Author: admin

ரியாத்

நாள்: 31 மார்ச் 2014

பஃக்ருத்தீன் (இப்னு ஹம்துன்) 

அன்பு மகள் மணிமொழிக்கு

பாசமிகுந்த உன் தந்தை எழுதிக்கொள்வது.  இங்கே நானும், உன் அம்மாவும், தம்பியும்,தங்கையும், உறவுகளும், நட்புகளும் இன்னபிற நம் சுற்றங்களும் இறையருளால் நலம். நீயும் நலமாக இருப்பாய் என்று நம்புகிறோம்.  உனக்கான எங்களின் பிரார்த்தனைகளையும் வாழ்த்துகளையும் நேசத்துடன் இந்த கடிதத்தினூடே தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

அன்பு மகளே,

நேற்று தான் போலிருக்கிறது, நீ பிறந்த அந்த ஒப்பிலாத் தருணம். பதினெட்டு வருடங்கள் பறந்துவிட்டன. கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறகுகளோடு காலம் பறந்துகொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது உன் வயதும் வளர்ச்சியும். அழகிய பூக்குட்டியாய் கண்மலர்ந்த உன்னை ‘உள்ள’ங்கைகளில் ஏந்தி மகிழ்ந்த அந்த இனிய நாள் இன்னமும் நினைவிலிருக்கிறது. அந்தத் தருணத்தில் எனக்கேற்பட்ட புளகாங்கிதம் வார்த்தைகளில் சொல்லித்தீராது.  அன்றிலிருந்து நீ வளர்ந்த ஒவ்வொருப் பொழுதிலும் நீ என்னில் ஒளியாய்; கண்ணின் மணியாய் ஆகிப் போனாய்.

இதோ, இன்று கல்லூரி வாழ்க்கைக்குத் தயாராகி, பெற்றோராகிய எங்களை விட்டுப் பிரிந்து, தொலைதூர நகரத்தில் விடுதி வாசம் செய்கிறாய்.

எப்போதும் உன் நினைவுகளுடனும் இங்கே வீட்டில் நீ விட்டுச் சென்றிருக்கும் அடையாளங்களுடனும் பிரியங்கள் நிறைத்த வாசங்களுடனும் எங்கள் பொழுதுகள் கழிகின்றன.

மணிமொழி,

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? சிறுவயதில் “யாரெல்லாம் உன் தோழியர், அவர்களின் பெயரைச் சொல்லேன்” என்று உன்னைக் கேட்கும்போது  “என்னோட ஃபர்ஸ்ட் அண்ட் பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட் நீங்க தான் டாடி” என்று சொல்வாய்.  முறைக்கும் அம்மாவை சமாதானப்படுத்த “அப்புறமாய் மம்மியும் தான்” என்பாய், லேசாக முறுவலித்து.  எல்லாக் குழந்தைக்கும் தந்தைதான் முதல் ஹீரோ என நான் உன் அம்மாவை சமாதானப்படுத்தினாலும்  அந்த உணர்வும் வார்த்தைகளும் பொய்யொன்றுமில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் வகையில் தான் நாங்களும் பொறுப்பான தோழமையுடனே உன்னை வழிநடத்தினோம்.

உறவுநிலை வரைமுறை என்பதற்குட்பட்டு, வானத்திற்குக் கீழிருக்கும் அனைத்து விதயங்கள் குறித்தும் நாம் உரையாடியிருக்கிறோம்.கேள்விகளால் என் பெரும்பொழுதுகளை நிரப்பியிருக்கிறாய்..உனக்கான பதில் தேடல்களில் உன் அப்பா இன்னும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தேன்.

உன் வாழ்வில் நிகழ்ந்த எந்த ஒரு சிறுசம்பவத்தையும் நீ எங்களிடம் இதுவரை பகிர்ந்து கொள்ளாமல் விட்டதில்லை. உன் நெருங்கிய தோழியுடன் கொண்ட பொய்க்கோபம் முதல் ஓவியப் போட்டியில் நீ வேறொரு தோழிக்கு உதவியது வரை. இன்னும் அடிபட்ட புறாவுக்கு அழுது தீர்த்த நாள் பொழுதும், உடல்நலம் குன்றியதொரு பொழுதில் என் நெற்றி நீவி தலை கோதி உறங்க வைத்த பொழுதில் உணர்த்தினாய் என் தாய் என்றும்..  .

ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவந்த இனிய தருணங்கள் அவை.

ஒருமுறை பள்ளியில் மாதாந்திரத் தேர்வில் கணக்குப் பாடத்தில் மதிப்பெண் சற்று குறைந்துபோனதென்று அழுதுகொண்டேயிருந்தாய். அப்போது ஆறுதலாக நான் சொன்னேன்: “மதிப்பெண்ணை வைத்து அறிவை அளந்துவிட முடியாதம்மா; இந்த முறை ஏதோ காரணங்களால் மதிப்பெண் குறைந்திருக்கும். ஆனால், நீதான் அடுத்த முறை  முதல் மதிப்பெண் பெறுவாய் பார்” . என்னுடைய இந்த அறிவுரைக்குப் பின் எதையும் நீ எளிதாக எடுத்துக்கொண்டாய். ஆனாலும் அப்போதும் உன் முதலிடத்தை நீ விட்டுத்தந்ததில்லை.தப்பும் தவறுமாக நான் பேசிய ஆங்கிலம் குறித்து உன்னிடம் வெட்கி நிற்பேன்.ஆங்கிலம் அறிவல்ல அப்பா அது மொழிதான் என்று அன்புடன் அரவணைத்த ஆசிரியையும் ஆகிப்போனாய் அன்றிலிருந்து நீ..

“உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்லர்” என்று கலீல் ஜிப்ரான் கூறியதன் பொருள் புரிந்த பெற்றோராகவே இருந்தோம். எங்கள் வழிகாட்டுதலில், கண்டிப்பில் ஒரு புரிதலும் பக்குவமும் இருந்ததை நீயும் இப்போது உணர்கிறாய் என்பதை உனது அண்மைக்காலப் பகிர்தலில் அறிந்து கொள்ள நேரிடலில் இன்னும் அகமகிழ்ந்து போகிறேன் நான்..

நீ ஆசைப்பட்டதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்த ‘ஆசைமிக்கப் பெற்றோராக’ நாங்கள் இருக்கவில்லை என்றாலும், நியாயமான எந்த ஆசையையும் நாங்கள் மறுதலிக்கவில்லை.  பனிக்காலத்தில் ஐஸ்கிரீமை மறுத்தாலும், கோடைக்காலத்தில் நீ கேட்கும் முன்பே அதை வாங்கித் தந்திருக்கிறோம். இப்போது கூட இந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறேன் என்று உன் விருப்பத்தைச் சொன்னதால் தான், அதன்படியே இடம் வாங்கிச் சேர்த்துள்ளோம். படிப்பில் நீ சோடை போக மாட்டாய் என்பது தெரியும். அன்பு மகளே உலக கல்வியோடு உன்னதமான வாழ்க்கை கல்வியும் கற்றலில் சமர்த்தாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் எங்கள் பேரெதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது..

மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல

மாதவஞ் செய்திட வேண்டுமம்மா

பங்கயக் கைந்நலம் பார்த்தலவோ- இந்தப்

பாரில் அறங்கள் வளருமம்மா

 

என்கிற கவிமணியின் பாடலை உணர்ந்து பெண்ணாகப் பிறந்ததன் பெருமையை நீ முழுமையாகத் துய்க்க வேண்டும் மணிமொழியே. பெண்களால் உலகம் செழிக்கும். அறம் வளரும். அன்பு மலரும். அதுவே இந்த உலகின் வரம்.

பிறந்து வளர்ந்து திருமணமாகி பிள்ளைகள் ஈன்று,  பின்பு மடிவதல்ல பிறப்பின் நோக்கம். ஆணோ, பெண்ணோ , மானுடம் பயனுறச் செய்வதற்கே இந்த வாழ்நாளை நாம் செலவிட வேண்டும் – என்பதை நன்கு அறிந்தவள் அல்லவா என் மணிமொழி.

சிறுவயதில் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.  ஓரளவு விவரம் அறிந்தவளான உனக்கு, குட் டச், பேட் டச் பற்றி நாங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தபோது, பின்பு அதையே உன் தம்பி தங்கைகளுக்கு அவர்களுக்கே புரியும் விதமாக நீ திருப்பிச் சொல்லிக் காட்டிய போதும், வார இதழ்களில் குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களில்  பரிசுகள் – இன்றளவும் – வெல்லும் போதும் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.. வைக்கிறது மகளே.  அதே சமயம், வாழ்வின் எல்லாத் துறைகளிலும் நீ தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம் மகளே.சின்ன சின்ன வெற்றிகள் உனக்கு கொடுக்கும் தன்னம்பிக்கையும் எதிர்கால வாழ்வைப்பற்றிய பயமற்ற பாடங்களையும் நீ எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் எங்களின் அவா. நம்பிக்கை. நீ வெல்வாய் நிச்சயம்.

பெண்கள் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சமையல் செய்வதை பெண்கள் இழிவாகக் கருதும் சூழல் நிலவிவருகிறது. ஆனால், நட்சத்திர அடுக்களைகளில் அதே வேலையை ஆண்கள் கர்வத்துடன் செய்து வருகிற முரண்பாட்டையும் நீ புரிந்து கொண்டிருப்பாய். ஆகவே, சமையல் போன்ற அடிப்படைகளை இழிவென்று தள்ளாதே, . ‘எந்தப் பெண்ணும் தனக்கான ஆணின் மனதில் இடம் பிடிப்பதெல்லாம் வயிற்றின் வழியாகத் தான்’ என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆக, இன்றைய சூழல் குறித்த தெளிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் முதலில். ஒரு பக்கம் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சுரண்டல்களும் உண்டு என்பதை விளங்க வேண்டும்.  பெண்கள் ஒடுக்கப்பட்டு ஓரமாக உட்காரவைக்கப்படுவது எவ்வளவு தவறோ, அதற்கும் சற்றும் குறையாத தவறாக, ஏன், அதனினும் பெரிய தவறாக, அதே பெண்கள், அவர்களையறியாமலே முற்றும் ‘திறந்த’வர்களாகப்பட்டு சுரண்டலுக்கு உட்படுத்தப் படும் ஒரு சமூகத்தில் தான் நாம் வாழ்ந்துவருகிறோம்.பொறுப்பற்ற சுதந்திரம் ஏற்படுத்தும் புறவிளைவுகள் பற்றியும் உனக்கு நன்கு தெரியும் தானே மணி.. ‘பொறுப்பற்ற சுதந்திரமே பெரிய பாவம்’ என்கிற என் வரியொன்றை சிலாகித்து உன் பள்ளி ஆண்டு விழாவில் நீ பேசியதும் நினைவுக்கு வருகிறதடா!

எப்போதும் நீ சுதந்திரமாக, நல்லது கெட்டது புரிந்து நடந்துகொள்பவள் தான் என்றாலும் இப்போது இந்த பதின்பருவத்தில் கல்வியின் வாயிலாக வாய்த்திருக்கும் சுதந்திரம்  மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. என்னுடைய ஆசிரியர் ஐயா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்: “டீன் ஏஜை ஒருவன்/ஒருத்தி வெற்றிகரமாக எந்த உணர்ச்சித் தாக்கத்திற்கும் ஆளாகாமல் கடந்துவிட்டால் போதும், அதன்பின் கவலைப்பட தேவையில்லை” என்று. ஆம் மகளே, இந்த வயதுகளில்தான் வெறும் உடற்கவர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு பொய்க்காதல்களில் பிள்ளைகள் வீழ்வதுண்டு. நான் இப்படி எழுதுவதை ஒரு தகப்பனின் பொறுப்பான புலம்பல் என்று கருதிவிடாதே. நாட்டில் நடக்கும்  சூழலின் கண்ணாடியாகவே இந்தக் கருத்தை எழுதுகிறேன். மனோதிடம் மிகுந்த உனக்கு நான் சொல்லவருவது புரிந்திருக்கும் – உண்மையான, சரியான நேசம் என்பது பற்றி தெளிந்த புரிதலையுடையவள் அல்லவா நீ.   நமது நாட்டில் காலம் முதிராமலும் கருத்து தவறியும் நிகழ்வுறும் ஒன்றாக காதல் என்பது மாறிவிட்டுள்ளது அல்லவா! –

உனக்கு அதிகம் கூறத் தேவையில்லை.  உன் உடல் மீதோ, மனம் மீதோ, சூழல் மீதோ, ஆளுமை மீதோ மற்றவர்களின் எந்த விதமான அத்துமீறலையும் அனுமதிக்காதிரு.  ஆணோ, பெண்ணோ, யாராக இருந்தாலும் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதே தலையாயக் கடமையாகும் அல்லவா.

உனக்கான வாழ்வை நீயே தேர்ந்தெடுக்கலாம், ஆனால் அதில் பெற்றவர்களின், உற்றவர்களின் வழிகாட்டுதலே சிறக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வாய் தானே.

இந்தக் கணினியுகத்தில் என்னதான் ‘ஸ்கைப்’பில் நாம் பேசிக் கொண்டாலும், இந்தக் கடிதம் எழுதும் முறை எத்தனை அழகாயிருக்கிறது பார்.

உன்னைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பதற்குத் தயங்கிய உன் அம்மா இப்போது மிகுந்த நம்பிக்கையும் தைரியமும் கொண்டிருக்கிறாள் ‘என் மகள் புத்திசாலி; எப்போதும் சரியாகவே செயற்படுவாள்’ என்று பெருமிதங்கொள்கிறாள். அந்த நம்பிக்கை எப்போதும் எனக்கிருக்கிறது.நிறையவே இருக்கிறது.

வாழ்கின்ற பொழுதுகளில் நல் எண்ணங்களையும் போராட்டங்கள் பொழுதில் நம்பிகையையும் ஒருபோதும் தளரவிடாத  போராட்டக் குணம் எப்போதுமிருக்கட்டும் உனக்கு என்பதே எனது எல்லாநேர வாழ்த்தாக இருக்கிறது.

நாம் இருக்கும் நிலையிலிருந்து நாம் விரும்பும் நிலைக்குச் செல்ல தடைகளோடு கூடிய போராட்டங்களை வெல்லும் பொழுதுகளுக்குதான் வாழ்க்கை என்று பெயர்.. நீ விரும்பும் இனிய நல்ல நீண்ட வாழ்க்கை அமைய இறையருள் துணை நிற்கட்டும். அதுவே காலாகாலத்துக்கும் எங்கள் பிரார்த்தனை.

தம்பியும் தங்கையும் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள். அவ்வப்போது உன்னை அவர்களே பிரதிபலித்துக் காண்பிக்கிறார்கள். தம்பி இனியன் கடந்த மாதம் மாவட்ட அளவில் நடந்த ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதற்பரிசு பெற்றிருக்கிறான்.  தம்பி இனியனும் தங்கை ஓவியாவும் உன்னைப் போலவே வகுப்பில் முதல் மாணவர்களாகத் திகழ்வதும் இன்னமும் பெருமிதம் அளிக்கிறது.

பணத்தைத் தேவைக்கேற்ப செலவு செய். இதில் நான் உனக்கு அதிகம் அறிவுறுத்த ஏதுமில்லை. நீ எத்தனை பொறுப்பு மிக்கவள் என்று முன்பே உணர்த்தியிருக்கிறாய். ஏதும் அவசரம் என்றால் அங்கே உன் அத்தையிடம் பெற்றுக்கொள். அன்றாடம் அலைபேசு. உடல்நலத்தில் பெரிதும் அக்கறையாயிரு. சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம். தினமும் போதுமான அளவுக்கு உறக்கம் கொள்.

மற்றவை பிறகு..

பொங்கி வழியும் அன்புடனும் ப்ரியங்களுடனும்

உன் அப்பா.

பெறுநர் முகவரி:

ப.மணிமொழி

சாந்தி நிலையம்

முதலாம் தெரு,

நுங்கம்பாக்கம்

சென்னை – 34

 படத்திற்கு நன்றி:

http://growingleaders.com/blog/strong-fathers-strong-daughters-guest-post-by-dr-meg-meeker/

புதுவை பிரபா

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு..

                                                                அப்பா எழுதுவது. நலமா அம்மு? எப்படி இருக்கிறது கல்லூரி வாழ்க்கை? எப்படி இருக்கிறது விடுதி உணவு? எப்படி இருக்கிறது  இந்த தற்காலிகப் பிரிவு? பனிரெண்டாம் வகுப்புவரை உனை பார்க்காமல் நானும்..எனை பார்க்காமல் நீயும் இருந்த நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

பதினெட்டு ஆண்டு காலமாக இத்தகைய நீ…ளமான பிரிவை காலம் எனக்கு தராமல் இருந்ததற்கு அதை பாராட்டுவதா? அல்லது கொடுத்து கொடுத்து பழக்காமல் விட்டதற்கு அதன் மீது கோவித்துக்கொள்வதா என்று தெரியவில்லை எனக்கு.

                                உன்னை நான் விடுதியில் விட்டுவிட்டுவந்து சரியாய் பதினைந்து நாட்கள்தான் ஆகிறது. ஆனால் மாதங்கள் பல ஆனதுபோல் இருக்கிறது. அழுதுகொண்டே இருக்கும் உன் அம்மாவிற்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூற முற்படும் வேளைகளிலெல்லாம் மௌனம் என்னை ஆட்படுத்திக்கொள்கிறது. சரி.. உன் தவிப்பையும் நன்கு உணர்ந்தவன் நான் என்கிற முறையில் உன்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை நான்.

                                சில நாட்களுக்கு, புதிய இடம்.. புதிய தோழர் தோழியர்.. புதிய வகை உணவு.. இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள சற்று சிரமமாய் இருக்கும். அப்பா அம்மாவைவிட்டு பிரிந்திருக்கும் உணர்வும் உன் உழற்றும். நிதானமாய் நீ இருக்கவேண்டிய மிக முக்கிய தருணம் இது. சிறுவயதிலிருந்தே நான் சொல்லி சொல்லி வளர்த்த வாசகம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? படிப்பிற்காக எதையும் விட்டுவிட துணியலாம். ஆனால் எதற்காகவும் படிப்பை விட்டுவிடக்கூடாது. ஆம். உன் வாழ்க்கையின் இலக்கு நோக்கி வெற்றிப் பாதையில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ. உனக்கு ஆர்வமான பாடப்பிரிவு ஆயிரத்து ஐநூறு கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் கல்லூரியில்தான் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தும் துணிவுடன் நீ படிக்க புறப்பட்டது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியை எனக்குள் பாய்ச்சியது. இலக்கே இல்லாமல் படிப்பதும், கிடைக்கும் பாடப்பிரிவை எடுப்பதும், அற்ப காரியத்திற்கெல்லாம் தங்களது எண்ணங்களை சமரசம் செய்துக்கொள்ளும் சராசரி மாணவ மாணவியர் மத்தியில் கொள்கை பிடிப்போடு படிக்கும் நீ, நான் பிரமிக்கும் பெருமை.

                                அப்பா அம்மாவைவிட்டு இவ்வளவு தொலைவு வந்து இத்தகைய படிப்பு தேவையா? தவறு செய்துவிட்டாய் நீ என்று சக தோழர் தோழியர் கூறலாம். அல்லது  உனக்கேகூட தோன்றலாம். அவர்களது சொற்களோ..உனது மாற்று எண்ணமோ.. உனது கொள்கையின் ஆணிவேரில் அமிலம் ஊற்றிவிடாமல் பார்த்துக்கொள். படி. ஆழ்ந்து படி.. தெளி. தெளிந்தபின் தொடந்து படி. எழும் ஐயங்களை உடனுக்குடன் தீர்த்துக்கொள். அறிவு என்பது பாடப்புத்தகங்களால் மட்டுமே வாய்ப்பது கிடையாது என்று நன்கு உணர்ந்தவள் நீ. ஆகையால்…நேரம் கிடைக்கும்போது இலக்கியம் படி. தன்னம்பிக்கை வளர்க்கும் புத்தங்களை கல்லூரி நூலகத்தில் தேடித்தேடி படி. ஆரோக்கியமான சிந்தனைகளை உன்னுள் விதைத்துக்கொண்டே இரு.

                                மகளே!… மனதை உன் முழு கட்டுப்பாட்டில் வை. உன் கட்டுப்பாட்டைவிட்டு விலகிவிலகி ஓட ஆசைப்படுகிற இயல்பு இந்த பருவ வயது மனதுக்குடையது. அதை சமாளிக்க கற்றுக்கொள். இயன்றவரை தனிமை தவிர். இயங்கிக்கொண்டே இரு. தூக்கம் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தால்மட்டும் படுக்கைக்கு போ! விழியின்  நுனிக்கு விழிப்பு வரும்போதே கண்விழி. படுப்பதற்கு மட்டும் கட்டிலை பயன்படுத்து. படிப்பதற்கு அதை உபயோகிக்காதே. உட்கார்ந்து படி.

                                கட்டிடத்திற்கு அடித்தளம்போல உடல்நலம். அதைப்பேணு. உணவு வகை, உணவு முறை மாற்றத்தால் சிற்சிறு பிரச்சனைகள் தலைதூக்கலாம். கவனத்தோடு அதை கையாள். எக்காரணம் கொண்டும் பட்டினி கிடக்காதே. உடலுக்கும் அறிவு இருக்கிறது என்று சிறு வயதிலேயே உனக்கு நான் எடுத்துக்காட்டுடன் கூறியவை நினைவிருக்கிறதா? ஆம். உன் உடல் மிகவிரைவில் உன் புதுவகை உணவை ஏற்றுக்கொள்ள பழகிவிடும்.

                                மகளே… மணிமொழி… உன்னை இன்னும் ஆறுமாத காலம் கழித்துதான் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கும்போதே நெஞ்சு கனக்கிறது. உன் பிரிவினை பழகிக்கொள்ள இன்னும் எத்தனை நாட்கள் பிடிக்கப்போகிறதோ தெரியவில்லை. பரவாயில்லையம்மா. நீ எங்களைப்பற்றிய கவலையை மற. மறக்க முடியாவிடில் முயற்சிசெய். அதைவிட மறக்காமல் கடிதம் எழுது.. அடிக்கடி எழுது. நானும் எழுதுகிறேன்.

அன்பு மகளுக்கு…ஆசை முத்தங்களோடு….

அப்பா.

வைரமணி நடராஜன்

மார்ச்சு 31, 2014.

5, திருவள்ளுவர் தெரு,

அயப்பாக்கம்,

சென்னை-53.

அன்புத்தோழி மணிமொழி,

     உனதருமை தோழி கண்மணி வரையும் மடல். உன் நலம் அறிய ஆவல்.

     செல்பேசியில் குறுந்தகவல், கணினியில் மின்னஞ்சல் என தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் புதுவரவால்  தொலைந்து போன தந்தியைப் போல மெல்ல மெல்லத் தொலைந்து கொண்டிருக்கும் அஞ்சலை உயிர்ப்பிக்க நான் எழுதும் மடல் இது. குறுஞ்செய்தி, மின்னஞ்சல் போன்றவற்றில் நாம் அஞ்சலில் எழுதும் செய்தியில் உள்ள உயிர்ப்பு இருக்காது. மடலைப் படிக்கும் போது அனுப்பியவரின் மனநிலை, அவர் செய்த தவறுகள், அவற்றைத் திருத்திய விதம் என அனைத்தையும் அறிய இயலும். இதெல்லாம் புதுயுகத் தகவல் பரிமாற்றத்தில் கிடைக்காத நிகழ்வுகள். நிற்க!

     நீ முதுகலை அறிவியல் பட்டத்தில் விவசாய விஞ்ஞானம் கற்றுத் தேர்ந்து நம் கிராமத்தில் விவசாயம் செய்து வருபவள். உன் அப்பா நம் மகள் விஞ்ஞான விவசாயமுறைகளைக் கற்று நம் கிராமத்தைச் செழிப்பாக்குவாள் என தீர்க்கதரிசியாய்ச் சிந்தித்து உன்னைக் கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்தார். நீயும் அவரை ஏமாற்றாமல் குடும்ப சூழ்நிலை அறிந்து நன்றாகப் படித்துப் பல்கலைக்கழகத் தேர்வில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்து பட்டம் பெற்று நம் கிராமத்து முதல் முதுகலை பட்டதாரி என்ற பெயர் பெற்று, நீ கற்ற அறிவியல் வேளாண் முறைகளை உன் தந்தையுடன் பகிர்ந்து உழைத்து வந்தாய். ஆண்பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் நீயே மகனாகவும், மகளாகவும் இருந்து உன் குடும்பத்தைத் தலை நிமிரச்செய்தாய். அதைக் கண்டு நானும் இன்புற்றிருந்தேன்.

     மணவாழ்க்கை எனும் நிகழ்வு உன்னை விவசாயத்தை விட்டு விலகச் செய்து விட்டதோ? என எண்ணும்படியாக நீ செல்பேசியில் சொன்ன செய்தி என்னைச் சற்று கலங்கடித்து விட்டது. கிராமத்தை விட்டு பட்டணத்திற்கு வர உள்ளதாகவும் உனக்குத் தகுந்த வேலை ஒன்றை பெற்றுத்தர உதவ வேண்டும் என கேட்டாய். உன்னை நினைத்து அழுவதா? சிரிப்பதா? என தெரியவில்லை. உன் அப்பா காலத்திற்குப்பின் உன் கணவனுடன் விவசாயத்தினைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு நான் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டேன். கிராமத்து வயலைக் கவனிக்க ஆள் கிடைக்கவில்லை, தண்ணீர் இல்லை என்ற காரணங்களுக்காகத் தொழிற்சாலை கட்டுவதற்கு நிலத்தைக் கேட்கிறார்கள். விற்று விட்டு பட்டணம் வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நம் பள்ளிப்படிப்பில் திருவள்ளுவர் எழுதிய திருக்குறள் – ”‘சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம்‘ என்பதை மறந்து விட்டாயோ? எனும் ஐயம் என்னுள் எழுந்தது. நீ சொன்ன சொல்லானது ‘விதை நெல்லை விற்று வயிறு வளர்த்த கதையாய்‘ உள்ளது. நம் கிராமத்தில் உள்ள சுத்தமான சுகாதாரமான காற்று (இங்கு எங்கு நோக்கினும் வாகனப் புகையால் மாசான காற்று), மாசில்லா குடிநீர் (இங்கு கேனில் குடிநீரை விலை கொடுத்து வாங்கும் நிலை), அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களின் அன்பு, அந்நியோன்யம் (இங்கு யார் அடுத்த வீட்டில் உள்ளார் என்பதே தெரியாத நிலை), அமைதியான ஆலயங்கள், அதனருகே அழகிய அல்லி நிறைந்த அல்லிக்குளம், மனதிற்கு ரம்மியமான பட்டாம் பூச்சி, சித்திரை மாதத்து வேப்பமரக்காற்று, சின்னஞ்சிறு சிட்டுக்குருவிகளின் ரீங்கார ஓசை, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை மட்டுமே வந்து செல்லும் நகரப்பேருந்து, ஒரு நாளில் ஒரே ஒரு முறை வந்து செல்லும் தொடர்வண்டி, பள்ளி செல்லும் மாணவ மாணவியரின் சைக்கிள் பெல் ஓசை, சைக்கிளில் வந்து அஞ்சல் அட்டை விற்றும், பணவிடைத்தாள் மூலம் வந்த பணத்தைக் கொடுத்தும் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரையும் அறிந்து வைத்திருக்கும் தபால்காரர் என எதுவுமே பட்டணத்தில் கிடையாது. மாநகர வாழ்க்கையா? மாநரக வாழ்க்கையா? என இங்கு அலுத்துக் கொண்டு வாழும் நாங்கள் கிராம வாழ்க்கை சுகத்திற்கு ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நீயோ பட்டணத்திற்கு வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நான் இங்கு வேலைக்குச் செல்கிறேன் என்றால் அதற்குக் காரணம் எனக்குக் கிராமத்தில் நிலம் இல்லை. அதனால் பிழைப்பு தேடி வந்தேன். அலுவலக வேலை காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை என்றிருந்தாலும் எங்களுக்கு அந்த 8 மணிநேரமும் 8 யுகமாகத்தான் கழிகிறது. கடும் வேலை நெருக்கடி, கூட்ட நெருக்கடியில் சிக்கித் தவித்து பேருந்து பயணம், மேலதிகாரிகளின் அதிகாரத்  தொல்லை, பணியிடத்துத் தொல்லைகள் என உழன்று கொண்டு வாழும் நிலை உனக்கு வேண்டாம். உழவன்(வி) சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நாம் சோற்றில் கை வைக்கமுடியுமா? கிராமங்களும் காங்கிரீட் காடுகளாக மாறத் தான் வேண்டுமா? வயலை விற்கும் எண்ணத்தை விட்டொழி. ஆடு, மாடு, கோழி, கிளி, குருவி, வாத்து, நாய், பூனை என மண் மணக்கும் உயிரினங்களோடு வாழும் கொடுப்பினை எங்களுக்குத் தான் இல்லை. நீ கொடுத்து வைத்தவள். அவற்றை நேசி. உனக்கு நான் சொல்வது புரியும். இன்றில்லா விட்டாலும் என்றாவது ஒரு நாள் நீ உன் வயலினை பொன் விளையும் பூமியாக மாற்றிக் காட்டுவாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஒளிமயமான உன் எதிர்காலம் என் கண்களில் சுடர் விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. எங்களுக்கும் காலம் வரும் என கூட்டுப்பண்ணை விவசாயம் தொடங்கி  செயல்படு. வெற்றி உறுதி.

என்றும் அன்புடன்,

உன் அன்புத்தோழி,

கண்மணி.

பெறுநர்

திருமதி. மணிமொழி,

7, பாரதி சாலை,

பூஞ்சோலை கிராமம்,

தஞ்சாவூர் அஞ்சல்.

தஞ்சை மாவட்டம்.

சரஸ்வதி ராஜேந்திரன்

அன்புள்ள  மணிமொழிக்கு

 நலம், நாடுவது அதுவே,   ,மணிமொழிஒரு  இடத்தில் உள்ள செடியை பிடுங்கி வேறு இடத்தில்  நடும்போது   அது முதலில் சற்று வாடி பின் தான்

தழைக்கும்   அதுதான் இயற்கை ,ஏனெனில்  புதிய மனிதர்கள்  புதிய  சூழ்  நிலை ,புதிய இடம் ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும் ,போக போக பழகிடும்  ஏனெனில் ,பள்ளியில் நீ  வீட்டிலிருந்தபடியே பள்ளியில் இருக்கமுடியுமா?எல்லாஇடங்களிலும்  வீட்டிலிருந்த படி சுதந்திரமாக இருக்க முடியாதே,இது உனக்கும் தெரியும்தானே? உனக்கு நான் அறிவுரை கூறுவதாக எண்ணாதே,  அன்புரைஎன்று எடுத்துக் கொள்ளவும் நீபுதிய பொறுப்புகளை ஏற்றியிருக்கிறாய் அந்த பதவி    அது  மனைவி  என்ற பதவியை ,உனக்கு இப்போது பொறுப்புகள்  அதிகம் நேரமும் இருக்காது ,அதனால்,  நான் சொல்ல வேண்டிய   விஷயங்களை  சுருக்கமாக சொல்லிவிடுகிறேன் மனித வாழ்வின் மகத்துவமான குடும்ப வாழ்வின் வெற்றியை பொறுத்த.துதான் எப்போதும் சுய நலமும் ,சுக வாழ்க்கையும்

குடும்ப வாழ்க்கை என்பது ஒரு வேள்வி போன்றது  ஒரேகுடும்பத்தில் பிறந்த

நம்மிடையே எத்தனையெத்தனை  வேறுபாடான குணங்களிருக்கிறது அதே

போல்தான் புகுந்த வீட்டிலுள்ளவர்கள் குணமும் அப்படித்தானே இருக்கும்

அதனால் ஒருவருக்குகொருவர் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் ,தேவைப்படும்போது தியாகமும் செய்யவேண்டும் . .உன் மாமனார் ,மாமியாரை பெற்றவர்போல் பாவிக்க வேண்டும் ,உன் நாத்தி .மைத்துனரை

தங்கை,தம்பி என்று நினைத்துக்கொண்டால்  எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது

இப்படியாக எண்ணி  பொறுமையாகவும் ,சகிப்புத்தன்மையுடனும் இருந்து  நீ

புகுந்த வீட்டில் எல்லோரையும் சரிக்கட்டிக்கொண்டு  வழி நடத்துவாய்  என்று எனக்கு தெரியும் ஏனெனில்  நீபுத்திசாலியாற்றே, விட்டுக் கொடுப்பவர்கள் கெட்டுப்போவதில்லை என்று  நீயே சொல்வாயே ,

அதுதான் சிறந்த பண்பு .,வீடென்றால் நல்லது கெட்டது இருக்கத்தான் செய்யும் ,இதை பகுத்துணர்ந்து  உன் புத்திசாலித்தனத்தால் எல்லவற்றையும்

வென்று  கனவனும் ,மனைவியும்  ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து  நன்மக்கட்பேறு பெர்று  குடும்பத்தை மங்கலமாக  ஆக்குவாய்  என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு குடும்ப பார்ம்பரியத்தைகாப்பதுதானெ பாரதப்பண்பாடு ,உன்னைப்போல் நானும் உன் பிரிவை தாங்கிக் கொள்ள என்னை தயார் படுத்திக்கொள்கிறேன் சேக்கிழார் சொன்னதை ஞாபகத்தில் வை  பெண் மனையறத்தின் வேர்  என்பதை

குடும்பத்தை பற்றிஎன் நண்பர் எழுதிய பாடலுடன்  என் கடித்த்தை முடிக்கிறேன்.

             கூட்டாமல் கழிக்காமல்  குடும்பம் இல்லை

              கோணாமல்  நாணாமல் இன்பம்  இல்லை

             நீட்டாமல்  முடக்காமல்  வாழ்க்கை இல்லை

             நெளிவின்றிச்  சுளிவின்றி நியதி இல்லை

             ஊட்டாமல்  ஆட்டாமல்  குழந்தை இல்லை

              ஓயாமல்   சாயாமல் .  முதுமை இல்லை

              பூட்டாமல்  திறக்காமல்  கதவு  இல்லை

               புகழாமல்  இகழாமல்  வளர்ச்சி இல்லை

மகளே ,  குடும்ப வாழ்க்கையை படம் பிடித்துக்காட்டிய இந்த கவிதையைவிட  வேறு  உதாரணம் வேண்டுமா என்ன ?

 உன் அன்பில் மகிழும் அம்மா  அமுதா கணேசன்