இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல் – 314

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினிய வல்லமை வாசகர்களே !

மீண்டும் இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல் மூலம் உங்களிடையே வருவது மகிழ்ச்சில் ஆழ்த்துகிறது.

இங்கிலாந்தின் அரசியல் களத்தில் பற்பல காட்சிகள் அங்கேறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

வெளிப்படையாக அமைதியான ஜனநாயக அமைப்பாகத் தோன்றினாலும், அதன் அடித்தளங்களில் மெல்ல மெல்ல அதிர்வுகள் உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

அரசியல் போட்டிகள், சமூக மனநிலைகள், மற்றும் பொருளாதார அழுத்தங்கள்  இவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று கலந்த ஒரு சிக்கலான சூழலை உருவாக்கியுள்ளன.

தற்போதைய பிரதமரின் நிலைமை, இந்தப் பரபரப்பின் மையத்தில் நிற்கிறது.

அதிகாரத்தில் இருப்பது மட்டுமே ஆட்சியை உறுதிப்படுத்துவதில்லை என்பதைக் காட்டும் வகையில், அவரின் அரசியல் நிலை தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாழ்க்கைச் செலவின் அதிகரிப்பு, தேசிய சுகாதார சேவையின் அழுத்தம், மற்றும் குடியேற்றக் கொள்கைகளில் ஏற்பட்ட குழப்பம் ஆகியவை பொதுமக்கள் மனதில் நம்பிக்கையின்மையை விதைத்துள்ளன.

இதனால் இடைத்தேர்தல்கள் வெறும் தொகுதி முடிவுகளாக இல்லாமல், ஆட்சியின் மீதான மக்களின் தீர்ப்பாக மாறுகின்றன.

இந்த சூழலில் தொழிற்கட்சி தன்னுடைய அடுத்த கட்ட அரசியல் வடிவமைப்பில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது.

அண்டி பேர்ன்காம் முன்னாள் தொழிற்கட்சி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் தொழிற்கட்சியின் தலைமைத்துவ போட்டியில் வெற்றியடையாததினால் பாரளுமன்ற அரசியலை விட்டு ஒதுங்கியவர், பின்னர் தனது வாழ்விடமான மான்செஸ்டர் பகுதி உள்ளாட்சி தேர்த்லில் மேயராக தெரிவு செய்யபட்டு இன்றுவரை மான்செஸ்டர் மேயராக பணியாற்றுகிறார்.

அங்கு பல மக்கள் ஆதரவு பெற்ற மாற்றங்களை உள்ளாட்சி மூலம் நிறைவேற்றியுள்ளார்.

அவர் இங்கே முக்கியமான பாத்திரமாக உருவெடுக்கின்றார்.

மான்செஸ்டர் நகரில் அவர் உருவாக்கிய நிர்வாக முறை  மக்களுடன் நேரடி தொடர்பு, சமூகநல முன்னுரிமைகள், மற்றும் மத்திய அரசுக்கு எதிரான தன்னம்பிக்கை இவை அவரை ஒரு மாற்று தேசியத் தலைவராக முன்னிறுத்துகின்றன.

அவர் மீண்டும் பாராளுமன்றத்திற்குள் நுழைய முயல்வது, தனிப்பட்ட அரசியல் முன்னேற்றம் மட்டுமல்ல.

தொழிற்கட்சியின் எதிர்கால திசையை நிர்ணயிக்கும் ஒரு முக்கியக் கட்டமாகும்.

இந்தப் பின்னணியில் ஸவுதாம்டன் நகரில் நிகழ்ந்த சம்பவம், ஒரு தனிப்பட்ட சட்ட ஒழுங்கு பிரச்சனையாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அது ஒரு சமூக உளவியல் வெடிப்பாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

இந்த நகரம் வரலாற்று ரீதியாக ஒரு துறைமுக நகரமாக இருந்து, பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து வந்த மக்களின் குடியேற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது.

ஆனால், கடந்த சில ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட பொருளாதார சுருக்கம், வேலை வாய்ப்பின் குறைவு, மற்றும் சமூக சேவைகளின் மீது ஏற்பட்ட அழுத்தம் ஆகியவை உள்ளூர் மக்களிடையே மறைமுக அதிருப்தியை உருவாக்கின.

இந்த அதிருப்தி நேரடியாக வெளிப்படாமல், மெதுவாக “மற்றவர்களை” குறிவைக்கும் மனநிலையாக மாறியது.

குறிப்பாக வெளிநாட்டவர்களை குற்றம்சாட்டும் உரைகள், சமூக ஊடகங்களில் பரவிய தவறான தகவல்கள், மற்றும் அரசியல் மேடைகளில் ஒலித்த குடியேற்ற எதிர்ப்பு குரல்கள் இவை அனைத்தும் இந்த மனநிலையை ஊட்டி வளர்த்தன.

இந்நிலையில், சமீபத்தில் ஸவுதாம்டன் நகரில் நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் ஒரு துயரச் சம்பவம், இந்த பதற்றத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.

ஒரு வெள்ளை இனத்தைச் சேர்ந்த இளைஞர் மாணவன், சீக்கிய கலாசாரப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒருவரால் கத்திக்குத்துக்கு இலக்காகி பின்னர் உயிரிழந்ததாக செய்திகள் பரவின.

மேலும், சம்பவத்திற்கு முன்பே ஏற்பட்டிருந்த பதட்ட அறிகுறிகளைப் பொலிசார் போதிய கவனத்துடன் கையாளவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் எழுந்தது.

இந்தச் சம்பவம் தனிப்பட்ட குற்றச் செயலா, அல்லது விரிவான சமூகத் தோல்வியின் அறிகுறியா என்ற கேள்வி பொதுமக்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது.

இந்தச் சம்பவம் ஒரு குற்றவியல் விசாரணைக்குரிய விஷயம் மட்டுமல்ல.

அது சமூக நம்பிக்கையின் முறிவை வெளிப்படுத்துகிறது.

“பாதுகாப்பு” என்ற அடிப்படை உணர்வு சிதைந்துவிட்டால், மக்கள் தங்கள் அச்சத்தை அரசியல் கோஷங்களாக மாற்றத் தொடங்குகிறார்கள்.

இதுவே இன அடையாள அரசியலுக்கு ஊக்கமாகிறது.

இங்கே நைஜல் வெராஜ் அவர்களின் அரசியல் பேச்சு முக்கியமாக ஆராயப்பட வேண்டும்.

அவர் பயன்படுத்தும் மொழி நேரடியாக வன்முறையை அழைப்பதில்லை என்றாலும், அது ஒரு “அச்ச மனநிலையை” உருவாக்குகிறது.

“நாடு இழக்கப்படுகிறது”, “எல்லைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்”, “உள்ளூர் மக்கள் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள்” போன்ற கருத்துக்கள், அரசியல் வாதங்களாகத் தோன்றினாலும், சமூகத்தில் ஒரு மறைமுகப் பிரிவினையை உருவாக்குகின்றன.

அரசியல் மொழியின் தாக்கம் உடனடியாக கணக்கிடப்பட முடியாது.

ஆனால் அது மனிதர்களின் சிந்தனையை வடிவமைக்கிறது.

அந்த சிந்தனை ஒரு கட்டத்தில் செயலாக மாறும் போது, ஸவுதாம்டன் போன்ற சம்பவங்கள் நிகழ்கின்றன.

எனவே, இந்தச் சம்பவம் ஒரு நகரத்தின் பிரச்சனை அல்ல.

அது ஒரு நாட்டின் சமூக ஆரோக்கியத்தைக் காட்டும் எச்சரிக்கை.

மேலும் கவனிக்க வேண்டியது, இங்கிலாந்தின் அரசியல் உரையாடல் மெதுவாக மையத்திலிருந்து விலகி இரு முனைகளாகப் பிரிகிறது என்பதே.

ஒரு பக்கம் சமத்துவம், உடன்பிறப்பு, மற்றும் பல்வகைமையை வலியுறுத்தும் குரல்கள்.

மறுபக்கம் பாதுகாப்பு, அடையாளம், மற்றும் எல்லை கட்டுப்பாட்டை முன்னிறுத்தும் குரல்கள்.

இந்த இரு திசைகளின் மோதல் தான் இன்றைய அரசியல் களத்தின் உண்மையான வடிவம்.

இந்தச் சூழலில் அண்டி பேர்ன்காம் போன்றவர்கள் ஒரு “இணைப்புக் குரல்” ஆக மாற முடியுமா என்பது எதிர்கால அரசியலின் முக்கியக் கேள்வியாகும்.

அதே சமயம், நைஜல் வெராஜ் போன்றவர்கள் உருவாக்கும் அரசியல் அலை, எவ்வளவு தூரம் சமூக அமைப்பை பாதிக்கும் என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்.

மொத்தத்தில், இங்கிலாந்து இன்று ஒரு அரசியல் மாற்றத்தின் விளிம்பில் நிற்கிறது.

அது வெறும் ஆட்சிமாற்றம் அல்ல.

அரசியல் மொழியின் மாற்றம், சமூக உறவுகளின் மாற்றம், மற்றும் தேசிய அடையாளத்தின் மறுபரிசீலனை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த மாற்றமாகும்.

பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்

(மீண்டும் அடுத்த மடலில்)

பதிவாசிரியரைப் பற்றி