Author: ஜெயராமசர்மா

-எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண், அவுஸ்திரேலியா

   வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழும் வகையினை யாவருக்கும் காட்டுகின்ற நெறிமுறைகள் அனைத்தையும் தன்னகத்தே கொண்டதாக இந்துமதம் விளங்குகின்றது. ‘கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம்’ என எண்ணுபவர்களையும், “இப்படித்தான் வாழவேண்டும்” என அன்புடனும், அரவணைப்புடனும் அணுகி அவர்கள் அனைவரும் வாழ்வதற்குத் தேவையான வற்றைக் காட்டி நிற்பதால் இந்துமதம் – “என்றும் வாழும் நெறியாக” இருந்து வருகிறது எனலாம். நெகிழ்ச்சியும், சகிப்புத்தன்மையும், சுதந்திரமும் கொண்டதாக இந்துமதம் திகழ்கின்றமையாலும் அதனை- ஒரு வாழும் நெறி என்று குறிப்பிடலாம்.              

  உலகில் பல மதங்கள் காணப்படுகின்றன. அவற்றுக்கெல்லாம் – தொடங்கியவர்கள், தொடங்கியகாலம் என ஒரு வரையறை காணப்படுகிறது. ஆனால் இந்துமதத்தை யார் தொடக்கினார்கள்? எப்பொழுது தொடங்கப்பட்டது? என்பதற்கு எந்தவித ஆதாரங்களும் காணப்படவில்லை. ஆதியும் அந்தமும் அற்ற மதமாக இந்துமதம் விளங்குவதைக் காண்கின்றோம். இதனால்தான் இந்துமதத்தை “சனாதன தர்மம்” என்று குறிப்பிட்டனர். ‘சனாதன’  என்றால் நிலையானது என்று பொருளாகும். அதாவது நித்தியமானது, அழிவில்லாதது என்பதாகும். இதனாலும் இதனை வாழும் நெறி என்று அழைக்கலாம்.                                  

   குரங்கிலிருந்து பிறந்தவன் மனிதன் என்று கூறப்பட்டு வந்ததை நாமனைவரும் கேட்டிருக்கின்றோம்.அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக ‘மனமொரு குரங்கு’ என்று ஓர் உதாரணம் காட்டப்படுவது நோக்கத்தக்கது.                                   

   விலங்காக இருந்த மனித சிந்தனை, செயற்பாடு யாவும் சற்று மாறுதலடைந்து சிந்திக்கதக்க மனிதனாக மாற்றம் அடைந்ததற்குக் காரணம் மனிதவாழ்விலேற்பட்ட  படிப்படியான மாற்றங்களேயாகும்.

  மாற்றம்மடைந்த மனிதனிடம் விலங்கின் தன்மைகள் முழுமையாக விட்டு நீங்கவில்லை என்பதைத் தக்க சமயத்தில் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. உணர்ச்சி மேலிட்டு நிற்கின்ற பொழுது மனிதனால் செய்யப்படுகின்ற ஆக்ரோஷமான நடவடிக்கைகள் – இன்னும் மனிதனிடமிருந்து மிருக இயல்புகள் மறையவில்லை என்பதையே காட்டிநிற்கிறது எனலாம்.

  அந்த இயல்புகளை மாற்றி மனிதனை மனிதனாகவும் – அந்த மனிதனைப் புனிதனாகவும் மாற்றும் தன்மைகள் பலவற்றைத் தன்னகத்தே கொண்டதாக இந்துமதம் திகழ்வதால் அது   “ஒரு வாழும் நெறியாக” விளங்குகிறது எனலாம்.                                

 மதங்களும் – மதங்கள் வகுத்த கடவுள் கோட்பாடுகளும் மனிதனைப் புனிதம் மிக்கவனாக மாற்றுவதற்கே அன்றி – அவனை அடக்கி, ஒடுக்கிவைப்பதற்கு அல்ல. மதங்களும் அவற்றின்  கொள்கைகளும் மனிதன் தன் வாழ்வில் முன்னேற்றம் கொள்ளவும்  அவனுள் தூய்மையை ஏற்படுத்தவுமே அமைந்தன. ஆனால் சில மதங்கள்  மனித சமுதாயத்தை அடக்கி, ஒடுக்கிவைக்க முனைகின்றன. சர்வாதிகாரப் போக்குடையனவாகவும் காணப்படுகின்றன. செய் அல்லது செத்துமடி என்னும் இராணுவத் தோரணை கொண்டனவாகவும் இருகின்றன.  சமயமாக இல்லாமல் சர்வாதிகாரம் கொண்டனவாக மாற முற்படுகின்றன.                  

  இவற்றுக்கு மத்தியில் இந்துமதமோ மாறுபட்டு, வேறுபட்டு நிற்கிறது. பூரண சுதந்திரம் கொண்டதாக இந்துமதம் விளங்குகின்றது. இந்து மதத்தவர்கள் அம்மதத்தை விட்டுச்சென்றாலும் சரி – வேறு மதத்தவர்கள் இந்துமதத்தில் இணைந்தாலும் சரி அதையிட்டு இந்துமதம் கண்டு கொள்ளுவதேயில்லை.

  கடலினுள் பல இடங்களிலிருந்து வரும் ஆறுகள் கலக்கின்றன. அந்த ஆறுகள் வந்தாலும் சரி வராவிட்டாலும் சரி கடல் ஒரு போதும் கவலைப்படுவதே இல்லை. வருகின்ற ஆறுகளை மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுவதைப் போன்று – பரந்து விரிந்த கடலாக விளங்கும் இந்துமதமும் வருவோரையெல்லாம் மகிழ்வோடும் பரிவோடும் அணைத்துக்கொள்ளும் அன்பும், சகிப்புத்தன்மையும் கொண்டிருப்பதனால்தான் அது என்றும் “ஒரு வாழும் நெறியாக” இருக்கின்றது.                                              

  வாழ்க்கையை எப்படி வாழலாம் என்பதற்கு இந்துமதம் பல படிமுறைகளைக் காட்டுகின்றது.பிரமசாரியாக, கிரகஸ்தனாக, வானப்பிரசஸ்தனாக, சன்னியாசியாக வாழலாம் என்று காட்டிநிற்கிறது. நடைமுறைக்கு இது ஏற்கக் கூடியது எனப் பெரியவர்கள் இன்று கருதுகின்றனர். இல்லறவாழ்வில் ஈடுபடும் முன்பு ஒருவன் மாணவனாக இருந்து கல்வி கற்கவேண்டும். மாணவப் பருவம் பிரமசாரியத்துக்கு உரியது என்பதை எவரும் மறுக்கமுடியாதல்லவா?

  கற்றுத் தேர்ந்தபின் நல்ல மனைவியாகத் தேர்ந்தெடுத்து வாழுதல் கிரகஸ்தம் ஆகிறது. கற்று முடித்தபின் இல்லறத்தில் ஈடுபடும் பொழுது வாழ்வு பயனுடையதாக அமையும்  அல்லவா? பொருள் ஈட்டவும், தானதர்மம் செய்யவும் , மக்கட் செல்வங்கள், உற்றார் உறவினருடன் இசைந்து வாழவும் இல்லறமாகிய நல்லறம் பொருத்தமானதாக இருக்குமல்லவா?

   இல்லற இன்பத்தில் திளைத்துப் பின் வாழ்வின் நெளிவு சுளிவுகளை நன்றாக உய்த்து  உணர்ந்தபின் மனம் துறவையே நாடுவது இயல்பான ஒன்றே. இதுவே உண்மையான முதிர்ச்சியும் கூட. எனவே இல்லறமாம் நல்லறத்தின் நிறைவில் ஏற்படுவது துறவறம்  ஆகிறது.

   மனித வாழ்வை மிகவும் நுட்பமாக மதிப்பீடு செய்து – அதற்கான பருவங்களையும்  அடையாளம் கண்டு – அதன்படி வாழும் நிலைகளில் என்னென்ன கடமைகளை எல்லாம் ஆற்றவேண்டுமென்பதையும் வகுத்து வைத்து வாழ்க்கையை வாழ விழைபவர்களுக்குக் காட்டிநிற்கிறது இந்துமதம். இதனால்தான் இது “வாழும் நெறி ” எனப் போற்றப்படுகின்றது.                                                                        

    இல்லற வாழ்வை இந்துமதம் பெரிதும் போற்றுகின்றது. இல்லற வாழ்வில் பெண்ணின் இடம் மிகவும் உன்னதமானதாகும். பெண்ணைப் போற்றாத எந்த ஒரு அமைப்பும் உயிரோட்டம் உள்ளதாக இருக்க மாட்டாது. இதனை நன்குணர்ந்த காரணத்தால் – பெண்மைக்கு  உயரிய இடத்தை இந்துமதம் வழங்கியிருக்கிறது எனலாம்.                                 

  பெண்மையென்றால் – மென்மையும், பொறுமையும், அன்பும், அரவணைப்பும், பாசமும், நேசமும் மிக்கதென்பதே கருத்தாகும். இவையனைத்தையும் கொண்டதாக இறைத்தன்மையும் இருக்கின்றது. இதனால்தான் பெற்ற தாயைத் தெய்வமாகப் போற்றும் நிலையை இந்து மதம் தன்னுள் கொண்டிருக்கின்றது.                                                                 

   பெண்மையைத் தெய்வமாக்கிய பெருமையை இந்துமதம் எடுத்துக் கொள்கிறது. கல்வி, செல்வம், வீரம் இம்மூன்றும் எந்தமொழி,எந்தநாடு, எந்தவினம் என்று இல்லாமல் யாவருக்கும் தேவையானதே. அது மட்டுமல்ல இவை மூன்றும் இல்லாவிட்டால்  முழுமை என்பதற்கே அர்த்தம் இல்லாது போய்விடும். அடிப்படையான அத்தியாவசியமான இம்மூன்றையும் தருகின்ற கடவுள் சக்தியாக சரஸ்வதி, லக்‌ஷமி, துர்க்கை எனப் பெண்மையையே  உருவகப்படுத்திக் காட்டிய இந்துமதம் உண்மையிலேயே சிறந்த ஒரு வாழும் நெறிதான் என்பதை மறுக்கமுடியாது.

   கல்வி,செல்வம், வீரம் இவற்றை நினைத்தவுடன் பெற்றுவிட முடியாது. இவற்றைப் பெறுவதற்கு மிகுந்த பொறுமை வேண்டும். பல சோதனைகளை வேதனைகளைத் தாங்க வேண்டும். சில தியாகங்களைச் செய்ய வேண்டும். தன்னம்பிக்கை நிறையவே வேண்டும்.  இவையாவும் பெண்களிடம் நிறைந்து காணப்படுவதால்தான் பெண்மை  தெய்வீகம் ஆக்கப்பட்டது.

   இந்துமதம் இல்லறத்தைப் போற்றுகின்ற போதும் – துறவறத்தையும் ஒதுக்கிவிடவில்லை. இல்லற இன்பம் நிறைவுபெறும் நிலைவந்ததும்  துறவறம் என்னும் ஒரு நிலையும் இருக்கிறது என்று இந்துமதம் காட்டுகிறது. இல்லற வாழ்வில் ஈடுபட விருப்பம்  இல்லாவிட்டால் துறவறத்தை தேர்ந்தெடுத்து அதன்படியும் நடக்கலாம் என்றும் வழிகாட்டி நிற்கிறது. துறவறம்தான் கட்டாயம் என்றோ – இல்லறந்தான் கட்டாயமென்றோ வற்புறுத்த வில்லை. இரண்டையும் காட்டி விரும்பியதை வாழ்க்கை ஆக்கிக்கொள் என்னும் சுதந்திரத்தை இந்துமதம் வழங்கி நிற்கிறது.

   உயிர்வாழ்வதற்கு உணவு இன்றியமையாதது.’உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே’ என்பது இதனை வலியுறுத்தி நிற்கின்றது. இந்துமதம் பலவிதமான தர்மங்களைக் காட்டி நிற்கிறது. அவற்றில் அன்றும் இன்றும் என்றுமே தலையான தர்மம் அன்னம் இடுதலேயாகும். எந்த தானத்தைச் செய்தாலும் அதனைப் பெற்றுக் கொண்டவர்கள் திருப்தியை வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஆனால் அன்னத்தைப் பெற்றுத் தனது பசியினைப் போக்கியவர்கள் மட்டுமே – உலகில் மனமாரத் திருப்தி அடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் போதும் என்று வாய்விட்டுச்சொல்லிநிற்பார்கள். இதனால்தான் அன்னதானத்தைச் செய்வது மேலானது என இந்து மதம் சொல்லுகிறது. இது ஒரு சிறந்த வாழும் நெறி அல்லவா?

   குடும்ப உறவு வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமானது தாய், தந்தை, மகன், மகள், மாமா, மாமி, மைத்துனன் எனக் குடும்ப உறுப்பினர்கள் வாழ்க்கையில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றனர். இப்படியான உறவு நிலைகளை இந்துமதம் மிகவும் நுட்பமாகக் கடவுள் கொள்கையுடன்  இணைத்துவிட்டது.

   கடவுளை வழிபடுகின்ற பக்தன் கடவுளைத் தாயாக, தந்தையாக, நண்பனாக, காதலனாக, காதலியாக, குழந்தையாக, நினைந்து வழிபடுகின்றபொழுது அவனது மனம் இறைஅருளில் ஒன்றிவிடுகிறது.

   சிவன் தந்தையாகவும், பார்வதி தாயாகவும், விநாயகரும் முருகனும் அவர்களது பிள்ளைகளாகவும், பிரம்மா, விஷ்ணு , இந்திரன் உறவினராயும் – தேவர்கள் ஏனைய உறவுகளாவும் நண்பர்களாகவும் இந்துமதம் கடவுளையே குடும்பத்துக்குள் கொண்டுவந்துவிட்டது. இந்தச் செயற்பாடானது பார்ப்பதற்கு வேடிக்கையாகவும் விநோதமானதாயும் இருக்கும். ஆனால் இதனை வேடிக்கை என்று எடுத்துக் கொள்ளல் கூடாது.

   ஆண்டவன் என்பவன் யாராலும் அணுகமுடியாதவன் அல்ல. அன்பும், பாசமும், அரவணைப்பும் கொண்ட குடும்ப உறுப்பினன் போன்றவனே ஆண்டவன். அவனை அடைய அவன் அருளைப்பெற அன்பும், பொறுமையும், தயாளமும், தர்மமும், சகிப்புத்தன்மையும், பாசமும், உள்ளத்தில் ஏற்படுமானால் நிச்சயமாக ஆண்டவனைக் காணமுடியும் என்னும் உயர்ந்த தத்துவத்தை யாவருக்கும் விளங்கப்பண்ணுவதற்கே இந்துமதம் குடும்ப உறவை  இறைவனுடன் இணைத்தது என்பது மிகவும் கவனிக்கப் படவேண்டிய விஷயமாகும்.

   நாளாந்தம் நாம் கைக்கொள்ளும் நடைமுறைகள் அத்தனையிலும் இந்துமதம் தன்னை உள்நுழைத்துக் கொண்டுள்ளது. உண்பது தொடக்கம் உறங்குவதுவரை இந்துமத நெறிகள் பரவிக் கிடப்பதைக் காணலாம்.

  இந்து மதத்தில் மிகவும் முக்கியமானது ஆசாரமாகும்.ஆசாரம் என்றால் என்ன? ஆசாரம் என்றால் சுகாதாரம் என்பதுதான் கருத்து. உடலையும் சுத்தமாக வைத்திரு; உள்ளத்தையும் சுத்தமாக வைத்திரு இதுதான் இந்துமதத்தின் அடிப்படை வாழும்நெறி எனலாம். இதற்குப் பலவிதிமுறைகளை இந்துமதம் வைத்திருக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் எவரும் உலகத்தில் கடைப்பிடிக்கலாம். அப்படிக் கடைப்பிடிப்பதற்கு இந்துமதம் எந்தத் தடையும் போடவில்லை. கடைப்பிடிப்பவர்கள் யாவரும் இந்துநெறிப்படி வாழ்பவர்கள் என்றுதான் எடுத்துக்கொள்ளும் பரந்த நோக்கே இந்துமதம் இன்னும் வாழும் நெறியாக இருப்பதற்குக் காரணம் எனலாம்.

   அவசர கதியில் இன்று உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. மக்களும் அதன் வழியிலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதனால் அவர்களிடம் அமைதி இல்லை. ஆனந்தம் ஓடிவிடுகிறது. எதற்கும் பதட்டமும் படபடப்பும் ராஜச வாழ்க்கைதான் அவர்களிடம் குடிபுகுந்து விட்டது. இதற்குக் காரணம்  நாகரிகம் என்னும் உருவத்தில் உள்புகுந்த தீராத தலைவலியே எனலாம்.

   வாழ்கைமுறை மாறிவிட்டது. மனிதர்களின் சமூக அமைப்பே மாறிவிட்டது. இந்த நிலை நீடிக்கக் கூடாது எனப் பல பெரியவர்கள் கூக்குரல் எழுப்புகிறார் கள். ஆனால் அவையும் எடுபடுவதாக இல்லை.

    நவீன நாகரிகத்தினை உயர்வெனக் கருதியவர்கள் மத்தியிலேயே ஒரு விழிப்புணர்ச்சி ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதாவது – இந்துமத நெறிகளின்படி வாழ்வதுதான் சிறந்தது என்னும் சிந்தனையாகும். மொழிகடந்து நாடுகடந்து இனம்கடந்து இந்த எழுச்சி வந்திருக்கிறது.அதற்கு அடிப்படை இந்து மதத்தின் சாத்வீகமாகும்.

  இந்துமதம் என்பது உலகினுக்கு நல்ல வாழும் நெறியைக் காட்டி நிற்கிறது. எவரையும் நோகடிக்காமல் அன்பினால் கட்டியணைக்கும் தத்துவத்தை இந்து மத நெறி வழங்கி நிற்கிறது. மதம் பிடிக்கும் மனித இனத்தை மீட்கவேண்டும் என்பதுதான் இந்துமதத்தின் முக்கிய குறிக்கோளாகும். எந்த மதத்தாரையும் அரவணைக்கும் உயரிய பாங்கினை இந்துமதம் தன்னுள்ளே கொண்டிருக்கி றது. நல்லவற்றை வாழ்க்கை ஆக்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று சாத்வீகமாக அனைவருக்கும் வழங்கும் நெறியினை இந்துமதம் நெறியாக்கி வைத்திருப் பதனால் அது ஒரு சிறந்த வாழும் நெறியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

எம். ஜெயராமசர்மா B.A Hons , Dip.in.Ed, Dip.in.Soc , M.Phil Ed,SLEAS,

கல்வி இயக்குநர் , விக்டோரியா இந்துக்கல்விமைய ஆலோசகர்

மெல்பேண் … அவுஸ்திரேலியா

தலையங்கத்தைப் பார்த்ததும் சிறுகதையா அல்லது நாவலா என்றுதான் எண்ணத் தோன்றும். இது சிறுகதையோ நாவலோ அல்ல. மனித வாழ்விலே உடைகள் இடம்பெற்ற வரலாற்றை ஒரு பார்வையாய்ப் பார்ப்பதாகவே இக்கட்டுரை அமையப்போகிறது. உடையைப் பற்றிய சிந்தனை ஏன் , எதற்கு இப்பொழுது வந்திருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். அதற்குக் காரணம் உடையருமை உணராமல் இருகின்ற நிலைமையேயாகும். உடையில்லா வாழ்ந்த மனிதன் ஒன்றையும் பற்றிச் சிந்திக்காமல் கிடைத்ததை எல்லாம் உண்டு – கிடைத்த இடத்திலே உறங்கி – இருந்தான். ஆனால் காலகதியில் அவனது வாழ்க்கை முறையே மாறுபட்டது. வேறுபட்டது.

உடையில்லா வாழ்ந்தவனிடத்து ஏற்பட்ட உளமாற்றம் அவனை மரவுரி தரிக்கச் செய்தது. விலங்குகளின் தோலினை அணியச் செய்தது. இந்த வளர்ச்சி படிப்படியாக மாறி பலவித உடைகளை அணிந்து நாகரிக வாழ்விலே வாழுவதற்கு இட்டுச் சென்றது எனலாம்.

“ஆடையில்லா மனிதன் அரை மனிதன்” என்னும் பழமொழி தோன்று வதற்கும் உடையானது மனித வாழ்வில் முக்கியத்துவம் பெற்றுவிட்டது. விலங்குகளுடன் காட்டில் தானு மொருவகை விலங்காகவே மனித வாழ்வு அமைந்திருந்தது. பரிணாம வளர்ச்சியில்-  சிந்தனை என்பது மனிதனிடம் ஊன்றத் தொடங்கியதால் வெட்கம் பற்றியும், மான மென்னும் உணர்வு பற்றி யும் உணரத் தொடங்கினான். அப்பொழுது தான் மானத்தைக் காக்க உடையை தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்கு ஆளாகினான் என்பது வரலாறு.

காலகதியில் இந்த உடையானது மனிதனது நாகரிகத்தின் உச்ச வெளிப் பாடாக ஓங்கி நிற்கிறது. உணவு, உடை , உறையுள் என்பன மனிதனது அடிப்படைத் தேவைகள் என்பது யாவருக்கும் தெரியும் விபரமாகும். இதில் உணவுக்கு அடுத்து உடை வருவதை நாம் கவனித்தல் வேண்டும். இதிலேயே பரிணாம வளர்ச்சி காட்டப் படுகிறது. ஆதி மனிதனுக்கு ஆரம்பத்தில் உணவு தான் முக்கியமாகப் பட்டது. உயிர்வாழ உணவுதானே அவசியம். அதனால் உணவு கிடைத்தால் போதும் என்னும் நிலை அப்பொழுது காணப்பட்டது. அதன் பின்தான் உடைக்கே மனிதன் வருகிறான். இந்த உடையைப் பற்றிய சிந்தனை வந்த பின்னர்தான் மனிதனது வளர்ச்சி சிறப்பான பாதையை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்குகிறது எனலாம்.

“இரக்கப் போனாலும் சிறக்கப்போ” – “கந்தையானாலும் கசக்கிக் கட்டு” “உண்பது நாழி உடுப்பது இரண்டு முளம்” – “உடுக்கை இழந்தவன் கைபோலாங்கே” என்றெல்லாம் எடுத்துக்காட்டுகள் வருவதுவே – உடையின் வருகையும் அதன் முக்கியத்துவத்தினாலுமே என்பது தெரிகிறதல்லவா? பண்பாடு , கலை, கலாசாரம், யாவற்றையும் பிரதிபலிக்கும் வகையிலே உடையின் பங்களிப்பு இன்றியமையாததாக  இருக்கிறதல்லவா? உடுத்தும் உடைகளைக் கொண்டே மக்களை இனம்கண்டு கொள்ளலாம். பல்லின கலாசாரத் தொட்டிலாக இன்று உலகம் விளங்குகிறது. அதில் உள்ள மக்களும் பலவித உடைகளில் பவனி வருவதனையும் இன்று காண்கிறோம் அல்லவா? அவரவர் கலாசாரத்துக்கு ஏற்ப வருகின்ற கொண்டாட்டங்கள், விழாக்கள் பண்டிகைகள், இவைகளுக் கெல்லாம் விதவிதமான உடைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அணிவதனை எங்குமே காணலாம்.

இன்ப நிகழ்வுகளுக்கு உடுத்தும் உடைகளும் நிறங்களும் வேறுபட்டவை. அதேவேளை துன்பத்தைத் தரும் நிகவுகளுக்கான உடைகளும் அவற்றின் வண்ணங்களும் வேறு விதமானவை. வண்ணவண்ண உடைகளும் அவரவரின் எண்ணங்களைப் பொறுத்தே அமைகின்றன. மங்கலத்திற்கு மஞ்சள் உடையைத் தெரிவு செய்கிறார்கள். அதேவேளை வெள்ளையைத் தேர்வு செய்வாரும் இருக்கிறார்கள். கறுப்பு வண்ண உடையைத் துக்கமாக நினைப்பாருமுண்டு. அதேநேரம் எதற்குமே கறுப்புடையைச் சாதாரணமாக அணிவாரும் காணப்படுகிறார்கள்.

உள்ளத்தில் தோன்றும் எண்ணங்கள் உடையிலும் பிரதிபலிப்பதைப் பெரும்பாலும் காணக் கூடியதாகவே இருக்கிறது. உலகிலே பலவிதமான ஆட்சிமுறைகள் இருக்கின்றன. அங்கெல்லாம் அரசாட்சியில் உள்ளவர்களுக்கு என்று – வண்ணமும் உடையும் வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கும். அந்த உடைகளும், வண்ணமுமே அவர்களது நாட்டின் அந்தஸ்த்தை காட்டுவதாகவும் கூட  அமைந்துவிடும்.

அரசாட்சியில் நம்பிக்கை வைத்து நடக்கும் நாடுகளில் அரச பட்டமளிப்பு விழாக்களிலும், ஆட்சியாளர்களின் உடைகளிலும் பலவண்ணங்களும் பல வடிவங்களும் இடம்பெறுவதை இன்றும் காண்கின்றோம்.

புதுவருடப் பிறப்பு, பொங்கல் பண்டிகை, தீபத்திருநாள், நத்தார்விழா, இஸ்லாமிய விழாக்கள், என்று இன்னோரன்ன நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் பலவித உடைகளை மக்கள் தேர்ந்தெடுத்து அணிந்து மகிழ்ச்சியடைவார்கள். எல்லா நாட்டிலும் எல்லா மக்களும் தங்களின் திருமண விழாக்களில் அணியும் உடைகள் மிகவும் நேர்த்தியானதாகவும் உயர்ரகமாகவும் கண்ணையும்,கருத்தையும் கவருவதாய் அமைந்திருக்கும்.

உள்ளத்துக்கும் உடைகளுக்கும் தொடர்பு இருக்கின்றதா என்றால் நிச்சயம் உண்டு என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இதனைக் கருத்தில் கொணடேதான் ” சீருடை ” என்பதை நாடுகள் தோறும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது. நாடுகள் தோறும் இருக்கும் முப்படைகளுக்கும் தனித்தனியாகச் சீருடைகள் இருக்கின்றன. அந்தச் சீருடைகளை அவர்கள் அணிந்ததுமே அவர்களது உள்ள மதில் உற்சாகம் ஊற்றெடுக்கும். முப்படைகளில் உள்ளவர்களின் தரத்தினுக்கு ஏற்பவும் அவர்களின் உடைகளின் வடிவமைப்பும் அமைந்திருக்கும்.

விமான ஓட்டிகள், கப்பல் மாலுமிகள் அவர்களுக்கான சீருடையினை அணியும் பொழுது அவர்கள் தங்கள் வேலைகளை உற்சாகமாகச் செய்யும் நிலை ஏற்படுகிறது. சத்திர சிகிச்சைக் கூடத்துக்குள் கடமையாற்றுவோர்க்கு என்று தனிச்சீருடைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை அணிந்தததும் அவர்களை அறியாமலேயே தங்கள் பணிகளைச் சிரத்தையுடன் ஆற்ற விளைந்துவிடுகிறார்கள். எல்லா நாடுகளிலும் உள்ள பாடசாலைகள் தங்களின் மாணவர்களுக்கு எனத்தனியான சீருடைகளைத் தெரிவு செய்து வைத்திருக்கின்றன. மாணவர்கள் சீருடைகளை அணிந்தவுடன் அவர்களது உள்ளத்தில் நல்ல சிந்தனைகள் அதாவது கற்றல் பற்றியும் அதன்வழி நிற்றல் பற்றியுமான எண்ணங்கள் உருவாவதற்கு வழிவகுப்பதை அனுபவித்தால் உணர்ந்து கொள்ளமுடியும்.

மதங்களை அடையாளப் படுத்தவும் உடைகள் உதவுகின்றன. பலவித சீருடைகளை பல மதத்தைச் சேர்ந்த மதகுருமாரும் அணிகிறார்கள். ஒவ்வொரு மதகுருமாரும் தமக்கென உடைகளையும் வண்ணங்களையும் தேர்ந்தெடுத்து அதனையே அணிகின்றார்கள். இந்துமதத துறவிகளும், பெளத்தமதத் துறவிகளும் காவி வண்ணத்தை உடையாக்கி இருக்கிறார்கள். ஏனைய மதகுருமார் கறுப்பு, வெள்ளை வண்ணங்கொண்ட உடைகளையும் தமதாக்கிக் கொண்டுள்ளார்கள். சீருடைகள் என்பது சிறப்பானது. சீர்மையினை உடையது. சீருடைக்கு உலகு எங்கும் கெளரவமும் மரியாதையும் எக்காலத்தும் வழங்கப்பட்டே வருகிறது. சீருடை அணிந்தால் சிந்தனை வளரவேண்டும். நல்ல சிந்தனையை விதைப்பதற்கே சீருடை என்று பெயரிட்டு, தனியான உடையினைத் தெரிவு செய்திருக்கிறது உலக சமுதாயம். ஆனால் இன்று சீருடை உடுத்திய பலர் சீரழிவு செய்யும் செயல்களை மேற்கொள்வதால் சீருடை என்பதற்கே அர்த்தமற்ற நிலையே ஏற்படுவதை காண முடிகின்றது.

மாணவர் சீருடையில் செய்யக் கூடாதவற்றைச் செய்கிறார்கள். மதகுருமார் மதத்தின் உச்சத்தில் ஏறி வெறிகொண்டு நெறி அழித்து விலங்கெனவே ஆகி நிற்கிறார்கள். காவல் துறையினர் சீருடையுடனேயே காட்டுமிராண்டிகளாகி நிற்கின்றார்கள். இராணுவச் சீருடையை அணிந்து இழிவான பலவற்றை ஆற்றி இரணியர்களாக மாறி நிற்பதையும் காண்கின்றோம்.

மதகுருமார் சீருடையை அணிந்து விட்டால் மனத்தில் சாந்தம் வரவேண்டும். அமைதியின் இருப்பிடமாக மாறவேண்டும். அன்பு, கருணை, பாசம், நேசம் நட்பு, அனைத்தும் அவர்களின் உள்ளத்தில் அமர்ந்து விடவேண்டும். ஆண்டவனின் பிரதிநிதியாக அனைவரும் மதகுருமாரை மதிக்கின்றார்கள். அப்படியானவர்கள் அஹிம்சைதனை ஒழித்து அரக்கத்தனமும், ஆவேசமும் கொண்டவராய் அராஜகத்தினைத் தூண்டிவிடும் பாங்கில் செயல்பட்டால் சீருடைக்கே அர்த்தம் இல்லாமல்தானே போய்விடும் !இப்படியானவர்க்குச் சீருடை என்பது எப்படிப் பொருந்தி வரும்? சீருடையினைச் சீரழிக்கும் கீழ்மைக் குணமுடையோரால் சீருடையின் சிந்தனையே சிதறடிக்கப்படுகிறது.

உடையும் உள்ளம்  – உடைகளால் வரக்கூடாது. உடை உள்ளத்தை மாற்ற வேண்டும். வண்ணங்கள் யாவுமே மனித எண்ணங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன என்று உளவியலாளர்கள் சொல்லுகிறார்கள். அதனால் தான் யாவரும் வெளிச்சத்தை விரும்புகின்றார்கள். இருட்டை எவரும் இணைத்துக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. மனம்கூட வெள்ளையாகவே இருக்க வேண்டும். மனமிருண்டால் அங்கு வாழ்வே சூனியமாகிவிடும். கோவிலுக்குச் செல்லுவதற்கும், குதிரைப் பந்தயத்துக்குச் செல்வதற்கும் கடற்கரைக்குச் செல்வதற்கும், படக்காட்சிக்குச் செல்வதற்கும், விழாக்களுக்குச் செல்வதற்கும், ஒரேவகையான உடைகளை நாம் அணிவதில்லை. எங்கே போகிறுமோ அதற்குத் தகுந்த மாதிரி உடைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அணிவதனை அவசியமாக்கி இருக்கிறோம்.

“ஆள்பாதி ஆடைபாதி” என்னும் மொழிகள் வருவதற்கும் உடையின் வருகை தான் காரணமாகியிருக்கிறது. உடுத்தும் உடையைக் கொண்டு ஒருவரை மதிப்பிடுகிறோம். சில உடைகளில் வரும்பொழுது எம்மை அறியாமலேயே வணங்குகிறோம். சில உடைகளில் வரும் பொழுது மகிழ்ச்சியுடன் கைகொடுத்து வரவேற்கின்றோம். சில உடைகளை அணிந்து வரும்வேளை சிரித்துக் கிண்டல் செய்கிறோம். சில உடைகள் அணிவதால் சினம்கொண்டு பார்க்கிறோம். இங்கே வருபவர் ஒருவராக இருந்தாலும் – அவரின் உடையின் தன்மையினால் அவருக்கு ஏற்படும் மரியாதை, வரவேற்பு , அனைத்தும் மாறுபடுவதை சாதாரணமாக நடைமுறையில் காணமுடிகிறது.

பாடசாலையில் மாணவர்களுக்குச் சீருடை இருப்பதுபோல ஆசிரியர்களுக்கு என தனியான சீருடைகள் இல்லாவிடினும் – அநேகமான ஆசிரியர்கள் வெள்ளை நிற உடையில் நேர்த்தியாகப் பாடம் நடத்தவரும் பொழுது – மாணவர்கள் மத்தியில் அவருக்கென்று தனியான ஒரு மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தே வந்திருக்கிறது. ஆனால் இன்றைய நடைமுறையில் அதிலும் மாற்றங்கள் வந்தபடியால் ஆசிரியர் நிலையும் சற்று சிந்திக்கும்படி ஆகியிருக்கிறது என்பதையும் கவலையுடன் சொல்லி ஆகவே வேண்டி இருக்கிறது. உடையைப் பற்றி ஏன் இவ்வளவு அக்கறை? மானத்தை மறைக்க வந்ததுதானே உடை! அதை மனம் விரும்பும்படி அணிவதில் என்ன தவறு இருக்கிறது. எல்லா வண்ணங்களும் அழகுதானே! இதில் என்ன வேற்றுமையைக் காண்பது. கிடைக்கும் உடைகளை உடுத்தி, கிடைக்கும் வாழ்வை வாழ்வதை விட்டுவிட்டு இதில் போய் தத்துவம் எல்லாம் பேசிக்கொண்டிருப்பதில் அர்த்தமேதும் இருக்கிறதா? என்றெல்லாம் நெஞ்சினிலே பல வினாக்கள் எளக்கூடும்!

மனிதன் ஒவ்வொருநாளும் வளர்கிறான். அவன் உடம்பு மட்டுமல்ல – உள்ளத்தாலும் என்பதை யாவரும் அறிவோம். அந்த வளர்ச்சியில் உடைமட்டும் என்ன விதிவிலக்கா?    ஆதிமனிதன் அல்ல இப்போது வாழ்கின்றவன்! அந்தமனிதன் அறிவின் உச்சியைத் தொடும் மனிதனாக இப்பொழுது வளர்ந்து விட்டான். எனவே அவனது வாழ்வில் மிகவும் இன்றியமையாத ஒன்றாகி இணைந்து நிற்கும் உடையிலே கவனம் செலுத்துவதும் முக்கியமான தொன்று என்பதை மறந்துவிடுதல் கூடாது. உடையென்பதைச் சாதாரணமாக எடுத்துவிடக்கூடாது. இன்று உடை தயாரிப்பு பற்றி பல உயர் பட்டப்படிப்புகளும், உடைதயாரிப்பு நிலையங்களும், உடைவிற்கும் பலவித வியாபார நிலையங்களும் உலகம் முழுவதும் நாளும் பொழுது பல்கிப் பெருகியே வருகின்றன. ஏனென்றால் மனித வாழ்விலிருந்து உடையப் பிரிக்கவே முடியாது, உடை மனித வாழ்வுடன் ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டது.

உடைபற்றிய சிந்தனை வந்ததற்கே காரணம் உடையால் பல உள்ளங்கள் உடைக்கப் படுகின்றன. உடையால் பல உயிர்களே பறிக்கப்படுகின்றன. உடையால் பல அசிங்கங்கள் அரங்கேற்றப் படுகின்றன. அந்த உடைகளின் மதிப்பு அதை உடுத்தி நிற்பார் கெடுக்கின்றார். இதனால் உடைகளே உடைந்து நொருங்கி அர்த்தமில்லாது போய்விடும் அவலத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாத மன நிலையில்தான் இக்கருத்துகள் இங்கே கட்டுரையாகி உங்கள் முன்வந்திருக்கிறது.