Tag: சக்தி சக்திதாசன்

சக்தி சக்திதாசன்

“கலைமகள் கைப்பொருளே”

கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடல்களில் ஆன்மீகம் என்ற தொடரில் இன்று நாம் ஆராயப் போகும் பாடல், “கலைமகள் கைப்பொருளே”.

வசந்த மாளிகை எனும் திரைப்படத்தில் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேஷன் , வாணிஸ்ரீ சம்பந்தப்பட்ட காட்சி.

திரைப்படத்தில் இது ஒரு எளிய காட்சியாகத் தோன்றுகிறது.

அன்பிற்காக ஏங்கும் ஒரு இளைஞன். செல்வம் இருந்தும் மனநிம்மதி இல்லாத வாழ்க்கை.

தவறான பழக்கங்களின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் அவன்.

அவனை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்ற தூய எண்ணத்துடன் வரும் ஒரு இளம் பெண்.

கவனிப்பாரற்று மூலையில் கிடந்த வீணையை எடுத்துத் தூசி தட்டி இசைக்கிறாள்.

கதைக்கு இது போதும்.

ஆனால் கவியரசருக்கு அது போதாது.

அவரது சொற்கள் கதையைத் தாண்டி மனித வாழ்க்கைக்குள் நுழைகின்றன.

அதையும் தாண்டி ஆன்மாவின் வாசலைத் தட்டுகின்றன.

வீணை என்பது வெறும் இசைக்கருவி அல்ல.

அது மனித மனம்.

அதன் நரம்புகள் மனிதனின் எண்ணங்கள்.

அதை மீட்டும் விரல்கள் இறையருள் அல்லது ஞானகுருவின் வழிகாட்டுதல்.

இவ்வாறு பார்க்கத் தொடங்கும்போது இந்தப் பாடல் முழுவதும் ஒரு ஆன்மீக உபநிடதமாக நமக்குள் விரிகிறது.

**”கலைமகள் கைப்பொருளே
உன்னை
கவனிக்க ஆளில்லையோ”**

இங்கு வீணையைப் பார்த்து கேட்கப்படும் கேள்வி, உண்மையில் மனிதனைப் பார்த்து கேட்கப்படும் கேள்வி.

ஒவ்வொரு மனிதனும் கலைமகளின் படைப்பே.

ஒவ்வொரு உயிரும் இறைவனின் அற்புதமான வடிவமைப்பு.

அளவற்ற திறமைகள், கருணை, அன்பு, அறிவு, ஞானம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பொக்கிஷம்.

ஆனால் அந்தப் பொக்கிஷத்தை கவனிக்க யார் இருக்கிறார்கள்?

பெரும்பாலான மனிதர்கள் வெளி உலகத்தை வெல்வதற்காக வாழ்கிறார்கள்.

ஆனால் தங்களுடைய உள்ளத்தை அறிந்து கொள்ள நேரம் ஒதுக்குவதில்லை.

வீணை தூசி படிவது போல மனித மனமும் ஆசை, அகந்தை, பொறாமை, பயம், கோபம் ஆகிய தூசிகளால் மூடப்படுகிறது.

அந்தத் தூசியை துடைக்காமல் இசை வராது.

மனதைத் தூய்மைப்படுத்தாமல் ஆன்மீகம் மலராது.

**”விலையில்லா மாளிகையில்
உன்னை
மீட்டவும் விரலில்லையோ”**
இந்த “விலையில்லா மாளிகை” என்பது மனித உடல்.

உலகிலுள்ள எந்த அரண்மனையையும் விட விலைமதிப்பற்றது.

ஏனெனில் இதில் உயிர் இருக்கிறது.

உணர்வு இருக்கிறது.

சிந்தனை இருக்கிறது.

ஆன்மா இருக்கிறது.

இவ்வளவு அற்புதமான உடலுக்குள் இருக்கும் மனம் இசைக்கப்படாமல் கிடக்கிறது.

வீணை தனியாக இசைக்க முடியாது.

அதை மீட்டும் விரல்கள் வேண்டும்.
அதேபோல மனித வாழ்க்கைக்கும் விழிப்புணர்வு வேண்டும்.

அது தியானமாக இருக்கலாம்.
ஞானமாக இருக்கலாம்.

குருவின் உபதேசமாக இருக்கலாம்.

இறையருளாக இருக்கலாம்.

**”உன்னிடம் ஆயிரம் ராகங்களே
என்றும் உனக்குள் ஆயிரம் கீதங்களே”**

இந்த வரிகளில் கவியரசர் மனிதனின் எல்லையற்ற ஆற்றலைச் சொல்கிறார்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் எண்ணற்ற திறமைகள் உறங்கிக் கிடக்கின்றன.

அதேபோல ஆன்மீகப் பயணத்திற்குத் தேவையான எல்லா விதைகளும் அவனுக்குள்ளேயே உள்ளன.

அன்பு…
கருணை…
மன்னிப்பு…
அமைதி…
தியாகம்…
பேரானந்தம்…

இவை வெளியிலிருந்து வருவதில்லை.

அவை அனைத்தும் உள்ளேயே இருக்கின்றன.

ஆனால் அவை விழித்தெழ வேண்டும்.

ஒரு விதைக்குள் முழு மரம் இருப்பது போல, ஒரு மனிதனுக்குள் முழுமையான ஞானியின் சாத்தியமும் மறைந்தே இருக்கிறது.

அதனால்தான் கவியரசர் “ஆயிரம் ராகங்கள்” என்று கூறுகிறார்.
அதாவது எண்ணற்ற பரிமாணங்கள்.

எண்ணற்ற உயர்வுகள்.

எண்ணற்ற சாத்தியங்கள்.

**”இசையறிந்தோர்கள் மீட்டுங்களே
இல்லை எனக்கேனும் வழி காட்டுங்களே”**

இது பாடலின் மிக ஆழமான ஆன்மீக வரிகளில் ஒன்று.

இசையறிந்தோர் என்றால் வீணை வாசிப்பவர்கள் மட்டுமல்ல.

வாழ்க்கையின் இசையை அறிந்தவர்கள்.

உள்ளத்தின் மொழியை அறிந்தவர்கள்.

ஞானிகள்.
சித்தர்கள்.
மகான்கள்.
உண்மையான குருக்கள்.

நமக்குள் இருக்கும் இறையொளியை அவர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள்.

அவர்களால் நம்மை விழித்தெழச் செய்ய முடியும்.

அப்படி யாரும் இல்லையெனில்,
“எனக்காவது வழி காட்டுங்கள்” என்று பணிவுடன் வேண்டுகிறது இந்த வரி.

ஆன்மீகத்தின் முதல் படி பணிவே.

“எனக்கெல்லாம் தெரியும்” என்று நினைப்பவன் கற்றுக்கொள்ள மாட்டான்.

“எனக்குத் தெரியாது” என்று ஒப்புக்கொள்பவனே ஞானத்தை அடைகிறான்.

“நான் யார் உன்னை மீட்ட வரும்”
இது சாதாரண வசனம் அல்ல.

இது மனிதனின் நித்தியக் கேள்வி.
“நான் யார்?”

இந்தக் கேள்வியே அனைத்து ஆன்மீகப் பயணங்களின் தொடக்கம்.

உடலா நான்?
மனமா நான்?
எண்ணமா நான்?
பெயரா நான்?
புகழா நான்?
இல்லை.

இவை அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் சாட்சியே நான்.

இந்த உணர்வை நோக்கிச் செல்லும் அழைப்பாகவே இந்த வரி ஒலிக்கிறது.

**”ஏனோ துடிக்கின்றேன்
அதன் இனம் தெரியாமல் தவிக்கின்றேன்”**

மனிதனின் அமைதியின்மைக்கு இதைவிட அழகான விளக்கம் இருக்க முடியுமா?

ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

பணம்.
புகழ்.
பதவி.
உறவுகள்.
வெற்றிகள்.

இவற்றையெல்லாம் அடைந்த பிறகும் ஏன் ஒரு வெறுமை?

ஏனெனில் ஆன்மா இறைவனைத் தேடுகிறது.

ஆனால் மனம் பொருள்களைத் தேடுகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான போராட்டம்தான் மனிதனின் தவிப்பு.

அந்தத் தவிப்பின் காரணம்.

தெரியாததால் அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் அலைந்து திரிகிறான்.

“சொர்க்கமும் நரகமும் நம் வசமே”
இது ஆன்மீகத்தின் மிகப் பெரிய உண்மை.

சொர்க்கம் ஒரு இடமல்ல.

நரகம் ஒரு இடமல்ல.

அவை மனநிலைகள்.

அன்பு நிறைந்த மனம் சொர்க்கம்.

வெறுப்பு நிறைந்த மனம் நரகம்.

மன்னிக்கும் மனம் சொர்க்கம்.

பகை கொள்ளும் மனம் நரகம்.

தியானம் செய்யும் மனம் சொர்க்கம்.

அமைதியற்ற மனம் நரகம்.

வெளியில் சொர்க்கத்தைத் தேடுபவன் ஏமாறுகிறான்.

உள்ளே சொர்க்கத்தை உருவாக்குபவன் ஞானியாகிறான்.

“நான் சொல்வதை உன் மனம் கேட்கட்டுமே”

மனம் எப்போதும் வெளியில் ஓடுகிறது.

ஆனால் ஆன்மாவின் குரல் எப்போதும் உள்ளிருந்து அழைக்கிறது.

அந்தக் குரலைக் கேட்பதே தியானம்.

அந்தக் குரலைப் பின்பற்றுவதே ஆன்மீகம்.

அந்தக் குரலோடு ஒன்றுபடுவதே முக்தி.

“சத்தியம் தர்மங்கள் நிலைக்கட்டுமே”

மனித சமுதாயம் சட்டங்களால் நிலைப்பதில்லை.

சத்தியத்தாலும் தர்மத்தாலுமே நிலைக்கிறது.

சத்தியம் இல்லாத அறிவு அழிவைத் தரும்.

தர்மம் இல்லாத அதிகாரம் கொடுமையை உருவாக்கும்.

ஆகவே மனிதன் முதலில் தன்னுள் சத்தியத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

பிறகு தர்மத்தை வாழ வேண்டும்.

அப்போதுதான் உலகமும் அமைதியடையும்.

“இது தாய்மையின் குரலாய் ஒலிக்கட்டுமே”

ஆன்மீகத்தில் இறைவன் பல வடிவங்களில் பேசுகிறார்.

சில நேரங்களில் குருவாக.

சில நேரங்களில் நண்பனாக.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை அனுபவமாக.

ஆனால் மிக உயர்ந்த வடிவம் தாய்மை.

தாய் கண்டிப்பாள்.

ஆனால் அன்பால்.
தாய் திருத்துவாள்.

ஆனால் கருணையால்.
அதேபோல் இறையருளும் மனிதனை வழிநடத்துகிறது.

இந்தப் பாடல் முழுவதும் அந்தத் தாய்மையின் அழைப்பாகவே ஒலிக்கிறது.

கவியரசர் கண்ணதாசனின் பெருமை என்னவென்றால், அவர் எழுதிய பாடல்களை ஒரு காதல் பாடலாகவும் ரசிக்கலாம்.

ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவமாகவும் சிந்திக்கலாம்.

ஒரு ஆன்மீக உபதேசமாகவும் அனுபவிக்கலாம்.

இந்தப் பாடலில் வரும் வீணை, ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயம்.
அதன் நரம்புகள் நமது எண்ணங்கள்.

அதன் இசை நமது வாழ்க்கை.
அதை மீட்டும் விரல்கள் ஞானமும் இறையருளும்.

அந்த இசை ஒலிக்க வேண்டுமெனில் முதலில் நம்மீது படிந்துள்ள அறியாமை என்னும் தூசியை அகற்ற வேண்டும்.

அப்போதுதான் நமக்குள்ளே உறங்கிக் கிடக்கும் ஆயிரம் ராகங்கள் விழித்தெழும்.

ஆயிரம் கீதங்கள் ஒலிக்கும்.

அப்போது மனித வாழ்க்கை வெறும் வாழ்வாக இருக்காது.

அது இறைவன் இசைக்கும் ஒரு தெய்வீக வீணையாக மாறிவிடும்.

“உன்னிடம் ஆயிரம் ராகங்களே; என்றும் உனக்குள் ஆயிரம் கீதங்களே” என்ற கவியரசரின் வரிகள்,

ஒவ்வொரு மனிதனின் உள்ளேயும் உறங்கிக் கிடக்கும் அளவற்ற ஆன்மீகச் செல்வத்தை நினைவூட்டும் நித்திய மந்திரமாக என்றும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

சக்தி சக்திதாசன்

பாத்தா பசுமரம்
படுத்து விட்டா
நெடுமரம்

சேத்தா விறகுக்காகுமா
ஞானத்தங்கமே
தீயிலிட்டா
கரியும் மிஞ்சுமா

கட்டழுகு
மேனியை பார்
பொட்டும் பூவுமா
நீட்டி கட்டையில
படுத்துவிட்டா
காசுக்காகுமா

வட்டமிடும்
காளையை பார்
வாட்ட சாட்டமா

கூனி
வளைஞ்சு விட்டா
உடம்பு இந்த
ஆட்டம் போடுமா

பொன்னும் பொருளும்
மூட்டகட்டி
போட்டு வச்சாரு

இவரு
போன வருஷம்
மழைய நம்பி
வெதவெதச்சாரு

ஏட்டு கணக்க
மாத்தி மாத்தி
எழுதி வச்சாரு

ஈசன்
போட்ட கணக்கு
மாறவில்லே
போய் விழுந்தாரு

அறுவடையே
முடிக்கும் முன்னே
விதைக்கலாகுமா

அட ஆண்டவனே
உன் படைப்பில்
இத்தனை வேகமா

பத்து புள்ள
பெத்த பின்னும்
எட்டு மாசமா
இந்தப்பாவி மகளுக்கெந்த நாளும்
கர்ப்பவேஷமா ?

திருவிளையாடல் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற இந்தப் பாடல், வெளிப்படையாகப் பார்க்கையில் வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு புலம்பல் போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த தளத்தில் அது ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பார்வையைக் கொண்ட ஒரு தத்துவச் சித்திரமாக விளங்குகிறது.

கவியரசர் கண்ணதாசன், மிக எளிய கிராமிய உருவகங்களைக் கொண்டு, ஆத்மா–உடல், மாயை–உண்மை, கர்மம்–இறைச்செயல் ஆகிய பரந்த ஆன்மீக கருத்துகளை மக்கள் வாழ்வோடு இணைத்து சொல்லும் திறமை பெற்றவர்.

அந்த அடையாளங்கள் இந்தப் பாடலின் ஒவ்வொரு சரணத்திலும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன.

“பசுமரம் படுத்து விட்டா நெடுமரம் சேத்தா விறகுக்காகுமா” என்ற தொடக்கம், உயிருடன் இருக்கும் மனிதனும் உயிர் நீங்கிய உடலும் என்ன வித்தியாசம் என்பதை மிகத் துல்லியமாக எடுத்துரைக்கிறது.

பசுமரமாக இருந்தது நெடுமரமாக மாறுவது என்பது, உயிருள்ள உடல் சடலமாக மாறுவதைக் குறிக்கிறது.

இங்கு கண்ணதாசன் உடலின் நிலையற்ற தன்மையையும், உயிரின் மதிப்பையும் ஒரே வரியில் சொல்கிறார்.

“தீயிலிட்டா கரியும் மிஞ்சுமா” என்பது, உடலின் இறுதி நிலையை நினைவூட்டும் ஒரு உவமை.

இந்த உடல் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும், இறுதியில் அது சாம்பலாகி விடும் என்பதை அவர் நினைவூட்டுகிறார்.

இது பகவத் கீதையின் “அநித்யம் அசுகம் உலகம்” என்ற கருத்தோடு ஒத்துப்போகிறது.

“கட்டழுகு மேனியை பார் பொட்டும் பூவுமா” என்ற வரிகளில், மனிதன் தனது உடலை அலங்கரிக்கும் பற்று வெளிப்படுகிறது.

ஆனால் “நீட்டி கட்டையில படுத்துவிட்டா காசுக்காகுமா” எனும் கேள்வி, அந்த அழகின் பயனற்ற தன்மையைச் சுட்டுகிறது.

இறந்த உடலை வைத்துப் பணம் சம்பாதிக்க முடியாது.

அதுபோல, வாழ்நாளில் நாம் சேகரிக்கும் வெளிப்புற அலங்காரங்கள் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு உதவாது என்பதே கருத்து.

இது சைவ சித்தாந்தத்தின் “உடம்பு ஒரு கூடு” என்ற பார்வையோடு இணைகிறது.

“வட்டமிடும் காளையை பார் வாட்ட சாட்டமா” என்ற வரிகள், உலக வாழ்க்கையின் சுழற்சியைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

காளை ஒரு வட்டத்தில் சுற்றிக் கொண்டே இருப்பது போல, மனிதனும் ஆசை, பேராசை, துன்பம், இன்பம் ஆகியவற்றின் சுழற்சியில் சிக்கிக் கிடக்கிறான்.

“கூனி வளைஞ்சு விட்டா உடம்பு இந்த ஆட்டம் போடுமா” என்பது, வயதான உடல் இந்த உலக ஆட்டத்தில் பங்கேற்க முடியாது என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

இங்கு கண்ணதாசன், காலத்தின் தாக்கத்தையும், உடலின் சிதைவையும், அதனுடன் வரும் விழிப்புணர்வையும் எடுத்துரைக்கிறார்.

“பொன்னும் பொருளும் மூட்டகட்டி போட்டு வச்சாரு” என்ற வரி, மனிதன் சேமிக்கும் செல்வங்களின் மீது வைத்திருக்கும் பற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் “இவரு போன வருஷம் மழைய நம்பி வெதவெதச்சாரு” என்பது, மனிதன் தனது திட்டங்களைக் கொண்டு வாழ்ந்தாலும், இயற்கையும் இறையும் தான் இறுதி முடிவை நிர்ணயிக்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.

இங்கு “ஏட்டு கணக்க மாத்தி மாத்தி எழுதி வச்சாரு” என்பது மனிதன் தனது கணக்குகளை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பதை குறிக்க, “ஈசன் போட்ட கணக்கு மாறவில்லே போய் விழுந்தாரு” என்பது இறைவனின் திட்டம் மாற்றமில்லாதது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

இது கர்ம சித்தாந்தத்தின் மையக் கருத்து.

“அறுவடையே முடிக்கும் முன்னே விதைக்கலாகுமா” என்ற வரி, வாழ்க்கையின் இயற்கை ஒழுங்கை எடுத்துரைக்கிறது.

விதைப்பு–வளர்ச்சி–அறுவடை என்ற சுழற்சி, மனித வாழ்க்கையிலும் பொருந்தும்.

ஆனால் “அட ஆண்டவனே உன் படைப்பில் இத்தனை வேகமா” என்ற வரி, அந்த இயற்கை ஒழுங்கு சில நேரங்களில் உடைந்து போகும் போது மனிதனின் குழப்பத்தையும் வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இது மனிதன் எதிர்பாராத இழப்புகளை சந்திக்கும் போது எழும் ஆன்மீகக் கேள்வி.

“பத்து புள்ள பெத்த பின்னும் எட்டு மாசமா இந்தப்பாவி மகளுக்கெந்த நாளும் கர்ப்பவேஷமா” என்ற இறுதி வரிகள், மிகவும் ஆழ்ந்த துயரத்தையும் அதே சமயம் வாழ்க்கையின் அநியாய உணர்வையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால் இந்த துயரத்தின் உள்ளே கூட, இறைவனின் லீலைக்கான ஒரு ஒப்புதல் இருக்கிறது.

இது திருவிளையாடல் என்ற கருத்தோடு நேரடியாக இணைகிறது .

இறைவன் செய்கின்ற எல்லாமும் ஒரு விளையாட்டு.

மனிதன் அதை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறான்.

இந்தப் பாடல் முழுவதும், கண்ணதாசன் மிக எளிய மொழியில், கிராமிய உருவகங்களைக் கொண்டு, அத்வைதம், கர்மம், மாயை போன்ற சிக்கலான ஆன்மீகக் கருத்துகளை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு இணைக்கிறார்.

இதுவே அவரது கவிதைத் திறமையின் உச்சம்.

அவர் தத்துவத்தை பாடலாக்குகிறார்.

பாடலை வாழ்க்கையாக மாற்றுகிறார்.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் இந்தப் பாடல் ஒரு கண்ணாடியாக நிற்கிறது.

நாம் சேகரிக்கும் செல்வம், நாம் பெருமைபடும் அழகு, நாம் திட்டமிடும் எதிர்காலம் இவை அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் மாறக்கூடியவை.

ஆனால் அந்த மாற்றங்களின் பின்னால் ஒரு பெரிய சக்தி இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தால், வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம் பார்வை மாறும்.

அதுவே ஆன்மீகத்தின் தொடக்கம்.

கவியரசர் கண்ணதாசன், இந்தப் பாடலின் மூலம், “வாழ்க்கை நிலையற்றது” என்ற ஒரு சாதாரண உண்மையை மட்டும் சொல்லவில்லை.

“நிலையற்றதின் பின்னால் இருக்கும் நிலையானதைத் தேடு” என்ற ஆழ்ந்த ஆன்மீக அழைப்பை வழங்குகிறார்.

அதனால் தான் அவரது பாடல்கள் காலத்தைக் கடந்தும் வாழ்கின்றன.

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினுமினிய வல்லமை வாசகர்களே !

மீண்டும் உங்கள் முன்னே கவியரசரின் பாடல் வரிகளுக்குள் புதைத்திருக்கும் வரிகளின் ஆன்மீகத்தை எனது கோணத்தில் பார்த்ததை பகிர்கிறேன்.

1962ம் ஆண்டு வெளிவந்த ” வளர்பிறை ” எனும் திரைப்படத்தில் வெளிவந்த ” பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியம் ” எனும் பாடல் கே.வி.மகாதேவன் இசையில் டி.எம்.எஸ் குரலில் ஒலித்தது.

கவியரசரின் வரிகளை சரணங்களில் பார்ப்போம்,

பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஓரு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு
புரியாமலே இருப்பான் ஒருவன் – அவனை
புரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்

தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுகுள்ளே
தேங்காயைப் பொல் இருப்பான் ஒருவன் தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுகுள்ளே
தேங்காயைப் பொல் இருப்பான் ஒருவன் – அவனை
தெரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்

முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு
சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன்
முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு
சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன் – அவனை
தொடர்ந்து சென்றால் அவன் தான் இறைவன்

கோழிக்குள் முட்டை வைத்து முட்டைக்குள் கோழி வைத்து
வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன்
கோழிக்குள் முட்டை வைத்து முட்டைக்குள் கோழி வைத்து
வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன் – அந்த
ஏழையின் பேர் உலகில் இறைவன்

கவியரசர் கண்ணதாசன் தமிழ் திரையிசை உலகில் மட்டுமல்ல, தத்துவ இலக்கிய உலகிலும் தனி இடம் பெற்றவர்.

அவரது பாடல்கள் வெறும் சொல் அழகுக்காக மட்டும் எழுதப்படவில்லை.

அவை மனித உள்ளத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டு, இறைவனின் இயல்பை எளிய உருவகங்கள் வழி விளக்கும் தத்துவ நூல்கள்.

“பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியம்” என்ற இப்பாடல் அதற்கு சிறந்த சான்று.

நான்கு சரணங்களில் அவர் இறைவனின் நான்கு வேறுபட்ட தத்துவ இயல்புகளை அகண்ட இயல்பு, மறைந்திருக்கும் தன்மை, அன்பின் வடிவம், படைப்பின் மர்மம்
நேர்த்தியாக விரிக்கிறார்.

முதல் சரணம்

பூஜ்ஜியத்தில் ராஜ்ஜியம்: அகண்ட தத்துவம்

“பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு புரியாமலே இருப்பான் ஒருவன்” என்ற வரிகளில் கண்ணதாசன் வேதாந்தத்தின் உயரிய சிந்தனையை ஒரே வரியில் சுருக்கி வைக்கிறார்.

பூஜ்ஜியம் என்பது வெறுமை அல்ல
அது எல்லாமற்ற நிலை அல்ல, எல்லாமுடைய நிலை.

கணித உலகில் பூஜ்ஜியம் இல்லாமல் எந்த எண்ணும் அர்த்தமற்றது.

அதைப் போலவே இறைவன் இல்லாமல் எந்த படைப்பும் அர்த்தமற்றது என்பதை இந்த உருவகம் ஆழமாகப் பேசுகிறது.

“ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு புரியாமல் இருப்பான்” என்பது மிக முக்கியமான தத்துவம்.

இறைவன் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், ஆட்சி செய்கிறான் என்பது நம் அன்றாட வாழ்வில் நாம் காணவே முடியாத சக்திகளை சுட்டுகிறது.

காற்று புரியாமலே மூச்சாகிறது.

இதயம் புரியாமலே துடிக்கிறது.

பூமி புரியாமலே சுழல்கிறது .

இவை யாவும் அந்த “புரியாத ராஜ்ஜியத்தின்” வெளிப்பாடுகளே.

“புரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்” என்று கவிஞர் முடிக்கும்போது, இறைவனை அறிவது புத்தகங்களால் அல்ல, உள்ளுணர்வால் மட்டுமே என்ற உபநிஷத சாரத்தை உணர்த்துகிறார்.

பூஜ்ஜியம் என்ற கணித சொல்லை இறையியல் தத்துவத்தோடு இணைத்தது கண்ணதாசனுக்கே உரிய அறிவுத் திறன்.

இரண்டாம் சரணம்

தேங்காய் உருவகம்: மறைவில் வாழும் இறைவன்

“தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுக்குள்ளே தேங்காயைப் போல் இருப்பான் ஒருவன்” இந்த உருவகம் தமிழ் கவிதை மரபில் அரிதானது.

ஒரு தென்னை மரத்திலிருந்து இளநீரை எடுத்துக் கொள்கிறோம், குடிக்கிறோம்.

ஆனால் அந்த இளநீரின் உள்ளே ஒரு மெல்லிய சதை படர்ந்திருக்கிறது.

அது காலப் போக்கில் தேங்காயாக திடமாகிறது.

ஆக, ஒரே பொருளுக்குள் மூன்று நிலைகள் இளநீர், ஓடு, தேங்காய்  ஒரே நேரத்தில் இருக்கின்றன.

இறைவனும் அப்படியே உலகின் மேற்பரப்பில் புரிந்துகொள்ளும்போது வெறும் திரவமாகவே தெரிகிறான்.

ஆழமாகத் தேடும்போது ஓட்டின் உறுதியாகத் தெரிகிறான்.

மேலும் ஆழமாக உணரும்போது தேங்காயின் நிறைவாக அனுபவிக்கப்படுகிறான்.

“தெரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்” என்ற வரி, இறைவனை அறிவது தேடல் மட்டுமே என்று சொல்கிறது.

அறிவு சாஸ்திரங்களில் இல்லை, அனுபவத்தில் இருக்கிறது என்ற ஞானமார்க்கத்தை இந்தச் சாதாரண தென்னை மரம் கற்றுத் தருகிறது.

கண்ணதாசனின் சிறப்பு என்னவென்றால், ஒரு தமிழகத் தோட்டத்தில் கிடைக்கும் பொருளை எடுத்து, அதனுள் பிரபஞ்ச ரகசியத்தை புதைத்து வைத்திருக்கிறார்.

உயர்ந்த தத்துவம் உயரிய வார்த்தைகளில் மட்டுமல்ல, எளிய வாழ்வின் உருவகங்களிலும் இருக்கிறது என்ற அவரது நம்பிக்கை இங்கே வெளிப்படுகிறது.

மூன்றாம் சரணம்

துறவியின் சுற்றம்: அன்பின் இறைவன்

“முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன்” இந்த சரணம் உணர்வு நிலையில் மிகவும் ஆழமானது.

உலகின் எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு, சுற்றமும் நண்பரும் சொத்தும் சுகமும் கசந்துபோய், தனிமையாக நிற்கும் ஒருவனுக்கு இறைவன் என்ன செய்கிறான்?

அவனுக்கு சுற்றமாக, குடும்பமாக நிற்கிறான் என்கிறார் கண்ணதாசன்.

இது ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் முதல் திருவள்ளுவர் வரை பேசிய ஒரு உண்மை இறைவன் தேவையானவர்களுக்கே தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

“பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு” என்ற தேர்வு மிக முக்கியமானது.

அனைவருக்கும் அல்ல பற்றை விட்டவர்களுக்கு மட்டுமே அவன் நெருங்குகிறான்.

வெற்றிடத்தில் மட்டுமே ஒளி நுழையும்; நிறைந்த கலசத்தில் மழைத் தண்ணீர் சேராது என்ற ஆன்மீக விதியை இங்கே காண்கிறோம்.

“தொடர்ந்து சென்றால் அவன் தான் இறைவன்” என்ற வரி பக்தி மார்க்கத்தின் சாரம்.

நாம் அவனைத் தேடினால் அவன் ஓடமாட்டான்.

நாம் விலகினால் அவன் காத்திருப்பான்.

ஆக, சாதனையும் தொடர்ச்சியும் மட்டுமே இறைவனை அடைவதற்கான வழி என்று கவிஞர் வழிகாட்டுகிறார்.

நான்காம் சரணம்

கோழி-முட்டை மர்மம்: படைப்பின் அதிசயம்

“கோழிக்குள் முட்டை வைத்து, முட்டைக்குள் கோழி வைத்து, வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன்” இந்த சரணம் படைப்பின் மர்மத்தை மிக அழகிய தர்க்கத்தில் சொல்கிறது.

கோழி முதலா, முட்டை முதலா என்ற மனித மனத்தின் நெடுங்காலமான கேள்விக்கு கண்ணதாசன் பதில் சொல்ல மறுக்கிறார் ஏனெனில் அந்தக் கேள்வியே தவறானது.

அந்த வட்டத்தை உருவாக்கியவன் இறைவன்.

அதனுள் சிக்கிக் கேள்வி கேட்பவர்கள் மனிதர்கள்.

“வாழைக்கும் கன்று வைத்தான்” என்பது மிக நுட்பமானது.

வாழை மரம் விதையால் உருவாவதில்லை அது கன்றால் வளர்கிறது.

ஆக, இயற்கையின் படைப்பு முறை ஒரே வழியில் இல்லை என்றும், படைப்பாளனின் கைவண்ணம் அளவற்றது என்றும் சொல்கிறார்.

கோழி-முட்டை வட்டம் சுழல் படைப்பைக் காட்டுகிறது; வாழை கன்று நேர் படைப்பைக் காட்டுகிறது.

இரண்டும் ஒரே இறைவனின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்.

“அந்த ஏழையின் பேர் உலகில் இறைவன்” என்ற முடிவு முழு பாடலின் உயிர் நாடி.

ஏழை என்று இறைவனை அழைப்பது ஆழமான அன்பின் வெளிப்பாடு.

ஏனென்றால் எல்லா ஆடம்பரங்களையும் விட்டு, படைப்பின் மர்மத்தை தன்னுள் சுமந்து, யாரும் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கும் அவன் ஒரு “ஏழை”யே.

இது அன்பின் நகை  கடவுளை ஏழை என்று அழைக்கும் தைரியம் பக்திக்கு மட்டுமே உண்டு.

இப்பாடலில் கண்ணதாசன் வெளிப்படுத்தும் சிறப்புகள் பன்முகமானவை.

முதலில், அவர் கணிதம், இயற்கை, சமூகவியல், தர்க்கம் என்ற நான்கு வெவ்வேறு துறைகளிலிருந்து உருவகங்களை எடுத்து ஒரே இறைவனை நான்கு கோணங்களில் விவரிக்கிறார்.

இது ஒரு கவிஞனுக்கு அரிதான அறிவுத் திறன்.

இரண்டாவது சிறப்பு அவர் சமஸ்கிருத தத்துவ சொற்களை பயன்படுத்தாமல், தமிழ் மண்ணின் பொருட்களையே தென்னை, வாழை, கோழி, முட்டை  கருவிகளாகக் கொள்கிறார்.

இது தமிழ் ஆன்மீகத்தின் நேரடி வாரிசு.

சித்தர்கள் பாடல்களிலும், திருக்குறளிலும் காணும் “அகம் சொல்லி புறம் காட்டும்” மரபை அவர் தொடர்கிறார்.

மூன்றாவது சிறப்பு ஒவ்வொரு சரணமும் ஒரு வேறுபட்ட மார்க்கத்தை சுட்டுகிறது.

முதல் சரணம் ஞானமார்க்கம்.

இரண்டாம் சரணம் தேட முயலும் சாதகனின் பாதை.

மூன்றாம் சரணம் பக்தி மார்க்கம்.

நான்காம் சரணம் படைப்பின் மர்மத்தை வியக்கும் சரணாகதி.

நான்கு வழிகளிலும் ஒரே இறைவனை அடையலாம் என்று கவிஞர் சொல்கிறார்  இது பகவத் கீதையின் எதிரொலி.

நான்காவது சிறப்பு “அவனை புரிந்தால், தெரிந்தால், தொடர்ந்தால்” என்று ஒவ்வொரு சரணமும் வேறு வேறு வினையால் முடிவடைகிறது.

புரிதல் — புத்தி நிலை.

தெரிதல் — அனுபவ நிலை.

தொடர்தல் — சாதனை நிலை.

இவை மூன்றும் வேவ்வேறு நிலையில் உள்ள மனிதர்களுக்கான அழைப்புகள்.

எந்த நிலையில் இருந்தாலும் இறைவனை அடையலாம் என்ற அடக்கமான நம்பிக்கையை கவிஞர் வெளிப்படுத்துகிறார்.

கண்ணதாசன் வெறும் வரிகள் எழுதவில்லை .

அவர் ஒரு தத்துவ இலக்கியம் படைத்தார்.

திரைப் பாடலின் இசை ஒரு நாள் மறைந்தாலும், இந்த வரிகளில் புதைந்திருக்கும் தத்துவம் மறையாது.
பூஜ்ஜியம் முதல் ஏழை வரை  கணிதம் முதல் கருணை வரை  இறைவனை ஒரு பயணமாக வரையறுக்கும் இப்பாடல், தமிழ் ஆன்மீக கவிதையின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக என்றும் நிலைத்திருக்கும்.

அன்பினியவர்களே !

கவியரசரின் ஆற்றல் ஒரு ஆழி போல எம்முன்னே விரிந்து கிடக்கிறது.

இங்கே நான் ஒரு சிறுவன் கடற்கரையில் ஒரு வாளியினுள் அவ்வாழியின் நீரை அள்ளி விளையாடுவது போன்றே எனது முயற்சி.

மீண்டும் அடுத்தொரு பகுதியில் சந்திக்கிறேன்.

சக்தி சக்திதாசன்

​கவியரசர் கண்ணதாசன் எனும் இலக்கிய ஊற்று சிறுகூடல் எனும் மலையிலே உருவாகி தமிழர் வாழும் நன்னிலமெங்கும் வற்றாது பாய்ந்து தமிழ் மனங்களெல்லாம் செழிப்புற வைத்திருக்கிறது.

​கவியரசர் ஒரு இலக்கியப் பித்தர்.

சங்க இலக்கியங்களையெல்லாம் ரசித்துப் படித்தார்.

படித்து தன்னால் புரிந்து கொள்ளப்பட்டவை எல்லாம் அனைத்து மக்களையும் சென்றடைய வேண்டும் என அவாக் கொண்டார்.

​வகுப்பறையிலே ஒரு வாத்தியார் எமக்குப் பாடமாகப் புகட்டும் போது கசந்த சங்க இலக்கியங்களைத் தனது எளிமையான தமிழ் எனும் தேன் தடவி திரைப்படப் பாடல்களின் வரிகளாக்கினார்.

​சங்க கால இலக்கியங்களில் கூறப்பட்ட விடயங்கள் என்று தெரியாமலே நாங்கள் தான் ஆக்கிய வரிகளை முணுமுணுப்பதைக் கண்டு அளவிலா ஆனந்தம் கொண்டார்.

சங்ககாலப் புலவர்களுக்கு தான் செய்யும் மிகப் பெரிய தொண்டு, தமிழன்னைக்கு தானாற்றும் சேவை என்றே அவர் இதை எடுத்துக் கொண்டார்.

​இப்போது நாம் இதைக் கேட்கும் போது படிக்கும் போது இது ஏதோ இலகுவாகச் செய்து முடிக்கக்கூடிய விடயம் என்று கூட எண்ணுவோம்.

ஆனால் ஒரு விடயத்தைப் படித்துக் கிரகித்துக் கொள்வது சரி, ஆனால் அதை ஞாபகத்தில் வைத்து தேவையான இடத்தில் தேவையான காட்சிகளுக்கு அந்தச் சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு வரிகளை அமைப்பது என்பது கவியரசர் ஒருவராலேயே சாத்தியப்பட்டது.

​அவரது இந்த அசாத்திய திறமையைப் படித்து ரசித்த போது அவற்றில் சிலவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணம் ஏற்பட்டது.

அதன் விளைவாக,

காதல் இருக்கிறதே அது ஒரு விசித்திரமான உணர்வு.

அது யாருக்கு எப்போது எப்படி ஏற்படுகிறது என்பதை வரையறுத்து வைத்தவர் யாருமிலர்.

​ஆனால் இவ்வுணர்வு எம் சங்க காலத்திலேயே மிகவும் பறந்து பட்ட உணர்வாக இருந்ததால் தான் இவ்வுணர்வுக்கு முதன்மை கொடுத்து பல சங்ககால இலக்கியங்கள் ஆக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

இவ்வுணர்வுகளிலே காதலி காதலை நினைந்து அன்றி அதைப் பிரியும் போது ஏற்படும் சோகக்கணங்களை விவரிக்கும் வகையே தனிதான்.

​சில உவமைகள், சில உதாரணங்கள் நடைமுறையில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படக்கூடியவைகளாக இருக்காது.

இருப்பினும் காதலை விவரிக்கும் புலவர்கள் இதனை கையாளும் போது அது ஏற்றுக் கொள்ளப்படக்கூடியவைகளே என்று பழமையான தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

​”உண்டா குரிய வல்லாப் பொருளை
உண்டன போலக் கூறலும் மரபே”

(தொல்: 1156)

​கனியை உண்கிறோம் ஆனால் கல்லை உண்ண முடியுமா?

ஆனால் காதல் உணர்வை விளக்கும் புலவர்கள் கல்லை உண்ணலாம் எனும் வகையில் அவ்வுணர்வை விளக்க எழுதும் கவிதைகளைக் கூட ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்கிறது தொல்காப்பியம்.

இதன் அடிப்படையிலே தான் கவியரசர் இவ்வரிகளை எழுதினாரோ?

​”தென்றலிலே எனதுடல் தேய்ந்தது பாதி – அது
தின்றதெல்லாம் போக இங்கே இருப்பது மீதி”

தென்றலின் தன்மையே என்ன இனிமையாக உடலைப் ஸ்பரிப்பது தானே !

​அப்படி அத்தென்றல் ஸ்பரிக்கும் உணர்வு அவளுக்கு அவள் காதலன் தனைப் ஸ்பரிசிக்கும் உணர்வைக் கொடுப்பதால் அவ்வுணர்வின் தாக்கம் அவளின் உடலை பாதியாக இளைக்கப் பண்ணி விட்டதாம் ….

​அப்படியானால் அவள் உடலின் பாதியைத் தென்றல் தின்றதாகத் தானே அர்த்தம் .

​அப்படி அத்தென்றல் தின்ற பாதி போக மீதியாக இருப்பதுதான் அவள் இப்போது கொண்ட இளைத்த தோற்றம் என்கிறாள்.

அக்காதலினால் வாழும் பெண் .

​இரு வரிகளுக்குள் எத்தனை பெரிய விளக்கத்தை விதைத்து விட்டார் நம் கவியரசர் பாருங்கள் .

​காதல் கண்களைக் குருடாக்கி விடும் என்பார்கள் .

​நாம் கண்முன்னாலேயே பார்க்கும் நிகழ்வுகள் எத்தனையோ .

​மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டு ஒரு பெண்ணின் மனதைக் கவரும் ஆடவர் பலர் மிகவும் இலகுவாக அப்பெண்ணை ஏமாற்றிவிடும் சந்தர்ப்பங்கள் பலவற்றைப் பார்த்திருக்கிறோம் .

​அதே சமயம் ஆண்களை ஏமாற்றும் பெண்கள் இல்லை என்பது என் வாதமல்ல .

​காதல் கண்களைக் குருடாக்கிவிடும் என்பார்கள்.

​தீர விசாரிக்காமல் , அவ்வாடவனைப் பற்றிச் சரிவர அறியாமல் காதலிலே விழுந்து விடும் பெண்களில் சிலர் ஏமாற்றப்பட்டு விடுகிறார்கள் .

​இதோ அகநானூறில் இதைப் பிரதிபலிப்பதாக வரும் பாடல் ஒன்று ,

​நெஞ்சுநெகிழ் பருவரல் செய்த அன்பி லாளன் அறிவுநயந் தேனே (அகம் :260)

​தன்னைக் காதலித்து கைவிட்டு , ஏமாற்றித் துன்பத்தைத் தனக்குப் புரிந்த அந்த அன்பற்றவனுடைய அறியாமையை அறியாது அவனை நம்பி ஏமாந்து போனேனே என்று புலம்பும் ஒரு பேதையின் நிலையைக் குறிக்கும் பாடலிது,

​இதைத் தனது பாணியில் கவியரசர் எப்படிச் சொல்கிறார் என்று பார்ப்போமா?

​இறைவன் என்பவன் பரம்பொருள். அவனை நம்பியவர்களை அவன் எப்போதும் கைவிடுவதில்லை என்பது ஒரு பொதுவான நம்பிக்கை.

​ஆனால் தன் காதலனை நம்பிய அப்பேதையின் நிலை?

அழகாய்ச் சொல்கிறார் கவியரசர்,

​உன்னை நம்பினார் கெடுவதில்லை ஆண்டவனே
உன்னை நம்பினார் வாழ்வதில்லை காதலனே

​என்கிறாள் அப்பேதை.

​அது மட்டுமா?

​ஒரு மரத்தில் விளையும் கனியின் தரத்தையும், அக்கனியின் சுவையையும் அம்மரம் அறியும் என்பதும், உண்மையான காதலை அக்காதலைத் தனதாக்கிக் கொண்ட மனம் அறியும் என்பதும் உண்மையே.

ஆனால் காதல் வயப்பட்ட ஆண்களின் மனதில் கனிவான தன்மை இருந்தால் தானே தம்மை விரும்பித் தவிக்கும் ஒரு மடந்தையின் மனதைப் புரிந்து கொள்ளும் வகை அவர்களுக்குத் தெரியும் .

​இதோ மீண்டும் கவியரசர்,

​கனியை மரமறியும் காதலை மனமறியும்
கனிவிருந்தால் அல்லவோ கன்னியர் நிலை தெரியும்

​என்று தனக்கேயுரிய பாணியில் ஒரு பேதையின் புலம்பலை அழகாய்க் கூறுகிறார்.

​அன்பினிய வாசகர்களே!

​என் மனதில் வாசம் செய்யும் கவியரசரின் தேன் துளிகளில் இரண்டை உங்களுடன் சேர்ந்து சுவைத்தேன் .

இந்தத் தேன்கூட்டில் இன்னமும் பலதுளிகள் சொட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

அவற்றில் சிலவற்றோடு மீண்டும் வருவேன்.

சக்தி சக்திதாசன்

கண்ணதாசன் பாடல்களில் ஆன்மீகம் எனும் பார்வையில் இன்று பார்க்கப்போகும் பாடல்

ஆசையே அலை போலே
நாமெல்லா..ம் அதன் மேலே
ஓடம் போலே ஆடிடுவோமே
வாழ்நாளிலே

ஆசையே அலை போலே
நாமெல்லா..ம் அதன் மேலே
ஓடம் போலே ஆடிடுவோமே
வாழ்நாளிலே…

பருவம் என்னும் காற்றிலே..
பறக்கும் காதல் தேரிலே
ஆணும் பெண்ணும் மகிழ்வா..ர்
சுகம் பெறுவா..ர்
அதிசயம் காண்பார்
நாளை உலகின் பாதையை இன்றே
யார் காணுவார்..

ஆசையே அலை போலே..
நாமெல்லா..ம் அதன் மேலே
ஓடம் போலே ஆடிடுவோமே
வாழ்நாளிலே..

வாழ்க்கை எல்லாம் தீர்ந்ததே
வடிவம் மட்டும் வாழ்வதே..ன
இளமை மீண்டும் வருமா..
மணம் பெறுமா..
முதுமை..யே சுகமா…
காலம் போகும் பாதையை
இங்கே யார் காணுவார்

ஆசையே அலை போலே
நாமெல்லா..ம் அதன் மேலே
ஓடம் போலேஆடிடுவோமே
வாழ்நாளிலே..

சூறை காற்று மோதினா..ல்
தோணி ஓட்டம் மேவு..மோ
வாழ்வில் துன்பம் வரவு
சுகம் செலவு இருப்பது கனவு..
காலம் வகுத்த கணக்கை இங்கே
யார் காணுவார்..

ஆசையே அலை போலே
நாமெல்லா..ம் அதன் மேலே
ஓடம் போலே ஆடிடுவோமே
வாழ்நாளிலே..

கண்ணதாசன் பாடல்களில் ஆசை, வாழ்க்கை, காலம், இளமை, முதுமை போன்ற மனித வாழ்வின் அடிப்படை உண்மைகள் மிக எளிய உவமைகளில் வெளிப்படுகின்றன.

“ஆசையே அலை போலே” என்ற பாடலில் அவர் ஆசையை அலைக்கு ஒப்பிட்டு, மனிதனை ஓடமாகக் காட்டுகிறார்.

இது அலைபோல் அசையும் ஆசையின் நிலையற்ற தன்மை மற்றும் அதன் மீது மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் நிலையைக் காட்டுகிறது.

இங்கு அவர் ஆன்மீக அறிவின் அடிப்படை உண்மையை ஆசை நிலையற்றது, வாழ்க்கை ஒரு பயணம் மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்தப் பாடல் கண்ணதாசனின் தத்துவப்பாடல்களில் ஒன்று.

வாழ்க்கையின் சுழற்சியை இளமை, காதல், முதுமை, துன்பம், சுகம், காலம் அனைத்தையும் ஆசையின் அலை என்ற மைய உவமையில் இணைத்து, மனிதன் வாழ்வின் பாதையை ஆராய்கிறார்.

பாடல் சமூகப்பாடல் போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே ஆன்மீக சிந்தனை ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது.

“ஆசையே அலை போலே… நாமெல்லாம் அதன் மேலே ஓடம் போலே ஆடிடுவோமே வாழ்நாளிலே”

ஆசை என்பது அலை போல நிலையற்றது, எப்போதும் அசையும்.

அதிலே மனிதனி ஓடம் போல ஆசையின் மீது ஆடிக்கொண்டிருப்பவன்.

ஆன்மீகப் பொருளாக இதிலே வாழ்க்கை ஆசையின் அலைகளால் இயக்கப்படுகிறது.

அதிலிருந்து விடுபடுதல் தான் உண்மையான சாந்தி என அழகாக எடுத்துரைக்கிறார்

“பருவம் என்னும் காற்றிலே… பறக்கும் காதல் தேரிலே”

இளமை என்றால் காற்றாகவும் காதல் என்பதை அது அசைக்கும் தேர் என்கிறார்.

ஆணும், பெண்ண மகிழ்ச்சி, சுகம், அதிசயம் எனும் உணர்வுகளினூடாக காலத்தின் ஓட்டத்தோடு பயணிக்கிறார்கள்.

ஆன்மீகப் பொருளாக இளமை, காதல், சுகம் அனைத்தும் தற்காலிகமமானவை அவை நிலையற்றவை என்று சிந்திக்க வைக்கிறார்.

“வாழ்க்கை எல்லாம் தீர்ந்ததே வடிவம் மட்டும் வாழ்வதே”

வாழ்க்கை அது காலத்தோடு தீர்ந்தத ஆனால் அங்கே உடல் வடிவம் மட்டும் வாழ்கிறது.

இளமை அது மீண்டும் வராது அபடியாயின் முதுமை சுகமா? என்கிறார் கவியரசர்.

ஆன்மீகப் பொருள் இங்கே உடல் நிலையற்றது எனவும் ஆன்மா மட்டுமே நிலைத்தது எனவும் வாழ்வின் உண்மை நிலையை எடுத்துரைக்கிறார்.

“சூறை காற்று மோதினால் தோணி ஓட்டம் மேவுமோ”

வாழ்க்கை என்பதை தோணியாகவு
ம் விதியை சூறை காற்று என்றும் கொண்டால் விளைவு துன்பமே !

இந்நிலையில் சுகம் செலவுவாகவும் துன்பம் வரவாகவும் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கை கணக்கின் தத்துவமாகத் தருகிறார்.

ஆன்மீகப் பொருள் இங்கே துன்பம்–சுகம் இரண்டும் வாழ்க்கையின் இயல்பான இரு முகங்கள் அவற்றை சமமாக ஏற்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

கண்ணதாசன் சமூகப்பாடல்கள் மனித வாழ்வின் உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும் போது, அவற்றில் ஆன்மீக அடுக்குகள் இயல்பாகவே கலந்து விடுகின்றன.

ஆசை, காதல், சுகம், துன்பம் போன்ற சமூக அனுபவங்களை அவர் ஆன்மீக உவமைகளால் விளக்குகிறார்.

“ஆசையே அலை போலே” பாடலில், ஆசை–அலை, மனிதன்–ஓடம், வாழ்க்கை–தோணி என்ற உவமைகள் சமூக அனுபவத்தையும் ஆன்மீக உண்மையையும் இணைக்கின்றன.

இதன் மூலம் அவர் சமூகப் பாடல்களை ஆன்மீகப் பாடல்களாக மாற்றுகிறார், அதாவது வாழ்க்கை அனுபவம் என்பது ஆன்மீகப் பயணம் என்பதை உணர்த்துகிறார்.

“ஆசையே அலை போலே” என்பது வெறும் சமூகப் பாடல் அல்ல.

அது ஆசையின் நிலையற்ற தன்மை, வாழ்க்கையின் சுழற்சி, சுக–துன்ப சமநிலை, உடலின் நிலையற்ற தன்மை ஆகியவற்றை ஆன்மீகமாக வெளிப்படுத்தும் பாடல்.

கண்ணதாசன் சமூகப்பாடல்களில் கூட ஆன்மீக அறிவை நுட்பமாக இணைத்து, மனிதனை சிந்திக்க வைக்கும் கவிஞராக திகழ்கிறார்.