Blog

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 6. அமர்நீதியார்

 அமர்நீதியார்

சோழ வள நாட்டில், சோழ மன்னர்களால் பெரிதும் மதிக்கப்பெற்ற ஊர்களில் ஒன்று பழையாறை எனும் பழம்பெரும் பதி. பழையாறை சோழ மன்னர்களின் இராணுவத் தளவாடங்களின் இருப்பிடமாகவும், நாணயங்கள் தயாரிக்கும் கருவூலமாகவும் திகழ்ந்தது. ஞானசம்பந்தப் பெருமானாரால் போற்றி புகழப்பட்ட மங்கையர்கரசியார் அவதரித்ததும் இத்தலமே. அனைத்திற்கும் மேலாக சிவபெருமானின் திருமேனியின் வண்ணம் கண்டு வணங்கும்வரை உண்ணேன் என்று திருநாவுக்கரசு பெருமான் உண்ணா நோன்பினை உலகுக்கு அறிமுகம் செய்த இப்பழையாறைதான், சோழ நாட்டின் தலைநகராகவும் விளங்கியது. இத்தகு பல்வேறு பெருமைகளைப் பெற்ற ஒரு பதியில் காலத்தால் மூத்த நாயன்மார்களில் ஒருவராக, ஏழாம் நூற்றாண்டுக்கும் முற்பட்ட காலத்தவரான அமர்நீதி நாயனார் அவதரித்தார்.

சிவனடியார்களுக்குத் திருத்தொண்டு செய்வதையே தமது தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டிருந்த அமர்நீதியார் வணிகர் குலத்தில் பிறந்தவர். பொன், மணி, ஆடை போன்றவற்றை வணிகம் செய்து செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தமது இல்லம் நாடி வரும் அடியார்களுக்கு அமுது செய்வித்து, கந்தை எனும் முழங்கால் வரை அணியும் வேட்டியும், கீழுடையும், கோவணமும் அளித்து மகிழ்பவர்.

பழையாறைக்கு அருகில் உள்ள சிவத்தலமான திருநல்லூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் நீலகண்டப் பெருமானின் திருவிழாவில் கலந்துகொள்வதற்காக குடும்பத்துடன் சென்றார் அமர்நீதியார். இவ்விழாவிற்கு வெளியூர்களிலிருந்தெல்லாம் பக்தர்கள் வெள்ளமெனத் திரண்டு வந்திருந்தனர். விழாக்காலங்களில் அன்பர்கள் தங்கிச் செல்லவும், அமுது செய்யவும் அவ்வூரில் திருமடம் அமைத்திருந்தார் அமர்நீதியார். இவ்வாறு தொண்டு செய்துவரும் சூழலில் ஓர் நாள்,

சிவனடியார்களுக்கு தொண்டாற்றி வரும் அமர்நீதியாரின் பக்திப் பெருக்கால் உயர்ந்த நற்பண்பினை உலகறியச் செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்டார் சிவபெருமான். எம்பெருமான் மறையவர் குலத்துப் பிரம்மச்சாரி வடிவம் தாங்கி அமர்நீதியார் இருப்பிடம் வருகிறார். அவர்தம் திருமுடியில் பஞ்சசிகை இருந்தது. நெற்றியில் திருநீறை மூன்று பட்டைகளாக இட்டிருந்தார். மார்பில் மான்தோல் வைத்துக் கட்டப்பட்ட பூநூல் இருந்தது. கையிலும் தர்பைப் புல்லால் ஆன மோதிரமும் அணிந்திருந்தார். இடையிலே முஞ்சி என்ற பச்சைத் தர்பைப் புல்லால் திரித்த அரைஞானில் கோவண ஆடையும் இருந்தது. கையில் ஒரு தண்டும், அதில் இரு கோவணங்களும், திருநீற்றுப்பை, தர்ப்பைப் புல் ஆகியவற்றை முடிந்துகொண்டு  அமர்நீதியார் இருந்த திருமடம் வந்து சேர்ந்தார்.

முஞ்சி நாணுற முடிந்தது

  சாத்திய அரையில்

தஞ்ச மா மறைக்

  கோவண ஆடையின் அசைவும்

வஞ்ச வல் வினைக்

  கறுப்பறும் மனத்து அடியார்கள்

நெஞ்சில் நீங்கிடா அடி

  மலர் நீணிலம் பொலிய

என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

இத்தகைய சீர்மிகு வடிவம் தாங்கி வந்துள்ள பிரம்மச்சாரியைக் கண்டு உள்ளம் மகிழ்ந்து, வணங்கி அவர் அங்கு எழுந்தருளியது தாம் செய்த தவம் என்று பணிந்து நின்றார் அமர்நீதியார்.

அடியார்களுக்கு அமுதளிப்பதோடு, கந்தை, கீழுடை, கோவணம்  போன்றவற்றை வழங்கிவருவதையும் அறிந்ததால் உம்மைப் பார்த்துவிட்டுப் போகலாம் என்று வந்தேன் என பதிலுரைத்தார். இதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அமர்நீதியார் உள்ளங்குளிர, அவரை அமுது செய்தருள வேண்டுமென்றும், அதற்கென்று தக்க வேதியர்களைக்கொண்டு தூய்மையாக அமுது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதையும் எடுத்துரைத்து வேண்டினார். அவரும் அகமகிழ்ந்தார் போன்று புனித காவிரியில் சென்று நீராடிவிட்டு வந்து அமுது செய்கிறேன் என்றார்.

மேலும் அவர், மழை வந்தாலும் வரும் போலுள்ளதே. ஒருவேளை மழை வந்தால் இக்கோவணங்கள் இரண்டும் நனைந்து போக நேரிடும். அதனால் ஒன்றை மட்டும் உன்னிடம் கொடுத்து விட்டுப் போகிறேன். பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து நான் கேட்கும்போது திருப்பித் தரவேண்டும். இந்தக் கோவணத்தைச் சர்வ சாதாரணமாக எண்ணிவிடாதீர். இதன் பெருமையைப் பற்றி நான் சொல்லி நீ அறிய வேண்டியதில்லை. அதனால் அலட்சியமாக இருந்துவிடாதே என்றார். அமர்நீதியாரும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ள அந்த பிரம்மச்சாரியும் நீராடச் சென்றுவிட்டார். வேதியர் மொழிந்ததை மனதில் கொண்ட அமர்நீதியார் அக்கோவணத்தை மற்ற கோவணங்களோடு சேர்த்து வைக்காமல் தனிப்பட்ட இடத்தில் தக்க பாதுகாப்புடன் வைத்தார்.

திடீரென்று பெருமழையும் பொழிந்தது. குளிக்கப்போன வேதியரும் நனைந்தபடி வந்து சேர்ந்தார். நான் கட்டியுள்ள கோவணம் நனைந்து விட்டது. அதனால் நான் உன்னிடம் கொடுத்த அந்தக் கோவணத்தை எடுத்து வா என்றார். ஆனால் பிரம்மச்சாரியாக உருவெடுத்து வந்துள்ள சிவபெருமானாரும், திருநீலகண்டரிடம் கொடுத்துவிட்டுச் சென்ற திருவோட்டை அன்று மறைத்தது போல, இன்று அமர்நீதியாரிடம் கொடுத்த கோவணத்தையும் மாயமாக மறையச் செய்தார். இதையறியாத நாயனார் உள்ளே சென்று கோவணத்தை தாம் வைத்த இடம் முழுவதும் தேடிப்பார்க்கிறார். ஆனால் அந்தக் கோவணம் அங்கு இல்லை. சேக்கிழாரின் மொழியில் சிவபெருமானார் ‘கோவணக் கள்வர்’ ஆகிறார்.

அமர்நீதியாரும், அவர் மனைவியாரும் செய்வதறியாது திகைத்தனர். இப்படியொரு அதிசயம் இதுவரை நம் வாழ்வில் நடந்ததில்லையே. இது எப்படி நடந்தது என்று மருகியவ்ர், மனைவியோடு கலந்து ஆலோசித்து இறுதியில் மற்றொரு அழகிய, புதிய வெண்ணிறக் கோவணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, வேதியர் முன் சென்று, வேதனையுடன் தலைகுனிந்து நின்றார். கண்களில் நீர்மல்க அவரை நோக்கி, தம்மை அறியாமலே நடந்த இந்த மாபெரும் தவறைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டி நின்றார் அமர்நீதியார். தாம் கொண்டு வந்துள்ளது கிழிந்த ஒன்று அல்ல. கோவணத்திற்கென்றே தனியாக நெய்யப்பட்ட கோவணம் என்றும் கூறினார்.

ஆனால் அந்த பிரம்மச்சாரி மிகவும் கோபமுற்றவராக, “அமர்நீதியாரே, நன்றாக உள்ளது உமது பேச்சு. சற்று முன்னால் கொடுத்துச் சென்ற கோவணம் அதற்குள் எப்படி காணாமற் போகும்? நான் மகிமை பொருந்திய கோவணம் என்று சொல்லியும், அதனை நீரே எடுத்து வைத்துக்கொண்டு, மற்றொரு கோவணத்தைக் கொடுத்து என்னை ஏமாற்றலாம் என்ற எண்ணமா? உமது வணிகம் மிக அழகாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் நீர் அடியார்களுக்குக் கோவணம் கொடுப்பதாக ஊரெல்லாம் முரசு முழங்குகின்றீரோ! கொள்ளை இலாபம் கொழிக்க, நீர் நடத்தும் வஞ்சக வணிகம் பற்றி இப்போது தான் எனக்குப் புரிகிறது. உம்மை நம்பி மோசம் போனேனே நான்!” என்றார் கோபத்தின் உச்சத்தில்.

எம்பெருமானின் கோபத்தைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கிய அமர்நீதியார், அறியாது நடந்த பிழையை மன்னித்துப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்றும், காணாமற்போன கோவணத்திற்கு ஈடாக அழகிய, விலை உயர்ந்த பட்டாடைகளும், பொன்மணிகளும் எவ்வளவு வேண்டுமாயினும் தருகின்றேன், சினம் தணிந்து எம்மைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று பயபக்தியுடன் பிரார்த்திக்கிறார். பன்முறை மன்னிப்புக் கேட்டவர், அடியாரை வீழ்ந்து வணங்கினார். அமர்நீதியாரின் வேதனையையும், அவர் கெஞ்சுவதையும் கண்டு, சினம் சற்று தணிந்தாற்போன்ற பாவனையுடன் அந்த வேதியர், தண்டில் இருக்கும் நனைந்த கோவணத்தைக் காட்டி, இது உம்மிடம் கொடுத்த கோவணத்தோடு கொடுத்தால் அதுவே போதுமானது. பொன்னும் பொருளும் எமக்கெதற்கு என்றார். இதைக் கேட்ட அமர்நீதியார் சற்று மன அமைதி கொண்டார். உள்ளே சென்று துலாக்கோலை எடுத்து வந்து வேதியர் முன் நாட்டினார். அந்தணரிடமிருந்த கோவணத்தை வாங்கி ஒரு தட்டிலும் தம் கையில் வைத்திருந்த கோவணத்தை மற்றொரு தட்டிலுமாக வைத்தார். நிறை சரியாக இல்லாததால் அமர்நீதியார் அடியார்களுக்கு அளிப்பதற்காக வைத்திருந்த அனைத்து கோவணங்களை எடுத்து வந்து வைத்தும் நிறை சரியாக நிற்காமல் அமர்நீதி நாயனாரின் தட்டு உயர்ந்தேயிருந்தது. அந்தணரின் கோவணம் இருந்த தட்டு தாழ்ந்தே இருந்தது. அம்மாயத்தைக் கண்டு வியந்த அமர்நீதியார், தொடர்ந்து நூல் பொதிகளையும், பட்டாடைகளையும் கீள்களையும் ஒவ்வொன்றாக அடுக்கடுக்காகத் தட்டில் வைத்துக் கொண்டே இருந்தார்.

ஆனால் எவ்வளவுதான் வைத்தபோதும்  அமர்நீதியார் தட்டு உயர்ந்தும், வேதியர் தட்டு தாழ்ந்தும் இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, நாயனாருடைய அன்பாகிய தட்டுக்கு முன்னால் இறைவனுடைய அருள் தட்டு தாழவுறும் என்பதையும், அத்தகைய பக்திக்கு முன்னால் இறைவனின் சோதனைகூடச் சற்றுத் தாழ்ந்துதான் உள்ளது என்ற உண்மையை உணர்த்துவதுபோல் தோன்றியது. திருமடத்திலிருக்கும் அனைவரும் இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்து நின்றனர். தராசுத் தட்டின் மீது இறைவனால் வைக்கப்பட்டுள்ள கோவணத்தின் மகிமையை யார்தான் அறிய முடியும்? செய்வதறியாது திகைத்த தொண்டர் பொன்னும் பொருளும், வெள்ளியும், வைரமும், நவமணித் திரளும் மற்றும் பலவகையான உலோகங்களையும் கொண்டுவந்து குவித்தார். ஆனால் அப்போதும் தட்டுக்கள் சமமாகவில்லை. தம்மிடமுள்ள எல்லாப் பொருட்களையும் தராசுத் தட்டில் கொண்டுவந்து வைத்து மலைபோல் குவித்தார். அவரிடமுள்ள பொருள்கள் அனைத்தும் தீர்ந்த நிலையில், எஞ்சியிருப்பது தொண்டரின் குடும்பம் மட்டும்தான். அமர்நீதியார் சற்றும் மன உறுதி தளராமல் இறைவனை மனதிலே தியானித்தார்.

தம்மிடம் இருந்த பொருள்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்டன. தானும், தன் மனைவியும், குழந்தையும் மட்டுமே மிகுந்துள்ள நிலையில் நாங்கள் தட்டில் உட்கார இயைந்தருள வேண்டும் என்று வேண்டினார் நாயனார். தராசில் குடும்பத்தோடு சேர்ந்து அமர அனுமதி கொடுத்தார் எம்பெருமான். அமர்நீதியாரும், அவரது மனைவியாரும், மகனும் அடியாரின் பாதங்களில் ஒருங்கே வீழ்ந்து வணங்கி எழுந்தனர்.

“நாங்கள் அடியவர்களுக்குச் செய்த அன்பில் இறைவனுடைய திருநீற்று மெய் அடிமையில் தவறு செய்யவில்லை என்றால், தராசே நீ நேர் நிற்க” என்று சொல்லித் திருநல்லூர் இறைவனை வணங்கி ஐந்தெழுத்தோதி ஏறினார். துலை நேர்நின்றது. அடியவர் மகிழ்வுடன் ஏற, இறைவனின் திரு அரைக் கோவணமும் அன்பில் குறைபடாத அடிமைத் தொண்டும் சமம் ஆதலால் துலை நேர் நின்றது.

அப்போது எம்பெருமான் உமாதேவியாருடன் விடையின் மீது காட்சி அளித்தார். தம்முன் எப்பொழுதும் தொழுதிருக்கக்கூடிய பேரின்பப் பேற்றினை வழங்கியருளினார்.

அமர்நீதி நாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து:

அமர்நீதியார் பெருமையை அப்பரடிகள்,

நாட்கொண்ட தாமரைப் பூத்தடஞ் சூழ்ந்தநல் லூரகத்தே
கீட்கொண்ட கோவணங் காவென்று சொல்லிக் கிறிபடத்தான்
வாட்கொண்ட நோக்கி மனைவி யொடுமங்கொர் வாணிகனை
ஆட்கொண்ட வார்த்தை யுரைக்குமன் றோவிவ் வகலிடமே

என்று பாடுகிறார்.

திருநல்லூர் எனும் இத்தலத்திலுள்ள நல்லூர்ப் பெருமான் பல்வேறு வண்ணங்களில் காட்சியளிக்கும் அழகை இன்றும் காணமுடிகின்றது. தஞ்சை மாவட்டம் வலங்கைமான் சாலையில் இரண்டாவது கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள வரலாற்று சிறப்புமிக்க இத்திருத்தலம், நாவுக்கரசு பெருமானுக்கு திருவடி தீட்கை கொடுத்த தலம் எனும் பேறும் பெற்றுள்ளது. திருநாவுக்கரசர் இதனை,

நினைந்துருகும் அடியாரை நைய வைத்தார்

        நில்லாமே தீவினைகள் நீங்க வைத்தார்

சினந்திருகு களிற்றுரிவைப் போர்வை வைத்தார்

        செழுமதியின் தளிர்வைத்தார் சிறந்து வானோர்

இனந்துருவி மணிமகுடத் தேறத் துற்ற

        இனமலர்கள் போதவிழ்ந்து மதுவாய்ப் பில்கி

நனைந்தனைய திருவடியென் றலைமேல் வைத்தார்

        நல்லூரெம் பெருமானார் நல்ல வாறே. 

என்று போற்றி புகழ்கின்றார்.

சிவனடியார்களிடம் மாறாத பக்தி கொண்ட அமர்நீதி நாயனாரை சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருத்தொண்டத் தொகையில் “அல்லிமென் முல்லையந்தார் அமர்நீதிக்கு அடியேன்” என்று புகழ்கிறார்.

சேக்கிழார் பெருமானார்,

நன்மை பெருகு அருள்நெறியே வந்தணைந்து நல்லூரின்

மன்னு திருத்தொண்டனார் வணங்கி மகிழ்ந்தெழும் பொழுதில்

“உன்னுடைய நினைப்பதனை முடிக்கின்றோம்!” என்று அவர் தம்

சென்னி மிசை பாதமலர் சூட்டினான் சிவபெருமான்.

என்று பாடியருள்கிறார்.

சிவபெருமான் அமர்நீதியாரிடம் பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டி அளித்த கோவணத்தின் பெருமையை,

ஓங்கு கோவணப் பெருமையை

  உள்ளவாறு உமக்கே

ஈங்கு நான் சொல்ல வேண்டுவது

  இல்லை

என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான்.

வேதியர் வேடமணிந்து வந்த சிவபெருமான் நீராடிவிட்டு வருவதாகச் சென்றவரின் திருவிளையாடலை இங்கனம் விவரிக்கிறார்,

போன வேதியர் வைத்த

  கோவணத்தினைப் போக்கிப்

பானலந்துறைப் பொன்னி நீர்

  படிந்து வந்தாரோ

தூநறுஞ் சடைக் கங்கை

  நீர் தோய்ந்து வந்தாரோ

வானம் நீர் மழை பொழிந்திட

  நனைந்து வந்து அணைந்தார்.

திருநல்லூர் திருக்கோயிலில் உள்ள சிற்பத்தில் துலாவில் நாயனார் அவர்தம் துணைவியார் அவர் கரத்தில் குழந்தை ஆகிய மூவரும் இருப்பது போன்றுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

திருச்சிற்றம்பலம்

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 5 விறல்மிண்டர் நாயனார்

விளங்குதிருச் செங்குன்றூர் வேளாண் டொன்மை

விறன்மிண்டர் திருவாரூர் மேவு நாளில்

வளங்குலவு தொண்டரடி வணங்கா தேகும்

வன்றொண்டன் புறகவனை வலியே வாண்ட

துளங்குசடை முடியோனும் புறகென் றன்பாற்

சொல்லுதலு மவர்தொண்டத் தொகைமுன் பாட

வுளங்குளிர வுளதென்றா ரதனா லண்ண

லுவகைதர வுயர்கணத்து ளோங்கி னாரே.

இளங்கோவடிகள், சேரமான் பெருமான், சேரன் செங்குட்டுவன் போன்ற பெரியோர்கள் அவதரித்த, இயற்கை எழில் கொஞ்சும், நீர் வளமும், நில வளமும், மலை வளமும் கொண்ட சிறப்பான சேரநாட்டில், செங்குன்றூர் எனும் அழகிய ஊரில் அவதரித்தவர் விறன்மிண்ட நாயனார் பெருமான்.  ஆகச்சிறந்த சிவபக்தரான இவர் அடியவர்பால் அளவற்ற அன்பு கொண்டு அவர்தம் நலம் காக்க எதையும் செய்பவராயினும், அனைத்து உலகப்பற்றுகளையும் துறந்து வாழ்பவர். அவர் திருச்செங்குன்றூரை விட்டு புறப்பட்டுத் தமிழ்நாட்டுத் திருக்கோயில்களில் வழிபாடு செய்த வகையில் திருவாரூரைச் சென்று அடைகிறார். தியாகேசப் பெருமான் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டவர் அங்கேயே தங்கி பெருமானை வழிபடவும், அடியார்களுடன் கூடி சிவநெறி தழைக்கவும் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

இந்நிலையில் ஒருநாள் கோவிலுக்கு முன்புறம் அமைந்திருந்த தேவாசிரிய மண்டபத்தில் கூடியிருந்த சிவனடியார்களை வணங்கி, அவர்களுடன் சிவநெறிகள் குறித்து அளவளாவிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அங்கு சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் தியாகராசப் பெருமானாரை வழிபடுவதற்காக மனம் முழுவதும் அவர் நினைவுடனேயே வந்தார். வந்தவர், தேவாசிரிய மண்டபத்தில் கூடியிருந்த சிவனடியார்களை தம் மனத்தினால் வழிபட்டுவிட்டு விரைந்துச் சென்றார். இதைக்கண்ட விறன்மிண்டர்,  சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிவனடியார்களை வணங்காமல் நேராகச் சென்று சிவபெருமானை வணங்கச் செல்கிறாரே என்று ‌ கோபம் கொண்டவர், “அடியார்களை வணங்காமற் செல்கின்ற வன்றொண்டன் அவ்வடியார்களுக்குப் புறகு” என்றார். அதுமட்டுமின்றி அவருக்கு ஆரூர்ப்பெருமான் துணை என்றால் அவ்ஆரூர்ப் பெருமானையும் திருக்கூட்டத்திலிருந்து விலக்குவோம் என்கிறார்.

திருவார் பெருமை திகழ்கின்ற தேவ ஆசிரியன் இடைப் பொலிந்து
மருவா நின்ற சிவனடியார் தம்மைத் தொழுது வந்து அணையாது
ஒருவாறு ஒதுங்கும் வன் தொண்டன் புறகு’ என்று உரைப்பச் சிவன் அருளால்
பெருகா நின்ற பெரும் பேறு பெற்றார்; மற்றும் பெற நின்றார்.

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், விறன்மிண்ட நாயனாரின் மன உறுதியைக் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்தவர், வேதங்கள் இறைவனைப் பற்றி விரித்துரைத்துக் காணாது, ஐயா என ஓலமிட்ட எம்பெருமான் அடியாருடன்தான் உள்ளேனென்று அறிவித்தவர், அவ்வடியார்கள் புகழ் கூறும் திருத்தொண்டத்தொகை எனும் திருப்பதிகத்தைப் பாடியருளினார். அதைக்கேட்ட விறன்மிண்ட நாயனார் அகமகிழ்ந்து, “இவ்வன்றொண்டருடைய மனம் அடியாரிடத்திலே பதிந்திருக்கின்றது” என்று அருளிச் செய்தார்.

ஞாலம் உய்ய நாம் உய்ய நம்பி சைவ நல் நெறியின்
சீலம் உய்யத் திருத் தொண்டத் தொகை முன் பாடச் செழு மறைகள்
ஓலம் இடவும் உணர்வு அரியார் அடியார் உடன் ஆம் உளது என்றால்,
ஆலம் அமுது செய்த பிரான் அடியார் பெருமை அறிந்தார் ஆர்?

பந்நெடுநாட்கள் ஆரூரிலேயே தங்கியிருந்து திருத்தொண்டு செய்து கொண்டிருந்த விறன்மிண்ட நாயனார் சிவனருளால் ஓர்நாள் சிவலோகம் செல்லும் பேறு பெற்றார். இறைவனடி சேர்ந்தவர், சிவலோகத்தில் சிவபூதத் தலைவராகவும் விளங்கினார்.

விறன்மிண்ட நாயனார் புராணம் உரைக்கும் கருத்து

சிவபெருமானுடைய திருவடிகளையே பற்றி நின்று, மற்றொரு பற்றேதுமின்றி, அடியவர்பால் அளவற்ற பற்றுடையவராக, அவர்பொருட்டு எதையும் செய்யும் துணிவுடையவராக இருக்கிறார்.

செப்பற்கு அரிய பெரும் சீர்த்திச் சிவனார் செய்ய கழல் பற்றி
எப் பற்றினையும் அற எறிவார்; எல்லை தெரிய ஒண்ணாதார்;
மெய்ப் பத்தர்கள் பால் பரிவுடையார்; எம்பிரானார் விறன் மிண்டர்.

என்பதனாலும்,

நதியும் மதியும் புனைந்த சடை நம்பர் விரும்பி நலம் சிறந்த
பதிகள் எங்கும் கும்பிட்டுப் படரும் காதல் வழிச் செல்வார்
முதிரும் அன்பில் பெரும் தொண்டர் முறைமை நீடு திருக் கூட்டத்து
எதிர் முன் பரவும் அருள் பெற்றே இறைவர் பாதம் தொழப் பெற்றார்.

என்றும் சேக்கிழார் பெருமான் உணர்த்துகின்றார்.

சிவனடியாரிடத்துப் பக்தி இல்லாதவர் சிவனிடத்தும் பத்தி இல்லாதவரே என்று, “ஈசனுக்கன் பில்லாரடியவர்க்கன்பில்லார்” என்னும் சிவஞான சித்தியாரின் அருளுரையால் உணரலாம்.

உடையாள் உன்தன் நடுவிருக்கும் உடையாள் நடுவுள் நீயிருத்தி
அடியேன் நடுவுள் இருவீரும் இருப்பதானால் அடியேன்உன்
அடியார் நடுவுள் இருக்கும் அருளைப்புரி யாய் பொன்னம்பலத்தெம்
முடியா முதலே என்கருத்து முடியும் வண்ணம் முன்னின்றே

எனும் திருவாசகமும் நமக்கு தெற்றென விளக்குவதை உணரலாம்.

திருத்தொண்டத் தொகையை சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடக் காரணமாக இருந்தவர் விறன்மிண்ட நாயனார். சிவனடியார்களிடம் மாறாத பக்தி கொண்ட இவரைச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருத்தொண்டத் தொகையில் “விரிபொழில்சூழ் குன்றையார் விறன்மிண்டர்க்கு அடியேன்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், விறன்மிண்ட நாயனார் அடியார்களிடத்துக் கொண்டுள்ள பக்தியின் சிறப்பை எண்ணிப் பெருமையுற்று, தியாகராசப் பெருமானை வணங்கி, அடியவர்களுக்கு அடியவனாகும் நிலையைத் தனக்கு அருள வேண்டும், என்று மனமுருகி பிரார்த்தனை செய்கிறார். “தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியாருக்கும் அடியேன்” என, தியாகேசரே திருத்தொண்டத் தொகைக்கு அடியெடுத்துக் கொடுக்கிறார். சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் அதனையே முதலடியாகக் கொண்டு திருத்தொண்டர் தொகையைப் பாடியருளினார்.

விறன்மிண்ட நாயனார் சிவாலயங்கள்‌ பலவற்றிற்குச்‌ சென்று சிவனைத்‌ தொழுவதும்‌, சிவத்தொண்டுகள் செய்வதையுமே தன்‌ வாழ்வின்‌ பெரும்‌ பேறாகக் கருதினார்‌.

“நல்லாரிணக்கமும் நின்பூசை நேசமும் ஞானமுமே

அல்லாது வேறு நிலையுளதோ அகமும் பொருளும்

இல்லாளுஞ் சுற்றமும் மைந்தரும் வாழ்வும் எழிலுடம்பும்

எல்லாம் வெளிமயக்கே இறைவாகச்சி யேகம்பனே”.

எனும் பட்டிணத்தடிகளின் பாடலாலும் இதன் பெருமையை அறியலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்

63 நாயன்மார்களின் வரலாறு 

4. மெய்ப்பொருள் நாயனார்

மங்கையைப் பாக மாக
வைத்தவர் மன்னுங் கோயில்
எங்கணும் பூசை நீடி
ஏழிசைப் பாட லாடல்
பொங்கிய சிறப்பின் மல்கப்
போற்றுதல் புரிந்து வாழ்வார்
தங்கள்நா யகருக் கன்பர்
தாளலால் சார்பொன் றில்லார்.

சிவஞானம் மட்டுமே மெய்ப்பொருள், ஏனைய மற்ற உலகப் பொருள்கள் அனைத்தும் பொய்ப்பொருள் என்பதை வெளிப்படுத்தும் இந்நாயனாரின் வரலாறு. சிவவேடம் தரித்த யாவரேனும் அவர் எத்தகையவராயினும் பேதம் ஏதும் காணாமல் அச்சிவவேடத்தையும் போற்றிப் பரவும் ஒரு உத்தம எண்ணம் கொண்ட நாயனார் இவர்.

திருக்கோவிலூர் சோழவள நாட்டிற்கும், தொண்டை நாட்டிற்கும் இடையிலே அமைந்துள்ளது நடு நாடு. சேதி நாடு என்றும் இந்நடு நாடு அழைக்கப்படுகிறது. இரு நாடுகளுக்கு நடுவிலே அமைந்திருப்பதால் நடு நாடு என்றும், சேதியர் என்ற ஒரு வகை மரபினர் வாழ்வதால் சேதி நாடு என்றும் பெயர் பெற்றுள்ளது. இந்நாட்டின் தலைநகரமாக அமைந்த நகரம் திருக்கோவிலூர், அட்டவீரட்டான தலங்களில் ஒன்றாகும்.

அட்டவீரட்டானக் கோயில்கள்

அட்டவீரட்டானம் என்பது இறைவனின் வீரத் திருவிளையாடல்கள் இடம்பெற்ற எட்டுத் தலங்களைக் குறிப்பதாகும். சிவபிரானுடைய வீரச்செயல்கள் விளங்கிய இடங்களிலுள்ள திருத்தலங்களை வீரட்டானத் தலங்கள் என்று போற்றுவர். பகைவர்களின் வீரத்தை அட்டு ஆன இடம் என்ற வகையிலும், தன் வீரத்தால் அட்டு ஆன இடம் என்ற வகையிலும் வீரட்டானம் என்னும் சொல் அமைந்தது. இவை எட்டுத் தலங்களாதலால் அட்ட வீரட்டானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

1.திருக்கண்டியூர் : சிவபிரான் பிரமனுடைய தலையைக் கொய்து செருக்கழிந்த தலம்

2.திருக்கோவலூர் : அந்தகாகரனைக் கொன்ற இடம்

3.திருவதிகை : திரிபுரத்தை எரித்த இடம்

4.திருப்பறியலூர் : தக்கன் தலையைத் தடிந்த தலம்

5.திருவிற்குடி : சலந்தராசுரனை வதைத்த தலம்

6. திருவழுவூர் : கயமுகாசுரனைக் கொன்று தோலை உரித்துப் போர்த்துக் கொண்ட தலம்

7.திருக்குறுக்கை : மன்மதனை எரித்த தலம்

8.திருக்கடவூர் (அ) திருக்கடையூர் : மார்க்கண்டேயனைக் காத்துக் கூற்றுவனை உதைத்த தலம்.

மேற்கண்ட எட்டு திருதலங்களிலும் எம்பெருமான் ஈசன் வீரட்டானேசுவரர் என்ற திருநாமத்தோடு அழைக்கப்படுகிறார்.

சம்பந்தரும், அப்பரும் பாடிய தொன்மையான திருக்கோவிலூர் எனும் இத்திருத்தலம் பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. இந்நாட்டினை ஆண்ட அரசர்கள் மலாடர் என்று அழைக்கப்பெற்றனர். இவர்தம் வழியில் தோன்றியவரே மெய்ப்பொருள் நாயனார். இவர் தாம் தேடிய செல்வமனைத்தும் தில்லைக் கூத்தனின் அன்பர்களுக்கேச் சொந்தம் என்று கருதி மன நிறைவுடன் வாரி வழங்கியவர். மெய்ப்பொருள் நாயனார் சிவபெருமானாரின் திருக்கோவிலில் நடைபெற வேண்டிய அனைத்து திருவிழாக்களையும் சிறப்புற நடத்தியவர், சிவனடியார்களுக்கும் வேண்டுவன அனைத்தையும் வழங்கி வாழ்ந்து வந்தார். அனைத்திற்கும் மேலாக அரசியல் நெறி பிறழா அரும் காவலனாகவும், வாள் வலிமையும், தோள் வலிமையும் கொண்ட ஆகச்சிறந்த வீரனாகவும் இருந்தார். அத்தகைய இம்மன்னனின் அண்டை நாட்டு அரசனான முத்தநாதன் என்பவன் பன்முறை மெய்ப்பொருளாருடன் போர் புரிந்து தோற்று புறமுதுகு காட்டி ஓடியவன்! எப்படியாவது ஏதேனும் சூழ்ச்சியாலாவது மெய்ப்பொருளாரைப் பழிவாங்க எண்ணம் கொண்டான். சைவ வேடம் பூண்டு வந்த அந்த வஞ்சக எண்ணம் கொண்ட முத்தநாதன் அவ்வடியாரை வீழ்த்த முடிவெடுத்தான்.

உண்மையான சிவனடியார் போலவே முறைப்படி ஆசாரியன் சொன்ன இடங்களில் அளவு மாறாமல் திருநீறு  பூசி பழக்கம் இல்லாதவன் என்பதால் அங்கம் முழுதும் இடம் அளவு காணாது முழு நீறு பூசிய முனிவன் போன்ற தோற்றத்துடன் வந்தான். போலியான சடைமுடியையும் பொருத்திக் கொண்டான். கையிலே ஏட்டுச்சுவடிக் கட்டு ஒன்றை ஏந்திக்கொண்டான். அதற்குள் எவரும் காண முடியாதவாறு கத்தி ஒன்றையும் மறைத்து வைத்துக் கொண்டான். இத்தகைய, போலித் தோற்றத்துடன் முத்தநாதன் திருக்கோவிலூர் நகரத்தில் மெய்ப்பொருள் நாயனார் அரண்மனையைச் சென்று அடைந்தான். அரண்மனைக் காவலர்களும் அவன் மெய்யான சிவனடியார் என்று நினைத்து வணங்கி வழிவிட்டனர். முத்தநாதனும் எந்தத் தடையுமின்றி மன்னன் உறங்கும் சயன அறை வரை வந்துவிட்டான். பள்ளியறை வாயிலிலே மன்னவனின் மெய்க்காப்பாளன் தத்தன் என்பவன் வாளோடு நின்று கொண்டிருந்தவன், மன்னர் உறங்கும் நேரம் என்பதால் அவரைச் சந்திக்க இயலாது என்கிறான்.

முத்தநாதனோ கோபமுற்றவனாக, “என்னையேத் தடுக்கின்றாயா? மன்னவருக்கு இறையவனின் மெய்ப்பொருளைக் கூற வந்த எனக்கே தடையா? என்று கடிந்தவாறு தத்தனையும் மீறி உள்ளே நுழைந்தான். உறங்கிக் கொண்டிருந்த மன்னவனின் கால்பகுதியில் மாதேவி அமர்ந்திருந்தார். முத்தநாதன் உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டவுடன் மாதேவியார் சட்டென்று கட்டிலிலிருந்து கீழே இறங்கினார். கணவரையும் எழுப்பினார் அம்மையார். சிவநாமம் சொல்லிச் சென்ற முத்தநாதனைக் கண்ட மெய்ப்பொருளார் அகமகிழ்ந்து கும்பிட்ட கையோடு எழுந்து நின்றார்.
முத்தநாதனும், “மங்களம் பெருக” என்றான். மெய்ப்பொருளாரும், “இந்நேரத்தில் தாங்கள் இங்கு எழுந்தருளியுள்ள காரணம் யாது?” என்று வினவினார்.

மங்கலம் பெருக மற்றென் வாழ்வுவந் தணைந்த தென்ன

இங்கெழுந் தருளப் பெற்ற தென்கொலோ என்று கூற

உங்கள்நா யகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல்

எங்குமில் லாத தொன்று கொடுவந்தேன் இயம்ப வென்றான்.

முத்தநாதனும், வஞ்சகப் புன்னகையை உதட்டில் சுமந்தவாறு, “ உங்கள் நாயகர் முற்காலத்தே அருளிச் செய்த சைவ ஆகம நூல்களுள் உலகில் வேறெங்கும் கிடைத்திராத அரியதொரு நூலை உமக்கு உபதேசிக்கும் நோக்கோடு கொண்டு வந்துள்ளேன்” என்றான்.

மெய்ப்பொருளாரும் அவ் ஆகமத்தை வாசித்து தாம் கடைத்தேற விரைந்து அருள் செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினார். உடனே முத்தநாதனும், “நானும் நீயும் தனியிடத்து இருக்கவேண்டும், உன் தேவி இவ்விடத்தை விட்டு அகல வேண்டும்” என்றபோது அதற்கு மன்னனும் இசைந்தான்.

மன்னன் முத்தநாதனை உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமரச்செய்து, தாமும் தாழ்ந்து தலைகுனிந்து அமர்ந்து உபதேசித்து அருள வேண்டினார். உடனே முத்தநாதனும் திருவெண்ணீற்றை எடுத்து தாமும் உடம்பிலும் நெற்றியிலும் பூசிக்கொண்டு மன்னனுக்கும் கொடுத்த பின்பு தம் கையிலிருந்த ஏட்டுச்சுவடிக்கட்டை அவிழ்த்தான். நாயனார் பணிந்து சிரம் தாழ்த்தி வணங்கும் நேரத்தில் வஞ்சகன் அவன் தன் சுவடியில் மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து மன்னனைக் குத்தினான். அத்தகைய கடினமான நேரத்திலும் நாயனார் அந்த வஞ்சகன் முத்தநாதன் மீது எந்தவித வெறுப்பும், கோபமும் கொள்ளாது மெய்த்தவ வேடமே மெய்ப்பொருள் என்று கூறி அவனைத் தொழுதார். குருதி வெள்ளத்திலே மிதந்த நாயனார் அக்கொடியவனின் திருநீறு அணிந்த உடம்பைப் பார்த்துச் சிவனையே நினைத்தார்.

ஆனால் உள்ளத்தில் கொண்டிருந்த வஞ்சனையை மறைத்துத் தவவேடம் பூண்ட முத்தநாதன் மன்னனின் சயன அறைக்குள் சென்றபொழுதே, அவனைத் தடுத்து நிறுத்திய மெய்க்காப்பாளன் தத்தன், நொடிப் பொழுதில் சென்று வாட்படையால் அவனைத் தாக்கத் தொடங்கினான். தம் திருமேனியில் இரத்தம் சோர நிலத்தில் வீழ்கின்ற அந்நாயனார், ‘தத்தா நமர்’` என்று கூறித் தம் வீரம் பொருந்திய நீண்ட கையினால் தடுத்து வீழ்ந்தார்.
நிலத்தில் சாய்ந்த மன்னனின் அன்பின் ஆழத்திற்கும், பக்தியின் உயர்விற்கும் அடிபணிந்த தத்தன், தலை வணங்கினான். தமது உள்ளம் கோபத்தால் துடி துடித்த போதும், உள்ளம் உருக, கண்கள் நீரைச் சொரிய, கைகள் தளர, உடைவாளை உறையில் போட்டபடியே அரசரைத் தாங்கிப் பிடித்தான் தத்தன்.

அப்போது மெய்ப்பொருளார் தாங்க முடியாத வேதனையையும் தாங்கிக் கொண்டு தத்தனிடம், “தத்தா, எனக்கொரு உதவி செய்வாயா?  இவ்வடியார்க்கு எவ்வித இடரும் நேராவண்ணம் நம் எல்லைவரை அழைத்துச் சென்று விட்டு வா!” என்று ஆணையிட்டார்.

தத்தனும் தாளாத வேதனையுடன் மன்னனின் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து, அரக்க மனம் படைத்த அந்த முத்தநாதனை ஊர் எல்லையில் கொண்டு விட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். தத்தன் திரும்பி வரும்வரை தம் இன்னுயிரைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டிருந்த நாயனார் தத்தனைக் கண்டு, “இன்றெனக் கையன் செய்தது யார் செய்ய வல்லாரென்று”, நின்றவன் தன்னை நோக்கி நிறைபெருங் கருணை கூர்ந்தார்.

தம் இளவரசர், அமைச்சர் முதலியவர்க்கும், தம் பிரிவால் வருந்தி நிற்கும் அரசமா தேவியார், ஏனைய சுற்றத்தார் என அனைவருக்கும் தம் உள்ளத்தில் உறைந்து கிடக்கும் கொள்கையைக் கூறும்முகமாக, “முறையாகப் போற்றிக் காக்கத் தக்க திருநீற்றினிடத்து வைத்து வாழும் அன்பில் சோர்வு வாராது அதனை என்றும் பாதுகாத்து, இவ்வுலகில் வாழ்வீர்” எனும் கட்டளையை மொழிந்தபின் நாயனார் பெருமானின் அழகிய வீரக்கழலினை அணிந்த திருவடியை மனத்தகத்து எண்ணியிருந்தார்.

அப்போது உமையம்மையாரின் கணவராகிய சிவபெருமான், மெய்ப்பொருளார் தம்மை மனத்தகத்து எண்ணியிருந்த வடிவே வடிவாக, அவர் முன்னிலையில் தோன்றியருளி, அவரை விண்ணுலகின்கண் வாழும் தேவர்களுக்கும் எட்டாத அருள் வடிவான தம் திருவடி நிழலில் கலந்து இன்புறுமாறு அருள் செய்ததோடு அவர் தம்மை இடைவிடாது வணங்கி வாழும் பேற்றினையும் வழங்கியருளினார்.

மெய்ப்பொருள் நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

மெய்ப்பொருள் நாயனார் அழிகின்ற பொய்ப்பொருளை பொருளாகக் கருதாமல், சிவஞானமும், திருநீறும் கண்மணியுமே  மெய்ப்பொருள் எனக்கொண்டு வாழ்ந்தவர். சிவவேடம் அணிந்தவரேயாயினும் அவர்தம் குற்றம் குறை காணாது அச்சிவ வேடத்தையும் பணிந்து, அன்புடன் போற்றிவரும் சீலத்தார்.

மாலற நேயம் மலிந்தவர் வேடமும்

ஆலயம் தானும் அரன் எனத் தொழுமே

   எனும் சிவஞான போதரின் அடியொற்றி வாழ்பவராகிறார். வள்ளலார் ‘அகத்தே கருத்து புறத்தே வெளுத்த உலகர்’ என்பார் வேதனை பொங்க.

இப்புராணத்தின் முக்கியமான ஒன்றாகக் கருத வேண்டிய ஒன்று என்றால் அது கவிஞர் சேக்கிழார் பெருமானாரின் இரட்டை அர்த்தப் பாடல்களின் வல்லமை மிக்க கருத்துக்களே!

மெய்யெலாம் நீறு பூசி
வேணிகள் முடித்துக் கட்டிக்
கையினிற் படைக ரந்த
புத்தகக் கவளி யேந்தி
மைபொதி விளக்கே யென்ன
மனத்தினுட் கறுப்பு வைத்துப்
பொய்தவ வேடங் கொண்டு
புகுந்தனன் முத்த நாதன்.

என்றவாறு முத்தநாதன் பொய்த்தவ வேடத்தை உவகை பெறத்தக்க ஓர் அருமை உவமையோடு விளக்குகின்றார். அதாவது கருமையான நிறத்தைத் தன்னுள் வைத்திருக்கும் ஒளி விளக்குப் போலத் தன் மனத்தில் சினத்தை வைத்துக் கொண்டு பொய்யாகிய ஒரு தவவேடத்தைக் கொண்டு முத்த நாதன் என்னும் பெயரில் சென்றான், என்கிறார்.

மங்கலம் பெருக மற்றென் வாழ்வுவந் தணைந்த தென்ன

இங்கெழுந் தருளப் பெற்ற தென்கொலோ என்று கூற

உங்கள்நா யகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல்

எங்குமில் லாத தொன்று கொடுவந்தேன் இயம்ப வென்றான்.

இப்பாடலில் நாயனாரைப் பார்த்து, ‘மங்கலம் பெருக’ என்று வாழ்த்துவது போல் முத்தநாதன் தம் தீய எண்ணத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான். மங்கலம் பெருக என்றால் நன்மை பெருக என்று ஒரு பொருள் மேலோட்டமாகத் தெரிந்தாலும், மங்கலம் பெருக என்றால் அமங்கலம் என்ற பொருளும் உண்டு. கணவனை இழந்த பெண்கள் தாலி நீக்கும் வழமை உண்டு. அந்த நிகழ்வுக்கு தாலி பெருகியது என்று கூறுவது மரபு.

‘மற்று என் வாழ்வு வந்தணைந்தது’. என் வாழ்வு எந்த முயற்சியும் இன்றி இன்று வாய்ப்பு வந்தது என்பது ஒரு பொருள். என் வாழ்வு அணைந்தது என்றால் என் வாழ்க்கை இகழத்தக்கது என்றும் மற்றொரு பொருள் உள்ளது. இங்கு கவிஞரின் சொல்வன்மையைக் காண முடிகின்றது.

அதே போன்று மெய்ப்பொருளார் முத்தநாதனிடம் வந்த காரியம் குறித்து கேட்டபோது, அவன் உங்கள் நாயகனார் முன்னம் உரைத்த ஆகம நூல் மண்மேல் எங்குமில்லாத தொன்று கொடுவந்தேன், என்கிறான்.

முத்தநாதன் பொய்வேடமணிந்த வஞ்சகன் என்பதை சூசகமாக வெளிப்படுத்துகிறார். முத்தநாதன் நம் நாயகனார் என்றோ அல்லது என் நாயகனார் என்றோ கூறாமல் அதுவரை சிவபெருமானைப் பற்றிய எண்ணமே ஏதுமின்றி பொய்த்தவ வேடம் பூண்டவன், ‘உங்கள் நாயகர்’ என்கிறான். அதுபோல் மண் உலகில் இதுவரை இல்லாத புது நூல் என்று அவன் சொன்னதையும் இது போன்ற நூல் இதுவரை மண் உலகில் இல்லை என்றும் பொருள் தொனிக்கப் பாடியுள்ளார் சேக்கிழார் பெருமான்.

தெய்வச் சேக்கிழார், மெய்ப்பொருளாரை தாம் திட்டமிட்டபடி கொன்றுவிட்ட முத்தநாதனின் நிலை மட்டுமே வென்றது. ஆனால் மெய்ப்பொருளாரைக் குத்தியதால் அவன் தோல்வியே கண்டான். ஆக நாயனார் தம் கொள்கை வழி வென்றார். சேக்கிழார் முத்தநாதனைத் தொழுது நாயனார் கொள்கைவழி வென்றார் என்கிறார்.

பகைவர்க்கும் அருள்வாய் நெஞ்சே என்று, தன்னைக் குத்திக் கொன்ற முத்தநாதனைக்கூட தன் மெய்க்காப்பாளர் மூலமாக பாதுகாப்பாக ஊர் எல்லைவரை கொண்டுவிடச் சொல்கிறார். தத்தனும் அரசரின் கட்டளையை ஏற்று அப்படியே செய்துவிட்டு திரும்பியபோது, இன்றெனக் கையன் செய்த தியார்செய வல்லா ரென்று நின்றவன் தன்னை நோக்கி நிறைபெருங் கருணை கூர்ந்தார், என்று மெய்ப்பொருளாரின் பெருந்தன்மையான நிலையை விளக்குகிறார் சேக்கிழார் பெருமான்.

மெய்ப்பொருள் நாயனார் தாம் உயிர் துறக்கும் தருணத்திலும், ஈசன் மீது கொண்ட அன்பு சற்றும் குறையாததையும் அடுத்து தாம் விளக்கப்போகும் நாயன்மார் குறித்தும் சேக்கிழார்,

இன்னுயிர் செகுக்கக் கண்டும்
எம்பிரான் அன்ப ரென்றே
நன்னெறி காத்த சேதி
நாதனார் பெருமை தன்னில்
என்னுரை செய்தே னாக
இகல்விறன் மிண்டர் பொற்றாள்
சென்னிவைத் தவர்முன்
செய்த திருத்தொண்டு செப்ப லுற்றேன்.

என்று சொல்லி விளங்கச் செய்கிறார்.

திருச்சிற்றம்பலம்

தொடரும்