கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடல்களில் ஆன்மீகம் – 19

சக்தி சக்திதாசன்

“கலைமகள் கைப்பொருளே”

கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடல்களில் ஆன்மீகம் என்ற தொடரில் இன்று நாம் ஆராயப் போகும் பாடல், “கலைமகள் கைப்பொருளே”.

வசந்த மாளிகை எனும் திரைப்படத்தில் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேஷன் , வாணிஸ்ரீ சம்பந்தப்பட்ட காட்சி.

திரைப்படத்தில் இது ஒரு எளிய காட்சியாகத் தோன்றுகிறது.

அன்பிற்காக ஏங்கும் ஒரு இளைஞன். செல்வம் இருந்தும் மனநிம்மதி இல்லாத வாழ்க்கை.

தவறான பழக்கங்களின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் அவன்.

அவனை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்ற தூய எண்ணத்துடன் வரும் ஒரு இளம் பெண்.

கவனிப்பாரற்று மூலையில் கிடந்த வீணையை எடுத்துத் தூசி தட்டி இசைக்கிறாள்.

கதைக்கு இது போதும்.

ஆனால் கவியரசருக்கு அது போதாது.

அவரது சொற்கள் கதையைத் தாண்டி மனித வாழ்க்கைக்குள் நுழைகின்றன.

அதையும் தாண்டி ஆன்மாவின் வாசலைத் தட்டுகின்றன.

வீணை என்பது வெறும் இசைக்கருவி அல்ல.

அது மனித மனம்.

அதன் நரம்புகள் மனிதனின் எண்ணங்கள்.

அதை மீட்டும் விரல்கள் இறையருள் அல்லது ஞானகுருவின் வழிகாட்டுதல்.

இவ்வாறு பார்க்கத் தொடங்கும்போது இந்தப் பாடல் முழுவதும் ஒரு ஆன்மீக உபநிடதமாக நமக்குள் விரிகிறது.

**”கலைமகள் கைப்பொருளே
உன்னை
கவனிக்க ஆளில்லையோ”**

இங்கு வீணையைப் பார்த்து கேட்கப்படும் கேள்வி, உண்மையில் மனிதனைப் பார்த்து கேட்கப்படும் கேள்வி.

ஒவ்வொரு மனிதனும் கலைமகளின் படைப்பே.

ஒவ்வொரு உயிரும் இறைவனின் அற்புதமான வடிவமைப்பு.

அளவற்ற திறமைகள், கருணை, அன்பு, அறிவு, ஞானம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பொக்கிஷம்.

ஆனால் அந்தப் பொக்கிஷத்தை கவனிக்க யார் இருக்கிறார்கள்?

பெரும்பாலான மனிதர்கள் வெளி உலகத்தை வெல்வதற்காக வாழ்கிறார்கள்.

ஆனால் தங்களுடைய உள்ளத்தை அறிந்து கொள்ள நேரம் ஒதுக்குவதில்லை.

வீணை தூசி படிவது போல மனித மனமும் ஆசை, அகந்தை, பொறாமை, பயம், கோபம் ஆகிய தூசிகளால் மூடப்படுகிறது.

அந்தத் தூசியை துடைக்காமல் இசை வராது.

மனதைத் தூய்மைப்படுத்தாமல் ஆன்மீகம் மலராது.

**”விலையில்லா மாளிகையில்
உன்னை
மீட்டவும் விரலில்லையோ”**
இந்த “விலையில்லா மாளிகை” என்பது மனித உடல்.

உலகிலுள்ள எந்த அரண்மனையையும் விட விலைமதிப்பற்றது.

ஏனெனில் இதில் உயிர் இருக்கிறது.

உணர்வு இருக்கிறது.

சிந்தனை இருக்கிறது.

ஆன்மா இருக்கிறது.

இவ்வளவு அற்புதமான உடலுக்குள் இருக்கும் மனம் இசைக்கப்படாமல் கிடக்கிறது.

வீணை தனியாக இசைக்க முடியாது.

அதை மீட்டும் விரல்கள் வேண்டும்.
அதேபோல மனித வாழ்க்கைக்கும் விழிப்புணர்வு வேண்டும்.

அது தியானமாக இருக்கலாம்.
ஞானமாக இருக்கலாம்.

குருவின் உபதேசமாக இருக்கலாம்.

இறையருளாக இருக்கலாம்.

**”உன்னிடம் ஆயிரம் ராகங்களே
என்றும் உனக்குள் ஆயிரம் கீதங்களே”**

இந்த வரிகளில் கவியரசர் மனிதனின் எல்லையற்ற ஆற்றலைச் சொல்கிறார்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் எண்ணற்ற திறமைகள் உறங்கிக் கிடக்கின்றன.

அதேபோல ஆன்மீகப் பயணத்திற்குத் தேவையான எல்லா விதைகளும் அவனுக்குள்ளேயே உள்ளன.

அன்பு…
கருணை…
மன்னிப்பு…
அமைதி…
தியாகம்…
பேரானந்தம்…

இவை வெளியிலிருந்து வருவதில்லை.

அவை அனைத்தும் உள்ளேயே இருக்கின்றன.

ஆனால் அவை விழித்தெழ வேண்டும்.

ஒரு விதைக்குள் முழு மரம் இருப்பது போல, ஒரு மனிதனுக்குள் முழுமையான ஞானியின் சாத்தியமும் மறைந்தே இருக்கிறது.

அதனால்தான் கவியரசர் “ஆயிரம் ராகங்கள்” என்று கூறுகிறார்.
அதாவது எண்ணற்ற பரிமாணங்கள்.

எண்ணற்ற உயர்வுகள்.

எண்ணற்ற சாத்தியங்கள்.

**”இசையறிந்தோர்கள் மீட்டுங்களே
இல்லை எனக்கேனும் வழி காட்டுங்களே”**

இது பாடலின் மிக ஆழமான ஆன்மீக வரிகளில் ஒன்று.

இசையறிந்தோர் என்றால் வீணை வாசிப்பவர்கள் மட்டுமல்ல.

வாழ்க்கையின் இசையை அறிந்தவர்கள்.

உள்ளத்தின் மொழியை அறிந்தவர்கள்.

ஞானிகள்.
சித்தர்கள்.
மகான்கள்.
உண்மையான குருக்கள்.

நமக்குள் இருக்கும் இறையொளியை அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள்.

அவர்களால் நம்மை விழித்தெழச் செய்ய முடியும்.

அப்படி யாரும் இல்லையெனில்,
“எனக்காவது வழி காட்டுங்கள்” என்று பணிவுடன் வேண்டுகிறது இந்த வரி.

ஆன்மீகத்தின் முதல் படி பணிவே.

“எனக்கெல்லாம் தெரியும்” என்று நினைப்பவன் கற்றுக்கொள்ள மாட்டான்.

“எனக்குத் தெரியாது” என்று ஒப்புக்கொள்பவனே ஞானத்தை அடைகிறான்.

“நான் யார் உன்னை மீட்ட வரும்”
இது சாதாரண வசனம் அல்ல.

இது மனிதனின் நித்தியக் கேள்வி.
“நான் யார்?”

இந்தக் கேள்வியே அனைத்து ஆன்மீகப் பயணங்களின் தொடக்கம்.

உடலா நான்?
மனமா நான்?
எண்ணமா நான்?
பெயரா நான்?
புகழா நான்?
இல்லை.

இவை அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் சாட்சியே நான்.

இந்த உணர்வை நோக்கிச் செல்லும் அழைப்பாகவே இந்த வரி ஒலிக்கிறது.

**”ஏனோ துடிக்கின்றேன்
அதன் இனம் தெரியாமல் தவிக்கின்றேன்”**

மனிதனின் அமைதியின்மைக்கு இதைவிட அழகான விளக்கம் இருக்க முடியுமா?

ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

பணம்.
புகழ்.
பதவி.
உறவுகள்.
வெற்றிகள்.

இவற்றையெல்லாம் அடைந்த பிறகும் ஏன் ஒரு வெறுமை?

ஏனெனில் ஆன்மா இறைவனைத் தேடுகிறது.

ஆனால் மனம் பொருள்களைத் தேடுகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான போராட்டம்தான் மனிதனின் தவிப்பு.

அந்தத் தவிப்பின் காரணம்.

தெரியாததால் அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் அலைந்து திரிகிறான்.

“சொர்க்கமும் நரகமும் நம் வசமே”
இது ஆன்மீகத்தின் மிகப் பெரிய உண்மை.

சொர்க்கம் ஒரு இடமல்ல.

நரகம் ஒரு இடமல்ல.

அவை மனநிலைகள்.

அன்பு நிறைந்த மனம் சொர்க்கம்.

வெறுப்பு நிறைந்த மனம் நரகம்.

மன்னிக்கும் மனம் சொர்க்கம்.

பகை கொள்ளும் மனம் நரகம்.

தியானம் செய்யும் மனம் சொர்க்கம்.

அமைதியற்ற மனம் நரகம்.

வெளியில் சொர்க்கத்தைத் தேடுபவன் ஏமாறுகிறான்.

உள்ளே சொர்க்கத்தை உருவாக்குபவன் ஞானியாகிறான்.

“நான் சொல்வதை உன் மனம் கேட்கட்டுமே”

மனம் எப்போதும் வெளியில் ஓடுகிறது.

ஆனால் ஆன்மாவின் குரல் எப்போதும் உள்ளிருந்து அழைக்கிறது.

அந்தக் குரலைக் கேட்பதே தியானம்.

அந்தக் குரலைப் பின்பற்றுவதே ஆன்மீகம்.

அந்தக் குரலோடு ஒன்றுபடுவதே முக்தி.

“சத்தியம் தர்மங்கள் நிலைக்கட்டுமே”

மனித சமுதாயம் சட்டங்களால் நிலைப்பதில்லை.

சத்தியத்தாலும் தர்மத்தாலுமே நிலைக்கிறது.

சத்தியம் இல்லாத அறிவு அழிவைத் தரும்.

தர்மம் இல்லாத அதிகாரம் கொடுமையை உருவாக்கும்.

ஆகவே மனிதன் முதலில் தன்னுள் சத்தியத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

பிறகு தர்மத்தை வாழ வேண்டும்.

அப்போதுதான் உலகமும் அமைதியடையும்.

“இது தாய்மையின் குரலாய் ஒலிக்கட்டுமே”

ஆன்மீகத்தில் இறைவன் பல வடிவங்களில் பேசுகிறார்.

சில நேரங்களில் குருவாக.

சில நேரங்களில் நண்பனாக.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை அனுபவமாக.

ஆனால் மிக உயர்ந்த வடிவம் தாய்மை.

தாய் கண்டிப்பாள்.

ஆனால் அன்பால்.
தாய் திருத்துவாள்.

ஆனால் கருணையால்.
அதேபோல் இறையருளும் மனிதனை வழிநடத்துகிறது.

இந்தப் பாடல் முழுவதும் அந்தத் தாய்மையின் அழைப்பாகவே ஒலிக்கிறது.

கவியரசர் கண்ணதாசனின் பெருமை என்னவென்றால், அவர் எழுதிய பாடல்களை ஒரு காதல் பாடலாகவும் ரசிக்கலாம்.

ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவமாகவும் சிந்திக்கலாம்.

ஒரு ஆன்மீக உபதேசமாகவும் அனுபவிக்கலாம்.

இந்தப் பாடலில் வரும் வீணை, ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயம்.
அதன் நரம்புகள் நமது எண்ணங்கள்.

அதன் இசை நமது வாழ்க்கை.
அதை மீட்டும் விரல்கள் ஞானமும் இறையருளும்.

அந்த இசை ஒலிக்க வேண்டுமெனில் முதலில் நம்மீது படிந்துள்ள அறியாமை என்னும் தூசியை அகற்ற வேண்டும்.

அப்போதுதான் நமக்குள்ளே உறங்கிக் கிடக்கும் ஆயிரம் ராகங்கள் விழித்தெழும்.

ஆயிரம் கீதங்கள் ஒலிக்கும்.

அப்போது மனித வாழ்க்கை வெறும் வாழ்வாக இருக்காது.

அது இறைவன் இசைக்கும் ஒரு தெய்வீக வீணையாக மாறிவிடும்.

“உன்னிடம் ஆயிரம் ராகங்களே; என்றும் உனக்குள் ஆயிரம் கீதங்களே” என்ற கவியரசரின் வரிகள்,

ஒவ்வொரு மனிதனின் உள்ளேயும் உறங்கிக் கிடக்கும் அளவற்ற ஆன்மீகச் செல்வத்தை நினைவூட்டும் நித்திய மந்திரமாக என்றும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

பதிவாசிரியரைப் பற்றி