Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமுர்த்தி

தளும்பும் தண்ணீரைத் தத்ரூபமாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் திரு. அவினாஷ் சேகரனின் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வு செய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். புகைப்படக் கலைஞருக்கும், தேர்வாளருக்கும் என் நன்றி.

விசும்பின் துளி தரையில் வீழாமற் போனால் பசும்புல்லின் தலையையும் காண்பது கடினம் என்றார் தெய்வப்புலவர்.

நீலவண்ணத்தில் சாலம் காட்டும் இந்நீர், நம் கவிஞர்களின் கற்பனை ஊற்றைத் தளும்பச் செய்திருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். அதில் நாமும் நீந்திக்களித்து வருவோம்!

***

’வான்பொய்ப்பினும் தான்பொய்யா மலைத்தலைய கடற்காவிரியைக் கன்னடத்துப் பைங்கிளியென்று கருநாடகம் கருணையின்றி சிறைப்பிடித்ததால், வளமிழந்த தமிழ்நாடு வறட்சியில் தவிக்கின்றது. பாய்ந்துவந்த காவிரியைப் படத்தில் மட்டுமே காணும் அவலம் என்று மாறும்? என வேதனை மேலிட வினவுகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

நீரிற் குமிழி நீயே சாட்சி!

பாய்ந்து வரும் காவிரியில் நீந்திவரும் நீர்க்குமிழி
ஓய்ந்துவிட்டாய், உன்படத்தின் காட்சி – இன்று
உலகுக்கு அதுதானே சாட்சி

காப்பியங்கள் சொன்னதெல்லாம் கனவாய்ப் பழங்கதையாய்
மூப்படைந்து செத்தொழிந்து போச்சு – இன்று
முகமிழந்த காவிரியாயாச்சு

வாழ்த்துரைக்கச் செம்புலவர் வளநாடன் தாரமென்று
கீர்த்தியுடன் வாழ்ந்தனை காவேரி – இன்று
கிடக்கிறதே வெள்ளை மணல் வாரி (கடல்)

வண்டலள்ளித் தமிழர் மண்ணில் வளங்கொழிக்க நன்செயெங்கும்
கொண்டு தந்தாய் எங்களின் காவேரி – இன்று
மண்டிய மண் அள்ளுதற்கு வயல் வரப்புப் படுக்கையெனக்
கண்ட இடமெங்கும் மணல் லாரி.

கன்னடத்துப் பைங்கிளியென்றுன்னையவர் சிறை பிடிக்க
அன்னவரின் சொத்தானாய் தேவி – நாம்
உன்னையினிக் காண்பதற்கு உள்ளதெல்லாம் உன்படம் தான்
என்ன செய்வோம் இத்துயரை மேவி!

***

வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன் என்றார் வள்ளலார் அன்று. தமிழ்மக்களின் பசிப்பிணி போக்கிய விவசாயிகளோ வாடிய பயிரைக் கண்ட அதிர்ச்சியில் தம் ஆருயிரையே துறந்துவருகின்றனர் இன்று! ஆறுகளில் வெள்ளம் ஆடிவந்த காலமெல்லாம் பழங்கதையாய்ப் போன வேதனையைக் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திருமிகு. ஹரிதா.

வாடிய பயிரைக்கண்டே
வாடிமடிந்த மனிதனை அறிவாயோ,
உனைக்காணாது உயிர்துறந்தோர்
எத்துனையென்பதை அறியாயோ,
பெருகிவழிந்தோடும் குழாயடிநீரோடு
அலட்சியத்தினின்று மடிவற்றிப்போன
ஆற்றுப்படுகைகளும் தூளிகட்டியாடிய
ஆற்றங்கரை ஆலமரமும்
நினைவுபடுத்துகிற பழைய நினைவுகளும்
கடந்து வந்த பாதையினில் உணா்த்திவிட்டுபோகிறதுன் இழப்புகளைத்
தாரைவார்க்க காத்திருக்கும் கார்ப்பரேட் எசமானா்கள் ஒருகோடி
உனைத்தோடி நோன்பிருக்கும் ஜனங்கள்கோடி
இனியேனும் இருப்பதைக் காப்போனோ
இழந்ததை மீட்பேனோயெனும் ஏக்கத்தினிலே …

***

நீரில்போடும் கோலங்கள் நிலைப்பதில்லை; ஆதலால், இல்லாததை நம்பி இருக்கும் காலத்தை வீணடிக்காதே; முயன்று செய் இயன்றதை!” என்று முயற்சியின் உயர்வைப் பேசுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

இன்றே செய்…

நிலைப்பதில்லை
நீர்க்கோலங்கள்-
வாழ்க்கையாய்..

குளத்தில் கல்லெறிந்து
வளையங்களைத் தூதனுப்பினால்
வராது நல்லகாலம்..

இருக்கும் காலத்தில்
இயன்றதைச் செய் முயன்று..

இல்லாததை நம்பி
ஏமாந்து
இழந்துவிடாதே
இருக்கும் காலத்தை…!

***

”கருவில் உயிர்கள் வளர்வது நீரில்; வயலில் பயிர்கள் வளர்வது நீரில். நீரின்றி அமையாது நிலவுலகு. எனவே உபரி நீரைப் பரிவோடு பகிர்ந்தளியுங்கள் உலகோருக்கு!” என்று நீர் சொல்லும் நீதியை திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையில் காண்கிறோம்.

நீரும் நாமும் பஞ்ச பூதங்களில் நீர் இருப்பது முதலினிலே!
ஈசனும் தந்தார் இடம் தன் தலையினிலே!
கருவில் குழந்தை வளர்வது நீரினிலே!
பயிர்கள் விளைவது நீரினிலே!
பாவங்கள் கரைவது நீரினிலே!
ஆனந்தம் தெரிவது நீரினிலே!
அழுகையும் புரிவது நீரினிலே!
நீரில்லா உலகம்!
உயிரில்லா உடலாகும்!
உயிர் வாழ உணவு வேண்டும்!
உணவிற்கு நீர் வேண்டும்!
இயற்கை தந்த செல்வம்
அனைவருக்கும் பொதுவாகும்!
அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும்
நஞ்சாகும் !
உபரி நீரை பகிர்ந்தளித்தால்!
உலகம் உயர்வாகும்!
நீர்க் குமிழி வாழ்க்கையில்!
உனது புகழ் நிலையாகும்!
இது வண்ணக் குமிழ் சொன்ன
எண்ணக் கதையாகும்!
இதை நெஞ்சில் நிறுத்திடுங்கள்!
நீடூழி வாழ்ந்திடுங்கள்!

***

”ஐந்தாம் பிள்ளையும் பெண்ணாய்ப் போனதால் மாமியார்க் கோபமும் மாமனார் சூழ்ச்சியும் பெண்குழந்தையை மிதக்கவிட்டது தண்ணீரில்; அதுகண்டு தாயோ மிதக்கிறாள் கண்ணீரில். பெண்ணாய்ப் பிறப்பதினும் நாயாய்ப் பிறப்பதே நல்லது போலும் இந்த நானிலத்தில்!” என்று நெஞ்சுநெகிழ்ந்து பேசுகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

தாயின் கண்ணீர்

கண்ணீர் விடுகிறாள் அன்னை
பத்து மாதம் சுமந்த சிசு
தண்ணீரில் போகும் போது !
ஐந்தாம் பிள்ளையும்
பெண்ணாய்ப் போனதாம் !
பெற்ற
தந்தையின் சீற்றம் !
மாமியார் கோபம் !
மாமனார் சூழ்ச்சி !
பெற்ற தாயிக்குத் துடிப்பு !
இதய வெடிப்பு !
வேதனை !
ஐந்து பெண் குட்டி ஈன்ற
எலும்பு நாயும்
குட்டிகளைப் பேணுது;
தாய்ப் பாலை
ஊட்டுது !
பெண்ணென்றால்
பேயும் இரங்குமாம் !
அழுது, அழுது
அன்னையின் கண்ணீர்
ஆறாய் ஓடுது !
மானிட மாய்ப் பிறப்பதிலும்
நாயாய்ப் பிறப்பது
நல்லது !

***

சேகரிக்க மறந்தோம் மழைத்துளி. அதனால் உழவரின்  கண்களில் நீர்த்துளி. மரங்கள் நிறைந்த கானை அழித்தோம்; வானை முட்டும் கட்டடங்கள் அமைத்தோம். விளைவு? வான் பொய்த்தது; நிலம் வறண்டது. இது மானிடப் பிழையேயன்றி வானின் பிழையன்று!” என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

துளிக்கு வலிமையுண்டு
சிறுதுளி பெருவெள்ளமாவதை அறியாது
உழலும் மானுடமே!
துளிக்கும் வலிமையுண்டு
உணர்வாய் நீ
வானம் பார்த்த பூமிக்கு மறுக்கப்பட்ட மழைத்துளி
மரம் நடாமையால் நமக்கான பதிலடி
சேகரிக்க மறந்த மழைத்துளி
வறண்ட பூமியென்னும் பேரிடி
கான்கிரிட் கட்டடத்தின் சிரிப்பொலி
விவசாயி கண்ணில் பெருக்கெடுக்குதே கண்ணீர்த் துளி

தாரை வார்க்கும் நீர் வளமெல்லாம்
நமக்கே விலையானது சேகரித்த நீர்த்துளியாக
ஊழல் வளர்த்தெடுக்கும் ஓரிடத்துச் செழுமை
தட்டிக் கேளாதவரின் இயலாமை
உழைப்பாளி உடலில் பெருகும் வியர்வைத்துளி
வன்கொடுமையால் வதைக்கப்படும் பிஞ்சுகளின் உதிரத் துளி
சிறுதுளிதானே எக்காளமிடும் மனிதா
எத்தனை எத்தனை சிறுதுளிகள்
அத்தனை அத்தனை ஒன்றிணைந்து
அசுரக்காட்சியாய் அச்சுறுத்தும்
நிறமாறிய துளிகள்
வஞ்சனையைச் சொல்லும்
துளிக்குள் துளிர்க்கும் வலிமையே வெல்லும்

***

வண்ணங்கள் காட்டும் மழைத்துளி, மானுட எண்ணங்களையெல்லாம் ஒன்றுகூட்டிப் பல்வேறு சிந்தனைத்துளிகளைச் சிதறவைக்கும் அதிசயத்தைப் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதையில் காணமுடிகின்றது.

சிந்தனைத் துளி

விண்ணுடன் முகிலாடும்
விழிநீரில் தவழ்ந்தாடும்
குளிர்நிலவின் முகத்துக்குள்
பனித்துளிக்கு ஒப்பாகி
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

காதலர்கள் சேர்கையாலே
களிப்பின் உச்சத்திலே
விழிநான்கின் வழிவந்த
வழிந்த கண்ணீராய்
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

பெண்மையின் கருப்பைக்குள்
பனிக்குடத்தில் பக்குவமாக்
படுத்துறங்கும் பிஞ்சு
கருத்துளியின் உருவமாய்
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

கடல்நாயீன்ற குட்டிபோல்
கண்ணுக்குள் மாயத்தோற்றமாய்
பழுப்புநீல வண்ணத்தில்
புதுஜனனம் எடுத்ததுபோல்
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

தாமரையிலை மீதிலென்றும்
தங்காத தண்ணீர்முத்தென
வெண்துளியாய் வீழ்ந்துபல
மணித்துளி வண்ணமாய்த்தவழ்ந்து
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

நீருக்குமேல் மிதந்த
நீலவண்ண நீர்த்துளியாய்
மாயமாய்மதி மயக்கும்வண்ணமாய்
மானுடச்சிந்தைக்கோர் விருந்தாகி
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் துளியானாய்!

வண்ணம் பலகாட்டும்
வண்ணத் துளியாய்
எண்ணத்தைச் சிதறடித்த
எண்ணத் துகளாய்
கவிபாடும் சிந்தனைக்கோர் கவித்துளியானாய்!

அப்பப்பா! துள்ளிக்குதிக்கும் நீர்த்துளியைக் கண்டதுதான் தாமதம், கவிதைப் பிரளயத்தையே உருவாக்கி அதன் சுழலில் என்னைத் திக்குமுக்காட வைத்துவிட்டனர் கவிஞர்கள். அவர்களின் சிந்தனைச் செறிவுக்கும், புலமையறிவுக்கும் என் பாராட்டுக்கள்!

***

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய் நான் தேர்வுசெய்திருப்பது…

பொங்கி வரும் பொக்கிஷம்!

சிறுதுளி பெருவெள்ளம் என்றாய்
பல துளிகள் உனக்களித்துவிட்டேன், இருப்பினும்
பற்றாக்குறை பட்ஜெட்தான் வாசிக்கிறாய்!!

சிக்கனமாய் வைத்திருந்தால் தான்
சித்திரை வரை செலவழிக்க முடியுமென
சில்லறை மட்டும் சேர்க்கிறாய்.

வற்றாத ஜீவனாக இருந்த எனை
வாரி இறைத்து வீணாக்கி
வற்ற வைத்துத் தவிக்கிறாய்

பொன்னும் பொருளும் மட்டுமல்ல
பொத்திப் பொத்திப் பாதுகாக்க வேண்டியது
பொங்கி வரும் நதியையும் தான்!

ஊதாரியாய் இருந்துவிட்டு ஊரூராய்த் தேடாதே
ஊற்றெடுக்கும் எனை நீ
ஊமையாக்காதே!

விழித்துக்கொள் இன்றாவது…!
வீணடிக்காமல் சேமிக்கத் தொடங்கு
விடியும் பொழுது வெளிச்சம் தரட்டும்!

’பொன்னையும் பொருளையும் கண்ணைப்போல் காக்கும் மனிதர், அதனினும் அரிய நீரை ஊதாரித்தனமாய்ச் செலவழிப்பது மடமையேயன்றி அறிவுடைமை ஆகாது. ‘பொங்கிவரும் பொக்கிஷம்’ நீர். அதனைத் தேக்கிவைத்தால் மட்டுமே உழவு செழிக்கும்; உயிர்கள் பிழைக்கும்’ எனும் அருங்கருத்தைத் தன் கவிதையில் பொதிந்து தந்திருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

ஒன்றல்ல இரண்டல்ல…பல கவிதைகளைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குச் சளைக்காமல் படைத்திருக்கும் அவரின் அளவில்லா ஆர்வத்துக்கும் என் பாராட்டுக்கள்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்தவாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான படம் இது. இதனை ஒளிப்பதிவு செய்தவர் திரு. முத்துக்குமார். போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்தவர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

”பனைமரத்தின் பாதியில் அமர்ந்து அலைபேசியை ஆர்வத்துடன் படிக்கும் அன்புத் தம்பி! சற்றே உன் பிடி நழுவினால் என்னாகும் நீ யோசி! மரத்தைவிட்டு இறங்கியபின் அலைபேசிச் செய்திகளை நீ வாசி!” என்று இந்தத் தம்பிக்கு அறிவுரை சொல்லவேண்டியது அவசியமாய்ப்படுகின்றது.

மனிதர்களைத் தாங்கி நிற்கும் பனையே! புல்வகையைச் சேர்ந்த நீ மரமாய் உயர்ந்து மலைக்க வைக்கிறாய். அத்தோடு பல்வகைப் பயன்களையும் மனிதர்க்குக் குறைவின்றி நல்குகிறாய். பெண்ணையாகிய உன்னையே சிறந்த நட்பிற்கு இலக்கணமாய் நாலடியும் நவில்கின்றது.

கடையாயார் நட்பிற் கமுகனையர் ஏனை
இடையாயார் தெங்கி னனையர் தலையாயார்
எண்ணரும் பெண்ணைபோன் றிட்டஞான் றிட்டதே,
தொன்மை யுடையார் தொடர்பு.  (நாலடியார்)

இனி, கவிஞர்களின் முறை! பனையினும் உயர்ந்த சிந்தனைகளை அள்ளிவழங்கக் காத்திருக்கும் அவர்களை வரவேற்றுக் கவிபாட வைப்போம்!

*****

தம்பி! பனையில் ஏறிப் பாதுகாப்பின்றித் தன்படம் (selfie) எடுப்பது உனக்கே வினையாய் முடியும்; வேண்டாம் இந்த விபரீத விளையாட்டு!” என்று எச்சரிக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நன்றியா…

வாலிபம் என்பது
விளையாட்டுக் களம்தான்,
விளையாட்டு வினையாகாதவரை..

சரித்திரம் படைப்பது
சாதனைதான்,
சறுக்கல் வராதவரை..

பாதுகாப்பு ஏதுமின்றி
பனைமரத்தில் ஏறி,
பலரும் பார்க்கத்
தன்படம் எடுக்கையில்
தவறி வீழ்ந்தால்,
உன்படம் வருமே
கறுப்புக் கட்டத்தில்..

கதறும் பெற்றோரைக்
காணநீ இல்லாமல்போவதா
காட்டும் நன்றி…!

*****

சா’தீ’யம் கருக்கிய உன் காதலுக்கு நீதி கேட்டா? மனிதரின் குடியைக் கெடுக்கும் குடியை ஒழிக்கவா? ஏறுதழுவுதலுக்குக் குரல்கொடுத்த வீரர்களுக்கு ஆதரவாகவா? எதற்காகப் பனைமீது பாய்ந்தேறினாய் தம்பி? காரணம் எதுவாயினும் ’கரணம் தப்பினால் மரணம்’ எனும் நிலையிலா போராடுவது? புவியில் நின்று முழங்கு; மாந்தருக்கு நீதி வழங்கு!” என்கிறார் திரு. இளவல் ஹரிஹரன்.

அருகிவரும் பனைமரத்தை
   அணைத்தபடி ஏறிநிற்கும்
திருமகனே இளைஞனே..நீ
    சேதிசொல்ல உள்ளதென்ன…
உருகியுனைக் காதலித்த
    உத்தமியைக் கௌரவமாய்க்
கருவமிகு சாதீயம்
    கொலைசெய்த காரணத்தால்…

நீதிகேட்டு மரமேறி
     நிற்கின்றாயோ..அல்லால்
[……..]

மாறாக டாஸ்மாக்கில்
      மதுமயக்கம் கொண்டுமக்கள்
சீரழியும் செயலதனால்
      மதுக்கடைகள் மூடுதற்கே
போராட ஓங்கிநின்ற
      பனைமரத்தில் ஏறினாயோ…
வீறுகொண்டு வெறும்வார்த்தை
      வீணரினை நம்பாமல்

ஏறுதழுவல் என்றதமிழ்ப்
      பண்பாட்டு விளையாட்டு
மாறுபாடு ஏதுமின்றி
      மாநிலத்தில் நிகழ்வதற்குப்
போரிட்ட மெரீனாவின்
     புரட்சியாளர்க் கென்றுதவ
வேர்கொண்ட பனையேறி
     விரைவாக நின்றாயோ…

உனக்குமுன்னே ஒருவனேறி
     உதவுதற்கு நிற்கின்றான்
உனக்குவந்த குறுஞ்செய்தி
     உரைப்பதற்கு முயல்கிறாயோ…
[…….]

எதுகார ணமென்றாலும்
      இளைஞருயிர் பணயமாக்கும்
புதுமையினைத் தவிர்த்துவிடு..
       பூமிநின்று போராடு…..
பதுமையென மக்களினைப்
       பார்க்கின்ற ஆட்சியரின்
பொதுமையினைப் புறந்தள்ளிப்
       புதுப்பிப்பாய் விழிப்புணர்வை!

*****

தனை நனைக்க எப்போது வருவாள் தன் மழைக்காதலி என்று ஏங்கிநிற்கும் பனைமரக்காதலனின் காதல் உணர்வுகளை அழகாய்க் கவிவடித்திருக்கின்றார் திருமிகு. சுபிக்ஷா.

ஒற்றை முத்தத்தில் தொடங்கிய பந்தம்
ஆயிரம் முத்தங்களில் அௗவளாவி
என் அங்கமெல்லாம் ஆரத் தழுவி
என்னை ஆர்ப்பரித்தவள்

வாரம் ஒரு முறையாவது வந்து விடுவாள், நான்
வாடி விடக்கூடாது என்பதற்காக

அவளில்லாமல் நானில்லை
அறிவாள் அவள்

சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமோ.., எனச்
சொல்லாமல் விட்டு விட்டேன்
சொத்தாய் மதிக்கும் அவளிடம்
சொர்க்கமென நினைக்கும் என் காதலை..

என்ன நினைத்தாளோச் தெரியவில்லை
என்னைப் பார்க்க வந்து பல நாட்களாகிவிட்டது
எட்டி பார்த்துக்கிட்டு தான் இருக்கேன்
எதுவும் தெரியவில்லை

உற்றானாக நினைத்துக் கேட்கிறேன்
உதவி வேண்டும் தம்பி
உன் கையில் இருக்கும் பெட்டியில் எல்லாம் தெரியுமாமே!
உற்றுப் பார்த்து சொல்

எப்பொழுது வருவாள்
என்னவௗ் என்று…

மழைக்காக…,
மரம்

*****

”உன்னைப் போல் பிறர்க்குதவும் மரமொன்று பாரிலில்லை பனையே! ஈகைக்கு இலக்கணம் நீ! நட்புக்குச் சான்று நீ! உன் ஓலையன்றோ எம் அமிழ்தனைய தமிழ் காத்தது. புல்லினத்தில் தோன்றி விண்ணுயர நிற்கும் உன் சாதனை வியக்கவைப்பது. உன் சேவைகள் எம்மை நயக்கவைப்பது! வாழ்க எம் பனை நண்பனே!” என்று உளந்தோய்ந்து பனையின் பெற்றியைப் பாடுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

பனை நண்பன்

பாதி மரமேறிப் பக்குவமாய்ப் படமெடுத்து
பனைமரத்தின் பயனையெலாம் பார்புகழச் செய்தாயோ!

பலவித மரங்களிலே பனைமரம் போலாகுமா!
பிறர்வாழநீ வாழுமுன் குணத்துக்கது ஈடாமோ!

பெற்றோர் வளர்த்த பிள்ளைகூட உதவாதானால்..
வளர்க்காமலே நீவளர்ந்து பிறருக்கு உதவுகின்றாய்!

நண்பரைத் தேர்ந்தெடுக்க முக்குணத்தில் ஒன்றாக..
தென்னை வாழையோடு உன்குணமு மொன்றாகும்!

நண்பனுக்குகந்த குணமென உத்தமநண்பணுக்கு..உன்
பனைக்குணமே பெரிதென்றான் அர்த்தமுள்ளகவியரசன்!

முக்குணத்தில் சிறந்த சாத்விக குணம்பெற்று..
பூவுலகக் கற்பகத் தருவெனத் தாரணியில் புகழடைந்தாய்!

கயவர்களை இனம்கண்டு பனைமரத்தி லொருமுறை..
கட்டிவைத்து உதைத்தால் திருந்திவாழ வழியுண்டாம்!

நெட்டைப் பனையென்றும் நெடியமரமென்றும்..
நேர்மைக் கோர் உதாரணமாய் திகழுகின்றாய்!

பனைமரமேறிப் பரிசுப்பெற்ற வாலிப இளைஞனுக்கு..
பெண்கொடுத் தாருண்டென்ப தோர்க் காலமுண்டாம்!

பழுத்துக் கனிந்தால் பனம் பழமாகவும்..
பழுக்கா விட்டால் நுங்கெனவும்..பல்வகையில்

பித்தர்களுக்கு மருத்துவம் வேண்டா மவன்..
பித்தம்தெளிய யுன்பழம் கொடுத்தால் போதுமாம்!

உயிரின முண்ணக் கிழங்குவெல்லம் கருப்பட்டியென..
புல்லினத்தில்பிறந்து பேரினமாய் நின்று உதவுவாய்!

வெட்டி வீழ்ந்தாலும் வீணாகாமல்..உத்திரமாக..
கட்டிவாழும்எம் குடிலுக்கு வலிமை சேர்த்தாய்!

சித்தர்களின் சிந்தனைகள் சித்திரஎழுத்துவடிவமாக..
சிறந்த இலக்கியங்களுக்கு ஏடாகிப் படிவம்கொடுத்தாய்!

தமிழ் வளர்ச்சிக்கு உதவிய ஒரேமரமென்றும்..
மொழிக்குதவிய முதல் மரமெனவும்நீ உலகறிவாய்!

வெப்பக்கதிர் வீச்சைத் தணிக்க..விரிந்துபரந்த..
விசிறியாகி வெங்கதிர் தவிர்த்தாயோர் காலத்தில்..

மரம்தானனென இகழ்சொன்னா லதைமறுத்து..வீரமுடன்..
தனிமரமாய்த்தோன்றி மரமினத்துக்கு மங்காப்புகழ்சேர்த்தாய்!

காய்ந்து கயிறாகிநீ கால்நடையைக் கட்டினாலுமுன்..
கட்டுக்கடங்காப் பயன்புகழ் வாழிய வாழியவே!

மாநிலமரமென தமிழ்மரபை தமிழ்குடியைப் பறைசாற்றும்
பனைநண்பனுனை மானுடர்கள் நினையாத நாளில்லையே!

*****

படத்திலிருக்கும் ’பனை’ நம் கவிஞர்களின் கற்’பனை’க்கு நல்லதோர் விருந்து படைத்திருப்பதை அவர்தம் கவிதைகள்வழி உணரமுடிகின்றது. பனம்பழமென இனிமையாய்க் கவிவடித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!

என் சிந்தை கவர்ந்து இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவுசெய்யப்பட்டிருக்கும் கவிதை இதோ…

தடம் மாறும் போராட்டம்

தையல் நாடி மையல் கொண்ட திராவிடப் பண்பாட்டில்
பனைமடலேற்றம் கண்டான் பண்பாட்டுத் தமிழன்
அடல் கொண்டதே மடலேற்றம்
மடல் வென்றதே மனமாற்றம்
மடல்மா ஏறிய ஆண்மை
மனம் மாறியதே பெண்மை
மனம் மாறாப் பெண்மைக்குக் காட்டிய போராட்டம்
காலமாற்றத்தில்
காதலில் புகுந்ததே கள்ளத்தனத்தின் ஊடாட்டம்
கைபேசியின் காட்சிப் பதிவுகளில்
காதல் களியாட்டம்
கைகூடாக் காதலருக்கோ
காட்சிகளின் சாட்சிகளே வெறியாட்டம்
போராட்ட முறை மாறலாம்
போராட்ட அறம் மாறலாமா?

அன்று, தன்காதல் கைகூடாக் காதலன், உடல்கிழிக்கும் பனங்கருக்கில் ஏறித் தன்னை வருத்திக் காதலியின் அன்பையும், ஊராரின் அருளையும் பெற்று அவளை மணமுடித்தான். இன்றோ… காதலி தன்னை விரும்பாவிட்டால், ஆபாசப் படமெடுத்து அவளைப் பழிவாங்கவும், அவள் வாழ்வோடு அவளையும் சேர்த்துக் கருக்கவும் துணிந்துவிட்டனர் காதலென்று சொல்லித் திரியும் கயவர்கள். காலம் மாறலாம்; காதல் அறம் மாறலாமா? என்று வேதனையோடு வினவும் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வுசெய்கிறேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குரிய படத்தை எடுத்திருப்பவர் திரு. லோகேஷ்வரன் ராஜேந்திரன். இப்படத்தைத் தேர்வுசெய்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றி உரியது.

பெட்டைக்கோழியும் கொண்டைச்சேவலும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்ள நேரம்பார்த்து நிற்பதுபோல் தோன்றுகின்றது. தள்ளி நின்றிருக்கும் மற்றொரு சேவல்தான் இச்சண்டையில் வெற்றியாளர் யார் என்பதை முடிவுசெய்யும் நடுவரோ?

நம் ஊகம் இருக்கட்டும். கவிஞர்கள் காத்திருக்கிறார்கள் படத்திற்குத் தோதாகப் பாப்புனைய! அவர்களின் கருத்தையும் அறிந்துவருவோம்!

*****

”அடுத்தவர் சண்டையைத் தள்ளிநின்று வேடிக்கை பார்க்கும் மடமையை மனிதரிடம் கற்றனவோ இந்தக் கோழிகள்?” என்று வேதனையோடு வினவுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மனிதனிடம் கற்றது…

அடுத்தவர் மோதிட வேடிக்கையாய்
அதனைப் பார்த்தே ரசித்திடுவான்,
தடுத்திட வராமல் தள்ளிநின்று
தூண்டி விடுவான் அரசியலில்,
அடுத்தே அவனிடம் வளர்ந்ததாலே
அந்த குணமே கோழிகட்கும்,
தடுக்கும் எண்ணம் இல்லாமல்
தொடர விட்டிடும் சண்டையையே…!

*****

”என்னைத் தூற்றுவார் தூற்றட்டும்; புதுமைப்பெண்ணென்று போற்றுவார் போற்றட்டும்! சமத்துவம் பிறக்கச் சண்டைதான் வழியென்றால் சமர் செய்வேன்; சமரசம் செய்யேன்!” என்று சிலிர்த்துநிற்கும் வீரக்கோழி இது!” என்கிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

அச்சம் என்பது மடமையடா
கொண்டை சிலிர்த்து கோபமாய்
பார்ப்பதினால்!
அஞ்சிடும் பெட்டைக் கோழி நான்
என்று நினைத்தாயோ!
பெண் விடுதலை சொன்ன
கவிபாரதி ஊர் பிறந்த
பறவையடா நான்!
வீர மங்கை வேலு நாச்சியார்
புகழ் சொல்லும்
தமிழகக் கோழியடா நான்!
அரவணைக்கும் மாந்தருக்கு
அன்புத் தோழியடா நான்!
அநியாயம் செய்பவர்க்கு
செந்தணலடா நான்!
சமத்துவம் பிறப்பதற்கு
சண்டை தான் வழியென்றால்
சண்டைக் கோழியென!
சமர் செய்து வென்றிடுவேன் !
தூற்றுவார் தூற்றட்டும்!
புதுமைப் பெண்ணென்று
போற்றுவார் போற்றட்டும் !

*****

”கத்தியின்றி இரத்தமின்றி வெற்றுக்காலுடன் நாங்கள் நடாத்தும் இப்போரே உண்மையான அகிம்சைப் போர். காட்டுக்கோழியாயிருந்தால் காலனிடமிருந்து தப்பியிருப்போம்; நாட்டுக்கோழியானதால் நித்தமும் கண்டம் எமக்கு!” என்று தன் சுயசரிதையைச் சோகம் தோய்ந்த நயமுடன் செப்பும் கோழிச்சேவலைக் காண்கிறோம் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதையில். 

சேவலின் கூவல்

வைகரையில் கூவியுனைஎழ வைத்துன்
துயில்கலைந்ததும் கேளுமடா என்சரிதம்!

செந்நிறக் கொண்டை சிவந்தயென் கண்கள்..
நிமிர்ந்தயென்பார்வை மிடுக்கானநடை கொண்ட..
“கோழி” யெனும்பெயரே சேவலெனைமட்டும் குறிக்குமாம்!
“சேவல்” “மயில்” “நாடு” யெனப் பன்பெயரென் புகழ்சொல்லும்!

பெட்டைக்கோழியிடம் மட்டற்ற ஆதிக்கம்பெற…ஆணவ ஆண்கோழிகள் சண்டையிடுவது இயற்கையானால்…
கோழியெனைச் சூதாக வைத்தாடுவது தகுமா?.மீண்டும்!
பாவிமனிதனெனும் பழிவேண்டச் சேவல்சூதாட்டம் வேணுமா?

சிவன்குமரப் பெருமானின் கொடியிலேறியதால்..எனைவைத்து..
சூதாட்டம்கூட “தென்திருவிளையாட்டானது”?..சூதில்நான்..
வெற்றிபெற்றால் “வெற்றி” யெனப் பெயர்படுவேன்!
தோல்வியெனில் “கோச்சை” யென நானறிவேன்!

செந்நீரைச் சிந்தியெந்தன் சேவலுயிர் போனாலும்..
செந்தமிழன் வீரமென்று சீராட்டுமென் தென்திருநாடு!காலில் கத்திகட்டிக் கட்டாலிகள் விளையாடும்..
கள்ளாட்டம் புத்திகெட்டமானுடனின் செயலாகும்!வெற்றுக்காலுடன் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி யான்பெறும்..
வெற்றியென்பது உண்மையகிம்சை வெற்றியாகும்!

காட்டமான சண்டையில் வெற்றிபெற என்னினத்தை..
காளிமுன்பு காவுகொடுத்தான் கயவனொருவன்!காட்டுக்கோழியானால் காலனெனைத் துரத்தமாட்டான்!
நாட்டுக்கோழியானதால் நித்தம்நித்தம் ஆயுள்கண்டம்!

கோதாவில் கழுத்தறுந்து உயிரிழந்த பரிதாபத்தால்..
கடாயில்பல மசாலாவுடன் கோழிநான் குருமாவானேன்!
நெட்டைக்கழுத்தை நீட்டியென் பகைவன்மேல் பறந்து..
பட்டைதீட்டிய கத்தியால் எதிரிக்கழுத்தை அறுத்ததால்..
குலத்தைக் கெடுக்க வந்த கோடரிபோல்..என்..
இனத்தை நானேகெடுத்து வாழ்வில் இழுக்குற்றேன்!

பதார்த்த குணசிந்தாமணி படித்தவர் என்னிடமரும்..
மருத்துவகுணமுண்டென்று மருந்தாகயெனைச் சமைத்துண்டார்!

சாமக்கோழியென் அலறும் அறைகூவலுனக்கு..
சமையல்கட்டினுளென் வேதனையறிய வைக்குமடா!

சேவற்கொடியோன் அருளீன்ற என்னுயிரை…இனியும்..
காவல்காக்கமுடியா தென்பது இயற்கைவிதியாமோ?..

*****

”தன்னினத்தைத் தான் மாய்க்கும் பொல்லாக் கயமையினைக் கோழியினமான எம்மிடமும் திணித்து, எம்மைச் சண்டையிட வைத்து இரசிக்கின்றானே பாவி மனிதன்! எவ்வுயிரும் வாழவேண்டும் எனும் நல்லுளங் கொண்டு பொன்னுலகு சமைப்போம்; போரிடலை மாய்ப்போம்!” என்று நல்லுரை நவில்கிறது திரு. இளவல் ஹரிஹரனின் கவிதையில் வரும் சேவல்.

தமிழ்க்கடவுள் முருகனவன்
  தனிக்கொடியில் விளங்கியதும்
அமைதியினைக் கிழித்தபடி
  அதிகாலைக் கூவியதும்

உறங்குகின்ற உயிர்களெலாம்
    உன்குரலால் விழித்ததுவும்
நிறங்கொண்ட செங்கொண்டை
    நிமிர்ந்திடவே நடந்ததுவும்

கிராமத்து வீடுகளில்
    கிளரழகைக் கொடுத்ததுவும்
வராமலேயே போனதென்ன
    வண்ணமிழந்த சித்திரமாய்!

கலாசாரப் பெயர்சூடி
    காலினிலே கத்திகொண்டு
விழாமேடை சந்தைத்திடலில்
    வீறுகொண்ட வேங்கையெனச்

சண்டையிடும் சேவலென
     சாதிமாறிப் போனதென்ன…
வன்கொடுமை தனைக்காட்ட
     வன்மமுடன் வளர்ந்ததென்ன…

தன்னினத்தைச் சண்டையிட்டுத்
     தான்மாய்க்கும் காட்சியினை
கண்ணிறைய ரசிக்கின்ற
     கயமைதான் மனிதனிடம்…

தன்குணத்தைப் பிறவுயிர்கள்
     தலைமீதே ஏற்றிவிட்டுப்
பந்தயத்துச் சேவலெனப்
     பாயவிடும் மாயமென்ன…

எவ்வுயிரும் தம்முயிராய்
    எண்ணவைக்கும் உயர்ந்ததொரு
தெய்வமனங் கொண்டுவாழத்
    தேடல்புரி மனிதனவன்

சேவற்கட்டு புரிவதென்ன
      சேர்ந்தவுயிர் அழிவதென்ன…
ஆவலுடன் பந்தயத்தில்
      அநியாயஞ் செய்வதென்ன…

இந்நிலைமை மாறிடவே
     எவ்வுயிரும் வாழ்ந்திடவே
பொன்னுலகைச் செய்திடுவோம்
     போரிடலை மாய்த்திடுவோம்.

பறவைகளின் வாயிலாய் நல்ல வாழ்வியல் சிந்தனைகளைச் சிறக்கச் சொல்லியிருக்கின்றனர் நம் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் மனங்கனிந்த பாராட்டுக்கள்!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய் நான் தேர்வு செய்திருப்பது…

வீம்புச் சண்டைவேணாண்டா மச்சானே! – சித்தே
விழுந்தமுன்னா எழும்ப மாட்டம் மச்சானே!
நாம் விழுந்தா அவனுக்கென்ன மச்சானே – வந்து
நம்ம மண்ணைப் புடிச்சுக்குவான் மச்சானே!

இப்பதானே வந்திருக்கோம் மச்சானே! – அட
இதுக்குள்ளயேன் வம்புச் சண்டை மச்சானே!
தப்புன்னாலும் தவறுன்னாலும் மச்சானே! –நாம
தக்க வைப்போம் நம்ம மண்ணை மச்சானே!

எட்டி நின்னு புதினம் பார்த்து மச்சானே! – நாம
எப்ப வீழ்வமெண்டிருக்கான் மச்சானே!
விட்டமுன்னா நம்ம மண்ணை மச்சானே! – அத
மீட்கிறது சுலபமில்ல மச்சானே!

மத்தியிலே நின்னுக்குவான் மச்சானே! – தான்
மன்னனென்று பீத்திக்குவான் மச்சானே!
புத்திகெட்டு விழுந்தமுன்னா மச்சானே! – நம்ம
பூமி பறி போயிடும்டா மச்சானே.

போனவங்க போகட்டும்டா மச்சானே! – நம்ம
பூமி இப்போ முக்கியம்டா மச்சானே!
ஆனதெல்லாம் ஆகட்டும்டா மச்சானே! – ஆனா
அந்நியன் வந்தாளலாமோ மச்சானே?!

ஒற்றுமையா இருந்திடலாம் மச்சானே! – நமக்கு
உள்ளதின்னும் சிலகாலம் மச்சானே!
வெற்றி காண வேணுமுன்னா மச்சானே! – அதுக்கு
வேளை வரும் பொறுத்திருடா மச்சானே!             

நம்மிடம் குறைவாயிருப்பது ஒற்றுமை. அதனாலன்றோ வெள்ளையன் நம் மண்ணை எளிதில் கொள்ளையிட முடிந்தது.

அதுகண்டு உளம்நொந்து, ஒற்றுமையின் பெற்றியைப் பாடவந்த பாரதி,

”ஒன்றுபட் டால்உண்டு வாழ்வு நம்மில்
ஒற்றுமை நீங்கில் அனைவர்க்கும் தாழ்வே
நன்றிது தேர்ந்திடல் வேண்டும்
இந்த ஞானம்வந் தாற்பின்
நமக்கெது வேண்டும்?” என்றான். 

பாரதி நமக்கு போதித்த அந்த ஞானத்தையே இந்தக் கோழியும் தன்னருகில் சண்டைக்குச் சிலிர்த்துநிற்கும் தன் (சேவல்) மச்சானிடம் பக்குவமாய்ச் சொல்கிறது.

கோழியின் வழியே மானுட சமூகத்திற்கு(ம்) நல்லறிவு கொளுத்தியிருக்கும் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

காளையைத் தொழுதுநிற்கும் காளையைத் தன் படப்பெட்டிக்குள் அள்ளிவந்திருப்பவர் திரு. ராஜ்குமார். இந்த அழகிய படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்து அளித்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் நம் நன்றி!

காளையொடு தமிழருக்குள்ள நெருங்கிய தொடர்பு பன்னூறாண்டுகள் கடந்த பழமையானது. மாடுகளே தமிழரின் தலையாயச் செல்வமாய்த் திகழ்ந்தகாலம் அது!

இன்றோ (தமிழ்)நாட்டுமாடுகளை முற்றாய் அழித்துவிடுவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு அலையும் அந்நியநாட்டைச் சேர்ந்த அமைப்புகள் சில, தம்மை மிருகவதைத் தடுப்பாளர்கள்(!) என்று அழைத்துக்கொள்ளும் நகைமுரணைக் காணவேண்டிய சூழல் நமக்கு.

அது கிடக்க.

இரண்டு காளைகளை ஒருங்கே கொண்ட இந்தப் படத்தைக் கண்ட நம் கவிஞர்கள் தம் கற்பனைகளை எவ்வாறு கட்டவிழ்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிந்துவருவோம்!

***

உழவர் பெருமையை உயரத்தில் ஏற்றிய உன்னதக் காளையைப் போற்றிப் பாடியிருக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

காளையே…!

மானம் காக்கும் காளையிது
மாணவர் சக்தியைக் காட்டியது,
சேனையாய்க் காளையர் கூடிவந்தே
செயித்துக் காட்டும் காளையிது,
வானம் பொழியும் பூமியிலே
வளத்தைப் பெருக்கும் காளையிது,
கோனெ உழவர் தரத்தினையே
கோபுரம் ஏற்றிடும் காளையிதே…!

***

”வீரமறவன் ஆரத்தழுவிட அன்பில் நெகிழ்ந்த காளையும் பசுவான மாயமென்ன! குடும்பம் தழைக்க உழைக்கும் காளையரும், உழவன் பிழைக்க உழைக்கும் காளைகளும் உலகில் தோன்றிய ஒப்பிலா உயிரினங்கள்!” என்று நெகிழ்ந்துரைக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

நேயம் மனிதன் நட்பைச் சொல்லும் நிழற்படம்!
அன்பின் பெருமையை நமக்கு
உணர்த்தும் அற்புதப் பாடம்! ஈசன் ஏறிய வாகனம்!
இருந்தும் இல்லை தலைக்கனம்!
காளை உழைப்பின் இலக்கணம் !
உயிரினம் எல்லாம் ஒன்றெனச்
சொல்லும் இனிய தருணம்!
மனித நேயத்தின் அழகான காட்சி இது!
தமிழரின் அன்பை உணர்த்தும்
சாட்சி இது!
காளையை தெய்வமாய்
தொழுபவன் தமிழன்!
தமிழனை, தோழனாய்
நினைப்பது காளை!
இவர்களை பிரிக்க நினைத்தது
சில வீணர்களின் வேலை!
அற வழி இணைந்தனர் இளைய தலை முறை!
அரும்பாடு பட்டு மீட்டனர்!
சல்லிக்கட்டெனும் ஏறு தழுவலை !

ஏறு தழுவுதலை இப்படியும்
கொள்ளலாமோ?
வீர மறவனின் அரவணைப்பில்
காளை மயங்கி நிற்கிறதே!
முரட்டுக் காளை கூட பசுவாய்
மாறியது எப்படி?
அன்பிற்கு எத்தனை வலிமை!
ஆண் மகனும் அப்படித்தான்!
அன்பிற்கு ஆட்படுவான்!
அடக்க நினைத்தால்!
வீறு கொண்டெழுவான் !
காளையின் மனமறிந்த
காளை இவன்!
குடும்பத்தை காத்திருக்க
இறைவன் அனுப்பிய தூதன்!
உடல், பொருள், ஆவி
அத்தனையும் தந்திடுவான் !
மனைவி, மக்கள் மகிழ்ந்திருக்க
மாடாய் உழைத்திடுவான் !
ஒளியை தருவதற்கு
மெழுகாய் கரைந்திடுவான் !
தனக்கென வாழா உயிரினம்
இரண்டுக்கும் உண்டு புகழிடம்!

***

”உன் கொம்பைப் பிடிக்கவரும் இளைஞரிடம் உன் தெம்பைக் காட்டு! உன் வாலைப் பற்றினால் வால்பிடிக்கும் வாழ்க்கை வேண்டாமென்று உன் காலால் எட்டியுதைத்து உணர்த்து!” எனச் சல்லிக்கட்டில் கட்டிளங் காளையரோடு மல்லுக்கட்டவிருக்கும் காளைக்கு வீரவுரை பகர்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

ஜல்லிக்கட்டுக் காளைக்கு வீரஉரை:

அடங்காத காளையேநீ!
***அடங்காதே யாருக்கும்!
நெற்றிப் பொட்டில் திலகமிட்டு வீரத்துடன்…களத்தில்
***வெற்றி முத்தமிட்டபின் உனைவீழ்த்த யாருமில்லை!

வீரமூட்டி வளர்த்துன்னை மைதானத்தில் விடுகிறேன்..
***வீரர்களை முட்டி நிதானமாயப் பரிசுவென்று வா!
கட்டவிழ்த்து விட்டவுடன்..கட்டோடெதிர்..
***கண்டவரைக் காயமின்றிச் சாய்த்துவிடு!

அகிம்சையால் நாம்பெற்ற சுதந்திரம்போல்..உனையடக்க..
***ஆயுதமின்றி எதிர்கொண்டுவரும் வீரர்களைவென்றுவா!
உன்திமில்பிடித்து திமிர் அடக்கநினைத்தால்..
***தன்தமிழ் வீரம்பெரிதன்று தக்கபடி எடுத்துச்சொல்லு!

மல்லுக் கட்டும் வீரர்கள் மத்தியில்..
***ஜல்லிக்கட்டொன்றுதான் வீரமெனப் புரியவை!
ஈராண்டாய்க் கட்டுண்டிருந்த காளையே..
***இன்றுன் வீரத்தை இருநொடியில் காட்டு!

களைப்பறியா உன் கொம்பைப் பிடித்தால்..
***அளப்பரிய யுன்தெம்பை எடுத்துக்காட்டு!
வால் பிடிக்கும் வாழ்க்கை வேண்டாவென..
***உன் வாலைப் பிடிப்பவனை எட்டிஉதை!

பார்வைபடாமல் பக்கத்தில்வரும் வீரர்களையுன்..
***வஞ்சகம்வேண்டா வென வயிற்றில் முட்டு!
சீராட்டிப் பாராட்டி வளர்த்தயுன் உடம்பை தொட்டால்..
***சீறியவனை துவம்ஸம் செய்து சிலிர்த்துநில்!

விளையாடிக் களைக்கும்போதுநீ..எனைப்பார்!
***காளையுனை வீரத்தோடு வளர்த்த நானிருக்கிறேன்!
நூறுமீட்டர் ஓடவேண்டாம் உலகசாதனைசெய்ய..
***ஒருமீட்டர் ஓடிப்பாருங்கள் காளையோடு அதுவேசாதனை!

ஈதொரு வீர விளையாட்டென்று சொல்லிங்கே!
***ஓர்கோழைக்கு துளிஇடமில்லை என்றுசொல்!
அயலார் வியந்துகளிக்கு மிவ்விளையாட்டில்..
***அயலினம் நுழைய அனுமதியோம் மென்றுரை!

பாட்டில் குற்றமிருக்கலாமானால்..உன்
***விளையாட்டில் குற்றமென்று..
கூறும் கயவர்களை யினியுன்
***கூரான கொம்பால் குத்திக் கிழித்துவிடு!

சொப்பனமே கண்டிடுவார் உனைவெல்ல..
***தப்பனவே உணர்ந்திடுவார் தோல்விகண்டபின்னே!
வீழ்ச்சியுறா வெற்றிபெற…காளையடக்கும் வீர்ர்களே..
***சூழ்ச்சியின்றி விளையாட சூதறியாது வரவேண்டும்!

தோற்றபிறகு எங்களைக் கொல்வதென்பது…
***அயலார் வகுத்த கோழைத்தனமெனில்…
தோற்றாலுமினி உங்களைக் கொல்லாமலிருப்பது..
***காளையெங்கள் வீரத்தனமென்று பறைசாற்று!

***

சமீபத்தில் தமிழகத்தில் நடைபெற்ற சல்லிக்கட்டுத் தடைக்கெதிரான  மக்கள் எழுச்சி, இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக் கவிதைகளிலும் எதிரொலிக்கக் காண்கின்றேன்.

அடுத்து வருவது, இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டியில் சிறந்ததெனத் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை…

ஊறு விளைவிக்கும் கயவர் செய்கையால்,
ஆறு கைநழுவி உழவு பொய்த்தாலும்,
ஏறு தழுவும் நம் இதய உரிமையை,
வேறு பணிமறந்து வீதியில் திரண்டு,
நூறு தடைதகர்த்த வீரரில் ஒருவன்,
நீறு தவழும் திருமுகத்துடன் வரவே,
சீறும் குணம் மறந்து காளையும் நன்றி
கூறும் காட்சியை உலகுக்குக் காட்டும்,
பேறு பெற்றதே இந்தப் புகைப்படம்!

தமிழகத்துக்கு ஊறுசெய்வதையே தம் தொழிலாகக் கொண்ட கயவரின் செய்கையால் காவிரியால் புரக்கப்பட்ட தமிழ்நாடு இன்று கையற்று நிற்கின்ற சூழலிலும், ஏறுதழுவும் நம் மரபுரிமையை  அறப்போரிட்டு மீட்டிருக்கிறார்கள் வேறுபணி மறந்து வெள்ளமெனத் திரண்ட எழுச்சி வீரர்கள். அத்தகு வீரர்களில் ஒருவன் நீறுதவழும் முகத்தோடு எதிர்வரவே, சீறும் குணங்கொண்ட காளையும் அவனைத் தழுவி நன்றி நவில்கின்றது” எனும் அழகிய கற்பனையைக் கச்சிதமாய்க் கவிதையில் ஏற்றியிருக்கும் திரு. சச்சிதானந்தத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவிப்பதில் ஆனந்தம் கொள்கின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. வெண்ணிலா பாலாஜி எடுத்திருக்கும் இந்தப் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப்போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்களுக்கு நம் நன்றி உரித்தாகிறது!

செய்தித்தாளைக் கைகளிலும் முதுமையை உடலிலும் சுமந்திருக்கும் இந்தப் பெரியவரின் பார்வையின் கூர்மையில் ஏதோ ஒரு செய்தி ஒளிந்திருக்கக் காண்கிறேன்!

அந்த அரிய தகவலைத் துப்பறியும் வேலையைப் போட்டியாளர்களிடம் விட்டுவிடுவோம்!

நமக்குத் தொழில் கவிதைகளை இரசித்தல் மட்டுமே!

***

பாடுபட்டுப் படிக்கவைத்த பிள்ளைகள் தன்னை முதுமையில் பேணாது, நாடுவிட்டு நாடு சென்றாலும் அவர்பால் கொண்ட அன்பில் மாற்றங்கொள்ளாது, மனத்தில் ஏமாற்றங்கொள்ளாது, தன்னையே நம்பிவாழும் உத்தமரைக் காண்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

ஒரு தந்தையின் குரல்…

பாடுபட்டுச் சம்பாதித்து
படிக்கவைத்த பிள்ளைகள்
நாடுவிட்டுச் சென்றனர்,
நல்ல வாழ்வு தேடியே..

உறுதுணையாயிருந்த
உத்தமியும்
உலகைவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள்..

வேறுதுணை ஏதுமில்லை,
உறவினரும்
எறெடுத்துப் பார்க்க
என்னிடம்
எதுவுமில்லை சொத்தாக..

சோறு கேட்கும் வயிற்றுக்குச்
சொற்பமேனும் கொடுக்கத்தான்
வேறு எவரையோ நாடி
வேலைசெய்து பிழைக்கின்றேன்..

சாகும்வரை யாரையும்
சார்ந்திடாமல் நடமாட
சக்திகொடு இறைவா..

என்னைப்போல பலருண்டு
இங்கேதான்,
அதனால்
எங்கிருந்தாலும் வாழ்க
என்பிள்ளைகள் சுகமாய்…!

***

”இளமையில் தாய்தந்தையரிடம் தாம்பெற்ற அன்பினை அவர்தம் முதுமைக்காலத்தில் அவர்களுக்குத் திருப்பித் தருதல் பிள்ளைகளின் கடனாகும். குறைந்துகொண்டே வரும் அம்முதியோரின் வாழ்வுக்கு இனிமைகூட்டுவது, இன்பமூட்டுவது அன்புவொன்றே!” என்பது திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கருத்து.

தனிமைக்கொரு தனிமை

குழி விழுந்த கண்கள்!
ஒளி மறந்த விளக்குகள்!
கண்ணீரை மறைக்க ஒரு
கண்ணாடி!
மேல் சட்டை முழுதும் அழுக்குக் கறை!
உள்ளத்தில் தூய்மையின்
வளர்பிறை!
நரை நிறைந்த சிகை!
வேதனை கலந்த ஒரு
புன்னகை!
கூடிக் கொண்டே போகும் அகவை!
குறைந்து கொண்டே வரும் வாழ்க்கை!
வறுமை இவர்களின் வாடிக்கை!
வசதியும், இறைவனும் இவர்களுக்கு
ஒன்று தான்!
இரண்டையும் இதுவரை இவர்கள்
பார்த்ததில்லை !
செய்தித் தாளில் இவர்
தேடுவது எதனை?
தொலைத்த தன் வாழ்க்கையையோ!
வாடிய பயிரைக் கண்டு வாடித்
தவித்தது ஒரு காலம்!
வாடிய உயிரையும், வேடிக்கை
பார்ப்பது இக்காலம்!
இவர்கள் வாழ்வில் என்று
வரும் வசந்தகாலம்!
இளமையில் வறுமை, கொடுமை
என்றாள் ஔவைப் பாட்டி!
உண்மையில் கொடுமை
முதுமையில் தனிமை!
பிறந்தவுடன் நீ தந்தைக்கு குழந்தை!
இன்றைக்கு அவர் தான் உன்
மூத்த குழந்தை!
திருப்பித் தருவாய் உன்
அன்பின் பகிர்வை!

***

”முதுமை வேண்டுவது பொன்னையோ பொருளையோ அல்ல; பெற்ற பிள்ளைகளின் அன்பையும் அருளையுமே!” என்பதை எளிமையாய்த் தம் கவிதைகளில் காட்டியிருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவாகியிருக்கும் கவிதையைக் காண்போம்!

உழைப்பும் தன்னம்பிக்கையும்!

எனக்ககவை எண்பதேயானாலும்
எனக்குற்ற துணையென்று “உழைப்பு” ஒன்றுதான்!

என்கையே எனக்குதவியெனும் கருத்தில்
என்மன உறுதி! இன்றைக்கும் எனைவாழவைக்கும்!

தள்ளாத வயதினில் சமுதாய மெனைத்
தள்ளிவைப்பதாக யான்நினைத்தாலும்…

வெறுப்புற்று வாழவியலா நிலைகண்டுநான்
விரக்தியுற்றுத் துவளும்மனம் கொண்டதில்லை!

முதியோரில்லம் சேர்ந்தங்கொரு கோடியில்
முடங்கி உறங்கி சுருங்கிக் கிடக்கவும் விரும்பவில்லை!

மனிதரிலே மனிதராக நானும் பிறந்தேன்
இளமைமுதல் மானத்தோடு வாழ்வதிலே முயன்று முதியவனானேன்!

“சோம்பித் திரிவர் தேம்பித் திரிவர்”!
“சோம்ப லிளமையில்” – “வறுமைமுதுமையில்”- யென்கிற..பழமொழியின் உட்பொருள்தனை யறிந்துநம் மனதை வழக்கப்படுத்தி நலம்வாழ முயற்சி செய்தால்

பந்தங்களும் சொந்தங்களும் உதவாத போதும்நம்
பரிதாப நிலைகண்டொரு நாளும்பதற வேண்டியதில்லை!

சிற்பம்தனில் ஒளிந்திருக்கும் சிறு உளியின்சக்திபோல
உடம்பினுள் ஒளிந்திருக்கும் உன்னதசக்தி நீயறிந்தால்!

காலிழந்த நங்கையொருத்தி சிகரம்ஏறிய சாதனைபோல
நீயிழந்த நம்பிக்கை மீண்டுமெழ – நீயுமுண்டு வரலாற்றில்!

பிறக்கும் போது தொட்டிலில் தொடங்கிய வாழ்க்கையை
இறக்கும்வரைக் கட்டிலில் வீழ்ந்துவாழ மனமில்லை!

இளமையில் சேர்த்ததெல்லாம் எனைவிட்டு விலகினாலும்
உழைக்குமெண்ணம் முதுமையிலும் விலகவில்லை!

உழைப்பவர் போலசிலர் வேடந்தான் போடுகின்றார்!
உண்மைஅறிந்து கொண்டபின்னே வெறுப்புதான் மிஞ்சும்!

எண்பது வயதானாலும் உழைப்பயறாத..
என்முதுகில் கூன்விழ மறுப்பது இயற்கையன்றோ!

நாளிதழ் தினமும் படிக்கின்றேன் கண்ணொளி இன்னும் மங்கவில்லை!
நலமுடன்வாழ நானிலத்தில் நானின்றும் உழைக்கின்றேன்!

“நாடிவரும் அதிர்ஷ்ட மெனநினைத்து” உழைக்கமுயற்சி யிலையெனில்…
ஓடிவிடும் உடல்நலம் வீணாய் நமைவிட்டு
ஒப்பி நானும்…தளராது தன்னம்பிக்கையில்…தெரிந்தகைத் தொழில்செய்து
அயராது உழைத்தினிதே வாழ்வேன்அகவை நூறானாலும்!

உட்கார்ந்த இடத்தினிலே, வயதான காலத்திலும்
உயர்வான எண்ணத்திலே, ஒருவருக்கும் தீங்கின்றி

வேளையொரு சோற்றுக்குப் பிறரைவேண்டி வாழாமல்
சைக்கிளுக்குக் காற்றடித்துப் பஞ்சர் ஒட்டிஉழைத்துப் பிழைப்பேன்!

முதியோர் இல்லம் சேர்ந்து முடங்கிவிட விரும்பாது,

”ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர்” எனும் வள்ளுவத்துக்கு வாழும் சான்றாய், ”வண்டிக்குப் பஞ்சர் ஒட்டியேனும் என் வாழ்க்கை வண்டியைக் கண்ணியத்தோடு ஓட்டுவேன்!” எனும் நெஞ்சுரத்தோடு வாழும் நேர்மைமிகு பெரியவரைத் தன் கவிதையில் கம்பீரமாய்க் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்து மகிழ்கிறேன்.