எஸ் வி வேணுகோபாலன்

ஒரே மாதத்தில் இரண்டு வழக்குகளில் எதிரெதிர் தீர்ப்புகளை வழங்கியுள்ளது தில்லி உயர்நீதி மன்றம். இரண்டுமே மேல் முறையீட்டு வழக்குகள். இரண்டுமே பாலியல் வன்முறை தொடர்பானவை. ஒன்றில் பாதிக்கப்பட்ட பெண், மூன்று வயது சிறுமி. மற்றொன்றில், 65 வயது பெண்மணி. இரண்டிலுமே விசாரணை நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை நிராகரித்து அதற்கு நேர்மாறாக வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகள் இவை. ஒன்றில் குற்றவாளியை விடுவித்திருந்தது விசாரணை நீதிமன்றம். அவனைத் தண்டித்திருக்கிறது உயர் நீதி மன்றம். மற்றதில் தண்டனை வழங்கப்பட்ட குற்றவாளியை இப்போது குற்றச் சாட்டுக்களில் இருந்து முழுமையாக விடுவித்து விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டு விட்டது உயர்நீதி மன்றம்.

மூன்று வயது குழந்தை விஷயத்தில் விசாரணை நீதிமன்றம் அந்தச் சிறுமியை குறுக்கு விசாரணை செய்வதில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளையும், அவளால் கோவையாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்பதை வைத்துத் தீர்மானித்த விதத்தையும் உயர்நீதி மன்றம் கடுமையாகச் சாடி இருக்கிறது. தற்போது 5 வயதாகி, இன்னமும் தனக்கு நேர்ந்த குரூர பாலியல் தாக்குதலுக்குப் பின்னான அறுவை சிகிச்சைகள் மேலும் தொடர வேண்டிய நிலையில் இருக்கும் அந்தக் குழந்தையை உயர்நீதி மன்றம் நேரில் வரக் கூட தேவையில்லை என்று நியாயமாகச் சொல்லியிருக்கிறது. கணவனால் புறக்கணிக்கப் பட்ட 25 வயது பெண்ணின் மகளுக்குத் தான் இந்த பாலியல் கொடுமை நேர்ந்திருக்கிறது. அன்றாடம் ரூ 200 ஈட்டி எப்படியாவது குழந்தையை வளர்த்தெடுக்கக் கடுமையாக உழைக்கும் அந்த இளம் தாய்க்கு இப்போது கிடைத்திருக்கும் நீதி ஆறுதல் வழங்கி இருக்கிறது.

தன்னைப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உட்படுத்திய கயவனை இந்தக் குழந்தை அடையாளம் காட்டியது, காட்டுப் புதரிலிருந்து அவன் துணிமணிகளை அடையாள படுத்தியது எல்லாம் நடந்தும், விசாரணை நீதிமன்றம், “நீ பொய்தானே சொல்கிறாய்?” என்ற குறுக்கு விசாரணை கேள்வியை அனுமதித்திருக்கிறது. அப்போது தாய், சான்றாதாரங்களைப் பாருங்களேன் என்று சொன்னபோது, நீ குறுக்கே பேசாதே என்று அவரை எச்சரித்திருக்கிறது. இதை மேல்முறையீட்டுக்கு எடுத்துக் கொண்ட தில்லி உயர்நீதி மன்றம் குற்றவாளியை இப்போது தண்டித்திருக்கிறது. விசாரணை நீதிமன்றத்தின் தலையில் குட்டியிருக்கிறது.

ஆனால், இதே உயர்நீதி மன்றத்தில் அக்டோபர் 31ம் தேதி வழங்கப் பட்டிருக்கும் தீர்ப்பு மிகுந்த அதிர்ச்சியையும் வேதனையையும் ஏற்படுத்துகிறது.

65 வயது பெண்மணிக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் அவரைக் கொலை செய்ததான வழக்கில், குற்றவாளி அச்சே லால் என்பவருக்கு 10 ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதித்து விசாரணை நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை, உயர்நீதி மன்றம் புரட்டிப் போட்டு விட்டது.

2010ம் ஆண்டு தனது இல்லத்தில் இறந்து கிடந்த இந்தப் பெண்மணியை நேரடியாகப் பார்த்த ஒரு சாட்சி காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுத்தபோது வீட்டினுள் இருந்த குற்றவாளி அச்சே லால் பிடிபட்டான். பிரேத பரிசோதனையில் அந்தப் பெண்மணி பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆட்படுத்தப் பட்டிருந்தது தெரியவந்தது. இந்த அடிப்படையில் இரண்டு குற்றங்களுக்குமான தண்டனையை விசாரணை நீதிமன்றம் வழங்கி இருந்தது.

அச்சே லால் தரப்பில் மேல்முறையீடு செய்து வாதாடியவர்கள் முன்வைத்த வாதங்கள் மிகவும் வீச்சாக இருந்ததாகச் சொன்ன உயர்நீதி மன்ற நீதிபதிகள் பிரதீப் நந்திரஜோக் மற்றும் முக்தா குப்தா இருவரும் தங்களது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருப்பவை மிகவும் அதிர்ச்சி தரத் தக்கவை.

‘இறந்த பெண்மணியின் பிறப்புறுப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் காயங்கள், மூர்க்கமான முறையில் பாலுறவு நடந்ததை உறுதி செய்தாலும், அந்தப் பெண் அதை எதிர்த்துப் போராடியதற்கான சான்றாக வேறு எந்தக் காயங்களும் அவர் உடலில் காணப்படவில்லை. மறைந்த பெண்மணி, மாதவிடாய் சுழற்சி முற்றுப் பெற்றுவிட்ட வயதைக் கடந்துவிட்டவர். எனவே, அவர் இந்தச் செய்கையை எதிர்த்ததாகச் சொன்னாலும் அதைப் பாலியல் வல்லுறவு (‘ரேப்’) என்று கருத முடியாது. அதனால் அச்சே லால் பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததான குற்றச்சாட்டை நீதிமன்றம் நிராகரிக்கிறது.

பாலுறவு நிகழ்கையில் அச்சே லால் மட்டுமின்றி, அந்தப் பெண்மணியும் மது அருந்தி இருந்ததாக பிரேத பரிசோதனை அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

மேலும் மூர்க்கமான பாலுறவில் அச்சே லால் ஈடுபட்டதன் காரணமாக, அந்தப் பெண்மணி உட்கொண்டிருந்த உணவு (புரைக்கேறி) மூச்சுக் குழலில் அடைப்பு ஏற்படுத்தியதன் காரணமாக அவர் மரணமடைந்திருக்கலாம் என்று மருத்துவ பரிசோதனை அறிக்கை சொல்கிறது. என்றாலும், தனது பாலியல் செய்கையால் மரணம் நேரக்கூடும் என்ற உடலியல் அறிவு அச்சே லாலுக்கு இருந்திருக்கவில்லை. கொலை செய்வது அவரது நோக்கமும் இல்லை. எனவே கொலைக் குற்றச் சாட்டையும் நீதிமன்றம் நிராகரிக்கிறது.’

உயர் நீதிமன்றம் இந்த வழக்கில் ஏற்கெனவே விசாரணை நீதிமன்றம் வழங்கி இருந்த நியாயமான தீர்ப்பை இப்படி மாற்றி இருப்பது மிகப் பெரிய நெருடுதலை ஏற்படுத்துகிறது.

மறைந்த பெண்மணி, அண்டை அயலில் வீட்டு வேலை செய்து வாழ்ந்து வந்தவர். கீழ்த்தட்டு மக்களது வாழ்க்கை முறை, நடத்தை குறித்து மேல்தட்டு சிந்தனைகள் எப்போதும் எதிர்மறையாகவே சிந்திக்கும். பெரிய அநியாயம் ஏதும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை, அவள் முடிவை அவளே தேடிக் கொண்டாள் என்பது மாதிரியான சிந்தனையைத் தான் இந்தத் தீர்ப்பின் வாசகங்கள் பிரதிபலிக்கிறதோ என்று அச்சம் ஏற்படுகிறது.

பாதிக்கப்பட்டவரின் உடலில் காயங்கள் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை வைத்து பாலியல் பலாத்காரத்தை முடிவு செய்யக் கூடாது என்பது ஏற்கெனவே திருத்தம் செய்யப்பட விஷயம். மீண்டும் அதன்மீது சார்ந்து பார்க்கப்படுவது துரதிருஷ்டமானது. மாதவிடாய் சுழற்சி முற்றுப் பெற்றது (மெனோபாஸ்) என்கிற அம்சம் எதற்காக பேசப்படுகிறது என்பது கேள்வியை எழுப்புகிறது. அப்படியானால், பூப்பெய்தாத பெண் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் கொடுமைகள் செய்தவர்கள் தாங்களும் குற்றவாளிகள் அல்ல என்று வாதாட இடம் கொடுப்பதாகாதா அந்த விவாதம்?

தனது தரப்பில் நடந்து என்ன என்று பேச முடியாமல் மரித்துப் போய்விட்ட அந்தப் பெண்மணிக்கு இறப்பின் பிறகும் நிகழும் அவமதிப்பு ஆகிவிடாதா இந்தக் கண்ணோட்டம்?

குற்றமற்றவர் எவரையும் விடுவிப்பதை யாரும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனால் குற்றம் செய்தவர் அந்த இடத்திலேயே பிடிபட்டபின்னும், அவர் இழைத்த கொடுமைகள் உறுதி செய்யப்பட பின்னும், அவர் செய்தவை குற்றங்களாகாது என்று சொல்லப்பட்டிருக்கும் தீர்ப்பு ஏராளமான கேள்விகளையும், கவலையையும் எழுப்புகிறது.

பெண் குழந்தைகளது பாதுகாப்பு சம காலத்தில் மிகப் பெரிய சவாலாக உருவெடுத்து நிற்கும் நிலையில், இந்த வழக்கைத் தனிப்பட்ட ஒன்றாகப் பார்க்க முடியாது. இதன் முடிவிலிருந்து சமூகத்திற்கு என்ன செய்தி சென்று சேர்க்கிறது என்பது மிகவும் முக்கியமானது. பள்ளிகளில், பொதுவிடத்தில் பெண் குழந்தைகள் குறித்த பதட்டம் கூடியுள்ள காலம் இது. வீடுகளில் வயதான பெண்மணிகள் தனியே காலம் கழிக்க நேரும் காலமும் இது. குற்றங்களைக் குறைக்க எடுக்கப்படவேண்டிய நடவடிக்கைகள் எத்தனை முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம், குற்றம் இழைத்தவருக்கு கடுமையான தண்டனையை உறுதி செய்வது.

அந்த நோக்கில் சிந்திக்கையில், இந்தத் தீர்ப்பு மிகப் பெரிய அதிர்ச்சி ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. பெண்ணுடல் குறித்த பார்வை சமூகத்தில் என்னவாயிருக்கிறது என்பதை வலிக்க வலிக்க மீண்டும் அறியவைக்கிறது.

****************
நன்றி: தீக்கதிர்: 07 11 2014

உலகக் கை கை கழுவுதல் நாள்: அக்டோபர் 15

கழுவுதலும் நழுவுதலும்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

நாளிதழ் ஒன்றில், அக்டோபர் 15, உலக கை கழுவும் தினமாக அனுசரிக்கப் படுகிறது என்று வாசித்ததும் எனக்கு பல்வேறு விஷயங்கள் ஒரு சேர ஒரே நேரத்தில் நினைவுக்குத் தட்டுப்பட்டன. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் முதல் வேலையாக கை, கால்கள், முகம் எல்லாம் கழுவிக் கொண்டபிறகு தான் அடுத்த வேலை பார்ப்பது, உணவு உட்கொள்ளுமுன் கைகளைக் கழுவுவது போன்றவை பண்பாட்டின் கூறுகள். வேலைகளின் தன்மை, வாழ்க்கை முறை, நாகரீக அடையாளமாகத் தவறாகப் பழகிக் கொண்டது அல்லது பழக்கத்தைக் கை விட்டது போன்ற பல காரணங்களால் இவை மாறிவிட்டன. நோய்களில் இருந்து தற்காத்துக் கொள்ள இப்போது, உலக அளவில் ஒரு கூட்டம் போட்டு, ‘யெப்பா, திருந்துங்கடா சாமிகளா, கும்பலோட காணாம போயிரப் போறோம்… கைகளைக் கழுவிட்டு சாப்பிட போங்கடா என் ராசா…” என்று அறைகூவல் விட வேண்டி வந்திருக்கிறது.

போகட்டும், என் பயம் அது மட்டுமல்ல….கை கழுவுதல் என்றால் நாம் புரிந்து வைத்திருப்பதே வேறு ஆயிற்றே…பட்டிக்காடா பட்டணமா திரைப்படத்தில் சிவாஜி கணேசன், பட்டிக்காடு பிடிக்காமல் கோபித்துக் கொண்டு பட்டணம் போய்விட்ட மனைவியைத் திருப்பி அழைத்து வர முயற்சி எடுத்து தோற்றுப் போய் வீடு திரும்பி இருப்பார். அப்பத்தாள் கேட்பாள், மூக்கையா, போன காரியம் என்ன ஆச்சு என்று. நம்ம நடிகர் திலகம் பதில் சொல்ல மாட்டார். அந்த நாட்களில் சிம்பாலிக் ஷாட் என்று சொல்லப்படும் காட்சி ரீதியாக உணர வைக்கும் உத்தி மிகவும் பிரசித்தம். சொம்பிலிருந்து தண்ணீரை எடுத்துக் கைகளைக் கழுவிக் கொள்வார். பின்னணியில் எம் எஸ் வி கொடுக்கிற இசை அதிர்ச்சியும், கிழவியின் முக பாவமும் ரசிகர்களையும் சேர்த்து அழ வைத்துவிடும்.

இப்படி கை கழுவும் வருத்தமும், பொறுப்பிலிருந்து நழுவும் கை கழுவுதலும்தான் எனக்கு இப்போது உள்ளே புகுந்து வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருப்பது. இந்தப் பட்டியல் உண்மையில் மிகப் பெரியது.

நவீன தாராளமய கொள்கை வந்தவுடன், வர்த்தகம் தொடர்பான கவலைகள், மேற்பார்வை, கேள்விக்கு உட்படுத்துதல் இவையெல்லாம் அரசாங்கத்தின் வேலையே இல்லை என்று ஆட்சியாளர்கள் கை கழுவத் துடித்தனர். அப்புறம், வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வதற்கான கட்டுப்பாடுகள் பலவும் கை கழுவி விடப்பட்டன. அவ்வளவு ஏன், கல்வி, சுகாதாரம் எதுவுமே என் பொறுப்பில்லை என்று அரசாங்கங்கள் இப்போதும் கை கழுவித் தான் நாடாளுமன்றத்திலேயே பேசுகின்றன.

அடுத்த கட்சியின் ஊழல்களை நீட்டி முழக்குகிற கட்சிகள் பலவும் தாங்கள் அதிலிருந்து விடுபட்டு ஊழலைக் கை கழுவ மறுக்கின்றன. ஜனநாயகத்திற்கான குரலை ஓயாது பேசும் அவர்கள், தங்களுக்கென்று வரும்போது அந்த சிந்தனையைக் கை கழுவி விட்டுப் பேசுகின்றனர்.

சாலை விபத்துக்களின் எண்ணிக்கை ஆண்டுக்காண்டு கூடி வருகிறது எதனால்? சாலை விதிகளைக் கூசாமல் கை கழுவும் மனிதர்களால்தான்! தாங்கள் பார்க்கும் வேலையில் கவனத்தை, முன்னெச்சரிக்கையை, பாதுகாப்பைக் கை கழுவும் ஒவ்வொருவரும் தவிர்க்கக் கூடிய இழப்புகளுக்குப் பொறுப்பாகின்றனர்.

பள்ளிக்கூடங்களில், வீடுகளில் தங்களது பொறுப்பைக் கை கழுவும் யாரும் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளைப் பறிக கொடுப்பதாகவே கருத முடியும். மாணவர்கள், இளைஞர்கள் திசை தவறிப் போவதும், மனம் நொறுங்கிப் போவதும் கணக்கிட முடியாத சோகக் கதைகளை உருவாக்குகின்றன. குடும்பங்களின் ஒத்திசைவு கூட, இருவரில் ஒருவர் தமது வேலைப் பங்கீட்டைக் கை கழுவும் போது எத்தனையோ சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன.

நியாயம், நீதி, நேர்மை கை கழுவப்படும் சமூகத்தில் எல்லா அறங்களும் தலை குனிந்து நடக்கின்றன. இயற்கை வளங்களைக் கை கழுவி விலை பேசும் உலுத்தர்கள் தேச பக்தி பற்றி பாடம் நடத்தும் அராஜகம் சகிக்க முடியாதது.

வாசிப்பைக் கை கழுவுவோர், புதிய வாழ்வியல் அனுபவங்களை மறுத்துககொள்வதாகவே தோன்றுகிறது. சக மனிதர்களிடம் பேசாது சமூக ஊடகங்களில் பேசிக் கொண்டிருப்பதான பாவனையில் சந்திப்புகளின் தருணங்களைக் கை கழுவுவோர் எத்தனையோ இன்பங்களை நழுவ விடவே செய்கின்றனர்.

தண்ணீர் என்பதே ஓர் அரிய பொருளாக மாற்றப் பட்டுவரும் உலகில், கை கழுவதைப் பற்றி யோசிக்கக் கூட முடியாது. இலவசமாகக் கிடைக்க வேண்டிய தண்ணீரை விலை குறைத்து விற்பதாலேயே யாரும் பொறுப்பிலிருந்து நழுவ முடியாது. மூன்றாம் உலகப் போர் தண்ணீருக்காகத் தான் நடக்கும் என சொல்லிக் கொண்டிருப்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

உலகக் கை கழுவும் நாள் இருக்கட்டும், கொஞ்சம் ஏமாந்தால் உலகையே கை கழுவி விட்டுப் போக ஏகாதிபத்திய சிந்தனையோட்டம் துடிப்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. உலக அளவில் ஏற்றத் தாழ்வுகளையும், நாடுகளிடையே பரஸ்பரம் மோதல்களையும் தூண்டிவிட்டு அமைதியைக் குலைத்து வருவது அவர்களது பங்களிப்புதான்.

கை கழுவுதல் என்பது தூய்மை குறித்தது. புறந்தூய்மை நீரால் அமையும் என்ற வள்ளுவர், அகத் தூய்மை குறித்தும் அறிவுறுத்தி இருக்கிறார். சாதிய, மதவாத அழுக்குகளும், சுயநலமும் மண்டிக் கிடக்கும் உள்ளங்களைக் கழுவும் நாள் எப்போது ?

*********************
நன்றி: தீக்கதிர் (அக்டோபர் 15, 2014)

எஸ்.வி.வேணுகோபாலன்

வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகள் நம்மை உறையச் செய்துவிடும். சில திரைப்படங்கள் உங்களை நாட்கணக்கில் தூங்கவிடாது வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் இவற்றிலிருந்து விடுபட எத்தனையோ அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள், வேறு வேறு கேளிக்கைகள், புதிய நூல் அனுபவங்கள் என்று தப்பி வெளியேறிவிட முடியும். காலம் காலமாகத் தலைமுறை தலைமுறையாக உதறித் தள்ள முடியாத அடையாளங்களோடு பிறந்து வாழ நேர்கிற மனிதர்கள் அவற்றிலிருந்து எப்படி விடுபட?

மற்ற நூல்களைப்போல் அத்தனை இலகுவாய்க் கடந்துவிடாத பக்கங்களை அண்மையில் வாசிக்க நேர்ந்தது. நூலின் கட்டமைப்பு முக்கிய காரணம். அதைவிட முக்கியமான அம்சம், நான் அதிகம் அறிந்திராத இனக்குழுவைச் சார்ந்த மக்களது வாழ்க்கைதான் கதைக்களம். ‘சலவான்‘ நாவலால் அறியப்பட்டிருக்கும் பாண்டியக்கண்ணனின் இரண்டாவது நாவலான “மழைப்பாறை” பல கேள்விகளையும், விவாதங்களையும் எழுப்பிய வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தந்தது.

குறவர் என்றால் பொதுவான புரிதல் நரிக்குறவர்களைப் பற்றியதாகவே இருக்கிறது. ஆனால், தமிழகத்தில் 28 வகைக் குறவர்கள் உள்ளனர் என்று ஓர் ஆய்வு சொல்கிறது. தங்களது வாழிடத்தையும், தங்களது வாழ்வாதாரங்களையும் பறி கொடுத்த குறவர்கள் வனப்பகுதியிலிருந்து சமவெளிப் பகுதிக்குப் பெயர்ந்து பல்வேறு தொழில்களால் தங்களது பிழைப்பைத் தேடிக் கொண்டிருக்க, அவர்கள்மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் குற்றப் பரம்பரை அடையாளம், தீண்டாமை, சாதிய இழிவு உள்ளிட்டவற்றால் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் கொடுமைகளின் ஓர் ஆவேசத் தீற்றலாக வந்திருக்கிறது  “மழைப்பாறை” என்று கொள்ள முடி யும்.

நாவல் முன்னும் பின்னுமாக காலக் கணக்கைப் புரட்டிப் போட்டபடி கதையை மொழிகிறது. ஆய்வாளர் இளைஞர் சிவகுமார் இந்த நாவலில் காலம் கலைத்துப் போடப்பட்டிருக்கிறது என்று நேர்த்தியாக வருணித்திருந்தார். கந்தன் பள்ளிக் கூடம் செல்லும் சிறுவனாகக் காலையில் கண் விழிக்கும் இடத்தில் தொடங்குகிறது கதை. இடையே கந்தன் நிகழ்காலத்தில் நடுத்தர வயதினராகப் பேசப்படுபவராகவும் இருக்கிறார். கதை கந்தனுக்கு முந்தைய தலைமுறையோடும், கந்தனோடும், கந்தனுக்குப் பல தலைமுறைக்கு முந்தைய வாழ்க்கையின் சாட்சியமான நாட்டார் தெய்வத்தோடும் ஒரு சேர நடை நடந்து காட்டுகிறது. இன வரைவியலின் உட்கூறுகள் போலும், ஓர் இனக்குழுவின் பண்பாட்டுச் சுவடு களாலும் எழுப்பப்படும் இந்தக் கதை, வரலாற்றில் பதிவாகாமலே போய்விட்ட தீனக் கதறல்கள், ஆதிக்கத்தின் வன்ம சேட்டைகள் உள்ளிட்டவற்றை மௌனமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஆற்று நீரிலிருந்தும், அணையாத நெருப்புக் கங்குகளிலிருந்தும் தேடி எடுத்து முன்வைக்கிறது.

கதை என்று தொடர்ச்சியாக எதையும் தொடங்கி வைத்து, வளரக் காட்டி, முடித்து வைக்கும் வகைப்பட்ட நாவல் இல்லை “மழைப்பாறை. ” ‘எங்களது வாழ்க்கை இன்னது’ என்று கைப்பற்றி இழுத்து இதயத் துடிப்பை நேரடியாக உணரவைப்பது போல் சொல்லும் வகையிலானது.

படிக்கும் ஆர்வமும், துடிப்பும், திறமையுமுள்ள கந்தனை அவனது வறிய குடும்பச் சூழலும், கீழ்மைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சமூகப் பின்புலமும் அங்கீகரமற்றவனாக நிறுத்துவதோடு, மிக இயல்பான ஒன்றாக அவன் மோசமாக நடத்தப்படுவதில் வெளிப்படுகிறது. தேர்வு எழுதப் போகும் அவன், விடைத்தாள் வாங்கக் காசில்லாமல், கழிப்பறை சுத்தம் செய்யும் வேலையிலிருக்கும் தாயை நாடி ஓடுவதையும், சுத்தம் செய்த கைகளாலேயே காசையும், சோறையும் பெற்றுக் கொள்ளவேண்டிய அவளது அவலத்தையும் நாவல் முன்னிறுத்துகிறது. இத்தனைப் பாடுகளுக்குப் பிறகு பள்ளிக்குள் நுழையும் அவனிடம் தேர்வு எழுதும் தகுதியை எதிர்பாராத ஆசிரியர் உலகம் பள்ளியில் அவனையே கழிப்பறை சுத்தம் செய்ய வைப்பதை மிக தன்னியல்பாக நிகழ்த்துகிறது.

ஒரு சூழ்நிலையில் ஊரைவிட்டு வெளியேறி திருட்டு ரயிலேறிச் செல்லும் போதும், டிக்கெட் பரிசோதகருக்குத் தப்பி ஓடி ஒளிய கந்தனுக்குக் கழிப்பறைதான் கிடைக்கிறது. இடையே எங்கோ இறங்கி வயிற்றுப்பசிக்குச் சோறு கேட்கும் இடத்தில், யாரோ செய்த களவுக்கு இவனைப் பிடித்துப் போகும் காவல்துறை இவன் சாதிப் பெயரைக் கேட்டதுமே முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது இவன்தான் திருடன் என்று.

இயற்கையின் இயல்பான மலர்தலாக நிகழும் பூப்பெய்தும் பருவம், குறவர் இனப் பெண்களின் வாழ்வில் தீயின் தீண்டுதலாக நிகழ்தலின் காலத்தை நாவல் வெவ்வேறு பெண்களின் கதை வழியாக ஆதிக்க சாதி வாலிபர்களின் காம வெறியை அவர்கள் எதிர்கொண்டதை பதைபதைக்கப் பேசுகிறது. ஊருக்குப் புறத்தே குடிலில் இராப்பொழுதில் சடங்கு சம்பிரதாயமாகத் தங்கவைக்கப் படுகையில் வல்லுறவுக்கு ஆட்படும் பெண், சீமெண்ணெய் விளக்கு தவறி விழுந்து குடிசை பற்றி எரிந்த விபத்தில் சிக்கியதாக அடுத்த நாள் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு மரித்துப் போகும் கடந்த காலத்தின் கதையை, நிகழ்காலத்திலும் மருத்துவமனையில் பார்க்கிறார் கந்தன்.

கந்தன் தனது உயிராகக் கருதியிருந்த அக்கா லட்சுமியின் திருமணம், நூறு கிலோ இறைச்சி கொண்ட ஆண் பன்றியை (சலவான்) ஆயுதமின்றி விரட்டிப் பிடித்துக் கொன்று தூக்கி வந்து முறைப்படி தகுதி நிரூபிக்கும் முத்துப் பாண்டியுடன் நிகழ்கிறது. அந்தப் போராட்டம் அத்தனை நேரடி விவரிப்பாக அமைகிறது. சடங்குகள், சம்பிரதாயங் கள் குறித்த விவரிப்புகள் ஒரு புறம் முழுமையாக இடம் பெறும் நாவலில், அவற்றிலிருந்து மாறுபட்டு நடக்க முயற்சி மேற்கொள்ளும் கந்தனையும் காட்டுகிறது. குறிப்பாக தமது மகள் பூப்பெய்தும் பொழுதில் பாரம்பரிய சடங்குகளைச் செய்யாது பார்த்துக் கொள்கிறார் அவர்.

கந்தன் குடும்பத்தோடு குலதெய்வ பூஜைக்குப் புறப்படும் பயணத்தினூடே அவரது இளமைக் காலக் காதலும், சாகசமும், அதன் சோக முடிவும் சாதிய பொருளடக்கத்தோடு வந்து போகிறது. ஆனாலும் தமக்கு மேல் கட்டுமானத்தில் இருக்கும் சாதிப் பெண்ணோடு ஒரு சூழலின் நிமித்தம் நடைபெறும் திரு மணத்தின் பதற்றக் காட்சிகளும் பின்னோக்கி அழைத்துச் சென்று சொல்லப்படுகின்றன.

சாதி கடந்து நீதியோடு நடந்து கொள்ளும் மனிதர்களும், அப்படியான நேரங்களும் – காவல் நிலையத்திலும் கூட, நாவலில் இடம் பெறவே செய்கின் றன. ஆனால் சாதியின் முடிச்சு எத்தனை இறுக்கமானது என்பது கந்தனை அவன் திறமை பாராட்டப்பட்டபோதும் ஊர் நாடகக் குழுவில் நடிக்க விடாது சாதுரி யமாக கழித்துக்கட்டும் விதத்தில் உரத்துச் சொல்லப்படுகிறது.

சந்தனம் – கூடம்மாள் தம்பதியினரே கந்தன் குடும்பத்தின் பல தலைமுறைக்கு முந்தைய சாதியக் கொடுமையால் பழி வாங்கப்பட்ட அடையாளம். ஆடையுருவி அவமானத்துக்கு உள்ளாக்கப்படும் கூடம்மாளின் வெஞ்சினம் கண்ணகி கதைபோலவே ஊரைத் தண்டிக்கிறது. வல்லுறவுக்கு அலைந்த ஆதிக்க சாதியினரை அவர்களது காமத்தின் எதிர்முனையிலிருந்து விரட்டி விரட்டித் திண்டாட வைத்துத் திணறடிக்கிறது. ஓய்ந்துபோய் மண்டியிட்டுப் புலம்பி மன்றாடி மன்னிப்பு கேட்கும் ஜமீன் சார்ந்த மக்களைக் கொண்டே தனக்கு சிலை வடிக்க வைத்து மறைந்து போகிறாள் கூடம்மாள்.

அந்தக் கோயிலில் வந்து நின்று கந்தன் குடும்பம் கும்பிடுமிடத்தில் நாவல் முற்றுப் பெறுகிறது. கூடம்மாளை தண்டித்துத் தீர்ப்புச் சொல்லும் பாலியல் வக்கிரமான ஜமீன் பாத்திரமும் கூட, அவளது சினத்தால் அலைந்தழியும் ஊராரின் வெறிக்குத் தப்ப முடியாத இடத்தைப் பேசுகையில் அவர் அலியாக மாறினார் என்ற விவரிப்பு கேள்விக்குள்ளாகிறது. சொந்த வாழ்வனுபவத்தை முடிந்தவரை பதிவு செய்யும் வேட்கை ஆசிரியருக்கு இருந்திருக்கலாமோ என்று சில இடங்களில் தோன்றியது. காலத்தைக் கலைத்துப் போட்டு எழுதப்படும் ஒரு நாவலை மிக எளிதாக நகர்த்தி வாசிக்க முடியாதது போலவே, அது ஏற்படுத்தும் மன அதிர்வு களைக் கடப்பதும் எளிதானதன்று. அடுத்த நாவலுக்கான முயற்சியில் இறங்கும் நம்பிக்கை பாண்டியக் கண்ணனுக்கு அதுவே ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பதும் வரவேற்புக்குரியது.

************

நன்றி: இலக்கிய சோலை: தீக்கதிர் (செப் 22, 2014)

காயங்களை யார் அறிவார்?

குறப்புத்தி’ என்கிறீர்கள். ‘குறப்பய மாதிரி முழிக்கிறான்’ என குழந்தையைக் கொஞ்சுகிறீர்கள். ‘குறவன் புத்தி சும்மா இருக்குமா?’ என்கிறீர்கள். அன்றாட வாழ்வில், குற்ற உணர்ச்சி எதுவும் இன்றி நீங்கள் உதிர்க்கும் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும், சமூகத்தின் அடிமட்டத்தில் வாழும் குறவர் இன மக்களைக் குறிவைத்துக் காயப்படுத்துவதை நீங்கள்அறிவீர்களா?” – 
தீர்க்கமாகக் கேட்கிறார் மணிக்கோ. பன்னீர்செல்வம்.
பாரதி தம்பி எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து –

நன்றி: ஆனந்த விகடன் (17 11 2010)

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

‘எட்டயபுரத்தானுக்கு இணையான புலவனை எங்காச்சும் பாத்தியா மாடத்தி…’ என்று கரிசல் குயில் கிருஷ்ணசாமி அவர்களது குரலில் ஓர் அழகு இசைப் பாடலை எண்பதுகளில்தான் முதன்முதல் கேட்டு கிறுகிறுத்துப் போனேன். பாரதி குறித்து யார் எழுதினாலும், பேசினாலும், பகிர்ந்து கொண்டாலும் எப்போதும் மெய் சிலிர்க்கும்வண்ணம் அவரில் தோய்ந்து இன்புறும் கணக்கற்ற இதயங்களில் இதை வாசிக்கும் உங்களுடையதும் ஒன்றாக இருக்கக் கூடும்.

தேடல் மிகுந்த இளமையின் வேகம், சமூகத்தில் ஏதோ ஒழுங்கு தவறி இருக்கிறது என்பதான அவஸ்தை, எதையும் அர்ப்பணித்தாவது சக மனிதர்களது விடுதலைக்கு உழைக்கத் தயாரான நெஞ்சுரம், அறிவுக்கும் அனுபவத்துக்கும் எளிமைக்குமன்றி அதிகாரத்திற்குத் தலை வணங்காத தீச்சுடர் துணிச்சல்….இந்த வண்ணங்களைக் குழைத்துத் தீட்டினால் நமக்கு கிடைக்கும் ஓவியத்தில் பாரதியை தரிசிக்க முடியும். இல்லை, இல்லை, இவற்றுக்கும் அப்பால் விரிந்த சித்திரம் அவரது.

அடிமை தேசத்தில், பெரிய தொழில் நுட்பம் வளர்ந்திராத ஒரு காலத்தில், இந்து சனாதன பிராம்மண குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவர் சீர்திருத்தவாதியாக மலர்வதும், போராளியாக உருவெடுப்பதும், மறுமலர்ச்சிக் கவியாகத் திகழ்வதும் காலத்தின் கொடை ! சிந்தனை வீச்சும், சொல்லின் தேர்ச்சியும், மொழி வளமும் கால காலத்திற்குமான அமுதமாகச் சுவைக்கும்வண்ணம் அவரது படைப்பாற்றல் மிளிர்ந்தது. ஏழ்மையின் மடியில் விளைந்த கனிகள் அவரது கவிதைகள். ஆனால் கம்பீரம் குலையாத முகம் இருக்கிறது அவற்றுக்கு. காலனிய அரசின் ஏவல் படைகளால் துரத்தப்பட்ட வாழ்க்கை அவரது. ஆனால் தீர்மானமான குரல் ஒலித்தது அவரது எழுத்துக்களில்.

அழகியலை விட்டுவிடாத அரசியலை முழங்கின அவரது தேசிய கவிதைகள். பிற்போக்குத் தனத்தோடு சமரசம் செய்து கொள்ளாத ஜய பேரிகை கொட்டியது அவரது சமூகப் பார்வை. அனுபவத்தின் வடுவும், அடிமைத்தனத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் தீக்காயமும் மட்டுமல்ல, குழந்தைகளைக் கொண்டாடும் துள்ளாட்டமும், இயற்கையைக் காதலிக்கும் கொண்டாட்டமும் கொஞ்சுகின்றன அவரது கவிதையுலகில்! பாரதி மிக மிக அரிய – வித்தியாசமான – காலத்தே வந்து வாய்த்த வரவு தமிழ் இலக்கியத்திற்கு.

‘நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்குழைத்தல், இமைப்பொழுதுஞ் சோராதிருத்தல்…’ என்று ஓர் அட்டவணை இருந்தது பாரதியின் அன்றாட வாழ்வுக்கு. இதில், இமைப்பொழுதும் சோராதிருத்தல் என்பது இன்றைக்கும் பொருந்தத் தக்க பிரகடனம். அதுவும் இளைஞர்களுக்கு !

நம்பிக்கை அற்ற பெருவெளியில் மனிதர்கள் சோர்வுறுகின்றனர். தாக்குதல் அதிகரிக்கும்போது நம்பிக்கையைக் கை நழுவ விடுகின்றனர் மக்கள். எதிர்ப்புணர்ச்சி குறைவான உயிர்கள் எளிதில் வீழ்ச்சியைச் சந்திக்கின்றன அல்லது ஆதிக்கத்தின் வன்மைத்தின்முன் சரண் அடைந்து தவிக்கின்றன. இந்திய இராணுவத்தில் இருந்தாலும், மக்களுக்கான அரசியலைக் கை விட முடியாது என்று குரல் கொடுத்த மேஜர் ஜெய்பால் சிங் “நாடு அழைத்தது” என்று பின்னர் தமது சுய சரிதைக்குத் தலைப்பிட்டார்.

நாடு அழைக்கும் இப்படியான குரலைக் கேட்கும் தகுதியும், உள்ளுணர்வும், ஆர்வமும் மிக்கவர்கள் அந்தக் குரலின்வழி அடியெடுத்து வைக்கின்றனர். தங்களது அனைத்தையும் அந்தக் குரலுக்கு ஒப்புக் கொடுக்கின்றனர். அந்தச் செம்மாந்த உணர்வில் அடுத்தடுத்து கடமைகளை முன்னெடுப்பதில் நம்பிக்கையை வளர்த்தெடுக்கின்றனர். மகாகவி பாரதியின் செயல்பாடு, படைப்பூக்கம், சமூக வெளிப்பாடு இவற்றின் பின்புலத்தில் அவருக்கும் அப்படியான குரலுக்குச் செவிமடுக்கும் தன்மை இருந்ததை உணரமுடியும்.

பாரதியின் அரசியல் குரல், தேசத்தின் விடுதலைக்கானது. சமூகக் குரல், பெண்ணடிமை-தீண்டாமை-தனியுடைமைக்கு எதிரானது. எல்லா அறங்களையும் குழந்தைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்லும் அவரது கவிதைகள் அவரது தொலைநோக்குப் பார்வையை உணர்த்துகின்றன. அவரது கட்டுரைகள், கேலி சித்திரங்கள் அனைத்திலும் அவரது நோக்கம் வெளிப்படையாக இருந்தது. தேர்ச்சியான பத்திரிகையாளர் அவர். பள்ளி ஆசிரியராகவும் சில காலம் மதுரையில் பணியாற்றியவர்!

நமது இன்றைய சமூகம் தாராளமய தத்துவத்தின் ஆட்சிக்குள் மூச்சு திணறிக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில், மாற்றத்திற்கான சாத்தியங்களை அவரது படைப்புலகம் அள்ளி அள்ளி வழங்கிச் சென்றிருக்கிறது. மக்களுக்கு எதிரான விஷயங்களின்மீது ஆவேசமும், கோபமும் எழும் கவியாக மட்டும் பாடிவிட்டுச் சென்றுவிடவில்லை பாரதி. அதிலிருந்து மீளும் திசை வழி குறித்தும். அவரது தீப்பொறிகள் பறக்கவே செய்கின்றன அவரது தொகுப்பு நெடுக பார்த்துச் செல்ல முடியும்.

பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால் பயம் கொள்ளலாகாது என்றும், அவரை மோதி மிதிக்கவும், முகத்தில் உமிழ்ந்துவிடவும் குழந்தைகளுக்குக் கற்பித்த முதல் ஆசான் பாரதி. ஒடுங்கிப் போகாது எதிர்த்து நிற்கவேண்டும் எனும் வாழ்க்கைப் பாடம் அது. அச்சம் தவிர் என்பது அவரது முதலாவது ஆத்திச் சூடி.

விளையாட்டுக்கள் மறுக்கப்படும், மறக்கப்படும் இளமைப் பருவமாக இன்று சமூகம் குழந்தைமையைத் தொலைக்கச் சொல்கிறது. படிப்பு போட்டிப் பந்தயமாக மாற்றப் பட்டிருக்கிறது. பணத்தின்வழி சிந்தனை செலுத்தப் படுகிறது. அது எல்லா அன்பையும், அறத்தையும், உறவுகளையும் அறுத்துப் போடுகிறது. ஆனால், குழந்தைகளுக்கான பாரதியின் கவிதை மொழி இன்றைக்கு உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டியது. அதுதான் அவர்களுக்கு அவர்களது குழந்தைப் பருவ இன்பங்களை மீட்டுத் தரவல்லது.

சின்னஞ்சிறு குருவி போலே – நீ
திரிந்து பறந்து வா பாப்பா
வன்னப் பறவைகளைக் கண்டு – நீ
மனத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ளு பாப்பா

என்பது இயற்கையை நேசிக்கவும், இயற்கையோடு இயைந்து வாழவும் போதிக்கிறது அல்லவா! காலை எழுந்தவுடன் படிப்பு, பின்பு கனிவு கொடுக்கும் நல்ல பாட்டு, மாலை முழுதும் விளையாட்டு என்பதை வழக்கப் படுத்தப் போராட வேண்டாமா நாம்?

தாய்மொழி வழிக் கல்வி அறவே கீழ்மைப் படுத்தப்படும் இந்த நேரத்தில், வேறு வேறு பாஷைகள் கற்பாய் நீ, வீட்டு வார்த்தை கற்கிலாய் போ போ போ என்ற அவரது அசாத்திய கோபம் நமது கடமையை எத்தனை நேர்த்தியாக நினைவூட்டுகிறது !

சாதியத்திற்கு எதிரான போர்க்குரலை அவர் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தார். ‘எந்த நிறம் இருந்தாலும் அவை யாவும் ஒரு தரம் அன்றோ, இந்த நிறம் சிறிதென்றும் இது ஏற்றம் என்றும் கொள்ளலாமோ, சாதிப் பிரிவினைகள் வேண்டாம் அன்பு தன்னில் தழைக்கும் இவ்வையம்’ என்பது எத்தனை அழுத்தம் திருத்தமான பிரகடனம்! மத வேறுபாடுகளை மீறிய நல்லிணக்க சமுதாயம் அவரது வேட்கை. அவரது வாழ்க்கை நடைமுறையாகவும் இருந்தது.

பெண்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் வன்முறை, குழந்தைகளைக் கூட பாலியல் வன்செயலுக்கு உட்படுத்தும் வக்கிரங்கள் கவலை தரத் தக்க அளவில் அதிகரித்துவரும் இந்த நேரத்தில், ‘பெண்மை வாழ்கென்று கூத்திடுவோமடா’ என்ற அவரது குரலை, அவர் வாழ்ந்த நூற்றாண்டின் சமூக தளத்தில் வைத்துக் கேட்கும்போது சமூகம் கற்க வேண்டிய பாடங்கள் எத்தனை எத்தனை! ஆணும் பெண்ணும் சமமெனக் கொள்வதால் அறிவில் ஓங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம் என்ற அவரது தெளிவு, இன்றைக்கும் ஏற்க மறுக்கும் ஆணாதிக்க உள்ளங்களுக்கு எதிரான சவுக்கு சொடுக்குதல் என்றே பார்க்கவேண்டும். பலியாகும் பக்கமே பழியும் போடத் துடிக்கும் பொது புத்திக்கு எதிரான கலகக் குரல்களை பாரதியின் சமூக விமர்சனத்தில் கேட்க முடியும்.

தொலைக்காட்சித் தொடர்களிலும், திரைப்படங்களிலும் நாள் முழுக்க உட்கார்ந்து காதலைப் பார்க்கும் கூட்டம் இன்னொரு புறம், தங்கள் பகுதியில் காதல் என்றால், கௌரவக் கொலை செய்யவும் துணிகிறது.

நாடகத்தில் காவியத்தில் காத லென்றால்
நாட்டி னர்தாம் வியப்பெய்தி நன்றாம் என்பர்;
ஊடகத்தே வீட்டினுள்ளே கிணற்றோ ரத்தே
ஊரினிலே காதலென்றால் உறுமு கின்றார்;
பாடைகட்டி அதைக்கொல்ல வழிசெய் கின்றார்;
பாரினிலே காதலென்னும் பயிரை மாய்க்க
மூடரெலாம் பொறாமையினால் விதிகள் செய்து
முறைதவறி இடரெய்திக் கெடுகின் றாரே

என்ற அவரது வெஞ்சினச் சொற்களில் இந்த அவலங்களுக்கு பதிலும் கிடைக்கும். அதற்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழும் தூண்டுதலையும் பெற முடியும்.

‘மண்ணில் இன்பங்களைப் பெற வேண்டி சுதந்திரத்தின் மாண்பினை இழப்பாரோ’ என்ற ஒற்றை வரி, நிதி மூலதனத்தின்முன் தேசத்தின் இறையாண்மையை காவு கொடுக்கத் தயாராகும் ஆட்சியாளர்கள் குறித்த கேள்விகளை நமக்குள் எழுப்புகிறதுதானே ? ‘பொழுதெல்லாம் எங்கள் செல்வம் கொள்ளை கொண்டு போவதோ நாங்கள் சாவதோ’ என்ற சாட்டை வரி இன்று எழுதப்பட்டது போல ஒலிக்கவில்லையா? ‘நல்ல விலை கொண்டு நாயை விற்போர் அந்த நாயிடம் யோசனை கேட்பதுண்டோ’ என்ற அவரது கனல் வாக்கியம் நாட்டு நடப்பின் கார விமர்சனம் அல்லவா?

மாயா வாதம், அத்வைதம் என்று மனித வாழ்க்கையில் படும் இன்னல்களையும், சுரண்டலையும் நியாயப்படுத்திய தத்துவக் கூட்டிலிருந்து பிறந்து வந்து அதற்கு எதிராக சிந்தித்த மகாகவி அவர். இயற்கையை ஒவ்வொன்றாய்த் துணைக்கு அழைத்து, ‘நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே நீங்கள் எல்லாம் சொப்பனம் தானோ பல தோற்ற மயக்கங்களோ, கற்பதுவே கேட்பதுவே கருதுவதே நீங்கள் எல்லாம் அற்ப மாயைகளோ உம்முள் ஆழ்ந்த பொருள் இல்லையோ’ என்று அவர் எழுப்பிய கேள்வி பிரபஞ்சம் குறித்த விழிப்புணர்வோடு எழுதப் பட்டது.

குயில் பாட்டு உழைப்பின் மேன்மையை, இயற்கையின் அழகியலை, வாழ்க்கையின் உன்னதங்களைக் கொண்டாடும் படைப்பு. அவரது சுயசரிதை ஒரு நீள்கவிதை – ஏராளமான செய்திகளையும், விவாதங்களையும் கொண்டிருப்பது. கண்ணன் பாட்டு கவிதை இன்பம் ஊட்டுவது.

பாரதியின் படைப்புலகம் ஒரு பல்கலைக் கழகம் போன்றது. அதன் துறைகள் பரந்து விரிந்தவை. நிகழ்த்துக் கலை போல் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன அவரது ஆழ்ந்த பொருளடக்கம் கொண்டிருக்கும் சமூக சிந்தனைகள்.

அவர் வாழ்ந்த காலம், அவரது சூழல், அவர் எதிர்கொண்ட சவால்கள்-இவற்றின் பின்புலத்தில் மின்னும் அவரது ஆளுமை மகத்தானது. அதுதான் எட்டயபுரத்தானுக்கு இணையான புலவனை எங்காச்சும் பாத்தியா மாடத்தி என்று கேட்கவைப்பது. எல்லா புறச் சூழலின் சோதனைகளையும் விஞ்சி முன்னெழுந்து திரண்டு வருமாறு அதுதான் அடுத்தடுத்த இளைய தலைமுறைக்கு அறைகூவல் விடுத்துக் கொண்டிருப்பது. மாற்றங்களுக்குப் போராடத் தூண்டுவது. நம்பிக்கைச் சுடரை அடைகாத்து வைத்திருப்பது.

பாரதி டிசம்பர் 11, 1882ல் பிறந்தார் என்றோ, செப்டம்பர் 11, 1921ல் மறைந்தார் என்றோ குறிப்புகள் எழுதி வைத்துக் கொள்வது வரலாற்றுச் செய்திக்கு மட்டுமே. அவர் எப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர். என்றென்றும் வழங்கிக் கொண்டிருப்பவர். எங்கெங்கும் கொண்டாடப்படுபவர். எல்லோருக்கும் சொந்தமாகிவிட்டவர்.

**********

நன்றி : இளைஞர் முழக்கம்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

அன்பின் அ முத்துலிங்கம் அவர்களுக்கு

வழக்கம்போல் காலச்சுவடு வேண்டாம் என்றுதான் இந்த மாதமும் சொன்னேன். கோடம்பாக்கம் ரயில் நிலைய புத்தகக் கடை அன்பர் வெங்கடேசன், “ஆனால், இந்த மாதம் நீங்க வாங்கத்தான் செய்வீங்க” என்றார். ஏனோ தெரியவில்லை, பல மாதங்களாயிற்று காலச்சுவடு வாங்கி வாசித்து. ஏற்கெனவே வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் இதழ்களையே முழுதாய் வாசிக்க முடிவதில்லை.

அவரது தூண்டில், என்னை இன்று வந்த ஆகஸ்ட் மாத இதழைக் கையிலெடுத்து பிரிக்கவைத்தது….முதல் பக்கத்தில், பொருள் அடக்கத்தில், பக்கம் 45 என்று போட்டு சிறுகதை: அ. முத்துலிங்கம் – நான்தான் அடுத்த கணவன் என்று போட்டிருந்தது. வளர்ப்பானேன், புத்தகம் என் பைக்குள் வந்து உட்கார்ந்துவிட்டது.

தீராநதி அட்டையில் ராமானுஜன் பட விமர்சனம் என்று போட்டிருக்கவே, முதலில் அதையே வாசித்தேன். அதற்கும் நான் மவுண்ட் ஸ்டேஷன் இறங்கி, ஓர் அன்பரது மாமனார் மறைவுச் செய்தி வந்திருக்கவே அங்கே சென்று அஞ்சலி தெரிவித்துவிட்டு, அதே மவுண்ட் ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தில் வந்து அமர்ந்ததும்தான் வாசிக்க வேண்டியிருந்தது. அற்புதமான விமர்சனத்திற்காக தீராநதி அலுவலகத்திற்கு ஃபோன் செய்து என்னை ஒரு வாசகர் என்று சொல்லி அறிமுகம் செய்துகொண்ட பிறகு வெளி ரங்கராஜன் அவர்கள் நம்பர் கிடைத்தது…பின் அவரோடு பேசக் கிடைத்த ஆனந்த அனுபவம் தனி விவரிப்புக்குட்பட வேண்டியது. இருக்கட்டும்.

பிறகு உங்களை எடுத்துக் கொண்டேன் அ மு. அந்தத் தலைப்பே என்னை என்னவோ செய்தது. ஒரு சிறந்த கவிதை என்றால் படித்தவுடன் அடிவயிற்றை ஞம ஞம என்று ஏதோ செய்ய வேண்டும் என்பார் எழுத்தாளர் சுஜாதா. உங்களது தலைப்பே என்னை என்னவோ செய்து கொண்டிருந்தது. நான் தான் அடுத்த கணவன், ஆத்தாடி என்ன தலைப்பு. என்ன மலைப்பு!

45ம் பக்கத்தில் உங்கள் கதை என்று போட்டபின் எனது கைவிரல்கள் ஒரே கொத்தில் அந்த 45ஐ பிடித்து எடுத்துவிட்டன. இதில் எந்த வியப்பும் இருக்க முடியாது. 44ம் பக்கத்தில் எனக்கு நோபல் பரிசுக்குப் பரிந்துரைப்பதாக செய்தி இருந்தால் கூட எனக்கு அதில் அத்தனை சுவாரசியம் இருக்க முடியாது. ஓவர் டு அ மு தான் எனது நாட்டமாக இருக்கும்.

பத்மபிரியா என்ற பெயரே ஆளை உண்டு இல்லை என்று செய்துவிடத் தக்க காந்தப் பெயர். அந்தப் பெயரில் ஒரு கன்னிகை வசீகரமாக வேறு இருந்தால், இலங்கையிலிருந்து கனடா நோக்கிச் செல்லும் அகதிக்கு சென்னையில் இப்படியான ஒரு வாழ்க்கை திசை அமையும்போது ஏற்படும் உளவியல் சித்திரவதைகள் வேறு எப்படித் தான் இருக்கும்? ஆனால், பத்ம பிரியாவுக்கு அபி என்கிற சினிமாக்காரன் தான் முதலாவது காதலனாக இருக்கிறான். அகதி இரண்டாம் இடத்தில். கனடா, நயாகரா நீர்வீழ்ச்சி, உலகப் பயணம் எல்லாம் அவளுக்கும் பிடித்திருக்கிறது, ஆனால், அபி அவளை திரை நட்சத்திரமாக ஜொலிக்க வைப்பவனாயிற்றே… அது நடந்துவிடுகிறது. கதாநாயகி ஆகிற விஷயமல்ல, அபி அவளைக் கடத்திப் போய்த் திருமணம் செய்வது. அவளும் உடன்பட்டுத்தான்!

அகதிக்கு இப்போது கனடா செல்வதைத் தவிர வேறு வழி இருப்பதில்லை. அட்லாண்டிக் சமுத்திரம் கடந்துபோயும், பத்மபிரியா மறப்பதில்லை என்று எழுதுகிறீர்கள் அமு! அடடா..ஆஹா..
இலங்கை நகரத்திலே இன்பவல்லி நீ இருந்தா
இந்து மகா சமுத்திரத்த இங்கிருந்தே தாண்டிடுவேன்

என்ற புதையல் படத்தின் ஜே பி சந்திரபாபு பாடல் நினைவுக்கு வந்தது. கண்ணில் காதலியர் கடைப்பார்வை காட்டிவிட்டால் மண்ணில் குமரர்க்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம் என்கிற கவிதை வரிகளும்!

அகதி விரும்பியபடியே அபி – பத்மபிரியா திருமணம் விவாகரத்தில் முடிகிறது.. நம்மாள் உடனே ஆசைக் கோட்டைகளோடு சென்னை வந்து இறங்குகிறார்…இந்த முறை விதி வேறுமுறையில் விளையாடுகிறது…அங்கிருந்து கதை பற்றுகிறது…கள்ள பாஸ்போர்ட், சிறை, வழக்கு, ஏமாற்றம், துரோகம்…!

திஹார் ஜெயிலில் வாசம் செய்ய நேருகிறது அகதிக்கு! கண்ணீரோடு சென்னையிலிருந்து பத்மபிரியா தில்லி வரவும் செய்கிறாள். அங்கே நடப்பதென்ன! கொடுமை….

அதற்குப் பிறகு காதுக்கு வரும் செய்தி, பத்மபிரியாவுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிடுகிறது. இரண்டாம் முறை! ஜாமீன் ஆசை காட்டிப் பணத்தை ஆட்டையப் போட்ட அதே வக்கீல்தான் இப்போது அவளது புருஷன். சிறையிலிருந்து வெளிவரும் அகதிக்கு வாழ்க்கை அனுபவம் கனடா திரும்ப அறிவுறுத்துகிறது…ஆனால் பத்மபிரியாவின் முத்து முத்தான கையெழுத்தில் வந்திருக்கும் கடிதம்தான் கதையின் முதல் வரியாகக் கதையாக மலர்கிறது.

இன்னும் என்ன காதல் நினைவு என்று கடிந்து பேசுகிறார் அவனது பாஸ்! அவரிடம் பகிரும் கதைதான் இப்படி விரிந்து செல்கிறது. இல்ல அவள் அழைக்கிறாள்…அந்த லாயரை அவள் விலக்கி வைத்துவிட்டாள்…காதலுற அழைக்கிறாள்…அவளது அடுத்த கணவன் இந்த அகதிதான் என்ற முடிவோடு!

கதை நெடுக உங்களது தேர்ந்த சொல்லாட்சி சிறப்பாக இருக்கிறது…

கோடம்பாக்கம் வெங்கடேசனுக்குக் கடன் பட்டிருக்கிறேன்…
ஆமாம் 45 ரூபாய்க் கடனுக்குத் தான் தீராநதியும், காலச் சுவடும் வாங்கிவிட்டு, ரயிலேறி சென்றுவிட்டேன் – காலையில் நேரம் இல்லை என்று!

அன்புடன்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

புத்தகமும் மனிதநேயமும்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

வாசிப்பு என்பதே நேயத்தின் ஒரு வெளிப்பாடுதான். மகாகவி பாரதியின் கவிதை வரிகளில், “காசி நகர்ப் புலவர் பேசும் உரைதான் காஞ்சியில் கேட்பதற்கோர் கருவி செய்வோம்” என்று வருகிறது. என்ன கருவி அது? காசியில் இருப்பவர் பேசும் மொழி காஞ்சியில் இருப்பவர்க்கு எப்படி விளங்கும்…ஒன்று இவர் அந்த மொழியைக் கற்றிருக்கவேண்டும். அல்லது அவர் தமிழில் பேச வேண்டும். அல்லது பொதுவான மொழியொன்றில் பரஸ்பரம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் சொல்வதை இவர் கேட்பதற்கோர் இதயம் வேண்டும். அந்த உள்ளம் – அந்த மனம்தான் பாரதி சொல்லும் கருவி.

கதையோ, கவிதையோ, சிறுகதையோ, நாவலோ – ஒரு புத்தகம் நமக்குள் எத்தனையோ வித சிந்தனையைத் தூண்டிவிடுகிறது. நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர் குறித்து யோசிக்க வைக்கிறது. சிந்தி மொழி கவிஞர் மோதிலால் ஜத்வானி எழுதி இருக்கும் செலவழித்த புன்னகைகள் என்ற கவிதை, “மளிகைக் கடைக்காரனிடம் சிறிது புன்னகை செய்கிறேன்/ பொருள்களைத் தராசில் வைத்து நிறுத்தும்போது/ என் பக்கம் சிறிய சாய்வு செய்யக் கூடாதா என்று! எனது அன்றாடத் தேவைகளின் விலை/ கூடிக் கொண்டே செல்கிறது, காய்கறிக்கடைக்காரனிடமும் புன்னகை செய்கிறேன்/ என்னுடையதைப் போன்ற குறைந்த தேவைக்கு/ அவன் அதிகவிலை வைத்துவிடக் கூடாதே என்று/ இப்படி கடைத் தெரு முழுக்க செலவாகிறது என் புன்னகை/ வீடு திரும்புகிறேன்/ மனைவி பிள்ளைகளைப் பார்த்துச் சிரிக்க/ புன்னகை கைவசம் இல்லை” என்று முடிகிறது.

டாக்டர் பி எம் ஹெக்டே அவர்களின் “உள்ளங்கையில் உடல் நலம்” (விகடன் பிரசுரம்)நூலின் முதல் கட்டுரை சிரிப்பு மருத்துவம் பற்றிப் பேசுகிறது. சிரிப்பைப் பற்றிய கலைவாணரின் பாடலில், ‘வேறு ஜீவராசிகள் செய்ய முடியாத செயலாக்கும் இந்தச் சிரிப்பு’ என்று வருகிறது. ஹெக்டே அவர்கள், நாய் போன்ற சில விலங்குகள் சிரிக்கத்தான் செய்கின்றன. ஆனால், அவற்றின் முகம் நீண்டிருப்பதால் நமக்கு அது தென்படுவதில்லை என்று சொல்கிறார். நாமோ சிரிக்கத் தெரிந்தும் சிரிக்க மறுக்கிறோம். ‘ஸ்மைல் ப்ளீஸ்’ என்று நமது மோவாயைத் தொட்டுப் புகைப்படக் கலைஞர் என்ன கெஞ்சினாலும் நாம் இறுக்கமாகவே நிற்பதை புகைப்பட ஆல்பங்கள் நிரூபிக்கும். இலேசாகும் மனத்தால் வஞ்சனையின்றி சிரிக்க முடியும். அதற்கும் புத்தகம் மிகப் பெரிய வாசல் திறந்து கொடுக்கிறது. வேறு ஜீவராசிகள் செய்ய முடியாத செயலாகும் இந்த வாசிப்பு. நாம் ஏன் அதை மறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்?

அறுபதுகளில், எழுபதுகளில், எண்பதுகளில் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும் தொண்ணூறுகளுக்குப் பின் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. உலகமயம் நமது போக்கில் எத்தனையோ மாற்றங்களைத் திணித்துவிட்டது. கூடி வாழ்ந்த ஜனத் திரளை ஒற்றை ஒற்றை மனிதர்களாகப் பிரிக்கும் வேலையில் உலகமயம் வெற்றி பெற்று வருகிறது என்று பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே சுட்டிக் காட்டினார் பிரபல பொருளாதார நிபுணர் பிரபாத் பட்நாயக். நேயத்திற்கு எதிரான கோட்பாடு இந்த உலகமயம்.

“இந்தத் தெருவில் குரைப்பதற்கு நாய் கூட இல்லை…”என்று தொடங்கும் த.வாசுதேவன் என்பவரின் வீடு என்கிற கவிதை (தீராநதி: மார்ச் 2012),

வீடுகளின் குழந்தைகள்
ரெசிடென்ஷியல் பள்ளிகளில் படிக்கிறார்கள்
பெரியவர்கள்
முதியோர் இல்லங்களில்
இறப்பதற்குக் காத்திருக்கின்றனர்
……………
………..

தங்கத்தை பேங்க் லாக்கரில் வைத்திருப்பதால்
திருடர்களும் வர மாட்டார்கள்
மிச்சமிருக்கும் உணவை
வைப்பதற்கு ஃபிரிட்ஜ் இருப்பதால்
பிச்சைக்காரன் கூட இங்கு வரமாட்டான்
……..
……..
நாங்கள் அனேகமாக அலுவலகத்தில்தான் இருக்கிறோம்
வாடிக்கையாளரும் எஜமானனும்
வெளிநாட்டில் இருக்கிறார்கள்
…….
……
வீடு பெரும்பாலும் பூட்டித்தான் இருக்கிறது
மனசும்தான்
இந்த வீட்டில்
டிவி மட்டுமே பேசவும் பாடவும் செய்யும்
இந்த வீட்டில் தான்
கதவுகளை நன்கு சாத்தியபடி
நாங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்”

என்கிறது. மறைந்த மார்க்சிய தத்துவார்த்த மேதை பி ராமமூர்த்தி அவர்களது ‘விடுதலைப் போரும் திராவிட இயக்கமும்’ (அண்ணா அவர்களது ஆரிய மாயை நூலுக்கு எதிர்வினையாக ஆரிய மாயையா, திராவிட மாயையா என்ற தலைப்பில் பி ஆர் எழுதிய நூல் அது) என்ற புத்தகத்தில், புராதன பொதுவுடைமை காலத்தில் மக்களது கீதங்களாகப் பிறந்த ரிக் வேதத்தில், ‘ஓம் ஸஹ நாவவது ஸஹ நௌ புனக்து’ என்று வரும் பாடலின் பொருள், நாம் கூட்டாக வாழ்வோம், கூட்டாக விளையாடுவோம், கூட்டாக அனைத்து இன்பங்களும் அடைவோம் என்பதாக வருவதை பி ஆர் விளக்கினார்.

‘உன்னைப் பற்றி மட்டுமே யோசி, உனக்குள் ஒடுங்கிக் கொள், உன்னைப் பற்றிமட்டுமே கவலை கொள்’ என்கிறது உலகமயம். சேர்ந்து வாழும் மனிதகுல பண்பாட்டுக்கு வேட்டு வைக்கிறது உலகமயம். அதைத் தகர்த்து எறிந்து மனித குல இருப்பிற்கும், மற்றவர்களுக்கு உதவுவதற்கும் சிந்திக்க வைக்கும் வேலையை ஒரு புத்தகம் சிறப்பாகச் செய்யமுடியும்.

அறிவை விரிவு செய், அகண்டமாக்கு
விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை
அணைந்து கொள், உன்னைச் சங்கமம் ஆக்கு
மானிட சமுத்திரம் நானென்று கூவு

என்ற பாவேந்தர் வரிகள் இதைத் தான் செய்கின்றன. ஒரு நல்ல புத்தகம் உள்ளத்தைத் தீண்டி இம்மாதிரியான சிந்தனைகளைத் தூண்ட முடிகிறது. நேயத்தை ஊட்டமுடிகிறது.

எல்லாவற்றையும் பண்டமாக, பணமாக, லாபத்தின் கூறாகப் பார்க்கப் பழக்கும் தாராளமய காலத்தில் நாம் அனைத்து உறவுகளையும் ஈவிரக்கமின்றி மிதித்து நடக்கிறோம். குழந்தைகளை வாட்டி எடுக்கிறோம். வயது மூத்தவர்களைப் புறக்கணிக்கிறோம். முதுமை அடையும் நிராகரிப்பின் கசப்பைப் பேசும் கவிஞர் வைரமுத்துவின் கவிதை ஒன்று, “எண்ணைக்கு என் மனைவி/என்னைவிட்டுப் போனாளோ/ அண்ணைக்கே என் படுக்கை/ திண்ணைக்கு வந்திருச்சு/ நாய் தின்னும் சொத்தில் நாலஞ்சு கவளத்த/ எனக்கும் போட்டுவப்பான் இரக்கமுள்ள எம்புள்ள..” என்கிறது.

குழந்தைகள், முதியவர்கள், பெண்களையும் சமூகம் மிக மோசமாக நடத்துகிறது. ஒடுக்கப்பட்டோரை மிகவும் கீழ்மைப்படுத்தி வதைக்கிறது. ஆதிக்க உளவியல் இருக்கும் இடத்தில் அன்பு மறுக்கப்பட்டுவிடுகிறது. தருமபுரி மாவட்டத்தில் கிராமங்கள் மூன்று சூறையாடப்பட்ட சாதிய தாக்குதல்களை விவாதிக்கும் யாரும், அதற்கு ஒரு மாதமுன்பே தொடர் நிகழ்வுகளின் தாக்கத்தில் இமையம் அவர்கள் எழுதிய ‘பெத்தவன்’ (உயிர்மை:ஜூன் 2012; பின்னர் பாரதி புத்தகாலய வெளியீடாக வந்திருப்பது) கதையைப் பேசாது தவிர்க்க முடியாது.

உரத்த சத்தம் எழுப்புவதாலேயே ஒன்றின் நியாயம் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட முடியாது என்று சொல்லும் குட் பை மிஸ்டர் சிப்ஸ் கதையை, பேரா ச மாடசாமி அவர்களது மொழியில் “போயிட்டு வாங்க சார்” (பாரதி புத்தகாலயம்) நூலகா வாசிக்கிறோம். ஆசிரியர்கள் மாணவர் உறவின் மேன்மையைக் கொண்டாட்டமாகப் பேசும் இந்த நூலை ஆசிரியர்கள் வாங்கிப் படிப்பது அவசியமாகிறது.

இலங்கை எழுத்தாளர் அ முத்துலிங்கம் (கனடா) எழுதியிருக்கும் ‘புவி ஈர்ப்புக் கட்டணம்’ சிறுகதை, இயற்கையின் வரங்களுக்கும் கட்டணம் போட்டுச் சுரண்டும் எதிர்கால அரசியலைப் பகடி செய்து எழுதப்பட்டதாகும். சுஜாதாவின் ‘நகரம்’ சிறுகதை, குழந்தையின் சிகிச்சைக்காக மதுரை பெரியாஸ்பத்திரிக்கு வரும் ஏழைத் தாய் எதுவும் புரியாமல் குழந்தையோடு வெளியேறியபிறகு, அடடா அது ஒரு தீவிர நோய் ஆயிற்றே எங்கே அவர்கள் என்று அலைமோதும் மருத்துவரையும் பேசுகிறது.

வகுப்பறை குறித்துக் கேள்வி எழுப்பும் ஆயிஷாவும், குழந்தை-பெற்றோர் உணர்வுகள் குறித்தப் பேசும் ரோஜாவும் (இரா நடராசன் நூல்கள்:பாரதி புத்தகாலயம்) கல்வி குறித்து நிறைய சிந்தனைகளை எழுப்புகின்றன. வர்த்தகமாகும் கல்வி பற்றியும், மருத்துவம் பற்றியும் பேசும் நூல்கள் சம கால அராஜக வாழ்வுச் சூழலுக்கு எதிரான கலகத்தை விதைக்கின்றன.

காஸா பகுதியில் இஸ்ரேலிய படைகளின் தாக்குதலால் மருத்துவமனைகளில் நிறையும் இரத்தம், வெட்டப்பட்ட உறுப்புகள், உயிரிழக்கும் மனிதர்களைப் பார்த்தாவது போர்களை நிறுத்துவீர்களா என்று ஒபாமாவை கேள்விக்குள்ளாக்கும் கட்டுரை ஒன்றை அங்கே பணியாற்றும் மருத்துவர் எழுதியிருக்கிறார் (தமிழ் இந்து:ஜூலை 25). சம காலத்தில் வேட்டையாடப்படும் உணர்வுகளை, உளவியலை, வாழ்க்கையை மீட்டெடுக்க புத்தகங்கள் ஏராளமான சாத்தியங்களை முன்வைக்கின்றன. ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போர்க்குரலை நூல்கள் எழுப்பமுடியும்.

வாசிப்பு பகிர்தலைக் கற்பிக்கிறது; மனித வாழ்வை மேன்மைப் படுத்துகிறது; நேயம் கொண்டாடும் நெஞ்சத்தை வழங்குகிறது.

(ஓசூர் புத்தக் கண்காட்சியில் ஜூலை 25 அன்று நடந்த கூட்டத்தில் பேசியதிலிருந்து)

நன்றி: தீக்கதிர் – இலக்கிய சோலை (ஜூலை 28, 2014)

 — எஸ் வி வேணுகோபாலன்.

பொன்னியின் செல்வன்

மீண்டும் மீண்டும் படிக்கத் தூண்டும் நாவல் போலவே மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டும் மேடையேற்றம்

“ஆதி அந்தமில்லாத கற்பனை ஓடத்தில் ஏறி, நம்முடன் சிறிது நேரம் பிரயாணம் செய்யுமாறு நேயர்களை அழைக்கிறோம். வினாடிக்கு ஒரு நூற்றாண்டு வீதம் எளிதில் கடந்து, இன்றைக்கு தொள்ளாயிரத்து எண்பத்திரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு முந்திய காலத்துக்கு முன் செல்வோமாக”
– கல்கி (பொன்னியின் செல்வன் தொடரின் தொடக்க வாசகங்கள்- 1950)

ஒரு வரலாற்றுப் புதினத்தை எத்தனை பேர் ஆர்வத்தோடு தொடர்ந்து படிப்பார்கள் என்ற மிகப் பெரிய எதிர்பார்ப்பில்லாமல்தான் எழுதத் தொடங்கினேன் என்று தொடர் முடிவில் சொன்னாலும், எழுத்தாளர் கல்கி தனது நாவல் மிகப் பெரிய சலனத்தை வாசகர் மத்தியில் ஏற்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையோடு எழுதத் தொடங்கிய அற்புத நாவல் அது. அதனை நாடக வடிவில் பார்க்க கிடைத்த வாய்ப்பு உண்மையில் பரவசமூட்டியது. பழத்தை உண்பது ஒன்று. அதன் ரசத்தை அருந்துவது வேறு. கைகளால் விதைப்பதைக் கண்களால் அறுவடை செய்கிறோம் – அது என்ன என்ற விடுகதை, எழுத்தின் மேன்மை பற்றிப் பேசுகிறது. நாவலாக வாசிப்பதை நாடகமாகக் கண்டு களிப்பது உண்மையில் வெவ்வேறான அனுபவம்தான். நாவல் நமக்கும் பிரதிக்குமான நேரடி தொடர்பு உணர்வு. கற்பனைகளின் பிணைப்புத் தன்மை தனித்துவமானது. கூட்டாகக் காண்கிற உணர்வு முற்றிலும் வேறான புறத் தன்மை கொண்டது. அதன் உந்துதல் கூட்டான அனுபவத்தின்முன் பிரத்தியேகத் தன்மையை ஆட்படுத்துவது.

ஒரு கதைப் புத்தகத்தைத் திறக்கும்போதே அதன் கதை மாந்தர்கள் உயிர் பெற்று எழுந்து அவரவர் பாத்திரத்தின் இயல்பில் இயங்கத் தொடங்குகின்றனர். நாடகத்தில் அது உண்மையிலேயே நிகழ்கிறது. அதுவும் வரலாற்றுப் புதினம் என்கிறபோது அந்த உலகம் எந்தக் காலத்திலும் பார்வையாளர்களைத் தம்மோடு ஈர்த்துக் கரைக்க வல்லதாகிறது. அதன் சாத்தியங்கள் கதை, நாடக ஆக்கம், நடிப்பு, உத்திகள்…இன்னபிற அம்சங்களைச் சார்ந்தது என்றாலும், நாடகம் பார்த்தல் என்பது நமது பண்பாட்டு அசைவுகளில் நெடிய வரலாற்றைக் கொண்டது என்பதால் எப்போதுமே தனி கவன ஈர்ப்பு கொண்டதாகிறது.

சோழர் காலம் என்பது பள்ளிக்கூடப் படிப்பில் மிகச் சில பக்கங்கள் பாடமாகவும், இரண்டு மூன்று கேள்விகளுக்குள் (அதையும் கட்டாயம் எழுத வேண்டுமென்பதில்லை. வேறு கேள்வியைத் தேர்வு செய்தால் தவிர்க்கவும் முடியும்) அடங்குவதாகவும் உள்ள விஷயம். குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலத்தின் முக்கிய கட்டத்தினுள் இறங்கி வரலாற்றுத் தரவுகளை சேகரித்துக் கொண்டு கற்பனையின் விரிப்பில் அந்தக் கதையை நேர்த்தியாகப் பின்னிக் கொடுப்பது மிகுந்த சவாலான வேலை. சுவாரசியம் ஏற ஏற உண்மை சில தப்படிகள் பின்னே போய் நின்றுகொள்ளும். வெறும் தகவல்களின் கைப்பிடித்துச் சொல்லத் தொடங்கும் கதை எந்த ஈர்ப்பும் தரத் தவறி மூலையில் போய்க் கிடந்தது கதறி அழும். பொன்னியின் செல்வன், கல்கியை மிகவும் பெருமைக்குள்ளாக்கிய – அவரது மாஸ்டர் பீஸ் என்று பெயர் பெற்றுவிட்ட – வரலாற்று நாவல். அதன் நுட்பங்களை, அழகியலை, அது பேசும் அரசியலை, ஆட்சி பீடத்திற்கான போராட்டங்களை, வசீகரமான இழையோட்டம் கொள்ளும் காதலை, வஞ்சகத்தை, சூழ்ச்சியை, தியாகத்தை, அதன் இலக்கிய ரசனையை, இசை இன்பத்தை, உரையாடல் செழிப்பை உள்வாங்கி குறுகத் தறித்த குறளாக ஒரு படைப்பை வழங்குவது என்பது அசாதாரண வேலை. ஆனால் அதன் தரிசனம் உண்மையில் உற்சாகம் கொள்ள வைத்தது என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

ஆணும் பெண்ணுமான ஓர் ஆட்டக்காரக் கதை சொல்லி ஜோடியின் துணையோடு கதையை வேகமாக நகர்த்தும் உத்தி, நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் பயணம் செய்து போகிற பார்வையாளர்களை சில பத்தாண்டுகளை மிகவும் வேகமாகக் கடக்கவும் பழக்கி விடுகிறது. ஆடிப் பெருக்கு அன்று பூம்புனல் பெருகி ஓடும் நாளில் தஞ்சை மண்ணில் கால் பதிக்கக் காஞ்சியிலிருந்து வருகை தரும் வந்தியத்தேவன் அறிமுகத்தோடுதான் நாவல் தொடங்கும். அவ்வண்ணமே தொடங்கும் நாடகம், எத்தனை எத்தனை திருப்பங்கள் நிறைந்த கதையை அனாயாசமாக முன்னோக்கிக் கொண்டு செல்கிறது!

ஆட்டமும், பாட்டமுமாக மக்கள்திரள் கொண்டாடித் துள்ளும் சாலையில் அடுத்த அறிமுகம் வேறு யாராக இருக்க முடியும், ஆழ்வார்க்கடியான் திருமலை நம்பியைத் தவிர! முன் குடுமியும், வைஷ்ணவத்தை நிந்திப்பவர்களை ‘திருச்சாத்து’ சாத்தி அடித்து வெளுப்பதற்கான கைத்தடியுமாக அவர் எழுந்தருளும்போது பார்வையாளர் ஆரவாரம் அமோகமாகிறது. சைவரோடும், சமணரோடும் அவர் நடத்தும் வாதங்களினூடாக வல்லரையன் வந்தியத்தேவன் உள்ளே புகுவது படு ஜோரான நையாண்டி. வைகுண்டத்திற்கே தான் நேரேபோய்ப் பார்க்கையில் சிவனும், திருமாலும் சரிசமமான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதாகவும், கையால் முழம்போட்டுப் பார்த்தாலும் ஒரே உயரமே இருந்ததாகவும், அதற்கும் மேலே நம்பாது இருவரில் யார் உயர்ந்தவர்கள் என்று கேட்டபோது, அரியும் சிவனும் ஒண்ணு அறியாதவன் வாயிலே மண்ணு என்று இருவருமாகச் சொன்னதுமாகத் தெரிவித்து மண்ணை வெட்டி அடிப்பது கல்கியின் நகைச்சுவைப் பொறி !

சோழ சாம்ராஜ்யத்தில் எல்லா ஆளுமையோடு திகழும் – சொந்தக் கொடியாகப் பனைமரக் கொடி வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பழுவேட்டரையர் குலத்தின் பெரிய பழுவேட்டரையர் வந்திறங்குவது அடுத்த முக்கிய காட்சி. மூடு பல்லக்கில் அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் செல்லும் அவரது இளம் மனைவி நந்தினி – யார் என்று அறியாத வழிப் பெண்ணாக அவளைப் பார்த்து வயதான காலத்திலும் அவர் மோகித்து ஊரறிய மணந்துகொண்ட பெண்! அவரது குழாம் அப்படியே கடம்பூர் மாளிகை செல்கிறது. அவரது ஆகப் பெரும் இலட்சியம், ஆட்சியில் இருக்கும் வயது மூத்த, உடல் நலம் நலிந்து மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் சுந்தரச் சோழனை தமது ஆளுமையைச் செலுத்திச் சம்மதிக்க வைத்து தமது பேச்சைக் கேட்கும் மதுராந்தகனை சக்ரவர்த்தி ஆக்குவது. அதற்கு சிற்றரசர்கள் பலரது ஆதரவை முன்னதாகத் திரட்டி வைத்துக் கொள்ள ரகசிய ஆலோசனைக்கு அவர் செல்வதிலிருந்து கதை விருவிருப்பு கொள்கிறது.

ஆனால் நந்தினிக்கு வேறு நிகழ்ச்சி நிரல் இருக்கிறது. அவரது இலட்சியம் சோழ வம்சத்தையே அழிப்பது. அதற்கு ரவிதாசன் என்னும் மந்திரவாதியின் துணை, அவனது அடியாட்கள் பலம் அவளது தேர்வாக இருக்கிறது. அநாதை என்று கருதப்படும் நந்தினியின் பிறப்பில் உள்ள புதிர், கதையின் முக்கிய வேர்களில் ஒன்று. இதனிடையே இலங்கைப் போரை அடுத்து, அங்கே எல்லாம் இழந்த மக்களுக்கு மறுவாழ்வுக்கான கட்டமைப்பில் இருக்கிறார் சுந்தர சோழரின் இளைய மகன் அருள் மொழி வர்மன். இளவரசர் ஆதித்திய கரிகாலன் உயிருக்கு ஆபத்து பல முனைகளில்! அவரது உயிர் நண்பன்தான் வந்தியத் தேவன்.

அசாத்திய சாகசக்காரன், சமத்காரப் பேச்சுக்குச் சொந்தக்காரன், அழகிய காதலன் என்று உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் வந்தியத்தேவன் பாத்திரம் மேடையைக் கட்டி ஆள்கிறது. துள்ளலும் ஓட்டமுமான நடை, துணிச்சலான நறுக் பேச்சு, வேகமான கத்தி வீச்சு, பகைவனுக்கு எதிராகவும் நெஞ்சு நிமிர்த்தி நிற்கும் வீரம், மதில்களுக்கிடையே தாவுவதும், பதுங்கிக் கேட்பதும், சிறையில் தப்புவதுமாக சிறப்பான உடல் மொழியில் நாடகம் நெடுக மிளிர்கிற பாத்திரம்! எனக்கு முகஸ்துதி பிடிக்காது என்னும் நந்தினியிடம், வேண்டுமானால் முதுகு பக்கம் திருப்பிக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்வதும், ஆனால் நான் பெண்களிடத்தும் போர்க்களத்திலும் முதுகு காட்டப் பிடிக்காதவன், ஆகவே தாராளமாக என்னை முகஸ்துதி செய்யலாம் என்று சொல்லும் மறுமொழியும் கைத்தட்டல் பெறுகின்றன. ‘காளிதாசனும், முத்தொள்ளாயிரம் பாடிய கவியும் வருணிக்க மாட்டாத’ காதலைப் பரிமாறிக் கொள்ளும் கண்களோடு வந்தியத்தேவனும், இளவரசி குந்தவையும் சந்திக்கும் கவித்துவ மிக்க காதல் காட்சியும் அற்புதமான நிகழ்த்துதல் ஆகிறது.

கம்பீரம் குலையாத பாத்திரங்களாக குந்தவை ஒரு புறம், நந்தினி மறுபுறம். சிலிர்க்கவைக்கும் முக்கிய பெண் பாத்திரமாக பூங்குழலி என்னும் சமுத்திர குமாரி. துடுக்குப் பேச்சும், துடுப்பின் பேச்சுமாக கைக்குப் பிடிபடாது வந்தியத் தேவனோடு வம்பு செய்யும் அறிமுகக் காட்சியில் வாலைக் குமரியடி என்ற மாதிரி என்ன ஒயில், என்ன வேகம், என்ன தாவுதல், என்ன அசாதாரண குறும்பு….சாதாரண மனிதர்களே அரசாட்சிக்கு விசுவாசமிக்க பணியாளர்களாக அமைவதும், ஆட்சிக்கு அலைவோர் எப்போதும் சூழ்ச்சிக்கு திட்டமிடுவோராக இருப்பதும் நாடகத்தில் சிறப்பிடம் பெறுகிறது.

பழுவேட்டரையரே ஒரு கட்டத்தில் அதிர்ந்துபோகும்படி நந்தினியின் சூழ்ச்சிகள் வேறு திசையில் வளர்கையில், நந்தினி தனது தந்தை சில காலம் சேர்ந்து வாழ்ந்த ஊமைப் பெண் மந்தாகினியின் பெண் என்ற புரிதலோடு குந்தவை அவள்பால் பரிவோடு அணுக நினைப்பதும், உண்மை வேறொன்றாக இருக்க, ஆதித்திய கரிகாலனைக் கொல்ல திட்டமிடும் நந்தினி அவனை உள்ளபடி நேசித்தவளாக இருக்க அதன் முரண்பாடுகள் விரியும் இடம் நாடகத்தின் முக்கிய பகுதியாகிறது. அந்தக் காட்சியின் இறுதி, கரிகாலனின் மரணத்தில் முடிவது அந்தக் கொலையைச் செய்தது யார் என்ற புதிரை எழுப்புகிறது.

தனது நேசத்திற்குரியவன் தனது அண்ணனைக் கொன்ற பழியொடு எதிரே நிற்க குந்தவை படும் பாடு அடுத்த கட்டம். தனது பாவமே தனது மகனைக் கொன்றது என்று புலம்புகிறது சுந்தரச் சோழனின் முதிய உள்ளம். நடந்தவற்றின் விளக்கங்கள் அடுத்தடுத்து உரையாடலின் வழி வெளிச்சத்திற்கு வர, பழுவேட்டரையர் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொண்டு வந்தியத்தேவன் நிரபராதி என்று சொல்லிப் பிரிகிறார். இளைய மகன் அருள் மொழி வர்மன் (எதிர்காலத்தில் ராஜ ராஜன் என்று வழங்கப்பட இருப்பவன்) பட்டம் ஏற்பார் என்று எல்லோரும் எதிர்பார்க்க, அவனோ சேந்தன் அமுதனுக்கு முடி சூட்டி அழகு பார்க்கும் இடத்தில் நிறைவு பெறுகிறது நாடகம்.

பெரிய பிராட்டியின் பாத்திரம் நுட்பமானது. மதுராந்தகனின் தாய் என்று அறியப்பட்டிருப்பவரின் தீர்மானமான குரல், சக்கரவர்த்தியாக ஆவதைத் தடுக்க அவனுக்கும், அவருக்குமான வாத பிரதிவாதங்கள் மேடையில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. மூடு பல்லக்கின் திரை விலகுவதுபோல விரியும் நந்தினியின் பாத்திரமும் சிறப்புக் கவனத்தோடு நாடகத்தில் உருவாக்கம் கொள்கிறது. இலங்கையில் புத்த பிக்குகள் உதவியோடு ஆட்சியைப் பிடிக்கலாம் என்று தனக்கு சொல்லப்படும் யோசனையை நிராகரிக்கும் அருள் மொழி வர்மன், மதமும், ஆட்சியையும் கலக்கக் கூடாது என்று சொல்லுமிடம் கவனத்தைப் பெறுகிறது.

மதில் அடுக்குகள், பட்டத்து யானை, படகோட்டம், அரச கட்டில் என சிறப்பான கலை அம்சங்களை அமைத்துக் கொடுத்திருப்பவர் தோட்டா தரணி. காட்சிப் பொருள்களின் நாடக மாந்தர்களைக் கொண்டே பின்புலத்தை சற்றே மாற்றி அமைத்தபடி, அடுத்தடுத்த காட்சிக்குத் திரையைப் பயன்படுத்தாது வேகமாக நகர்கிறது நாடகம். குரவைப் பாட்டும், கும்மாள ஆட்டமும், குறைவில்லாத நகைச்சுவையும், தொய்வற்ற கதைப் போக்கும், பிரமிக்க வைக்கும் வாள்சண்டையும், யானையின் பிரவேசமும், தெறிப்பான வசனங்களுமாக எந்தத் தலைமுறையினரையும் ஈர்க்க வல்லதாக நாடகம் வெளிப்படுகிறது.

முந்தைய மேடையேற்றத்தின்போது தாம் ஏற்ற அதே பெரிய பழுவேட்டரையர் பாத்திரத்தில் தோன்றும் பேராசிரியர் மு இராமசாமி தமது முக பாவங்களாலும், உடல் மொழியாலும் அற்புத நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். அவரோடு நேருக்கு நேர் மோதும் ஆதித்திய கரிகாலன் வேடத்தை ஏற்றிருக்கும் நடிகர் பசுபதி சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். வந்தியத்தேவன் (தயாள்), குந்தவை (பிரீதி), பூங்குழலி (காயத்ரி), அருள்மொழி வர்மன், அவன் காதலி வானதி,ஆழ்வார்க்கடியான், நந்தினி….என அனைத்துப் பாத்திரங்களைச் செய்தவர்களும் தங்களது அருமையான திறனைச் செலுத்தி நெஞ்சில் நிற்கின்றனர். சோழனாகிவிட்ட எனது அருமைத் தோழன் ரமேஷ், சுந்தரச் சோழன் வேடத்தில் மூப்பின் அவஸ்தைகளையும், ஆட்சி பாரத்தின் வேதனையையும், சூழ்நிலைக் கைதியாகித் துடிக்கும் வலியையும் சிறப்புறக் கொணர்ந்திருப்பவர். பால் ஜேக்கப் இசை, கதையின் பின்மொழியாக ஒலிக்கிறது.

தமது தொடரை முடித்த பிறகு அதிகம் கேள்விக் கணைகளை எதிர்கொண்டதாக நாவலின் பின்னுரையில் எழுதுகிறார் கல்கி. எல்லாவற்றையும் எப்படி சொல்லிவிட முடியும் என்பதாகவும், வரலாற்று நாவலை ஒரு கட்டத்தில் முடிக்கத் தானே வேண்டும் என்றும் சொல்கிற அவரது குரல், மிகக் குறைந்த நேரத்தில் இத்தனை பெரிய நாவலை நாடகமாக நிகழ்த்துபவர்களும் ஒரு கட்டத்தில் அதை முடிக்கத் தானே வேண்டியிருக்கிறது என்ற குரலாக இப்போது கேட்கிறது. தொடர்ந்து படிக்க வைக்கும் நாவலைப் போலவே, மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டுவதாகவே நாடகம் நிறைவடையவும் செய்கிறது. ஈடுபாட்டோடு உழைத்திருக்கும் அனைத்துக் கலைஞர்களுமே வாழ்த்துக்குரியவர்கள்.

தமிழ் வாசக பரப்பில் இன்றும் உயிர்ப்போடு பேசப்படும் புதினங்களில் முக்கியமானதாக விளங்குவது கல்கி அவர்களின் பொன்னியின் செல்வன். மூன்றரை ஆண்டுக் காலம் கல்கி இதழில் வாராவாரம் தொடராக வந்து கொண்டிருந்தபோதே ஏராளமான வாசகர்களைக் கட்டிப் போட்டு வைத்திருந்த வரலாற்றுக் காவியம் அது. 1950ல் தொடங்கப்பட்ட இந்த தொடர், 1954ல் முடிந்ததன் அறுபதாம் ஆண்டு நிறைவு கொண்டாட்டமாக பொன்னியின் செல்வன் மீண்டும் நாடக வடிவில் தமிழ் மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. 1999ல் மேஜிக் லாண்டர்ன் குழுவினரின் படைப்பாக அரங்கேறிய இந்த நாடகம், மீண்டும் அவர்களது குழுவின் ஆதார வலுவோடு புதிய கலைஞர்களையும் உட்கொண்டு எஸ் எஸ் இண்டர்நேஷனல் நிறுவனத்தின் தயாரிப்பாக சென்னை மியூசிக் அகாதமியில் ஜூன் 8ம் தேதி முதல் 14 தேதி வரை மாலைக் காட்சியாக நிகழ்த்தப் படுகிறது.

நாவல் நிறைவு பெற்ற அதே 1954ம் ஆண்டு டிசம்பர் 5ம் தேதி எழுத்தாளர் கல்கி இயற்கை எய்தினார். இந்த ஆண்டு, அவரது மறைவின் அறுபதாண்டு நிறைவும் கூட! இந்த நாவல் வெளிவந்தபோது கல்கி இதழின் விற்பனை 75,000 பிரதிகள் கூடியதாம். அதனால், தேச அளவில் இரண்டாவது அதிக விற்பனை ஆகும் இதழாக கல்கி வளர்ந்தது. கல்கி மறைவுக்குப் பின்னரும் தொடர் மறுபிரசுரம் செய்யப்பட்டு வந்திருக்கிறது. அப்படியான ஒவ்வொரு தருணத்திலும் கல்கி இதழ் 20,000 பிரதிகள் அதிக விற்பனை ஆனதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த அளவுக்குத் தொடர்ந்து வாசகர்கள் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்ட நாவல், பொன்னியின் செல்வன்.

அந்த நாவல்தான் இப்போது மீண்டும் நாடக வடிவில் பார்வையாளரை ஈர்க்க வருகிறது. மூன்றரை ஆண்டுக் காலம் தொடராக வந்த நாவல், மூன்றரை மணி நேரம் காட்சிப் படுத்தப் படுவது ஓர் அசாத்திய முயற்சி. நாடக ஆக்கத்தை குமரவேல் சாதித்திருக்கிறார். இயக்குனர் பிரவீன் சிறப்பான நெறியாள்கை செய்திருக்கிறார். பல முறை நாவலை வாசித்துத் திளைத்த நினைவுகளோடு வருபவர்களையும், நாவல் வாசிக்காத புதிய தலைமுறையினரையும் ஒரு சேர நிறைவான உள்ளத்தோடு திரும்புமாறு ஓர் அனுபவத்தை ஏற்படுத்த முயற்சி செய்திருக்கிறோம் என்கிறார் எஸ் எஸ் இண்டர்நேஷனல் நிறுவனத்தின் சார்பில் வரவேற்கும் இளங்கோ குமணன். அது நிறைவேறும் என்றே தோன்றுகிறது.

நன்றி: தீக்கதிர்

படம் உதவி: http://www.yarl.com/forum3/index.php?showtopic=91180&page=4