள இந்த பீசா சாய்ந்த கோபுரம், அதன் சாய்வான கட்டிட அமைப்பிற்காகவே உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

பீசா சாய்ந்த கோபுரத்தின் அடித்தளத்தில் தான் பீசா கோபுர அருங்காட்சியகப் பகுதி இருக்கின்றது. இந்த அருங்காட்சியகம் இந்தக் கோபுரத்தின் கட்டுமான விபரங்களை அளிக்கும் ஒரு அருங்காட்சியகம் மட்டுமே. இச்சாய்ந்த கோபுரத்தின் கட்டுமானப்பணிகள் தொடர்பான விபரங்களும் குறிப்புக்களும் புகைப்படங்களாகவும் விபரக்குறிப்புக்களாகவும் இப்பகுதியில் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இத்தாலிய மொழியிலும் ஆங்கிலத்திலும் இக்குறிப்புக்கள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கோபுரம் சாய்ந்துகொண்டிருப்பதை பார்ப்போருக்கு அதற்குள் மனிதர்கள் சென்று வரலாமா ? அப்படிச் செல்லும் போது சாய்ந்த கோபுரம் சாய்ந்து விடுமா? என்பது போன்ற சந்தேகங்கள் எழலாம்.ஆனால் நாம் அஞ்சத்தேவையில்லை. பீசா சாய்ந்த கோபுரத்தின் உள்ளே சென்று மேல் மாடி வரை நடந்து சென்று அங்கிருந்து எழில் மிகும் பீசா நகரைக் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பார்த்து மகிழலாம். இன்றைக்கு ஏறக்குறைய ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இத்தேவாலயத்தைக் கட்டியபோது, அதன் பின்னால் இருப்பது போல இந்த மணிக்கூண்டு கட்டிடத்தை அமைத்தனர். கட்ட ஆரம்பித்தபோது அடித்தளம் மென்மையானதாக இருந்தமையால் ஒரு பக்கம் தாழ்ந்த நிலையில் கட்டிடம் இறங்கிவிட்டது. கோபுரத்தைக் கட்டி முடித்தபோது, அதாவது கி.பி.13ம் நூற்றாண்டில் இந்தக் கோபுரம் இன்று நாம் பார்ப்பதற்கும் அதிகமாகச் சாய்ந்த நிலையில் இருந்தது. 20ம் நூற்றாண்டிலும் கடந்த நூற்றாண்டிலும் சில சீரமைப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டதன் வழி இந்தக்கட்டிடத்தை ஓரளவு நிமிர்த்தியிருக்கின்றார்கள். ஆனாலும் இன்றும் இது சாய்ந்துதான் இருக்கின்றது. இந்தத் தன்மையே இதற்குத் தனிச்சிறப்பையும் அளித்திருக்கின்றது எனலாம்.

ஒரு பக்கம் சாய்ந்த வகையிலிருப்பதால் சாய்ந்த பக்கம் 55.86 மீட்டர் உயரமும் நேராக இருக்கும் பக்கத்திலிருந்து 56.67மீட்டர் உயரமும் கொண்டது பீசா கோபுரம். கோபுரத்தின் மொத்த எடை 14,500 மெட்ரிக் டன் ஆகும். தற்சமயம் இதன் சாய்ந்தபகுதி 3.99 பாகைச் சரிந்த வகையில் உள்ளது.

இந்தக் கோபுரத்தை வடிவமத்த கட்டிடக்கலைஞர் யார் என்பதில் ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் சில குழப்பங்கள் இருந்தன. டியோட்டிசால்வி (Diotisalvi) என்ற கட்டுமானக் கலைஞரின் கைவண்ணத்தில் உருவான கிபி.12ம் நூற்றாண்டு அரிய கலைப்படைப்புதான் இந்த பீசா கோபுரம் என்பது ஆய்வுகளுக்குப் பின்னர் நிரூபணமானது. பீசா நகரிலிருக்கும் சான் நிக்கோலா கட்டிடத்தையும் இங்கிருக்கும் பாப்டிஸ்ட்ரியையும் வடிவமைத்தவரும் இவரே. கி.பி. 1173ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 14ம் தேதி தான் முதலில் இதன் கட்டுமானப் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. கி.பி. 1198ம் ஆண்டில் இக்கோபுரம் கட்டப்பட்டு முதல் ஆலயமணி கோபுரத்தில் பொருத்தப்பட்டது. கி.பி. 1272ம் ஆண்டில் கியோவான்னி டி சிமோன் என்ற கட்டுமானக் கலைஞரின் மேற்பார்வையில் கட்டுமானப் பணி மேலும் தொடரப்பட்டது. ஆறு தளங்களைக் கடந்து ஏழாவது தளத்தையும் கட்டு முடித்து இந்தக் கோபுரம் 1319ம் ஆண்டில் இன்றிருக்கும் வடிவத்தைப் பெற்றது. கீழ்த் தளத்திலிருந்து மேல் தளம் வரை செல்ல 251 படிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறுகலான பளிங்குப்படிக்கட்டுக்களில் ஏறித்தான் ஒவ்வொரு தளமாகச் சென்று கண்டு வரமுடியும்.

இன்றைய நிலையில் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து அதிகமான சுற்றுப்பயணிகள் இங்கு வந்து கூடுகின்றனர். ஆண்டில் 365 நாளும் இங்குச் சுற்றுப்பயணிகள் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றனர். மிக அதிகமாக உலக மக்களால் வந்து பார்த்து ரசித்து புகைப்படம் எடுத்துச் செல்லப்படும் சுற்றுலாத் தலங்களில் ஒன்று இது என்றால் அது மிகையல்ல. பீசா கோபுரத்தின் உள்ளே சென்று வரக் கட்டணம் கட்டி டிக்கட் பெற வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான பார்வையாளர்களை மட்டுமே காவல் அதிகாரிகள் உள்ளே அனுமதிக்கின்றனர். கோபுரத்தின் அளவு சிறியதாக இருப்பதுதான் இதற்கு முக்கியக் காரணம்.

இந்தக் கோபுரத்தைக் கட்டி முடிக்க இரண்டு நூற்றாண்டுகள் தொடர்ச்சியாக கட்டுமானப் பணிகள் நடந்தன என்பதை நினைத்துப் பார்க்கும் போது வியப்பாகத்தான் இருக்கின்றது. இத்தாலியின் பீசா நகருக்குச் சிறப்பு சேர்க்கின்ற ஓர் அம்சம் என்று மட்டுமில்லாமல், இத்தாலிக்கும் ஒட்டு மொத்த ஐரோப்பாவிற்கும் புகழ் சேர்க்கும் சிறப்புச் சின்னமாக பீசா சாய்ந்த கோபுரம் திகழ்கின்றது.

பவள சங்கரி

சம்பந்தமில்லாத வார்த்தைகள் அல்லது கூறுகளை இணைத்து கட்டமைக்கப்பட்ட களம் என்றாலும் புரட்சிகரமானதாகவோ, நவீனமானதோ அல்லது புதுமையானதொரு கருத்தைக் கொண்டிருக்கும்பட்சத்தில் அதனை முழுமையாக வரவேற்று வடிவமைப்பதில் பாதகமில்லை. கற்பனைக்களம் அமையுமிடம் ஆறோ, குளமோ, நடைமேடையோ, கானகமோ என எதுவாயினும் கனவுலகில் தோன்றும் கற்பனையை துளியும் சிதறாமல் அப்படியே மேலெடுத்துச் செல்லவேண்டியது அவசியம். உங்கள் கதை ஆரம்பமாகும் இந்த இடம்தான் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகக் கருத்தப்படும் கற்பனைகளும் நினைவில் நிற்கும் அற்புதமான படைப்புகளாக உருவாகும் இடம் எனலாம்.

இலக்கியம் படைக்க எண்ணி அமரும்போது உள்ளம் வெற்றிடமாக கண்ணைக்கட்டி காட்டில் விட்டதுபோன்று இருண்ட காட்சியாக நிற்பது சாத்தியம். இந்த நேரத்தில் என்ன செய்யலாம்? மெல்ல நினைவுகளை பின்னோக்கி நகர்த்துங்கள்..

இளமைக்காலத்தில் விரும்பி வாசித்த நூல்கள், வாசிக்கப் பிடிக்காத நூல்கள், பெற்றோரின் கட்டாயத்திற்காக வாசித்த நூல்கள், பதின்மத்தில் மனம் கவர்ந்த நூல்கள், சில பாத்திரங்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் போன்றவற்றையும்,

இளமைக்கால அச்சங்கள், சாகசங்கள், மறக்க முடியாத மகிழ்ச்சித் தருணங்கள், பயமுறுத்திய கனவுகள், இனிய பயணங்கள், பிடித்த நிகழ்வுகள், நண்பர்கள், சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய நிகழ்வுகள், நண்பர்களால் கிடைத்த உதவிகள், நம் முன்னேற்றத்தில் அவர்தம் பங்களிப்புகள், பள்ளியில் பெற்ற அனுபவங்கள், பத்தாம்பசலித்தனங்கள், மாற்றம் ஏற்படுத்திய முக்கிய நிகழ்வுகள், நட்பின் பிரிவு, இடமாற்றம், இப்படி பழைய நினைவுகளை ஒவ்வொன்றாக அசை போட ஆரம்பிக்கும்போது, ஓரிடத்தில் நினைவுகள் மேற்கொண்டு நகராமல் நின்று ஆழ்ந்து பயணிக்கும். அந்த இடத்தில் ஊன்றி கவனித்து கற்பனையையும் செலுத்தி காவியம் படைக்க வேண்டியதுதான்!

எது குழந்தைகள் / சிறார்கள் இலக்கியம்?

இலக்கியங்கள் பொதுவாக படைப்பாளர்களின் நடை, திறம், சுவை எனும் பல்வேறு கோணங்களில் வேறுபடத்தான் செய்கின்றன. ஆயினும் படைப்புகள் யாருக்காகப் படைக்கப்படுகிறதோ அதற்குண்டான பொதுவான சில அடிப்படை கட்டமைப்புகளை உணர்ந்து அதற்கேற்றவாரு தமது ஆக்கங்களை படைப்பவர்களே ஆகச்சிறந்த எழுத்தாளர்களாக மிளிர்கிறார்கள்.

மழலையரின் மகிழ்ச்சிக்காவியங்கள்:

பாடல்கள் குழந்தைகளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. குழந்தையின் வயதிற்கேற்ப ஒரு நூல் இருக்கிறதா என்பதை யோசித்து அதற்கேற்ற நூல்களை வாங்க வேண்டும் என்று நினைக்கிற பெற்றோரின் புரிதல் நிலையில் நின்று படைப்பாளர்கள் சிந்திக்கவேண்டியது அவசியமாகிறது. எத்தகைய படைப்பாக இருந்தாலும் குழந்தை எழுத்தாளர் குழந்தையின் மன நிலையிலிருந்து தான் எழுத வேண்டும்.

குழந்தை தொட்டிலில் இருக்கும்போதே தாலாட்டுப்பாடல் பாடி படிப்பின் துவக்கத்தை ஆரம்பித்து வைக்கும் முதல் ஆசிரியை அன்னை. அறிவு, துணிவு, நற்பண்பு போன்றனைத்தையும் தொட்டிலிலேயே ஊட்டி வளர்ப்பவள் அந்த படைப்பாளி. பின் மழலை பேசத் தொடங்கும் பருவத்தில் ‘நிலா நிலா ஓடி வா’ ‘கைவீசம்மா கைவீசு, கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு’, ‘சாய்ந்தாடம்மா சாய்ந்தாடு, சாயக்கிளியே சாய்ந்தாடு’ போன்ற பாடல்களை பாடுவதற்குப் பழக்குகிறாள். இங்குதான் ஆயத்தப் பாடல்கள் (motivation) கற்பித்தலின் முதல் படியாக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. துவக்க நிலையில் குழந்தைகள் நிறைய பாடல்களைக் கேட்பதும் தம் மழலை மொழியில் அதனை அழகாகப் பாடுவதும் அவர்களின் மொழித் திறன்களை வளர்க்க உதவுகிறது. மழலைப் பாடல்கள் குழந்தைகளைப் பரவசப்படுத்துகிறது என்பதே நிதர்சனம். குழந்தைகளின் மனதில் கதை சொல்லியாக, பாடகராக, நடிகராக, நடனக்காரராக இடம் பிடித்து விட்டால் அதுவே அந்த படைப்பாளரின் நிரந்தர வெற்றி என்றாகிவிடும்.

மழலையருக்காக வாசிக்கப்படும் பொம்மைப் புத்தகங்கள்

“இன்றுள்ள ஜனநாயக அமைப்பிலே, ஒரு குக்கிராமத்தில் ஒரு சின்னஞ்சிறு குடிசையிலே பிறந்த குழந்தையும், நாளைய குடியரசுத் தலைவராகலாம்; பிரதமராகலாம்; முதலமைச்சராகலாம்; உலகம் புகழும் விஞ்ஞானியாகலாம்; தொழில் நிபுணராகலாம்; மருத்துவராகலாம்; கவிஞராகலாம்; எழுத்தாளராகலாம்; கல்வியாளராகலாம்; இசை மேதையாகலாம்; கலைஞராகலாம். அவர்கள் அப்படி ஆவதற்கான அடித்தளத்தை அமைத்துத் தருபவை வாழ்க்கை வரலாறுகளே” என்று கூறுகிறார் குழந்தைக் கவிஞர் அழ. வள்ளியப்பா.

சிறுவர் இலக்கிய வரலாறு:

பாட்டி வடை சுட்ட கதை, காக்கையும் நரியும், சிங்கமும் எலியும் போன்ற பல நூறு கதைகள் நம் முன்னோர்கள் கதை சொல்லிகளாக சிறார்களை மகிழ்வித்தவைகள் தொன்றுதொட்டு பரம்பரையாக இன்றுவரை வந்துகொண்டிருக்கின்றன.

பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில் ஒளைவையார், ஆத்திச்சூடி எனும் நீதிபோதனையை குழந்தைகளுக்காக உருவாக்கினார். இதுவே இன்றைய பல புதிய குழந்தைகள் இலக்கியப் படைப்பாளர்களுக்கு முன்னோடியாக உள்ளது. அதன்பின் அதிவீரராம பாண்டியர் எழுதிய ‘வெற்றிவேற்கை’ சிறந்த படைப்பாக இருந்தது. உலகநாதர் எழுதிய உலகநீதி என்பதும் நீதி நூல்.

17ஆம் நூற்றாண்டில் வீரமாமுனிவர் எழுதிய பரமார்த்தகுரு கதைகள் அச்சில் வந்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டில் கதா மஞ்சரி வெளியானது. 1853இல் ஈசாப் கதைகள், 1889இல் பன்ருட்டி சி.கோவிந்தசாமி, அதனைத்தொடர்ந்து 1917இல் அ.மாதவய்யா பால விநோதக் கதைகளை இயற்றி வெளியிட்டார். விக்ரமாதித்தன் கதைகள், தெனாலிராமன், மரியாதை ராமன், பீர்பால், முல்லா, ஈசாப் கதைகள், அரேபிய இரவுக் கதைகள் போன்று தொடர்ந்து வந்தன. பழங்கால பஞ்ச தந்திரக் கதைகளை அறியாதவர் இலர்.

சிறுவர் இலக்கியத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் பாடல் என்றால் அது HA கிருஷ்ணப் பிள்ளை (1827-1900) இயற்றிய ‘இரட்சன்ய மனோகரம்’, அடுத்து 1886 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை யாழ்பாணத்தின், தம்பி முத்துப்பிள்ளை இயற்றிய ‘பாலியக்கும்பி’ போன்றவை. 1900களின் தொடக்கத்தில் அய்யாசாமி என்பவர், ராமரின் பால்ய பருவத்தை மட்டும் பாடல் வடிவில் கொடுத்த நூலான பால இராமாயணம் இயற்றினார்.

பாரதியார், கவிமணி, பாரதிதாசன், சுத்தானந்த பாரதி, வாணிதாசன், தமிழ் ஒளி ஆகியோர் சிறுவர் பாடல்களை இயற்றியதில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.

18ஆம் நூற்றாண்டுகளின் ஆரம்பக்காலங்களில் குழந்தைப்பாடல், விடுகதைகள் தவிர, நீதிபோதனைக் கதைகளோ, ஆன்மீகக் கதைகளோ இருக்கவில்லை. 1730 காலகட்டங்களில் குழந்தைகளை மகிழ்விக்கும் வகையில் நூற்றுக்கணக்கான மிருகங்கள் குறித்த விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்ட நூல்கள் வந்திருந்தன. 1740 ஆண்டுகளில் லண்டன் மாநகரில் குழந்தைகளுக்காக வெளியிடப்பட்ட நூல்கள் பெரும் திருப்பு முனையாக அமைந்திருந்தது. 1740 – 43களில் தாமஸ் போர்மன் என்ற எழுத்தாளர், முந்நூறு மிருகங்களின் வாழ்வியல் முறைமைகளைச் சுவையாக விளக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்களை இயற்றியிருந்தார்.

குழந்தைகள் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமைன்றி அவர்தம் பெற்றோர், உற்றோருக்கும் உளம் நிறைக்கும் இனிய ஆங்கில குழந்தைப் பாடல்களில் இன்றளவிலும் முன்னிலை வகிக்கும் “பா,பா பிளாக் ஷீப்”, (‘Bah, bah, a black sheep’,) “ஹிக்கரி டிக்கரி டாக்” (‘Hickory dickory dock’), லண்டன் பிரிட்ஜ் ஈஸ் ஃபாலிங் டவுன் ( ‘London Bridge is falling down’ ) சிங் எ சாங் ஆஃப் சிக்ஸ்பென்ஸ் ( ‘Sing a song of sixpence’) போன்ற பிரபலமான பாடல்கள் உருவான ஆண்டு 1744, உருவாக்கியவர் மேரி கூப்பர் . மெல்ல மெல்ல தொழில்நுட்ப உதவிகளுடன், பல மாற்றங்களைச் சந்திக்கத் துவங்கிய பாடல்கள் பெரிய பதிப்பகங்களையும் உருவாக்கியதன் காரணமாக 18 ஆம் நூற்றாண்டுகளின் பிற்பகுதியில் குழந்தைகள் புத்தக விற்பனை சூடு பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டன. மத்தியதர வகுப்பினர் மத்தியில் நீதி போதனைப் பாடல்கள், கதைகள் போன்றவைகள் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன. இதன் தொடர்ச்சியாக 1800களில் குழந்தைகள் நூல் விற்பனை சிறப்பானதொரு நிலையை எட்டியதால், குழந்தைகள் படைப்பாளர்கள் இதனை தம் குடும்பத்தைக் காக்கும் தொழிலாகவே நடத்தும் அளவிற்கு வருமானமும் பெற்றனர்.

தொடருவோம்.

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்கள். இங்கிலாந்து வாழ் மக்கள் மனங்களில் மீண்டும் ஒரு பேரிடி. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னர் துயரத்துடன் வரைந்த மடலின் துயர் ஆறுமுன்னே மீண்டும் ஒரு துயர் மடலை வரைவேன் என்று நான் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

சிறிய காயம் பெரிய துன்பம் !
ஆறுமுன்னே அடுத்த காயம்
உடலில் என்றால் மருந்து போதும்
உள்ளம் பாவம் என்ன செய்யும் !

எனும் கவியரசர் கண்ணதாசனின் வரிகள் இன்றைய இங்கிலாந்து பெரும்பான்மை மக்களின் (நானும் உட்பட) நிலையை அழகாக எடுத்தியம்புகிறது. இங்கிலாந்தின் சமர் எனப்படும் வசந்தகாலம் பகல் மிக நீண்டதாக இருக்கும். விண்டர் எனப்படும் குளிர்கால அசெளகரியங்களைத் தாக்குப்பிடித்து சமர் எனப்படும் வசந்த காலத்தை நோக்கி ஆவலுடன் காத்திருப்பார்கள். அத்தகையதோர் அழகிய மாலைப் பொழுதினை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்து கொண்டிருந்த ஒரு சனிக்கிழமை முன்னிரவு வேளை. இங்கிலாந்தைப் பார்த்து மகிழ வேண்டும் என்று வந்திருந்த பல சுற்றுலாப் பயணிகள் பலரும் களிப்புடன் வலம் வரும் வேளை உலகின் தலைசிறந்த நகரங்களில் ஒன்றான லண்டன் மாநகரம் ஜே ஜே என்று குதூகலித்துக் கொண்டிருந்த வேளை. சுமார் 10 மணியளவில் ஒரு வெண்ணிற வான் லண்டன் பிரிட்ஜ் எனும் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற லண்டன் மேம்பாலத்திலிருந்து தேம்ஸ் நதியின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் மீது மிலேச்சத்தனமாக நடைபாதையில் ஏறித் தாக்கியது. ஆம் இனவெறி, ,மதவெறி கொண்ட மூளையற்ற மூன்று பயங்கரவாதிகளின் செயல் லண்டன் நகரையே பதை பதைக்க வைத்துள்ளது. அது மட்டுமா ! அந்த வெண்ணிற வானை பாலத்தோடு மோத விட்டு விட்டு குதித்து ஓடிய அந்த மூன்று மனித மிருகங்களும் அருகிலுள்ள பரோ ஹை ஸ்ட்ரீட் எனும் பெருவீதியினுள் நுழைந்து அங்கே முன்னிரவு வேளையை மகிழ்வுடன் கழித்துக் கொண்டிருந்த ஏதுமறியா அப்பாவி மக்களின் மீது சாராமாரியாக வேறுபாடு இல்லாமல் கத்திக்குத்து நடத்தியுள்ளன.

காவற்துறையினருக்கு செய்தி கிடைத்து சரியாக எட்டு நிமிடத்துக்குள் இங்கிலாந்து காவற்துறையினரால் அம்மூவரும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். இம்மிலேச்சத்தனமான தாக்குதல்களின் விளைவு ! சுமார் ஏழு பேர் உயிரிழந்ததுடன் 48 பேர் காயங்களுடன் மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். உயிரிழந்தவர்கள் இங்கிலாந்து தேசத்தவர்கள் மட்டுமல்ல பன்னாட்டைச் சேர்ந்தவர்களும் இதிலடங்குவர். காதலனின் கண்முன்னே ஒரு இளம்பெண் பத்துத் தடவைகள் கத்தியால் குத்தப்பட்டு உயிரிழந்துள்ளார். இங்கிலாந்து போக்குவரத்துப் போலிஸ் உத்தியோகத்தவர் ஓய்விலிருந்தவேளையில் உதவிக்கு ஓடியபோது கத்திக்குத்துக்கு இலக்காகி உயிரிழந்துள்ளார்.

ஏன் இந்த மிலேச்சத்தனம், ? இது யார் பெயரால் நடத்தப்படுகிறது ? இதனால் இவர்கள் காணப்போகும் விளைவுதான் என்ன ? எனும் பல கேள்விகள் இங்கிலாந்து மக்களின் மனங்களில் பெரும் அலைகளாக அடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஏற்கனவே வேற்றினத்து மக்கள் , வேற்றுக் கலாச்சாரப் பின்னனி கொண்டவர்கள் இங்கிலாந்தில் இருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ளாத இனத்துவேஷம், இனவாதம் முதலியவற்றைக் கொள்கைகளாகக் கொண்டவர்களின் கரங்களை வலுப்படுத்தும் செயல்களாகவே இவை அமைகின்றன. பல்லினக் கலாச்சாரம் எனும் வாழ்க்கை முறைக்கு இங்கிலாந்து ஒரு எடுத்துக்காட்டாக அமைந்திருக்கிறது என்று பெரும்பான்மை இங்கிலாந்து மக்கள் மகிழ்வதுவே இந்ந்நாட்டின் நடைமுறை. ஆனால் அதே சமயம் தேசியவாதிகள் எனத் தம்மைக் காட்டிக் கொள்வோர் சிலர் இப்பல்லினக் கலாச்சாரம் இங்கிலாந்தின் வாழ்க்கை முறைக்கு ஒரு சவாலாகவே அமையும் என்று கூப்பாடு போட்டார்கள். அவர்கள் இத்தகைய பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை தமது வாதத்துக்குச் சார்பாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

இங்கிலாந்தில் வாழும் பெரும்பான்மையான இஸ்லாமியர்கள் சமாதன மனமுடையவர்கள் . இந்நாட்டைத் தமது நாடாக எண்ணி வாழ்கிறார்கள். இத்தகைய தாக்குதல்கள் , மற்றும் தீவிரவாதக் கருத்துக்களை முற்றாக எதிர்ப்பவர்கள். ஆனால் இத்தகைய மூடர்களின் செயல்கள் ஒட்டுமொத்தமாக அனைத்து இஸ்லாமிய சமூகத்தின் மீதும் சேற்றை வாரி இறைக்கும் செயலாகவே இருக்கிறது. இஸ்லாமியர்கள் மட்டுமல்ல அனைத்து வேற்றுநாட்டிலிருந்து வந்து குடியேறியவர்கள் மீதும், அவர்களின் சந்ததியின் மீதும் இங்கிலாந்து மக்களுக்கு ஒருவிதமான பயத்தையும், சந்தேகத்தையுமே தோற்றுவிக்கும். அதுவும் குறிப்பாக ஆசிய இனத்தவர் மீது ,. இது எதிர்பார்க்கப் படவேண்டிய ஒன்றே !

தத்தம்நாடுகளின் சர்வாதிகாரப் போக்குக்கு முகம் கொடுக்க முடியாமல் தனிமனித சுதந்திரத்தை இழந்து இங்லிலாந்துக்கு தஞ்சம் கேட்டு வருபவர்கள், உண்ணக் கொடுக்கும் கைகளையே கடிப்பது போல தமக்கு வாழ்வளித்த நாட்டையே சீரழிக்கும் செயலில் இறங்குவது மனதை மிகவும் வேதனைப் படுத்துகிறது.

என்னை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் சுமார் 42 வருடங்களுக்கு முன்னால் இங்கிலாந்துக்குள் மாணவனாக நுழைந்தேன். நான் பிறந்த நாட்டில் பதினெட்டே ஆண்டுகள் தான் வாழ்ந்துள்ளேன். நான் இங்கிலாந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தததுக்கு எவ்விதமான அரசியல் காரணகளும் இல்லை. வெறும் உயர்கல்விக்காகவும் என் வாழ்வை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்காகவுமே நான் புலம் பெயர்ந்தேன். எனக்கு உயர் கல்வியளித்து,, பட்டமளித்து, எனக்கு இங்கே நிரந்தர வசிப்பிடம் கொடுத்து, என்னத் தனது நாட்டின் பிரஜையாக்கி, பணிபுரியும் வாய்ப்பளித்து வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்து வாழவைத்தது இங்கிலாந்து என்றால் மிகையாகாது. எனது இந்த 42 வருட காலத்தில் நான் வேறுநாட்டிலிருந்து இங்கு வந்தவன் எனும் உணர்வைக் கல்வியிலோ, அன்று உத்தியோக வாய்ப்புக்களிலோ என்றுமே உணரப்பண்ணியதில்லை. இத்தகைய ஒரு சகிப்புத் தன்மை கொண்ட சமூகத்தை கண்பதென்பது அரிய பாக்கியமே !

ஆனால் இன்றோ சிலர் தமக்கு அரசியல் தஞ்சமளித்த அன்றி வாறுமையிலிருந்து பாதுகாப்பளித்த இந்நாட்டிற்குத் தீங்கு விளைவிக்க எண்ணுவது, இந்நாட்டின் ஏதுமறியா மக்களின் உயிரைப் பறிக்கும் பாதகச் செயல்களைப் புரிவதை அவர்கள் எவ்வகையிலும் நியாயப்படுத்தி விட முடியாது. உலகின் எந்த ஒரு மதமும் அன்பையன்றி, அழிவை விதைப்பதற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டதில்லை. ஆனால் அம்மதத்தின் பெயரால் தமது வெறியைத் தணித்துக் கொள்வதினால் பல்லின மக்களும் இணைந்து வாழும் இம்மேற்கத்திஒய நாடுகளில் இனங்களிடையே கலாச்சாரப் பிரிவுகளைப் பெரிதாக்குவதையும், பிரிவினையைத் தோற்றுவிப்பதையும் தான் அவர்கள் சாதிக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு சூழலை உருவாக்குவதே அவர்களின் நோக்கமாகத் தென்படுகிறது. தமது பின்புல நாடுகளில் பேச்சுரிமை, எழுத்துரிமை, தனிமனிதச் சுதந்திரம், ஊடகச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றை இழந்தவர்கள் இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளில் வாழ்வோரின் அத்தகைய உரிமைகளுக்கு குந்தகம் விளைவிப்பதற்காலவே இப்பயங்கரவாதச் செயல்களைப் புரிவது போலவே தென்படுகிறது .

இங்கிலாந்தின் பொதுத்தேர்தல் நடைபெறும் காலத்தில் அடுத்தடுத்து இரண்டு வார இடைவெளிகளில் இத்தகைய நிகழ்வுகளை நடத்தியது இங்கிலாந்தின் ஜனநாயகத் தேர்தலுக்கு இடையூறு விளைப்பதற்காகத்தான் இருக்கும் என்பது பலரது அபிப்பிராயம். ஆனால் இங்கிலாந்தின் ஜனநாயக நீரோட்டத்தில் இணைந்திருக்கும் அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் ஒருமித்த குரலில் தேர்தல் குறிப்பிட்ட தேதியில் நடந்தே தீரும் நாமனைவரும் ஒன்று பட்டு எவ்வித சமூகப் பிரிவுகளிக்கும் உட்படாது இப்பயங்கரவாதிகளின் நோக்கத்தைத் தோற்கடிப்போம் என்று சங்கற்பம் பூண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் இச்ச்செயல்கள் தேர்தல் பிரச்சார இறுதிக் கட்டத்தில் பிரச்சாரத்தின் போக்கை தேசியப் பாதுகாப்பென்னும் கொள்கையை நோக்கி அதிதீவிரமாக திசை திருப்பி விட்டிருக்கிறது.

இக்கட்டுரை வெளியிடப்படும் யூன் 9ம் திகதி இங்கிலாந்தின் புதிய அரசை யார் அமைக்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்துவிடும். அதைத் தொடர்ந்து இம்மூர்க்கத்தனமான பயங்கரவாதச் செயல்களின் விளைவாக இங்கிலாந்தின் சட்டங்களில் எத்தகைய மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்படப் போகிறது என்பது தெரிந்துவிடும். அதைப் பற்றி அடுத்தடுத்த மடல்களில் கலந்துரையாடுவோம்.

அன்பும், சமாதனமும், மத, மொழியிணக்கமும், எதுவிதமான பேதங்களுமற்ற சகோதரத்துவமுமே உலகின் அமைதிக்கு வழிகோலும். நாமனைவரும் நாம் வாழும் நாடுகளின் சட்டதிட்டங்களை மதித்து, எமக்கு வாழ்வளித்த நாட்டுக்கு உண்மையான பிரஜைகளாக வாழ்வதே நாம் பிறந்த எமது தாய்மண்ணுக்கு பெருமையளிக்கும் என்பதுவே உண்மையாகும்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்