கவியரசர் பாடல்களில் ஆன்மீகம் – 17
சக்தி சக்திதாசன்
அன்பினுமினிய வல்லமை வாசகர்களே !
மீண்டும் உங்கள் முன்னே கவியரசரின் பாடல் வரிகளுக்குள் புதைத்திருக்கும் வரிகளின் ஆன்மீகத்தை எனது கோணத்தில் பார்த்ததை பகிர்கிறேன்.
1962ம் ஆண்டு வெளிவந்த ” வளர்பிறை ” எனும் திரைப்படத்தில் வெளிவந்த ” பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியம் ” எனும் பாடல் கே.வி.மகாதேவன் இசையில் டி.எம்.எஸ் குரலில் ஒலித்தது.
கவியரசரின் வரிகளை சரணங்களில் பார்ப்போம்,
பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஓரு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு
புரியாமலே இருப்பான் ஒருவன் – அவனை
புரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்
தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுகுள்ளே
தேங்காயைப் பொல் இருப்பான் ஒருவன் தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுகுள்ளே
தேங்காயைப் பொல் இருப்பான் ஒருவன் – அவனை
தெரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்
முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு
சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன்
முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு
சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன் – அவனை
தொடர்ந்து சென்றால் அவன் தான் இறைவன்
கோழிக்குள் முட்டை வைத்து முட்டைக்குள் கோழி வைத்து
வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன்
கோழிக்குள் முட்டை வைத்து முட்டைக்குள் கோழி வைத்து
வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன் – அந்த
ஏழையின் பேர் உலகில் இறைவன்
கவியரசர் கண்ணதாசன் தமிழ் திரையிசை உலகில் மட்டுமல்ல, தத்துவ இலக்கிய உலகிலும் தனி இடம் பெற்றவர்.
அவரது பாடல்கள் வெறும் சொல் அழகுக்காக மட்டும் எழுதப்படவில்லை.
அவை மனித உள்ளத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டு, இறைவனின் இயல்பை எளிய உருவகங்கள் வழி விளக்கும் தத்துவ நூல்கள்.
“பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியம்” என்ற இப்பாடல் அதற்கு சிறந்த சான்று.
நான்கு சரணங்களில் அவர் இறைவனின் நான்கு வேறுபட்ட தத்துவ இயல்புகளை அகண்ட இயல்பு, மறைந்திருக்கும் தன்மை, அன்பின் வடிவம், படைப்பின் மர்மம்
நேர்த்தியாக விரிக்கிறார்.
முதல் சரணம்
பூஜ்ஜியத்தில் ராஜ்ஜியம்: அகண்ட தத்துவம்
“பூஜ்ஜியத்துக்குள்ளே ஒரு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு புரியாமலே இருப்பான் ஒருவன்” என்ற வரிகளில் கண்ணதாசன் வேதாந்தத்தின் உயரிய சிந்தனையை ஒரே வரியில் சுருக்கி வைக்கிறார்.
பூஜ்ஜியம் என்பது வெறுமை அல்ல
அது எல்லாமற்ற நிலை அல்ல, எல்லாமுடைய நிலை.
கணித உலகில் பூஜ்ஜியம் இல்லாமல் எந்த எண்ணும் அர்த்தமற்றது.
அதைப் போலவே இறைவன் இல்லாமல் எந்த படைப்பும் அர்த்தமற்றது என்பதை இந்த உருவகம் ஆழமாகப் பேசுகிறது.
“ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டு புரியாமல் இருப்பான்” என்பது மிக முக்கியமான தத்துவம்.
இறைவன் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், ஆட்சி செய்கிறான் என்பது நம் அன்றாட வாழ்வில் நாம் காணவே முடியாத சக்திகளை சுட்டுகிறது.
காற்று புரியாமலே மூச்சாகிறது.
இதயம் புரியாமலே துடிக்கிறது.
பூமி புரியாமலே சுழல்கிறது .
இவை யாவும் அந்த “புரியாத ராஜ்ஜியத்தின்” வெளிப்பாடுகளே.
“புரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்” என்று கவிஞர் முடிக்கும்போது, இறைவனை அறிவது புத்தகங்களால் அல்ல, உள்ளுணர்வால் மட்டுமே என்ற உபநிஷத சாரத்தை உணர்த்துகிறார்.
பூஜ்ஜியம் என்ற கணித சொல்லை இறையியல் தத்துவத்தோடு இணைத்தது கண்ணதாசனுக்கே உரிய அறிவுத் திறன்.
இரண்டாம் சரணம்
தேங்காய் உருவகம்: மறைவில் வாழும் இறைவன்
“தென்னை இளநீருக்குள்ளே தேங்கியுள்ள ஓட்டுக்குள்ளே தேங்காயைப் போல் இருப்பான் ஒருவன்” இந்த உருவகம் தமிழ் கவிதை மரபில் அரிதானது.
ஒரு தென்னை மரத்திலிருந்து இளநீரை எடுத்துக் கொள்கிறோம், குடிக்கிறோம்.
ஆனால் அந்த இளநீரின் உள்ளே ஒரு மெல்லிய சதை படர்ந்திருக்கிறது.
அது காலப் போக்கில் தேங்காயாக திடமாகிறது.
ஆக, ஒரே பொருளுக்குள் மூன்று நிலைகள் இளநீர், ஓடு, தேங்காய் ஒரே நேரத்தில் இருக்கின்றன.
இறைவனும் அப்படியே உலகின் மேற்பரப்பில் புரிந்துகொள்ளும்போது வெறும் திரவமாகவே தெரிகிறான்.
ஆழமாகத் தேடும்போது ஓட்டின் உறுதியாகத் தெரிகிறான்.
மேலும் ஆழமாக உணரும்போது தேங்காயின் நிறைவாக அனுபவிக்கப்படுகிறான்.
“தெரிந்து கொண்டால் அவன் தான் இறைவன்” என்ற வரி, இறைவனை அறிவது தேடல் மட்டுமே என்று சொல்கிறது.
அறிவு சாஸ்திரங்களில் இல்லை, அனுபவத்தில் இருக்கிறது என்ற ஞானமார்க்கத்தை இந்தச் சாதாரண தென்னை மரம் கற்றுத் தருகிறது.
கண்ணதாசனின் சிறப்பு என்னவென்றால், ஒரு தமிழகத் தோட்டத்தில் கிடைக்கும் பொருளை எடுத்து, அதனுள் பிரபஞ்ச ரகசியத்தை புதைத்து வைத்திருக்கிறார்.
உயர்ந்த தத்துவம் உயரிய வார்த்தைகளில் மட்டுமல்ல, எளிய வாழ்வின் உருவகங்களிலும் இருக்கிறது என்ற அவரது நம்பிக்கை இங்கே வெளிப்படுகிறது.
மூன்றாம் சரணம்
துறவியின் சுற்றம்: அன்பின் இறைவன்
“முற்றும் கசந்ததென்று பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு சுற்றமென நின்றிருப்பான் ஒருவன்” இந்த சரணம் உணர்வு நிலையில் மிகவும் ஆழமானது.
உலகின் எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு, சுற்றமும் நண்பரும் சொத்தும் சுகமும் கசந்துபோய், தனிமையாக நிற்கும் ஒருவனுக்கு இறைவன் என்ன செய்கிறான்?
அவனுக்கு சுற்றமாக, குடும்பமாக நிற்கிறான் என்கிறார் கண்ணதாசன்.
இது ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் முதல் திருவள்ளுவர் வரை பேசிய ஒரு உண்மை இறைவன் தேவையானவர்களுக்கே தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.
“பற்றறுத்து வந்தவர்க்கு” என்ற தேர்வு மிக முக்கியமானது.
அனைவருக்கும் அல்ல பற்றை விட்டவர்களுக்கு மட்டுமே அவன் நெருங்குகிறான்.
வெற்றிடத்தில் மட்டுமே ஒளி நுழையும்; நிறைந்த கலசத்தில் மழைத் தண்ணீர் சேராது என்ற ஆன்மீக விதியை இங்கே காண்கிறோம்.
“தொடர்ந்து சென்றால் அவன் தான் இறைவன்” என்ற வரி பக்தி மார்க்கத்தின் சாரம்.
நாம் அவனைத் தேடினால் அவன் ஓடமாட்டான்.
நாம் விலகினால் அவன் காத்திருப்பான்.
ஆக, சாதனையும் தொடர்ச்சியும் மட்டுமே இறைவனை அடைவதற்கான வழி என்று கவிஞர் வழிகாட்டுகிறார்.
நான்காம் சரணம்
கோழி-முட்டை மர்மம்: படைப்பின் அதிசயம்
“கோழிக்குள் முட்டை வைத்து, முட்டைக்குள் கோழி வைத்து, வாழைக்கும் கன்று வைத்தான் ஒருவன்” இந்த சரணம் படைப்பின் மர்மத்தை மிக அழகிய தர்க்கத்தில் சொல்கிறது.
கோழி முதலா, முட்டை முதலா என்ற மனித மனத்தின் நெடுங்காலமான கேள்விக்கு கண்ணதாசன் பதில் சொல்ல மறுக்கிறார் ஏனெனில் அந்தக் கேள்வியே தவறானது.
அந்த வட்டத்தை உருவாக்கியவன் இறைவன்.
அதனுள் சிக்கிக் கேள்வி கேட்பவர்கள் மனிதர்கள்.
“வாழைக்கும் கன்று வைத்தான்” என்பது மிக நுட்பமானது.
வாழை மரம் விதையால் உருவாவதில்லை அது கன்றால் வளர்கிறது.
ஆக, இயற்கையின் படைப்பு முறை ஒரே வழியில் இல்லை என்றும், படைப்பாளனின் கைவண்ணம் அளவற்றது என்றும் சொல்கிறார்.
கோழி-முட்டை வட்டம் சுழல் படைப்பைக் காட்டுகிறது; வாழை கன்று நேர் படைப்பைக் காட்டுகிறது.
இரண்டும் ஒரே இறைவனின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்.
“அந்த ஏழையின் பேர் உலகில் இறைவன்” என்ற முடிவு முழு பாடலின் உயிர் நாடி.
ஏழை என்று இறைவனை அழைப்பது ஆழமான அன்பின் வெளிப்பாடு.
ஏனென்றால் எல்லா ஆடம்பரங்களையும் விட்டு, படைப்பின் மர்மத்தை தன்னுள் சுமந்து, யாரும் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கும் அவன் ஒரு “ஏழை”யே.
இது அன்பின் நகை கடவுளை ஏழை என்று அழைக்கும் தைரியம் பக்திக்கு மட்டுமே உண்டு.
இப்பாடலில் கண்ணதாசன் வெளிப்படுத்தும் சிறப்புகள் பன்முகமானவை.
முதலில், அவர் கணிதம், இயற்கை, சமூகவியல், தர்க்கம் என்ற நான்கு வெவ்வேறு துறைகளிலிருந்து உருவகங்களை எடுத்து ஒரே இறைவனை நான்கு கோணங்களில் விவரிக்கிறார்.
இது ஒரு கவிஞனுக்கு அரிதான அறிவுத் திறன்.
இரண்டாவது சிறப்பு அவர் சமஸ்கிருத தத்துவ சொற்களை பயன்படுத்தாமல், தமிழ் மண்ணின் பொருட்களையே தென்னை, வாழை, கோழி, முட்டை கருவிகளாகக் கொள்கிறார்.
இது தமிழ் ஆன்மீகத்தின் நேரடி வாரிசு.
சித்தர்கள் பாடல்களிலும், திருக்குறளிலும் காணும் “அகம் சொல்லி புறம் காட்டும்” மரபை அவர் தொடர்கிறார்.
மூன்றாவது சிறப்பு ஒவ்வொரு சரணமும் ஒரு வேறுபட்ட மார்க்கத்தை சுட்டுகிறது.
முதல் சரணம் ஞானமார்க்கம்.
இரண்டாம் சரணம் தேட முயலும் சாதகனின் பாதை.
மூன்றாம் சரணம் பக்தி மார்க்கம்.
நான்காம் சரணம் படைப்பின் மர்மத்தை வியக்கும் சரணாகதி.
நான்கு வழிகளிலும் ஒரே இறைவனை அடையலாம் என்று கவிஞர் சொல்கிறார் இது பகவத் கீதையின் எதிரொலி.
நான்காவது சிறப்பு “அவனை புரிந்தால், தெரிந்தால், தொடர்ந்தால்” என்று ஒவ்வொரு சரணமும் வேறு வேறு வினையால் முடிவடைகிறது.
புரிதல் — புத்தி நிலை.
தெரிதல் — அனுபவ நிலை.
தொடர்தல் — சாதனை நிலை.
இவை மூன்றும் வேவ்வேறு நிலையில் உள்ள மனிதர்களுக்கான அழைப்புகள்.
எந்த நிலையில் இருந்தாலும் இறைவனை அடையலாம் என்ற அடக்கமான நம்பிக்கையை கவிஞர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
கண்ணதாசன் வெறும் வரிகள் எழுதவில்லை .
அவர் ஒரு தத்துவ இலக்கியம் படைத்தார்.
திரைப் பாடலின் இசை ஒரு நாள் மறைந்தாலும், இந்த வரிகளில் புதைந்திருக்கும் தத்துவம் மறையாது.
பூஜ்ஜியம் முதல் ஏழை வரை கணிதம் முதல் கருணை வரை இறைவனை ஒரு பயணமாக வரையறுக்கும் இப்பாடல், தமிழ் ஆன்மீக கவிதையின் தலைசிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாக என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
அன்பினியவர்களே !
கவியரசரின் ஆற்றல் ஒரு ஆழி போல எம்முன்னே விரிந்து கிடக்கிறது.
இங்கே நான் ஒரு சிறுவன் கடற்கரையில் ஒரு வாளியினுள் அவ்வாழியின் நீரை அள்ளி விளையாடுவது போன்றே எனது முயற்சி.
மீண்டும் அடுத்தொரு பகுதியில் சந்திக்கிறேன்.
