Author: admin

— கவிஜி.

கண்ணுக்கெட்டும் தூரம் வரை மணல்வெளிகள். மணல்வெளிகள் சொல்லும் தத்துவத்தில் ஒட்டாத பாதங்களைக் காண முடியும். சூரியன் காணாத மணல்வெளிகளில் காற்றின் கண்கள். நற நறத்தே கிடக்கின்றனமணல்களின் படிமங்களாய் வழுக்கிக் கொண்டே செல்லும் இரவுகளின் வீரியத்தில் நிழல்கள். தன்னிறம் மாறுவதை ஹைக்கூவாக உணர்ந்த பின் கிடைக்கும் புதுக் கவிதையாக, ஒரு மரபு மாந்திரீகம் விதைக்கிறது. எப்போதும் இரவென்றால் எப்படி இருக்கும் பாலைவனம்!!

வனங்களில், கணிக்க முடியாத வானம் கொண்ட பாலைவனம் குளிர்களின் கம்பிளியை போர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறது. கடுங்குளிர் தேகம் நடுக்க, நடுவினில் வளைந்து வளைந்து செந்தளிராய் மூட்டிய நெருப்பு ஒரு அருகாமை சூட்டை சுற்றிலும் தெளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. உடல் முழுக்க மணல், அல்லது மணல் முழுக்க உடல். கடல் தவிக்கும் கண்களை நெருப்பு மூட்டிய நிஜமாய் நியந்தா சுமந்து கொண்டிருந்தாள். எதிரே… எல்லாம் தெரிந்தும் தெரியாமல் கவிஜி.

காற்றும் கவிதையும் கதை பேசும் தருணமாக, கண்கள் நான்கும் மணல் கொண்ட புதையலாய் புதைந்து நிமிரும் புதுப் பயணம் சுமந்து கிடக்கிறது. விரல் பிடித்துக் கொண்ட வேகத்தில் நிலவு சற்று நிழல் தேடியது மேகத்துக்குள். இருக்கும் இருட்டில் இன்னும் சிவப்பாய் நியந்தா இனி தாங்காது என்பது போல தாங்கி கொள்ளும் சூட்சுமம் வரைந்தான் கவிஜி. வரைவதில் கிறுக்கல்கள் கொண்ட பித்தனைப் போல வரைந்தாலும் அது அவள்தானே என்பதை போல ஒரு பிக்காசோ அது.

மெல்லிடை படிய, மார்புக்கவளம் விரிய, மை விழிக்காரி நியந்தா. மௌன மொழியில் கத்திக் கொண்டது நாணம் கடந்த பின்னிரவு துவக்கம். கவிஜி மெல்ல பின்னால் சரிய, மேல் நோக்கி சரிந்து கொண்டே இதழ் வருடும் இதழை மிக மிக அருகினில் கொண்டு வந்தாள் நியந்தா. ஒரு மணல் காற்று வந்து கடந்து போனது. முதுகினில் கொஞ்சும் சாரலாய் மணலை அள்ளி வீ சிப் போன நொடியில் உள் வாங்கிய முதுகு வெளியானது, சுவாசம் கூடிய அவனுக்கு.

கண்கள் நான்கும் பார்த்தன. அவள் இதழ் விரியக் கிசுகிசுத்தாள்.

“அது என்னடா பேர் கவிஜி?”

கவிஜி சட்டென முகம் உயர்த்தி அவள் இதழில் ஒரு முத்தம் பதித்தான்.

“நான் கேட்டுட்டு இருக்கேன்ல, அதுக்குள்ளே என்ன அவசரம்?”

மீண்டும் ஒரு முத்தம்.

அவள் சப்பென்று ஒரு அறை வைத்தாள்.

இம்முறை கன்னம் கடித்தான்.

மீண்டும் முத்தம்.

அடிக்க கை எடுத்த அவள் அவனின் தலை கோதினாள். இம்முறை இன்னும் ரகசியமாக கேட்டாள்.

“அது ஏன் கவிஜி? பொண்ணு பேர் மாதிரி இருக்குடா”

“ஏன் நல்ல இல்லையா?”

“இருக்கு”

“பிடிக்கலையா?”

“உன்னையே பிடிச்சிருக்கு, பேர் பிடிக்காதா?”

“சரி, ஏன்னு சொல்றேன் கண்ண திறந்துகிட்டே. இதோடு இதழ் பதி. அப்போ தான் சொல்லுவேன்.”

“அப்போ நீ சொல்லவே வேண்டாம். போடா. இவன் பெரிய கவிஞன்”

“நான் பெரிய கவிஞன்னு யார்டி சொன்னா பிசாசு?”

“என்ன? பிசாசா?”

“ஆமா, இப்டி முடிய விரிச்சு போட்டு இருந்தா பிசாசு தான்.”

அவர்கள் மூன்று முறை உருண்டு சற்று தள்ளி குளிருக்குள் சென்று விட்டார்கள். தீ நாக்கின் எச்சில் குளிரை விரும்பியது போல, தீக்குள் விழுந்த சிறு மணல் ஒன்றின் உள்ளே தீர்த்த கடல் கொண்ட தெற்கு மூளை மறந்த வரியாக.

“டேய்! கை எங்க போகுது கொன்னுடுவேன்.”

“ஆமா, உலகமே அழிஞ்சு போய்டுச்சு, என்னையும் கொன்னுட்டு என்னடி பண்ணுவ? அழகி.”

சற்று விலகிக் கிடந்தவள். உடல் நடுங்கியவளாய் ஓடி வந்து அணைத்துக் கொண்டு முகம் முழுக்க முத்த மழை பொழிந்தாள். ஈர முத்தங்களுக்கிடையில் சிக்கிய மணல் துகள்கள் மோட்சம் போகும் என்பது இரவின் கூப்பாடு/ காற்றை கொண்டு வேவு பார்த்த மனம் குளிர்ந்தது.

வெப்பம் கொண்ட தேகம். தெப்பம் ஆகும் தாகும். மொத்த முத்தம். எச்சில் கத்தும் கூந்தல் நுழைந்த விரல்களில். இரவுச் சூரியன். பின் கழுத்தில் நுழைந்த முகத்தினில் இரு நிலாக்கள்.

“இந்த உலகமே இன்னைக்கு இல்ல. நீ நான் மட்டும். அப்புறம் நம்ம காதல். ஏன் நாம மட்டும் பொழைக்கணும் நியந்தா.”

அவர்கள் பேச்சுக்கும் செயலுக்கும் தொடர்பில்லை. உடல் தேடும் வார்த்தைகளை உன்னிப்பாக கவனிக்க மறந்த மூளையின் மடிப்பு, மணல் துளிகளால் பயம் நிரப்பிக் கொண்டேயிருந்தது.

காதுக்குள் கிசு கிசுத்த வார்த்தைகளில் அவள் வாக்கியமாய் நெளித்தாள்.

“தெரில கவிஜி, ஆனா, அடுத்து என்ன பண்ணப் போறோம்? இப்டியே எத்தன நாள் இங்க இருக்கறது? எங்க இருக்கோம்ன்னும் தெரியல. சூரிய வெளிச்சமே வர மாடேங்குதே. பயமா இருக்குடா.”

“பயந்தா எப்டி நியந்தா! இப்போ இந்த உலகத்துக்கு நீயும் நானும் தான் ஆதாம் ஏவாள். ஆதாம் ஏவாள் பயந்திருந்தா இன்னைக்கு நீயும் நானும் இல்லடி”

“போடா எப்போ பாரு உனக்கு அதே தான்.”

“என்ன? அது என்ன அவ்ளோ ஈசியா? என் பக்கம் நின்னு பாரு. கஷ்டம் எவ்ளோன்னு தெரியும்.”

அவள் சிரித்து விட்டாள். இப்போது அவள் முறை.

“கூந்தல் சுருட்டு. விடியட்டும்”

“என்ன கவிதையா? நானும் சொல்லி.. லி… லிரூ…வே… ண்டா…”

“முதல்ல மூச்சு வாங்காம இந்த வார்த்தைய சொல்லுடி, பாப்போம்.”

சட்டென்று முன்னோக்கி சரிந்து, நெற்றியில் ஆழமாய் ஒரு முத்தம் பதித்து. மீண்டும் முதல் இருந்த நிலைக்கு வந்தவள், “நெற்றி வியர்வை துடைத்த இதழில் முத்தப் புரியாமை” என்றாள்.

அப்டியா? இப்ப பாரு … என்றவன் இப்படி…

“விழி செய்த மொழியில் சிமிட்டல்-ஜென்.”

“ம்ம் ” என்று நடுங்கிக் கொண்டே யோசித்தாள் இப்படி.

“உணர்தல் வெறுமை. கண்டும் காணாமல் போவது தத்துவம்.”

“நிறம் தாண்டிய சுழற்சியில் பிம்பம் புதுமை.”

“புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட நான், கணம் ஒன்றில் சிறையான வெற்றிடம்.”

அடுத்த கவிதை யார் சொல்ல என்று யோசிக்கும் போதே. இதழும் இதழுமாய் இன்னும் ஆழமாய் எல்லாருக்கும் புரிந்த கவிதையை எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பின்னிரவு துவக்கம்…

அவள் மடி சாய்ந்து கிடந்தாள், அவன் குடை சாய்ந்து கிடந்தான்.

“இன்னும் எத்தன நாள் கவிஜி? நாம் உலகத்துல தான் இருக்கோமா? இல்ல ஒரு வேலை செத்துட்டோமா?”

“உன்னோடு இருந்தால் செத்து விடுவதும் சுகமடி மூக்குத்தி பெண்ணே.”

அவள் இன்னும் அவனின் மார்புக்குள் தன்னை நெருக்கிக் கொண்டாள்.

“என்ன இது வரை நீ அடிச்சதே இல்லல? ஏன் கவிஜி?”

“ஹே… என்னடி இது கேள்வி? எதுக்கு அடிக்கணும்?”

“ஆணின் அரவணைப்பு போல அடித்தலும் ஒரு வகை கூடல் தானே, கவிஞரே.”

“ஆமாமா, உங்க தமிழ் எனக்கு வராதுடி. நான் அடிக்க மாட்டேம்பா?”

“என் கவிதை உனக்கு புரிஞ்சா போதுண்டா. பொறுக்கி, ப்ளீஸ்… ப்ளீஸ்… அடியேன்”

“ம்ஹும். நீ கவிதைக்காரிதான். அதுக்காக உன்ன அடிக்கவெல்லாம் முடியாது. வேணுன்னா சொல்லு. முத்தம் குடுக்கிறேன்.”

“நீ அடிச்சா. நீ அடிக்கடி கேப்பீல்ல அதை பண்ணுவேன் எப்படி வசதி? என்று அவள் கண்ணடித்தது அந்த வெளிச்சத்திலும் ஒரு மின்னலை வெட்டியது.

“நம்பலாமா?”

“நம்பித்தான காதலிக்கறேன். என் முட்டாள் கவிஞனே”

“ம்…ம்… இந்தா” என்று ஒரு அறை.

“போடா. இதுக்கு நீ ஆக மாட்ட”

“அதுக்கு”என்று அருகினில் சென்று கேட்டான். ரகசியமாய்.

“அதுக்கு மட்டும் தாண்டா நீ ஆவ. ஓடிடு” என்றாள்.

பொய்யான கோபத்திலும் மின்னிய மூக்குத்தி “நெஞ்சம் ஒரு முறை நீ என்றது” என்று முணங்க வைத்தது.

“அடிப்பாவி, சரி, நீ சொல்றதும் சரிதான். ஒரு ஆதாம் அப்டி தான் இருக்கணும். இந்த பூமியே என்ன நம்பிதாண்டி இருக்கு”

“நானும்”என்று தோள் சாய்ந்தவளைமீண்டும் ஒரு அறைஅறைந்தான்.

“ம்ஹும். கொசு கடிச்ச மாதிரி இருக்கு மை மேன்” என்று காது கடித்தாள்.

“சரி இது? “என்று மீண்டும் ஒரு அறை அறைந்தான்.

கீழே கிடந்தவளின் கழுத்துக்குள் சென்று கிசு கிச்சு மூட்டினான் கவிஜி.

நியந்தா எழவில்லை.

“ஹே என்ன இது விளையாட்டு. எந்திரிடி. இப்ப எந்திரிக்கல அப்புறம் அது தான். சொல்லிட்டேன்”

அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை…அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை… அவள் எழவேயில்லை…

அவள் எழவேயில்லை.

நியந்தா… நியந்தா… நியந்தா…

தலைக்குள் வண்டு, வண்டு புகுந்து கொண்ட ரீங்காரம், மூளை உதிரத் தொடங்கியது.

பெருமூச்சு வாங்கிய எழுத்தாளர் சந்தோஷ் படுக்கையில் இருந்து வேகமாய் பதறியடித்துக் கொண்டு எழுந்து அமர்ந்தார். அவரின் உடல் நடுங்குகிறது. அதே நேரம்…அதே இரவு… அதே நாள்… அதே கனவோடு…, எழுந்து அமர்கிறார். எழுத்தாளர் சரவணா மற்றும் எழுத்தாளர் அகன் அவர்களும்.

ஒரே கனவு, ஒரே நாள், ஒரே நேரத்தில். மூன்று பேருக்கு.

மூன்று பேரும் ஒரே நேரத்தில் உச்சரித்த பெயர் கவிஜி நியந்தா.

அவர்களின் பெருமூச்சு அவரவர்களின் அறையில், இல்லாத சுவர்களை எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன.

இது கனவாஇல்லை. நடக்கப் போவதா இல்லை. நடந்து முடிந்ததா? மூவரின் கேள்விகளும் முதலை தேடும் கண்ணீரை சுரந்து கொண்டே இருந்தன.

நன்றாகத் தெரியும். அது கவிஜிதான். கூட இருந்த பெண் கவிஜி அடிக்கடி சொல்லும் நியந்தாவாகதான் இருக்க வேண்டும். அந்த முகம் சரியாக நினைவுக்கு வராமல் மூவருமே யோசித்தார்கள். யோசனையின் வழியில், ஒற்றையடி பாதைக்கே வழியில்லாமல் தடுமாறிய பாதங்களில் முள் குத்தியது போல, தலைக்குள் ஊசியின் குளிரைஉணர முடிந்தது.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்கு பின் …
கவிஜியின் வீட்டை நெருங்கி விட்ட சந்தோஷ். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் நகர முடியாமல் அங்கேயே நின்றார். பார்த்துக் கொண்டே நின்றார்.

“கவிஜியை பார்க்க வேண்டும். பேச வேண்டும். பேசியே ஆக வேண்டும்”என்று யோசித்துக் கொண்டே முன்னேற முயற்சி செய்த சந்தோஷால் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் அந்த வீட்டை நோக்கி நகர முடியவில்லை. எதுவோ தடுத்தாற்போல, காற்றில் ஏதோ சுவர் போல ஒரு வித மயக்க நிலைக்குள் விழுவதாக, ஒரு வித கற்பனையை சுமந்து நின்றார். இரவுக்குள் மின்னிய வெளியில் அந்த வீடு மிதந்து கொண்டு இருப்பதாகத் தோன்றியது. தானும் மிதப்பதாக நினைத்த சந்தோஷ் சத்தம் போட்டு கூப்பிட்டார்.

“கவிஜி… கவி…ஜி… வெளிய வாங்க. கொஞ்சம் பேசணும்” இன்னும் இன்னும் கத்தினார். கத்தி கத்தி கத்தினார். தான் கத்துவது தனக்கே கேட்காததை அப்போது தான் உணர்ந்தார். தன்னை ஒருமுறை கூர்ந்து கவனித்தார். காதுகள் அடைத்து இருப்பதை உணர முடிந்தது.

“இந்த இடத்தில் என்னால் ஏன் இயங்க முடியவில்லை? என்னால் ஏன் நகர முடியவில்லை? எல்லாம் புதிராக இருக்கிறதே ஏன்? கேள்விகளால் கண்கள் சிமிட்டுவது, கொடும் விஷத் துளியாகி காட்டுக்குள் தொலைவதைப் போல இருக்கிறதே!”—— எத்தனை யோசித்தும் எதுவுமே நினைவுக்கு வரவில்லை. ஆனால் சந்தோஷால் கவிஜியை இப்போது நன்றாகக் காண முடிந்தது. ஆனால் ஆள் ஒரு மாதிரி வெளுத்துப் போய் இருப்பது போல ஒரு எண்ணம் கண்களில் தூசியாய் விதைந்தது

விலக்க விலக்க காற்றுக்குள் ஒருவித திரை விழுந்து கொண்டே இருந்ததை உணர முடிந்த சந்தோஷ், இன்னும் கண்களை நன்றாகக் கூர்மையாக்கிப் பார்த்தார். கவிஜி வாசல் வருவதும், உள்ளே யாரிடமோ பேசுவது, நின்று நிலவை ரசிப்பதும், ஏதோ எழுதுவதும், உள்ளே சென்று சற்று நேரத்தில் ஒரு கோப்பை மதுவோடு வெளியே வந்து நின்று கொண்டு வானம் பார்த்து குடித்துக் கொண்டே உள்ளே யாரிடமோ பேசுவதையும் நன்றாக பார்க்க முடிந்தது. வானம் முழுக்க நட்சத்திரங்கள், முழு நிலா முன்னிரவு தொடக்கம். பிரபஞ்ச வெளியில் துகள்களால் நெய்யப்பட்ட உருவமாய் கவிஜியின் சாயல் இருந்ததைக் கண்ட சந்தோஷ் முழுக்க முழுக்க குழப்பத்தால் சுழன்றார். இப்போது ஒன்றை கவனிக்க முடிந்தது. இந்த வீட்டை சுற்றி எதுவுமே இல்லாதது போல ஒரு வெறுமை சந்தோஷுக்குத் தெரிந்தது. சந்தோஷ் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். யாரோ தன்னை கடந்து போவதை உணர முடிந்த சந்தோஷ்ஷால் கடந்து போனது என்ன? யார் என்பதைப் பார்க்க முடியவில்லை. அது ஒரு வகை இளம் சூட்டை பனியில் கலந்த மலை உச்சி பயணமாய், சர்ரென கொண்டு போகும் ஒரு பறவையின் தீவிரத் தேடலைப் போல இருந்தது.

அடுத்த அரை மணி நேரத்துக்குப் பின்…
கடந்து போன காற்றில் அதிவேகமாய் நண்பனுக்கு என்ன ஆனதோ என்று தேடி வந்தது போல சரவணா பெருவிழிகள் கொண்டு நின்றார். பெருவெடிப்பின் தூரம் போல கண்களுக்குள் தூசுகளால் நிறைந்து நின்றது கவிஜியின் வீடு.

“அதே வீடு. ஆம், இது அதே வீடுதான். ஆனால், நிறைய மாற்றங்களுடன் இருப்பதை உள் வாங்க சற்று நேரம் பிடித்தது. வழக்கமாக உள்ளே நுழையுமிடத்தில் சட்டென நின்றார். கண்கள் முழுக்க பனி மூட்டம் எத்தனை விலக்கியும் உள்ளே நுழைய முடியவில்லை. “ஏன் இப்படி? ” என்று நினைத்துக் கொண்டே .”கவிஜி …ஜி… ஹலோ…ஜி… நான் சரோ. கொஞ்சம் வெளிய வாங்க. ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசனும் “- கத்த கத்தவே, ஏதேதோ யோசனைக்குள் சிக்கிய மனதை வெளியே பிடித்து எதுவோ இழுப்பது போல உணர முடிந்தது. உணர உணர முடிந்து கொண்டே இருந்தது எதுவோ எதுவோ அது என்று யோசிக்க, யாசித்து வீழ்கிறது. உள்ளுக்குள் ஒரு பிம்பம். உடைவது மட்டுமென்ன உடையாமல் இருப்பதும் தூரங்களா? கேள்விக்குள் பதிலை வண்டாக்கி ரசித்த பூவில் உதிரத் தொடங்கிய இதழ்களை கூர்ந்து கவனிக்க விடாத பனிமூட்டம். மூளையெங்கும் அடுத்து என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல். கையை அசைத்து அசைத்து கூப்பிட்டார்.

நன்றாகத் தெரிந்தது, அந்த வீட்டில் ஒரு பெண் வெளியே வருவதும், நிலவைப் பார்ப்பதும், உள்ளே யாரிடமோ பேசுவதும், கையில் மதுக் கோப்பையில் மது அருந்திக் கொண்டே சிரிப்பதும். நன்றாகத் தெரிந்தது. ஆனால் அது முழுக்க முழுக்க கவிஜியின் உடல் மொழியில் இருந்தது. இன்னும் கண்களைக் கசக்கும் பனியை ஊதி விலக்கி. கிடைத்த இடைவெளியில் பார்க்க பார்க்க அது கண்டிப்பாக ஒரு பெண்ணாகத்தான் தெரிந்தது.

“நியந்தா நிலவின் வெளிச்சத்தில் ஒரு விதமான சாம்பல் பூத்த நிறத்தில் இருந்தாள். மூக்குத்தி மின்னியது. கண்கள் கண்ட காட்சியில் கவிதைச் சிறகு உடைந்து உடைந்து பறப்பது போல, ஒரு அழுகை ஆளுமையானது. பூத்துவிட்ட விழித் திரைகளில். இனம் புரியாத பூத்தூவல்கள் பனி மூட்டத்தில் நெளி நெளியாய் சரவணா முன் விரிந்தன மீண்டும் ஒரு முறை படிக்க மீண்டும் ஒரு முறை எழுது கவிஜி படிக்க படிக்க அழகாகும் இவள் பற்றிய கவிதையில் இவள் இன்னும் இன்னும் அழகாகிறாள். அழகாவது தானே அத்தனை அழகு காதலில் நிழற்படமாய் நீண்டு கிடந்த நினைவுகளில் திடீர் புகை… திடீர் சோகம் அப்பிக் கொண்டே இருந்தது. நீண்டது. நீட்சியின் சூட்சுமம். சூட்சுமங்கள் நிஜங்களைக் கொண்டே சமைக்கப் படுகிறது. புதிய புதிய கிறுக்கல்களில் வாழ்கிறது காதல் என்று அடிக்கடி கவிஜி கூறும் கூற்று. அங்கு காற்றாய் வாழ்வதாக த்தோன்றியது சில பாறைகள் நீரை வார்க்கத்தான் செய்கிறது பனி மூட்டம் மட்டும் கொஞ்சம் உடன் பட்டால் உள்ளே சென்று விடுவது சுலபம் என்று சரவணா யோசிக்க யோசிக்கவே, நிமிடங்களைக் கடக்க விட்டுக் கொண்டிருந்தது காலம்.

அடுத்த அரை மணி நேரத்துக்கு பின்…
ஒரு பாலைவனக் காற்று. மணல்வெளியை புதைத்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு குதிரையில் தரையில் கால் குளம்பு படாமல் காற்றை கிழித்துக் கொண்டு கவிஜி வீட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார் அகன். அந்தக் குதிரை நிற்கவே இல்லை அது வந்து கொண்டே இருந்தது.

ஆனால் வீட்டை நெருங்க முடியவில்லை. குதிரையின் கால்களும் நிற்கவில்லை. அது தீராப் பயணத்தை விதைத்து கொண்டே இருந்தது. அவரும் நிறுத்த முயற்சிக்க வில்லை. ஒரு கட்டத்தில் முயற்சித்தும் குதிரை நிற்கவில்லை. நிற்காத ஒன்றாய் நீட்சியின் இரண்டாய். தூரம் விதைத்து தூரம் போய்க் கொண்டே இருப்பது துக்கம் செய்தது. துக்கித்த ஏக்கம் தகித்த துக்கம். சித்திரம் உடைத்து கொண்டே இருப்பதில் காலத்தின் கணக்கை முறியடிக்காத வலிமையைக் கொண்டே இருப்பதாக சிந்தனையின் குளறுபடி. தலைக்குள் பாரமாய், தவிப்பாய், நெருப்பாய் உணர முடிந்தது. இப்போது கவிஜியின் வீட்டை நன்றாக பார்க்க முடிந்தது.

தொடர்ந்து போய்க் கொண்டே இருந்தார். ஆனாலும் வீட்டுக்குள் நுழையமுடியவில்லை. யோசிக்க யோசிக்க மணல் வெளிகளின் ஒரு புத்தியில், உதிர்ந்து கொண்டே இருப்பதாக சுழன்ற யுக்தியில்,ஒரு வித மயக்க நிலை காரியம் விதைத்தது. கவிஜியை நன்றாகக் காண முடிந்தது. நிலவொளியில், இரவாய் செய்யப்பட்ட உருவமாய் நின்று நிதானித்து, சுற்றும் கவனித்து, அமர்ந்து எழுதி உள்ளே யாரிடமோ பேசிக் கொண்டே., சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை பார்க்க முடிந்தது. மணலால் செய்யப்பட்ட ஏதோ ஒன்றாய் தன்னை உணர்த்தார். “ஏன் தன்னால் இதற்கு மேல் போக முடியவில்லை?” என்று யோசிக்க யோசிக்க மறப்பது நல்லது போல ஒரு வித சுழல் அவரை நிறைக்கத் தொடங்கியது. காற்றில் மிதப்பதாக தோன்றியது. காற்றே மிதப்பதாக தோன்றியது.

கவிஜி இப்போது உள்ளே சென்றான் அகனின் பார்வையும் பின்னால் சென்றது உள்ளே, நியந்தா படுத்துக் கிடந்தாள் கவிஜி அருகில் அமர்ந்தான். ஏதோ பேசினான், சிரித்தான். குனிந்து நெற்றியில் முத்தமிட்டான். கன்னம் பிடித்து கிள்ளினான் அவள் அசையாமல் கிடந்தாள். அகனின் முகம் மெல்ல மாறியது. கண்களின் காட்சியில் வார்த்தைகள் காலம் சுமப்பதாக இருந்தது. இருப்பது எல்லாமே இருப்பது தானா திசை மாறும் மனச் சுழலை மெய் மறந்து கண்டு விடுவது தானே நியதி என்பது போல தீக்குள் விரலைக் கொண்ட நந்தலாலாவாக கண்டு கொண்டே இருந்தார்.

கவிஜி கீழே கிடக்க. நியந்தா எழுந்து அவன் அருகே அமர்ந்து ஏதோ பேசினாள். பின், எழுந்து வெளியே வந்தாள். நிலவைக் கண்டாள். நிலவும் கண்டது. எழுதினாள். காற்றோடு காற்றாக கவிதை வாசித்தாள். அகன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு கத்தினார். அவர் கத்துவது அவருக்கே கேட்கவில்லை அவர் யோசித்துக் கொண்டே. சிந்தனையை பின்னோக்கிக் குவித்தார்.

அந்த வீட்டைச் சுற்றி ஒரு சுழலாய் சுழன்று கொண்டிருந்தது கவிஜிநியந்தாவின் காதல் கதை.

நமக்குப் பிடித்தது போல ஒருவர் அவருக்கும் நம்மை பிடித்தால் எப்படி இருக்கும், அப்படி இருந்தது அவர்களின் பிடிப்பு திகட்டாத காதல். தீர்க்கவே முடியாத காதல் நிலவின் பிடியில் சிக்கியக் கவிதையாக வரிகளின் உள்ளங்கைக்குள் எப்போதும் அடுத்தவருக்கான முத்தத்தை பிடித்துக் கொண்டேதான் இருப்பார்கள். எப்போதும் பேசுவார்கள். பேசப் பேச கவிஜியின் உருவகத்தில் நியந்தா ஒரு சிண்ட்ரெல்லாவாக உருவெடுப்பாள். அவளின் வானம் வெள்ளுடை தரித்தே கிடப்பதாக அதிகாலை எழுப்பிக் கூறுவான். பதில் அணைப்பைத் தவிர வேறு என்ன என்பது போல. அணைப்பாள், மிதப்பாள், கைகள் விதைப்பாள். கவிதை தைப்பாள்கண்கள் தாழ்பாள்.

“போங்க. எப்பவும்” இப்டியேதான் என்று நகைப்பாள்.

கவிஜி (இடைவெளியில் கண்கள் சுருக்குவாள். இதழ்கள் முறுக்குவாள்). கவிஜி, நீ ஏன் இவ்ளோ காதலோட இருக்க? என்று செல்லமாக சண்டை போடுவாள். அவள் நெற்றியில் நிலா என்று எழுதி வைப்பான். அவள் உடனே நெற்றியில் முத்தம் கேட்பா, அவன் கொடுப்பான்.

“இப்போ இது சர்க்கரை நிலா” என்பாள்.

சிரிப்பார்கள் …

கோபம் இருவருக்குமே உச்சத்தில் இருக்கும் போது அழுவார்கள், அடித்துக் கொள்வார்கள். அப்படி ஒரு நாள் அடித்ததில்தான் அவள் செத்தே போனாள். அந்த இரவு. பிணமான பின்னாலும் மறக்கவே முடியாத இரவு. பிணமாகி போக மறுக்காத இரவு. கீழே செயலற்றுக் கிடந்த உடலை குலுக்கி ஆட்டி, எழுப்பி தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டு அழுத கவிஜி, ஆயுளுக்கும் உண்டான அழுகையைக் கொட்டித் தீர்த்தான். தீர்க்க முடியுமா காதலின் அழுகையைகெஞ்சினான் இனி அடிக்க மாட்டேன் நியந்தா விட்டுப் போகாதே என்று கதறினான். அவளுக்கு காதல் இருந்தும் காதில்லை. கவிதை இருந்தும் நினைவில்லை. திரும்ப திரும்ப யோசித்தான். ஒரு வேகத்தில் ஒரே ஒரு அறைதானே! இந்த கை அடித்தா மரணம் வரும்? இந்த மனம் அடித்தா மறதி வரும்? லயம் மறந்த வரியில் இன்னிசை சாகத்தானே செய்யும். அசரீரி கனவில் காகித கிழிசல். கவிதை என்று சொல்லும் மூடன். தாடிக்குள் கவிஜியாக இருந்தான்.

மரணம் …

“ஏய் சனியனே, உன்னை இங்கு யார் அழைத்தது? என் நியந்தாவை என்னிடமே திருப்பிக் கொடு. அவள் இல்லாத உலகில் என் பார்வை காட்சிக் குருடு தானே. அவள் இல்லாத தூரத்தில் நான் பயணம் அற்றவன் தானே. அவள் இல்லாத போதியில் மீண்டும் நான் சித்தார்த்தன் தானே” காடும் வெளியும் மலையும் கடலும் கதறுவதாக அவனின் மூளை நரம்புகள் முடிச்சை விட்டு விடத் தீர்மானித்தது போல சுழன்று புரண்டான்.

“மரணம் ரணம். ரணம் மனம். மனம் கணம், கணம் கனம். இனி தினம். நான் பிணம். யாரிடம் சொல்லி இவளை பிழைக்க வைப்பது?” தன்னையே அடித்துக் கொண்டான். “இந்த காதலின் மொத்தம். இவள் தானே என்று நினைத்தேனே இனி என்ன செய்வேன்”- அவன் புலம்பல்கள். இலக்கிய சிந்தையில் தப்பு தப்பாய் கவிதை படைப்பதாக யோசித்தான். எல்லாமே தவறாக போவதின் வெளிப்பாடே அண்டத்தில் சிறையாகும். அகத்தின் பிம்பம் அகம் மறைக்கும் அவலத்தில் ஆண்டு விடப் போகிறது யாதும். யாவும் அற்றவன் அவளாகிப் போகும் போது அதுவாகி இன்னும் இருக்கிறது காதல்.

முதல் முறையாக கடவுளை அழைத்தான். காதுள்ள கடவுள் கூப்பிட்ட மறுநொடி முன்னே வந்து நின்றார். வெகு தூரப் பயணமாம். குளிர் வேறு என்று படுக்கையில் கம்பளி போர்த்திக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.

மடியில் கிடந்த நியந்தாவைக் கண்டார். மடிந்துக் கிடந்த கவிஜியை கண்டார்.

“எழுதப்பட்டவைகளை மாற்ற நான் யார் கவிஜி? உன் கவிதையை நீதான் முடிக்க வேண்டும் என் பார்வை எப்படி இருப்பினும்.”

“கவிதை சொல்லும் நேரமா இது கடவுளே?”

“நேரம் கடந்தால்தான் கவிதையே கவிஜி. உனக்கு சொல்லித் தர வேண்டுமா?”

“காலம் கடப்பது இருக்கட்டும் காலம் கடக்கும் முன் ஏன் இவளைக் கை விட்டீர்?”

“நீ ஏன் கை வைத்தீர்?”

“அய்யோ விவாதம் செய்யும் நேரமில்லை இவளைக் காப்பாற்று. உயிர் கொடு”

“அத்தனை சுலபமா? கவிஜி உயிர் என்பது சூட்சுமம். அவனவன் உயிரை அவனவன்தான் பாத்துக் கொள்ள வேண்டும். உயிர் கிடைப்பது. வெளிகளின் சிந்தனை.”

கவிஜி பாவமாக பார்த்தான். பாவம் அற்றவனாய் பார்த்தான்.

“பிறப்பது யாவும் இறக்கத்தான் கவிஜி. அது கவிஜியே. ஆனாலும், மரணத்தைப் போல் ஒரு மகத்துவம் இல்லை கவிஜி. நன்றாக யோசித்துப் பார் இது வரை. இவளை ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் நினைத்தாய்?”

—————————-

“மொத்தமாக ஒரு 8 மணி நேரம். அவ்ளோ தான். ஆனால், இனி 24 மணி நேரமும் நினைப்பாய். காதல் இப்போது தானே அதிகம் ஆகிறது. காதலுக்கு உடலும் தேவை இல்லை. உயிர் கூடத் தேவை இல்லை. அது நினைவுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட சூத்திரம். அது இயற்கையின் ஒற்றை விரல்.”

கடவுள் மறைந்து போனார். மறந்து போனார்.

யோசிக்க யோசிக்க யாசித்துக் கிடக்கவே தோன்றியது. அழுது அழுது அழுத்தம் நிறைந்த கவிதையாக வெடித்து விட்ட பெரு வெடிப்பாய் சிதறிப் போக மனம் துடித்தது. துளி கண்ணீர் கூட நெருப்புக் குழம்பாய் நியந்தாவின் காதலால் எரிந்து கொண்டிருந்தது.

“என்ன செய்ய யாரை அழைக்க?” -கடவுளைத் திட்டத் தொடங்கினான். அறை முழுக்க ஓடி ஓடித் திரிந்தான். தேடினான் கடவுளைத் தேடினான். கடவுளே உன்னைக் கொல்லவேண்டும். உன்னைக் கொல்ல வேண்டும், உன்னை மட்டும் கொல்ல வேண்டும். கை ஏந்தி நிற்பவனைக் கடந்து போகும் நீ கடவுள் அல்ல. நீ கடவுள் அல்ல சாத்தான். சாத்தான் சாத்தான். சாத்தான் சாத்தான்.”- அழுத்தி அழுத்தி கத்தும் காலம் சற்று நிற்க எதிரே அழுது கொண்டு நின்றார் சாத்தான்.

“இந்த கடவுள்களே இப்படி தான் கவிஜி. நான் இருக்கேன். நியந்தா உனக்கு உயிரோடு வேண்டும் இல்லையா? வா. இது பாவமான உலகம். இங்கே எல்லாமே வெள்ளையாகிப் போன குருட்டுக் கூட்டம். எல்லாவற்றுக்கும் கோஷம் போடும் முட்டாள் மக்களைக் கொண்டு ஜோடிக்கப்பட்ட பூமி. தீர்க்கமுடியாத நோயினால் தினம் தினம் அழுது அழுது சாவான் மனிதன். அது தான் கடவுள்களின் திட்டம். நினைத்தபடி வாழ முடியவில்லை என்றால் எதற்கு இந்த பிறப்பு கவிஜி. ஒரு பக்கம் குடிசை, ஒரு பக்கம் மாளிகை விளங்குமா? கடவுளைக் கொல்ல வேண்டும் கவிஜி.

நாம் எல்லாருக்கும் மாளிகை கட்டி தருவோம். அவர் ஏதோ பாடம் சொல்லித் தருகிறாராம். அதனால் தான் இந்த பொன்னான பூமியில் இத்தனை களேபரங்களாம். இத்தனை மரணங்களாம். ஒரு அறைக்கு யாராவது சாவார்களா! எத்தனை முட்டாள் பார் இந்த கடவுள்! பிடிக்காத மாமியார்க்கு கை பட்டாலும் குத்தமாம் கால் பட்டாலும் குத்தமாம். அப்படி இருக்கிறது இந்தக் கடவுள்களில் செயல்பாடுகள் நான் வன்மையாக கண்டிக்கிறேன் கவிஜி. பிரச்சினை செய்வதெல்லாம் கடவுள்கள். பலி, சாத்தான்களுக்கு என்ன செய்வது? எழுதப்பட்டவை. நாம் அதை உடைப்போம். ப்ரேக் தி ரூல்ஸ். உடைப்பவன்தான் இங்க விஞ்ஞானி. அணுவைப் பிளப்பவன்தான் அடுத்த மானுடம் வா. நியந்தாவை பிழைக்க வைப்போம். ப்ளேக் மேஜிக் கேள்விப் பட்டிருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன். அதில் ஒரு கட்டம். இது” என்று ஏதோ ஒன்றை சொல்லிக் கொடுத்தார் சாத்தான்.

“இது பற்றி சித்தர்களே சொல்லி விட்டு போயிருக்கிறார்களே”-என்று கண்கள் விரிய கேட்டான் கவிஜி.

“சித்தனாகி இதை செய்வதற்குள் நீ பித்தனாகி விடுவாய் கவிஜி. இது குறுக்கு வழி. பில்லி சூனியம். இதை வைத்து என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். இதோ இப்போது இதை வைத்து உன் நியந்தாவின் உடலை எழுப்ப போகிறாய், முதல் கட்டமாக. இதை செய். மற்றவை. இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் கற்றுத் தருகிறேன் கற்க இருக்கிறது நிறைய. கற்றவன் கண் இமைப்பது போல. எதுவும் இங்கு சாத்தியம் அல்ல. சாத்தியத் தோற்றங்களே,.உங்க பாரதி பாடினாரே “யாவும் தோற்ற மயக்கங்களே” என்று … அப்படி!”

சாத்தான் மறைந்தது.

இப்போது கூட சாத்தான் வரவுக்காகத்தான் காத்துக் கிடக்கிறான். இன்று முழு நிலா. நியந்தா எப்படியும். உயிரோடு எழுந்து விடுவாள். சிந்தனையை பின்னோக்கி குவித்த அகன்க்கு கவிஜி வீட்டுக்குள் சென்று பிணமாக கிடந்த நியந்தாவின் அருகில் படுத்து தன் உயிரை வெளியே எடுத்து, அவளின் உடம்பில் பொருத்திக் கொள்ளும் கூடு விட்டு கூடு பாயும் கலையை செய்தது கண்களில் விரிந்தது.

“இங்கு எப்படி வந்தோம்”- என்று மயக்கம் தெளிந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ் மற்றும் சரவணா இருவருக்கும் தலை மீண்டும் சுற்றியது. இப்போது அகனும் மெல்ல சரிந்தார்.

“மரணத்தை யாராலும் வெல்ல முடியாது” என்று அலையாகி தடுத்துக் கொண்டிருந்தார் கடவுள்.

வாசலில் நின்று உள்ளே போக முடியாமல் வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்த நியந்தாவின் ஆத்மா இம்முறை கொண்டிருந்த உருவம். அது. அது அது அவள்.

கூடு பாயும். கூடு தொடரும்

— இரா.சந்தோஷ் குமார்.

இந்த தேசிய நெடுஞ்சாலை ஏன் கறுப்புக் கம்பளத்தை விரித்துச் செல்கிறது? எதையும் நேர்மறையாக சிந்திக்க பழகியிருந்த எனக்கு இன்று ஏனோ எதிர்மறைச் சிந்தனையில் தடுமாறுகிறது மனம்.

பெங்களூருவிலிருந்து தருமபுரி வழியாக சேலம் பை பாஸ் சாலையில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் ஓட்டிக்கொண்டிருப்பது இன்னோவா கார். இன்று காலையில் தான் எனக்கு தெரிந்த நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து இந்த காரை வாங்கினேன். நண்பர் என்பதால் சில லட்சத்தை விலை குறைத்து எனக்கு கொடுத்தார். இந்த காரின் வயது ஒன்றரை ஆண்டு,

காரைச் செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். மித வேகமாக, கொகுசாக என்னை பயணிக்க வைத்தது இந்த இன்னோவா கார். கருமை நிற தேவதையின் அழகுப்போல கறுப்பு நிற இன்னோவா கார். அழகு என்றால் அப்படி ஓர் அழகு. இன்னோவாவின் உள்ளே இருக்கை மடியில் அமர்ந்து இவளை இயக்குகிறேன். ஒவ்வொரு கியர் மாற்றி , ஏற்றி குறைக்கும்போதெல்லாம் என்னுள் ஹார்மோன்கள் சந்தோஷக் கூத்தாடுகிறது.

வசதி படைத்த குடும்பத்தின் கடைக்குட்டி தான் நான் என்றாலும். நானாக ஒரு கார் வாங்க வேண்டும். என் சொந்த உழைப்பில் வாங்க வேண்டும். இதுதான் எனது ஒருவிதமான வினோத லட்சியமாக சிறுவயது முதல் இருந்தது.

இன்னும் சில மணிநேரம் தான். என் இல்லத்திற்குச் சென்றடைந்துவிடுவேன். என் அம்மா அப்பா விடம் நான் வாங்கிய இந்த காரை காண்பித்து அவர்களிடம் ஆசிர்வாதம் பெற்று மகிழ வேண்டும். நான் கார் வாங்கிய விஷயத்தை இன்னும் அம்மாவிடம் சொல்லவில்லை. ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்க வேண்டும் அல்லவா.

அம்மாவின் ஆசைப்படி நான் கார் ஓட்ட, அம்மா அப்பா காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தவாறே கோவை மருதமலைக்கு சென்று அம்மாவின் பேவரைட் கடவுள் முருகனை தரிசித்து வர வேண்டும். இந்த முறையாவது அம்மாவிற்காக அந்த முருகனை பார்த்து ஒரு ’ஹாய் ’சொல்ல வேண்டும்.

பின்பு இந்த இன்னோவை அழைத்துகொண்டு என் அண்ணன் அண்ணி இருக்கும் ஊருக்கு சென்று அவர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு ஏதேனும் ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலுக்கு சென்று உணவருந்தி விட்டு, மீண்டும் என் அம்மாவின் இருப்பிடத்திற்கு இவர்களை அழைத்து வர வேண்டும். என் அண்ணா என் அம்மாவிடம் “தம்பி நல்லா கார் ஓட்டுறான் மா. அவன் கஷ்டப்பட்டு வாங்கின கார்ல நான் வந்தது என்னை ரொம்ப ஆனந்தமாக்கியது அம்மா. இவளுக்கு சந்தோஷம் தாங்கல. பாருங்க.. “ என பெருமிதத்துடன் அவன் பேசும் அழகை புதிதாக நான் வாங்கிய ஐ போனில் படம் பிடித்து நான் ரசிக்க வேண்டும். கூடவே என் அன்னைப்போன்ற என் அண்ணியின் விழியில் பொழியும் பெருமித கண்ணீரை ரசிக்க வேண்டும். எனக்காகத் துடிக்கும் உயிர்களின் ஆனந்த உற்சாகமிடும் அந்த நொடியை நான் பார்க்க ஆவலாகச் செல்கிறேன்.

ஆசைகள்… ஆசைகள்… தீரா ஆசைகள்.

இந்தக் கார் வெறுமனே சொகுசு உபயோகத்திற்கு வாங்கப்பட்டது அல்ல. கெளரவத்தின் அடையாளத்திற்கும் அல்ல. இந்த கார் வாங்கிய பிண்ணனியில் என் வாழ்கை அடங்கியிருக்கிறது. என் கொடூர கஷ்டங்கள் புதைந்திருக்கிறது. பல துரோகிகளின் அனல் அம்புகளில் ரணப்பட்டு ரணப்பட்டு… உடம்போடு மனமும் கதறி கதறி புண்ணாகி மண்ணாகி வீழ்ந்து ஒரு முறை செத்து, ஃபீனிக்ஸ் பறவைப்போல எழுந்து எழுச்சியுடன் ஒரு சாதனையின் பரிசாக வாங்கப்பட்ட கார்.

வாழ்க்கையில் நமக்கான விமர்சகர்கள் எங்கிருந்து வேண்டுமானலும் கிளம்புவார்கள். அவர்களுக்கு நாக்கில் நரம்பு இருக்காது என்றாலும் அவர்களின் விமர்சன வாக்கில் நமக்கு ஒர் உந்துதல் கிடைக்கும். அள்ளி வீசும் நெருப்பு சொற்களை எல்லாம் இருதயத்தில் ஏந்தி இரத்த நதியில் கொதிக்க வைத்து மூளையை சூடாக்கி வேகமாக முன்னேறவேண்டும். அப்படித்தான் முன்னேறினேன். சமபளத்திற்கு வேலையா ? நானா அடிமை? விட்டெறிந்த வேலையோடு வீட்டில் வெட்டியா ஆறுமாதம் கழிந்த அந்த காலத்தில் பக்கத்து வீட்டு, எதிர் வீட்டு, அந்நிய சொந்தங்கள், நெருங்கிய சொந்தங்கள் எல்லாம் பாடாய் படுத்தி வறுத்து எடுத்த அந்த ரணத்தில் மீண்டதே பெரிய விடயம்.

மீண்டு விட்டேன். ஓர் சொந்த அலுவலகம். தன்னம்பிக்கை 300 சதவீதம் வந்தப்போது அம்மாவிடம் சொன்னேன் ”அண்ணாகிட்ட இருக்கிற காரை போல ஒரு கார் சீக்கிரமா வாங்கிவிடுவேன் அம்மா” என சொல்லிய அடுத்த நாளில் எதிர்பாரா விதமாய் தொழில் பங்குதாரனாகிய நண்பன் துரோகி ஆனான். ஓடியவனை தேடும் தேடலில் சில்லரைகள் கரைந்தது. காசோலைகள் கிழிந்தன. வங்கியிருப்புக்கள் முடங்கின. அம்மாவிடம் சொன்னேன். “முடியும் அம்மா. அஞ்சு வயசுல நான் சொல்லியிருக்கேன்ல மா. உங்கள கூட்டிட்டு கார்ல போவேன்னு. செய்வேன் அம்மா. இப்போ முடியாது… ஆனா முடியும்மா “ என்றேன். அம்மா சொன்னார் “ நீ உன்னையக் காப்பாத்திக்கோடா கார்லாம் நமக்கு எதுக்கு “ அம்மாவின் ஆறுதலில் ஒரு ஏமாற்றத்தையும் கண்டேன்.

” கார் எல்லாம் நமக்கு எதுக்கு ? ” அம்மா ஏன் இப்படி விரக்தியாகச் சொன்னார். மனம் வலித்தது. ச்சே… அம்மாவின் ஆசையைக்கூட நிறைவேற்ற முடியல. பெத்தவங்க எப்போதும் நாம நல்லா இருந்தா போதுமுன்னுதான் யோசிப்பாங்க. அதுக்காக அவங்க ஆசைப்பட்ட சின்ன சின்ன விஷயத்தை நாம செய்யலைன்னு நாம பொறந்து என்ன பிரயோசனம்? அந்த ஆசையும் நான் தானே உருவாக்கி விட்டேன். செய்யனும்…

மீண்டும் புதிய அலுவலகம். புதிய முயற்சி, புதிய நம்பிக்கை, புதிய உதயம். நோ, பார்டனர். சாவோ வாழ்வோ அது நான் தான் முடிவு பண்ணனும். நினைச்சேன், உழைச்சேன், சாதிச்சேன். 8 மாத கடும் தவம். உறக்கம் என்றால் எப்படி இருக்கும் என கேட்ட காலம் அது.

” அம்மா இன்னும் ஒரு வாரத்தில நம்ம வீட்டு முன்னாடி கார் நிக்கும்மா. பாருங்க. இல்லனா பேரை மாத்திக்கிறேன். “ அம்மாவிடம் சொன்னப்போது, அம்மா என் தலையைக் கோதி, மெதுவாக வருடிவிட்டு, ”மெல்லமா வாங்கலாம் டா. முதல்ல பணம் சேர்த்து வை. உனக்கு கல்யாணம் ஆகணும். ஒரு பேரக்குழந்தை பார்க்கணும்டா. இதுதாண்டா ஆசை. கார் எல்லாம் சும்மாடா. உன் ஆசைக்கு என் விருப்பம் அவ்வளவுதான் “ அம்மா ஏதோ ஏதோ சொன்னாலும் , எனக்கு கார் வாங்குவதில் மட்டுமே கவனம் இருந்தது.

அது ஒரு மார்ச் மாதக் கடைசி வாரம். கார் வாங்கக் கூடிய நாட்கள் நெருங்கியது. முதலில் டவேரா வாங்கிப்போம், அப்புறம் இன்னோவா வாங்கிக்கலாம். புது மாடல் டவேரா பார்த்து விட்டேன். சந்தனமும் வெள்ளையும் கலந்த ஒரு நிறம். ரிவர்ஸ் பார்க்க டிஸ்ப்ளே. ஏசி எல்லாம் உயர் ரகம். முடிவு பண்ணிட்டேன். இரண்டு நாள் கழித்து வந்து அட்வான்ஸ் கொடுத்து எடுக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு அலுவலகம் வந்தப்போது ……………………………………..

அந்த தீ………………! மின்சார விபத்து… திகு திகுவென… என் இலட்சியங்களை எல்லாம் அந்த தீ நாக்குகள் தின்று கொன்றுவிட்டு சென்றுவிட்டது. அது விடுமுறை நாள் என்பதால் நாங்கள் தப்பித்துக்கொண்டோம். அன்று நான் அங்கு இருந்திருக்க வேண்டும் என் இலட்சியக்கனவுளோடு நான் பொசுங்கியிருக்க வேண்டும். தவறிழைத்துவிட்டேன். ஆனாலும் மனம் பதறவில்லை. கண்ணில் ஒரு துளி கண்ணீர் சிந்தவில்லை. இருதயத்தை இரும்பாக்கி கொண்டேன். யாரிடமும் இந்த விபத்து குறித்துப் பகிரவில்லை. அம்மாவிடம் அலுவலகம், பராமரிப்பு வேலை, என்று மற்றொரு பொய் சொல்லிவிட்டேன். ” கார் வாங்க முடியல அம்மா. ஆனா எப்படியும் வாங்கிடுவேன். சாரி அம்மா.” அம்மாவிடம் சொல்லாமல் என் மனதில் பேசிக்கொண்டேன். பேரை மாத்துறேன்னு சொன்னேன்ல … மாத்திட்டேன்…

” அதிர்ஷ்டமற்றவன் ”

அலுவலகத்திற்கு செய்த இன்சூரன்ஸ், விசாரணை எல்லாம் தோல்வி. அலுவலக தோழர்கள் பாவம், அவர்களை வேறு வேலைக்கு சேர்த்துவிட்டேன். அதிர்ஷ்டமற்றவனோடு அவர்களுக்கு இனி என்ன வேலை இருக்க போகிறது. கையில் ஒத்த ரூபாயில்லை. அன்று எனக்கு இருந்த ஒரே தோழன் மடிக்கணினி. கூட ஒரு தோழி ..

விழிகளால்
எதையும் குறையாக
பார்க்காதே… மனமே…
எதையும் நிறைவாக
பார்…
பரந்தமனதுடன் பார்!
இந்த பூமி
பல தத்துவங்களை ஒளித்திருக்கும்
அந்த வானம்
சில பொன்மொழிகளை மூடியிருக்கும்

குயிலும் காக்கையும்
புது மெட்டுகளை யாசகமிடும்
மயிலும் மானும்
நளின நடனங்களை சொல்லித்தரும்
எல்லாமே ரசித்திடு…
எல்லாமே… எல்லாமே …
எதையுமே எதையுமே
ரசித்திடு…
ஆனால் சொந்தமாக்கிக்கொள்ளாதே!
அது உன் காதல் தேவதையே என்றாலும்…
ரசித்துக்கொள்… ரசிக்க மட்டுமே செய்…
ஒருப்போதும் உறவாக்கி கொள்ளாதே.
உறவாக்க நினைத்து ஏமாற்றமடையாதே.

இந்த உலகம் வினோதமானது
எதுவோ ஒன்று சொல்லிக்கொடுக்கும்
கேட்காதே.
உலகத்திற்கு நீ சொல்
உலகத்தின் செவிகளில்
உன் சொற்களை கேட்க வை.

அதற்கு ஒரே வழி
நீ கவிஞனாக வேண்டும்.
கவிதையாகவே நீ மாற வேண்டும்.

கவிதை….. ஆஹா….. கவிதை….! கவிதைதான் என் தோழி. அன்று துரோகியான நண்பன் எனக்குப் பல இலட்சங்களை இழப்புக்கொடுத்து ஒடியப்போதும், இந்த தீ என்னை கொன்றப்போதும் என்னை ஃபீனிக்ஸ் பறவையாய் எழ வைத்தது நான் எழுதிய கவிதைகள் தான். அந்த கொடூர நாட்களில் நான் என்னை தேற்றிக்கொள்ள தஞ்சமடைந்த இடம் கவிதை. எழுதுவேன், வடிவமோ… உருவமோ … சந்தமோ… இலக்கணமோ… எதுவும் தெரியாது. ஆனாலும் எழுதுவேன். தீர தீர எழுதுவேன். தாகமெடுக்க … தாபமெடுக்க … ரசித்து ரசித்து எழுதுவேன். ஆழிப்பேரலையை விரல்நுனியில் நிறுத்திவிடுமளவிற்கு கற்பனையோடு எழுதுவேன். வைரமுத்து என்ன பெரிய வைரமுத்து. நான்தான்டா கவிஞன்… செறுக்கு மீசையை தடவியவாறு எழுதுவேன். கிட்டத்தட்ட கற்பனை தேசத்தில் என்னை நானே கடத்திக்கொண்டேன்.

மனம் லேசானது. தொழில் மீண்டும் சிறியதாகத் தொடங்கினேன். வருமானம் போதவில்லை. கடனாளியாக்கப்பட்டேன். முந்தைய இழப்புக்களுக்கு வாங்கிய கடன். அந்த கடனுக்கு வட்டி. வட்டிக்கு வட்டி, குட்டி எல்லாம் சம்பாதித்து சம்பாதித்து வியர்வையால் அடைத்தேன்.

கவிதையின் வளர்ச்சியில் கதை எழுதத் தூண்டப்பட்டேன். கதையின் பரிணாமத்தில் குறும்படம் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். எடுத்தேன். என் கவிதையானவன். இனிய நண்பன் மாறனின் இயக்கத்தில் ஓர் அசாத்தியமான குறும்படம், உலக அரங்கில் மிக பிரமாண்டமாக வியந்து பேசப்பட்ட படம். வாழ்வை மாற்றிய படம். மாற்றியது. நண்பனின் முயற்சியில் எனது ஒரு சிறு பங்களிப்பு. அதில் கிடைத்த பெரும் வாய்ப்பு. திரைப்படக் கதாசிரியராக வளர்ந்தேன். நண்பன் விஜி பிரபல இயக்குநராக மாறினார். எனது ஒரு கதை சமூகத்தின் விதையானது. அந்த விதைக்கு கிடைத்த சன்மானத்தில் வாங்கியதுதான் இந்த இன்னோவா கார்.

சேலத்தைக் கடந்துவிட்டேன்.

என் ஐ போன் ஒலித்தது. அழைத்தது என் அம்மா “ எங்கடா இருக்க ? சாப்பிட்டியா ? எப்போ வருவ ? நாளைக்கு பொண்ணு பார்க்க போகணும். சீக்கிரமா வா டா ”

“ அம்மா .. நான் எத்தன தடவ சொல்றது…? பொண்ணுலாம் பார்க்காதீங்கன்னு ? “

“ எப்போது பார்த்தாலும் இப்படியே சொல்லு. சின்ன மருமகளை, மகளா பார்க்க ஆசையா இருக்கேன் டா……. வேறு எந்தப் பொண்ணாவது உன் மனசுல இருக்காளா ? சொல்லுடா உனக்கு பிடிச்சிருந்தா சொல்லு… பேசலாம். “

“ அய்யோ அம்மா. இப்போ தலைவலிக்குது… என்னை விடும்மா. உனக்கொரு ஒரு சர்ப்ரைஸ் அதிர்ச்சி நியூஸ் காத்திட்டு இருக்குமா… ஒரு மணி நேரம் வெயிட் பண்ணு. சரியா. நான் போன் வைக்கிறேன். “

“ என்னடா தலைவலிக்குதா… ஏன் என்னாச்சு? “

“ அய்யயோ அம்மா… ஒன்னுமில்ல… விடும்மா என்னை… “

கருப்பு நிறச் சாலையில்… இன்னோவை இயக்கிக்கொண்டிருந்த எனக்கு தீடிரென இப்போது தலையில் இடியொலி.

கடந்த ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு இருந்தே ஏற்பட்ட கடுமையான மன அழுத்தம், தூக்கம் இல்லாமை, மனச்சிதைவு , ஏமாற்றம், ரணம், ஆதங்கம், கோபம், ஆவேசம், ஆர்பாட்டம், ஆட்டம் எல்லாம் சேர்ந்து தலையில் குடிக்கொண்டு மரணச்சிலுவையில் என்னை விதிகளின் ஆணிகளில் அடிக்க காத்திருந்தது காலம். அவ்வப்போது வரும் தலைவலி. இம்முறை அதிகமாக.

என் முன்னிருக்கும் காட்சிகள் இருள ஆரம்பிக்கிறது. வானிலை மாறுகிறது. என் சூழ்நிலையும்!

வானத்தில் இடிக்காரன் மரண தாளம் அடிக்க… அடிக்க … பூமியில் மழை தேவதைகள் ருத்ரதாண்டவம் ஆடுகிறார்கள், மின்னல்காரி பளிச் பளிச் என எனை பார்த்து கண்ணடிக்கிறாள். இவளை என்றேனும் பிடித்துவிட வேண்டும் என எனக்கு வெகு நாட்களாக ஓர் ஆசையுண்டு… பிடித்துவிட துடித்தேன் இம்முறை……..!

என் சொந்த உழைப்பில் வாங்கிய கார் இன்னோவா தேவதைக்கு முன் பலத்த ஹாரன் ஒலி………………… சங்கொலியாய் கடைசியாய்க் கேட்டேன்.

டப்………………..!!

ஒரு மணி நேரத்திற்கு பிறகு :

நாளைய விடியல் தொலைக்காட்சியில்…

“ அரசியல் மந்திரம்” திரைப்படம் தேசிய விருது பெற்றிருக்கிறது. இந்த படத்தின் இயக்கம் , கதை வசனம் ஆகிவை தேசிய விருது பெறுகிறது. அரசியல் விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தியமைக்காக முதன் முறையாக பொது மக்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட இந்தப் படம் தேசிய விருது பெறுகிறது என்பது குறிப்பிடதக்கது.

இந்த படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணமான கதை வசனம் எழுதியவருக்கு படத்தின் தயாரிப்பாளர் புது உயர்ரக காரை பரிசாக கொடுப்பதாக அறிவித்து இருக்கிறார். ”

மற்றொரு டிவி சேனலில் ஒரு செய்தியாக:

”பவானி அருகே… தேசிய நெடுஞ்சாலையில் ஒரு கருப்பு நிற கார் எதிரே வந்த லாரியுடன் மோதிய கோர விபத்தில் அடையாளம் தெரியாத ஒருவர் அகால மரணமடைந்தார்.”

***

—மாதவன் ஸ்ரீரங்கம்.

சட்டென்று ஏதோ ஒருநாளில் அது நிகழ்ந்துவிட்டது. வானத்தில் நிலாவே வரவில்லை. ஏன் எதனாலென்றெல்லாம் யாருக்கும் தெரியவில்லை. நகரம் முழுக்க இதே பேச்சாக இருந்தது. சரி இங்கு மட்டும்தான் இப்படியா என்று தெரிந்துகொள்வதற்காக பக்கத்து நகரத்திற்கு ஆளனுப்பி விசாரித்ததில் அங்கும் இப்படித்தானாம். ஏறக்குறைய எல்லா இடங்களிலுமே இதேகதைதான். மக்களுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை.

மீடியாக்கள் அனைத்திலும் இதுதான் செய்தியாக இருந்தது. இணையம் முழுக்க இதுபற்றிய காரண அலசல்களும் காரசார விவாதங்களும் நிகழ்ந்தன. பூமியிலிருந்த கேமராக்கள் அனைத்தும் வானைநோக்கி குறிபார்த்து காத்திருக்கத் துவங்கின.

ஒட்டுமொத்தமாக ஏதோ தெய்வகுத்தமாக இருக்கக்கூடுமென்று அங்கங்கு ஊர்களிலுள்ள அனைத்து வழிபாட்டுத்தலங்களிலும் சிறப்பு பிரார்த்தனைகள் நிகழ்த்தினார்கள். ஒன்றும் பயனளிக்கவில்லை. ஏதோ மாபெரும் சாபம் பூமிமீது கவிழ்ந்திருக்கிறதென்று மக்கள் பீதியிலாழ்ந்தார்கள்.

ஆள்பவர்களெல்லாம் அவசரமாக ஐநா சபையில் ஒன்றுகூடி கலந்தாலோசித்தார்கள். தலைக்குத்தலை ஏதேதோ பேசினார்கள், உங்களால்தான் எங்களால்தான் என்றெல்லாம் ஒருவரையொருவர் குற்றம் சுமத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பிறகு ஒரு சாரர் மட்டும் “எழுந்து இதில் அறிவியல் ரீதியிலான பார்வைகள் ஒருபக்கம் தொடரட்டும். மக்களின் புராதன நம்பிக்கைகள்பற்றியும் நாம் யோசித்துப்பார்க்கவேண்டும். எதற்கும் ஆன்மீகத்தலைவர்கள் எல்லோரையும் வரவழைப்போம்” என்றார்கள். அந்தக்கருத்து அனைவருக்குமே ஒப்புதலாக இருக்க. அதிவிரைவாக ஒரு மாநாடு ஏற்பாடு செய்தார்கள்.

கிறிஸ்தவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் யூதர்கள் பவுத்தர்கள் இந்துக்கள் சமணர்கள் இன்னும் என்னவெல்லாம் மதங்கள் உண்டோ அதன் அதிகாரபூர்வ தலைவர்களெல்லாம் அதில் கலந்துகொண்டார்கள். விஞ்ஞானிகளும் ஒரு பக்கமாக சேர்ந்துகொண்டார்கள்.

மதத்தலைவர்கள் அதற்கு காரணிகள் என்னவாக இருக்குமென்று பட்டியலிட்டுக்கொண்டே செல்ல அறிவியல் ஆய்வாள்ர்கள் அதையெல்லா மறுத்தபடி விளக்கங்கள் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். பயங்கரமாக பேச்சு நீண்டுகொண்டிருந்தது. ஆன்மீகவாதிகள் கேட்ட சில சந்தேகங்களுக்கு பதில் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்று அப்பட்டமாக ஒப்புக்கொண்டனர்.

யாரும் எந்த முடிவிற்கும் வர இயலவில்லை. ஒருசாரர் சொல்வதை மறு சாரர் மறுதலித்தார்கள். சிலர் எழுந்து வெளிநடப்பு செய்தார்கள். கொஞ்சம் பேர் அவர்களை தடுத்தார்கள். பெரிய குழப்பமாக இருந்தது.

சிலர் பலி கொடுக்கவேண்டுமென்று சொல்ல. எதை பலியாக கொடுப்பதென்பதில் கருத்துவேறுபாடுகள் நிலவின. நாம் நாகரீகமனிதர்கள் எனவே நரபலியெல்லாம் கூடாதென்று ஒருமனதாக முடிவெடுத்தார்கள். ஆடு மாடு பன்றி கோழி என அவர்வர் சூழலியலுக்கு ஏற்ப விலங்கினங்களை பலியிடலாமென்று சொல்ல, புளூகிராஸ் அமைப்பினர் கண்டனம் தெரிவித்தார்கள்.

கொசகொசவேன பேச்சு நீண்டதே ஒழிய முடிவிற்கு வந்தபாடில்லை. கடைசியாக பிரார்த்தனைதான் ஒரேவழி. ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் கூட்டுப்பிரார்த்தனை செய்வோம் என்று முடிவிற்குவந்தார்கள். ஏறக்குறைய எல்லோருக்குமே அதில் சம்மதமாயிருந்தது. அடுத்தவாரத்தில் ஒருநாளில் மாலை ஆறுமணியை பிரார்த்தனைக்கான நேரமாக அறிவித்து மாநாட்டை கலைத்துச் சென்றார்கள்.

குறிப்பிட்ட அந்த நாளில், மிகச்சரியாக பூமியிலுள்ள அனைவரும், பிரார்த்தனை செய்தார்கள். எல்லாம் முடிந்து இருண்டபிறகு நிலா வருமென்று ஆவலுடன் பார்க்க கடைசிவரை வரவேயில்லை நிலா.

மக்கள் நொந்துபோனார்கள். கவிஞர்களில் பாதிபேர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள். மீதிபேர் பைத்தியம் முற்றிப்போனார்கள். அம்மாக்கள் சோறூட்ட நிலா இல்லாததால் குழந்தைகள் சாப்பிடாமல் மெலிந்தன. வடை சுடும் பாட்டிகதையெல்லாம் வழக்கொழிந்து போய்விடுமே என்று சிலர் வருந்தினார்கள்.

காதலிகளெல்லாம் காதலர்களிடம் நிலாவை கொண்டுவா காதலிக்கிறேன் என்று கேலி பேசினார்கள். இரவுகள் பயங்கரமாக அச்சமூட்டின. மனிதர்கள் சமநிலையிழந்து வெறிகொண்டு ஒரு மார்க்கமாக அலைந்தனர். அங்கங்கே நிலாவை திரும்பக்கொண்டுவரும்படி அரசை வற்புறுத்தி சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருந்தார்கள்.

அரசு மக்களை சமாதானம் செய்ய கண்துடைப்பிற்காக நிலா மீட்புக்கமிட்டி ஒன்றினைத் துவங்கி, இன்னும் சில நாட்களில் நிலாவை கொண்டுவந்துவிடுவோம் என்று அறிக்கை விட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வன்முறைகளும் சூறையாடல்களும் நிகழ்ந்தன.

சர்வதேச நாடுகள் மறுபடி ஐநா சபையில் ஒன்றுகூடி விவாதித்தபோது நாசா மையத்தின் தலைவர் ஆண்டர்சன் ஒரு கட்டுரை சமர்ப்பித்தார். அதன்படி, முறையாக நிலவைப்பற்றி ஆய்வுகள் தொடரும் அதேபட்சத்தில் மக்களை கட்டுக்குள் கொண்டுவர வானில் ‘செயற்கை நிலா’ ஒன்றினை தற்காலிகமாக நிறுவுவதுதான் ஒரே வழி என்றார். அதற்கு ஆகக்கூடிய செலவுகள் பற்றிய பட்ஜட்டினையும் சமர்ப்பித்தார்.

கொஞ்சம்போல சலசலப்புகளிருந்தாலும் பெரும்பாலானோர் இந்த பிராஜக்டிற்கு ஒப்புக்கொண்டனர். அனைத்து நாடுகளும் ஏதேதோ பொய்யான காரணங்கள் கூறி பிராஜக்டிற்காக பலகோடி டாலர்கள் நிதி ஒதுக்கின. நிதிகளை ஒன்றிணைத்து ஒருங்கிணைத்து நாசாவிடம் ஒப்படைக்கும் பொறுப்பையும் ஐநா செவ்வனே செய்தது. ஐநா தலைவர், நாசாவின் தலைவர் ஆண்டர்சனிடம் சொன்னார். “சொன்னபடியே ஒரு மாதத்தில் பிராஜக்டை முடித்துவிடுங்கள்”

பிறகு சர்வதேச தலைவர்களும் அறிக்கை விடுத்தார்கள். “நிலாவினை கண்டுபிடித்தாயிற்று. இன்னும் ஒரு மாதத்தில் நிலா உதிக்கும். அதுவரை பொறுமையாக இருப்போம்” என்று.

___________________________________________________

கிளைமாக்ஸ் பூஜ்யம் :

சொன்னபடியே ஒரு மாதத்தில் நிலா உதிக்க, மக்களெல்லாம் மறுபடிப் பழையபடி தங்கள் பிரச்சனைகளுக்கு திரும்பினார்கள்.

___________________________________________________

கிளைமாக்ஸ் ஒன்று :

ஆண்டர்சன் மதுக்கோப்பையை நாசாவின் தலைமை விஞ்ஞானி ஜான் பீட்டரிடம் கொடுத்துவிட்டு சொன்னார்,

“சக்ஸஸ் ஜான். உனக்குத்தான் நான் நன்றி சொல்லவேண்டும். நீ மட்டும் சரியான சமயத்தில் தகவல் சொல்லாமலிருந்தால், நம்மால் இத்தனை கோடி கோடி டாலர்கள் சம்பாதித்திருக்க முடியாது”

ஜான் பதிலுக்கு சொன்னார்.

“இதில் என் பங்கு என்று எதுவுமே இல்லை. விண்கல் ஒன்றின் நகர்வை கவனித்து, அது பூமிக்கும் நிலவுக்குமான பாதையில் வருகையில், சில மாதங்களுக்கு பூமியிலிருந்து நிலா மறைந்துபோகலாம் என்றுதான் சொன்னேன். இதை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு இத்தனை பெரிய திட்டம் தீட்டியது உங்கள் மூளைதான் சார்”

“வியாபார மூளை என்று சொல் ஜான்”

“உண்மை உண்மை. எல்லாம் சரி. நிஜத்தில் நிலா வெளிப்பட்டபிறகு நாம் உருவாக்கியதாக புரளி செய்த செயற்கைநிலாவும் சேர்ந்தால் இரண்டு நிலாக்கள் அல்லவா தெரியவேண்டும் ? வானில் ஒன்றுதானே தெரியும் ? ஐநாவில் இதை கேட்கவில்லையா”?

“அதெல்லாம் முன்பே யோசித்து சமாளித்துவிட்டேன் ஜான். நாம் உருவாக்கியதாகக் கூறிய செயற்கை நிலா நிஜமான நிலா உதித்ததும் தானாக மறைந்துவிடும் என்று கூறிவிட்டேன். அதுமட்டுமல்ல. பார்வையைவிட்டு மறைந்தாலும் கூட அது ஆபத்தானது, அதை அகற்றவேண்டும் என்று கூறி அதற்கான பலகோடி மில்லியன் டாலர்களுக்கான பிராஜக்டையும் சமர்ப்பித்தாயிற்று”

“ஆஹா பிரமாதம் பிரமாதம்” என்று புகழ்ந்த ஜான் மறுநாள் ஒரு கார் விபத்தில் இறந்துபோனார்.

___________________________________________________

கிளைமாக்ஸ் இரண்டு :

விண்வெளியில்,

லூ அவளை அழைத்தான்.

“மீ இங்கே வா. தலைவர் திரையில் வந்திருக்கிறார்”

மீ அவசரமாக திரைமுன்பு வந்தாள்.

“எல்லாம் தயாரா”?

“தாயார் தேவரே”

“பிரஜைகளின் மனநிலை”?

“வழக்கம்போலத்தான் தேவரே. மனம் சமநிலையை இழந்துவிட்டார்கள்”

“சரி நல்லது. டெஸ்ட்ராய் தி எர்த்”

மீ கணினியை நெருங்கி ஏதோ ஒரு பட்டனை தட்டிவிட்டு தன் பர்சனல் பேடில் எழுதிக்கொண்டாள்.

‘பிராஜக்ட் 44445555500000 கம்ப்ளீட்டட்’

___________________________________________________

—மாதவன் ஸ்ரீரங்கம்.

கதைக்குமுன்பு ஒரு நிமிடம் :
நீங்கள் ஒரு இடத்தில் கண்விழித்து எழுகின்றீர்கள். அப்பொழுது உங்களைச் சுற்றியுள்ளவற்றை பற்றியோ, உங்களைப்பற்றியோ, உங்களுக்கு எதுவும் நினைவிலில்லை. மற்றவர்களுக்கும் உங்களைப்பற்றி எதுவுமே தெரியவில்லை என்றால் …

நீங்கள் என்பது யார் ?

_____________________________________________________________________

இப்போது அவனுக்கு பயமாக இருந்தது.

சுமாராக இரண்டு மூன்றுமணிநேரங்களாக அவன் அந்த கடற்கரையில் உட்கார்ந்திருக்கிறான். அந்த இடம் முழுவதும் மனிதர்களால் நிரம்பியிருந்தது. அங்கிருந்த ஒருவருக்கும் அவனை அடையாளம் தெரியவில்லை. அவர்கள் யாரென்றும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவ்வளவு ஏன், அவனுக்கு தன்னைப்பற்றியே யாரென்று தெரியவில்லை. கண்விழித்தபோது கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு அது ஒருவகையில் அவனுக்கு சவுகரியமாகவும்கூட இருந்தது. ஆனால் நேரம் செல்லச்செல்ல அவனால் தாங்கமுடியாத அளவிற்கு இது ஒரு பயங்கரமான கனவாக இருக்குமோ என்றுகூடத்தோன்றியது.

அங்கு விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை வைத்து கொஞ்சம் பயம்விலகி சமாதானமாகிக்கொண்டு மெல்ல எழுந்தான். அங்கங்கே மனிதர்கள் ஆடையேதும் அணியாமல் வெயிலில் குளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் அலைகளில் கால்நனைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைகள் அனைவரும் மிக மும்மறமாக மணலில் உருண்டுகொண்டிருந்தார்கள்.

அவன் மெல்ல நடந்து சென்று, தனியாக உட்கார்ந்திருந்த அந்த முதியவரை நெருங்கி எதையோ பேசமுற்பட்டான். குரல் வரவில்லை அவனுக்கு. கிழவர் சலனமின்றி இவனைப்பார்த்துவிட்டு அருகில் அமரச்சொல்லி சைகை செய்தார். இவன் உட்கார்ந்தபடி அவரிடம் கேட்டான்.

“ஐயா இது என்ன இடம் ? நான் யார் ? நீங்கள் யார் ?…”

இவன் கேள்விகளை முடிக்குமுன்பே கிழவர் தடுத்துவிட்டு பேசத்தொடங்கினார்.

“இது ஒரு அடையாளமற்ற இடம். இடத்திற்கு மட்டுமல்ல. இங்கிருக்கும் எவருக்குமே எந்தவித அடையாளமும் இல்லை”

இவன் குழப்பம் இப்போது அதிகரித்தது. புரியாமல் அவரையே பார்த்தான். அவர் மெலிதான புன்னகையோடு தொடர்ந்தார்.

“நீ இந்த இடத்திற்கு வந்து சிலமணிநேரங்கள்தான் ஆகின்றது. அதனால்தான் உனக்கு இன்னும் முழுமையாக இந்த இடம் பற்றிப் புரியவில்லை. அதோ அங்கே பார்”…

அந்தக்கிழவர் கைகாட்டிய திசையில். விதவிதமான பறவைகளும் மிருகங்களும் பிராணிகளும் ஒன்றாக பறந்துகொண்டிருந்தன. நடுநடுவே மனிதர்களும் அவ்வப்போது பறந்துகொண்டும் மிதந்துகொண்டுமிருந்தனர். கிழவர் மறுபடி தொடர்ந்தார்.

“உண்மையில் இந்த இடம் எந்தவிதமான அடையாளங்களுமற்றது. கடல் மனிதர்கள் பறவைகள் மிருகங்கள் குழந்தைகள் கிழவர்கள் போன்ற அடையாள வார்த்தைகளெல்லாம்கூட, இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் துயரம் மட்டுமே. மற்றபடி இங்கு எந்த உயிரிலும் எவ்வித வேறுபாடுகளும் கிடையாது.

இங்கு எவருக்கும் பசியில்லை தாகமில்லை காமமில்லை முதுமையில்லை நோய்களில்லை மரணமும் இல்லை. இங்கிருப்பவர்களெல்லாம் வெறுமனே இருக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். எவருக்கும் எவரோடும் பேசத்தேவையில்லை. இங்கு இயற்கை மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறது எப்போதும். உனது வாயைவிட காதுகள் மிகக்கூர்மையானது. உன்பேச்சை விட்டுவிட்டு இந்தக் கடலை, பறவை, விலங்குகளை மனிதரை உற்று கவனி நிறையப் புரியும்”.

அவன் அவரிடம் மிகநிதானமாகக் கேட்டான்.

“ஆனால் எனக்குக் கேள்விகள் வந்துகொண்டேயிருக்கின்றன ஐயா. உதாரணத்திற்கு, நான் யார்?”

கிழவர் பலமாக ஒருமுறை சிரித்தார்.

“அதை பெரிதுபடுத்தாதே. இயல்பில் அது சாத்தியமானதே. உன்னில் மிச்சமிருக்கும் பழைய அடையாளக் கலாச்சாரத்தின் எச்சம்தான் உனது கேள்விகள். இங்கு உனது தொடர்ந்த இருப்பினால் மட்டுமே அவை மறைந்துபோகும் சாத்தியமுண்டு. உனக்கு உன்னைப்பற்றி தெரியாததைப் போலவே எனக்கும் என்னைப்பற்றி எதுவும் தெரியாது. இங்கு வந்த புதிதில் எனக்கும் நான் யார் என்பதில் மிகுந்த குழப்பமும் கேள்விகளும் இருந்தது. தொடர்ந்த எனது பொறுமையின் காத்திருப்பால் கேள்விகள் குழப்பங்களெல்லாம் ஒருநாள் காணாமல் போயிற்று.

இங்கு எல்லோருக்குமே அப்படித்தான். ஆனால் நான், நீ, அவர்கள் என்னும் பண்டைய அடையாள உலகில் அதிக ஆழத்தில், தான் இன்னார் என்பதில் அதீத நம்பிக்கை கொண்டவர்களை, சிறிது அதிககாலம் இந்தக்கேள்விகள் இங்கு துரத்திவரும். நீ விரும்பினால் இங்கு அதற்கும்கூட வழியுண்டு. அதோ. உன் பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுப்பதற்கான வழி”.

சற்றே தனிமையான மேட்டுப்பாங்கான இடத்திலிருந்த பெரிய மரத்தில் ஒரு ஊஞ்சல் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கிழவர் சொன்னார்.

“அந்த ஊஞ்சல் ஒரு கால ஊர்தி. அதில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஆடத்துவங்கினால், நீ விரும்புகின்ற உனது பிறவிகளுக்கெல்லாம் அது உன்னை அழைத்துச்செல்லும். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள். உனது எந்தப்பிறவியிலும் எவரோடும் பேசிவிடாதே. பிறகு நீ அங்கேயே தங்கிவிடுவாய். பலவிதமான பிறவிகளின் தொடர்ந்த சலிப்பினால்தான் நீ இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறாய்.

வலிகளும், புன்னகையும், காதலும், நோய்களும், முதுமையும், சூழ்ச்சிகளும், பொய்களும் தொடர்ச்சியாக உன்னை வறுத்தெடுத்ததாலும், நீ ஆத்மார்த்தமாகவே அவற்றையெல்லாம் கடந்துவிட விரும்பியதாலும்தான் இங்கு வந்திருக்கிறாய். இவையெல்லாம் பலகோடி ஆண்டுகளாக படிப்படியாக நிகழ்ந்தது. ஒருவேளை ஏதேனும் பிறவியில் நீ சிக்கிக்கொண்டால், மறுபடி இங்கே வர பலநூறுகோடி ஆண்டுகள் ஆகக்கூடும் ஜாக்கிரதை.”

இப்போது அவன் மிகப்பெரிய நிம்மதியை உணர்ந்தான். சற்றே யோசித்துப்பார்த்ததில், உண்மையில் அவனுக்கு இங்கு என்ன குறை ? கிட்டத்தட்ட மாலை வந்துவிட்டது. சிலமணிகளில் இருட்டிவிடும். இதுவரை பசியென்ற உணர்வே தோன்றவில்லை அவனுக்கு. உடலின் எடையைக்கூட உணரவில்லை. மிக எளிமையாகச் சொன்னால், அவனுக்கு இங்கு தேவையென்றே எதுவுமில்லை. நிம்மதியும் திருப்தியும் சுதந்திரமாகவுமாக இருக்கின்றான். இங்கேயே இப்படியே எந்த அடையாளமுமற்று இருந்துவிடவே அவனுக்கும் விருப்பமிருந்தது.

ஆனாலும் துரதிர்ஷ்டவசமாக, தான் யார் என்று தெரிந்துகொள்ளும் தீராத உந்துதலில் அவன் ஊஞ்சல் நோக்கி நகர்ந்தான். இப்போது அங்கிருந்த மனிதர்களெல்லாம் நடுவில் நெருப்பிட்டு அதைச்சுற்றிவந்து நடனமாடினார்கள். அவர்கள் கைகள் ஒருவருக்கொருவர் சங்கிலிபோலப் பிணைத்திருந்தார்கள். அவர்களது நடனத்தின் லயத்தை ரசித்தபடியே அவன் ஊஞ்சலி உட்கார்ந்துகொண்டான். அவர்கள் இன்னும் பரவசமாக ஆடினார்கள். அந்த நெருப்பின் ஜ்வாலையும்கூட அவர்களோடு சேர்ந்து ஆடியதுபோலத்தோன்றியது அவனுக்கு.

மெல்ல ஊஞ்சல் ஆடத்தொடங்கியதும் அவனைப் பிறவிகள் ஆக்கிரமித்தன. மாறிமாறி அவன் பல பிறவிகளுக்குள் பிரவேசித்தான். ஒரு பிறவியில் அவன் டைனோசராய் இருந்தான். இன்னொன்றில் அவன் எறும்பாய் இருந்தான். மற்றொன்றில் அவன் அலெக்ஸாண்டராய் இருந்தான். ஒரு விஞ்ஞானியாக, கிழவியாக, புல்லாக, பாம்பாக, உருவமற்ற பிண்டமாக, நீக்ரோவாக, ஐரோப்பியனாக, மரமாக, பசுவாக, காகமாக, எழுத்தாளனாக, நடிகனாக, ரசிகனாக, கடத்தல்காரனாக, பாதிரியாராக, நீச்சல்வீரனாக, கொலைகாரனாக, அடிமையாக, மன்னனாக, அலியாக, தவளையாக, பல்லியாக….. அவன் சலித்துப்போனான்.

சபிக்கப்பட்ட இத்தனை பிறவிகளிலிருந்தும் அவனால் தான் யார் என்னும்டையாளத்தை மீட்டுக்கொள்ள முடியாத குழப்பத்திலிருந்தபோது, அவன் பட்டாம்பூச்சியாக ஒரு சிறுவனின் கையில் அகப்பட்டபோது ‘ஐயோ’ என்று கத்திவிட்டான்.