Author: இன்னம்பூரான்

இன்ன்ம்பூரான்

“நீண்டவத்தைக் கருமுகிலை எம்மான்தன்னை
நின்றவூர் நித்திலத்தைத் தொத்தார் சோலைக்
காண்டவத்தைக் கனலெரிவாய்ப் பெய்வித்தானைக்
கண்டது நான் கடல்மல்லைத் தலசயனத்தே.’

(பெரிய திருமொழி 2-5-2)

சென்னைக்கு அருகே ஒரு பெருமாள் கோயில். பெருமாளோ பக்தவத்ஸலன். தாயாரோ ‘என்னைப்பெற்ற தாயார்’. அகஸ்மாத்தாக, என் தங்கையும், அவளுடைய குடும்பமும், நானும் ஒரு நாள் சாயரக்ஷையில் திருநின்றவூர் போயிருந்தோம். அற்புதமாக தரிசனம் கிட்டியது. எல்லாருக்கும் தான். என் மனம் இந்த தெய்வீக திருநாமங்களையும், அவற்றில் குடி கொண்டிருக்கும் கனிவுக்கும், அன்புக்கும், பிரேமைக்கும் ஊற்றுக்கண்ணாகிய வாத்ஸல்யத்தில் லயித்தது. பக்தர்களின் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தாலும், சாவகாசமாக தரிசித்து, அர்ச்சானாதி பிரசாதங்களை பெற்று அனுபவிக்க முடிந்தது. அமைதியும், மன நிறைவும், சந்துஷ்டி என்பார்களே அந்த பூரணத்துவமும் எம்மை ஆட்கொண்டபடியால், லெளகீக சமாச்சாரங்கள் ( வண்டி ஓட்டுனர் தேநீர் அருந்தினாரா?/ காலணிகள் பத்திரமா? வீட்டுச்சாவி யாரிடம்?/ஓய்வூதியம் வங்கிக்கணக்கில் வந்திருக்குமா?/ அலமாரியை பூட்டினோமா? இத்யாதி) மனதை விட்டு விலகியிருந்தன. தரிசனம் முடிந்தபின் சற்று நேரம் அங்கே அமர்ந்து விட்டு வருவது ஒரு சம்பிரதாயம். நாங்களும் அவ்வாறே செய்தோம். என்ன தோன்றியதோ, தெரியவில்லை. என் தங்கை ஒரு கேள்வி கேட்டாள். பதில். அடுத்த கேள்வி.  பேசிக்கொண்டே, அருகில் உள்ள சிவன் கோயிலுக்கு சென்றால், ஒரு இனிய அனுபவம். பெருமானின் பெயர்: ஹிருதயாலீஸ்வரர்; அம்பாளோ மரகதாம்பிகை. கொஞ்சம் அசந்து தான் போய்விட்டோம். இப்படி ஒரு பொருத்தமா என்று. அந்த ஊரில் குடி புகுந்து விடலாமா என்று கூட ஒரு எண்ணம் உலா வந்தது. அங்கு சிறிது நேரம் அமர்ந்த பின், எங்கள் உரையாடல் தொடர்ந்தது.  இப்படி, நேரம் போனது தெரியாமல் ஒரு அரை மணி நேரம் கழிந்து விட்டது.  சில நிமிடங்களில் ஒரு கூட்டமே சேர்ந்து விட்டது, தாமதமாகத்தான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது, முடிவில். அதுவும் எப்படி? முன்பின் தெரியாத மூத்த நபரொருவர், ‘நல்ல வேளை. நானும் கலந்து கொண்டேன். நீங்கள் யாரும் ஆக்ஷேபிக்கவில்லை. எல்லாம் ஆத்மார்த்தமாக நடந்து விட்டது. எல்லாம் அவனுடைய வாத்ஸல்யம்’ என்று சொல்லி மனமுருகி விடை பெற்றுக்கொண்டார். அப்போது தான் புரிந்து கொண்டோம், ஒரு கோஷ்டி பிரவசனம் நடந்து முடிந்திருக்கிறது என்று. கிட்டத்தட்ட பத்து/பதினைந்து பேர், அடக்கி வாசிக்கும் குரலில், சம்பாஷித்ததில் யார் யார் என்ன என்ன சொன்னார்கள் என்பது முக்கியம் அல்ல. கேள்வி தான் முக்கியம்; சாராம்சம் தான் முக்கியம். என் தங்கை கேட்ட கேள்வி, “ ஏன் இங்கு இன்று எதிர்பாராமல் கிடைத்த மனசமாதானத்தை நம்மால் மற்ற இடங்களில் இருக்கும்போது பெற முடியவில்லை?

சாராம்சம்: முனைந்தால் அது நமக்குக் கிட்டும். முனிவர்களும், சாதுக்களும் பெறவில்லையா? முனைவது என்பதே ஒரு அப்பியாசம். அப்போது அப்பியாசத்தில் லயிக்கும் மனம் லெளகீகத்தில் தான் உழல்கிறது. வாசற்படி தாண்டி பக்தி மார்க்கத்தில் பயணிப்பதில்லை. அதனால் என்ன? ஆன்மீகமும் பயிற்சியினால் தானே படிப்படியாக கோபுரம் ஏறுகிறது. அதை செய்து பார்ப்போம். அம்மா! பக்திக்கு முன் ஆன்மீகம் எம்மாத்திரம்? ‘என்னைப்பெற்ற தாயாரின்’ கருணாசாகரத்திலோ, பக்தவத்ஸலனின் அன்புப்பிடியிலோ, ஹிருதயாலீஸ்வரரின் மனோபாவ கவர்ச்சியிலோ, மரகதாம்பிகையின் கனிவு பிரவாகத்திலேயோ, ஆன்மீகமா ஆட்சி புரிகிறது? லெளகீகத்திலிருந்து தற்காலிக விடுதலை பெற ஆன்மீகம் உதவலாம்.  தற்காலம் பெரிதும் பேசப்படும் ஆன்மீகம் வேறு. ஞானமார்க்கம் வேறு. நாமோ ஆன்மீகத்தையே லெளகீகத்தின் படி நிலையாக வைத்து குப்பை கொட்டுகிறோம். பக்தி மார்க்கமே உகந்தது. அதற்குதவத்தான் பெருமாளின் வாத்ஸல்யம். தாயாரோ பெற்றெடுத்த அன்னையானாள். அன்றொரு நாள் பிரம்மபுரத்தில் ‘பிள்ளையாருக்கு’ அடிசல் கொடுத்த அம்மை, இங்கே தாயார்.  நீங்கள் கொஞ்சம் தயங்கினால் கூட, உமது மனோபாவத்தைக் கொள்ளை கொள்ள மரகதாம்பிகா சமேத ஹிருதயாலீஸ்வரர் வந்து விடுவார். தெய்வ சன்னிதானம் நம் மனதில் தான். பக்குவம் வந்தால், என் அம்மா சொன்னமாதிரி, அவரே நம்மை தேடி வருவார். பக்தவத்ஸல பெருமாள் கடல்மல்லைத் தலசயனம் சென்று தானே, திருமங்கையாழ்வாரிடம் பாசுரம் பெற்று, மங்களாசாஸனம் செய்து கொண்டார்.  இப்படியாக ஒரு நல்ல நாள் கழிந்தது. நல்லெண்ணம் தொடர்ந்து ஆட்கொண்டவண்ணம் உளது.

இப்படியாக சம்பாஷணை நடந்து கொண்டபோது, என் மருமான் கேட்டான், ஒரு உதாரணம் சொல்லு என்று. 1964ல் அக்காலத்து ஆடிட்டர் ஜெனெரல் ஏ.கே.ராய் அவர்களுடன் திருமலைக்கு செல்லும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. வீ. வீ.ஐ.பி. ஏற்பாடு. தேவஸ்தானத்துத் தலைவர் எங்களை அழைத்துச் சென்றார். அந்த ‘ஜருகண்டி’ சன்னிதானத்தில், கருவறை தலைவாயிலில் இரண்டு மணி நேரம். ஸஹஸ்ரநாம அர்ச்சனை. எங்கள் இருவருக்கும், அவருடைய காரியதரிசி தேசிகனுக்கும் இந்த அரிய வாய்ப்பு. திருமலை வெங்கடேசனின் பக்தியில் மூழ்கிக்கிடந்தோம்.  அங்கு நுழையும் முன், திரு. ராய், ‘ராஜூ! என் கூட வா.’. (ராஜூ வண்டி ஓட்டுனர்.) தெய்வ சன்னிதானத்திலும் லெளகீகம் நடை போடுவது, அவருக்குத் தெரியாத சமாசாரமா? ராஜுவுக்கும் அந்த அரிய வாய்ப்பு. சென்னை வந்த பின் ராஜூ என்னிடம் சொன்னார், ‘நான் இரண்டு தெய்வங்களை தரிசித்தேன்.’

சித்திரத்துக்கு நன்றி:

இன்னம்பூரான்

அன்புக்கு அடைக்கும் தாழ் இல்லையென்றால், பிரேமைக்குத் தளை இல்லை என்று ஆகிவிடுமா என்ன? இல்லை கனிவு கட்டற்ற அரவணைப்பு ஆகிவிடுமோ?  விஷ்ணுவுக்கு சகஸ்ரநாமம் என்றால் பிரேமைக்கு லக்ஷார்ச்சனையே செய்து விடலாம். பிரேமை மனம் என்னும் சுரங்கத்தில் ஜனித்து, அலைந்து, திரிந்து, திக்குத்திசை தெரியாமல் தொலைந்து, மீண்டு/ மீட்கப்பட்டு, நிரந்தரமாக மனதில் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு சஞ்சீவி; சிரஞ்சீவி. அவள் ஒரு தொடர்கதை; அமரகாவியம்.

பெற்றெடுத்த அன்னை தான் பிரேமையின் ஊற்று, நீரோட்டம், பிரவாகம். ரத்த பாசமென்பது உள்ளம் உருகி, உடலும் சிந்தி, உருவும், உயிரும் அருளும் பாக்கியம் என்றால், அது அன்னையின் கொடையே. அவள் மறைந்த பின் ஆண்டாண்டு

தோறும் நினவு நாளை அனுசரிக்கும் போது, மனம் தத்தளிக்கிறது.  உள்ளம் பதறுதடா! அவளை நினைக்காத க்ஷணமொன்று உண்டோ? உடன் பிறந்தோரை சஹோதரன், சஹோதரி என்கிறது சம்ஸ்கிருதம். ‘ஒரே வயிற்றில் பிறந்தோர்’ என்று பொருள். அதனால் மட்டுமா சகோதர வாஞ்சை?

பொருள் என்றால் என்ன பொருள்! சொல்லின் புரிதலை நாடி, தேடுவதும் பொருள் தான்.

திரைகடலோடியும் தேடும் திரவியமும் பொருள் தான்.  திவாகரமும், நிகண்டும், அகராதியும் சொல்லும் பொருள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பொருள் ஒன்று உண்டு.

பிரேமையினால் தளை கழண்டுபோக, சுகிர்த்து மகிழ்ந்த தலைவன் பரிசம் போட ‘பொருள்’ தேடி செல்ல விழைகிறான்.  ‘ஒரு பொருளை தேடும் நீ விலை மதியா பொருளையல்லவா தொலைத்து விடுவாய்.’ என்று நைச்சியமாக  அவனை பயமுறுத்தி, அவனை தடுத்தாட்கொண்டு விடுகிறாள், தலைவியின் பாங்கி. அவளுக்கு அல்லவோ தெரியும், தலைவியின் பிரேமையின் அருமை. கூட்டுக்களவாணியாயிற்றே!

“கடன் இறந்து செயல் சூழ்ந்த பொருள் பொருளாகுமோ—” என்று ஒரு போடு போட்ட பாங்கி, ஒரு குண்டையும் வீசி அவனை கலங்கடித்தாள்.

“… விடமீன் போல் தொழுதேந்தும் வயங்கிய கற்பினாள்

தடமென் தோள் பிரியாமை பொருளாயன் அல்லதை…” என்று.

இன்றைய சினிமா தமிழில்:

“மிஸ்டர்! நீ எந்த ஊருக்குப் போவையோ? எந்த மீன் கிட்ட சிக்குவையோ? எம்.எஸ். நடிச்சாங்களே அந்த சகுந்தலை சினிமாவின் ஹீரோ (வில்லன்?) துஷ்யந்தன் மாதிரி ஹீரோயினை மறந்திடுவாயோ? யார் கண்டா? அவள் விரகதாபத்தில் துடித்து மடிந்து போனால், யாரடா பொறுப்பு? அவ தாங்கமாட்டாடா கண்ணு. உங்கப்புராணை!  போகாதே! போகாதே! என் ஃப்ரெண்டின் ஃப்யூச்சர் கணவா!”

“கடன் இறந்து…அல்லதை…’ என்ற பிரேமபாணம் கலித்தொகையில் செலவு அழுங்குவித்தல் என்ற பகுதியில் இவ்வாறு வருகிறது:

மலைஇறந்து செயல்சூழ்ந்த பொருள்பொருள் ஆகுமோ?…
கடன்இறந்து செயல்சூழ்ந்த பொருள்பொருள் ஆகுமோ? வடமீன்போல் தொழுதுஏத்த வயங்கிய கற்பினாள்
தடமென்தோள் பிரியாமை பொருள்
(கலித்தொகை 2 : அடிகள் 12, 20, 21, 22)

செலவு என்றால் பயணம். அதை நடக்க விடாமல் செய்வதே அழுங்குவித்தல்.  பாங்கி உணர்த்தும் விலை மதியா, திரும்ப கிடைக்காத ’பொருள்’ தலவியின் இளமை. அது மட்டுமல்ல. அவளின் விரகதாபம் அவளை கொன்றுவிடுமோ என்று சொல்லி ‘மிரட்டுகிறாள்’. அவனும் செலவை தவிர்த்து விடுகிறான். ஒரு பிரமேயம் போதாதா, பிரேமைக்கு! பிரேமை இனிக்கும்; தகிக்கும்; இழுக்கும். இதெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாத சமாச்சாரமா? என்று கேட்பீர்கள் என்று எனக்கு தெரியும்.

அதனால் தான் வாஞ்சைக்குத் திரும்புகிறேன். ‘ஒரே வயிற்றில் பிறந்தோர்’ என்பது மட்டுமல்ல.  ஒரு கூட்டில் வாழ்ந்த பார்ப்புகள் அல்லவா. அதனால் ஒரு பிரேமை. பல வருடங்களுக்கு முன் பிருதிவி ராஜ் நடித்த ‘படோசி’ (அண்டை வீட்டுக்காரன்) என்ற சினிமா பார்த்தது ஞாபகம் வருகிறது. கலோனிய அரசின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியால் பரஸ்பர பிரேமையை இழந்த ஹிந்து-முஸ்லீம் ‘படோசி’. எனவே பிரேமைக்கு பரந்த இயல்பும் உண்டு. அது தான் மனித நேயம்.  தற்கால அரசியல் வசனமல்ல.

இனி இறை மீது காதல், கனிவு, அன்பு, பிரேமை. ‘குசலம்’ படித்தவர்களில் பலர் ஒரு நுட்பம் பற்றி பேசவில்லை. திருஞானசம்பந்தர், தன்னை தேடி வந்த தகப்பனிடன் வினவியது: ‘…பெண்ணில் நல்லாளொடும் பெருந்தகை இருந்ததே.’ குளக்கரையில் அழுது கொண்டு நின்ற திராவிட சிசுவுக்கு தங்கப்பாலாடையில் அடிசல் போட்டிய அம்பாள் நல்லாள்.  அது பொருத்தமே. கிருபாகரனோ அந்த தோணியப்பர். அவருடைய ‘குசலம்’ விஜாரிக்க வேண்டாமோ?  திருஞானசம்பந்த்ரின் மோன நிலையில் சுவாமியும் பிரேமைக்குரிய உறவினன் தான்.  அதான் ‘நலம். நலம் அறிய அவா.’

அடுத்த கட்டம் மனதுக்குக் கஷ்டம், நம் போன்ற சராசரிகளுக்கு. தோணியப்பர் திவ்ய தம்பதிக்கு குழவியாக இருந்த போதே தெய்வீகசம்பந்தமாகிவிட்ட திருஞானசம்பந்தருக்கு 16 வயதில் இகலோக சம்பந்தம் பேசினார்கள். திருநல்லூர் நம்பியாண்டாரின் பெண்ணை இவருக்கு திருமணம் முடிக்க வந்த சுற்றத்தையும், மணமகளையும் கோயிலுக்கு அழைத்து சென்றார். அங்கு நடந்ததோ பெருமணம். எல்லாரும் கூண்டோடு கைலாசம்.

காத லாகிக் கசிந்துகண் ணீர்மல்கி
ஓது வார்தமை நன்னெறிக் குய்ப்பது
வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொரு ளாவது
நாதன் நாமம் நமச்சி வாயவே. [520]

“இறைவனிடத்துக் காதல் கொண்டு, மனம் கசிந்து, கண்ணீர் நிறைத்து” அந்நிலையில் ஓதுகின்றவர்களை வீடு பேறுவறச்செலுத்துவது (யாதெனில்) நான்கு வேதங்களைக்காட்டிலும் மெய்பொருளாக உள்ளதும், இறைவனுடைய பெயராக உள்ளதுமாகிய ‘நமசிவாய’ என்று சொல்லப்படும் திருஐந்து எழுத்து.”

~ அ.ச.ஞானசம்பந்தன்

இப்போது சொல்லுங்கள், பிரேமையின் பிரமையை பற்றி.

பிரேமையுடன்,

இன்னம்பூரான்

25 01 2013

உசாத்துணை: அ.ச.ஞானசம்பந்தன் (2005) இன்னமுதம்: பக்கம் 26.

சித்திரத்துக்கு நன்றி: http://lh5.ggpht.com/_tQ-YR5eXQJc/SgB7pCcEwkI/AAAAAAAAH2g/6RmMCvDn0Rc/scan0010.jpg

இன்னம்பூரான்

க்ஷேமம். க்ஷேமத்திற்கு எழுதவேணும். உபயகுசலோபரி… இது வைணவ பரிபாஷை. நேரில் பார்க்க நேர்ந்தால், ஒரு படி மேல் சென்று. ‘ தேவரீர் பாங்கா?’ என்று கனிவுடன் குசலம் விசாரிப்பதும், ‘அடியேன்! அங்கே? என்று மென்மையாக விடையுடன்,வினவுவதும் செவியில் இன்பமாகத்தான் விழுகிறது. தன் இல்லம் குடிசை. அவரில்லம் திருமாளிகை. பரிபாஷைகளை பற்றிய ஆய்வு சுவையாகதான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பெருமாள் கோயிலில் ‘தாயார்’. சிவன் கோயிலில் ‘அம்பாள்’. வீபூதியை திருநீறு என்று சொல்வதில்லையா? எல்லா மொழிகளிலும் இந்த பண்பாடு இருக்கிறது. கலாச்சாரம் என்ற சொல்லுக்கு பொருத்தமான தமிழ்ச்சொல் தேடியபோது, ரசிகமணி அவர்களின் இந்த சொல்லாக்கம் கிடைத்தது என் பாக்கியம்.   இப்படி பலவிதமாக அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம், தருமமிகு சென்னையின் சேரிவாழ் பாமரமக்களின் பழகுதமிழும் சரி, ‘டீ பார்ட்டி’ போன்ற ஆங்கிலம் கலந்த கடந்த நூற்றாண்டுக்கும் முந்திய நாட்டுப்பாடலும் சரி, மொழியின் அழகு பழகுமொழியில். இதெல்லாம் ஒரு புறமிருக்கட்டும்.

இந்த ‘நலம். நலம் அறிய அவா.’ என்ற சொற்றொடர் நமது மடலாடலில் சம்பிரதாயம் மட்டுமா அல்லது மனமறிந்த உணர்வு கூடிய வினாவா என்பது ஐயத்துக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. சவுக்கடி கடிதங்கள் கூட இத்தகைய சம்பிரதாய பண்பாடுகளை பின்பற்றுவதும் காணக்கிடைப்பது தான். இது எப்படி இருக்கிறது?:

‘என் அன்பார்ந்த எதிர்கட்சி தலைவரே! நீங்கள் என்னை கடுங்கோபத்தில் தாக்கி நாளை நாடாளும் மன்றத்தில் பேசப்போவதாக, ஊடகங்களில் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். முன்பே தெரிந்திருந்தால், அதைக் கேட்டு பயன்பெற நான் வந்திருப்பேன். ஆனால் பாருங்கள். நான் நாளை முயல்வேட்டைக்கு வருவதாக என் தொகுதியிடம் வாக்களித்து விட்டேன். மன்னிக்கவும். மறக்காமல் உங்கள் பொருள் செறிந்த உரையின் நகலை இந்த விலாசத்துக்கு அனுப்புங்கள். எனக்கு உபயோகம் ஆகும்.” இப்படிக்கு ஜான் டுகான். [பி.கு. உம்மை நார் நாராக கிழித்துப்போடாவிட்டால் என் பெயரை டுகான் ஜான் என்று மாற்றிக்கொள்வேன்!]

இங்கிலாந்தில் இப்படி ஒரு பண்பாடு! நம்மூரில் அம்மாமி சுஷ்மா ஸ்வராஜுக்கும் அன்னை சோனியா மாமிக்கும் ஒரு மடலோடல் நடந்தால் எப்படியிருக்கும் என்பதை உங்கள் ஊகத்துக்கே விட்டு விடுகிறேன். இந்த மடலாடல் குழுக்களுடன் பழகிப், பழகி, நானே திசை மாறுகிறேன், பாருங்கள்! எல்லாம் இந்த ‘வல்லமை’யால் வந்த வினை! சுக்கானே! திரும்பு.

இந்த காலம் யாத்திரை என்றால் டூரிஸ்ட். அந்த காலத்தில் யாத்ரீகர்கள் கால் நடையாகவே, உழவாரப்பணி செய்து கொண்டே, திருத்தலங்களுக்குச் சென்று, இறைவனை தரிசித்து, தொழுது, பிரபந்தங்களும், பதிகங்களும் பாடி, பக்தியைப் பரப்பி வந்தார்கள். அப்படித்தான் எங்கள் இன்னம்பூர் எழுத்தறிவிநாதர் பெருமானின் கஜப்புருஷ்ட விமான ஆலயம் பாடஸ்தலமாயிற்று.

“சனியும் வெள்ளியும் திங்களும் ஞாயிறும்

முனிவனாய் முடி பத்துடை யான்றனைக்

கனிய வூன்றிய காரணம் என்கொலோ

இனியனாய் நின்ற இன்னம்பர் ஈசனே.”

ஆழ்வாராதிகள் சேவித்த ஆலயங்கள் மங்களாசாஸனம் பெற்றன. ‘கோயில் இல்லாத ஊரில் குடியிருக்கவேண்டாம்’ என்றபடி எங்கெங்கும் எங்கள் முன்னோர்களும், ராஜ பரம்பரைகளும் (இது பற்றி ஒரு ஆய்வுப் பட்டறை நடக்கப்போகிறது.) பாமரர்களும் கோயில்கள் எழுப்பி வழிபாடு நடத்தியதால், யாத்ரீகர்கள் போய் வந்த வண்ணம் இருந்தனர்.

அவர்களில் ஒருவர் மதுரைக்கு வந்திருந்தார். அனல் வாதம், புனல் வாதம் எல்லாம் செய்து எதிர்க்கட்சியை சிதறடித்தார். அரசனோ அந்தக்கட்சி. ராணி இவர் பக்கம். ராஜாவும் சாய்ந்து விட்டார். இதற்குள் நாட்கள்/ மாதங்கள் பல கடந்து விட்டன போலும். இவர் ஊர்ப்பக்கம் திரும்பாததால், அப்பாவுக்கு ஒரே கவலை. அடித்துப்பிடித்துக்கொண்டு, மூப்பையும். களைப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், ‘பெத்த மனம் பித்தாக’ அவரே மதுரையில் ஆஜராகி விட்டார். பிள்ளையாரையும் கண்டு களித்து, உச்சி முகர்ந்து ஆசு வாசப்படுத்திக்கொண்டபின், பிள்ளையாண்டான் அன்னையைப் பற்றி கேட்கவில்லை. அண்டையை பற்றி கேட்கவில்லை. ஊரார் சுபிக்ஷத்தைப் பற்றி கேட்கவில்லை!

தத்துவமல்லவோ பேசினார், தந்தையுமான மைந்தன்! பிள்ளையார் (திருஞானசம்பந்தர்) சிவபாத இருதயரிடம் கேட்டது:

மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழலாம் வைகலும்
எண்ணில் நல்ல கதிக்கு யாதும் ஓர் குறைவு இலைக்
கண்ணில் நல்லஃது   உறும் கமுமல வள நகர்ப்
பெண்ணில் நல்லாளொடும் பெருந்தகை இருந்ததே.

“இவ்வுலகின்கண் நல்ல முறையில் தினமும் வாழலாம்; சிந்தித்துப்பார்த்தால் அடுத்த உலகில் பெறவேண்டிய நல்ல கதிக்கும் யாதொரு விதமான குறையும் ஏற்படாது; கண்ணுக்கினிய நல்ல வளத்தோடு கூடிய கழுமலம் என்னும் சீர்காழிப்பதியின்கண் பெண்ணின் நல்லவளாகிய இறைவியுடன் பெருந்தகையாகிய சிவபிரான் நலமாக இருக்கிறான் அல்லவா1”

~ அ.ச.ஞானசம்பந்தன்

அதான்! ‘தெய்வம் தந்த வீடு’ என்று பாடினார், கண்ணதாசன்.

இன்னம்பூரான்

20 01 2013

உசாத்துணை: அ.ச. ஞானசம்பந்தன் (2005): இன்னமுதம். பக்கம் 25

இன்னம்பூரான்

புத்தாண்டு தினம்: 01 01 2013

புத்தம் புதிய நேரம்: 01 01 1906

நண்பர்களே!

மடலாடும் குழுக்களில் இருக்கும் நாம், மற்றபடி ஆடாவிடினும், மடலாடி பழகுவுமே என்ற எண்ணம் உதயமாயிற்று. இனி, முடிந்தவரை கடுதாசிகள் எழுதுவதாக, உத்தேசம். அது நம் நெருக்கத்தை மேன்மைபடுத்தும் என்று தோன்றுகிறது. நேரமின்மையால், என்னுடைய இணையதளத்திலும். வலைப்பூவிலும் பதிவுகளை ஏற்றுவதில் சில வருட தாமதம் ஆகிவிட்டது. விட்ட குறை, தொட்ட குறைகளை நிவர்த்தி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இனிமேல், என்னுடைய இணையதளத்திலும், வலைப்பூவிலும் பதிவுகளை ஏற்றி, அதற்கான தொடர்பு கொடுத்தால், அதை மனமுவந்து படிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். இதழியல், மடலாடல் குழுக்கள் விதிகளுக்கு உட்பட்டு என் இயக்கம் அமையும்.

முதற்கண்ணாக, உங்கள் யாவருக்கும் என் 2013 புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். உங்கள் அபிலாஷைகள் பூர்த்தியாக வேண்டும் என இறைவனிடன் என் பிரார்த்தனைகள்.

அன்புடன்

இன்னம்பூரான்

01 01 2013

*

திருமலையில் அலை மோதும் கூட்டம். நிரம்பி வழியும் உண்டியல். இந்து மத அபிமானிகள், சமய சந்தர்ப்பமாக அகப்பட்டுக்கொண்ட கிருத்துவ பண்டிகையை, விமரிசையாக கொண்டாடுவார்கள். ‘அதைக்கொடு’, இதைக்கொடு’ ஒம்மாச்சியிடம் பட்டியல் சமர்ப்பிப்பார்கள். சந்தடி சாக்கில், நானும் உங்கள் எல்லாருக்கும் வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

மாமாங்கம் 12 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை. இங்கோ 26 வருடங்களுக்கு பிறகு தான் நாலு இலக்கங்களும் வெவ்வேறாக அமைந்துள்ளன. (1987 ~2013). அத்துடன் விட்டு விடுவது விவேகம். இதில் ஆரூடம் தேடுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

க்ரகேரியன் காலண்டர் படி மூன்றாவது சகாப்தத்தின், 21வது நூற்றாண்டின், 2010 என்ற பத்தாண்டு வரிசையில் நான்காவது ஆண்டு பிரவேசிக்கும் இந்த தினம், கலியுகத்தின் 5114-5 ஆண்டாகக் கருதப்படுகிறது. அசிரியன் காலண்டர் அதை விட அரதப்பழசாம்: 6763. சும்மா பத்தாயிரம் ஆண்டுகளை கூட்டிக்கொண்டால், ஆச்சு ஹொலெசின் காலண்டர்: 12013. அது தொல்லியல் துறை போன்றவைக்கு பயன் படுமாம். யுனிக்ஸ் நேர பட்டியல் கொடுத்து, கணக்கு எலிகளாகிய உம்மையும், எம்மையும் பயமுறுத்தும் உத்தேசம் இல்லை.

இந்தியாவில் தொன்மை காலத்திலிருந்தே ‘காலம்/ன் மீது கவனம் அதிகம். கி.பி.நான்காவது நூற்றாண்டு காலகட்டத்திலியே ‘சூர்ய சித்தாந்தம்’ என்ற நக்ஷத்திர மண்டலம் பற்றிய நூல், உலகம் உருண்டை என்கிறது. உஜ்ஜயின் என்று இன்று கூறப்படும் அவந்தி என்ற நகருக்கும் ரோஹிதகா நகருக்கும் இடையே ஓடும் ரேகையை மையப்படுத்தி, கால நிர்ணயம் செய்கிறது.  நாகரீகத்துக்கும், பண்பாட்டுக்கும், கலைகள், கல்வி, அறிவியல் ஆகியவற்றுக்கு மூலாதாரமாக விளங்கிய மேதைகளை அணைத்து, ஆதரித்து, போஷித்தது பழங்கால மன்னராட்சிகள் என்பதற்கு சந்திரகுப்த மெளரியர், அசோகச் சக்கரவர்த்தி, தென்னாட்டு சேர,சோழ, பாண்டியர், ஷெர்ஷா ஸூரி போன்றோரின் சாதனைகள் சாட்சி. வர, வர மாமியார் கழுதை போல் ஆனாளாம் என்றபடி, 17ம் நூற்றாண்டிலியே இருண்ட காலம் தொடங்கியது. அறிவியலுக்கும் அரசாங்கத்தும் காத தூரம் என்று அந்தப்புர வாசிகளாகிவிட்ட இந்திய சமஸ்தானதிபதிகள் சூர்ய சித்தாந்ததைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. காலம் மாறாவிடினும், அங்கங்கே (தற்கால அமைப்புப்படி, ஜில்லாவுக்கு, ஜில்லா!) நேரங்கள் மாறிய வண்ணம் பாடாய் படுத்தின. மக்களை பற்றி யாருக்குக் கவலை?

1802 லிருந்து மதராஸ் நேர நிர்ணயம் என்று ஒரு நடைமுறை இருந்தாலும், 1905 வரை, அதாவது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேல், மத்திய அரசு கால நிர்ணயம் பற்றி கவலைப்படவில்லை. அலஹாபாத் அருகில் ஓடும் 82.5 கிழக்கு: என்ற ரேகையை மையப்படுத்தி, ஜனவரி 1 ,1906 அன்று இந்தியாவின் ஒரே ஒரு கால நிர்ணயத்தை பிரகடனப்படுத்தியது. அந்த பிரகடனத்தின் நினைவாக, இன்றைய தலைப்பு அமைந்தது.

ஆனால், 1947 வரை பம்பாயும், 1948 வரை இந்த விஷயத்தில் கல்கத்தாவும் தனி ராச்சியம். அது மட்டுமல்ல. இரண்டாவது யுத்த காலகட்டத்தில், செப்டம்பர் 1, 1942லிருந்து அக்டோபர் 14, 1945 வரை, இந்தியாவின் நேரம் ஒரு மணி நேரம் முந்தி வைக்கப்பட்டது. இந்த நல்ல வழக்கம் ஏன் கை விடப்பட்டது என்று புரியவில்லை. இன்றளவும் மேற்கத்திய நாடுகள், மின்சாரத்தை மிச்சம் பிடிக்க, இந்த முறையை கையாளுகின்றன.

இந்தியா ஒரு காண்டம் போன்ற பெரிய நாடு. அருணாசலபிரதேசத்தில் ஆதவன் எழும்போது, அஹமாதாபாத்தில் இருட்டு. ஆகவே, அதற்கேற்ப மணி அடிப்பது தான் விவேகம். கிட்டத்தட்ட 28 தீர்க்கரேகைகளை உட்கொண்ட நம் பிரதேசத்தில், இந்த இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் இரண்டு மணி நேர வித்தியாசம் இருப்பது என்னவோ, விஞ்ஞானம் அறிந்த உண்மை. அதை விஞ்ஞானிகள் அழுத்தமாகக் கூறினாலும், அரசு அசைந்து கொடுக்கவில்லை. பூகோள உண்மைகளை பகர்ந்து விட்டு, இந்த 28 தீர்க்கரேகைகளை உட்கொண்ட நம் பிரதேசம் பெரிதல்ல என்றும், சீதோஷ்ண நிலை ஒரு பொருட்டு அல்ல என்று அடித்துப் பேசி ‘ஒரே இந்தியா! ஒரே கால நிர்ணயம்’ என்ற அறிவியல் கலைந்த கூற்றை 2004ல்  உறுதி செய்து விட்டார், நாம் விஞ்ஞான அமைச்சர் கபில் சிபல் அவர்கள்.  ரயில்வே கால அட்டவணைகளைப்பார்த்தால் திகைத்துப் போகும் வரை, அவை பல குழப்பமான வகைகளில் காலம் தள்ளி வந்தது தெரிய வருகிறது. சொல்லப்போனால், அது பெரிய கதையாக நீண்டு விடும்.

அன்புடன்,

இன்னம்பூரான்

01 01 2013

*

உசாத்துணை:

 http://www.hindustantimes.com/editorial-views-on/Edits/Two-timing-India/Article1-246310.aspx

http://www.hindu.com/thehindu/mp/2002/01/07/stories/2002010700130300.htm

http://dst.gov.in/admin_finance/un-sq1007.htm

*

Copyright: Innamburan: The moral rights of the author has been asserted. No reproduction in any form/fashion without his prior permission.

இன்னம்பூரான்

1905ல் பிரசுரம் ஆன நூல் ஒன்று படிக்க நேர்ந்தது. சுவரொட்டியின் பாமரகீர்த்தியை அருமையாகச் செப்பியது. அதில் இருந்த படம் ஒன்று என்னை கவர்ந்தது. மயிலேறி வெளிச்சம் பாய்ச்சுகிறானொருவன். அது ஆதவனின் சூட்டை பிடித்து எரிக்கும் பூதக்கண்ணாடியல்ல போலும்! அவனது பிரகாசத்தைப் பிரிதிபலிக்கும் பாதரசம் தடவிய கண்ணாடி. சுவரொட்டிகள் அந்த மாதிரி தான். அவை கையொப்பத்தைப் போல தனித்துவம் வாய்த்தவை. ஒன்றை போல் மற்றொன்று இல்லை, விளம்பர சுவரொட்டிகளாக இருந்தாலும். எஸ்.கே. கூக்கா என்ற படைப்பாளர் சிகரம் ஒருவர் இருந்தார். ஏர் இந்தியா/அமுல் நிறுவனங்களுக்காக, அவர் எழுதிய ‘ஒரு வரியும் ஒரு படமும்’ ஆன சுவரொட்டிகள் அபாரம். தினந்தோறும் மும்பையில் மலபார் ஹில்ஸ் பிரதேசத்தில் நடை பயிலுபவர்கள் நின்று பார்த்து, நாள் முழுதும் அதே சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருப்பார்கள்.

புதுக்கோட்டையில் எமது இல்லத்தில் ஒரு அருமையான ராமர் பட்டாபிஷேக சுவரொட்டி, வரையப்பட்டிருந்தது. காலாகாலத்தில் அதைக் காப்பாற்ற முயன்றதெல்லாம் விழலுக்கு இறைத்த நீராயிற்று. அந்த மாதிரி கோயில் சிற்பங்கள், ஓவியங்கள், ஏட்டுச்சுவடிகள் எல்லாம் சுவரொட்டிகள் தாம். சந்தேகம் வேண்டாம். திருவல்லிக்கேணி அருள்மிகு பார்த்தசாரதி பெருமாள் கோயில் நுழைவாயிலில் சுவாமி விவேகானந்தர் சிஷ்யகோடி அழகியசிங்கருக்கு எழுதிய கடிதம் ஒரு கல்வெட்டாக இருக்கிறது. அதைப் படிக்காமல் உள்ளே போனால், பெருமாள் உம்மை கவனிக்க மாட்டார்.

இரண்டாம் யுத்தகாலகட்டத்தில் காகித பஞ்சம். பிரசுரங்கள் பாதிக்கப்பட்டன. கோட்டா, கீட்டா எல்லாம் சுதந்திர வாஞ்சையை கட்டிப்போட நினைத்தன. எமது படைப்பாற்றலை அரசு புரிந்து கொண்டு தடியெடுக்கும் முன் சுவரொட்டிகள் ஒட்டினோம். ஆகஸ்டு 6. 1944 அன்று விபரீதத்துக்கு பயந்து அண்ணல் காந்தி விடுதலை செய்யப்பட்டதைப் பற்றி சுவரொட்டி இயக்கம் நடத்தினோம் என்பது மங்கலாக நினைவில் இருக்கிறது. சில வேடிக்கைகள். பிரிட்டீஷ் சாம்ராஜ்ய அபிமானிகள் ரகசியமாக செலவை ஏற்றுக்கொண்டனர். எங்கள் ஆஸ்தான பாடகரான ஒச்சத்தேவன் அருமையாக சித்திரமும் வரைவான். பிரமலை கள்ளர் ஹாஸ்டல் தான் எங்கள் பாசறை. அக்காலம், உசிலம்பட்டி சின்ன ஊர். ஊரெங்கும் எங்கள் சுவரொட்டிகள் பளீரென ஜால் அடிக்கும். ஒரு வாசகம் மறக்கவில்லை.

“ தண்டலெடுத்து எம்மை அடக்க நினைக்காதே, பரங்கி துரையே!

கண்டபடி விரட்டாதே, கலைக்டர் ஐயா!

ராஜாவை மீட்டு விட்டாய், அரண்மனையிலிருந்து.

கூஜா தூக்க உனக்கு ஆளில்லை, பரங்கி துரையே.”

தப்பு இருக்கலாம். ஆனால், திருத்திக்கொடுத்தது இன்ஸ்பெக்டர் ராமய்யர். அது ஒரு காலம்.

சுவரொட்டிகள் மேலும், மேலும் ஒட்டப்படும், வாசகர்கள் வேண்டாம் என்றால் ஒழிய.

இன்னம்பூரான்

20 12 2012

படித்த நூல்:

KATE SANBORN (1905) OLD TIME WALL PAPERS:AN ACCOUNT OF THE PICTORIAL PAPERS ON OUR FOREFATHERS’ WALL WITH A STUDY OF THE HISTORICAL DEVELOPMENT OF WALL PAPER MAKING AND DECORATION: NEW YORK: THE LITERARY COLLECTOR PRESS

சித்திரத்துக்கு நன்றி: http://www.gutenberg.org/files/41664/41664-h/images/i_011.png

இன்னம்பூரான்

சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பார்கள். மக்களின் திரண்ட சக்தி கொடுங்கோல் ஆட்சியை வீழ்த்திய ஃபிரெஞ்சுப்புரட்சி இன்றளவும் உலகில் மறக்கப்படவில்லை ~ ‘விடுதலை, நேயம், சமத்துவம்.’ ஒரு தாரகமந்திரம். மக்கள் கொதித்தெழுந்து முசோலினியை தூக்கிலிட்டனர். காந்தி மஹான் அடங்கிக்கிடந்த இந்தியாவை தட்டி எழுப்பி, ஆங்கில சாம்ராஜ்யத்தை ஒடுக்கினார். ரோஸா பார்க்ஸ் அமெரிக்காவில் இனவெறியை ஒழிப்பதற்கு வித்திட்டார். இன்றைய அதிபர் ஒரு ஆஃப்ரோ அமெரிக்கன். 

இன்று எகிப்திலும், பிரேசிலிலும் மக்கள் சக்தியை சித்திர ரூபத்தில் பாருங்கள். 

எகிப்து: டஹ்ரீர் சதுக்கம்.

ரியோ மக்கள் எழுச்சி.

எகிப்தில் புரட்சியின் விளைவாக பதவியேற்ற அதிபர் மோர்சி யதேச்சதிகாரம் நாடுகிறார். அரசியல் சாஸனத்தை வரையும் கமிட்டியிலிருந்து லிபரல் சிந்தனையாளர்கள் விலக நேரிட்டது. அதனால் அந்த கமிட்டியின் ஆளுமையை கைப்பற்றியவர்களை வலுவிழக்கும் வகையில் நீதிபதிகள் சுதந்திரமாக இயங்குவதற்கு தடை விதிக்கத்தான் இந்த யதேச்சதிகாரம் நாடுதல். அதை மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள்.

பிரேசிலில், மத்திய அரசு ரியோ மாநாட்டின் எண்ணை வளத்தை மற்ற மாநாடுகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறது. ரியோ மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். 3 பிலியன் டாலர் சொத்தை இழக்க யார் தான் ஒத்துக்கொள்வார்கள்? இங்கு பிரதிநிதிகளுடன், மாநில மக்களின் போராட்டம்.

இதற்கு மேல், நுணுக்கமாக ‘சாது மிரண்டதின்’ பின்னணியை நான் அலசவில்லை. அதனால் கருத்துக்கூறவில்லை. நான் சொல்ல வருவது மக்கள் திரண்டு வந்தால், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் ஓரளவுக்கு மேல் ஈடு கொடுக்க முடியாது என்பதே. அதற்கு காலம் பிடிக்கலாம். விலை அதிகமாக இருக்கலாம். உயிர்ச்சேதம் அதிகரிக்கலாம். ஆனால், வெற்றி, மிரண்ட சாதுவுக்கே. இந்தியாவுக்கு இதில் பாடங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. சர்வதேச அமைப்புகள், இராஜ்ய பரிபாலனம், சமூகம், சமுதாயம், சட்டசபை, பஞ்சாயத்து, குழாம், சுற்றம் யாதாக இருப்பினும், அநீதி நிலைத்து நிற்காது. சாது மிரளும். வாகை சூடும்.

தர்மம் சர.

இன்னம்பூரான்

27 11 2012

சித்திரங்களுக்கு நன்றி:

http://images.fastcompany.com/upload/tahrirsquare.jpg

http://www.france24.com/en/files/imagecache/aef_ct_wire_image_lightbox/images/afp/photo_1353968672537-1-0.jpg?1353972506

இன்னம்பூரான்
14 11 2012

சில வருடங்களாகத்தான் எனக்கு தமிழார்வம். தற்செயலாக, அது நிகழ்ந்தது என் பாக்கியம். கிட்டத்தட்ட எழுபது வருடங்கள் முன்னால் பரிசாக கிடைத்தது, தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க. அவர்களின் கட்டுரை நூல் ஒன்று. அப்பொழுது ஒரு சொல் கூட புரியவில்லை. இப்போது அகஸ்மாத்தாக மறுபடியும் கிடைத்தது; புரிந்தது. அதே மாதிரி இதுவும் கிடைத்தது. வெ.சாமிநாத சர்மா அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பு என்று நினைக்கிறேன். ஒரு டால்ஸ்டாய் கதை. ஒரு நிரபராதி தூக்கிலிடப்படுகிறான். பத்து வயதில் அதை படித்து விட்டு அழுததின் நற்பயனாக, அப்பா நல்ல நூல்களை மதுரையிலிருந்து கொண்டு வந்து கொடுத்து ஊக்கமளித்தார். பிரபலங்களின் வாழ்க்கை வரலாறு நூல்கள். ஒரு அணா ஒன்று. ராமுலு பிரசுரகர்த்தா என்று நினைவு. ஆங்கிலத்திலும், தமிழிலும் தொகுப்புக்கள். அன்று பிடித்த புத்தகபைத்தியம் என் மக்களுக்கும் இருப்பது எனக்கு திருப்தி.

அது ஒரு புறமிருக்க, ஒரு கவலை என்னை ஆட்கொண்டது. புதுமைப்பித்தனின் அகல்யை சாபவிமோசனத்தை பற்றி சொன்னபோது, யார் அந்த பித்தன் என்று மெத்தப்படித்த பெண்மணியொருவர் வினவினார். தமிழுலகில் நடமாடும் நண்பரொருவரிடம் நான் தி.ஜானகிராமனின் ‘மோக முள்’ பற்றி அளவளாவியபோது அவர் தி.ஜ.ர. பற்றி பேசுகிறேன் என்று நினைத்தபோது, நான் திகைத்துத்தான் போனேன். எனக்கு பாடம் எடுத்த முனைவரொருவர் ‘தமிழில் இல்லாதது வடமொழியில் இருக்கிறதா?’ என்று உத்வேகத்துடன் வினவினார். அதன் பிறகு பல தமிழன்பர்களிடம் பேசும்போது, பெரும்பாலோர் இலக்கிய ரசனை, விமர்சனம், ஆய்வு, ஒப்பியல் ஆகியவற்றில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை என்பது புரிந்தது. இந்த இலக்குகளை நாடும் நூல்கள் குறைவு என்றாலும், இருப்பதையாவது படிக்க வேண்டாமா? அப்படி படித்ததைப் பகிர்ந்து கொள்வதால் எனக்கும் மனதில் படியும். அவரவர் சுயவிருப்பப்படி, உருப்படியாக பங்கேற்கலாம். அதான்.

இலக்கியம் வாழ்வியலின் கண்ணாடி என்பார்கள். 24 கதைகளும் இரண்டு கட்டுரைகளும் மட்டும் எழுதிய மணி (27.7.1907 ~ 6.7. 1985) உள்மனதைக் குடைந்து, சல்லடை போட்டு அரிந்து, அதை எக்ஸ்ரே படம் போல், சாட்சிக்கூண்டில் நிறுத்துவார். மாயவரத்து ஆசாமி. கும்பகோணத்தில் பல வருடங்கள் வாழ்ந்தவர். குடும்பச்சொத்தை பராமரிக்க, சிதம்பரம் வந்து சேர்ந்தார். அவரை தேடிச்சென்ற ‘இலங்கையன்’ பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுமான் வீடு தெரியாமல் திண்டாடுகிறார். அவர் வசிக்கும் தெருவிலேயே அவரை யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவருடைய புனைப்பெயர் ‘மெளனி’ பொருத்தம் தான்! ஒரு மாவு மில் நடத்தி வந்ததால்,’ மில் மணி ஐயர் என்று சொன்னால் தெரிந்திருக்கலாமோ என்னமோ! தற்கால தமிழிலக்கியத்தின் தூண்களில் ஒன்றான மணிக்கொடியில் எழுத ஆரம்பித்து பிற்காலம் ‘கசடதபற’ விலும் எழுதி வந்த ‘சிறுகதை சிற்பி’ மெளனியை, பிரபல இலக்கிய விமர்சகரான க.நா.சுப்ரமண்யன் அவர்கள் மிகவும் சிலாகித்துள்ளார். க.நா.சு. உலகசிந்தனை படைத்தவர். உலக இலக்கியங்களை ஆராய்ந்தவர். அவரே ஒரு படைப்பாளர். அவரது விமர்சனங்கள் சிலரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்றாலும், அவற்றின் அலசல்களை புறக்கணிக்க முடியாது.

1984ல் பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுமான் மெளனியுடன் நடந்த நேர்காணலை விவரிக்கும்போது, தன்னுடைய, தருமு சிவராமு, நமது வெங்கட் சாமிநாதன், சச்சிதானத்தனின் ஆகியோரின் கருத்துக்களயும் தந்துள்ளார். அவற்றின் சுருக்கம்:

நுமான்:

முதுமையின் தாக்கம் அதிகம். அவருக்கு ஈழத்து தமிழ் பணி பற்றி அவ்வளவாக தெரிந்திருக்க வில்லை. ஆங்கில இலக்கியம் நிறையப் படித்திருக்கிறார். தமிழ் முறையாகப் படித்ததில்லை.  படைப்பாளிக்குரிய நுண்ணுணர்வு விமர்சகனுக்கு வேண்டும் என்றார். அவருக்கு தத்துவம், பண்பாடு, நாகரீகம் என்றெல்லாம் ஆர்வமிருந்தது. ‘…தன்னைப் பற்றி தனது படைப்புக்களைப் பற்றியே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு ஒரு நிகழ்காலம் இல்லாது போய்விட்டதை உணர வருத்தமாக இருந்தது…’. கதை எழுதிய அவர் தலைப்புகளை பத்திரிகைக்காரர்களிடம் விட்டு விட்டாராம்.’தனது கதைகளைத் தான் ஒரே இருப்பில் எழுதி முடித்து விடுவதாகச் சொன்னார்…உங்கள் மொழி  நடையைப் பிரக்ஞை பூர்வமாகக் கையாள்கிறீர்களா என்று கேட்டேன். இல்லை. அப்போது வருவதுதான் எழுத்து என்று சொன்னார்… தன்னுடைய புத்தகங்கள் இப்போது கிடைப்பதில்லை என்றும் யார் விரும்பினாலும் அவற்றை மறுபிரசுரம் செய்து கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னார்…’.

‘… சில சொற்பிரயோகங்களைப் பொறுத்தவரையில் மௌனி பிரக்ஞை பூர்வமாகவும் பிடிவாதமாகவும் இருந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது… ஆனால் வாக்கிய அமைப்பில் எப்போதும் அவர் பிரக்ஞைபூர்வமாக இருந்திருக்கிறார் என்று சொல்வதற்கில்லை. அவருடைய வாக்கியங்கள் பல தாறுமாறாக உள்ளன…

தருமு சிவராமு

‘மௌனிக்கு தமது கதைகளில் ஒவ்வொரு சொல்லுமே முக்கியமானது. சொற்களின் அர்த்தத்தோடு, சில வேளைகளில், அவற்றின் சப்த அமைப்பையும் கூட அவர் கவனத்தில் ஏற்கிறார்: “எவற்றின் நடமாடும் நிழல்கள் நாம்?” (அழியாச்சுடர்) என்ற வரியில் ‘எவற்றின்’ என்ற சொல் தவறு, ‘எவைகளின்’ என்பதே சரி என ஒருவர் மௌனியிடம் சொன்னாராம். மௌனி “அச் சொல்லின் சப்தம் அந்த வசனத்திற்குத் தேவைப்படுமான சப்தமே அவ்வரியிலுள்ள கேள்விக்கு அதிக வலிமையைக் கொடுக்கிறது” என்று கருதினாராம். ‘இங்கு மௌனி தனது கதைகளைத் திரும்பத் திரும்ப எழுதிச் செப்பனிடுபவர் என்ற கருத்தே முக்கியமானது.’ என்று கூறும் நுமான் அவர்கள், மெளனி தன்னிடம் சொன்னது, இதற்கு முரண் என்று சுட்டுகிறார்.

வெங்கட் சாமிநாதன்: ‘மௌன உலகின் வெளிப்பாடு’:

‘மௌனி எழுத உட்கார்ந்தால் கடுமையாக உழைப்பவர். பலமுறை திரும்பத் திரும்பத் திருத்தி எழுதுவார்… பிரசுர கர்த்தரின் பொறுமை எல்லை கடந்து சோதிக்கப்படும் வரை திருத்தம் செய்துகொண்டே இருப்பார்.’

கி.அ. சச்சிதானந்தன்

“(மௌனி) எழுதுவதற்கு நிரம்ப கால அவகாசம் எடுத்துக்கொள்வார். ஒவ்வொரு சொல்லையும் சுண்டிச் சுண்டிப் பார்ப்பார். ஒரு நாளைக்கு ஒரு வாக்கியத்தோடு நிறுத்திக் கொண்டதும் உண்டு. தமிழில் முதலில் வரவில்லை என்றால் ஆங்கிலத்தில் எழுதிவிடுவார். பின்னால் தமிழ்ப்படுத்துவார். ஒரு கதைக்கு இருபது டிராப்ட் கூடப் போட்டிருக்கார்.”.

ஒரு இலக்கியவாதியை பற்றி நால்வரின் கருத்துக்களை சுருக்கி அளித்திருப்பதால், பேராசிரிய உசாத்துணையில் இருக்கும் நுமானின் முழுக்கட்டுரையையும்  நீங்கள் படித்தால் நல்லது.

நன்றி, வணக்கம்.
இன்னம்பூரான்
உசாத்துணை:

http://azhiyasudargal.blogspot.co.uk/2010/10/blog-post_22.htmlஅ