Author: admin

ரியாத்

நாள்: 31 மார்ச் 2014

பஃக்ருத்தீன் (இப்னு ஹம்துன்) 

அன்பு மகள் மணிமொழிக்கு

பாசமிகுந்த உன் தந்தை எழுதிக்கொள்வது.  இங்கே நானும், உன் அம்மாவும், தம்பியும்,தங்கையும், உறவுகளும், நட்புகளும் இன்னபிற நம் சுற்றங்களும் இறையருளால் நலம். நீயும் நலமாக இருப்பாய் என்று நம்புகிறோம்.  உனக்கான எங்களின் பிரார்த்தனைகளையும் வாழ்த்துகளையும் நேசத்துடன் இந்த கடிதத்தினூடே தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

அன்பு மகளே,

நேற்று தான் போலிருக்கிறது, நீ பிறந்த அந்த ஒப்பிலாத் தருணம். பதினெட்டு வருடங்கள் பறந்துவிட்டன. கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறகுகளோடு காலம் பறந்துகொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது உன் வயதும் வளர்ச்சியும். அழகிய பூக்குட்டியாய் கண்மலர்ந்த உன்னை ‘உள்ள’ங்கைகளில் ஏந்தி மகிழ்ந்த அந்த இனிய நாள் இன்னமும் நினைவிலிருக்கிறது. அந்தத் தருணத்தில் எனக்கேற்பட்ட புளகாங்கிதம் வார்த்தைகளில் சொல்லித்தீராது.  அன்றிலிருந்து நீ வளர்ந்த ஒவ்வொருப் பொழுதிலும் நீ என்னில் ஒளியாய்; கண்ணின் மணியாய் ஆகிப் போனாய்.

இதோ, இன்று கல்லூரி வாழ்க்கைக்குத் தயாராகி, பெற்றோராகிய எங்களை விட்டுப் பிரிந்து, தொலைதூர நகரத்தில் விடுதி வாசம் செய்கிறாய்.

எப்போதும் உன் நினைவுகளுடனும் இங்கே வீட்டில் நீ விட்டுச் சென்றிருக்கும் அடையாளங்களுடனும் பிரியங்கள் நிறைத்த வாசங்களுடனும் எங்கள் பொழுதுகள் கழிகின்றன.

மணிமொழி,

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? சிறுவயதில் “யாரெல்லாம் உன் தோழியர், அவர்களின் பெயரைச் சொல்லேன்” என்று உன்னைக் கேட்கும்போது  “என்னோட ஃபர்ஸ்ட் அண்ட் பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட் நீங்க தான் டாடி” என்று சொல்வாய்.  முறைக்கும் அம்மாவை சமாதானப்படுத்த “அப்புறமாய் மம்மியும் தான்” என்பாய், லேசாக முறுவலித்து.  எல்லாக் குழந்தைக்கும் தந்தைதான் முதல் ஹீரோ என நான் உன் அம்மாவை சமாதானப்படுத்தினாலும்  அந்த உணர்வும் வார்த்தைகளும் பொய்யொன்றுமில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் வகையில் தான் நாங்களும் பொறுப்பான தோழமையுடனே உன்னை வழிநடத்தினோம்.

உறவுநிலை வரைமுறை என்பதற்குட்பட்டு, வானத்திற்குக் கீழிருக்கும் அனைத்து விதயங்கள் குறித்தும் நாம் உரையாடியிருக்கிறோம்.கேள்விகளால் என் பெரும்பொழுதுகளை நிரப்பியிருக்கிறாய்..உனக்கான பதில் தேடல்களில் உன் அப்பா இன்னும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தேன்.

உன் வாழ்வில் நிகழ்ந்த எந்த ஒரு சிறுசம்பவத்தையும் நீ எங்களிடம் இதுவரை பகிர்ந்து கொள்ளாமல் விட்டதில்லை. உன் நெருங்கிய தோழியுடன் கொண்ட பொய்க்கோபம் முதல் ஓவியப் போட்டியில் நீ வேறொரு தோழிக்கு உதவியது வரை. இன்னும் அடிபட்ட புறாவுக்கு அழுது தீர்த்த நாள் பொழுதும், உடல்நலம் குன்றியதொரு பொழுதில் என் நெற்றி நீவி தலை கோதி உறங்க வைத்த பொழுதில் உணர்த்தினாய் என் தாய் என்றும்..  .

ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவந்த இனிய தருணங்கள் அவை.

ஒருமுறை பள்ளியில் மாதாந்திரத் தேர்வில் கணக்குப் பாடத்தில் மதிப்பெண் சற்று குறைந்துபோனதென்று அழுதுகொண்டேயிருந்தாய். அப்போது ஆறுதலாக நான் சொன்னேன்: “மதிப்பெண்ணை வைத்து அறிவை அளந்துவிட முடியாதம்மா; இந்த முறை ஏதோ காரணங்களால் மதிப்பெண் குறைந்திருக்கும். ஆனால், நீதான் அடுத்த முறை  முதல் மதிப்பெண் பெறுவாய் பார்” . என்னுடைய இந்த அறிவுரைக்குப் பின் எதையும் நீ எளிதாக எடுத்துக்கொண்டாய். ஆனாலும் அப்போதும் உன் முதலிடத்தை நீ விட்டுத்தந்ததில்லை.தப்பும் தவறுமாக நான் பேசிய ஆங்கிலம் குறித்து உன்னிடம் வெட்கி நிற்பேன்.ஆங்கிலம் அறிவல்ல அப்பா அது மொழிதான் என்று அன்புடன் அரவணைத்த ஆசிரியையும் ஆகிப்போனாய் அன்றிலிருந்து நீ..

“உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்லர்” என்று கலீல் ஜிப்ரான் கூறியதன் பொருள் புரிந்த பெற்றோராகவே இருந்தோம். எங்கள் வழிகாட்டுதலில், கண்டிப்பில் ஒரு புரிதலும் பக்குவமும் இருந்ததை நீயும் இப்போது உணர்கிறாய் என்பதை உனது அண்மைக்காலப் பகிர்தலில் அறிந்து கொள்ள நேரிடலில் இன்னும் அகமகிழ்ந்து போகிறேன் நான்..

நீ ஆசைப்பட்டதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்த ‘ஆசைமிக்கப் பெற்றோராக’ நாங்கள் இருக்கவில்லை என்றாலும், நியாயமான எந்த ஆசையையும் நாங்கள் மறுதலிக்கவில்லை.  பனிக்காலத்தில் ஐஸ்கிரீமை மறுத்தாலும், கோடைக்காலத்தில் நீ கேட்கும் முன்பே அதை வாங்கித் தந்திருக்கிறோம். இப்போது கூட இந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறேன் என்று உன் விருப்பத்தைச் சொன்னதால் தான், அதன்படியே இடம் வாங்கிச் சேர்த்துள்ளோம். படிப்பில் நீ சோடை போக மாட்டாய் என்பது தெரியும். அன்பு மகளே உலக கல்வியோடு உன்னதமான வாழ்க்கை கல்வியும் கற்றலில் சமர்த்தாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் எங்கள் பேரெதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது..

மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல

மாதவஞ் செய்திட வேண்டுமம்மா

பங்கயக் கைந்நலம் பார்த்தலவோ- இந்தப்

பாரில் அறங்கள் வளருமம்மா

 

என்கிற கவிமணியின் பாடலை உணர்ந்து பெண்ணாகப் பிறந்ததன் பெருமையை நீ முழுமையாகத் துய்க்க வேண்டும் மணிமொழியே. பெண்களால் உலகம் செழிக்கும். அறம் வளரும். அன்பு மலரும். அதுவே இந்த உலகின் வரம்.

பிறந்து வளர்ந்து திருமணமாகி பிள்ளைகள் ஈன்று,  பின்பு மடிவதல்ல பிறப்பின் நோக்கம். ஆணோ, பெண்ணோ , மானுடம் பயனுறச் செய்வதற்கே இந்த வாழ்நாளை நாம் செலவிட வேண்டும் – என்பதை நன்கு அறிந்தவள் அல்லவா என் மணிமொழி.

சிறுவயதில் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.  ஓரளவு விவரம் அறிந்தவளான உனக்கு, குட் டச், பேட் டச் பற்றி நாங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தபோது, பின்பு அதையே உன் தம்பி தங்கைகளுக்கு அவர்களுக்கே புரியும் விதமாக நீ திருப்பிச் சொல்லிக் காட்டிய போதும், வார இதழ்களில் குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களில்  பரிசுகள் – இன்றளவும் – வெல்லும் போதும் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.. வைக்கிறது மகளே.  அதே சமயம், வாழ்வின் எல்லாத் துறைகளிலும் நீ தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம் மகளே.சின்ன சின்ன வெற்றிகள் உனக்கு கொடுக்கும் தன்னம்பிக்கையும் எதிர்கால வாழ்வைப்பற்றிய பயமற்ற பாடங்களையும் நீ எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் எங்களின் அவா. நம்பிக்கை. நீ வெல்வாய் நிச்சயம்.

பெண்கள் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சமையல் செய்வதை பெண்கள் இழிவாகக் கருதும் சூழல் நிலவிவருகிறது. ஆனால், நட்சத்திர அடுக்களைகளில் அதே வேலையை ஆண்கள் கர்வத்துடன் செய்து வருகிற முரண்பாட்டையும் நீ புரிந்து கொண்டிருப்பாய். ஆகவே, சமையல் போன்ற அடிப்படைகளை இழிவென்று தள்ளாதே, . ‘எந்தப் பெண்ணும் தனக்கான ஆணின் மனதில் இடம் பிடிப்பதெல்லாம் வயிற்றின் வழியாகத் தான்’ என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆக, இன்றைய சூழல் குறித்த தெளிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் முதலில். ஒரு பக்கம் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சுரண்டல்களும் உண்டு என்பதை விளங்க வேண்டும்.  பெண்கள் ஒடுக்கப்பட்டு ஓரமாக உட்காரவைக்கப்படுவது எவ்வளவு தவறோ, அதற்கும் சற்றும் குறையாத தவறாக, ஏன், அதனினும் பெரிய தவறாக, அதே பெண்கள், அவர்களையறியாமலே முற்றும் ‘திறந்த’வர்களாகப்பட்டு சுரண்டலுக்கு உட்படுத்தப் படும் ஒரு சமூகத்தில் தான் நாம் வாழ்ந்துவருகிறோம்.பொறுப்பற்ற சுதந்திரம் ஏற்படுத்தும் புறவிளைவுகள் பற்றியும் உனக்கு நன்கு தெரியும் தானே மணி.. ‘பொறுப்பற்ற சுதந்திரமே பெரிய பாவம்’ என்கிற என் வரியொன்றை சிலாகித்து உன் பள்ளி ஆண்டு விழாவில் நீ பேசியதும் நினைவுக்கு வருகிறதடா!

எப்போதும் நீ சுதந்திரமாக, நல்லது கெட்டது புரிந்து நடந்துகொள்பவள் தான் என்றாலும் இப்போது இந்த பதின்பருவத்தில் கல்வியின் வாயிலாக வாய்த்திருக்கும் சுதந்திரம்  மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. என்னுடைய ஆசிரியர் ஐயா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்: “டீன் ஏஜை ஒருவன்/ஒருத்தி வெற்றிகரமாக எந்த உணர்ச்சித் தாக்கத்திற்கும் ஆளாகாமல் கடந்துவிட்டால் போதும், அதன்பின் கவலைப்பட தேவையில்லை” என்று. ஆம் மகளே, இந்த வயதுகளில்தான் வெறும் உடற்கவர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு பொய்க்காதல்களில் பிள்ளைகள் வீழ்வதுண்டு. நான் இப்படி எழுதுவதை ஒரு தகப்பனின் பொறுப்பான புலம்பல் என்று கருதிவிடாதே. நாட்டில் நடக்கும்  சூழலின் கண்ணாடியாகவே இந்தக் கருத்தை எழுதுகிறேன். மனோதிடம் மிகுந்த உனக்கு நான் சொல்லவருவது புரிந்திருக்கும் – உண்மையான, சரியான நேசம் என்பது பற்றி தெளிந்த புரிதலையுடையவள் அல்லவா நீ.   நமது நாட்டில் காலம் முதிராமலும் கருத்து தவறியும் நிகழ்வுறும் ஒன்றாக காதல் என்பது மாறிவிட்டுள்ளது அல்லவா! –

உனக்கு அதிகம் கூறத் தேவையில்லை.  உன் உடல் மீதோ, மனம் மீதோ, சூழல் மீதோ, ஆளுமை மீதோ மற்றவர்களின் எந்த விதமான அத்துமீறலையும் அனுமதிக்காதிரு.  ஆணோ, பெண்ணோ, யாராக இருந்தாலும் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதே தலையாயக் கடமையாகும் அல்லவா.

உனக்கான வாழ்வை நீயே தேர்ந்தெடுக்கலாம், ஆனால் அதில் பெற்றவர்களின், உற்றவர்களின் வழிகாட்டுதலே சிறக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வாய் தானே.

இந்தக் கணினியுகத்தில் என்னதான் ‘ஸ்கைப்’பில் நாம் பேசிக் கொண்டாலும், இந்தக் கடிதம் எழுதும் முறை எத்தனை அழகாயிருக்கிறது பார்.

உன்னைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பதற்குத் தயங்கிய உன் அம்மா இப்போது மிகுந்த நம்பிக்கையும் தைரியமும் கொண்டிருக்கிறாள் ‘என் மகள் புத்திசாலி; எப்போதும் சரியாகவே செயற்படுவாள்’ என்று பெருமிதங்கொள்கிறாள். அந்த நம்பிக்கை எப்போதும் எனக்கிருக்கிறது.நிறையவே இருக்கிறது.

வாழ்கின்ற பொழுதுகளில் நல் எண்ணங்களையும் போராட்டங்கள் பொழுதில் நம்பிகையையும் ஒருபோதும் தளரவிடாத  போராட்டக் குணம் எப்போதுமிருக்கட்டும் உனக்கு என்பதே எனது எல்லாநேர வாழ்த்தாக இருக்கிறது.

நாம் இருக்கும் நிலையிலிருந்து நாம் விரும்பும் நிலைக்குச் செல்ல தடைகளோடு கூடிய போராட்டங்களை வெல்லும் பொழுதுகளுக்குதான் வாழ்க்கை என்று பெயர்.. நீ விரும்பும் இனிய நல்ல நீண்ட வாழ்க்கை அமைய இறையருள் துணை நிற்கட்டும். அதுவே காலாகாலத்துக்கும் எங்கள் பிரார்த்தனை.

தம்பியும் தங்கையும் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள். அவ்வப்போது உன்னை அவர்களே பிரதிபலித்துக் காண்பிக்கிறார்கள். தம்பி இனியன் கடந்த மாதம் மாவட்ட அளவில் நடந்த ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதற்பரிசு பெற்றிருக்கிறான்.  தம்பி இனியனும் தங்கை ஓவியாவும் உன்னைப் போலவே வகுப்பில் முதல் மாணவர்களாகத் திகழ்வதும் இன்னமும் பெருமிதம் அளிக்கிறது.

பணத்தைத் தேவைக்கேற்ப செலவு செய். இதில் நான் உனக்கு அதிகம் அறிவுறுத்த ஏதுமில்லை. நீ எத்தனை பொறுப்பு மிக்கவள் என்று முன்பே உணர்த்தியிருக்கிறாய். ஏதும் அவசரம் என்றால் அங்கே உன் அத்தையிடம் பெற்றுக்கொள். அன்றாடம் அலைபேசு. உடல்நலத்தில் பெரிதும் அக்கறையாயிரு. சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம். தினமும் போதுமான அளவுக்கு உறக்கம் கொள்.

மற்றவை பிறகு..

பொங்கி வழியும் அன்புடனும் ப்ரியங்களுடனும்

உன் அப்பா.

பெறுநர் முகவரி:

ப.மணிமொழி

சாந்தி நிலையம்

முதலாம் தெரு,

நுங்கம்பாக்கம்

சென்னை – 34

 படத்திற்கு நன்றி:

http://growingleaders.com/blog/strong-fathers-strong-daughters-guest-post-by-dr-meg-meeker/

புதுவை பிரபா

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு..

                                                                அப்பா எழுதுவது. நலமா அம்மு? எப்படி இருக்கிறது கல்லூரி வாழ்க்கை? எப்படி இருக்கிறது விடுதி உணவு? எப்படி இருக்கிறது  இந்த தற்காலிகப் பிரிவு? பனிரெண்டாம் வகுப்புவரை உனை பார்க்காமல் நானும்..எனை பார்க்காமல் நீயும் இருந்த நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

பதினெட்டு ஆண்டு காலமாக இத்தகைய நீ…ளமான பிரிவை காலம் எனக்கு தராமல் இருந்ததற்கு அதை பாராட்டுவதா? அல்லது கொடுத்து கொடுத்து பழக்காமல் விட்டதற்கு அதன் மீது கோவித்துக்கொள்வதா என்று தெரியவில்லை எனக்கு.

                                உன்னை நான் விடுதியில் விட்டுவிட்டுவந்து சரியாய் பதினைந்து நாட்கள்தான் ஆகிறது. ஆனால் மாதங்கள் பல ஆனதுபோல் இருக்கிறது. அழுதுகொண்டே இருக்கும் உன் அம்மாவிற்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூற முற்படும் வேளைகளிலெல்லாம் மௌனம் என்னை ஆட்படுத்திக்கொள்கிறது. சரி.. உன் தவிப்பையும் நன்கு உணர்ந்தவன் நான் என்கிற முறையில் உன்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை நான்.

                                சில நாட்களுக்கு, புதிய இடம்.. புதிய தோழர் தோழியர்.. புதிய வகை உணவு.. இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள சற்று சிரமமாய் இருக்கும். அப்பா அம்மாவைவிட்டு பிரிந்திருக்கும் உணர்வும் உன் உழற்றும். நிதானமாய் நீ இருக்கவேண்டிய மிக முக்கிய தருணம் இது. சிறுவயதிலிருந்தே நான் சொல்லி சொல்லி வளர்த்த வாசகம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? படிப்பிற்காக எதையும் விட்டுவிட துணியலாம். ஆனால் எதற்காகவும் படிப்பை விட்டுவிடக்கூடாது. ஆம். உன் வாழ்க்கையின் இலக்கு நோக்கி வெற்றிப் பாதையில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ. உனக்கு ஆர்வமான பாடப்பிரிவு ஆயிரத்து ஐநூறு கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் கல்லூரியில்தான் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தும் துணிவுடன் நீ படிக்க புறப்பட்டது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியை எனக்குள் பாய்ச்சியது. இலக்கே இல்லாமல் படிப்பதும், கிடைக்கும் பாடப்பிரிவை எடுப்பதும், அற்ப காரியத்திற்கெல்லாம் தங்களது எண்ணங்களை சமரசம் செய்துக்கொள்ளும் சராசரி மாணவ மாணவியர் மத்தியில் கொள்கை பிடிப்போடு படிக்கும் நீ, நான் பிரமிக்கும் பெருமை.

                                அப்பா அம்மாவைவிட்டு இவ்வளவு தொலைவு வந்து இத்தகைய படிப்பு தேவையா? தவறு செய்துவிட்டாய் நீ என்று சக தோழர் தோழியர் கூறலாம். அல்லது  உனக்கேகூட தோன்றலாம். அவர்களது சொற்களோ..உனது மாற்று எண்ணமோ.. உனது கொள்கையின் ஆணிவேரில் அமிலம் ஊற்றிவிடாமல் பார்த்துக்கொள். படி. ஆழ்ந்து படி.. தெளி. தெளிந்தபின் தொடந்து படி. எழும் ஐயங்களை உடனுக்குடன் தீர்த்துக்கொள். அறிவு என்பது பாடப்புத்தகங்களால் மட்டுமே வாய்ப்பது கிடையாது என்று நன்கு உணர்ந்தவள் நீ. ஆகையால்…நேரம் கிடைக்கும்போது இலக்கியம் படி. தன்னம்பிக்கை வளர்க்கும் புத்தங்களை கல்லூரி நூலகத்தில் தேடித்தேடி படி. ஆரோக்கியமான சிந்தனைகளை உன்னுள் விதைத்துக்கொண்டே இரு.

                                மகளே!… மனதை உன் முழு கட்டுப்பாட்டில் வை. உன் கட்டுப்பாட்டைவிட்டு விலகிவிலகி ஓட ஆசைப்படுகிற இயல்பு இந்த பருவ வயது மனதுக்குடையது. அதை சமாளிக்க கற்றுக்கொள். இயன்றவரை தனிமை தவிர். இயங்கிக்கொண்டே இரு. தூக்கம் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தால்மட்டும் படுக்கைக்கு போ! விழியின்  நுனிக்கு விழிப்பு வரும்போதே கண்விழி. படுப்பதற்கு மட்டும் கட்டிலை பயன்படுத்து. படிப்பதற்கு அதை உபயோகிக்காதே. உட்கார்ந்து படி.

                                கட்டிடத்திற்கு அடித்தளம்போல உடல்நலம். அதைப்பேணு. உணவு வகை, உணவு முறை மாற்றத்தால் சிற்சிறு பிரச்சனைகள் தலைதூக்கலாம். கவனத்தோடு அதை கையாள். எக்காரணம் கொண்டும் பட்டினி கிடக்காதே. உடலுக்கும் அறிவு இருக்கிறது என்று சிறு வயதிலேயே உனக்கு நான் எடுத்துக்காட்டுடன் கூறியவை நினைவிருக்கிறதா? ஆம். உன் உடல் மிகவிரைவில் உன் புதுவகை உணவை ஏற்றுக்கொள்ள பழகிவிடும்.

                                மகளே… மணிமொழி… உன்னை இன்னும் ஆறுமாத காலம் கழித்துதான் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கும்போதே நெஞ்சு கனக்கிறது. உன் பிரிவினை பழகிக்கொள்ள இன்னும் எத்தனை நாட்கள் பிடிக்கப்போகிறதோ தெரியவில்லை. பரவாயில்லையம்மா. நீ எங்களைப்பற்றிய கவலையை மற. மறக்க முடியாவிடில் முயற்சிசெய். அதைவிட மறக்காமல் கடிதம் எழுது.. அடிக்கடி எழுது. நானும் எழுதுகிறேன்.

அன்பு மகளுக்கு…ஆசை முத்தங்களோடு….

அப்பா.

வைரமணி நடராஜன்

மார்ச்சு 31, 2014.

5, திருவள்ளுவர் தெரு,

அயப்பாக்கம்,

சென்னை-53.

அன்புத்தோழி மணிமொழி,

     உனதருமை தோழி கண்மணி வரையும் மடல். உன் நலம் அறிய ஆவல்.

     செல்பேசியில் குறுந்தகவல், கணினியில் மின்னஞ்சல் என தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் புதுவரவால்  தொலைந்து போன தந்தியைப் போல மெல்ல மெல்லத் தொலைந்து கொண்டிருக்கும் அஞ்சலை உயிர்ப்பிக்க நான் எழுதும் மடல் இது. குறுஞ்செய்தி, மின்னஞ்சல் போன்றவற்றில் நாம் அஞ்சலில் எழுதும் செய்தியில் உள்ள உயிர்ப்பு இருக்காது. மடலைப் படிக்கும் போது அனுப்பியவரின் மனநிலை, அவர் செய்த தவறுகள், அவற்றைத் திருத்திய விதம் என அனைத்தையும் அறிய இயலும். இதெல்லாம் புதுயுகத் தகவல் பரிமாற்றத்தில் கிடைக்காத நிகழ்வுகள். நிற்க!

     நீ முதுகலை அறிவியல் பட்டத்தில் விவசாய விஞ்ஞானம் கற்றுத் தேர்ந்து நம் கிராமத்தில் விவசாயம் செய்து வருபவள். உன் அப்பா நம் மகள் விஞ்ஞான விவசாயமுறைகளைக் கற்று நம் கிராமத்தைச் செழிப்பாக்குவாள் என தீர்க்கதரிசியாய்ச் சிந்தித்து உன்னைக் கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்தார். நீயும் அவரை ஏமாற்றாமல் குடும்ப சூழ்நிலை அறிந்து நன்றாகப் படித்துப் பல்கலைக்கழகத் தேர்வில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்து பட்டம் பெற்று நம் கிராமத்து முதல் முதுகலை பட்டதாரி என்ற பெயர் பெற்று, நீ கற்ற அறிவியல் வேளாண் முறைகளை உன் தந்தையுடன் பகிர்ந்து உழைத்து வந்தாய். ஆண்பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் நீயே மகனாகவும், மகளாகவும் இருந்து உன் குடும்பத்தைத் தலை நிமிரச்செய்தாய். அதைக் கண்டு நானும் இன்புற்றிருந்தேன்.

     மணவாழ்க்கை எனும் நிகழ்வு உன்னை விவசாயத்தை விட்டு விலகச் செய்து விட்டதோ? என எண்ணும்படியாக நீ செல்பேசியில் சொன்ன செய்தி என்னைச் சற்று கலங்கடித்து விட்டது. கிராமத்தை விட்டு பட்டணத்திற்கு வர உள்ளதாகவும் உனக்குத் தகுந்த வேலை ஒன்றை பெற்றுத்தர உதவ வேண்டும் என கேட்டாய். உன்னை நினைத்து அழுவதா? சிரிப்பதா? என தெரியவில்லை. உன் அப்பா காலத்திற்குப்பின் உன் கணவனுடன் விவசாயத்தினைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு நான் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டேன். கிராமத்து வயலைக் கவனிக்க ஆள் கிடைக்கவில்லை, தண்ணீர் இல்லை என்ற காரணங்களுக்காகத் தொழிற்சாலை கட்டுவதற்கு நிலத்தைக் கேட்கிறார்கள். விற்று விட்டு பட்டணம் வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நம் பள்ளிப்படிப்பில் திருவள்ளுவர் எழுதிய திருக்குறள் – ”‘சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம்‘ என்பதை மறந்து விட்டாயோ? எனும் ஐயம் என்னுள் எழுந்தது. நீ சொன்ன சொல்லானது ‘விதை நெல்லை விற்று வயிறு வளர்த்த கதையாய்‘ உள்ளது. நம் கிராமத்தில் உள்ள சுத்தமான சுகாதாரமான காற்று (இங்கு எங்கு நோக்கினும் வாகனப் புகையால் மாசான காற்று), மாசில்லா குடிநீர் (இங்கு கேனில் குடிநீரை விலை கொடுத்து வாங்கும் நிலை), அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களின் அன்பு, அந்நியோன்யம் (இங்கு யார் அடுத்த வீட்டில் உள்ளார் என்பதே தெரியாத நிலை), அமைதியான ஆலயங்கள், அதனருகே அழகிய அல்லி நிறைந்த அல்லிக்குளம், மனதிற்கு ரம்மியமான பட்டாம் பூச்சி, சித்திரை மாதத்து வேப்பமரக்காற்று, சின்னஞ்சிறு சிட்டுக்குருவிகளின் ரீங்கார ஓசை, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை மட்டுமே வந்து செல்லும் நகரப்பேருந்து, ஒரு நாளில் ஒரே ஒரு முறை வந்து செல்லும் தொடர்வண்டி, பள்ளி செல்லும் மாணவ மாணவியரின் சைக்கிள் பெல் ஓசை, சைக்கிளில் வந்து அஞ்சல் அட்டை விற்றும், பணவிடைத்தாள் மூலம் வந்த பணத்தைக் கொடுத்தும் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரையும் அறிந்து வைத்திருக்கும் தபால்காரர் என எதுவுமே பட்டணத்தில் கிடையாது. மாநகர வாழ்க்கையா? மாநரக வாழ்க்கையா? என இங்கு அலுத்துக் கொண்டு வாழும் நாங்கள் கிராம வாழ்க்கை சுகத்திற்கு ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நீயோ பட்டணத்திற்கு வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நான் இங்கு வேலைக்குச் செல்கிறேன் என்றால் அதற்குக் காரணம் எனக்குக் கிராமத்தில் நிலம் இல்லை. அதனால் பிழைப்பு தேடி வந்தேன். அலுவலக வேலை காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை என்றிருந்தாலும் எங்களுக்கு அந்த 8 மணிநேரமும் 8 யுகமாகத்தான் கழிகிறது. கடும் வேலை நெருக்கடி, கூட்ட நெருக்கடியில் சிக்கித் தவித்து பேருந்து பயணம், மேலதிகாரிகளின் அதிகாரத்  தொல்லை, பணியிடத்துத் தொல்லைகள் என உழன்று கொண்டு வாழும் நிலை உனக்கு வேண்டாம். உழவன்(வி) சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நாம் சோற்றில் கை வைக்கமுடியுமா? கிராமங்களும் காங்கிரீட் காடுகளாக மாறத் தான் வேண்டுமா? வயலை விற்கும் எண்ணத்தை விட்டொழி. ஆடு, மாடு, கோழி, கிளி, குருவி, வாத்து, நாய், பூனை என மண் மணக்கும் உயிரினங்களோடு வாழும் கொடுப்பினை எங்களுக்குத் தான் இல்லை. நீ கொடுத்து வைத்தவள். அவற்றை நேசி. உனக்கு நான் சொல்வது புரியும். இன்றில்லா விட்டாலும் என்றாவது ஒரு நாள் நீ உன் வயலினை பொன் விளையும் பூமியாக மாற்றிக் காட்டுவாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஒளிமயமான உன் எதிர்காலம் என் கண்களில் சுடர் விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. எங்களுக்கும் காலம் வரும் என கூட்டுப்பண்ணை விவசாயம் தொடங்கி  செயல்படு. வெற்றி உறுதி.

என்றும் அன்புடன்,

உன் அன்புத்தோழி,

கண்மணி.

பெறுநர்

திருமதி. மணிமொழி,

7, பாரதி சாலை,

பூஞ்சோலை கிராமம்,

தஞ்சாவூர் அஞ்சல்.

தஞ்சை மாவட்டம்.

சரஸ்வதி ராஜேந்திரன்

அன்புள்ள  மணிமொழிக்கு

 நலம், நாடுவது அதுவே,   ,மணிமொழிஒரு  இடத்தில் உள்ள செடியை பிடுங்கி வேறு இடத்தில்  நடும்போது   அது முதலில் சற்று வாடி பின் தான்

தழைக்கும்   அதுதான் இயற்கை ,ஏனெனில்  புதிய மனிதர்கள்  புதிய  சூழ்  நிலை ,புதிய இடம் ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும் ,போக போக பழகிடும்  ஏனெனில் ,பள்ளியில் நீ  வீட்டிலிருந்தபடியே பள்ளியில் இருக்கமுடியுமா?எல்லாஇடங்களிலும்  வீட்டிலிருந்த படி சுதந்திரமாக இருக்க முடியாதே,இது உனக்கும் தெரியும்தானே? உனக்கு நான் அறிவுரை கூறுவதாக எண்ணாதே,  அன்புரைஎன்று எடுத்துக் கொள்ளவும் நீபுதிய பொறுப்புகளை ஏற்றியிருக்கிறாய் அந்த பதவி    அது  மனைவி  என்ற பதவியை ,உனக்கு இப்போது பொறுப்புகள்  அதிகம் நேரமும் இருக்காது ,அதனால்,  நான் சொல்ல வேண்டிய   விஷயங்களை  சுருக்கமாக சொல்லிவிடுகிறேன் மனித வாழ்வின் மகத்துவமான குடும்ப வாழ்வின் வெற்றியை பொறுத்த.துதான் எப்போதும் சுய நலமும் ,சுக வாழ்க்கையும்

குடும்ப வாழ்க்கை என்பது ஒரு வேள்வி போன்றது  ஒரேகுடும்பத்தில் பிறந்த

நம்மிடையே எத்தனையெத்தனை  வேறுபாடான குணங்களிருக்கிறது அதே

போல்தான் புகுந்த வீட்டிலுள்ளவர்கள் குணமும் அப்படித்தானே இருக்கும்

அதனால் ஒருவருக்குகொருவர் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் ,தேவைப்படும்போது தியாகமும் செய்யவேண்டும் . .உன் மாமனார் ,மாமியாரை பெற்றவர்போல் பாவிக்க வேண்டும் ,உன் நாத்தி .மைத்துனரை

தங்கை,தம்பி என்று நினைத்துக்கொண்டால்  எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது

இப்படியாக எண்ணி  பொறுமையாகவும் ,சகிப்புத்தன்மையுடனும் இருந்து  நீ

புகுந்த வீட்டில் எல்லோரையும் சரிக்கட்டிக்கொண்டு  வழி நடத்துவாய்  என்று எனக்கு தெரியும் ஏனெனில்  நீபுத்திசாலியாற்றே, விட்டுக் கொடுப்பவர்கள் கெட்டுப்போவதில்லை என்று  நீயே சொல்வாயே ,

அதுதான் சிறந்த பண்பு .,வீடென்றால் நல்லது கெட்டது இருக்கத்தான் செய்யும் ,இதை பகுத்துணர்ந்து  உன் புத்திசாலித்தனத்தால் எல்லவற்றையும்

வென்று  கனவனும் ,மனைவியும்  ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து  நன்மக்கட்பேறு பெர்று  குடும்பத்தை மங்கலமாக  ஆக்குவாய்  என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு குடும்ப பார்ம்பரியத்தைகாப்பதுதானெ பாரதப்பண்பாடு ,உன்னைப்போல் நானும் உன் பிரிவை தாங்கிக் கொள்ள என்னை தயார் படுத்திக்கொள்கிறேன் சேக்கிழார் சொன்னதை ஞாபகத்தில் வை  பெண் மனையறத்தின் வேர்  என்பதை

குடும்பத்தை பற்றிஎன் நண்பர் எழுதிய பாடலுடன்  என் கடித்த்தை முடிக்கிறேன்.

             கூட்டாமல் கழிக்காமல்  குடும்பம் இல்லை

              கோணாமல்  நாணாமல் இன்பம்  இல்லை

             நீட்டாமல்  முடக்காமல்  வாழ்க்கை இல்லை

             நெளிவின்றிச்  சுளிவின்றி நியதி இல்லை

             ஊட்டாமல்  ஆட்டாமல்  குழந்தை இல்லை

              ஓயாமல்   சாயாமல் .  முதுமை இல்லை

              பூட்டாமல்  திறக்காமல்  கதவு  இல்லை

               புகழாமல்  இகழாமல்  வளர்ச்சி இல்லை

மகளே ,  குடும்ப வாழ்க்கையை படம் பிடித்துக்காட்டிய இந்த கவிதையைவிட  வேறு  உதாரணம் வேண்டுமா என்ன ?

 உன் அன்பில் மகிழும் அம்மா  அமுதா கணேசன்

 ச. பொன்முத்து

மதிப்பிற்குரிய மணிமொழிக்கு!

பொன்முத்து வணக்கத்துடன் எழுதும் கடிதம். இங்கு நானும் என் மனைவியும் மகளும் நலமாக இருக்கிறோம். அங்கு தங்களின் நலனையும், குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், உற்றார், உறவினர் என அனைவரின் நலனையும் அறிய அவா! குழந்தைகளுக்கு அன்பு முத்தங்களும் ஆசிகளும்! அவர்கள் செய்யும் நல்ல காரியங்களுக்கும் சுட்டித்தனத்திற்கும் என் வாழ்த்துகள்.

வீட்டிலும், ஊரிலும் உள்ள பெரியவர்களுக்கும், சான்றோர்களுக்கும், மற்ற சமூகத்துப் பெரியவர்களுக்கும் என் தலைதாழ்ந்த வணக்கத்தையும் அன்பான விசாரிப்புகளையும் தெரிவிக்கவும். அவர்களின் ஆசிகளையும் வேண்டுகிறேன். தாங்கள் பணிபுரியும் இடத்திலுள்ள உயர் அலுவலர்களுக்கும், சக பணியாள நண்பர்களுக்கும் என் வணக்கங்களையும் வாழ்த்துதல்களையும் தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன்.

உங்களுடன் பணிபுரியும் என் தோழி திரிசடைக்கு, என்னால் அவ்வப்போது எழுதப்படும் கடிதங்களைப் படித்துவிட்டு, மு.வ. ‘தங்கைக்கு’ எழுதியுள்ள கடிதம் போன்று இருப்பதாக பெரிதும் பாராட்டியதாகவும், சில ஐயங்களைத் தெளிவுபடுத்தி, நீண்டதொரு கடிதம் எழுதுமாறு நீங்கள் என்னை கேட்டுக் கொண்டதாகவும் தோழி தெரிவித்து உங்களின் முகவரியைக் குறிப்பிட்டிருந்தாள். மிக்க மகிழ்ச்சி!

எனது இந்தக் கடிதம் ஜவஹர்லால் நேரு தன்னுடைய மகள் இந்திரா பிரியதர்சினிக்கு எழுதிய ‘ The Letters from a father to his Daughter போன்றதோ, பேரறிஞர் அண்ணாதுரை அவர்கள், ‘தம்பிக்கு’ என விளித்து எழுதும் கடிதம் போன்றதோ, மு.வ. ‘அன்னைக்கு’, ‘தம்பிக்கு’, ‘தங்கைக்கு’, ‘நண்பர்க்கு’ என எழுதிய கடிதங்களைப் போன்ற விரிவான கடிதங்களோ அல்ல. மேலும், மேற்கூறிய அறிஞர்கள் அளவுக்கு அறிவால், வயதால், அனுபவத்தால் நான் பெரியவனல்ல என்பதை முதலில் வலியுறுத்தித் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். என்னைப் பாராட்டுவதை நான் பெரிதும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. காரணம்,

தூக்க மருந்தினைப் போன்றவை
பெற்றவர் கூறும் புகழுரைகள்!-நோய்
தீர்க்கும் மருந்தினைப் போன்றவை
கற்றவர் கூறும் அறிவுரைகள்!
என்ற கவிஞர் புலமைப்பித்தனின் திரைப்படப் பாடல் வரிகளை மனதில் உள்வாங்கிக் கொண்டு இன்றளவும் கடைபிடிக்க முயற்சித்து வருகிறேன்.

என்னுடைய தாயாரின் உடல்நிலை சற்று மோசமாக உள்ளது. வயது மூப்பின் காரணமாகவும், தொடர்ந்து ஓராண்டாக படுத்த படுக்கையாக இருந்ததாலும், படுக்கைப் புண்கள் (க்ஷநன ளுடிசந) ஏற்பட்டிருந்தது. அதன்பொருட்டு உடனிருந்து அவ்வப்போது மருந்திட்டு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் இக்கடிதத்தினை எழுதுவதற்கு காலதாமதமானது. அதற்காக என் வருத்தங்களைத் தெரிவிப்பதோடு மன்னிக்கவும் வேண்டுகிறேன். இனி நீங்கள் கேட்டிருந்த ஐயங்களுக்கான பதில்களுக்குப் போவோம்.

இந்தக் கடிதம் எழுதும் பழக்கம் எனக்கு எப்படி வந்தது? என்பது குறித்து வினவியிருந்ததாகத் தோழி தெரிவித்திருந்தாள். இதற்கான முழுக் காரணமும் என் தந்தையையே சாரும். என் எழுத்துக்கள் நன்றாக இருக்கிறது என்றால் அதற்கு அடித்தளமிட்டவர் என் தந்தை. சிறுவர்களோடு விளையாட வேண்டிய வயதில் ‘என் துடுக்கடக்கி’ என பாரதி கூறுவது போல, விவர விருட்சத்திற்கான விதைகளை என் மனதில் தூவியவர்.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, குறிப்பாக நான்கு அல்லது ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே, தொலைபேசியும் கைபேசியும் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், எங்களின் உறவினர்களை நலம் விசாரிக்கவும், சிலபல நல்ல காரியங்களைத் தெரிவிக்கவும் வேண்டி, கடிதங்களுக்கான செய்திகளை, தந்தையார் தறி நெய்து கொண்டே கூற, அவற்றை வரிகளாக்கி என்னை எழுதுமாறு பணிப்பார். இவ்வாறாக, ஏராளமான கடிதங்கள் எழுத வைப்பார். எனக்கு எழுத்துப் பயிற்சியையும், மொழியறிவையும் அளிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கோடு அவர் இந்த முயற்சியைச் செய்துள்ளார் என்பதை, விவரம் தெரிந்த இன்றைய நாளில் நான் எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதத்தின் போதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

பிறகு கல்லூரி நாட்களில், விடுதியில் தங்கிப் படிக்கும் காலத்தில், பதின்பருவ தள்ளாட்டத்தில் வழிதவறிவிடக்கூடாது என்ற நோக்கில், குடும்ப வறுமைச் சூழலை உணர்த்தாமல் உணர்த்தி, படிப்பின் அவசியத்தை மனதில் இருத்துமாறு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். புறநானூற்றின் அறிவுப்பொற்குவியலைக் குறித்த அறிமுகம் அந்தக் கடிதம். ஒவ்வொருவரின் கடமையைக் குறித்த அறிவுறுத்தல் என்றால் அது மிகையாகாது. அக்கடிதத்தில் இடம்பெற்ற சில வரிகளை அப்படியே உங்களுக்குத் தருவது நன்றாக இருக்கும் என எண்ணுகிறேன்.

‘ தம் புதல்வர்களுக்கு அணியும் மணியும் அணிவித்து அகமகிழ்வதோடு நின்றாரில்லை அக்காலத்துப் பெற்றோர்கள். மக்களைக் கல்லாவரை விடல்தீது (நான்மணிக்கடிகை-94) என்ற உண்மையை அறிந்திருந்த அவர்கள் தம் புதல்வர்களுக்கு உரிய காலத்திலிருந்தே கல்வி கற்பித்து வரத் தவறவில்லை. இளமையிலிருந்தே முறையான கல்வி புகட்டிப் புதல்வர்களை நாட்டின் நற்குடி மக்களாக ஆக்கிடும் பொறுப்பு தந்தையரையே சார்ந்ததாகும். இவ்வுண்மையை அக்காலத் தந்தையர் நன்கு உணர்ந்து அதற்குகேற்ப கடனாற்றி வந்தனர். இச்செய்தியை

ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே
சான்றோ னாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே
தண்ணடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கி,
களிறு எறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே

என்ற புறநானூற்றுப் பாடல் தெரிவித்துள்ளது. இப்பாடலைப் பாடியவர் தாய்க்குலத்தைச் சேர்ந்த பொன்முடியார் என்பவராவார். சங்க காலம் என்றில்லை, இன்றைய காலத்திலும் பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கு கல்வியறிவு அளிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பில், கல்லூரிக்கு உன்னை அனுப்பியுள்ளேன். இங்கு கடன் என்பது பணி என்ற பொருள்படும். எனவே, என் கடனாக உள்ள அதாவது பணியாக உள்ள உன்னைச் சான்றோனாக்குவதற்காக அங்கு அனுப்பியுள்ளேன்.. களிறு எறிந்து பெயரும் அன்றைய நிலை, காளையான உனக்கு இன்றில்லை என்றாலும், உனக்கான பணியை உணர்வாய் என்று நம்புகிறேன்’

என புறநானூற்றுப் பாடலையும் என் பொறுப்பையும் குறிப்பிட்டு கடிதம் எழுதியிருந்தார். ‘புறநானூறு’ என்ற இலக்கியத்தைக் குறித்து எழுதுகிற போதே ‘நான்மணிக்கடிகை’ என்ற இலக்கியத்தையும் அறிமுகப்படுத்தினார். இவ்வாறு, கடிதம் எழுதுவது குறித்து நான் பெற்ற அனுபவம் சார்ந்த ஏராளமான செய்திகளைக் எழுதிக்கொண்டே போகலாம்.
தாங்கள், திரிசடையிடம் இன்றைய வாழ்வியல் நெறிகளைச் சார்ந்து பல்வேறு விளக்கங்களை வினவியிருந்ததாகத் தெரிவித்திருந்தாள். அதற்கான பதிலை விளக்கமாகப் பார்ப்பது உங்களுக்கான குழப்ப இருளைப் போக்கும் வெளிச்ச விடியலாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்.

நீங்கள் என் தோழியிடம் இன்றைய காலகட்டத்தில் கைபேசி, இணையதளம், முகநூல், டுவிட்டர் என்றெல்லாம் வந்துவிட்ட நிலையில் இன்னும் அஞ்சலில் கடிதம் எழுதும் என் நிலையைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதாகத் தெரிவித்திருந்தாள். இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. காரணம்.. இன்றைய நாளில் அறிவியல் வளர்ச்சியின் காரணமாக தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள் ஆதியும் அந்தமும் தெரியாத அளவிற்கு விசுவரூபம் எடுத்து நம்மை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்திருக்கிறோம்; ஆனால், அதிலிருந்து விலகி நிற்க மறுக்கிறோம். அதற்காக ஆதிகால வன வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமெனக் கூறவில்லை.

நாம் வாழும் இந்தக் காலம் பல வகையிலும் முன்னேறியிருக்கிறது. நம் முன்னோர்களின் காலத்தில் இல்லாத எத்தனையோ புதிய கருவிகளை நாம் பெற்றிருக்கிறோம். மிக வேகமாகப் பயணம் செய்ய முடிகிறது; விரைவாகச் செய்திகளை அனுப்பவும், பரப்பவும் முடிகிறது, வானளாவிய உயர்ந்த மாளிகைகளைக் கட்ட முடிகிறது; ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் கைகள் உழைத்தும் செய்ய முடியாத அரிய வேலையை ஓர் இயந்திரத்தைக் கொண்டு செய்துவிட முடிகிறது;

ஆனால் ஒன்றுதான் முடியவில்லை. நம் முன்னோர்களைப்போல் அவ்வளவு அமைதியாக இன்பமாக வாழ முடியவில்லை. பல வகையிலும் நமக்கு உதவி வருகிற அறிவியல் நம் வாழ்க்கையின் அமைதிக்கு அவ்வளவாக உதவி செய்ய முடியவில்லை. இயற்கைவளம் மிகுந்து செல்வம் கொழிக்கும் நாடுகளிலும் மக்களின் வாழ்க்கையில் குறைகள் பல இருந்து வருகின்றன. வறுமை மிகுந்து வாடும் நாடுகளைக் குறித்து சொல்லத் தேவையில்லை. ஆகவே பல வகையிலும் முன்னேறியுள்ள இந்தக் காலத்தில் வாழும் வழி மட்டும் இன்னும் தெளிவாக அமையவில்லை. இத்தகு அவல நிலையை அகற்றி வளமான வாழ்க்கைக்கு நம்மை வழிநடத்த வேண்டிய அவசியச் சூழலில் உள்ளோம்.

நம்மை வழிநடத்திக்கொள்ள நாம் செய்யவேண்டிது என்ன? நம் அவல வாழ்வை ஒரு சிறு எடுத்துக்காட்டு மூலம் உணரலாம். அரிசி, பருப்பு, உப்பு, மிளகாய், காய்கறி முதலிய பலவகைப் பொருள்களையும் நிரம்பச் சேர்த்து வைக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள் ஒருத்தி. ஆனால், சுவையாகச் சமைத்து உண்ணத் தெரியாதவளாக இருக்கிறாள். அவள் சேர்த்து வைத்துள்ள பண்டங்களால் பயன் என்ன? அதுபோல்தான் உள்ளது இக்காலத்து வாழ்க்கையின்பம். அறிவியல் துறையின் வளர்ச்சியால் கருவிகளைப் பெருக்கிக் கொண்டோம்; வேகத்தை வளர்த்துக் கொண்டோம். ஆனால் நன்றாக வாழ மறந்தோம்.

முன்னோர் சொன்ன வழிகள்; அவர்கள் கடந்து பயன்கண்ட வழிகள்; தேய்ந்த ஒற்றையடிப் பாதைகள் போன்றவை. ஆனால் முன்னோரின் வழிகளை நம்ப மனம் இல்லை; புதிய வழிகளைச் செம்மையாக வகுத்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. குடும்பத்திலுள்ள ஆண்கள் குறிப்பாக கணவனின் உழைப்பில் பெறுகிற ஊதியம் குடும்பத்தை நடத்த இயலாது என்றளவுக்கு பெண்கள் தங்களின் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தை விருப்பங்கள் என்ற பெயரில் பல வகைகளில் விரிவாக்கிக் கொண்டதால் பெண்களும் பணிக்குச் செல்ல வேண்டிய பெரிதான அவலம் நம்மிடையே காணப்படுகிறது. இதன் விளைவே கல்விக்கட்டண உயர்வு, பெட்ரோல், டீசல் தட்டுப்பாடு, விலை உயர்வு என ஒன்றை ஒட்டி இன்னொன்று என புற வாழ்க்கை பொருளாதாரத்தின் பின்னே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

பணிக்குச் செல்ல உரிமையும் தேவையும் பெற்ற தாய்மார்கள், குழந்தை பெற்ற நிலையில் பணிக்குச் செல்ல முனைவதால் தாய்ப்பால் கட்டிவிடுகிற அபாயமும், அதன்பொருட்டு உட்கொள்கிற மருந்துகள் உடலை பாதிப்புக்குள்ளாக்குவதையும் மறந்துவிடுவதேன்? தாய்ப்பாலுக்குப் பதில், ஆவின் பால் வழங்கி வளர்க்கிற குழந்தை எப்படி, தாயை, தாய்நாட்டை நேசிக்கும்..? நாட்டுப்பற்று எப்படி வரும்? மனித நேயமிக்கதாய் இருக்கும்? பதிலாக வெடிகுண்டு வைக்கும்; தண்டவாளத்தைப் பெயர்க்கும்; விலங்கினமாகத் திரியும்.

அறிவைப் பெருக்கப் பெற்ற உரிமையால் பெண்கள் பெருக்கியிருப்பது அணிகலன்களைத் தானே தவிர வேறொன்றுமில்லை; அறியாமையைக் குறைக்கப் பெற்ற உரிமையால் பெண்கள் குறைத்திருப்பது ஆடைகளைத் தானே தவிர வேறென்ன?; அண்டைநாடுகளின் அரசியல் நிலவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள பெற்ற உரிமையை, அடுத்தவீட்டு அடுக்களைத் தயாரிப்புகளையே தெரிந்து கொள்ளப் பயன்படுத்துகின்றனர்; பணிசெய்ய வேண்டி அலுவலகத்தில் பெற்ற உரிமையை துணிகளையும், நகைகளையும் பற்றியுமே பேசி பயன்படுத்திவரும் அவலம்; விவகாரங்களைத் தெரிந்து கொண்டு வீரியம் பெற பெற்ற உரிமை இன்று விவாகரத்து செய்ய மட்டுமே பயன்பட்டு வருகிறது என ஏராளமான குற்றச்சாட்டுகள் இன்றைய பெண்களின் மீது சுமத்தப்படுகிறது. இவை அனைத்தும் வாழ்வியல் என்னும் அகம் சார்ந்தவை. இதே போன்றதொரு கருத்தை முன்னொரு கடிதத்தில் திரிசடைக்கு எழுதியிருந்தேன். நீங்களும் படித்திருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.

‘கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடியாக இருந்தாலும், காட்டு மிராண்டிகளாய், நாடோடிகளாய், சமுதாயமாய் படிப்படியாய் தங்களின் வாழ்க்கை முறையை மாற்றி வளர்ந்த மனித இனம், தங்களுக்கென வகுத்துக் கொண்ட வாழ்வியலை மறந்து, நெறிதுறந்து, உய்யும் வழி தொலைத்து உலகெங்கும் அல்லலுறுவதைக் காண்கிறோம். வாழ்வியலில் அகம், புறம் என்றும் வகுத்துக் கொண்ட நாம், இவ்விரண்டிலும் இல்வாழ்க்கை, விருந்தோம்பல், ஆடம்பரம், அறவுரைகள், அறிவுரைகள், அரசியல் நெறிகள், அரும்பெரும் செயல்கள், போர் நிகழ்ச்சிகள், பொருளீட்டும் முயற்சிகள், பண்பாட்டுப் பெருமைகள், பழக்கவழக்கங்கள், வரலாற்றுச் சிறப்புகள், வாணிகப் பொறுப்புகள் போன்ற பல்வேறு துறைகளில் நமது வாழ்க்கை நெறிகள் வந்துபோகின்றன.

நம் முன்னோர்கள் நீதிநெறிகளாக வற்புறுத்திக் கூறியவை இந்த உலகில் அமைதியாக வாழ்வதற்கு தேவையானவை என்பதைத் தெளிவாக உணர வேண்டும். செத்த பிறகு முக்திக்கு உரிய வழிகள் என்று அன்பு உண்மை முதலியவற்றை ஒதுக்கி வைக்கக் கூடாது. மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழ்வதற்கு அவை தேவையானவை என்று உணர வேண்டும். அன்பு இல்லாமல் நண்பர் இருவர் சேர்ந்து பழக முடியுமா? அன்பு இல்லாத ஒரு குடும்பத் தலைவரை மனைவி மக்கள் நம்பி வாழ்க்கை நடத்த முடியுமா? நாட்டினிடத்திலும் மொழியிடத்திலும் அன்பு இல்லாத மக்களைக் கொண்டு நல்ல ஆட்சி நடத்த முடியுமா? உண்மை இல்லாத தொழிலாளிகளைக் கொண்டு ஒரு தொழிற்சாலையை வளம்பெற நடத்த முடியுமா? நேர்மை இல்லாத அறிவாளிகளைக் கொண்டு ஓர் அலுவலகத்தைச் செம்மையாக நடத்த முடியுமா? ஆகவே, அன்பு, உண்மை, நேர்மை முதலியவை இந்த வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவை என்பதை ஒவ்வொருவரும் உணர வேண்டும்.

அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின்’, ‘மனத்துக்கண் மாசிலனாதல்’, ‘அழுக்காறு, அவா, வெகுளி, இன்னாச்சொல்’, ‘மறந்தும் பிறன் கேடும் சூழாமை’, எனத் திருக்குறள் போன்ற நீதிநூல்கள் ஏராளமான கருத்துகளை வலியுறுத்தி வருகின்றன. எனவே, நம்வாழ்க்கை நலம்பெற ஏடுகள்கூறும் வாழ்க்கை நெறிகளைப் பின்பற்றுவது சரியானதாக அமையும். “”””ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது”” என்பது உண்மை. ஆனால் சுரைக்காய் குறித்து ஏடுகளில் படித்தால்தான், அதன் விளைச்சல், வணிக முறை, உணவாக்கும் பக்குவம் போன்றவற்றை தெரிந்து கொள்ள முடியும். அந்த வகையில், தமிழிலுள்ள படைப்புகள் அனைத்தும் நமக்கான படிப்பினைகளே என்பதை மனதில் கொண்டு அதன்வழி நடந்தால் வாழ்வின் உச்சங்களை எட்டலாம்.

அடுத்ததாக, நீங்கள் வினவியதாக திரிசடை குறிப்பிட்டிருந்தது ‘எளிய வாழ்க்கை சாத்தியமா?’ என்பதாகும். அது ஒன்றும் மிகப் பெரிய மலையைப் புரட்டும் வேலையல்ல. ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழாது எளிய வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமானால், நம்மைச் சுற்றிலும் ஏழைகள் உணவுக்கும் உடைக்கும் வழியில்லாமல் வாடும் போது, நாம் ஆடம்பரத்தைத் தேடுவது அவசியமா, தேவையா? என்பதை நம் மனதை நோக்கி நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். ஏழைகளுக்குப் பணம் கொடுத்து உதவி செய்யாவிட்டாலும், ஏக்கம் உண்டாக்கி மனதைக் கெடுக்காமல் இருக்க வேண்டும். தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு எளிய வாழ்க்கை வாழ்வது என்றைக்கும் நல்லது. அதுவே முதன்மையான தவம். ‘வேண்டாமை விழுச்செல்வம்’ என்கிறார் திருவள்ளுவர். தேவையே இல்லாமல் மனிதன் வாழ முடியாது. அதற்காக தேவைகளை அதிகரித்துக் கொள்வதைவிட குறைத்துக் கொள்வது நலம். இதைத்தான் புத்தர் ஆசையே துன்பத்திற்கான காரணம் என்கிறார்.

இது சாத்தியமா? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நிறைய பணம் சேர்க்க வேண்டும் என்பவர்களுக்கு எவ்வளவு சேர்க்க வேண்டும் என்ற எல்லை இல்லை. ஒரு லட்சம் சேர்த்தால் இரண்டு லட்சத்தை மனம் நாடுகிறது. பத்து லட்சம் சேர்த்தாலும், கோடி சேர்த்தாலும், அதற்கு மேற்பட்ட நிலையையே மனம் நாடுகிறது. வரம்பு கட்டுவதற்குப் பெரிய ஞானம் வேண்டும். அந்தத் தெளிவு ஏற்பட்டுவிட்டால், பத்தாயிரம் ஐயாயிரம் என்ற குறைந்த எல்லையிலேயே மனம் அமைதி அடைந்து விடுகிறது.
அதனால் முயற்சியும் ஊக்கமும் குறைந்துவிடாதா? என உங்களின் மனம் கேட்கும் கேள்வி என் காதில் விழுகிறது. குறையவே குறையாது, கடமையுணர்ச்சி ஒரு பக்கம் இருந்தால், எறும்மைப் போல், தேனீயைப் போல் அன்றாடம் கடமையை விடாமல் செய்யத் தூண்டும். கடமையைச் செய்யாமல், கஞ்சி குடிப்பது குற்றம் அல்லவா? உழைக்காதவனுக்கு உணவு பெற உரிமை இல்லை. உழைத்தால் தான் உலகம் தரும் உணவில் பங்கு உண்டு என்று கடமையைச் செய்ய வேண்டும். இந்த ஞானம் வந்தால் பின் நமக்கெது வேண்டும்?

அடுத்ததாக, பெண்ணுரிமை குறித்து வினவியதாகத் திரிசடை தெரிவித்திருந்தாள். பெரும் அறிஞர்கள் பல்வேறு வகைகளில் சிந்தித்துள்ள நிலையில், நான் ஏதேனும் புதுமையாகச் சிந்திப்பேனோ என நீங்கள் எண்ணியிருக்கலாம் என ஐயுறுகிறேன். பெண்ணுரிமையைப் பொறுத்த வரை பெண்கல்வி, வரதட்சிணை ஒழிப்பு, காதல் மணம், மணவிலக்கு, தனி வாழ்க்கை, கற்புடைமை, மறுமணம், பொருளாதாரச் சுதந்திரம் எனப் பல கோணங்களில் விளக்கலாம்.

பழைமைக்கும் புதுமைக்கும் போர்; கடமைக்கும் உரிமைக்கும் முரண்பாடு; கற்புக்கும் காதலுக்கும் மாறுபாடு; குடும்பத்திற்கும் உலகத்திற்கும் போராட்டம்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு துறையிலும் பொதுவாக வாழ்க்கை தாக்குண்டு நலிவுறுகின்றது; சிறப்பாகப் பெண்ணுள்ளம் சிதைவுறுகின்றது. எது, எங்கே, எவ்வாறு என ஒவ்வொரு துறையிலும் ஆராய்ந்து தெளியாமையும், தெளிந்தவரின் நெறியை நம்பாமையுமே இன்றைய பெண்ணுரிமை குறித்து பெண்களுக்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான முரணான காரணம். நெறியில் தெளிவும் நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டால் வாழ்வைக் காத்துக் கொள்ள முடியும்; ‘வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ’ முடியும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்ணுரிமை என்கிற பெயரில் பெண்கள் நடந்து கொள்ளும் விதம் மிகவும் வருந்தத்தக்கதாகவே உள்ளது. பெண்ணுரிமை என்ற நிலை சமுதாயத்தில் உருவான போது, திருமண ஏற்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்த பெண்களின் போக்கில் மாற்றங்கள் ஏற்படலாயின. இதன் காரணமாகத் தமிழ்ச் சமூகம் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்த குடும்ப வாழ்க்கை முறையில் பல புதிய சிக்கல்கள் தோன்றியுள்ளன.

“”அறனெனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை”” என்று வள்ளுவர் கூறும் வாழ்க்கை நெறியே சிறந்தது. குடும்பம் என்பது உள்ளம் ஒன்றிய கணவனும் மனைவியும் மக்களைப் பெற்று வாழும் அன்பு நிலையம். அன்பு வளர்வதற்கும், தன்னலம் குறைந்து பொது நலம் பெருகுவதற்கும், இன்றளவும் சமுதாய வாழ்வில் ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு போன்றவற்றைக் காப்பதற்கும் மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கும் அமைப்பு குடும்பம் எனலாம். இந்நிலையில், கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்து, எரிபொருள், பொருளாதாரச் சிக்கனம், பெரியோரின் வழிகாட்டுதல், மானுடப் பிணைப்பு என்பவையெல்லாம் பெண்ணுரிமை என்ற பெயரில் தனித்தனி குடும்பங்களாக சிதைந்துள்ளதை எவராலும் மறுக்க முடியாது.

கல்வியறிவில் ஆண்களைவிட பெண்களில் அதிகம் பேர் எழுத்தறிவு பெற்றுவிட்டதாக கூறப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில், தாய்மைக்கே பெருமை சேர்க்கும் தாய்ப்பால் தர மறுப்பது எல்லாவற்றையும்விட மோசமானது. தாய்ப்பால் ஊட்ட வேண்டியதன் அவசியத்தை, எழுத்தறிவு இல்லாத காலக்கட்டத்தில் கூறப்படாததைவிட, எழுத்தறிவுள்ள இந்த காலத்தில், அனைத்து அமைப்புகளும் அவசிய அறிவிப்புகளாய் அனுதினமும் அறிவித்துக் கொண்டே இருப்பது எதனால்…? உரிமை என்கிற பெயரால் ஊர் சுற்றுவதாலோ…? அல்லது உடலுக்கு ஊறுவிளையும் என்னும் விழிப்புணர்வின்மையா?

அதிகம் படித்துவிட்டோம்; ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசுகிறோம்; நவீன ஆடைகளை உடுத்துகிறோம்; கைநிறைய பொருளீட்டுகிறோம் என்ற அதீத எண்ணங்களால் பெண்கள் அழிந்து வருவதையும், அவர்கள் பெற்ற அறிவு, பண்பாடு இல்லாத நிலையை எட்டியுள்ளது. பண்பாடு இல்லாத அறிவு நமக்கு உதாவது; நம்மைக் கெடுக்கவும் கெடுக்கும். அது எதற்கும் காரணம் சொல்லும்; சிறிய குற்றத்தைப் பெரிய குறையாக்கிக் காட்டும்; பெரிய குணத்தையும் சிறிதாக்கி மறக்கச் செய்யும், பண்பாடு இல்லாதபோது அத்தகைய அறிவால் பயன் என்ன? மக்கட்பண்பு இல்லாத நிலையில் நல்வாழ்க்கைக்கான சாத்தியமில்லை. இதையே,

‘அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்.’

எனத் திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளதை நினைவில் இருத்திக் கொள்ள வேண்டும். இவையனைத்தும் ஏதோ பெண்களுக்கு மட்டுமே உரியது; ஆண்களுக்கு உரியதல்ல என நினைக்க வேண்டாம். சமூகத்தில் மக்கட்பண்பு இல்லாத அனைவருக்குமே இது பொருந்தும்.

அடுத்ததாக, நீங்கள் கேட்டிருந்த வினா அரசியல் சாக்கடையைத் தூர் வாருவது எப்படி என்பதாகும். இலஞ்சம், ஊழல், அடிதடி, கொலை, கொள்ளை, கட்டப்பஞ்சாயத்து, விதிகளை மீறுதல், மக்களுக்கு நலத்திட்டங்களைத் தீட்டுவதாகக் கூறி தன் நலனையும் தன் குடும்பத்து நலனையும் வசதிகளையும் பெருக்கிக் கொள்வது என்ற இலக்கணத்தில் செயல்படும் இன்றைய அரசியல் இழிநிலையை அகற்றுவது என்பதே இன்றைய அரசியல் மீதுள்ள அனைவரது அவாவும் கனவும் எனலாம்.

‘அறநெறி முதற்றே அரசின் கொற்றம்’ என்னும் கருத்தை ஆழமாக வற்புறுத்திக் கூறியிருப்பது புறநானூறு. இன்றைய மக்களாட்சி முறைக்கும் இக் கருத்து தேவைப்படுவதை உணர்கிறோம். ‘அரசு எவ்வழி குடிகள் அவ்வழி’ என்பதையும் நாம் மறப்பதற்கில்லை. ஒரு நாட்டின் தலைவர் அல்லது ஓர் அமைப்பின் தலைவர் எப்படி இருக்கிறாரோ அதற்கு ஏற்றாற்போலவே அந்த நாட்டின் மக்கள் அல்லது அமைப்பைச் சார்ந்தவர்கள் இருப்பார்கள். தலைவர் நீதியையும் நேர்மையையும் வழுவாமல் போற்றி நடப்பவராக இருந்தால், மற்றவர்களும் நீதியையும் நேர்மையையும் போற்றி நடப்பார்கள். சிறிதும் வழுவாமல் நடப்பதுதான் முக்கியம்.

நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றைந்து பங்கு நேர்மையாக நடந்து ஐந்து பங்கு வழுவினாலும் மற்றவர்கள் அந்த ஐந்து பங்கையே கருதிக் கொண்டு பெருந்தவறுகள் செய்ய முற்படுவார்கள். ஆகவே ஒரு நாட்டிலோ அமைப்பிலோ ஊழல் இடம்பெறாமல் இருக்க வேண்டுமானால் அதன் தலைவர் சிறிதளவும் நேர்மை வழுவாமல் நீதி பிறழாமல் நடக்க வல்லவராக இருக்க வேண்டும். அவர் தூய்மையான வெள்ளாடைபோல் சிறிதும் மாசு இல்லாமல் நடந்தால்தான் மற்றவர்கள் ஒழுங்குமுறையை மதித்து நடப்பார்கள். இத்தகு தகுதியைக் கொண்ட தலைவர் தலைமை ஏற்கும்போது மட்டுமே அரசியல் சாக்கடையின் தூர் வாரும் பணி சிறப்புறும்.

அடுத்ததாக தமிழக உணர்வு குறித்த உங்களது ஐயத்திற்கு விடையளிக்கிறேன். இந்தியா ஓர் ஊர்; தமிழ்நாடு ஒரு தெரு; பழம்பெருமை வாய்ந்த பண்பட்ட தெரு. தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள் இந்த உண்மையை மறந்து, தமிழர் என்று சொல்லத் தயங்கும் போக்கு நீடிக்குமானால், இந்தியாவின் முற்போக்கிற்கு இடையூறாகத் தமிழ்நாடு மாறும். உலக வரலாற்றை ஆராய்ந்தால் இது இயற்கை என்பது தெரிந்துவிடும். தமிழினம் ஆங்காங்கே வெளிநாடுகளில் படும் பலவகைத் தொல்லைகளையும் இன்னல்களையும் நினைத்துப் பாரதியார் பதைபதைத்துக் கூறும்

ஆப்பிரிக் கத்துக் காப்பிரி நாட்டிலும்
தென்முனை அடுத்த தீவுகள் பலவினும்
பூமிப் பந்தின் கீழ்ப்புறத் துள்ள
பற்பல துவினும் பரவியிவ் வெளியே
தமிழச் சாதி தடியுதை உண்டும்
வருந்திடும் செய்தியும் மாய்ந்திடும் செய்தியும்
பெண்டிரை மிலேச்சர் பிரித்திடல் பொறாது
செத்திடும் செய்தியும் பசியாற் சாதலும்
பிணிகளாற் சாதலும் பெருந்தொலை யுள்ளதம்
நாட்டினைப் பிரிந்த நலிவினால் சாதலும்
இஃதெலாம் கேட்டும் எனதுளம் அழிந்திலேன்;
தெய்வம் மறவார் செய்யுங்கடன் பிழையார்
ஏதுதாம் செயினும் ஏதுதான் வருந்தினும்
இறுதியில் பெருமையும் இன்பமும் பெறுவார்
என்பதுஎன் உளத்து வேரகழ்ந் திருத்தலால்
என்னும் கவிச்சொற்களும் இன்றைய நிலைக்கு ஏறக்குறைய பொருத்தமாகவே உள்ளன.

இவ்வாறு வெளிநாடுகளிலும் தொல்லைபட்டுச் செத்து மடிந்தாலும், நல்ல நெறியில் நடக்கும் மக்களாக இருத்தலால் தமிழர்க்கு இறுதியில் வெற்றி கிடைக்கும் எனப் பாரதியார் நம்பினார். ஆயினும் அந்த நம்பிக்கை தளர்ந்தது என்பதை உள்நாட்டில் தமிழர்க்கு இடையே உள்ள பிளவை எண்ணும்போது உணர்ந்து வருந்தலானார்; கலங்கினார். எனினும்,
‘இப்பெருங் கொள்கை இதய மேற்கொண்டுகலங்கிடா திருந்த எனைக்கலக் குறுத்தும் செய்தி ஒன்றதனைத் தெளிவுறக் கேட்பாய் என்று உள்ளம் நொந்து, பெருமூச்சுவிட்டுக் கூறலானார். பாட்டை முடிக்கும் நிலையில் மீண்டும் விதியை நோக்கி

. . . . நம்மவர் எப்படி உய்வர்?
விதியே! விதியே! தமிழச் சாதியை
என்செயக் கருதி யிருக்கின் றாயடா?

என மகாகவி பாரதி முறையிடுவதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். பாரதியின் இந்த எண்ணங்களை மனதில் கொண்டு, இந்நிலைமாறவும், தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை நாட்டு இராணுவத்தின் இன்னலுக்கு ஆளாகாதிருக்கவும், முள்வேலிக்குள் வாழும் தமிழர்கள் விரைவில் விடுதலை பெறவும் நம்முடைய புற வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வோம்.

இன்றைய நிலையில், உலகமயமாக்கல், தனியார்மயமாதல், தாராளமயமாக்கல், என்ற கோட்பாடுகளால் நாகரிகம் என்னும் பெயரில் நம்மை நாமே அழித்துக் கொள்ளும் நாசகரமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறோம். உணவுக்காகவும், இருத்தலுக்காகவும் நாம் மூத்தகுடிகள் போரைத் துவங்கினர். பண்பாட்டின் உச்சத்தில், போரிலேயுங்கூடச் சில நெறிமுறைகளை மேற்கொண்டிருந்தனர். ஆநிரை கவர்தல்; அதனை மீட்க எழும் சண்டையில் வெற்றி கொள்ளுதல் என்ற நிலையோடு குறைந்த அளவே பாதிப்பு இருந்தது.

புறநானூற்றில், பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி என்பான், பகைநாட்டை முற்றுகையிடுதற்கு முன் “”பசுக்களும், அந்தணர்களும், பெண்களும், நோய்வாய்ப்பட்டோரும், தென்புலத்தார்க்கு உரிய கடன்களைச் செய்தற்கெனப் புதல்வர்கள் வேண்டும், அத்தகு புதல்வர்களைப் பெறாத பெற்றோரும் ஆகிய இவர்கள், பாதுகாவலான இடத்திற்குச் சென்றுவிடுங்கள்”” என அறிவிப்பு செய்கிறான். பகையரசனுக்கும் அறம் கூறுவதுபோலவே உள்ளதால்தான் ‘அறத்தாறு நுவலும்’ என்ற சொற்களைப் புலவர் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இதையே மதுரையை எரிக்கும் முன்னர் மேற்கூறியவர்களைத் தவிர்த்து மற்றவர்களை தீ எரிக்கட்டும் என கண்ணகி கூறுவதாக புலவர் இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் வடித்திருப்பார்.

போரை நடத்தச் சிறந்த திறமை வேண்டுமாம்! அதற்காக அளவற்ற செல்வத்தைச் செலவழிக்க வேண்டுமாம்! எங்கள் படைகள் இவ்வளவு, போர் விமானங்கள் இத்தனை, போர்க் கப்பல்கள் இந்தளவு என்று பெருமையாகப் பேசுகின்றார்கள். எங்கள் வீட்டில் இவ்வளவு நஞ்சு இருக்கின்றது என்று யாராவது பெருமை பாராட்டுவார்களா? போர்த்தளவாடங்கள் வாங்கவும், இராணுவத்தை வலுப்படுத்தவும் ஒவ்வொரு நாடும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அதிகபட்ச நிதியை ஒதுக்கி வருவதை நம்மால் காண முடிகிறது. (இராணுவத்தில் அதிகமான இலஞ்சம் வாங்க, ஊழல் செய்ய கூடுதல் நிதி ஒதுக்கப்படுகிறதோ என ஐயுறும் வகையில் தற்போதுவரும் செய்திகள் நம்மை திடுக்கிட வைக்கின்றன.)
‘ஐந்து பைசாவுக்கு பிரயோஜனம் இருந்தால் சொல்லுங்க’ என்று கிராமத்தில் ஒரு சொலவடை உண்டு. எங்கும் எதிலும் பலனை எதிர்பார்த்தே பயணிக்கிற மக்கள் நிறைந்த உலகில், அதுபோலவே கூறும் அறிவுரைகளை ஏற்று நடப்பதால் பலனுண்டா? என்று கேட்கிறவர்களே அதிகமாக உள்ள உலகில், அறநெறியில் நடப்பவர்களில் நூற்றுக்கு எத்தனைபேர் தாழ்ந்து விடுகிறார்கள். அறநெறியில் நடக்காதவர்களில் நூற்றுக்கு எத்தனைபேர் உயர்ந்து விடுகிறார்கள் என்று கணக்கிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறு கணக்கிட்டுப் பார்க்காத காரணத்தால்தான் இளைஞர்களின் மனம் அவசரப்படுகிறது.

தீயவழியில் நடப்பவர்களில் நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றைந்து பேர் கெட்டுப் போகிறார்கள். யாரோ ஒரு சிலர் நூற்றுக்கு ஒருவர் இருவர்தான் செல்வம் பெறுகிறார்கள்; பதவி பெற்று உயர்கிறார்கள். அவர்கள் விதிவிலக்காக முன்னேறியவர்கள். அவர்களைப் போல் பலர் ஆவதில்லை. வேறு காரணங்களால் அவர்கள் முன்னேறினார்கள் என்பதை இளைஞர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் இன்னொரு வகையாகவும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். கிழக்கே ஒருவழி, மேற்கே ஒருவழி, கிழக்கு வழியில் போனவர்களில் பெரும்பாலோர் சிறு நன்மையாவது அடைகிறார்கள். மேற்கு வழியில் போனவர்களில் பெரும்பாலோர் அழிகிறார்கள்; ஒரு சிலர் மட்டுமே சிறப்பாக இருக்கிறார்கள். புதிதாக வருவோர்க்கு எந்த வழி நல்லது என்று சொல்வோம்? மேற்கு வழியில் யாரோ ஒரு சிலர் மட்டும் சிறப்புப் பெறுவதைப் பார்த்து, அந்த வழியில் போகுமாறு ஒருவருக்கும் அறிவுரை சொல்லமாட்டோம்.

அதுபோலவே, எவ்வளவோ நன்மை வருவதுபோல் தோன்றினாலும், தவறான வழியை பிறர்க்குக் காட்டக் கூடாது. நாமும் ஏற்கக் கூடாது; அறநெறியை விட்டு விலகக் கூடாது என்பதைத் தெளிவாக உணர வேண்டும். அறநெறியால்தான் இன்பம் பெறமுடியும் என புத்தர், திருவள்ளுவர் முதலான சான்றோர்கள் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தம் வாழ்க்கையனுபவத்தால் கற்ற உண்மைகளை நம் நன்மைக்காகத் தந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் கண்மூடி வாழ்ந்தவர்கள் அல்லர்; எண்ணங்களால், அனுபவங்களால் தெளிந்த உண்மைகளை நாமும் உணர்ந்து நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இன்னும் எளிமையாகக் கூறவேண்டுமானால், மின்விளக்கு, மின்விசிறி, வானொலிப்பெட்டி முதலியவற்றை இயக்குகிறோம். பழுதுபார்க்கிறோம். சில அடிப்படை விதிகளை நம்பிக்கையோடு கற்றுக் கொண்டு அவற்றை நம்பி அந்தக் கருவிகளை இயக்கிப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒவ்வொரு விதியையும் அலசி ஆராய்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க நேரம் இல்லை. ஆகவே நம்புகிறோம்; கற்கிறோம். அறநெறிகளை அப்படி நம்புவதே நல்லது. ஏன் என்றால் சான்றோர் பலர் இவற்றைத் தன் வாழ்க்கையில் பயின்று பயன்பெற்று நற்சான்று வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

திருக்குறளில் கூறியுள்ள ஒவ்வொரு சிந்தனையையும் செயல்படுத்தினாலே நாட்டில், மக்களிடத்தில் பல்வேறு குழப்பங்களைத் தெளிவாக்க முடியும். சுருங்கக் கூறின், அன்பில் நெகிழ்வு, அறிவில் தெளிவு, ஆக்கத்தில் ஊக்கம், வாழ்வில் எளிமை, உண்மையில் உயிர்ப்பு, உழைப்பில் ஓய்வின்மை, கொள்கையில் உறுதி, இயற்கையில் ஈடுபாடு, துன்பத்தில் துணைநிலை, புலமையில் ஆழம், ஆராய்ச்சியில் நடுநிலைமை, இல்லத்தில் துறவு, பதவியில் பகட்டின்மை, புரட்சியில் முதன்மை, பண்பில் சால்பு, அறத்தில் நம்பிக்கை, புகழில் மயங்காநிலை, செல்வத்தில் செருக்கின்மை, விளம்பரத்தில் விருப்பின்மை என எளிமையைப் பின்பற்ற எல்லாம் நலமாகும்.

ஒரு பயன்பாட்டுக்கு ஒரு வேலை என்ற நிலையில், நாகரிகம் வளர்ந்த இன்றைய நாளில் ஒரு பயன்பாட்டுக்காக மூன்று அல்லது நான்கு பணிகளைச் செய்து மனித வளத்தையும் இயற்கை வளத்தையும் கெடுத்து வருகிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், முன்னாளில் காலைக் கடன் கழிக்க சிறிது தூரம் நடந்து சென்று வயலுக்கு உரமாக்கிவிட்டு வருவோம். அதனைக் கால்கழுவுதல் என்பர். இன்றோ, வீட்டுக்குள்ளேயே கழிவறையை வைத்துக் கொண்டு காலையும் கழுவி, உணவுப் பொருளில் ஏற்பட்ட நாகரிக மாற்றத்தால் கழிவறையையும் சேர்த்துக் கழுவி, ஓரிரு ஆண்டுகள் ஆன நிலையில், கழிவறைத் தொட்டியை சுத்தப்படுத்தும் முயற்சியில் வாயு தாக்கி தொழிலாளி மரணமுறுகிற அவலத்தை நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

இயந்திரங்களைச் சார்ந்து வாழாத அன்றைய நாளில், காலையில் எழுந்து காலார நடந்து பணிகளுக்கு நடந்து செல்வது, கிணற்றிலிருந்தோ, ஊருணியிலிருந்தோ குடிநீர் கொண்டுவருவது, குளங்களில் கிணற்றில் குதித்து நீச்சலடித்து குளிப்பது என செய்யப்படும் ஒவ்வொரு வேலையும் நம் உடலுக்கு வலிவையும், பொலிவையும், நலத்தையும் அளித்தது. தற்போதைய நிலையில் இதனைச் செய்ய, வீட்டிலிருந்து இரண்டு அல்லது நான்கு சக்கர வாகனத்தில் பயிற்சிக் கூடத்திற்கு (Gym) செல்கின்றனர்.

இதனால் எரிபொருள் தட்டுப்பாடு, விலைஉயர்வு, வாகனத் தேய்மானம், வெளியிடும் புகையால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு என பல்வேறு தீமைகளை நம்மை அறியாமலேயே நாம் செய்து வருகிறோம் என்பதை உணர வேண்டும். நடைபயிற்சி மேற்கொள்ள நடைப்பயிற்சி இயந்திரம்(Treadmill Practice,)  போன்ற இயந்திரங்களை இயக்க மின்சாரம் பயன்படுத்தப்படுவதால் மின் வெட்டு நேரம் அதிகரிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு ஏராளமானவற்றை நாம் விரயமாக்கி வருகிறோம்.

நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தால் துர்நாற்றம் மிகுந்த தூர்வார இயலாத சாக்கடை வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறோம். இதற்கு அங்காங்கே கொட்டப்பட்டுள்ள ஞெகிழி (Plastic) குப்பைக் குவியலும், கொசுப் பெருக்கமும் சான்றாகும். வீட்டுக்குப் பின்னாலேயே குப்பை கொட்டப்பட்ட காலத்திலும், ஆடுமாடுகள் வீட்டிலேயே வைத்து வளர்க்கப்பட்ட நிலையிலும் கூட இவ்வளவு கொசுக்களின் பெருக்கம் இருந்ததில்லை.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், இயந்திரங்களைச் சாராத வாழ்க்கையால் பெண்களுக்கு சுகப்பிரசவமும், ஆண் பெண் இருபாலாருக்கும் உடல் பருமன், சர்க்கரை, இரத்தக் கொதிப்பு, இருதயக் கோளாறு என எந்த நோயும் வந்ததில்லை. இன்றைய நாகரிகத்தினால் நோய்கள் பல்கிப் பெருகியுள்ளதையும் ‘கூட்டத்தில் கூடிநின்று கூவிப் பிதற்று’வதைத் தவிர்த்து, பழைமையின் பயன்பாடுகளை, நாட்டுக்குரிய நலன்களை நாமும் சமூகமும் நினைவில் கொண்டு செயல்பாட்டால் சமூகத்தின் அத்தனை அவலங்களையும் அழித்தொழிக்க முடியும்.

முதல்நாள் இரவு சமைத்த உணவில் நீரையோ, வடித்த கஞ்சியையோ ஊற்றி வைத்தஉணவை மறுநாள் சாப்பிடுவதை நம் முந்தைய தலைமுறை நடைமுறையில் கொண்டிருந்தது. நம் தலைமுறையில் சிற்றுண்டிகளுக்கு முதன்மை கொடுத்து அந்த உணவு முறையை மறந்து விட்டோம். ஆனால் இன்றைய நாளில் வெளிநாட்டு விஞ்ஞானிகள் அந்த உணவு குறித்து ஆய்வு செய்து, அந்த உணவில் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, வெள்ளையணுக்கள் அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்யும் காரணிகள் என உடலுக்கு நலம்பயக்கும் பல்வேறு கூறுகள் அதில் உள்ளதாகக் கண்டுள்ளனர். இது குறித்து இன்றைய பத்திரிகைகள் பக்கம்பக்கமாய் எழுதி வருகின்றன. இதுகுறித்த செய்திகள் முகநூலிலும் டுவிட்டரிலும் வலம் வருவதாகவும் நண்பர்கள் என்னிடம் தெரிவித்தனர். அநேகமாக முகநூல் பயன்படுத்தும் நீங்கள் அத்தகு செய்தியைப் பார்த்திருப்பீர்கள் எனவும் நம்புகிறேன்.

நம்முன்னோர் சேர்த்து வைத்த சொத்துகளான நிலபுலன்கள், வீடுவாசல்கள், நகைதிரவியங்கள் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறோம். சில சமயங்களில் உரிமைகொண்டாடி அனுபவிக்கும் பொருட்டு சொந்த பந்தங்களோடு சண்டையிட்டுவது, நீதிமன்றத்தை அணுகித் தீர்வு காண்பது என்றெல்லாம் நம்மை ஆட்படுத்திக் கொள்கிறோம். ஆனால், அவர்கள் வாழ்ந்த இயற்கைக் சூழலோடு இயைந்த, பல்லுயிர் நலம் சார்ந்த, மண்ணும் மக்களும் பயனுறும் வாழ்க்கை வாழ மட்டும் மறுக்கிறோம். இப்படி ஏராளமாகக் கூறலாம். இந்தக் கடிதத்தில் ஒருசில வாழ்க்கை நெறிகளை என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வகையில் விளக்கியுள்ளேன். இத்தகு எழுச்சிமிகு சிந்தனைகளை என்னுள் விதைத்த சமூக இலக்கியச் சான்றோர்களின் எண்ணங்களுக்கும் எழுத்துகளுக்கும் இந்த நேரத்தில் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

ஆத்திகம், நாத்திகம், புரட்சி, பொதுவுடமை, உடலோம்பல், சுற்றுச்சூழல், கொலை, களவு, காமம், பொய் முதலிய ஒழுக்கக் கேடுகளைத் தவிர்ப்பது, தீய பழக்க வழக்கங்களிலிருந்து விடுபடுவது, இலஞ்சம், ஊழல் போன்றவற்றிலிருந்து விலகியிருப்பது, பொது இடங்களில் நடந்து கொள்ள வேண்டிய முறைகள் போன்றவற்றிற்கான எனது பதில்கள் இக்கடிதத்தில் விடப்பட்டுள்ளன என்பதையும், அதுகுறித்து அடுத்தடுத்த கடிதங்களில் நிச்சயம் எழுதுகிறேன் என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

எல்லாவற்றுக்கும் உங்களின் பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன். திரிசடைக்கு என் வாழ்த்துகளையும், விசாரிப்புகளையும், தெரிவிப்பதோடு அவளுக்கு சில தினங்கள் கழித்து கடிதம் எழுதுகிறேன் என்பதையும் தயவுசெய்து தெரிவிக்கவும்.

என்றும் நன்றியுடன்,
ச. பொன்முத்து.

கவா கம்ஸ்

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு,

     வணக்கம். நீ யார் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் யார் என்று உனக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. ஆனால், இந்த கடிதம் உனது வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போடும் என்பது மட்டும் சர்வ நிச்சயம். நான் கூறும் இக்கதையை கேள். அதன்பிறகு, நான் யார் என்பதை நீயே அறிந்து கொள்வாய்.

     அவள், சென்னையின் அந்த நேர்த்தியான சாலையில் திக்குத் தெரியாமல் நடந்து கொண்டிருந்தாள். யாரையோ தேடுவதுபோல் தோன்றியது. அவளது விழிகளோ, பல நாட்கள் சூரியனைக் காணாத மலர்களை போல் வாடியிருந்தது. உதடுகள் பாலைவன நிலமாய் வறண்டு வெடித்திருந்தது. உடம்பில் விலையுயர்ந்தது என்று பார்த்தால் ஒரே ஒரு தங்க சங்கிலி மட்டுமே. காதில் பிளாஸ்டிக் தோடும் கைகளிலே மரவளையல்களும் அணிந்திருந்தாள். கால்களில் கொலுசு இருந்ததா இல்லையா என்பதை அவளது புடவை ரகசியமாய் வைத்திருந்தது.

     அந்த சாலையில் கார்களும் வேன்களும் தனக்கே உரிய வேகத்துடன் பறந்து கொண்டிருந்தன. ஓரமாய் சென்று கொண்டிருந்த அவள், தடுமாறியவளாய் சாலையின் உள்ளே நுழைந்து குடிகாரனை போலத் தள்ளாடி தள்ளாடி நடந்தாள். பலநாள் பட்டினி போலும். அப்போது, அந்த வழியே வேகமாக வந்த டாக்ஸி அவள் மேல் மோதியது. மயங்கி சரிந்தாள் அவள்.

     “ அம்மா ! அம்மா ! எழுந்திரு ! ரொம்ப அடி பட்டிடுச்சா ?,” என்று பதறினான் டாக்ஸி டிரைவர். பதில் ஏதும் கிடைக்காததால், அவளைத் தூக்கி டாக்ஸியில் போட்டுக் கொண்டு, கூட்டம் கூடும்முன் அங்கிருந்து கிளம்பி சென்று தப்பித்தான்.

     அவளை ஒரு அரசு மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றான்.

“ உங்க பேர் என்ன ? ”, டாக்டர்.

“ ஹரி “, என்றான் டாக்ஸி டிரைவர்.

“ இந்த பெண் உனது மனைவியா ? என்ன கேட்டாலும் பதிலே சொல்ல மாட்டேங்குது “, டாக்டர்

உண்மையை சொன்னால் போலீஸ் கேஸ் ஆகி உதைபடுவது உறுதி.

ஒரு முடிவுடன் , “ ம் …. ம் … அமாங்க ! “, என்றான் ஒரு பயத்துடன்.

“ பேரு ? “, டாக்டர்.

“ ம் .. ம் ..  ! .. ஹரிணி “, என்று கூறிவிட்டு அந்த பெண்ணை ஏறிட்டான். அந்த பெண் அமைதியாய் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

“ ரொம்ப பெரிசா ஒண்ணுமில்லை .. கை கால்ல லேசா சிராய்ப்பு … அவ்வளவுதான். நாலு நாளா சாப்பிடலை போல… புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டைன்னா பட்டினி போடுவையா ? போலிச கூப்பிடணுமா என்ன ? “, என்று அதட்டினார் டாக்டர்.

     “ இல்லீங்க … இனிமேல் ஒழுங்கா பார்த்துப்பேன் .. “, என்றான் ஹரி.

     தன் வீட்டிற்கே அவளைக் கூட்டிச் சென்றான். சின்னதாய் ஒரு ஒட்டு வீடுதான் என்றாலும் அங்கிருந்தவர்களின் மனது மிகப்பெரியதாக இருந்தது.

     தனது அம்மா, அப்பா, தங்கையிடம் விவரமாக நடந்தவற்றை கூறினான். ஹரியின் தங்கை , “ ஹையா ! எனக்கு கதைபேச ஒரு ஆன்டி கிடைச்சாச்சு “, என்று குதூகலித்தாள்.

     “ அம்மா ! அப்புறமா அவ யாரு என்னன்னு விசாரிங்க. நான் எது கேட்டாலும் பதில் சொல்ல மாடேங்கறா. பேந்தப் பேந்த முழிக்கறா. முதல்ல அவளுக்கு சாப்பாடு கொடு. கொஞ்ச நேரம் தூங்கட்டும். அப்புறம் கேட்டுக்கலாம் “, என்று அம்மாவிடம் ஹரி கூறினான்.

     நன்கு தூங்கி எழுந்த பின்னும் அவள் திரு திருவென்றே விழித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     நீ யாரம்மா ? எங்கிருந்து வந்திருக்க ? கைல துணிமணி, பணம் எதுவுமே இல்லாம எப்படி வந்த ? உங்க வீடு எங்க ? கொண்டுபோய் விட்டுடறோம் சொல்றியா ? “, என்றெல்லாம் கேட்டாள் ஹரியின் அம்மா.

     ஒரு மாணவனுக்கு, தேர்வில் அத்தனை கேள்விகளும் “அவுட் ஆப் சிலபஸ்” ஆக இருந்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருந்தது அவளுக்கு. அதிர்ச்சியாகி மயங்கி சரிந்தாள்.

     அதன்பிறகு அவர்கள் அவளை விசாரிப்பதையே நிறுத்திவிட்டனர். அவள் குடும்பத்தில் வாழ பிடிக்காமல் ஓடி வந்திருக்கலாம் என்று யூகித்தனர். செய்தித்தாளில் தகவல் கொடுக்கலாம் என்று யோசித்து, பின் அவளுக்கு பிரச்சனையை கொடுக்கலாம் என்பதால் அதையும் கைவிட்டனர்.

     நாட்கள் மாதங்களாயின. மாதங்கள் வருடங்கள் ஆகின. நான்கு வருடங்கள் ஓடிவிட்டது. அவள் அந்தக் குடும்பத்தினர் மனதில் ‘ஈஸி சேர்’ போட்டு நன்கு அமர்ந்துவிட்டாள். அவளுக்கும் அந்த குடும்பமே உலகமாய் ஆனது. தனது கடந்த காலத்தைபற்றி யோசிப்பதையே விட்டுவிட்டாள்.

                கூடவே ஹரிக்கும் அவளுக்கும் சிநேகம் காதலாய் மாறியது. ஆனால், அதை மனதளவில் உணர்ந்திருந்த இருவருமே வாய்விட்டுக் கூறிக்கொள்ளவே இல்லை.

     கணவன், குழந்தையென்று யாராவது வந்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் ஹரிக்கு.

     “ நான் யார் ? “, என்ற கேள்விக்கே விடைதெரியாத  போது காதல் தனக்கு ரொம்ப அவசியமா ? என்ற பதபதைப்பு அவளுக்கு.

     அந்த நாள் ! அனைவரும் பயந்து கொண்டிருந்த அந்த நாள் வந்தேவிட்டது. ஆம், அவர்கள் கோவிலில் குதூகலித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு வயதான பெரியவர் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

     “ அம்மா ! மணிமொழி ! இத்தனை நாளா எங்கே போய்ட்ட … எங்க செல்வமே ! உங்கப்பா அம்மா உன்ன தேடாத இடமில்லை… என்னைத் தெரியலையா ? நான்தான் உன் பெரியப்பா மா ! “, என்று கூறி அழுதார்.

     அவர்களது சொந்த ஊர் மதுரை. அந்த ஊரிலேயே மிகப்பெரிய பணக்காரரின் மகள், மணிமொழி. காலேஜ் டூர் வந்த இடத்தில் அவள் விபத்துக்குள்ளானாள். அப்போது ஏற்பட்ட பாதிப்பில் அவளுக்கு பழைய நினைவுகள் அழிந்து போயின. அவளை பத்திரமாக பெற்றோரிடம் சேர்க்க வேண்டும் என்று கல்லூரி நிர்வாகம் முடிவெடுத்த சமயத்தில் அவள் காணாமல் போய்விட்டாள்.

     கல்லூரி பேரைக் காப்பாற்ற நிர்வாகமும், குடும்ப கவுரவத்தை காப்பாற்ற பெற்றோரும் போலிசுக்கு போகாமல் தாங்களே சென்னையில் தங்கி இரண்டு வருடங்கள் தேடினர். பின்பு, நம்பிக்கையிழந்து திரும்பிவிட்டனர்.

     இந்த விஷயங்களை அந்த பெரியவர் மூலமாக அனைவரும் அறிந்து கொண்டனர்.

     அவளுக்கு இது அனைத்தும் வேறு யாரோ ஒருவருடைய கதைபோல் இருந்தது.

     பெற்றோர்களுக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. உடனே, ஒரு மிகப்பெரிய மருத்துவமனையில் அவளுக்கு சிகிச்சை தரப்பட்டது. ஒரு சிறிய ஆபரேஷன் செய்தால், பழைய நினைவுகள் அனைத்தும் வந்துவிடும் என்று டாக்டர்கள் கூறிவிட்டனர். ஆனால், இந்த நான்கு வருடத்து நினைவுகள் அழிந்து போய்விடும் என்ற செய்தி ஹரிக்கும் அவளுக்கும் இடியாய் இறங்கியது.

     அவளின் பொக்கிஷ நினைவுகளை அழிக்கும் புண்ணிய நாளும் முடிவாகிவிட்டது.

     “ ஹரி “ “ ஹரி “ என்று சதா ஜெபம் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

     இன்னும் பத்து நாட்களில் தன் ஹரியை தனக்கே அடையாளம் தெரியாது என்று எண்ணும்போதே அவள் கண்கள் சூடேறின. கண்ணீர் சுட்டது.

     அதற்காகத்தான், அதற்காகத்தான் இந்தக் கடிதம் !

     அவள் ஹரியை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்பதை உணர்த்துவதர்க்காகவே இந்த கடிதம்.

ஆம். அந்த “ அவள் “ நீதான்.

ஹரியை விட்டுவிடாதே !

ஹரியை விட்டுவிடாதே !

     உன் மானம் காத்தவன் ! உனக்கென ஒரு குடும்பத்தைக் கொடுத்தவன் ! நிராயுதபானியாக நின்ற உனக்கு வாழ்வளித்தவன் !! அவன் இல்லையேல், எங்கோ யாரோ ஒரு காமவெறியன் கையில் சிக்கி சின்னாபின்னப்பட்டு இறந்திருப்பாய் ! ஹரி ஏழைதான். ஆனால், உத்தமன்.

ஹரியை மறந்துவிடாதே !

ஹரியை ஏமாற்றிவிடாதே  !!

என்று உனக்குக் கூறவே இக்கடிதம்.

நான் யார் என்று இப்போது அறிந்திருப்பாய்.

ஆம் ! அந்த நீ நான்தான்.

     நான் எனக்காகவே எழுதிக்கொள்ளும் கடிதம். இன்னும் பத்து நாட்களில் நான் நானாக இருக்க மாட்டேன் அல்லவா ? அதற்காகத்தான் இந்த கடிதம். இந்த நான்காண்டுகளில் எனக்கு என்ன ஆயிற்று என்று நானே என் கைப்பட எனக்கு எழுதிய கடிதம்.

     இதை நான் என் பெற்றோரிடம் கொடுக்கமாட்டேன். அவர்கள் கிழித்து எறிந்து விடுவார்கள். ஹரி பெற்றோரிடமும் கொடுக்க மாட்டேன். எனக்கு நல்லது செய்வதாக எண்ணி மறைத்துவிடுவார்கள். என் மனதை நன்கு உணர்ந்த எனது தோழி, ஹரியின் தங்கையிடம் கொடுத்துவிட்டுச் செல்கிறேன். ஆபரேஷன் முடிந்தவுடன் இந்த கடிதம் என் கைகளில் கிடைக்கும்.

     பின்பு, இதே மலர்ச்சியுடன் எனது காதலுக்காகப் பெற்றோரிடம் போராடுவேன்.  நிச்சயமாக !

ஹரியிடம் எனது காதலை சொல்வேன், மணிமொழியாக !

–    அதுவரையில் காத்திருப்பேன்

ஹரியின் ஹரிணியாக !!!