அமெரிக்காவில் உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்ற காலத்தில் ஜார்ஜ் வாஷிங்டன், இராணுவத் தளபதியாக இருந்தார். 1776 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க் நகரத்தின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்க முயற்சித்தபோது, ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் மற்றும் அவரது அமெரிக்கப் படைகளால் பயன்படுத்தப்பட்ட வாஷிங்டன் கோட்டை (நியூ யார்க்கில்) மற்றும் ஃபோர்ட் லீ (நியூ ஜெர்சி) ஆகிய இடங்களுக்கு அருகே இந்த பாலம் அமைந்துள்ளது. அமெரிக்கப் புரட்சிப் போர். தோல்வியுற்ற நிலையில், வாஷிங்டன் தமது படைகளுடன் மன்ஹாட்டனை விட்டு வெளியேறுவதற்கு இரண்டு கோட்டைகளுக்கு இடையே கடந்து சென்றார்.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் தசாப்தம் வரை, கீழ் ஹட்சன் ஆற்றின் குறுக்கே பயணிக்க கப்பல் மட்டுமே சாத்தியமானது. 1900 களில் ஹட்சன் மற்றும் மன்ஹாட்டன் இரயில் மற்றும் பென்சில்வேனியா இரயில் ஆகியவை ஆறு சுரங்கங்களைக் கட்டின. ஹட்ஸன் ஆற்றின் குறுக்கே முதல் வாகனப் போக்குவரத்திற்காக 1927 இல் கீழ் மன்ஹாட்டனை ஜெர்சி நகரத்துடன் இணைக்கும் பாலம் திறக்கப்பட்டது.
மலைக்க வைக்கும் பொருட்செலவில் உருவான இந்த சஸ்பென்ஷன் பிரிட்ஜ், பல கிலோமீட்டர்கள் தரை வழியாகச் சுற்றிச் செல்ல வேண்டிய இடங்களை, சில நூறு மீட்டர்களாக சுருக்கி விடுகின்றது. நெரிசல் மிகுந்த சந்திப்புகள் மற்றும் நீர்நிலைகள் உள்ள இந்த இடத்தில் போக்குவரத்தை மிக எளிதாக்கும் விதத்திலும், தரை வழி போக்குவரத்துக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருப்பதுடன், எரிபொருள் சிக்கனம், நேர விரயம் போன்றவற்றை தவிர்க்க பெரிதும் உதவுகின்றன.
உலக அளவில் அதிக போக்குவரத்து நெரிசல் கொண்ட நகரம் நியூயார்க். அந்த நகரின் போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைப்பதில், இந்த ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் தொங்கு பாலம் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. ஹட்சன் ஆற்றின் குறுக்கே அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த தொங்கு பாலம் நியூஜெர்சியிலுள்ள மான்ஹட்டன் நகரை இணைக்கிறது. 4 ஆண்டுகளில் கட்டப்பட்ட இந்த பிரம்மாண்ட தொங்கு பாலம் 1.1 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் செலவில் அமைக்கப்பட்டது. அதாவது கிட்டத்தட்ட 7,000 கோடி மதிப்புடையது. ஹட்சன் ஆறு ஐக்கிய அமெரிக்காவின் நியூயார்க்கின் கிழக்குப் பகுதியின் ஊடாகச் செல்லும் ஆறு. வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி ஓடும் இந்த ஆற்றின் நீளம் 507 கிலோமீட்டர்கள். ஆண்டுதோறும் 60 மில்லியன் வாகனங்கள் இதன் மூலம் செயல்படுத்த முடியும்.
இந்த வாஷிங்டன் பாலத்தில் நடந்த ஒரு உண்மைச் சம்பவம் ….
2009 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 15, ஒரு குளிர்காலத்தின் வியாழக்கிழமை. ஏர் பஸ் 1549 A320 விமானத்தில் 150 பயணிகளும் ஐந்து விமானச் சிப்பந்திகளும் பயணிக்கிறார்கள். லகுவார்டியாவிலிருந்து US ஏர் பஸ் 1549 A320 என்கிற விமானம் நார்த் கர்லோநியாவில் உள்ள சார்லோட்டி விமான நிலையத்திற்குப் புறப்படத் தயாராகிறது. இதன் பைலட்டின் பெயர் செஷ்லே சுல்லேன்பெர்கர் (Chesley Sullenberger). வயது 57. விமானம் புறப்பட்ட சிறிது நேரத்தில், கனடா கீஸ் வகைப் பறவைகள் விமானத்தின் எஞ்சின் பகுதியில் மோதுகின்றன. பறவைகள் மோதியதில் விமானத்தின் இரண்டு என்ஜின்களும் பழுதாகின்றன. விமானியின் அறிவார்ந்த செயல்பாட்டின் மூலமாக விமானம் ஹட்சன் ஆற்றில் பாய்கிறது. பின்னர் இந்த விமானம் கடற்படையின் படகுகள் கப்பல்கள், பாதுகாப்பு ஹெலிகாப்டர்கள், படகுகள் என மிகப்பெரிய படையினரால் அத்துணை பயணிகளும் (மிகச்சிலருக்கே பெரிய காயங்களும், ஒருவருக்கு பார்வை இழப்பும் தவிர) உயிருடன் மீட்கப்பட்டனர். இந்த சம்பவத்தை மையமாக வைத்து ‘சல்லி (Sully)’ டாம் ஹாங்க்ஸ் நடித்திருந்த என்றொரு படம் வெளியானது குறிப்பிடத்தக்கது!
சீனப் பயணி யுவான் சுவாங் நம் இந்தியாவிற்கு வந்த போது, நாட்டு அரசாங்கத்திடமிருந்து எதிர்ப்பு, இயற்கை சீற்றம், வழியில் சாப்பாடு கூட கிடைக்காமல் துவண்ட நிலை இப்படி எத்தனையோ கடும் இன்னல்களைக் கடந்துதான் இந்தியா வந்தார். அப்படி வரும் வழியில் ஒரு முறை சில கொள்ளையர் அவரை சிறை பிடித்தனர். அவர்களுக்கு கொள்ளையில் அதிகமான வருமானம் கிடைத்துவிட்டால், துர்கா தேவிக்கு ஒரு ஆண் மகனை பலி கொடுக்கும் வழமை இருந்திருக்கிறது. அன்று அப்படி அவர்கள் பலி கொடுக்க வேண்டிய தருணத்தில் இளந்துறவியான யுவான் சுவாங்கைக் கண்டிருக்கிறார்கள். அவருடைய அழகையும், அறிவையும், இளமையையும் வைத்து அவர்தான் தங்கள் துர்காதேவிக்கான சிறந்த படையலாக இருக்க முடியும் என்று முடிவு செய்து அவரை இழுத்துச் செல்கிறார்கள். அப்போது அவ்வூர் மக்கள் அவரை விட்டுவிடும்படியும் தங்களில் யாராவது ஒருவரை பலி கொடுத்துக் கொள்ளட்டும் என்று மன்றாடியும் அந்தக் கொள்ளையர் செவி சாய்க்கவில்லை. அவர்கள் யுவான் சுவாங்கை பலி பீடத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். அவரோ, எந்த விதமான அதிர்ச்சியோ, அச்சமோ, சலனமோ இல்லாமல் அப்படியே அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாராம். அதைக் கண்ட கொள்ளையர்களுக்கு அவரக் கொலை செய்ய மனம் வராமல் விட்டுவிட்டார்களாம்.. துறவு கொடுத்த அந்த அமைதியும், கருணையும், ஆழ்ந்த ஞானமும் அவரை அந்த அளவிற்குப் பக்குவப்படுத்தி வைத்திருந்ததாம். இப்படித்தான் நம் ஊரிலும், பல துறவிகள் மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தில் உள்ள பல பெண்களும் கர்ம யோகிகளாக மிகுந்த பக்குவமான மனம் பெற்றவர்களாகவே உள்ளனர். இந்த விதத்தில் பெரும்பாலான பெண்கள், ஆண்களைக் காட்டிலும் மற்றுமொரு படி உயர்ந்தவராகவே இருப்பது கண்கூடு. அதனாலேயே நம் நாட்டில் இன்றளவிலும் கூட்டுக் குடும்ப முறைகள் கூட சிறந்து விளங்குகிறது என்றால் அது மிகையில்லை.
ஜென் கதைகள் நமக்குப் பல வாழ்வியல் தத்துவங்களை விளங்கச்செய்பவை. நம் புத்தரின் தத்துவங்களே பெரும்பாலும் ஜென் கதைகளாக உருமாறியுள்ளன. போதி மரத்தடிக்குச் சென்றுதான் அந்த ஞானம் பெறவேண்டும் என்பதில்லை .. நல்ல எண்ணங்களை விதைக்க முடிவெடுத்தால் மட்டுமே போதும் .. நன்றி மறப்பது நன்றன்று என்பதை நம் வள்ளுவப் பெருந்தகையும், அப்படி மறப்பவரின் எதிர்காலம் என்னவாகும் என்ற அனுபவப் பாடங்களும் நமக்கு அன்றாடம் கிடைப்பவை! இதற்கு நம் ஜென் துறவியார் சொல்லும் பாடம் இதுதான்!
இரண்டு இணை பிரியாத உண்மையான நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவ்வளவு நாட்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உண்மையாகவும், நல்ல நட்பாகவும் அதாவது ஒருவருக்கு ஒரு துன்பம் வந்தால் மற்றவர் அந்தத் துன்பம் தனக்கே வந்ததாக எண்ணி வருந்தும்படி இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் இன்ப துன்பங்களில் சமமாகப் பங்கெடுத்துக்கொள்வார்கள். ஒருமுறை ஒரு பாலைவனப் பகுதியில் இருவரும் சேர்ந்து நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். கடுமையாகச் சுடும் மணலின் வேதனையை மறப்பதற்காக இருவரும் பேசியபடியே நடந்து சென்றார்கள்.
மகிழ்ச்சியாக உரையாடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் ஒரு விசயம் அவர்களுக்கு இடையில் கருத்து வேறுபாட்டை தோன்றச் செய்துவிட்டது.
இதுவே வாய்ச் சண்டையாக மாறி, ஒரு கட்டத்தில் ஒருவன் மற்றவனின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்துவிட்டான். கடுமையான வெயிலின் தாக்கத்தினால் அடைந்த சோர்வைக்காட்டிலும், அருமை நண்பன் தன் கன்னத்தில் அறைந்த வேதனை அதிகமானது. அறை வாங்கியவன் பெரும் வேதனையில் இருந்தாலும் ஒன்றும் பேசாமல் ஓர் ஓரமாக ஒதுங்கிப்போய் உட்கார்ந்துகொண்டவன், அருகில் இருந்த மணலில் , ‘இன்று என் உயிர் நண்பன் என்னுடைய கன்னத்தில் அறைந்துவிட்டான்’ என்று தன் விரலால் எழுதினான். ஆனால் அவன் என்ன எழுதினான் என்று அடித்தவனுக்குப் புரியவில்லை என்றாலும் இருவரும் எதுவும் பேசாமலேயே பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.
இருவருக்கும் தாகம் வாட்டியபோது, வழியில் கண்ட ஒரு பாலைவன ஊற்றில் இருந்த நீரை தாகம் தீரும்வரை அள்ளி அள்ளிப் பருகினார்கள்.
அப்போது கன்னத்தில் அறை வாங்கியவனின் காலை யாரோ திடீரென இழுப்பதுபோல் இருந்தது. அவன் தான் புதைகுழியில் சிக்கிக் கொண்டதை அப்போதுதான் உணருகிறான். அப்போது புதைகுழியில் சிக்கிக்கொண்ட நண்பனை மிகவும் சிரமப்பட்டுக் காப்பாற்றி கரை ஏற்றினான் கன்னத்தில் அறைந்த அந்த நண்பன். ஆபத்தில் இருந்து மீண்டவனோ சற்று தொலைவு சென்று அங்கிருந்த பாறையின் மேல் அமர்ந்தவன், ஒரு கல்லை எடுத்து,
‘இன்று என் உயிர் நண்பன் என்னுடைய உயிரைக் காப்பாற்றினான்’ என்று எழுதினான்.
”நான் உன்னை அறைந்தபோது மணலில் ஏதோ எழுதிய நீ இப்போது உன்னைக் காப்பாற்றியதை கல்லில் எழுதுகிறாயே. ஏன் இப்படி இவ்வளவு சிரமப்பட்டு கல்லில் எழுதுகிறாய்? என்று கேட்டான்.
அறை வாங்கிய நண்பனோ, ”ஒருவர் நம்மை ஏற்படுத்தும் காயத்தை மணலில் எழுதி வைத்தால், காலப்போக்கில் மன்னிப்பு எனும் காற்று அந்த எழுத்துகளை அழித்துவிடக்கூடும்; ஆனால், ஒருவர் நமக்குச் செய்யும் நன்மையை சிரமப்பட்டேனும் கல்லில் எழுதி வைத்தால் அது காலம் கடந்து நிற்பதோடு மற்றவருக்கும் பாடமாக அமையும்” என்றான்.
கொரிய நாட்டின் குறிப்பிடத்தக்க உன்னதமான கவிஞர்களில் திருமிகு கிம் யாங்-ஷிக் முக்கிய இடத்தில் உள்ளவர். இவர்தம் மனித நேயம், மனித வாழ்க்கை குறித்த ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வு போன்றவை இவருடைய படைப்புகளை இவர்தம் சமகாலக் கலைஞர்களின் படைப்புகளிடமிருந்து வேறுபடுத்திக்காட்டுகின்றன என்றால் அது மிகைக்கூற்றல்ல. இவர்தம் எழுத்துகள் இவர் கொரிய நாட்டின் மீது மட்டுமின்றி அனைத்துலக மனிதர்களின் மீதும் மிக நெருங்கிய நேசம் கொண்டவர் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனித வாழ்க்கை குறித்த ஆழ்ந்த புரிதலை வெளிப்படுத்தக்கூடியவை இவர்தம் கவிதைகள். மெய்யியலும், ஆன்மீகவியலும் ஒருசேர இணைந்த கவின்மிகு படைப்புக்களாக உள்ளன.
இந்திய அரசிடமிருந்து பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றுள்ள கவிஞர் கிம் யாங் – ஷிக் அவர்கள் கொரிய நாட்டின் சியோல் நகரில் 1931 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தவர். ஆங்கில இலக்கியத்தை ஈஹா பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று, இந்தியத் தத்துவங்கள் குறித்த முதுநிலை பட்டப்படிப்பை சியோல் நகரின் டோங்குக் (Dongkuk) பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றவர். 1998இல் Academy of International Congress of Poets மூலமாக H.Phd. Lit, என்ற உயரிய பட்டம் பெற்றவர். கிம் யாங் – ஷிக் கொரிய மொழியில் பல இலக்கியப் படைப்புகளை வெளியிட்டுள்ள மிகச்சிறந்த கொரிய கவிஞரும், தற்போதைய, கொரியாவின் தாகூர் சங்கத் தலைவரும், இந்தியக் கலை அருங்காட்சியக இயக்குநரும் ஆவார். சியோல், சர்வதேசக் கொரிய எழுத்து மையத்தின் (The International Pen-Korean Centre) உறுப்பினர், ஈஹா இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பின் ஆலோசகர், கொரிய பெண் எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பின் ஆலோசகர் என்பன போன்ற பல சமூக, இலக்கியப் பொறுப்புகளில் இவர் ஆர்வமுடன் செயல்படுபவர்.
இவர் பெற்றுள்ள விருதுகளுள் The current Literature of korea ’69/’Mse’ of World Poetry – 2nd World Congress of Poets in Taipei, ‘Diploma Aureun Honoris Causa’ – 3rd World Congress of Poets in Baltimore, USA, பத்மஸ்ரீ விருது, ‘PEN Literary Award’ போன்ற விருதுகள் குறிப்பிடத்தக்கன. இவர்தம் அற்புதமான கவிதைகளைத் தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். அம்மையார் கிம் யாங் ஷிக் அன்புகூர்ந்து தாம் கையொப்பமிட்டத் தமது கவிதை நூலை தென் கொரியாவிலிருந்து எனக்கு அனுப்பியிருந்ததை நன்றியுடன் வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதோடு அதை அவர் எனக்களித்த கௌரவமாகவும் கருதுகின்றேன்.
சில ஆண்டுகளாகக் கொரிய – தமிழ் மொழித்தொடர்பு, பண்பாடு, கலாச்சாரம், பாரம்பரியப் பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவற்றில் ஏற்பட்ட ஆர்வம் காரணமாகப் பல்வேறு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கொரிய மொழி இலக்கியங்களைப் பயிலவும், சிலவற்றை ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து தமிழில் மொழிமாற்றம் செய்யவும் முனைந்துள்ளேன். சமீபத்தில் கொரிய-தமிழ் கலாச்சார உறவுகள் தொடர்பான, ‘சாம்குக்யுசா’ என்ற கொரிய நாட்டுத் தொன்மத்தின் அடிப்படையிலான, “கடைச்சங்கத்தில் கொங்கு கலாச்சாரம்” என்ற நூல் வெளியிட்டுள்ளேன். இவற்றின் மூலம் சில கொரிய நண்பர்களைப் பெறும் நல்வாய்ப்பும் அமையப்பெற்றேன். அந்த வகையில் பண்டைய கொரிய மொழி தமிழ் மொழி ஆகியவற்றிற்கு இடையே உள்ள பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம் குறித்த ஆய்வுகளை மேற்கொண்டுவரும் திரு யங் கிமுன் அவர்களின் மூலம் அறிமுகமான கொரிய கவிஞர் கிம் யாங்-ஷிக் அவர்களின் கவிதை நூலைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததைப் பெருமையாகக் கருதுகிறேன்.
1981ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டு முழுமையாக இந்தியாவிற்கும், இந்தியர்களுக்காகவும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட, கொரிய தாகூர் சங்கத்தின் நிறுவனரும், தலைவருமான திருமிகு கிம் யாங்-ஷிக் இந்திய நாட்டின் பெருங்கவி இரபீந்திரநாத் தாகூர் மற்றும் தன்னிகரில்லாத் தலைவரும் சுதந்திரப்போராட்ட வீரருமான காந்தியடிகள் ஆகியோர் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டிருப்பவர். தாகூர் சங்கத்தின் நிழற்குடையின் கீழ் இந்திய ஓவியங்கள், பரதக்கலை, நாடகம், இலக்கியம், மதங்கள், தத்துவங்கள் குறித்த ஆய்வுகள் நடத்தப்பெறுகின்றன. முதன்முதலில் இந்தி மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கொரியக் கவிதைகளை இயற்றிய கவிஞர் என்ற பெரும்பேறும் இவர் பெற்றுள்ளார். இந்தியத் திருநாட்டிற்கு 30 முறைகளுக்கும் மேல் வருகைபுரிந்துள்ள மீப்பெரும் கொரிய இலக்கிய ஆளுமை கொண்டவர் இவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. தம்முடைய இளம் வயதிலிருந்தே தாகூரின் கவிதைகளைத் தொடர்ந்து வாசித்து வருவதோடு அவர்தம் கவிதைகள் மீது அதீத ஈடுபாடு கொண்டிருப்பவர் என்பதை அவருடைய சொந்தக் கவிதைகள் மூலம் அறிய முடிகின்றது. மனிதர்களின் துன்பங்களைக் கண்டு ஆழ்ந்த இரக்கம் மேலிட, வாசகர்களின் உள்ளத்தை உருகச்செய்யும் படைப்புகள் மூலம் அதை வெளிப்படுத்துவதிலும் வல்லவர் .
தாகூரின் கவிதைகளின் தாக்கம் இவர்தம் படைப்புகளிலும் மிளிர்வதையும், நிமிர்ந்த நன்னடை, நேர்கொண்ட பார்வை கொண்ட பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணாக இருக்கின்றார் என்ற எண்ணத்தையும் இவர்தம் படைப்புக்கள் நமக்குள் விதைக்கத்தான் செய்கின்றன! மெல்லிய மலர் இதழ்களால் வருடுவது போன்ற இதமானதோர் உணர்வை படிப்போர் உள்ளத்தில் ஊடுருவச் செய்யும் இவர்தம் கவிதைகள் தாகூரின் படைப்புகளை நினைவூட்டத் தவறுவதில்லை. சகோதரர், அன்னை, அன்புக்கணவர் என மனித உறவுகளை உயிராக மதிக்கும் இவர்தம் இளகிய அன்பு மனத்தை இவருடைய படைப்புகளின் மூலம் நாம் உணர முடிகின்றது. கவிஞர் கண்ணதாசன் தமக்குத்தாமே இரங்கல் கவிதை எழுதிக்கொண்டதை நினைவூட்டும் விதமாக கவிஞர் கிம் அவர்களின், ‘புனையா ஓவியம்’ எனும் கவிதையைக் குறிப்பிடலாம். இப்படி பல்வேறு நிலைகளில் படிப்போர் உள்ளத்தில் பெருந்தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் கவிதைகளாக விதி, இரங்கற்பா, இலையுதிர் காலம் எனும் தலைப்பில் அமைந்த கவிதைகளைக் குறிப்பிடலாம். இவர்தம் இயற்கைக் காதலை வெளிப்படுத்தும்வண்ணம் இவர் படைப்புகளில் மலர், பசும்புல், பனித்துளி, மேகம், வானம், மரங்கள், பறவைகள் தொடர்பான காட்சிப் படிமங்கள் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. இயற்கையின் உன்னத படைப்பான மனிதர்களின் மீது அதீத அன்பு கொண்ட இக்கவியுள்ளம் மனிதர்களின் இன்ப துன்பங்களை அழகுறப் படம்பிடித்துக் காட்டுவதோடு, வேதனையில் வாடும் உள்ளங்களுக்கு நம்பிக்கை விதைகளையும் விதைக்கத் தவறவில்லை.
தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இவரது பனுவல்களை உள்ளடக்கிய இத்தொகுப்பு கொரிய மக்களின் கலாச்சாரம், பண்பாடு, மனித நேயம் என அனைத்தையும் ஒருசேர படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றது. இந்தியாவைப் பற்றிய இவர்தம் கவிதைகள் அனைத்தும் நம் நாட்டின் மீதும் நம் நாட்டு மக்களின் மீதும் இவர் கொண்டுள்ள அதீத அன்பையும், பாசத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இந்திய மக்களின் மீது, குறிப்பாக இந்தியச் சிறார்களின் மீது அவர் கொண்டுள்ள அக்கறையையும், பாசத்தையும் வெளிப்படுத்துவதாகவே இத்தொகுப்பின் சில கவிதைகள் அமைந்துள்ளன.
தெற்காசிய நாடுகளின் கொரிய மொழிக்கல்வித் திட்டங்களுக்குத் தமது சிறப்பான பங்களிப்பையும் இவர் அளித்து வருவது வரவேற்பிற்குரியது. கொரிய – இந்திய அறிவு சார்ந்த, பண்பாட்டு கலாச்சார உறவுகளை வலுப்படுத்துவதில் இவருடைய பங்களிப்பு அளப்பரியது. தில்லி, ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் மீது தனிப்பட்ட அன்பு கொண்டவரான இக்கவிஞர், அங்கு கொரிய கல்வித் திட்டங்களை வலுப்படுத்தி ஊக்குவிக்கும் முகமாக தமது உதவிக்கரங்களை நீட்டியுள்ளது பெருமைக்குரியது. ஆயிரக்கணக்கான கொரிய மற்றும் உலக இலக்கியங்களின் மிகச்சிறந்த நூல்களையும், இதழ்களையும் மனமுவந்து அளித்துள்ளதோடு, ‘கிம் யாங் – ஷிக் ஊக்கத்தொகை’ என்ற பெயரில் நிதி நல்கையும் வழங்கியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இவர் இந்தியாவின் கலாச்சாரத் தொன்மை மட்டுமன்றி, தத்துவம், சமூகம், படைப்பாற்றல் மற்றும் அழகியல் பரிமாணங்கள் போன்ற அனைத்திலும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தி வருவதை இவர்தம் படைப்புகள் மூலம் உணர்ந்துகொள்ள முடிகின்றது. இவருடைய பல படைப்புகள் ஆங்கிலம், சீனம், ஜப்பானியம், உருசிய மொழி, போலிஷ், இந்தி போன்ற பல மொழிகளில் பெயர்க்கப்பட்டுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்திய எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கொரிய – இந்திய உறவில் நாட்டம் கொண்ட நல்லுள்ளங்கள் சார்பில் திருமிகு கிம் யாங்-ஷிக் அம்மையார் அவர்களை, இன்னும் பல்லாண்டு இலக்கிய உலகில் திறம்பட வலம்வந்து, இந்திய நாட்டின்மீது ஆழமான அன்புடன், நீண்ட ஆயுளும், நிறைவான உடல் நலமும் பெற்று வாழ உளமார வாழ்த்தி வணங்குகிறேன்.
கொரியநாட்டுக் கவிக்குயில் கிம் யாங் – ஷிக் கவிதைகள் – தமிழாக்கம் – பவள சங்கரி , நூல் வெளியீடு மார்ச் 10, 2018 அன்று தமிழக அரசின் மாண்புமிகு திரு க. பாண்டியராஜன், தமிழ் வளர்ச்சி, தமிழர் பண்பாடு மற்றும் தொல்லியல் துறை அமைச்சர் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டது. முனைவர் வி.ஜி.சந்தோசம் அவர்கள் முதற்படியைப் பெற்றார். கொரிய குடியரசுத் தூதர் திரு.ஹியூங் டே கிம் அவர்கள் வாழ்த்துரை வழங்கி சிறப்பித்தார். 87 அகவை நிரம்பிய, கொரிய தாகூர் சங்கம் மற்றும் இந்தியக் கலைக்காட்சியகம் நிறுவனர், சியோல், தென் கொரியா, முனைவர் கிம் யாங்-ஷிக் அவர்கள் நேரில் வந்து நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு ஏற்புரை வழங்கி சிறப்பித்தார். இந்த நிகழ்வில் மாண்புமிகு அமைச்சர் க.பாண்டியராஜன் அவர்களின் அற்புதமான உரை இது.
தமிழ்ப் புலமை மிக்க கொரிய அறிஞர்கள் இன்று உருவாகும் காலம் என்றே தோன்றுகிறது. கொரிய – தமிழ் கலாச்சார உறவு குறித்து பரவலாகப் பேசப்படும் இக்காலகட்டத்தில் தமிழ் அறிஞர்கள் கொரிய மொழி கற்கவும், கொரிய மொழி அறிஞர்கள் தமிழ் மொழி கற்கவும் ஆர்வம் காட்டுவது இயல்பானதே. கொரிய நாட்டு அறிஞர்களோடு இணைந்து தமிழ் கொரிய மொழி ஒப்பாய்வில் ஈடுபடுவதற்கான தக்க தருணம் இது என்றே கொள்ளமுடிகிறது. இத்துறையில் குறிப்பிடத்தக்க நல்ல ஆய்வுகள் தோன்றவேண்டும். கொரியா என்றால் மின்னணுப் பொருள்கள் (Electronics) மற்றும் கார் உற்பத்தி என்ற அளவில் மட்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்த தமிழர்களுக்குக் கொரிய மொழியின் நீண்ட நெடும் வரலாற்றுப் பின்னணியினையும் அத்தகைய வரலாற்றுப் பின்னணியுடைய கொரிய மொழியுடன் தமிழ் மொழி பின்னிப் பிணைந்துள்ள நிலையினையும் கொரியப் பண்பாட்டுப் பெருமையினையும், கலைத்துறையில் அந்நாடு ஏற்படுத்தியுள்ள சாதனைகளையும் தெரிந்து கொள்ளவும், கொரிய தமிழ் இந்தியா உறவும், கொரிய தமிழ்நாட்டுத் தொடர்பில் உருவாகும் நட்புறவும் பெருகி வளரவும் நற்காலம் கனிந்துள்ளதாகவே எண்ணமுடிகிறது. அந்த வகையில் கொரிய மொழி அறிஞரும், கவிஞரும், கட்டுரையாளரும், இந்தியக் கவிஞர் தாகூர் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவரும், தாகூர் சங்கத் தலைவரும், இந்தியா மீதும், இந்திய மக்கள் மீதும் தனிப்பட்ட ஆர்வமும், அன்பும், அக்கறையும் கொண்ட திருமிகு கிம் யாங் – ஷிக் அவர்களின் படைப்புகள் தற்கால ஆசிய இலக்கிய உலகில் ஒரு புதிய பரிமாணத்திற்கு வழி கோலியுள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல.
கொரிய மொழியில் மட்டுமன்றி, ஆங்கிலத்திலும் பல படைப்புகளை வெளியிட்டுள்ள அம்மையாரின் பல படைப்புகள் பல்வேறு மொழிகளில் பெயர்க்கப்பட்டுள்ளதும் சிறப்பு.
இவரது சில கொரிய படைப்புகளின் பட்டியல்:
கவிதைத் தொகுப்புகள் – Legend of Chongup – Fusa, Cho-ee collection ’74, Bird’s Sunrise 86, Sparrows in Seocho Village ’90, To be Grass Flowers, Grass Leaves ’92, A collection of poetry in English and Korean, They are Never Lonely ’98, A Book Of Long Epic Poetry, Hymn Of Elegy On The Tomb Of An Arm ’99, The whole collection of Kim Yang-Shik’s Poetry, Brightness of Sunset ’02, As Tree Limbs Turn Towards Winter ’05, A Floating Cloud In The Distant Sky ’09.
நூல்களும் கட்டுரைகளும் : An Encounter with Foreign Poets ’78, Along the stream of Ganges ’90, Spring, Summer, Autumn and winter ’00.
மொழிபெயர்ப்புகள் – கொரிய மொழியில்: R. Tagore’s Books Of Poetry Gitanjali ’82, Modern Indian Literature ’82, by K.Kripalani, Tagore: A Life ’82, by Kripalani, Tagore’s Last Poems ’83, R. Tagore’s Bhuddism ’96, Crescent Moon ’92, Tagore’s Essays Sadhana ’93, Tagore’s Drama selected Seven works; Sanyasi, King and Queen, Chitrangada, Post Office, Cycle of Spring, Kingdom of Card, Chandarica ’13, Bird’s Wedding ’97, Poetry by D.Ramesh, Silk Empress ’07, Novel by N.Parthasarathi, A book of Poetry in English and Korean Gitanjali.
அம்மையார் கலந்துகொண்ட பல்வேறு நாட்டின் கருத்தரங்கங்கள், மகாநாடுகள், வாங்கிய விருதுகள், பாராட்டுப் பத்திரங்கள் போன்றவை ஏராளம். இவரைக் கொரிய நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்று மட்டும் அடையாளம் காண்பது உண்மையில் நியாயமற்ற செயலாகும். இவர்தம் மனிதநேயப் பண்புகள், பரந்த மனப்பான்மை, சக மனிதர்களிடம் கொண்டுள்ள ஆழ்ந்த அன்பும், அக்கறையும் எத்தகைய அரசியல் எல்லைகளையும் உடைத்து நொறுக்கிவிடும் வல்லமை பெற்றது. இவரை உண்மையில் இந்த பிரபஞ்சத்தின் சொத்தாகவே அடையாளம் காணமுடிகிறது. பெரும்பாலான ஏனைய கொரிய எழுத்தாளர்கள் போலவே அம்மையாரும் இயற்கை காதலராகவே இருக்கிறார். போர், தீவிரவாதம், கொடுஞ்செயல்கள் புரிவோர் போன்றவற்றில் மிகுந்த வெறுப்பும், வருத்தமும் கொண்டுள்ளதை இவர்தம் படைப்புகள் மூலம் அறியமுடிகிறது.
வாழ்க்கையைச் சரிவரப் புரிதல் என்பது மனிதராகப் பிறந்தோருக்கு கிடைத்தற்கரிய வரம். அத்தகைய வரம் அருமையாக அமையப்பெற்றவர் இக்கவிஞர் என்பதற்கு ஆதாரம் இவருடைய படைப்புகளே சான்று. இவருடைய கவிதைகள் இலக்கியச் சுவை மட்டுமன்றி பக்தியோடு, முரண்பாடற்ற ஒத்திசைவோடு கூடிய எளிமையும், சிறிதளவு உலகாயதமும் கலந்த அற்புதமான படைப்புகளாக மிளிர்வதைக் காணமுடிகிறது. ஆன்மீகமும், இயற்கை வாதமும் கலந்த வித்தியாசமான இப்படைப்புகள் வாசகர்களுக்கு நல்ல அனுபவங்களை வழங்கக்கூடியது.
இந்திய மக்களின் அடித்தட்டு வாழ்க்கையின் இரணங்களை உளப்பூர்வமாக உணர்ந்ததன் பாதிப்பு அவருடைய படைப்புகளில் வெளிப்படுகிறது. இந்திய மண்ணின் வளத்தோடு சேர்த்து அதன் ஏழ்மையையும், எளிமையையும் கூட மிக இயல்பாக வெளியிட்டுள்ள விதம் அவருடைய யதார்த்தமான மனித நேயப் பண்பிற்கு சிறந்ததொரு எடுத்துக்காட்டு எனலாம். தாகூரின் படைப்புகள் ஏற்படுத்திய பாதிப்பில் எழுந்த கவிதைகள் அனைத்தும் தாகூரின் படைப்புகள் போன்றே காலங்கடந்து பல நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மக்கள் மனதில் சிம்மாசனமிட்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
இவர்தம் படைப்புகளில் நவீன பிரபலமான கொரிய கவிஞர்களான மன்ஹே ஹேன் யாங் -யுன் மற்றும் மிடாங் சோ சோங்-சூ ஆகியோரின் செல்வாக்கு உள்ளதைக் காணமுடிகின்றது. பிரபஞ்சம் முழுவதையும் குறித்து அவர் எழுதித்தீர்வது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டவராக இருந்தாலும் அடிப்படையில் அவருடைய படைப்புகள் அனைத்தும் கொரிய மண்ணின் அனுபவங்கள் சார்ந்ததாக உள்ளதென்பதே நிதர்சனம்.
கொரிய கவிஞர் மிடாங் சோ சோங்-சூ கவிஞரின் படைப்புகள் குறித்து கீழ்கண்டவாறு குறிப்பிடுவது ஒரு நேர்மையான திறனாய்வாக அமைகின்றது.
“அவர் கவிதைகள் தமது புத்திசாலித்தனமான அறிவுக்கூர்மையின் முடிவற்ற கன்னிமை கொண்டவை. ஒரு நாளும் அவர் தம் பணிகளின் இயக்கத்தை நிறுத்தவோ, அல்லது முடிவற்று முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும் தமது ஆன்மாவிற்கு ஓய்வு கொடுக்கவோ முனைந்ததில்லை. ஓய்விற்கும், பணிக்கும் இடையில் வேறுபாடுகள் ஏதுமில்லை என்பதை நன்கு உணர்ந்திருப்பவர் அவர். என்னைப் பொறுத்தவரை, சாத்தானும், தேவதையும் கூட நெருங்க முடியாத அந்த அதிசயமான உள்ளுணர்வு நிலையை எப்படி அடைவது என்றே தெரியவில்லை. வெற்றிகண்ட அவருடைய சிந்தைகள் அவருடைய யதார்த்தமான கண்ணிற்குப் புலப்படாத சக்தியின் அழகிற்குள் பொறிக்கப்படலாம்” (பங்கஜ். என். மோகன், உதவி பேராசிரியர், கொரிய கல்வி, சிட்னி பல்கலைக்கழகம்)
உணர்வுகளின் குவியலாக மட்டும் இல்லாமல் அவர்தம் கவிதைகள் தெளிந்த நீரோடையாக, அமைதியின் அங்கமாக, குறுகிய சொற்களில் பெரும் தத்துவங்களை விளங்கச் செய்வன.
பொலிகையூர் ரேகாஅவர்களை முதன் முதலில், உலகத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மாநாட்டில் (சென்னை – 2017) சந்தித்தபோது பெயர் அறிமுகமின்றியே அவர்தம் எழுத்தின் வாயிலாகவேக் கவரப்பட்டேன். மிக யதார்த்தமான எழுத்து நடையுடன், இலங்கையின் கருமையான நாட்களையும், மக்களின் அவல நிலையையும், தற்கால முன்னேற்றத்தின் அகண்ட பாதைகளின் சுவடுகளையும் மிகவும் யதார்த்தமாக, துளியும் மிகைப்படாமல் எடுத்துரைத்த விதம் சிறப்பாக அமைந்திருந்ததால் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றிருந்த அவர்தம் கருத்தரங்க உரை அனைவரையும் கவர்ந்திருந்தது.
”மனிதர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள்”என்ற அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்பே பல கதைகளை உருவாக்கக்கூடியது. ஆசிரியர் இத்தொகுப்பின் ஒவ்வொரு கதையின் பாத்திரப் படைப்பையும் வித்தியாசமாக உருவாக்கியிருப்பதோடு கதை மாந்தர்களின் பெயர் சூட்டுவதிலும் ஒரு அழகியலைக் கடைபிடித்திருக்கிறார். சிற்பிகா, சங்கழகிப் பாட்டி, தமிழினி , இலக்கியா, இசையரசி, இனியா, அறிவழகன், தமிழேந்தி என்பன போன்ற மிக அழகான தமிழ் பெயர்கள் இவர்தம் படைப்புகளுக்கு அணிகலன் ஆகியுள்ளன.
இத்தொகுப்பின்முதற்படைப்பான,“மனிதர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள்”என்ற கதை முத்தான முதல் கதையாகியுள்ளது. முதியோர் இல்லம் என்பது இன்றைய நாட்களில் மலிந்து கொண்டு வருவதாக உள்ளது.
“கண்ணகிப் பாட்டியைப் போல இங்குள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வலி நிறைந்த பின்புலம் உள்ளது. உறவினர்கள், பிள்ளைகள், அயலவர்கள் என யாரேனும் ஒருவர் கொண்டுவந்து சேர்த்தவர்களாகவோ அல்லது தாமாகவோ வந்து சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்”
இயந்திர உலகத்தில் பணம் சேர்ப்பதற்காய், வேறு சிக்கல்களுக்காய் பெற்றவர்களை இங்கு விடும் பிள்ளைகளை என்ன செய்வது என அவள் எண்ணம் வண்டியோடு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
ஆம் மனிதர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள். அன்புக்காக, அரவணைப்புக்காக, அக்கறையான சில வார்த்தைகளுக்காக எல்லா இடங்களிலும் மனிதர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள்.
உணர்வைத் தீண்டிய உன்னத படைப்பு இது!
2. கானல் நீரும் கலைந்த கனவுகளும்
செடி கொடிகளில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் மென்மையான இதயம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். கதை நாயகியும் தனக்கும் அவற்றிற்குமிடையேயான பாசப் பிணைப்பு சிறிய அளவில் ஆரம்பித்துச் சிறிது காலப் பகுதிக்குள் பெருமளவில் பரவியதால் மாடிப் பகுதியையே ஒரு பசுமைத் தோட்டமாக மாற்றி வைத்திருந்த தனக்கு வேதனை ஏற்பட்ட காரணத்தைச் சொன்ன விதம் ஒரு தேர்ந்த விவசாயி தம் பயிர் பாதுகாப்பு குறித்து எடுக்கும் முயற்சிகளுக்கு சற்றும் சளைக்காத வகையில் உரம் போடுவது குறித்தும், பூச்சி மருந்து அடிப்பது குறித்தும் மிகத் தெளிவான கருத்துகளைப் பதிவு செய்துள்ளார் என்றே பாராட்ட வேண்டியுள்ளது. ‘அமிர்த கரைசல்’ உருவாக்கப்பட்ட விதமும், மீன் அமிலம் எனப்படும் இயற்கை உர உருவாக்க முறைமையும் ஆக்கப்பூர்வமானதாகவே உள்ளதை மறுக்கவியலாது.
துருக்கறைகளையே நீக்கும் அந்தக் குறிப்பிட்ட குளிர்பானத்தை வாங்கி நீர் கலக்காமல் அப்படியே தெளிக்கும் கருவி கொண்டு தெளித்துவிட்டால் மறுநாள் காலையில் பெரும்பாலும் பூச்சிகளற்ற நிலையில் இருந்த அவரைச் செடிகளையும் கண்டு வியந்து நிற்க இயலுமாம்.
“எல்லோருடைய கனவுகளையும், ஆசைகளையும் குழப்புவதற்கு அனைத்து இடங்களிலும், பலவிதமான குரங்குகள் இருக்கும் போல என்று நினைத்தபடியே விழுந்து கிடந்த மரங்களையும், செடி வளர்ப்புப் பைகளையும், பார்த்தேன். குரங்குகளின் தாக்குதலுக்குப் பின்னரும் சில செடிகள் கம்பீரமாக நிற்பதாகவே இப்போது தோன்றியது” என்ற ஆசிரியரின் சிந்தைகள் வியந்து போற்றத்தக்கது.
மனித வாழ்வும் மரம், செடி கொடிகளைப்போன்று நிலையற்றது. பிறந்தவை அனைத்தும் ஓர்நாள் அழியக்கூடியவை. இருப்பினும் இடையிலேயே பூத்துக்குலுங்க வேண்டிய தருணத்தில் உருத்தெரியாமல் அழிந்துபோகும் கொடுமையின் வலியை உணர்வுப்பூர்வமாக வடித்தெடுத்திருக்கும் அருமையான புனைவு இது!
திருமணம் என்ற ஒரு நிகழ்வு ஒரு பெண்ணின் வாழ்வில் எத்தகையத் திருப்பு முனையாக அமைந்துவிடுகின்றது என்பதை அந்தப் பெண்ணின் பார்வையிலும், ஒரு தாயின் பார்வையிலும் மாறி மாறி பேசவைத்து இறுதியாக மிக யதார்த்தமான வசனங்களுடன் இயல்பாக முடித்திருக்கும் பாங்கு இந்தக் கதையாசிரியரின் பார்வையைத் தெளிவுற விளக்குவதாக அமைந்துள்ளது சிறப்பு.
வாழ்க்கையில், சக மனிதரின் தர்மசங்கடங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத சில நிரந்தரமான விசாரிப்புகள் எத்தகைய காயங்களை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை அவைகளை உணராதவர்கள் மட்டுமல்ல, உணர்ந்தவர்களும்கூட உதாசீனப்படுத்துகின்றனர் என்பதை உள்ளம் நோக உரித்துக்காட்டியுள்ள உயர்ந்த படைப்பு.
5. “விதி(னை)யின் தீர்ப்புகள்”
புறம் பேசும் பெண்களைச் சாடியுள்ள நல்லதொரு போக்கு இக்கதையின் சிறப்பம்சம் எனலாம்.
“எல்லாருடைய வாழ்விலும் ஒரு முன்னாள் காதல் இருக்கலாம் அதனால் எனக்கு வருகின்றவர் என்னைப்போல யாரையும் காதலிக்காமல் தன் துணைவிக்காக காத்திருந்திருக்க வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை” .
ஆக்கப்பூர்வமான எண்ணங்களின் ஊற்றாக வெளிப்படும் படைப்பு!
“ஒரு பெண் ஏமாற்றினால் அங்கே பாதிக்கப்படுவது ஒரு ஆணின் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல எந்தத் தவறும் செய்யாத இன்னொரு பெண்ணின் வாழ்க்கையும்தான் என்பது பலரின் பார்வையிலிருந்து மறை(ற)ந்து கிடப்பதை எண்ணிப் பெருமூச்சு விட்டவாறு விதியின் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கினாள்.” – முத்தாய்ப்பு!
6. தேயாத நிலவுகள்
குடும்பச் சுமைக்காகவும், பெற்றோரது கடமையை முடிக்கும் நோக்கத்திற்காகவும் திருமணம் செய்து கொண்டு தங்கள் கனவுகளைத் தொலைத்துவிடுகின்ற பெண்களைப் பற்றிய ஆதங்கத்தைத் தெளிவுற விளக்கும் கதை.
7. வழக்காடும் வழக்கங்கள்
பெண்களின் இயற்கை உபாதைகளையும்கூட ஆண்களிடம் மறைக்கப்படுவதாலேயே இரு பாலருக்குமிடையே மனித இனம் என்பதையும் கடந்து வேறுபாடுகள் உருவாகி அதனால் நன்மைகளைக் காட்டிலும் தீமைகளே பெருமளவில் சமுதாயத்தில் பரவுகின்றன என்றதொரு சரியான கோணத்தை தெளிவாக உணர்த்தும் அனுபவங்களின் தொகுப்பாகவே உள்ளது இக்கதை.
“மறைத்து மறைத்து வளர்க்கப்படும் பிள்ளைகள்தான் சமூகப் பொறுப்பற்றவர்களாக, அவர்களும் நம் போன்றவர்கள் என்று எண்ணாது பெண்களை போகப் பொருளாக எண்ணும் மனநிலைக்கு ஆளாகின்றனர். இது ஆண்களிடம் இருந்து மறைக்க வேண்டியதல்ல ஆண்கள் உணர வேண்டிய பெண்களின் உடல் நிலை ” என்ற வாதமும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாகவே உள்ளது.
8. களையிழந்த காகிதங்கள்
தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தன்னோடு உறவாடியப் புத்தகங்களை இழக்க நேரிடும்போது ஒரு உயிர் படும் வேதனையைத் துல்லியமாக உணர்த்தியிருக்கும் இனிய படைப்பு. இழந்துவிட்ட காகிதங்களால் களையிழந்த முகங்கள்!
9. நிம்மதி
மனிதர்களின் அன்றாடப் பிரச்சனைகளில் மிக முக்கியமான ஒன்று, இயற்கை உபாதைகளைத் தீர்க்கும் தளமான கழிவறை. அதுவும் பொது இடங்களில் கழிப்பறையைப் பயன்படுத்துவோரின் அசூசையான மன நிலையைப் பிரதிபலிக்கும் குறுங்கதை இது.
சில சந்தர்ப்பங்களில் இல்லை என்பதை விடவும் இந்த நிலைமையிலாவது இருக்கின்றது என்னும் நினைப்பே நிம்மதியானதுதான்போல என்ற எண்ணம் கழிவறைக்கு மட்டுமல்ல, களைத்துப்போய் நொந்த மேனிக்கும் கூடத்தான் என்கிறாரோ?
10. தனிமைப் பறவைகள்
தனிமை என்பது ஒரு சிலருக்கே, ஒரு சில காலங்களில் மட்டுமே விரும்பி ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய ஒன்று. ஒரு கூட்டுப் பறவைகள் பிரிந்து தனிக்குடும்பம் ஏற்படுத்திக் கொள்வதென்பது இயல்பான ஒன்று என்றாலும், ஒரு தாய்ப்பறவைக்கு அது மகிழ்ச்சி கலந்த வேதனை என்றே கொள்ளமுடியும். தம்மை விட்டு விலகிச்செல்லும் பந்தங்களைக் காண உள்ளம் நோகத்தான் செய்யும். உள்ளம் தொட்ட உணர்வுப்பூர்வமான புனைவு!
இந்த வகையில், கதை ஆசிரியர் பொலிகையூர் ரேகா அவர்களின் ஒவ்வொரு கதையும் வாழ்வியலின் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு முகமாக அமைந்திருப்பது வாசிப்பவருக்கு சுவை கூட்டக்கூடியது. சிறந்த நடையும், எளிமையான மொழியும், சுவையான களங்களும் ஆசிரியரின் எழுத்தாற்றலை பறை சாற்றக்கூடியதாகவே உள்ளன. வரும் காலங்களில் பொலிகையூர் ரேகா மிகச்சிறந்த படைப்பாளர்களின் பட்டியலில் இடம் பெறுவார் என்பதில் ஐயமில்லை!
செருமனியில் உள்ள மாஃக்சு பிளான்க் என்ற அறிவியல் – மானுடவியல் வரலாற்று கல்வி நிறுவனமும், உத்தரகண்டின் டேராடூனில் அமைந்துள்ள இந்திய வன உயிர்க்கல்வி நிறுவனமும் இணைந்து நடத்திய மொழி சார்ந்த ஆய்வின் முடிவில், தமிழ் உள்ளிட்ட 82 மொழிகளைக் கொண்ட திராவிட மொழிக்குடும்பம் 4,500 ஆண்டுகள் பழமையானது என்றும் குறிப்பாக தமிழ் மொழி மிகப்பழமையான மொழி என்றும், செழுமையோடு இன்றளவிலும் பயன்பாட்டில் உள்ள மொழி என்றும் கண்டறியப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. சமசுகிருத மொழியும் உலகின் மூத்த மொழிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டாலும் தமிழ் மொழியின் இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், கல்வெட்டுகள் போன்றவைகள் சிதையாமல் உள்ளது போன்று சமசுகிருத்தத்தில் இல்லையென்பதும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆக கி.மு. முதலாம் நூற்றாண்டில் கொரிய நாட்டிற்குச் சென்று அந்நாட்டையே உருவாக்கியவள் தமிழ் நாட்டுப் பெண்ணாக இருக்கலாம் என்பதற்கும் இந்த ஆய்வு ஆதாரமாக இருக்கின்றது!
ஒரு நாட்டின் ஒளிமயமான எதிர்காலம் என்பது அந்நாட்டின் சிறார்கள், இளைஞர்கள், பெரியவர்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரின் நற்சிந்தைகளையும் ஊக்குவிக்கக்கூடிய சிறந்த ஆக்கங்களின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கும். அந்த வகையில் இலக்கியம் என்பது ஒரு காலத்தின் கண்ணாடி எனலாம். அந்த இலக்கியம் உருவாக்கப்பட்ட காலத்தின் மொழி, பண்பாடு, கலை, வாழ்வியல் கூறுகள் போன்ற அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு களமாகச் செயல்படக்கூடியது.
இலக்கியங்கள் என்பது காலத்தின் கண்ணாடி. அதுமட்டுமன்றி இலக்கியங்கள் சம்பந்தப்பட்ட மொழியின் இனத்தின் பண்பாட்டுக் கூறுகளை பகுத்தாய்வுச் செய்யக்கூடிய களமாகவும் விளங்கக்கூடியது.
மொழி என்பது மனிதருக்கிடையில் கருத்துப் பரிமாற்றங்களுக்கான ஒரு கருவி எனக்கொள்ளலாம். மொழியைப் பேசுகின்ற அந்த இனத்தின் கலை, வரலாறு, சமூகநிலை, பழக்கவழக்கங்கள், ஒழுக்கநெறிகள், அரசியல், சிந்தைகள் போன்ற பல வாழ்வியல் கூறுகள், பண்பாட்டு நிலைகள் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் வெளிப்படை விளக்கமாக இருப்பதாகும்.
வரலாற்றின் பல்வேறு கால கட்டங்களில் அரசியல், பண்பாட்டு, வணிகத் தொடர்பிலான சூழ்நிலைகளால் ஒரு மொழி பிறமொழிகளுடன் தொடர்பு கொள்ள நேரிடுவதால் அதன் வழக்காற்றில் பல பிறமொழிச் சொற்களும் இணைந்துவிடுகின்றன. இது மொழி வரலாற்றில் சுவையானதொரு பிரிவாகவும் அமையும். இயற் சொற்களிலும் பிற மொழிச் சொற்களிலும் தொடர்ச்சியான பொருள் மாற்றங்களும் நிகழ்ந்துள்ளன. சமுதாயத்தில் காலத்திற்குக் காலம் ஏற்படும் மாற்றங்களை எதிரொலிக்கும் வகையில் ஒருசொல் தன் பொருள் எல்லையிலிருந்து வேறொரு எல்லைக்கு மாறும் நிலையில் அந்தப் பொருள் அமைப்பில் ஒரு மாற்றத்தை உணர்த்துகின்றது. அதே வேளையில் மாற்றத்திற்கு உட்படாமல் இருக்கும் மொழி இறந்தமொழி எனப்படும். எந்த ஒரு மொழி தொடர்ந்து காலத்திற்கேற்ற வகையில் தனக்குள் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறதோ அம்மொழி வாழும் மொழியாகக் கருதப்படும்.
ஏதேனும் ஒரு மொழி குறித்து பேசும்போதெல்லாம் அம்மொழியின் இலக்கியம் குறித்து பேசுவதும் இயல்பாகிறது. அதாவது இலக்கியம் குறித்து பேசாத மொழியின் உரையாடலிலும் சுவை இருப்பதில்லை என்பதோடு அவை முழுமையடைவதுமில்லை என்பதே நிதர்சனம். இலக்கியம் என்பது அத்தனை அவசியமானதா என்ற வினாவும் எழாமல் இல்லை. பள்ளிப் பாடத்திட்டங்களிலும் இலக்கியத்திற்கு அதிகமான முக்கியத்துவம் வழங்கப்படும் காரணமும் இதுதான். ஆகவே இலக்கியத்தின் வழியாக மட்டுமே ஒரு மொழியை நாம் செம்மையாகக் கற்கவும், புரிந்து கொள்ளவும் முடிகிறது என்பதும் உண்மை.
ஆக, மொழியின் வரலாற்றுக்கான அடிப்படைச் சான்றுகளுக்கு இலக்கியங்களையே முதன்மையாகக் கொள்ளப்பட வேண்டியதாகிறது. அந்த வகையில் இந்த இடத்தில் இலக்கியம் பற்றி குறிப்பிடும்பொழுது அதிகத்தரம் வாய்ந்த நூல்கள் என்ற வரையறைக்கு உட்படுத்தாது அனைத்துப் பொருட்களையும் சுட்டும் உரைநடை அல்லது செய்யுள் வடிவில் உள்ள நூல்களையும் குறிப்பதாகக் கொள்ள வேண்டும்.
பதினேழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திற்குப் பின்னரே எளிய மனிதரும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில், நொண்டிச்சிந்து, கட்டபொம்மன் கும்மி, ராமப்பையன் அம்மானை போன்ற இலக்கியங்கள் தோன்றி வளர்ந்து வந்துள்ளதை அறியமுடிகின்றது. பத்தொன்பது, இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில், பாமர மக்களின் பேச்சுவழக்குகள் கொண்ட நாடகங்கள், புதினங்கள் ஆகியவற்றைக் காண்கிறோம். இவை பேச்சு வழக்கினை ஆராய்வதற்கு இன்றியமையாதன எனலாம். பத்தொன்பது, இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் எல்லீஸ், கால்டுவெல் போன்றோர் எழுதிய சிறந்த நூல்களும் உள்ளன.
வரலாறு என்பதும் காலத்தின் கண்ணாடி தான் என்றபோதும், இலக்கியத்தின் பரிமாணங்கள் அந்த வரலாற்றையே மாற்றக் கூடியதாகத் திகழ்கின்றது. அந்த இலக்கியம் பிரதிபலிக்கும், வாய்மொழி இலக்கியம், ஏட்டு இலக்கியம் என்று பல்வேறு முகங்கள் பன்முகச் சிந்தைகளை வெளிப்படுத்தும் ஆளுமைகளாகவும் அமைகின்றன.
பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை, அகநானூறு, புறநானூறு, ஐங்குறுநூறு, பதிற்றுப்பத்து, பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள், தொல்காப்பியம், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, முத்தொள்ளாயிரம், இறையனார் களவியல், நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தம், பன்னிரு திருமுறைகள் போன்ற இலக்கியங்கள் இத்தகைய ஆளுமைகளைத் தெள்ளத்தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றன. மேற்குறிப்பிட்ட சங்க இலக்கிய நூல்களில், தமிழர்களுக்கு மட்டுமன்றி உலக மாந்தர் அனைவருக்குமான வாழ்வியல் நெறிகள் என்ற அறக்கோட்பாடுகளே தலையாய நோக்காக உள்ளது.
குவலயக் குடும்பம் (Global Family) என்று இன்று உலகம் முழுவதும் பேசப்படுகிற உலகமயமாதல் தொடர்பான அணுகுமுறைகள் குறித்து நம் தமிழர்கள், பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் முன்பாகவே,
“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்”
என்ற மாபெரும் தத்துவத்தைச் சொல்லிச் சென்றுள்ளனர். மிகப்பெரிய உயரிய வாழ்வியலை உணர்த்தக்கூடிய இத்தகைய அறநெறி உலகிற்கெல்லாம் பொதுவானதொன்றல்லவா.
அறம் சார்ந்த வாழ்வியல் நெறிகளில் வாய்மை, பொய்யாமை, செய்நன்றி அறிதல், நடுவு நிலைமை, அடக்கம் உடைமை, ஒழுக்கம் உடைமை, பிறன் இல் விழையாமை, புறங்கூறாமை, பயன்இல சொல்லாமை, புலால் மறுத்தல், ஈகை, கள்ளாமை, இன்னாசெய்யாமை, கொல்லாமை போன்ற அனைத்து சிறப்புக் குறிப்புகளும் பதினெண் கீழ்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றான திருக்குறளில் தெய்வப்புலவர் திருவள்ளுவர் சுட்டியுள்ள வாழ்வியல் அறநெறிகள் ஆகும். இதுமட்டுமன்றி குறுந்தொகை, புறநானூறு போன்ற பாடல்களில் அரசியல், சமூக நலம் சார்ந்த பல அறநெறிகளும் சுட்டப்பட்டுள்ளன.
“நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே” – புறத்திணை பாடல் – 312
ஒரு தனிமனிதர் தம் வாழ்வில் அமைதிபெற, பிறரிடம் வேண்டும் அனைத்துப் பண்புகளையும் தானும் பெற்றிருக்கவேண்டும் என எண்ணி வாழ்வதே அவர்தம் சிறந்த வாழ்வியல் அறநெறிகளாகின்றன. அந்த வகையில் சமூகத்தில் முழுமையும் மகிழ்ச்சியும், அன்பும், பண்பும், அமைதியும் நிலவ வேண்டுமெனில் ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தனக்கென்று சில கடமைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும், ஒழுக்க நெறிகளையும் விதித்துக்கொண்டு அதை முழுமையாகப் பின்பற்றவும் வேண்டும். அதுவே எதிர்கால சமூகத்தின் அமைதிக்கும், ஆரோக்கியத்திற்கும் நாம் இன்று சரியான பாதையில் எடுத்து வைக்கக்கூடிய அடியாகவும் இருக்கும்.
இதுபோன்ற கருத்தரங்கங்கள் மூலமாக இளைஞர்கள் மத்தியில் நற்சிந்தைகளுக்கான விதைகளை ஊன்றுவது சமுதாயத்திற்கும் செய்யும் சிறப்பான சேவை என்றே கொள்ளக்கூடும் என்பதால் இக்கருத்தரங்கம் மிகவும் சிறப்பான முறையில் நடைபெற உளமார வாழ்த்துகிறோம்.
பி.கு. “தமிழ் இலக்கியங்களில் பன்முகச் சிந்தனை” என்ற தலைப்பில் நாமக்கல், செல்வம் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரியில் பிப்ரவரி 27, 2018, நடந்த பன்னாட்டுக் கருத்தரங்கின் என் வாழ்த்துரை.
ஆசிரியர் ர.கண்ணன் எழுதியுள்ள, “அருள்மிகு ஸ்ரீ ஞானதண்டாயுதபாணி திருக்கோயில் அமைப்பும் தலவரலாறும்” என்ற நூலில், ஆலயம் அமைந்துள்ள, பாரத நாடு துவங்கி, நாமக்கல் எனும் ஊரின் அழகான முன்னுரையுடன் துவங்கும் இந்நூல் பல்வேறு அறிஞர்களின் கருத்துரைகளுடன், நாமக்கல் என்று பெயர் பெற்றதற்கான விளக்கமும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
நாமகிரி என்ற மலை உருவான விதம் சுவையான புராணக்கதை. ஒரே கல்லால் ஆன இம்மலையில் அமைந்துள்ள சுரங்கப்பாதை மற்றும் சிற்பங்கள், புடைச்சிற்பங்கள் என அனைத்தும் சுருக்கமாக சொல்லப்பட்டுள்ளன. அததற்குரிய அழகான புகைப்படங்களும் அங்கங்கு இணைத்திருப்பது சிறப்பு.
ஆஞ்சநேயர் உருவான வரலாறும், அதன் அதீத உயர்வும், அலங்காரங்களும், திருவிழாக்களும் குறித்து சிறப்பாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
ஸ்ரீநரசிம்மர் பற்றிய தல புராணமும், மும்மூர்த்தி தலம் என்று அழைக்கப்படுவதற்கான காரணம், கோவிலின் கட்டமைப்பு குறித்த தகவல்கள் என அனைத்தும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.
பள்ளி கொண்ட அரங்கநாதர், மகாலட்சுமி கோவில், நரசிங்கப்பெருமான் போன்ற இறைவடிவங்கள் அமைந்துள்ள குடவரைக் கோயிலின் உட்பிரகாரங்களின் விளக்கங்கள், கோவில் பற்றிய ஏனைய வரலாற்றுத் தகவல்களும் விரிவான முறையில் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.
நாமக்கல்லில் அமைந்துள்ள புகழ் பெற்ற பசுமையான, புறநானூற்றில் குறிப்பிடப்படும் மலையான கொல்லிமலை பற்றிய சுவையான வரலாறுகளும், வல்வில்ஓரி போன்ற மன்னர்களின் வரலாறுகளும் சான்றுகளுடன் விளக்கப்பட்டுள்ளவை சிறப்பு.
கி.மு. 13/14 நூற்றாண்டுகளில் பொன்சொரி மலையின் சமணக் குகையின் மேற்புறம் திருக்குறள் வெட்டப்பட்டுள்ள சிறப்பான வரலாற்றுத் தகவலும் குறிப்பிடத்தக்கது. கொங்கு நாட்டு மக்களின் இறை வழிபாட்டு முறைகள் பற்றிய தகவல்களும் அளித்திருப்பதும் சிறப்பு. சிற்பக் கலைக்கூடம் பற்றிய அழகான விளக்கங்களும் சுவை கூட்டுபவை.
கூலிப்பட்டியில் அமைந்துள்ள தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த முருகன் கோவில்களின் விளக்கங்களும் தெளிவாகவே உள்ளன.
இலக்கியத்தில் முருகன், முருகனின் அருள் பெற்றவர்கள், திருவுருவ வகைகள், தல வரலாறு, கோவிலின் தனிச்சிறப்பு, கோயில் அமைப்பு, கட்டிட அமைப்பு, வெளித்தோற்றம், கருவறை, ஒவ்வொரு கடவுளர் பற்றிய புராணக் கதைகள் போன்ற அனைத்தும் தெளிவாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள இச்சிறிய நூல் வரலாற்று ஆர்வலர்கள் மட்டுமன்றி, அருளாளர்கள், பக்தர்கள் என அனைவரும் விரும்பி வாசிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது சிறப்பு.
விஜயா பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள 96 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூலின் விலை ரூ 70/-
காதல், வீரம் என இரண்டும் தங்கள் இரு கண்களாக வாழ்ந்தவர்கள் சங்ககாலத் தமிழர்கள். பிற்காலத்தில் வந்த பாரதியும், ‘உயர் வீரம் செறிந்த தமிழ்நாடு’ என அதை உணர்ந்தே உரக்கச் சொல்லிச்சென்றான். 1967 ஆம் ஆண்டில் சென்னப்பட்டணம் தமிழ்நாடு என்று பெயர் சூட்டப்படுவதற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ‘உயர் வீரம் செறிந்த தமிழ்நாடு’ என்று பாடித்தம் தொலை நோக்குப் பார்வையை வெளிப்படுத்தியவன் பாரதி.
அந்நிய தேசத்தவரிடம் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தபோதும் பெண்களும் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுத் தங்கள் இன்னுயிரையும் ஆகுதியாய் அளித்துள்ளனர். தமிழ்நாட்டுத் தாய் தம் தாய்ப்பாலுடனேயே குழந்தைக்கு வீரத்துடன் தாய்நாட்டுப் பற்றையும் சேர்த்தே ஊட்டியிருக்கிறாள் என்பதற்கான சான்றுகளும் சங்கப்பாடல்கள் மூலம் கிடைக்கின்றன. ஆக சங்ககாலத்தின் பெண்கள் வீரத்தின் விளைநிலமாகவே இருந்திருக்கின்றனர்.
வீர மறத்தியரின் வீரம், துணிவு நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கக்கூடியது. ஒரு போர்க்களக் காட்சியின் மூலம் இதை விளக்கும் ஒரு புறநானூற்றுப் பாடல் இதோ :
நரம்பு எழுந்து உலறிய நிரம்பா மென்தோள்
முளரி மருங்கின், முதியோள் சிறுவன்
படைஅழிந்து, மாறினன்` என்று பலர்க
மண்டு அமர்க்கு உடைந்தன்ன் ஆயின், உண்டஎன்
முலை அறுத்திடுவென், யான் எனச் சினைஇ,
கொண்ட வாளொடு படுபிணம் பெயரா,
செங்களம் துழவுவோள், சிதைந்து வேறாகிய
படுமகன் கிடக்கை காணூஉ
ஈன்ற ஞன்றினும் பெரிது உவந்தனளே! – புறம் – 288
படைக்களத்தில் வெட்டுண்டு உடல் சிதைந்து, மாண்டு கிடந்த தன் அன்பு மகனின் மரணச் செய்தி அறியாமல் அந்தத்தாய் அவன் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறாள், வறண்ட தோல்களின் மேல் புடைத்துக் கிடந்த நரம்புடன் கூடிய உடலும், தாமரை மலர்போன்று வெளிரிக்கிடந்த வயிறும் கொண்ட அந்த மூதாட்டியின் மகனான போர்மறவன் போர்க்களத்தில், புறமுதுகுக் காட்டி, புறப்புண் பட்டு இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தியைச் சொல்லிச் சென்ற வீரர்களிடம் ஆவேசமுற்ற அந்த மூதாட்டியின் உடல் வெம்மையுற்றது. தீப்பிழம்பாகச் சிவந்த அவள்தம் கண்கள் அவள் சினத்தின் உச்சத்தில் இருப்பதைப் புலப்படுத்தின. தாய்நாட்டைக் காக்கும் போரில், ஒருவேளை தம் மகன் புறப்புண்பட்டு இறந்து கிடப்பானாயின் அவனுக்குப் பால் கொடுத்து வளர்த்தத் தன் மார்பை அறுத்தெறிவேன் என்று கடுஞ்சினம் பொங்க உண்மை அறியும் நோக்கத்தில் கையில் வாளேந்தியவாறு போர்க்களம் சென்றாள்.
அங்குச் சிதறிக்குவிந்து கிடந்த பிணங்களை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டிப் பார்த்து வெட்டுண்டு சிதைந்து கிடந்த பிணங்களில் ஒன்றாகத் தன் மகனது உடலும் இருக்கக்கண்டு அவற்றைப் புரட்டி தன் மகனின் உடலைக் கண்டெடுத்தாள். முகத்திலும், மார்பிலும் விழுப்புண் பட்டு மாண்டு கிடந்த தனது மகனது உடலைத் தன் மடியில் கிடத்தியவாறு அந்த மாவீரனைப் பெற்றெடுத்த நாளில் அடைந்த மகிழ்ச்சியைவிடப் பன்மடங்கு பெருமகிழ்வெய்தி அக்களத்தில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தனள் என்று அந்த மூதாட்டியின் மறமாண்பை அழகுறப் பாடியவர் காக்கைப்பாடினியார் நற்செல்லையார் என்னும் சங்ககாலப் பெண்பாற்புலவர்.
’மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழாக் கவரிமான்’ போன்று இருந்த மன்னர்களும், மானம் காக்க உயிர் நீத்தப் பெருமையைப் பறைசாற்றிச் சென்றுள்ளனர். அதில் என்றென்றும் தமிழர் தம் மனதில் நிலையான இடம் பெற்றிருப்பவன் என்றால் அவன், கணைக்கால் இரும்பொறை என்ற மாவீரன்.
பழகுதற்கினிய பண்புடையவனும், பேராண்மை மிக்கவனும், நல்லியல்புகளையும் கொண்டவன் என்ற பேறு பெற்றவன். தாமே வேலேந்திப் போர்க்களத்தில் போரிட வல்லானும், பெரிய படையையுடையவன், மதங்கொண்ட யானையையும் அடக்கி மக்களைக் காத்தவன்.
சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை, செங்கணான் எனும் மன்னனுடன் பகை கொண்டான். கணைக்கால் இரும்பொறைக்குக் கழுமலம் என்ற இடத்தில் காவல் மிக்க கோட்டை ஒன்றிருந்தது. கணைக்கால் இரும்பொறையின் வெற்றிச் சிறப்பிற்கெல்லாம் கழுமலக் கோட்டையே காரணமாய் இருந்ததை உணர்ந்த செங்கணான், பெரும் படையோடு சென்று, அக்கோட்டையைத் தாக்கித் தம் வசப்படுத்தியதோடு கணைக்கால் இரும்பொறையையும் சிறை பிடித்துச் சென்றான்.
பகைவனால் பற்றப்பட்டு, அவன் சிறையகத்து வாழும் இழிவான நிலையுற்ற அக்கணமே, உலக வாழ்வை வெறுத்து, மானத்தை இழந்து, உயிர் வாழ எண்ணாது, உயிரை விட்டு, மானத்தைக் காப்பர் மாண்புடைய வீரர். போரில் தோற்றபோதும், பகைவனால் பிடிக்கப்பட்டபோதும் என் உயிர் பிரியாமல் சிறையில் வாழ்கிறேன். பகைவர் தாம் உண்ணும் உணவும், பருக நீரும் தராதிருந்தபோதும், நீரைத்தானே இரந்து வேண்டியவனிடம் அரசன் என்ற மதிப்பும்கூட இன்றி இகழ்ந்தளித்தனர் காவலர். அந்தத் தண்ணீரை உண்டு உயிர் வாழ்வதைக்காட்டிலும் உண்ணாது உயிர் துறப்பதே மேல் எனத்துணிந்தான்.
இத்தகைய இக்கட்டானச் சூழலிலும், அவன் உள்ளத்தினின்றும் பிறந்தது ஓர் அறவுரை , தம் அனுபவத்தால் உணர்ந்ததை உலக மக்களும் அறிந்து பயன் கொள்ளுதல் வேண்டும் என எண்ணியவன், அதை ஒரு செய்யுளாக்கி ஏட்டில் எழுதி தன்னருகே வைத்தவன் உடல் சோர்ந்து வீழ்ந்தான்.
இதுவே புறநானூற்றின் 74 ஆவது பாடலாக அமைந்துள்ளது.
குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்
ஆள் அன்று என்று வாளில் தப்பார்
தொடர்படு ஞமலியின் இடர்ப்படுத்து இரீஇய
கேள் அல் கேளிர் வேளாண் சிறுபதம்
மதுகை இன்றி வயிற்றுத்தீ தணியத்
தாம் இரந்து உண்ணும் அளவை
ஈன்மரோ இவ் உலகத்தானே?
“பிறந்த குழந்தை ஏதாவது காரணத்தினால் இறந்துவிட்டாலும், அல்லது இறந்தே பிறந்தாலும் அந்தக் குழந்தையைக்கூட வாளால் காயப்படுத்திய பின்பே அதை மண்ணில் புதைப்பர். அவ்வாறிருக்க எந்தவிதக் காயமுமில்லாமல் வெறும் வஞ்சகத்தால் பிடிபட்டுக் கிடக்கின்றேனே, நான் ஆண்மகன் ஆவேனா?” அதுமட்டுமா, “என் தாகத்தைத் தணித்துக்கொள்வதற்காகத் தண்ணீரைக் கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறேன். அப்படி இந்த நீரைப் பருகவும் வேண்டுமா?” என்று எண்ணியவன் அந்த நீரையும் பருகாமல் கிடந்து நா வறண்டு உயிர் நீத்தான். சங்ககாலத்தில் தமிழர்கள் அரசனே ஆயினும் மானம்தான் பெரிது என்று வாழ்ந்திருந்தனர்.
ஆம், சங்ககாலப் புலவனான இந்தச் சேர மன்னன் திருப்போர்ப்புறம் என்னுமிடத்தில் சோழன் செங்கணானோடு போரிட்டபோது, சோழனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, உறையூர்க் குடவாயில் கோட்டத்துச் சிறையில் தன்மான வீரனாய் உயிர் துறந்தவன். சங்ககாலச் சேரர்களின் கடைசி அரசனான இவன் காலம் கி.பி. 125 -150.
அகம், புறம் என இரண்டாகப் பிரித்திருந்த தங்கள் வாழ்க்கையில், சங்க காலமக்கள், அகவாழ்வு களவு, கற்பு என இரண்டாக பிரிக்கப்பட்டு இருந்தன. அதாவது திருமணத்திற்கு முந்தைய வாழ்வினை களவு என்றும், திருமணத்திற்குப் பின் அமையும் வாழ்வினை கற்பு வாழ்வு எனவும் வகைப்படுத்தியிருந்தனர். இவை சங்க கால மக்களின் வாழ்வில் இரண்டரக் கலந்து விட்ட நிலையினை சங்க இலக்கியங்கள் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது.
சங்க காலத்தில் பெண்டிர் மனையறம் பேணுதலும், ஆடவர் வினையறம் புரிதலும் வாழ்நெறியாகவே இருந்துள்ளது. இதன் சிறப்பை குறுந்தொகை,
“மனையுறை வாழ்க்கை வல்லியாங்கு
மருவி னினியபு முளவோ” (குறுந் 322)
என்று குறிப்பிடுகின்றது.
செல்விருந்தோம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்
நல்விருந்து வானத் தவர்க்கு. (குறள் -16)
விருந்தோம்பல் என்பது ஆதிகாலந்தொட்டு தமிழர்களின் வாழ்வியலோடு இணைந்ததொரு வழமையாகவே உள்ளதற்கு வள்ளுவரின் திருக்குறளும் சான்று பகர்கின்றது. தம் இல்லம் நாடி வரும் விருந்தினரை இன் முகத்துடன் வரவேற்று இனிய மொழிகள் பேசி கனிவுடன் உபசரித்து , அனிச்ச மலராக விருந்தினரின் முகம் வாடாமல் பார்த்துக்கொள்வதே சிறப்பான விருந்தோம்பல் பண்பாகும்.
“பல நாள் பயின்று பலரொடு செல்லினும்
தலைநாள் போன்ற விருப்பினர்” (புறம் 101)
என்ற புறநானூற்றுப் பாடல், ஒருவர் எத்தனை முறை விருந்திற்கு வந்தாலும் அவரை முதல் நாள் உபசரித்ததைப் போன்றே விருப்பத்துடன் உபசரிக்க வேண்டும் என்கிறது.
அதுமட்டுமன்றி அது இரவு நேரமாக இருந்தாலும் விருந்தினர்களை மனைவியும் கணவனும் இணைந்து மகிழ்ச்சியுடன் விருந்து படைக்கும் வழக்கத்தை நற்றிணைப்பாடல் வரிகள்,
“அல்இல் ஆயினும் விருந்துவரின் உவக்கும்
முல்லை சான்ற கற்பின்
மெல்லியற் குறுமகள் உறைவின் ஊரே” (நற் 142)
சுட்டுகின்றன.
கணவனுடன் சேர்ந்து வாழும் மங்கல மகளிர் மட்டுமே விருந்தோம்பலை மேற்கொள்ளும் பழக்கமும் இருந்துள்ளது. கணவனை இழந்த பெண்களோ அல்லது கணவனைப் பிரிந்து வாழும் பெண்களோ எந்தவொரு விருந்தையும் எதிர்கொள்ளுதல் கூடாது என்ற வழக்கத்தை,
“அறவோர்க் களித்தலும் அந்தணர் ஓம்பலும்
துறவோர்க் கெதிர்தலும் தொல்லோர் சிறப்பின்
விருந்தெதிர் கோடலும் இழந்த என்னை “ (சிலம்பு கொலை 71-73)
இப்பாடல் வரிகள் மூலம் அறியமுடிகிறது. கண்ணகி கோவலனைப் பிரிந்திருந்த அந்த காலகட்டத்தில் தனக்கு ஏற்பட்ட இழப்புகளைக் குறிப்பிடும்போது, தன்னால் விருந்தெதிர் கொள்ள முடியாத நிலையைக் கூறி வருந்துகிறாள். விருந்தோம்பல் செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் அக்கால மகளிருக்கு இருந்துள்ளதை அறியமுடிகிறது.
இன்றைய நிலை :
இன்று காலமும் சூழலும் தமிழர் தம் வாழ்வை பல வகையில் புரட்டிப்போட்டிருப்பதையும் காணமுடிகின்றது. உலகமயமாக்கலின் பாதிப்பினால் அன்றாட வாழ்வியலில் மாற்றங்களும், வீரம், ஈகை, விருந்தோம்பல் என அனைத்தும் பெரும்பாலும் ஒரு வணிகமாகவே செயல்படுகிறது எனலாம். உறவுகளின் வட்டங்கள் சுருங்கிய நிலையில், வயதான பெற்றோரும்கூட பாரமாகிப்போன சூழலில் முதியோர் இல்லங்களும் பெருகிக்கொண்டிருக்கின்றன. ‘ஒருதாய் மக்கள்’, ‘எல்லோரும் ஓர்குலம், எல்லோரும் ஓரினம்’ என்ற சீரிய ஒழுக்க நெறிகளெல்லாம் ஏட்டளவிலேயே நின்றதன் பலன், சாதி, மத பேதங்கள் தலை விரித்தாடி அன்றாடம் பல அசம்பாவிதங்களையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. நாகரிகம் வளர்ந்து, அனைத்தும் நவீனமயமாக்கலாக வலம் வர ஆரம்பித்த இத்தருணத்திலும், “தமிழன் என்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா” என்ற பொன் வாசகத்தின் பொருளறியாதத் தலைமுறையினருக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவேண்டிய தேவை உள்ளதையும் மறுக்கவியலவில்லை. அந்த வகையில் நம் பண்டைய தமிழ் மரபும், பாரம்பரியமும், பண்பாடும் இன்றைய தலைமுறையினரிடம் பரவலாகச் சென்றடையச் செய்யவேண்டிய அத்தியாவசியத் தேவை எழுந்துள்ளது. இத்தகையச் சூழலில் அனைத்து நாடுகளில் புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழர்களை ஒன்றிணைத்து, மரபு சார்ந்த தமிழர் வாழ்வியல் நெறிகளைப் பறைசாற்றும் விதமாக, கொங்கு நாட்டில், குமாரபாளையம் எஸ்.எஸ்.எம். கலைக்கல்லூரியில், தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையுடன் இணைந்து, முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ள இந்த உலகத்தமிழ் மரபு மாநாடு மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுவதில் ஐயமில்லை.
இந்த மாநாடு சிறப்பான முறையில், இளைய தலைமுறையினர் தங்கள் முன்னோர்களின் மரபியல் சார்ந்த பல அரியத் தகவல்களை அறிந்து பயன்பெறும் வகையில் அமையும் என்ற நம்பிக்கை வலுப்பெறுகிறது. அதற்கான உளமார்ந்த வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக்கொள்வதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். நன்றி.
அன்புடன்
பவள சங்கரி
coraled@gmail.com
பி.கு. மார்ச் 1,2, 2018, ஆகிய தேதிகளில் ஈரோடு எஸ்எஸ்எம் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரியில் நடைபெற்ற முதலாம் உலகத்தமிழ் மகாநாட்டு மலரில் இடம்பெற்றுள்ள வாழ்த்துரை.
பல நேரங்களில் பெறுபவர்களின் தன்மையின் அடிப்படையில் விருதுகள் பெருமைப்படுவதுண்டு. அந்த வகையில் இந்த முறை பத்மஸ்ரீ விருதும் பெருமை அடைந்துள்ளது!
2018 ஆம் ஆண்டிற்கான பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றுள்ள ஞானம்மாள் பொள்ளாச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஜமீன் காளியாபுரத்தில் பிறந்தவர். 98 வயதான, விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இவர் யோகக் கலையில் கைதேர்ந்தவர். தற்போது கோவை மாவட்டம் கணபதி பகுதியில் வசித்து வருகிறார். தமது தாத்தா மன்னார்சாமி என்பவடமிருந்து ஞானம்மாள் யோகாசனப் பயிற்சிகளைக் கற்றுக் கொண்டுள்ளார். ஞானம்மாளின் மாணவர்கள், லண்டன், சிங்கப்பூர், மலேசியா, தாய்லாந்து, சீனா, ஆஸ்திரேலியா, போன்ற பல்வேறு நாடுகளின் யோகா போட்டிகளில் பங்கு பெற்று வெற்றியும் பெற்றுள்ளனர்.
1920 இல் பிறந்தவர் 98 வயதைக் கடந்தும் தம் முறையாகக் கற்ற யோகக்கலையை இன்றும் தொடர்வதோடு, பல ஆயிரம் பேர்களுக்கு முறையாகப் பயிற்சியும் அளித்துள்ளார். இவரிடம் பயிற்சி பெற்றவர்களில் 600க்கும் மேற்பட்டோர் உலகம் முழுவதிலும் யோகா பயிற்சி வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றும் தன் வீட்டு மொட்டை மாடியில் நூற்றுக்கணக்கான சிறுவர், சிறுமியர் மற்றும் பெண்களுக்கு யோகா பயிற்சியை அளித்துவருகிறார். ஒரு சித்த வைத்தியருக்கு வாழ்க்கைப்பட்ட இவருக்கு 2 மகனகள், 3 மகள், 11 பேரன் பேத்திகள் உள்ளனர். இவருடைய தாத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா அனைவருமே யோகா பயிற்றுநர்கள் என்பதோடு இவர்தம் மகன்கள், மகள்கள், மருமக்கள், பேரக் குழந்தைகள் என அனைவருமே யோகா ஆசிரியர்கள். தாங்கள் வசிக்கும் இடங்களில் யோகா பயிற்சி மையங்கள் வைத்து நடத்திவருபவர்கள். இவர்களும் பல பரிசுகளையும் வென்றவர்கள்.
தனக்குப் படிப்பு எதுவும் இல்லை என்றும் ஒன்றாம் வகுப்பு மட்டும் போனதுகூட நினைவில் இல்லை என்கிறார். யோகா மட்டுமில்லாமல் கிராமத்து வைத்தியத்திலும் தங்கள் குடும்பம்தான் ஊருக்குள்ளே அந்தக் காலத்தில் பிரபலமாக இருந்ததாகச் சொல்லும் ஞானம்மாள் பாட்டியின் வீட்டில் ஒருவரும் ஊசி, மருந்து ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டது இல்லையாம். தன் குடும்பத்தில் அனைவருக்கும் சுகப் பிரசவம் ஆனதற்கும் யோகாதான் காரணம் என்கிறார் ஞானம்மாள். இன்றுவரை இவருக்கு மூக்குக் கண்ணாடியின் தேவை ஏற்படவே இல்லை. ஊசியில் நூல் கோத்து, துணி தைக்கிற அளவு பார்வைத் திறன் இருக்கிறது என்பதோடு செவித்திறனும் நன்றாகவே உள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது. மூட்டு வலி, கைகால் வலி என எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்.
தன் அம்மா 50 முக்கியமான ஆசனங்களைச் செய்வதோடு, பெண்களில் இந்த வயதில் இவ்வளவு ஆசனங்கள் செய்கிறவர் இந்திய அளவில் இவர் மட்டுமாகத்தான் இருக்கும் என்ற பெருமையும் பெற்றவர் என்கிறார் இவருடைய மூன்றாவது மகன் பாலகிருஷ்ணன். மேலும் தன் அம்மாவின் யு-டியூப் காணொளியை இதுவரை ஒரு கோடி பேருக்கும் மேல் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்றும் இவர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறியுள்ளார்.
திருப்பூரில் சர்வதேச இளைஞர் யோகா கூட்டமைப்பு சார்பாக 2012-இல் நடந்த போட்டியில் மாநில அளவில் முதலிடம் பெற்று அதன் மூலம் அந்தமான் சென்றிருக்கிறார். பிறகு 2013 பிப்ரவரியில் அந்தமானில் 60 பேர் கலந்துகொண்ட 50 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களுக்கான பிரிவில் தங்கப் பதக்கம் பெற்று முதலிடம் பிடித்துள்ளார். ஏற்கனவே குடியரசுத்தலைவரிடம் பெண் சக்தி விருதைப் பெற்றுள்ள ஞானம்மாள் தற்போது மத்திய அரசின் பத்மஸ்ரீ விருதும் பெற்றுள்ளார்.
மனிதர்களில் 100% உத்தமர் அல்லது 100% தீயவர் என்றெவரும் இலர். காலமும் சூழலும் அவரவர் அனுபவமுமே அதை நிர்ணயிக்கின்றது!
மகாபாரதத்தில் கர்ணனுடன் கொண்டிருந்த உண்மையான நட்பின் மூலமாக மட்டுமே சிறப்புக்குரியவனாகப் பாராட்டப்பட்டவன், கொடூர குணமும், தீய எண்ணமும் கொண்டவனாகவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளவன் துரியோதனன். அப்படிப்பட்டவனுக்கும் கோவில் கட்டி இன்றளவிலும் வழிபட்டு வருகிறார்கள் என்பதே இதற்குச் சான்று.
மண்ணாசையால் பாண்டவர்களை காட்டுக்கு அனுப்பிய துரியோதனன் திரௌபதியின் துகிலுரித்தவன் என்று தூற்றப்பட்டவன். இவனுக்கும் உத்தரகண்டிலும், கல்வி அறிவு நிறைந்த மாநிலமான கேரளாவிலும் கோயில் கட்டி வழிபடுகிறார்கள் என்பது ஆச்சரியமான செய்தி.
உத்தரகாசியின் சவுர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள கோவில்
உத்தரகாசியின் சவுர் கிராமத்தில் துரியோதனனுக்கு கோயில் கட்டி வழிபட்டாலும், இந்தக் கோவிலில் கோபுரம் கிடையாது . இந்த அழகிய கோயிலின் கட்டுமான அமைப்பு அந்த மாநிலத்தின் சிறப்பு கட்டுமான வடிவத்தை ஒத்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
கேரளா மாநிலம், பொருவழி எனுமிடத்தில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.
பாண்டவர்களைத் தேடிக்கொண்டு பல காடுகள், மலைகளில் அலைந்தவன், கடுத்தம்சேரி கொட்டாரம் என்றழைக்கப்பட்ட தென்பகுதியிலிருக்கும் மலைப்பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தான். அப்பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட குரவா வகுப்பைச் சேர்ந்த மக்கள் வசித்துவந்த பகுதி. நெடுந்தூரம் அலைந்துத் திரிந்து வந்த களைப்பில் தாகம் நாவை வறட்ட, அங்கிருந்த ஒரு வீட்டின் முன் சென்று பருக நீர் கேட்கிறான். அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியில் வந்த வயதான பெண்மணி, அவனுக்குத் தண்ணீர் தர மறுத்தாள். காரணம் கேட்டதற்கு, உயர் வகுப்பினரான துரியோதனனுக்கு, தாழ்ந்த வகுப்பைச் சேர்ந்த தான் தண்ணீர் கொடுத்தால், தனக்குத் தண்டனை கிடைக்கும் என்பவளிடம், பசியும் தாகமும் சாதியற்றவை, சக மனிதரின் உயிர் காப்பது மனிதரின் கடமை, தான் அஸ்தினா புரத்து அரசன், இப்பகுதி என்னுடைய பேரரசின் கீழ் செயல்படும் குறுநில மன்னர்களிடம்தான் இருக்கிறது. அதனால் உங்களுக்கு எந்தத் தண்டனையும் கிடைக்காமல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று பலவாறு பேசி சம்மதிக்க வைத்து தண்ணீர் கிடைக்கப்பெறுகிறான்.
தாகத்தில் சுவை ஏதும் அறியாத நாக்கு, தாகம் அடங்கியபின் அது புளித்துப் போன நீராக இருப்பதை உணர்ந்தது. துரியோதனனும் அந்த மூதாட்டியைப் பார்த்து, அது என்ன நீர் என்று வினவினான். அதற்கு அந்த மூதாட்டியும்,
“அரசே! நீங்கள் தாகத்தால் மிகவும் களைத்துப் போய் வந்தீர்கள். தங்களுக்கு, முதலில் தண்ணீர் கொடுக்கலாமென்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் நாட்டின் அரசரான தங்களுக்குச் சாதாரணமான தண்ணீர் தருவது எனக்குச் சரியாகப்படவில்லை. அதனால் எங்கள் வீடுகளுக்கு வரும் முக்கியமான விருந்தினர்களுக்கு நாங்கள் வழக்கமாகக் கொடுக்கும் கள் எனும் ஒரு பானத்தைத்தான் தங்களுக்கும் குடிக்கக் கொடுத்தேன்”என்றாள்.
துரியோதனனும், அது புளித்துப் போன ஒரு விதமான பானமாகயிருந்தாலும், அதைக் குடித்தவுடன் எனக்கு உற்சாகமாக இருப்பது போன்ற உணர்வு இருக்கிறது. உங்களுக்கு வேண்டியதைக் கேளுங்கள், தருகிறேன் என்றான்.
அந்த மூதாட்டியும், இறை வழிபாட்டிற்குத் தங்களுக்குத் தனியாக ஒரு கோவில் வேண்டும் என்று வேண்டினாள். துரியோதனனும் அதற்குச் சம்மதித்து, அந்தப்பகுதி தலைவரிடம், அவர்கள் விரும்பும்வண்ணம் கோவில் ஒன்றைக் கட்டிக் கொள்ளவும், அந்தக் கோவில் கட்டுமானத்துக்கும், பயன்பாட்டுக்கும் தேவையான நிலங்களையும் எடுத்துக் கொள்ளவும் அனுமதி அளித்துவிட்டுச் சென்றான். இதையடுத்து அப்பகுதி மக்களின் வழிபாட்டிற்கு ஏற்றதாக ஒரு புதிய கோவிலைக் கட்டி, அக்கோவிலில், துரியோதனனையேத் தங்களது முதன்மைக் கடவுளாக நினைத்து வழிபடுகின்றனர். இன்றளவிலும் தினசரி வழிபாட்டுப் பணிகள் அனைத்தையும், குரவா வகுப்பினர்தான் செய்கின்றனர். இங்கு வந்து வழிபடுபவர்களின் வாழ்வில் வளமான மாற்றம் அமையும் என்ற நம்பிக்கையும் கொண்டிருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும், மார்ச் மாதம் நெல் அறுவடை செய்யும் முன்பாக இந்த ஆலயத்தில், ‘மலக்குடா மகோத்சவம்’ மிகச்சிறப்பாக நடந்துவருவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
பச்சைப்பசும் கொடி ஒன்று, சலசலத்து வீழும் சறுகுகளைப்பார்த்து, “வீழும்போதும் நீங்கள் ஏற்படுத்தும் சரசரவெனும் ஓசை எம் கூதிர்காலக் கனவுகள் அனைத்தையும் வீசியெறிந்துவிட்டது” என்றது எகத்தாளமாக.
அதற்கு அந்த சறுகு, “எதன் மீதோ படர்ந்தவாறே காலம் கழிக்கும் சுயமற்ற உன்னால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் இயற்கையை எப்படி இரசிக்க இயலும்” என்றது கோபமாக.
குவிந்த சறுகுகள் அனைத்தும் பொடிப்பொடியாகி மண்ணில் கலந்து அதே மரத்தின் உரமாகி மீண்டும் வசந்தத்தில் பசுமையாய் துளிர்விட ஆரம்பித்தன.
அந்தப் பசுங்கொடி படர்ந்திருந்த கொம்பு கால ஓட்டத்தில் களையிழந்து, கருகிப்போக, படரும் கொம்பின்றி துவண்டுக் கிடந்த அந்த பச்சிளம் கொடியோ பரிதவித்து சுருண்டு வாடிக்கிடந்தது. துளிர்விட்ட மரமோ அக்கொடிக்கு கொழுகொம்பாய் மீண்டும் உயிரூட்ட எண்ணியது.
ஆணவமலம் அதிர்வூட்ட அதனை ஏற்க மறுத்தக் கொடியை பரிதாபமாகப் பார்த்த மரத்திடம், மனந்தெளிந்த கொடியோ,
“காலங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. தேவைகளும், தெரிவுகளும் விரிவடைந்து வளமாய் வாழ்வதற்கு பாதையமைக்கின்றன. ஆனாலும் சூழ்நிலையைச் சார்ந்து இருத்தல் அவசியமாகிறது. எந்தவொரு சூழலிலும் சுதந்திரம் இன்றி வாழும் அடிமை வாழ்க்கை அழகற்றது. சன்னமானதென்றாலும் என் தண்டை முறுக்கி உறுதியாக்கிக்கொண்டு தனித்தியங்குவது எனக்கும் சாத்தியமே. அதுதான் நிரந்தரத் தீர்வாகவும் இருக்கமுடியும்” என்றது.
புன்னகையோடு விடைபெற்றது மரம்.
பி.கு. இயற்கையின் அசைவுகள் ஒவ்வொன்றும் உயிரினங்களைப் பக்குவப்படுத்தும் பாடங்களின் அங்கங்களாகவே உள்ளன .
மைசூர் மாநகரத் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் ஒன்று சேர்ந்து சாதனை படைத்து இன்று நாட்டிற்கே வழிகாட்டிகளாக ஆகியுள்ளனர்! இன்று இந்தியாவிலேயே மைசூர் மாநகரம் மிகவும் சுத்தமான நகராக மாறியுள்ளது மட்டுமல்லாமல் இதன் மூலமாக ஒவ்வொரு மாதமும் பல இலட்சங்களை வருமானமாகப் பெற்று வருகின்றனர். நகர் முழுவதையும் பல பிரிவுகளாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு பிரிவிற்கும், ஒரு குழுவை அமைத்து, அவரவர்க்குரிய தேவையான இயந்திரங்களைக்கொண்டு சரியானத் திட்டமிடல், மறுசுழற்சி முறை, தொய்வில்லாத செயல்பாடுகள் மூலமாக சாத்தியமாக்கி சாதனைப் படைத்துள்ளார்கள்! தூய்மைப்பணியில் இரட்டை வருமானம் பார்க்கும் சாதுர்யமான நண்பர்களை உளமாரப் பாராட்டுவோம்!
கொங்கு நாட்டின் மிகச்சிறப்பான ஒரு விசயம் என்றால் அது உலகின் முதல் தமிழ் இசைக்கல்வெட்டு!
ஈரோடு மாவட்டம், ஈரோடு – காங்கேயம் பாதையில் 12 கல் தொலைவில், அரச்சலூரில், அவல்பூந்துருத்திக்கு அருகில் அமைந்துள்ள பாண்டியர் குழி என்ற இடத்தில் உள்ள கற்குகையில் அமைந்துள்ளது அற்புதமான இந்த தமிழ் இசைக் கல்வெட்டு . இதன் அருகில் ஒரு, ஆண், பெண் உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்ட கல்லும் உள்ளது. இதனைப்பற்றிய ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும் என்கிறார் கல்வெட்டறிஞர் புலவர் இராசு அவர்கள்.
இந்தக் கல்வெட்டை முதலில் 1961 ஆம் ஆண்டில் கண்டு பிடித்தவர் கல்வெட்டறிஞர் புலவர் இராசு அவர்கள். கி.மு இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கண்டறியப்பட்ட இந்தத்.தமிழ் கல்வெட்டு தொன்மைக்கால தமிழி எனும் எழுத்து பிற்காலத்தில் வட்டெழுத்தாக உருமாற்றம் பெற்றுள்ளதையும், , இசைத்தாள வரிசையைப் பதியும் முதல் ஆவணமாகவும் திகழ்கிறது. சங்ககாலத்திலேயே தமிழர்கள் தமிழிசைக் குறியீடுகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தனர் என்பதும் உறுதியாகிறது. இது சிலப்பதிகாரம் சொல்லும் சதுரப்பாலையைச் சார்ந்த இசைக்குறிப்பு என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
பல்லடம் – காளிவேலம்பட்டியைச் சேர்ந்த தூரன் சு. வேலுச்சாமி என்பவர் இதனை ஆவணப்படமாக எடுக்க முயற்சி எடுத்துக்கொண்டுள்ளதும், இவர் ஏற்கனவே பெரியார் மற்றும் ராமானுஜர் ஆகிய திரைப்படங்களுக்கு களப்பணிகள் செய்துள்ளவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. என் ‘கடைச்சங்கத்தில் கொங்கு கலாச்சாரம்’ என்ற நூல் பற்றிய சுவையான கலந்துரையாடலும் சிறப்பாக அமைந்தது.
