Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

-முனைவர் அரங்க.மணிமாறன்

வாழ்வின் உறுதிப்பொருட்கள் நான்கு. அவை அறம் பொருள் இன்பம்  வீடு ஆகியவை. இவை இலக்கியங்களுக்கும் பொருந்தும். அந்நான்கு உறுதிப்பொருட்களும் பெற்றவை பேரிலக்கியங்கள் என்றும் ஒன்றிரண்டு குறைந்து வருபவை சிற்றிலக்கியங்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.தொண்ணூற்றாறு வகையான சிற்றிலக்கியங்கள் தமிழ்மொழியில் அணிசெய்கின்றன. அவற்றுள் பரணி என்பதும் ஒன்று.

‘ஆனை ஆயிரம் அமரிடை வென்ற
மானவனுக்கு வகுப்பது பரணி’1 என்று இலக்கண விளக்கம் பரணிக்கு விளக்கம் அளிக்கிறது.

தொல்காப்பியம் குறிப்பிடும் வாண்மங்கலம், களவேள்வி துறைகளின் வளர்ச்சியே இச்சிற்றிலக்கியம் மலர ஏதுவாகிறது.

போர்க்களத்தில் ஆயிரம் யானைகளை வென்ற வீரனைப் பாடுவது பரணி எனும் புறத்திணைச் சிற்றிலக்கியம் ஆகும். எண்ணிறந்த பரணி நூல்கள் தமிழில் அணிவகுத்தாலும் அவற்றுள் கலிங்கத்துப்பரணி முதன்மையானதாகவும் சிறப்புடையதாகவும் விளங்குகிறது. இதன் பெருமை கருதியே இதனை இயற்றிய செயங்கொண்டாரின் சமகாலத்தவரான ஒட்டக்கூத்தர் ‘தென்தமிழ்த் தெய்வப்பரணி’ என்று சிறப்பித்தார். ‘பரணிக்கோர் செயங்கொண்டார்’எனவும் புலவர் சிறப்பிக்கப்படுகிறார்.

கலிங்கத்துப்பரணி:

முதற்குலோத்துங்கனின் படைத்தளபதியான கருணாகரத் தொண்டைமான் கலிங்கம் (ஒரிசா) மீது படையெடுத்துச் சென்று அனந்தவர்மனை வென்றதைக் கலித்தாழிசையில் செயங்கொண்டார் பாடியுள்ளார்.பரணி நூல்கள் பத்து உறுப்புகளைக் கொண்டிருக்கும். கலிங்கத்துப்பரணி பதின்மூன்று உறுப்புகளைக்கொண்டுள்ளது.

அவதாரம் இந்திரசாலம் இராசபாரம்பரியம் என்பவை இதில் தனித்தவை.பேரறிஞர் அண்ணாவை மிகவும் கவர்ந்த இதில் இராசபாரம்பரியம் பகுதியில் முதற்குலோத்துங்கனின் பாரம்பரியச் சிறப்பு கூறப்படுகிறது. அதனை ஆய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

நாரதர் சொன்ன நயமான வரலாறு:

‘குலவிச்சைக் கல்லாமல் பாகம் படும்’எனும் பழமொழிக்கு விளக்கமாக விளங்கியவன் கரிகாற்சோழன். தாயின் வயிற்றிலேயே அரசுரிமை பெற்றவன். நரைமுடித்து உரைமுடிபு கண்டவன். அக்கரிகால்பெருவளத்தான் வடக்கே இமயம் வரைசென்று பகைவென்று அதன் உச்சியில் தமது புலிக்கொடியைப் பறக்கச்செய்தவன். பொருநராற்றுப்படையும் பட்டினப்பாலையும் இவன் பெருமைகூறும் இலக்கியச்சான்றுகள்.

முக்கால ஞானியாகிய நாரதர் தோன்றி மகாபாரதத்தின் திருமாலும் நீயும் ஒன்றேயாகும் எனப் பூவைநிலையில் புகழ்ந்தார். ‘உமது சோழப்பரம்பரையின் வீர வரலாற்றை யான்கூறுவேன்.  அதனை இமய உச்சியில் உலகறிய நீ எழுதுவாயாக!’ என்று வாழ்த்தி உரைத்ததாக, தொன்மமாக கலிங்கத்துப்பரணி இராசபாரம்பரியத்தில் விளக்குகிறார் செயங்கொண்டார்.

சோழப்பரம்பரையின் முன்னோர்கள்:

திருமாலின் உந்தித்தாமரையில் பூத்தவன் நான்முகன். அவனிடமிருந்து மரீசி உண்டானான். மரீசி மூலம் உருவானவன் காசிபன். அவனுக்கு சூரியனும் அவனிடமிருந்து மனுவும் அவனுக்கு மகனாக இக்குவாகுப் பிறந்தான். இக்குவாகுவின் மகன் காகுத்தன். அவனுக்குப்பின் முசுகுந்தன்.தேவருக்கு அமிர்தத்தை தந்த பிருதுலாட்சன் தோன்றினான். அப்பரம்பரையில் சிபிச்சக்கரவர்த்தி தோன்றினான்.

முதல் தோன்றல்:

இவர்கள் அனைவருக்கும் முன் சுராதிராசன் என்பவனே சோழப் பரம்பரையின் முதல் தோன்றலாகும். அவனுக்குப்பின் இராசகேசரி-பரகேசரி எனும் இருவர் உலகம் முழுதும் புலிக்கொடி ஏற்றி ஆண்டனர்.சோழன் கிள்ளிவளவன் காவிரியை சோழ நாடு கொணர்ந்த சுவேரன் எமனிடம் நீதிகேட்ட மிருத்யுசித்  கடலில் கால்வாய் வெட்டிய சமுத்திரசித் நீர்வேட்கைகொண்ட ஐந்து இயக்கர்களுக்கு தனது இரத்தநாளங்களை அறுத்து குருதிதந்த பஞ்சபன் வானத்தின் அசைந்த மூன்று கோட்டை அமைத்து பலவகைத்தீமைகளைச் செய்த அசுரரை அழித்த ‘தூங்கெழில் எறிந்த தொடித்தோட் செம்பியன்’  பாரதப் போரில் உணவளித்த பெருஞ்சோற்றுதியன் ஆகிய இவர்களே உம் பரம்பரையை விளங்க வைத்தவர்கள் என்றார் நாரதர்.

வரலாற்று அடிப்படையில்:   

கோசரின் பாழியை அழித்த ‘செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி’ சங்க கால முதல் மன்னன். வெண்ணிப்பறந்தலைப் போரில் வென்ற கரிகாலன், கோச்செங்கணான் போன்றோர் சங்க காலத்தவர். பிற்காலத்தில் விசயாலயச்சோழன், முதலாம் பராந்தகன்,  தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலைக்கட்டிய இராஜராஜன்,  கங்கைகொண்ட சோழேச்சுரம் உருவாக்கிய முதலாம் இராஜேந்திரன், சோழபேரரசின் கடைசி மன்னனாகிய மூன்றாம் ராஜேந்திரன் ஆகியோர் வரலாற்று அடிப்படையில் அறியப்படுகின்றனர்.

சிபிச்சக்கரவர்த்தி:

வேடன் எய்த அம்பினால் பட்டு   தன்காலடியில் வீழ்ந்த புறாவைக் காத்து அதனையதன் தசைக்காக உரிமை கோரிய வேடனுக்கு அதன் தசைக்கு ஈடாக தன் தொடைத்தசையை அரிந்து ஈந்த வீரக்கொடையாளன் சிபிச்சக்கரவர்த்தி.

இதை முடிகெழு வேந்தர் மூவர்க்கும் உரிய காப்பியமான சிலம்பில் இளங்கோவடிகள் கண்ணகி தன் குடும்ப பாரம்பரியத்தை பாண்டிய மன்னனுக்கு கூறும் முகமாக, 

‘எள்ளறு சிறப்பின் இமையவர் வியப்ப
புள்ளுறு புன்கண் தீர்த்தோன்’²

என்று விளக்குகிறார்.

இதைக் கலிங்கத்துப்பரணியில்,

‘உடல் கலக்கு அற அரிந்து தசையிட்டும் ஒருவன்
ஒருதுலைப் புறவோடு ஒக்க நிறைபுக்க புகழும்’  ³(191)

என்று செயங்கொண்டார் விளக்குகிறார்.

தனிநீதி கண்ட  மனுநீதிச்சோழன்:

பிள்ளைப்பேறின்றி வருந்தி  இறையருளால் பெறற்கரிய மகனாகப் பிறந்தவன் வீதிவிடங்கன். விளையாட்டாய்த் தேரைச்செலுத்தி ஒரு பசுவின் கன்றை அறியாது கொன்றான். தன் கன்றை இழந்த பசு வருந்தி மனுநீதிச்சோழனின் ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தது. வாயற்ற ஜீவனாக இருந்தாலும் அதன் மாற்ற இயலாத துயரை நீக்க தன் ஒரே மகனையும் நீதியை நிலைநாட்டும்பொருட்டு தனது தேர்க்காலில் இட்டுக் கொன்றான்.

இதைச்  சிலப்பதிகாரம்,

‘வாயின் கடைமணி நடுநாநடுங்க
ஆவின் கடைமணி உகுநீர் நெஞ்சுசுடத்
தான்தன் அரும்பெறல் புதல்வனை ஆழியின் மடித்தோன்’⁴
என்று கூறுகிறது.

இதனைச் செயங்கொண்டார்,

‘அரிய காதலனை ஆவினது கன்றுநிகர் என்று
எவ்வருக்கமும் வியப்ப முறைசெய்த கதையும்’⁵ (188)
என்று பாடுவதன் வழி அறிய முடிகிறது.

கங்கைகொண்டான்:

தன்னுடைய யானைப் படைகள் கங்கை ஆற்றுநீர் உண்டு களிக்கும்படி கங்கைக்கரை வரையிலும் படையெடுத்துச்சென்று பகைவரை வென்றவன் முதலாம் பராந்தக சோழன்.இவனே ‘கங்கைகொண்ட சோழன்’ எனப்படுகிறான்.

‘களிறு கங்கைநீர்  உண்ண மண்ணையில்
காய்சினத்தோடே கலவு செம்பியன்
குளிறு தெண்திரைக் குரை கடாரமும்
கொண்டு மண்டலம் குடையுள் வைத்ததும்’⁶(203)

என்று பாடுகிறார்.

ஒட்டக்கூத்தர் தனது மூவருலாவில்,

‘கங்காநதியும் கடாரமும் கைவர
சிங்காதனத்திருந்ந செம்பியர்கோன்’⁷

என்று குறிப்பிடுகிறார். விசயாலய சோழன் பாண்டியர்களை வென்றவன்.இலங்கையை வென்றவன்.தனது உடலில் தொண்ணூற்றாறு விழுப்புண்களைப்பெற்றவன்.

‘சீறும்செருவில் திருமார்பில்
தொண்ணூறும் ஆறும் படுதழும்பின் ஆகத்தோன்’⁸

என்று ஒட்டக்கூத்தர் குறிப்பிடுகிறார். திருமுறைகளைத் தொகுத்தளித்த இராஜராஜசோழன் தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயிலைக் கட்டியவன்.

பாட்டுடைத்தலைவன் முதற்குலோத்துங்கன்:

இராசேந்திர சோழன் பேரனும் இராசராசனின் மகனுமாகிய முதற்குலோத்துங்கன் இக்கலிங்கத்துப்பரணியின் பாட்டுடைத் தலைவன். கலிங்கம் வென்றதனால் ‘திரிபுவனச்சக்கரவர்த்தி’என்றும் சுங்க வரியை நீக்கியதால் ‘சுங்கம் தவிர்த்த சோழன்’எனவும் சிதம்பரம் கோயிலுக்குப் பொற்கூரை வேய்ந்ததால் ‘பொன்வேய்ந்த சோழன்’ எனவும் புகழப்பட்டவன். முதுபேய் இப்பெருமைகளைக் காளிதேவியிடம் கூறியது. காளி‘பூவுலகை எல்லாம் காக்கும் பெருமை பெறுவான்’என வாழ்த்தினள்.

‘உலகை எலாம் கவிக்கின்ற ஒரு கவிகை
சயதுங்கன் மரபின் கீர்த்தி
அலகை எலாம் காக்கின்ற அம்மை பூ
தலம் காப்பான் அவனே என்ன’ ⁹ (212)

பூமகளும் அவனைப் பெற்ற நாளினும் அவன் குலப்பெருமையும் புகழும் கேட்ட இந்நாளில் ஆனந்தப்படுகிறேன் என வாழ்த்தினாள். 

முடிவுரை:

சோழர் பெருமை சொல்லில் அடங்காதது. கேட்டவை கேட்டு உரைத்தவை  ஒரு பானைச்சோற்றுக்கு ஒரு பதச்சோறு. நம் முன்னோர் மரபும் பெருமையும் நம்மை ஊக்கப்படுத்தும் என்பது திண்ணம்.

அடிக்குறிப்பு:

1.இலக்கண விளக்கம் – வைத்தியநாத தேசிகர் நூற்பா .839
2.சிலப்பதிகாரம் (வழக்குரை காதை) 51-52(தென்னிந்திய நூற்பதிப்புக் கழகம் சென்னை)
3.கலிங்கத்துப் பரணி – இராச பாரம்பரியம் பாடல் வரி 191(உமா பதிப்பகம் மண்ணடி-சென்னை)
4.சிலப்பதிகாரம் வழக்குரை காதை 53-55
5.கலிங்கத்துப் பரணி 188
6.மே.கு.நூல் 203
7.மூவருலா -ஒட்டக்கூத்தர் 34 (சிட்டு நூலகம் சென்னை 17)
8.மே.கு.நூல் 50
9.கலிங்கத்துப் பரணி 212.

*****

கட்டுரையாளர்
முதுகலைத் தமிழாசிரியர்
அரசு ஆண்கள் மேனிலைப்பள்ளி
செங்கம்-606701
திருவண்ணாமலை  மாவட்டம்
பேசி: 99430 -67963.

-சற்குணா பாக்கியராஜ் 

              “————————————பாரி பறம்பின்
நிரை பறைக் குரீஇயினம் காலைப் போகி,
முடங்கு புறச் செந்நெல் தரீஇயர், ஓராங்கு
இரை தேர் கொட்பின ஆகி, பொழுது படப்
படர் கொள் மாலை படர்தந்தாங்கு” (ஒளவையார், அகநானூறு: 303: 10-15)

இந்தப் பாடலில் ஒளவையார், “பாரியின் பறம்பு மலையிலிருந்து காலை நேரத்தில் குருவிக்கூட்டம் வரிசையாகப் பறந்து, மடிந்திருக்கும் பின்பகுதியை உடைய செந்நெல்லைக் கொண்டுவருவதற்காக இரைதேடி ஒன்று சேர்ந்து இங்கும் அங்குமாகச் சுற்றி, வருத்தம் கொள்ளும் மாலை நேரத்தில், திரும்பிவந்து படர்ந்து நிற்கின்றன” என்கிறார்.

மேற்கண்ட பாடலில் புலவர் பறவைகள் இரைதேடும் முறையை மட்டும் வர்ணித்துள்ளார். பறவைகளின் பெயர், தோற்றம், நிறம், அலகு, அல்லது கால்களைப் பற்றிய வர்ணனைகள் கொடுக்கவில்லை. ஆகவே படிப்பவர்களின் மனத்தில் இந்தக் குருவிகள் எதுவாக இருக்கலாமென்ற கேள்விகள் எழலாம்.

இந்தப் பாடலின் விளக்கவுரையில் திரு. ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார் (அகநானூறு: நித்திலக்கோவை, p,12) “குரீஇ இனம்- கிளிகளின் கூட்டம்” என்று குறித்துள்ளார். ஆனால், சங்க இலக்கியத்தை ஆராயும் போது புலவர்கள் கிளிகளைக் குரீஇக்கள் என்று குறிப்பிட்டுள்ளதாகக் காணப்படவில்லை.

திரு. பி. எல். சாமி, “சங்க இலக்கியத்தில் புள்ளின விளக்கம்” (1976, p, 273) என்ற நூலில், “கிளியினத்தைப் பற்றித் தெளிவாகச் சங்க நூல்கள் கூறுவதால் குருவி என்பது கிளியன்று” என்றும், சங்க நூல்களில் வர்ணிக்கப் பட்டுள்ள தினை கவரும் குருவியும், நெல் கவரும் குருவியும் முனியாக் குருவிகளே” என்கிறார். மேலும் அகநானூறு, 303- ஆம் பாடலில் குறிப்பிட்டுள்ள நெல் கவரும் குருவிகளை, “The Spotted  or  the Black Headed Munia” (புள்ளி முனியா அல்லது கருப்புத் தலை முனியா)  என்று கொள்ள வேண்டுமென்கிறார்.

சங்க இலக்கியத்தில் புலவர்கள் சிட்டுக் குருவியை “மனையுறை குரீஇ” (குறுந்தொகை: 46) “உள்இறைக் குரீஇ “(நற்றிணை:181) உள்ளூர்க் குரீஇ” (குறுந்தொகை: 85) என்றும், தூக்கணாங் குருவியை “முதுக்குறை குரீஇ” (நற்றிணை: 366), “தூங்கணம் குருவி” (குறுந்தொகை:374,  புறம்:225), என்றும், “Alpine Swift” என்னும் குருவியைக் “குன்றத் திருத்த குரீஇ” ( புறம்: 19) என்றும்  குருவிகளை வேறுபடுத்தி வர்ணித்துள்ளனர். வேறு குருவிகளைப் பற்றிய வர்ணனைகள் காணப்படவில்லை.

கிளிகளைச் சங்க இலக்கியத்தில் சிறு கிளி ( ஐங்குறுநூறு : 282, 283, 285), செந்தார்க்கிளி (அகம்:242), மடக் கிளி (அகம்:38), செவ்வாய்ப் பைங்கிளி (ஐங்குறுநூறு :284, நற்றிணை: 317), என்று வர்ணித்துள்ளனர். ஐங்குறுநூற்றில் கபிலர்  குறிஞ்சித் திணையில் ( பாடல்கள் 281-290) “கிள்ளைப் பத்து” என்ற பகுதியில் மலைச் சாரல்களில் விதைக்கப்பட்ட தினையின் கதிர்களைக் கிளிகள் கவரச் செல்லும் து இளம் பெண்கள் அவைகள விரட்டினர் என்று வர்ணித்துள்ளார்.

திரு. பி. எல். சாமியின் கருத்துப்படி ஒளவையார் வர்ணித்திருக்கும்  “குரீஇயினம்” முனியாக் குருவிகளே, கிளிகள் அல்ல என்றால்  முனியாக் குருவிகள் எவை, கிளிகள் எவை, அவைகளின் வாழுமிடங்கள், உணவு, உணவு தேடும் முறைகளை பறவையியல் மூலமாக ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

 பறவையியலில் முனியாக் குருவிகள் ( Munia-Lonchura):

முனியாக் குருவிகளைத் தமிழகத்தில் “சில்லை” அல்லது “ராட்டினம்” என்றும், ஆங்கிலத்தில் முனியாக்கள் என்றும் அழைக்கின்றனர். திரு. பி. எல். சாமி, தன்னுடைய நூலில், “நாட்டுமக்கள் சில முனியாக் குருவிகளைக் கருப்புவரையன் சிட்டு, கருடவரிச்சிட்டு, ஆழ்வார்சிட்டு என்றும் அழைப்பர்” என்கிறார்.

 முனைவர் சலீம் அலி, தன்னுடைய “The Birds of India, ( Salim Ali, 1996, pp. 304-307) என்ற நூலில் “கருப்புத் தலை முனியா, புள்ளி முனியா, வெண்தொண்டை முனியா, வெள்ளை முதுகு முனியாக் குருவிகளை தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் நெல்லுக் குருவிகள், தினைக் குருவிகள் என்று அழைக்கின்றனர்” என்று குறித்துள்ளார்.

முனியாக் குருவிகள் சிட்டுக் குருவிகளை விட உருவத்தில் சற்று சிறியவை.  உலகம் முழுவதிலும் நாற்பத்தியொரு வகை முனியாக் குருவிகள் உள்ளன என்று அறியப்படுகிறது.  இவை ஆசியா, சீனா, மேற்கு ஆப்பிரிக்கா முதல் அரேபியன் பெனின்சுலா, நியூ கினியா, ஆஸ்திரேலியா, பங்களா தேசம், இலங்கை, பாகிஸ்தான், போன்ற நாடுகளில் காணப்படுகின்றன.  இந்தியாவில் காணப்படும் ஏழுவகை முனியாக் குருவிகளில், ஐந்து அல்லது ஆறு வகைகள் தமிழகத்தில் காணப்படுகின்றன.  இவை கருப்புத்  தலை முனியா (Black-headed Munia), கருப்புக் தொண்டை முனியா (Rufousbellied Munia or Chestnut Munia), புள்ளி முனியா (Spotted Munia), சிவப்பு முனியா (Red Munia), வெண் தொண்டை முனியா (White-thorated Munia), வெள்ளை முதுகு முனியா (White-backed Munia) என்பவையாகும்.

வாழும் இடங்கள்:

முனியாக் குருவிகள்  வறண்ட சவானா, மலைப் பகுதிகள், பரந்த புல்வெளிகள், அறுவடை முடிந்த வயல்கள், நெல், கேழ்வரகு விளையும் நிலங்கள், மூங்கில் புதர்கள், கரும்பு விளையும் நிலங்கள் போன்ற இடங்களில் காணப்படுகின்றன. கருப்புத் தொண்டை முனியாக் குருவிகள், கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதிகளிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரையிலும் வாழ்கின்றன, வெண் தொண்டை முனியாக் குருவிகள் வறண்ட திறந்த புல்வெளிகளை விரும்புகின்றன.

உணவும்,  உண்ணும் முறையும்: 

முனியாக் குருவிகளின் முக்கிய உணவு தானியங்களாகும் ( granivorous). புல் விதைகள், நெல், தினை போன்ற தானியங்களை விரும்பி உண்கின்றன. முனியாக் குருவிகள் முக்கியமாகத் தினை, நெல் பால் கட்டும் பருவத்திலிருந்து  தானியங்கள் முற்றும் வரை உண்ணுகின்றன.

முனைவர் தாமஸ், கேரள நாட்டில் நெல் விளையும் வயல்களில் முனியாக் குருவிகள்  உணவு உண்ணும் முறைகளை ஆராய்ந்தபோது “முக்கியமாகப் புள்ளி முனியாவும், வெண் முதுகு முனியாவும் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன, இவை நெற்கதிர்களில் அமர்ந்து நெல்லைத் தனித்தனியாகக் கொத்தி, தோலை நீக்கி உண்கின்றன. சில நிமிட நேரங்கள் உண்ட பின் வயலருகேயுள்ள வாழைத் தோட்டங்களிலும் மூங்கில் புதர்களிலும் அடைந்து சிறிது  நேரத்திற்குப் பின் நெல்லை உண்ண வயலுக்குத் திரும்பிப் பலமுறை வந்து போகின்றன. அருகில் அடைய மரமோ, புதிர்களோ இல்லையென்றால் திரும்பி வருவதில்லை” என்று கண்டுள்ளார் ( தாமஸ், S.T, 2006 ).

இனப்பெருக்கம் செய்யாத காலங்களில், முனியாக் குருவிகள் இரைதேடும் நேரங்களிலும், அடையும் நேரங்களிலும்  ஐந்து அல்லது ஆறு குருவிகள்அடங்கிய சிறு கூட்டமாகவோ அல்லது நூறு அல்லது இருநூறு குருவிகள் அடங்கிய பெருங் கூட்டமாகவோ  காணப்படுகின்றன. இரவில் மரக்கிளைகளில் அடைகின்றன. மேற்கு ஆஸாமில் நெற் பயிர்களுக்குக் கேடு விளைவிக்கும் தூக்கணாங் குருவிகளைப் பற்றிய தகவல்களை ஆய்வாளர்கள் சேகரித்தபோது ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கருப்புத் தலை முனியாக் குருவிகளையும் புள்ளி முனியாக் குருவிகளையும்  பயிர் விளையும் இடத்தில் கண்டதாகப் குறித்துள்ளனர் (B. C. Saha and A. K. Mukherjee, JBN HIST, VOL. 75, pp 221-223).

முனியாக் குருவிகள் கூட்டமாக இருக்கும் போது சிறு சலனம் ஏற்பட்டாலும் அலையலையாகப் பறக்கின்றன (“undulating rabble” by ornithologists).  இவை ஒரே வரிசையாகப் பறப்பதில்லை.

செந்தார்க் கிளி ( Roseringed Parakeet ): 

பறவையியலில் இவை Roseringed parakeets ( Psittacila krameri) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இவை உருவத்தில் மைனாவை ஒத்திருக்கின்றன. ஆண் பறவையின் கழுத்தில் சிவப்பு- கறுப்பு நிறத்தில் வளையம்காணப்படும். பெண் கிளிக்கு இந்த வளையம் கிடையாது.  H. Whistler (ornithologist) தன்னுடைய நூலில் (“Popular Handbook of Indian Birds”, 1963), இந்தவகைக் கிளிகள் ( Roseringed Parakeets) மிகவும் வேகமாகப் பறக்கக் கூடியவை. மாலை நேரங்களில் கூட்டங்களாகப் பறந்து மரங்களில் அடையும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“The flight is very swift and straight and these birds have the habit of an evening roosting flight flock after flock hurrying in succession along the same line to some patch of trees where they roost in company with flocks of Crows and Mynahs”. 

காணப்படும் இடங்கள்: 

இந்தக் கிளிகள் பங்களாதேசம், பாகிஸ்தான், இலங்கை, மியன்மார் போன்ற நாடுகளிலும் இந்தியாவில் உயர்ந்த மலைப் பகுதிகளையும் அடர்ந்த காடுகளையும் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் காணப்படுகின்றன. 

உணவும் உண்ணும் முறையும்:

 தினை, நெல் போன்ற தானியங்கள், அவரைக்காய் வகை, பழ வகைகள் முக்கிய உணவாகும். இரைதேடும் நேரங்களில் கூட்டமாகச் சென்று விளைந்த பயிர்கள், பழங்களைத் தேவைக்கு மேல் கொத்தியும், கடித்தும் வீணாக்கிப் பெருத்த சேதம் விளைவிக்கின்றன. கிளிகள்  நெல் பயிர்செய்யப்படும் இடங்களில் சிறு கூட்டங்களாக வந்து முதிர்ந்த கதிர்களை அலகினால் கொய்து, அருகிலுள்ள மரங்களுக்கு எடுத்துச் சென்று ஒவ்வொரு விதையையும் அலகினால் எடுத்துத் தோலை நீக்கி உண்கின்றன. கதிரிலுள்ள எல்லா தானியத்தையும் உண்ணாமல் அடுத்தடுத்துப் புதிய கதிர்களைக் கொய்து வீணாக்குகின்றன ( தாமஸ், S.T,2006 ).

முடிவு:

ஒளவையார் வர்ணிக்கும் “குரீஇயினம்” கிளிகளா? முனியாக் குருவிகளா? பறவையியலையும் சங்க இலக்கியத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது பறவையியலில் கிளிகளும், முனியாக் குருவிவிகளும் இரைதேடும் நேரங்களிலும் அடையும் நேரங்களிலும் கூட்டமாகக் காணப்படுகின்றன. இவைகளை மலைச்சாரல்களில் காண முடியும். இரண்டு வகைப் பறவைகளும் நெல், தினை போன்ற  தானியங்களை உணவாகக் கொள்கின்றன.

 இந்தப் பறவைகளில் முக்கியமான வேறுபாடு என்னவெனில், முனியாக் குருவிகள் கதிர்களில் அமர்ந்து உண்கின்றன, கிளிகள் கதிர்களைக் கவர்ந்து கொண்டு பறந்து செல்கின்றன.

புள்ளி முனியா, கருப்புத் தலை முனியா, வெண் முதுகு முனியாக்கள் நெல், தினை போன்ற தானியங்களை உண்பதால் இவைகளை நெல் குருவிகள், தினைக் குருவிகள் என்று அழைக்கின்றனர். ஆனால் இந்தக் குருவிகள் தானியக் கதிர்களைக் கவர்ந்து பறந்து செல்லாததால், அகநானூறூ 303-ஆம் பாடலில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ள குரீஇயினம், திரு. பி. எல். சாமியின் கருத்துப்படிக் கிளிகள் அல்ல, முனியாக் குருவிகளே என்பது கேள்விக் குறியாகவுள்ளது.

சங்க இலக்கியத்தில்  குரீஇ என்னும் சொல் சிறு குருவிகளைக் குறிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. அகநானூறு: 303 ஆம் பாடலில் புலவர் எந்தச் சிறு குருவியைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைப் படிப்பவர்கள் ஊகிக்க வேண்டியுள்ளது. கிளிகள் நெல்லைக் கவர்ந்து செல்கின்றன ஆனால் இவை சிறு குருவிகளல்ல.முனியாக் குருவிகள் கதிர்களைக் கவர்ந்து பறந்து செல்வதில்லை.

இந்தத் தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒளவையார் வர்ணித்த குரீஇயினம் கிளிகளா அல்லது முனியாக் குருவிகளா என்று உறுதியாக வரையறுப்பது கடினம்.

References:

அகநானூறு: நித்திலக்கோவை, உரை, ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், கழக வெளியீடு, 2008

Picture:  https://www.inditales.com  “SUNDAY SHOT: ROSE RINGED PARAKEET IN FLIGHT – BIRDING INGO”2014, by Anuradha Goyal Saha, B. C., and A. K. Mukherjee. 1978. Notes on the food of black-headed munia and the spotted munia in South Kamrup District, Western Assam (India). J. Bombay, Nat. Hist. Soc. 75:221·224.

The Book of Indian Birds (Ornithologist, Dr. Salim Ali, Twelfth Revised and Enlarged Centenary Revised Edition, 1997)

Thomas. A.T “Ecological studies on certain species of granivorous birds in Malabar” Thesis. Department of Zoology, University of Calicut, 200

கருப்புத் தலை முனியாக் குருவிகள், புதுக் கோட்டை, La Paz Group, நன்றி, கூகிள்

புள்ளி முனியா (Spotted Munia- Lonchura  punctulata)

கருப்புத் தலை முனியா (Lonchura Malacca)  (நன்றி கூகிள்)

Parrot carrying rice stalk from a paddy field in Goa,

https://www.inditales.com With kind permission from the photographer Ms. Goyal

இலங்கையில் நெல்கவரும் கிளிகள், நன்றி கூகிள்

-பி.மேனகா

முன்னுரை             

எழுவகைத் தாதுக்களாகிய தோல், குருதி, தசை, நரம்பு, எலும்பு, மச்சை, நீர் போன்றவற்றால் ஆனது உடம்பு. அதைப் போன்றே எழுத்து முதல் தொடை ஈறாக அமைந்த உறுப்புகளால் செய்யப்படுவது செய்யுள். அச்செய்யுள் வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா என்னும் நால்வகைப் பாக்களாலும், தாழிசை, துறை, விருத்தம் என்னும் மூன்று இனங்களாலும் பாகுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. அவற்றின் இயல்புகளையெல்லாம் தொகுத்துக் கூறுவதால் இதனை செய்யுளியல் என்று கூறுகின்றோம்.

இதனடிப்படையில் இலக்கியங்களிலும், பாக்களின் ஆட்சி சிறப்புற்றிருந்தது. குறிப்பாக பக்தி இலக்கியங்களான திருமுறைகளிலும், திவ்யப் பிரபந்தங்களிலும், பாவும், பாவினமும் சிறப்புற்றிருந்ததைக் காண முடிகின்றது. ஆளுடையப் பிள்ளையார் திருக்கலம்பகத்தில் வெண்பாவின் வகைகளுள் நேரிசை வெண்பாவும், இன்னிசை வெண்பாவும், ஆசிரியப்பாவில் நேரிசை ஆசிரியப்பாவும்,  கலிப்பாவில் கட்டளைக் கலிப்பாவும், மருட்பாவில் கைக்கிளை மருட்பாவும் பயின்றுவந்துள்ள முறையினை இக்கட்டுரை எடுத்தியம்புகிறது.

பா இலக்கண வளர்ச்சி

தமிழில் பா இலக்கண வரலாறு மிகத் தொன்மையுடையதாகவும், தொடர்ந்து வளர்ச்சியுடையதாகவும் விளங்குகின்றது. பா இலக்கணத்தைப் பற்றி நமக்குக் கிடைத்திருப்பது தொன்மையான தொல்காப்பியமே ஆகும். ‘பா” என்பது தொல்காப்பியர் காலம் வரை செய்யுளின் ஓசை குறித்து வந்ததென்பதை,

‘பா என்பது சேட்புலத் திருந்த காலத்தும் ஒருவன் எழுத்தும் சொல்லும் தெரியாமல் பாடமோதுங்கால் அவன் சொல்லுகின்ற செய்யுளை விகற்பித்து இன்ன செய்யுள் என்று உணர்தற்கேதுவாகிப் பரந்துபட்டுச் செல்வதோர் ஓசை”1 என்கிறார் பேராசிரியர். இதனையே நச்சினார்க்கினியரும் ‘பாவென்றது இவ்வுறுப்புக்களையுடைத்தாய்ச் சேட்புலத்திருந்து சொல்லும், பொருளுந் தெரியாமல் ஒருவன் கூறிய வழியும், இஃது என்ன செய்யுளென்றறிவதற்கு ஏதுவாகிப் பரந்துபடச் செய்வதோரோசையை”2 என்று கூறியுள்ளார். பாக்களின் வகையை,

‘ஆசிரியம் வஞ்சி வெண்பாக் கலியென
 நாலியற் றென்ப பாவகை விரியே”       (தொல்.செய்.நூ.101)

என்னும் நூற்பாவில் பா வகைகள் ஆசிரியப்பா, வஞ்சிப்பா, வெண்பா, கலிப்பா எனக் கூறிய தொல்காப்பியர் வஞ்சியும், கலிப்பாவும் ஆசிரியம் வெண்பாவிற்குள் அடங்குமென்பதை,

‘பாவிரி மருங்கினைப் பண்புறத் தொகுப்பின்
ஆசிரி யப்பா வெண்பா என்றாங்
காயிரு பாவினுள் அடங்கும் என்ப”    (தொல்.செய்.நூ.103)

என்னும் நூற்பாவில் கூறியிருப்பதையும் அறிய முடிகின்றது. அதாவது ஆசிரியப்பாவின் நடையை உடையது வஞ்சியென்றும் வெண்பாவின் நடையை உடையது கலிப்பா என்றும் அவர் கூறியுள்ளதை,

‘ஆசிரிய நடைத்தே வஞ்சி ஏனை
 வெண்பா நடைத்தே கலியென மொழிப”    (தொல்.செய்.நூ.104)

என்னும் நூற்பாவில் அறியலாம். இவ்வாறு பா இலக்கணம் வளர்ச்சி பெற்றே வந்துள்ளது.

வெண்பாவின் பொது இலக்கணம்

‘முதற்பா” ‘வன்பா” என்று தமிழில் யாப்பிலக்கண வளர்ச்சி நூலும்”6 ‘வெள்ளைப்பா, அந்தணர்பா என்று யாப்பருங்கலக் காரிகையும்”7 வெண்பாவிற்கு வேறுபெயர்கள் கூறுகின்றன. பல பெயர்கள் கொண்ட வெண்பாவானது பாக்களில் ஆதியாகவும், தலைமையாகவும் உள்ளது. யாப்பருங்கலம் கூறுவதாவது,

”செப்பல் இசையன வெண்பா மற்றவை
அந்தடி சிந்தடி ஆகலும் அவ்வடி
அந்தம் அசைச்சீர் ஆகலும் பெறுமே” (யா.க.57)

வெண்பா செப்பலோசை பெற்று ஈற்றடி முச்சீராய் ஏனைய அடி நாற்சீராய் வரும். தேமா முதலான இயற்சீர் நான்கையும், தேமாங்காய் முதலான வெண்சீர் நான்கையும் சீராகப் பெற்று வரும். வெண்சீர் வெண்டளை, இயற்சீர் வெண்டளை என்ற இரு தளைகளை மட்டுமே பெற்று வரும் (காய்முன் நேர், மாமுன்நிரை விளமுன் நிரை) நாள், மலர், காசு, பிறப்பு என்னும் நான்கு வகையான வாய்பாடுகளுள் ஏதேனும் ஒன்றைக் கொண்டு முடியும். வெண்பாவின் வகை ஐந்தாகும். அவை,

1. குறள் வெண்பா
2. சிந்தியல் வெண்பா
3. நேரிசை வெண்பா
4. இன்னிசை வெண்பா
5. பஃறொடை வெண்பா

இதில் நேரிசை வெண்பாவும், இன்னிசை வெண்பாவும் ஆளுடைய பிள்ளையார் திருக்கலம்பகத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன.

நேரிசை வெண்பாவின் இலக்கணம்

நான்கு அடிகளைக் கொண்டு இரண்டாம் அடியின் இறுதியில் தனிச்சொல் பெற்றுவரும். நான்கடிகளும் ஓரெதுகை பெற்றுவரும். முன்னிரண்டு அடிகளில் ஓரெதுகையும், பின்னிரண்டு அடிகளில் மற்றோர் எதுகையும் பெற்று வருவதும் நேரிசை வெண்பாவாகும். முதலிரு அடிகளில் அமையும் எதுகைக்கேற்பவே தனிச்சொல்லின் எதுகை அமையும். இதனை,

”ஈரடி வெண்பாக் குறள்குறட் பாவிரண் டாயிடைக்கட்
சீரிய வான்றனிச் சொல்லடி மூய்ச்செப்ப லோசைக்குன்றா
தோரிரண் டாயு மொருவிகற் பாயும் வருவதுண்டேல்
நேரிசை யாகு நெறிசுரி பூங்குழ னேரிழையே”    (யா.கா.23) என்று யாப்பருங்கலக்காரிகைக் கூறுகின்றது.

எ.கா.

”எனவே இடர்அகலும் இன்பமே எய்தும்
நனவே அரன்அருளை நாடும் – புனல்மேய
செங்கமலத் தண்தார்த் திருஞான சம்பந்தன்
கொங்கமலத் தண்காழிக் கோ” (11:38:2)

இப்பாடலில் முன்னிரு அடிகளில் ‘னகரம்” ஒரு விகற்பமாகவும், பின்னிரு அடிகளில் ‘ஙகரம்” ஒரு விகற்பமாகவும் உள்ளன. தனிச்சொல் எதுகை முன்னிரு அடிகளின் எதுகையை ஒத்திருக்கின்றன. இயற்சீர் வெண்டளையும், வெண்சீர் வெண்டளையும் பெற்றுள்ளன. ஆதலால் இப்பாடல் இருவிகற்ப நேரிசை வெண்பாவாக ஓசை நலத்திலும் சிறந்துள்ளது.

இன்னிசை வெண்பாவின் இலக்கணம்

”ஒன்றும் பலவும் விகற்பொடு நான்கடியாய்த் தனிச்சொல்
இன்றி நடப்பினஃது இன்னிசை துன்னும்” (யா.கா.24)

ஒரு விகற்பத்தையோ பல விகற்பத்தையோ பெற்று நான்கடியால் அமைந்து தனிச்சொல்லின்றி நடப்பது இன்னிசை வெண்பாவாகும். தனிச்சொல் பெற்றுவருதலும் உண்டு என்பதனை உரையின்வழி அறியமுடியும் என்று யாப்பருங்கலக்காரிகை கூறுகின்றது. அடிதோறும் ஒரூஉத் தொடை பெற்று வரும்.

எ.கா:

”யாரேஎம் போல அருளுடையார் இன்கமலத்
தாரேயுஞ் சென்னி தமிழ்விரகன் – சீரேயும்
கொச்சை வயன்தன் குரைகழற்கே மெச்சி
அடிமைசெயப் பெற்றேன் அறிந்து”  (11:38:44)

இப்பாடலில் பல விகற்பமும், தனிச்சொல்லும் பயின்றுவந்துள்ளன. அதாவது முன்னிரு அடிகளில் ‘ரே” என்னுஞ்சொல் ஓரெதுகையாகவும், மூன்றாம் அடியில் ‘சகரம்” ஓர் எதுகையாகவும், நான்காம் அடியில் ‘டி” என்பது ஓர் எதுகையாகவும் பயின்று வந்துள்ளன. ஈற்றடியின் ஈற்றுச் சீர் ‘பிறப்பு” என்னும் வாய்பாட்டால் அமைந்திருப்பதால் இஃது இன்னிசை வெண்பாவாகும்.

ஆசிரியப்பாவின் பொதுவிலக்கணம்

அகவலோசைப் பெற்று நான்கு சீர்களைக் கொண்ட அளவடியால் அமையும். தேமா முதலான ஈரசைச் சீர்கள் நான்கையும் மிகுதியாகப் பெற்றுவரும். காய்ச்சீர்களைக் குறைவாகப் பெற்றுவரும். கருவிளங்கனி, கூவிளங்கனி ஆகிய வஞ்சியுரிச்சீர் வஞ்சித்தளையும் ஆசிரியப்பாவில் இடம் பெறாது. ஆசிரியப்பாவின் வகைகளுள் ஒன்றான நேரிசை ஆசிரியப்பா வகையே ஆளுடையபிள்ளையார் திருக்கலம்பகத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது.

”அகவல் இசையன அகவல் மற்றவை
ஏஓ ஈஆய் என்ஐயென் றிறுமே”    (யா.க.69)

என்று யாப்பருங்கலம் பழைய விருத்தியுரை எடுத்துக்கூறுகின்றது.

நேரிசை ஆசிரியப்பாவின் இலக்கணம்

”அந்த அடியின் அயலடி சிந்தடி
வந்தன நேரிசை ஆசிரி யம்மே”             (யா.க.71)

ஆசிரியப்பாவிற்குரிய பொதுவிலக்கணத்தைப் பெற்று ஈற்றயலடி மூன்று சீர்களைக் கொண்ட சிந்தடியாகவும், பிற அடிகள் அளவடியாகவும் அமைவது நேரிசை ஆசிரியப்பாவாகும்.

எ.கா.

”கருமங் கேண்மதி கருமங் கேண்மதி
துருமதிப் பாண கருமங் கேண்மதி
நிரம்பிய பாடல் நின்கண் ணோடும்
………………………………………………………….
குறைவறுத் துள்கி நிறைகடை குறுகி
நாப்பொலி நல்லிசை பாட
மாப்பெருஞ் செல்வம் மன்னுதி நீயே”     (11:38:37)

இப்பாடலில் ஈற்றயலடி முச்சீராகவும், ஈற்றடியின் ஈற்றுச்சீர் ‘ஏ” என்றும், அசைச்சொல் பெற்றும் வந்துள்ளதால் இது நேரிசை ஆசிரியப்பாவாகும்.

மருட்பாவின் இலக்கணம்

”வெள்ளை முதலா ஆசிரியம் இறுதி
கொள்ளத் தொடுப்பது மருட்பா வாகும்”      

என்று காக்கைபாடினியார் கூறியுள்ளார். வெண்பாவும், ஆசிரியப்பாவும் கலந்து ஒரு பாவாக அமைந்து வருதல் மருட்பா. மருள் என்னுஞ் சொல்லுக்கு மயக்கம் என்பது பொருள். மருட்பா நான்கினை,

”பண்பார் புறநிலை பாங்குடைக் கைக்கிளை வாயுறைவாழ்த்
தொண்பாச் செவியறி வென்றிப் பொருண்மிசை யூனமில்லா
வெண்பா முதல்வந் தகவல்பின் னாக விளையுமென்றால்
வண்பான் மொழிமட வாய்மருட் பாவெனும் வையகமே”  (யா.கா.35)

என்று யாப்பருங்கலக்காரிகை சுட்டுகின்றது. இவற்றுள் கைக்கிளை மருட்பாவே ஆளுடைய பிள்ளையார் திருக்கலம்பத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது. கைக்கிளை என்பது ஒத்தத் தலைவனும், தலைவியும் இயற்கைப் புணர்ச்சிக்கு முன் சந்திக்கும்பொழுது ஒருவரை மற்றொருவர் காண்பதுண்டு. அத்தருணத்தில் ஒருவர் மீது மற்றொருவருக்கு வேட்கை தோன்றுவதாகும்.

எ.கா.

”அம்புந்து கண்ணிமைக்கும் ஆன நுதல்வியர்க்கும்
வம்புந்து கோதை மலர்வாடும் – சம்பந்தன்
காமரு கழுமலம் அனையாள்
ஆமிவள் அணங்கலள் அடிநிலத் தனவே”        (11:38:42)

இப்பாடலில் முன்னிரு அடிகளில் வெண்பாவும், பின்னிரு அடிகளில் ஆசிரியப்பாவும் வந்துள்ளன. ஈற்றடியின் ‘ஏகார” அசைச்சொல் பெற்று நிலத்தனவே என்று வந்திருப்பதால் இஃது கைக்கிளை மருட்பாவாகும்.

முடிவுரை

பாவிற்கும் பாவின வடிவங்களுக்கும் களனாகவும் தோற்றுவாயாகவும் திகழ்வது பக்தியிலக்கியங்களே. பனினோராந் திருமுறையைத் தொகுத்த நம்பியாண்டார் நம்பியின் ஆளுடைய பிள்ளையார் திருக்கலம்பகத்தில் வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, மருட்பா ஆகியன பயின்று வந்திருப்பதனையும், பா இலக்கணம் வளர்ச்சி பெற்று வந்ததை பேராசரிரியர், நச்சினார்க்கினியர், தொல்காப்பியர் போன்றோர் எடுத்துக் கூறியிருப்பதனையும் அறிய முடிகின்றது.

துணைநின்ற நூல்கள்

1. பதினோராந் திருமுறை – மு.சுப்பிரமணியன் (ப.ஆ)
2. தொல்காப்பியம் செய்யுளியல் உரைவளம் – க.வெள்ளைவாரணன்
3. தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் – இளம்பூரணனார் உரை (உ.ஆ)
4. தமிழில் யாப்பிலக்கண வளர்ச்சி – ய.மணிகண்டன்
5. யாப்பருங்கலக்காரிகை – ச.திருஞானசம்பந்தம்
6. யாப்பருங்கலம் (பழைய விருத்தியுரையுடன்) – மே.வீ.வேணுகோபாலபிள்ளை

*****

கட்டுரையாளர்
முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்
தமிழ்த்துறை
தியாகராசர் கல்லூரி
மதுரை-625009
தொடர்பு எண்-9943229070

-டாக்டர். இராம. மலர்விழி மங்கையர்க்கரசி

 “சமூகம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியில் நீண்ட காலமாக ஒன்று சேர்ந்து வாழ்வதற்காக மக்கட்கூட்டமாக ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அமைப்பு. தம் தேவைகளைப் பெறுவதற்காக மக்கள் தங்கள் உறவுகள் இவை என்று முடிவுசெய்து அவை நடைபெற வேண்டிய வழிகளைப் பற்றிய விதிகளை வகுத்துக் கொள்கின்றனர். அவை பொருளாதார அமைப்பு, கல்வி, கலை, சமயம், பொழுதுபோக்கு, சட்டம், சமயச் சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவற்றில் அமைந்து சமூகத்திற்கு நிலைபேற்றை அளிக்கின்றன”என்ற சமூகப் பார்வையுடன் திணைசார் மக்கள் கூட்டத்தின் தொகுதியாகிய சங்ககால மக்கள் வாழ்வியல் பதிவுகளில் பெண்களின் நிலைப்பாடு சுட்டப்பட்டுள்ள சான்றுகளின் வழி அறியவேண்டியதாகின்றன.கலைக்களஞ்சியம் – தொகுதி 4 – தமிழ்வளர்ச்சிக் கழகம் – சென்னை – பக். 477-47.

காதலானாலும் சரி, காமம் ஆனாலும் சரி கடைசிக் காலம் வரை ஆண்மகனுக்காகவே பிறந்து அவனுக்காகவே அவன் பொருட்டே வாழ்ந்து அவனுக்குள்ளாகவே அடக்கமாகிய பெண்ணைத் தான் சங்க இலக்கியம் காட்டப் போகிறதோ எனும் ஊகத்தினோடே உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன் நேயர்களே! கணவனுக்காக மட்டுமே தன்னை அலங்காரம் செய்துகொண்டு அவனது நலத்திற்காகவே வழிபட்டுச் சாவதற்கு நான் அஞ்சவில்லை. செத்தால் அடுத்த பிறவியில் வேறு ஒருத்தி பிறந்து உன்னோடு சேரமுடியாது போய்விட்டால் என் காதலனை என்னால் எப்படி மறக்கமுடியும் என்று ஒரே காதல் கணவனுக்காக ஏங்குபவளாகவே காணப்படுகிறாள்.

“இம்மைமாறி  மறுமையாயினும்;
நீயாகியர்  என்  கணவனே
யானாகியர் நின்  நெஞ்சுநேர்பவளே”(குறுந்.49)     என்ற குறுந்தொகைப் பாடல்              எத்தனை      பிறவி              எடுத்து வந்தாலும்              உன் மனத்துக்குப் பிறந்தவளாக நான் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று பெண்களின் தீராத்தாகத்துடன் திகழ்ந்த மனத்தைக் காட்டுகிறது.

கணவன்       மறுமணம்   புரிந்தபொழுதும்   அவனை              வாழ்த்தி வரவேற்றிருக்கிறாள். பரத்தமையை அவன் நாடியபோதும் வசை பாடாமல் கடவுள் கற்புத்தன்மையால் ஏற்றுக் கொண்டிருந்திருக்கிறாள். அப்படி இல்லாமல் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டால் குடும்பப் பெண்ணுக்குத் தகாது என்பதும் அச்செயல் அவர்களுக்கு வறுமையை உருவாக்கும் என மூட நம்பிக்கையால் முடக்கப்பட்டிக்கிறாள். தனக்காகத் தன் காதலனைக் கடிந்துரைப்போரை              அதற்காகவே           தடுத்தும் இருக்கிறாள். தலைவனுக்குப்  பழி     நேராதவாறு             அவனது பரத்தமை ஒழுக்கத்தைப் பிறருக்கு மறைக்க முயல்வதும் அவள் இல்லறக் கடமைகளுள் ஒன்றாகவே மேற்கொள்ளப் பட்டிருக்கிறது. ஐங்குறுநூறு             –  292:2-5;
குறுந்தொகை–  252ஆம்   பாடல்; அகநானூறு 316-10-117.

மனைக்கு விளக்கம் மடவாள் என்பதற்கேற்ப சங்ககாலப் பெண்களின் இல்வாழ்க்கை, குடும்ப நலன்முன்னிறுத்தியே செயல்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

”விருந்து எதிர்கொள்ளவும் பொய்ச்சூள் அஞ்சவும்
அரும்பெறல் புதல்வனை முயங்கக் காணவும்
 ஆங்கு அவிந்து ஒழியும் என் புலவி தாங்காது
 அவ்வவ் இடத்தான் அவை அவை காண
பூங்கண் மகளிர் புனைநலம் சிதைக்கும் மாய மகிழ்நன் பரத்தமை நோவென்     தோழி கடன்நமக்கு எனவே”(கலி.75-27) என்று கலித்தொகைத் தலைவி மேற்சொன்னவை அனைத்தையும் ஆமோதித்துத் தன் தோழியிடம் புலம்பித் தீர்த்திருக்கிறாள் என்பது மட்டும் நன்றாகப் புரிகிறது. சிறு பருவத்திலேயே பெண்கள் இல்லப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். வீட்டுக்குத் தேவையான தண்ணீரைக் கிணறு, ஆறு, குளங்களில் எடுத்துவரல், வீட்டுத் தோட்டம் அமைத்தல், உணவுப் பொருள் தொடுத்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்துள்ளனர். குறிஞ்சி நிலப்பெண்கள் தினைப்புனக் காவல்புரிந்துள்ளனர். விளைந்த திணையைப் பாதுகாத்துக் காயவைத்துச் சேமித்தும் வைத்தனர். தன் தந்தை தமையன்மார் வேட்டையாடிக் கொண்டுவந்த விலங்குகளின் ஊனினைப் பாதுகாத்து எதிர்காலத்தில் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கேற்ப பக்குவப்படுத்தி வைத்தார்கள். இவ்வேலைகளினூடே தம் காதலையும் வளர்த்துக் கொண்டார்கள். நற்றிணை – 134-3-6, குறுந்தொகை – 335-1-2, ஐங்குறுநூறு – 365-1.3.

முல்லை நிலப்பெண்கள் வீடுகளில் உள்ள கறவைப் பசுக்களிடம் தீம்பால் கறந்து கன்றுகளை அவற்றிற்குரிய தாம்புகளில், கழிகளில் பிணைத்து அவற்றைப் பாதுகாத்திருக்கிறார்கள். மாடுமேய்த்தல் தொழிலையும் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை முல்லைக் கலியில் கலித்தொகைப் பாடல் நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. கூடுதலாக நாள்தோறும் தயிர்கடைந்து மோராக்கி அதனைப் பிறநிலங்களுக்கு எடுத்துச் சென்று விற்றுப் பொருளீட்டி வீட்டின் பொருளாதாரத்தை மேம்பாடடையவும் செய்துள்ளனர். (கலித்தொகை – 111, 116).

மருதநிலப் பெண்கள் விதைத்த போது உடனிருந்து களையெடுத்து விளைந்த கதிர்களைப் பறவைகள் பற்றிச் செல்லாது காத்துப் பின் அறுத்துஇடித்து அரிசியாக்கும் பொறுப்பை ஏற்றிருந்தார்கள் என்று அகநானூறு காட்டுகிறது. பூவிற்ற பெண்களையும் நற்றிணையில் இடம்பெறச் செய்துள்ளனர். அகநானூறு–145-16-19,  நற்றிணை  –  97-6-9.

நெய்தல் நிலப்பெண்கள் கடல்மேற் சென்றவர் வரும்வரைக் காத்திருத்தல் இரங்குதலாக இருந்தபோதும் ஆடவர் கரைவரும்போது கொண்டு வருகின்ற மீன்களைப் பிற இடங்களுக்கு எடுத்துச் சென்று விற்றல், விற்றதுபோக மீதம் உள்ள மீன்களை உணக்கல், அதாவது உலரவைத்து கருவாடு        தயாரித்தல், உப்புவிளைத்தல்,         விளைந்த உப்பை நெல்லாகப் பண்டமாற்று              வியாபாரம் செய்தல் ஆகியன அவர்களின் முதன்மைப் பணிகளாக விளங்கின.

நானிலத்தும் வாழ்ந்த பெண்கள் தம் தந்தையர், கணவர், தமையன்மார் ஆகியோருக்குப் பணியின் இடையே உணவுகொண்டு போய்த் தருதலையும் வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். கலித்தொகை – 108-31-32, அகநானூறு – 60-1-6. ஆதரவற்றோருக்  காதரவளித்த செய்தியை,

“கறை பட்டு  வந்த  நம்  சேரியின்  போகா
முடமுதிர்  பார்ப்பானைத் தோழி!நீ போற்றுதி என்றி”                        (கலி. 65: 7-9) என்பதாகக் கலித்தொகைப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

உடன்போக்கில் பிரிந்த   மகளை மருமகன் வீட்டில் சென்று காணும் பொறுப்பு தாய்            அல்லது செவிலித்தாய்க்கே இருந்துள்ளது. எனவே பிள்ளைகளின் நடத்தை, திருமணம் முதலானவற்றைக் கவனிக்கும் முழுப்பொறுப்பும் தாய்க்கே இருந்திருக்கிறது. இத்தன்மை தாய்வழித் தலைமையின் ஓர் எச்சமாக விளங்குவதாகக் கொள்ள முடிகிறது.

முதுமை         அடைந்த       பெண்கள்              இறைவழிபாடு,      விரிச்சிகேட்டல், சகுனம் பார்த்தல்   போன்றவற்றை              நம்பிக்கையுடன் மேற்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். வீட்டில் உள்ள இளஞ்சிறார்களைப் பாதுகாப்புடன் புறத்தே வழிபாடு போன்றவற்றிற்காக அழைத்துச் சென்றும் வந்துள்ளனர். மதுரைக் காஞ்சி – 460-467. வயது முதிர்ந்த பெண்டிரைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அவள் மகனுக்கு உரித்தாகியது என்பதைப் புறநானூறு(159-1) சுட்டிக்காட்டுகிறது. யாரும் இல்லாத போது தம் முயற்சியில் தானே பொருளீட்டியும் வாழ்வு நடத்தியிருக்கிறாள் பெண்.

“பெரும்  பின்னிட்ட  வால்நரைக்  கூந்தலர்
  நன்னர் நலத்தர்    தொன்முது  பெண்டிர்……   
 தாம் வேண்டு  பண்ணியம்
 கமழ் நறும்பூவோடு மனைமனை மறுக”(மது.கா. 408)

 என மதுரைக் காஞ்சி குறிப்பிட்டுக் காட்டியுள்ளது. “பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும்”(புறம்.151-5) என்று புறநானூறும் குறிப்பிடுகிறது. “அவளை மாறி யாம் வரும் செல்வம் எம் கேள்வன் தருமோ”என எதிர்வாதாடிப் பொருளீட்டிய நிலையும் இருந்துள்ளது. கலித்தொகை – 106, 44-45.

கள்ளினைக் காய்ச்சித் தயாரிப்பதையும் விற்பதையும் பணியாகக் கொண்டவர்கள் அரியற் பெண்டிர் என அழைக்கப்பட்டனர். கள்ளடு மகளிர் எனப் பெரும்பாணாற்றுப் படையில்(339) குறிப்பு வருகிறது. பிறர் ஆடைகளைத் தூய்மைசெய்யும் பணியையும் பெண்களே மேற்கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் புலத்தியர் எனவும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் தூய்மை செய்த ஆடைக்குக் கஞ்சி போட்ட குறிப்புச் செய்தியும் குறுந்தொகையில் இடம்பெற்றுள்ளது.

சங்க  காலத்திலேயே    சுயஉதவிக்குழுக்கள்              இருந்துள்ளன.         பிறரை மகிழ்வித்தலை              நோக்கமாகக்          கொண்டு      செயல்படும்              விறலி, பாடினி போன்றவரைத் தொழில் மகளிர் என்றே கூறலாம். இவர்களைத்தாம் பிறபெண்டிர் போல் தனித்துப் பணியாற்றாது குழுவினருடன் இணைந்து வினையாற்றியிருக்கிறார்கள். ஆனால் தலைமைப் பொறுப்பு ஆடவரைச் சார்ந்ததாகவே உள்ளது. மலைபடுகடாம் – 568-570. குற்றேவல் மகளிர் செல்வந்தர் இல்லங்களில் வேலை பார்த்துள்ளனர். அரண்மனைப் பணி, அந்தப்புரக் காவல் இவற்றையும் மகளிரே மேற்கொண்டனர்.

“பீடு கெழு  சிறப்பிற்  பெருந்தகை  அல்லது
  ஆடவர் குறுகா அருங்கடி வரைப்பின்”(நெடு.வா.106-107).

என்ற நெடுநல்வாடைப்  பாடல்வரி     அதனை உறுதிப்படுத்தி நிற்கின்றது. சங்கச்    சமூகம்              பெண்மைக்குப்      பல      ஏற்றங்களையும் வழங்கிச் சிறப்பித்துள்ளது.    பெண்             மகவு, பெண்             குழந்தை       மிக்க விருப்பத்துடனேயே              ஏற்றுக்            கொள்ளப்பட்டுள்ளது.      நல்ல வேளையாக கள்ளிப்பால்            சம்பவங்கள்              ஏதும்  நிகழ்ந்ததாக சான்றுகள் இல்லை. சிறுகுடி நல்கூர்ந்தார் செல்வ மகள்”என்றே  கலித்தொகை பெண்பிறப்பைப்  கொண்டாடி மகிழ்ந்துள்ளது.              குறிப்பிட்ட வயது அல்லது பருவம் வரும் வரைப் பெண் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி ஊஞ்சலாடியும், அம்மானை பாடியும், கழஞ்சாடியும் விருப்பம் போல் ஆடிப்பாடிக் களித்துள்ளனர். நீராடல், மலைவளம், சோலைவளம் காணல் முதலானவற்றில் ஆண்களுக்குச் சமமாக மட்டும் அல்லாமல் இணைந்தும் இன்பம் நுகர்ந்து மகிழ்ந்துள்ளனர். பரிபாடல் – 10,19, கலித்தொகை – 27, புறநானூறு -243, குறுந்தொகை – 3. விரும்பிய பெண்ணை மணப்பதற்குத் தடைகள் வந்த போதிலும் தந்தையுடன் சேவகனாகப் பணிபுரிந்தேனும் அவன் மகளை மணந்து கொள்ள முயன்ற செய்திகள் நகைபட விளங்குகின்றன.

ஆய்தொடிக் குறுமகள் வேண்டும் பொருளைக் கலம்நிறையக் கொண்டுவந்து உன்வீட்டாரிடம் தந்து மணம் முடிப்பேன். மறுத்தால் நான் என் வீடு, சுற்றம் இவற்றை விட்டு நீங்கி உன் தந்தையுடன் அவன் அளத்தில் உப்பு உழுவேன். பெரிய நீர்க் குட்டத்தில் அவன் கீழ்ப்பணிவேன். அவன் இட்ட பணியைச் செய்தேனும் உன்னைப் பெறுவேன் என்று பெறுவதற்காக ஆண் தன்னைத் தாழ்த்தி இரங்கி வருதலும் ஒரு வகையில் பெண்ணை மதிப்புடைய நிலையில் வைத்திருந்தமையையே காட்டி நிற்கின்றது.

திருமணச்    சடங்குகளில்            பெண்களே              பங்கேற்றுள்ளனர்.              ஆயினும் புதல்வன் பெற்ற மங்கல மகளிர்க்கு மட்டுமே இச்சடங்கின் போது பங்கேற்கும் உரிமை உண்டு எனும்போது ஒருவகையில் பெண்குழந்தை பெற்றவள் இரண்டாம் நிலையில் தான் வைக்கப்பட்டாள் என்பதையும் காட்டுகிறது. அகநானூறு – 86-7-20.

பதிற்றுப்பத்தின் பழைய உரையில் ஒரு குறிப்பு இடம் பெறுகிறது. அதாவது சேர மன்னர்களைக் குறிக்கும் போது “ஆன்றோள் கணவ, திருந்திய இயன்மொழித் திருந்திழை கணவ, ஒடுங்கீர் ஓதிக் கொடுங்குழை கணவ”என அவரது உரிமைமகளிராம் தேவியரும் சேர்த்துச் சுட்டப் பெறுகிறார்கள். இவ்வாறு சேர்த்துப் பாடப்பட்டதால் பெண்மை பெருமைப் படுத்திவிட்டார்கள் என எண்ணிவிடவேண்டாம். “மகளிரைச் சார்த்து வகையால் பாடுதலின்றித் தனித்துப் பாடுதல் மரபு அன்று. ஆதலில் இங்கே சேரனொடு சார்த்தி அவன் மாதேவியைச் சிறப்பித்தார்”என்ற குறிப்பு தனித்துப் பாராட்டப் படமாட்டாள் பெண். முழுவதும்    புறக்கணிக்கப்படாமல் உரிமை ஆடவருடன் இணைத்தாவது பாராட்டுப் பெற்ற நிலையை பெண் மதிப்புடனே இருந்துள்ளாள் என்பது விளங்குகிறது. பதிற்றுப்பத்தில் மட்டும் சிறப்பாக ஒரு விளக்கம் காணப்படுகிறது. அதாவது மன்னனைக் குறிப்பிடும்போது சேரமன்னனின் மகன் என்று மட்டும் கூறாது “ஆராத்திருவில் சேரலாதற்கு வேளாவிக் கோமான் பதுமன் தேவி ஈன்றமகன்”(பதிற்.4ம்பத்து, பதிகம்-1-3) எனத் தாயையும் முன்வைத்து அறிமுகம் செய்தலும் பதிவாகியுள்ளது. அரசனை வாழ்த்தும் போது “வேயுறழ் பணைத்தோள் இவளோடு ஆயிரம் வெள்ளம் வாழிய பலவே”(பதிற். 21,37-38)எனவும் அவன் தேவியயோடு இணைந்து வாழ்தலையும் எண்ணியே வாழ்த்தியுள்ளனர். மற்றோர் இடத்து அரசன் தாயை,
“வயிறு மாசிலியர் அவன் ஈன்றதாயே”(பதிற்.20,27)எனவும் போற்றியுள்ளனர். ஆடுகோட்பாட்டுச் சேரலாதன் மீது பதிற்றுப்பத்துள்ஆறாம்பத்து பாடிய காக்கைபாடினியார் நச்சௌ்ளையார் அதற்காக அணிகலனுக்கு என்றுஒன்பது துலாம்பொன்னும் நூறாயிரம் பொற்காசும் பரிசாகப் பெற்றுள்ளார். இச்சம்பவம் பெண்பாற் புலவர்களும் ஆண்பாற் புலவர்களைப்போலவே ஒன்றாகவே பெருமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறனர். சங்ககாலச்              சமூகப்பெண்கள் நிலையினை சங்க கால              வாழ்வியல் எனும் நூலாசிரியர் ந. சுப்பிரமணியர்பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுக் காட்டியுள்ளார்.

“அக்காலத்துச் சமுதாயம் பெண்ணுக்கு எவ்வளவு கவுரவமும் பெருமையும் தர உடன்பட்டதோ அதற்கு உட்பட்டுப் பெண் ஆணின் உடைமையாகவே கருதப்பட்டாள்”என்ற அவரின் கூற்று சிந்தனைக்குரியது. திருமணத்திற்கு முன் தழையுடை அணிவதில் பெண்கள் காட்டும் விருப்பம் திருமணத்திற்குப் பின் இல்லை.(நற்றிணை – 123, 3.5) தந்தையில்லாவிட்டால் தமையன்மார் பொறுப்பில் விடப்பட்டு வாழ்ந்துள்ளனர். பொழுது போக்குதல் எனத் தனியே இல்லாது தொழிலும் இணைந்தே இடம்பெற்றிருக்கின்றது.(அகநானூறு – 320, குறுந்தொகை– 335) சமூகம்         தமக்கு            விதித்த கட்டுப்பாடுகளை விரும்பிஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர் என்பதை      “கொல்லேற்றுக் கோடு அஞ்சுவானை மறுமையும் புல்லாளே     ஆயமகள்”என்றுதான்              கூறிய வரிகளால் மெய்ப்பிக்கிறாள். மணம் புரிவதற்கும், மாலையிடுவதற்கும், மாட்டை ஏர் பிடித்துக் காட்ட வேண்டும் என்மனத்தில் இடம் பிடித்திடல் போதாதா? என எதிர்கேள்வி கேட்டதாக சுவடே இல்லை.(கலித்தொகை – 103,63-64) கருத்து வேறுபாடு காரணமாகப் பெண்கள் கணவனால் புறக்கணிக்கப்பட்டுப் பெற்றோரிடம் திரும்பியிருக்கலாமே என்று தோன்றும் வகையில் மருதத்திணைப் பாடல் அமைந்துள்ளது.

”தணந்தனை ஆயின் எம்இல்    உய்த்துக் கொடுமோ”(குறுந். 354)என்று தோழி தலைவனிடம் கூறுகிறாள். தலைவியைப் பிரிய நினைத்தால் எம்மை எங்கள் பிறந்த வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று விடுவாயாக எனப் பரத்தையற்பிரிவின் போது கூறியதாக கயத்தூர் கிழான் எனும் புலவர் பாடல் பாடியிருக்கிறார். பிறந்த குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டுவதில் வேறுபாடு காணப்படுகிறது. முன்னோர் பெயரைப் புதல்வன் மட்டுமே பெறுகிறான். புதல்விக்கு இச்சிறப்பு வழங்கப்பட்டதாக யாண்டும் காணப்படவில்லை. முன்னோரிலும்      மிகுதியும்     தந்தைபெயரே “மேதக்க       எந்தை பெயரால்”(கலி.81:-35)என்று  கலித்தொகையில் போற்றப்படுகின்றதேயன்றித் தாய்க்கு              அவ்வுரிமையோபெருமையோ இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஆண்பெண் இருவரும் கருத்தொருமித்துக் காதல் வயப்பட்டு மறைவொழுக்கம் கொள்கையில் பிறர் அறிய நேரிடுகிறது. அவ்வாறு நிகழ்ந்தால் அது அலராகி, அம்பலமாகிப் பெண்ணுக்கு மதிப்புக் குறைவைத் தருகிறது. இற்செறிக்கப்படுகிறாள். தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறாள். அன்னையிடம் அடிவாங்கும் துன்பமும் அவளுக்கு நேர்கிறது.    ஆனால் ஆணுக்கு அலரினால்இத்தகைய    இடர்பாடுகள் இல்லை கூறப்போனால் அவனுக்கு எவ்விதப் பாதிப்பும் இருப்பதாக ஓரிடத்தும் அறிய முடியவில்லை.(கலி. 105:61-69) (குறுந். 373, 1.3)

தன்னை        விரும்பாத    பெண்ணை            வலிந்து பற்றிக்கொண்டாலும் ஆடவர்க்கு   அது    இழுக்காக    இல்லை. உற்றாரும் ஊரும் ஏதும் கூறுவதில்லை. இதனைப் போலவே பெண்ணை விரும்பியவனும் பெற்றவனும் பெண்ணின் கருத்து என்ன என்பதனைக் கூட அறியாது அவள் கருத்திற்கு இடந்தராது தம்முள் பகை பாராட்டித் திரிந்தும் உள்ளனர். புறநானூறு அதனைப் பதிவு செய்துள்ளது. அப்பாட்டில் தாய் மகளை அழகுடையவளாக வளர்த்தது அறமற்றசெயல் என்று அவளைப் பெற்ற தாய்க்கும் வசைபாட்டு பாடப்படுவது விந்தையே! (நற். 149: 1-5) (புறம். 336).

தன்னை விரும்பாத பெண்ணின் படத்தை வரைந்து பனைமடலால் குதிரை செய்து அதில் ஊர்ந்து கொடியேற்றி ஊரறியச் செய்து வேறு வழியில்லாமல் ஒரு பெண்ணின் அன்பைக் கட்டாயத்தின் பேரில் வேறுவழியே இன்றி வலுக்கட்டாயமாகப் பெறுதலையும் ஆண்கள் செய்திருக்கிறார்கள்.(கலி. 138:8-13, குறுந். 173). களவுக் காலத்தில் இத்தகைய செயல்பாடுகள். கற்புக் காலத்திலோ இன்னுங் கூடுதல்தான். பெண்களுக்கு கற்பொழுக்கம் வலியுறுத்தப்பட்டது. கற்பென்றால் தலைவியின் மனநிறை-மனத்திண்மை,       தலைவன்மீதுகொள்ளும் அன்பு, விருந்தோம்பல், தலைவனின் பரத்தையர் ஒழுக்கத்தைக் கடிந்து அவனைத் திருத்தி ஏற்றுக்கொண்டு குடும்பக்கட்டுக்கோப்பு கலையாமல் காத்தல் என்றெல்லாம் விளக்கங்கள் தரப்பட்டுள்ளன.

மேற்சொன்ன விளக்கங்களால் கற்பெனும் சொல் சமூக அறத்தை வலியுறுத்த எழுந்ததே என அறிய முடிகிறது. இத்தகைய கற்பு வாழ்வு வாழ்வதையே சங்கத் தலைவியர் விரும்பினர் என்று வேறு ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்து பதிவு செய்கிறார்கள்.

சங்கப் பெண்ணின் உள்ளம் என்னபாடுபட்டு இருக்கும் என்பதை தற்போதைய உளவியல் வல்லுநரும் கணித்துச் சொல்லமுடியாத ஒரு கட்டம். தலைவன் பரத்தையர் ஒழுக்கம் மேற்கொண்டிருப்பானாம்,“தலைவி பூப்பின் புறப்பாடு நாட்களை    முடித்துவிட்டாள்.              அவள் புதல்வனைப்
பெறுதற்குத் தயாராக செவ்வணி அணிந்துள்ளான், புதல்வனைப் பெறுதற்குத் தயாராக உள்ளாள்”(பரி. 9: 20-22)என்று ஏவல் மகளிர் செவ்வணியாடை அணிவகுப்பு நடத்துகிறார்கள். இது பெண்மையை மதிப்பிடுதலா மதிப்புக் குறைத்தலா என்பது ஆழமாக நோக்கத்தக்கது. இந்நிகழ்வு சங்கச் சமூகத்தில் பெண்கள் ஆண்களுக்கு வாரிசுகளைப்பெற்றுத்தரும் கருவியாகக் கருதப்பட்டார்களோ என்ற எண்ணத்தை எழுப்புகிறது.(பொரு. 85-89).

ஆனாலும், இந்த ஒரு சான்று தவிர வேறு சங்கப் பாடல்களில் இந்நிகழ்வு மீளவும் சுட்டப் படாமையால் இவ்வழக்கம் அக்காலத்திலேயே கடியப் பட்டிருக்கவேண்டும் என்ற உறுதியையும் கூடவே தருகிறது.

பெண்கள் ஆண்களின் போகப் பொருளாகவே பெரிதும் கருதப்பட்டார்களோ என்ற ஐயம் எழுகிறது. புலவர் தனக்குப் பொருள் வழங்கிய புரவலரை வாழ்த்தும் போது,

“விலங்கிழை மகளிர் பொலங்கலத்து ஏந்திய
 மணம் கமழ் தேறல் மடுப்ப நாளும்
 மகிழ்ந்து இனிது உறைமதி பெரும
விரைந்து நீ  பெற்ற நல்லூழியையே”(மது.கா.778-781)

என்று வாழ்த்தியிருப்பது மிகவும் சிந்தனைக்கு உரியது. ஆடவரின் களியாட்டிற்குப் பெண் கள்ளெடுத்துஉதவுதல் இயல்பான ஒன்றாகவே காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆங்காங்கே காணப்படுகிற பெண்ணைப் பற்றிய எல்லை மீறிய வருணனைகளும் அதனை உறுதிப்படுத்துகின்றன.(பொரு. 6-8,       35-41).

ஆணின் பலதார மணத்தைச் சமூகம் பாராட்டி ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. அவ்வாறு அவனது வாழ்வில் நுழைந்த பெண்களுக்கு இல்லக் கிழத்தி, காமக்கிழத்தி என்று பட்டங்கள் வேறு வழங்கியுள்ளனர். ஆனால் கொண்ட கணவனால் புறக்கணிக்கப்பட்ட மகளிர் நீர் அருந்தியபின் வீசியெறியப்பட்ட பனை ஓலைக் குடையாக, சூடிய பின் கழிக்கப்பட்ட பூவாக இழித்துரைக்கப்படுவது எண்ணத்தக்கது.(கலித். 23: 8-15).

’கணவனை இழந்தோர்க்கு காட்டுவது இல்’ என்ற கூற்றிற்கேற்ப நல்ல உணவுகூட அவள் கண்ணில் காட்டப்படுவதில்லை. சுவையற்ற மிக எளிய உணவை நேரம் தவறிய நேரத்திலேயே அவள் உண்டிருக்கிறாள்.(புறம். 248). “சிறிய வெண்மையான ஆம்பல் செடியின் முன்பு நாம் இளமையுடன் இருக்கும் காலத்தில் தழையாடையாய் இருந்து உதவின. இப்பொழுது பெரியசெல்வத்தை உடைய கணவன் இறந்தபிறகு உண்ணும் வேளை தவறித் துன்பந்தரும் உறங்கும் வேளையில் உண்பதற்கு அவை தம் அல்லியிடத்து உண்டான புல்லரிசியைத் தந்து உதவின”என்று ஒக்கூர் மாசாத்தனார் எனும் புலவர் தம்பாடலில் பதிவு செய்துள்ள தாபதநிலையைப் புறநானூறு குறிப்பிடுகிறது.

மேலும் கூந்தல்களைந்து, பரல்பொதிந்த இடத்தில்              பாயின்றித்தூங்கும்         துன்பநிலையைக் கண்டு கணவனோடு  தீக்குள்           மாய்த்தாள் என்று பூதப்பாண்டியன்  தேவி  பெருங்கோப் பெண்டு              பற்றிய           ஆனந்தப் பையுள் துறைப்பாடல்              பகர்கின்றது.

கணவனோடு தீயுள் மாயத்துடிக்கும் பெண்களுக்குக் கைம்மை நோயின் கொடூரம் அவர்களைத் தூண்டி தீயும் பொய்கையும் ஒன்று என்பதைப் போல எண்ணுவராம். “ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவேநோக்குவர்”என்று இறையடியார்களின் பற்றற்ற தன்மையைப் பெரியபுராணம் எடுத்துக்கூறியது. தீயும் பொய்மையும் ஒன்றாகவே என்னும்,பரிதாபத் தன்மையை “நன்னீர்ப்பொய்கையின் நளியெரி புகுவர்”என்று மணிமேகலையும் எடுத்து இயம்புகின்றது.(மணி. 2:45).

கணவனை இழந்தோர் அத்தனை பேரும் தீயுள் மாய்ந்திருப்பது சாத்தியக் கூறுதானா? அப்படி மாயாத பெண்கள் என்ன செய்திருப்பர்? என்ற              வினாக்கள் எழுவது           இயல்பே.              கைம்பெண்டிர்       நூல்நூற்றுக் கழித்துள்ளனர். இக்கட்டாய வாழ்க்கை முறையால் பருத்திப் பெண்டாகின்றனர்.(புறம். 326) (பருத்திப் பெண்டு – பஞ்சினால் நூல் நூற்கும்     பெண்டு)பாதுகாக்க   ஆரும் இல்லாதபோது ஆளில்பெண்டு ஆகின்றாள்.(நற்.353:1-2) இவர்களுக்கு இறந்துபட்ட கணவனே இறந்தபின்பும் வழிபாட்டிற்குரிய துணையாகின்றான். சிறிய இடத்தை மெழுகித் தருப்பைப்புல் பரப்பி அதன்மேல் பிண்டம் வைத்து இறந்தோரை வழிபடும் மரபினை, வேள் எவ்வி இறந்து பின்பு அவன் மனைவி பிண்டமிடக்கண்டு வருந்திப் பாடிய கையறு நிலைப் பாடல் புறநானூற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.(புறம். 234).

பகைவரை அவமதித்த பல்வேறு செயல்பாடுகளில் அவரைப் பெண்ணாக உருவகித்தலும் நிகழ்ந்துள்ளது. இச்செயல் பெண் என்றால் இழிபொருள் அல்லது ஆணிற்கு அடுத்த இரண்டாம் நிலை உடையவள் என்பதையே சுட்டிநிற்கின்றது.

போரிடலுக்கு மகளிர் ஏற்புடையவர்கள் அல்லர். வினையே ஆடவர்க்கு உயிரே; மனையுறை மகளிர்க்கு ஆடவர் உயிரே என்றுதான் சங்க கால வாழ்வியல் அமைந்திருக்கிறது. என்றாலும் கூட அதற்குப் பெண்ணை இரண்டாம் நிலைப்படுத்துதல் மட்டும் காரணமா? வேறு ஏதேனும் இருக்கக் கூடுமா என்று எண்ணவும் தோன்றுகிறது. அதற்கு இந்தியப் பண்பாடும் தமிழரும் என்ற தன் நூலில் எஸ் இராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் கருத்துரை ஏற்புடையதாக அமைகின்றது.

“போர்  வீரத்தைப்  போற்றும்  சமுதாயத்தில்  மகளிர்  களம்  புகுந்து  விந்தைநிகழ்த்தும்   உரம்  உடையவரே ஆயினும் போர்களில் பெண்கள்அழிந்தால் வம்சம் விளங்குவதற்கு வாய்ப்புக் குன்றும்         என்பதை மறப்பதற்கில்லை.ஆடவர்பலர் களத்தில்              உயிரிழந்தார் ஆயினும் பலதாரமான முறையினால் அனைத்துப் பெண்களும் இல்லறம் ஓம்பி மக்கட் செல்வத்தை அடைவது சாத்தியம். பெண்களே களம்புகுந்து பல்லாயிரக்கணக்கானோர் மாண்டனர் எனில் மக்கட்செல்வப்பெருக்கத்துக்கு வழியில்லாது போகும்”என்ற கூற்று பொதுவாக நகையைத் தருவது போலிருப்பினும் ஆழ்ந்து சிந்தித்தற்குரியது.

சங்ககாலச் சமுதாயத்தில் கல்வியின் பெருமை உணரப்பட்டிருந்தது. சங்க இலக்கியப் புலவர் கூட்டத்துள் முப்பது பெண்பாற் புலவர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர். அவர்களுள் ஒளவையார்தான் அதிகமாக ஐம்பத்து ஒன்பது பாடல்களைப் பாடியவர். பூதப்பாண்டியனின் பெருங்கோப்பெண்டு முதலாக வெண்ணிக் குயத்தியார், குறமகள் இளவெயினி வரையார், அரசகுலமகளிர் தொடங்கி        சாதாரணக்              குடிமக்கள்   ஈறாக அமைந்திருப்பது              குறிப்பிடத்தக்கது. ஔவையார் ஆண்களுக்கு இணையான இடத்தையும் சிறப்பையும் பெற்றிருக்கிறார். தாயுடன் இணைத்த மகளாக அஞ்சியத்தை மகள் நாகையார் என்று ஒரு பெண்பாற் புலவர் பெயர் பெற்றிருப்பதும் கவனத்தைக் கவர்கிறது  ஈர்க்கிறது. சங்ககாலச்              சமுதாய வழக்கங்களில் பரந்து காணப்பட்டதொரு குறையாக எதிர்மதிப்புடைய பரத்தமை அமைந்துள்ளது. பரத்தமை காரணமாக தலைவன் வாயில் நேர்தலும் தலைவி அவள் பொருட்டுத் தோழி வாயில் மறுத்தலும் நிகழ்ந்ததைக் காணும் போது பரத்தையர் என்ற தொழில் முறைப் பெண்கள் இருந்துள்ளனர் என உறுதிப்படுகிறது.

பலதாரமணம் உள்ள தமிழர் சமுதாயத்தில் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி எனும் கற்புசார் கோட்பாடு புகுத்தப்பட்டபோது உடனடியாக அதனை ஏற்க இயலாத அல்லது விரும்பாத சூழல் நிலவியிருக்கக்கூடும். அதனைப் போலவே ஒருத்திக்கு ஒருவன் என்ற விதிக்குள் அடைபட விரும்பாத மகளிரைப் பிறரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டப் பரத்தை என்று அழைத்தும் இருக்கலாம்.

காலப்போக்கில் அவர்களும் அல்லது அவர்தம் வாரிசுப் பெண்களும் குலமகளிர் போன்று வாழ விரும்பிய நிலையில் தன்னை விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட ஆடவனுடன் மட்டும் வாழ்க்கை நடத்திக் “காமக்கிழத்தியர்”என்ற தகுதியைப் பெற்றிருக்கக் கூடும். இத்தகையோரை ஆண்கள் மணம் செய்து கொண்ட செய்தியினையும் கலித்தொகை (82:9-24) காட்டி நிற்கின்றது. பரத்தமை மறை ஒழுக்கமாக அன்றிப் பலரறிந்த வினையாக நிகழ்ந்துள்ளது. போரில் ஆடவர் மிகுதியும் மடியவே திருமணம் செய்துகொள்ள வாய்ப்பு இல்லாத மகளிர் பரத்தையராக மாறும் நிலை உண்டாகியிருக்கக் கூடும் என்று செ. பழனிச்சாமி என்பவர் புறநானூற்றில் தமிழர் பண்பாடு எனும் தனது நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

சமூகத்தில் பொருளாதாரத்தில் உயர்வு பெற்றவராக அரசமகளிர் திகழ்ந்துள்ளனர். பொது நிலையில் பிற பெண்களின் நிலைபோலவே இவர்கள் இருப்பதாகக் காட்டப் பட்டிருப்பினும் சில தனித்த மதிப்பிழத்தல் நிகழ்வுகள் இவர்களுக்கு மட்டுமே நிகழந்துள்ளன. அரசன் போரில் தோல்வியடைந்தால் வென்றவர்களால் அரசமகளிரே பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அப்பெண்டிரது கூந்தலைக் கொய்து அதில் கயிறு திரித்து, அதனால் யானைகளைக் கட்டியிழுத்து அவமதிக்கப்பட்டனர் என்று பதிற்றுப்பத்து (5-15-17) பதிவு செய்துள்ளது.

கொண்டி மகளிராக சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு அடிமைகளாக வெற்றி பெற்றோர் நாட்டுக்கு வலிய அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அங்கு ஊர்ப் பொதுமன்றத்தில், கோயில்களில் விளக்கேற்றுதல் முதலான பணிகளைச் செய்யவும் ஏவல் மகளிராக மாற்றப்பட்டனர். இவையே அரசமகளிரை உடன்கட்டை ஏறத் தூண்டியிருக்க வேண்டும். (பட்டி. 246-249).

எக்காலச் சமூகத்திலும் ஒரு போக்குத் தன்மை, விதிகள் கடைப்பிடிக்கப் பட்டாலும் விலகிச் செல்லுதலும் விதிமீறல்களும் நிகழ்ந்துதான் இருக்கும். அவற்றால் சில விவகாரமாயும் சில விறுவிறுப்பானதாயும் அமைந்து விளங்குவன. அவ்வகையில் பார்த்தோமேயானால், சங்க கால மகளிர் தம் உள்ளம் கவர்ந்தவனைப் பிறர் அறியக் கூறுவது இல்லை; கூறக்கூடாது என்பது விதி. ஆனால் இச்சூழலில் பெருங்கோழி நாய்கன்மகள்              நக்கண்ணையார் தம் மனம்     கொண்டவன் சோழன் போர்வைக் கோப்பெரு நற்கிள்ளி என வெளிப்படுத்தியிருக்கும் துணிவு வியக்கத்தக்கது.(புறம். 84-86) கோசர்,           தன்     வயலில்          பசு      மேய்ந்தது              என்பதற்காக           அப்பசுவின் உரிமையாளரான அன்னிமிஞிலியின் தந்தையின் கண்களைப் பறித்து விடுகின்றனர். தன் தந்தையின் கண்களைப் பறித்த கோசரை அப்பெண் பழிவாங்கியதைச் சங்கப்பாடல் பாராட்டுகிறது. இச்சம்பவம் ஆணுக்குப் பெண் ஆணவத்துக்கு ஆட்படாத அடங்காமையைக் காட்டுகிறது.(அகம். 216:8-11).

வெள்ளிவீதியார் சுரம்பல கடந்து தன் காதலரைத் தேடிச் சென்றுள்ளார். தன் துணைவன் ஆட்டனத்தியைத் தேடித் தேடி அலைந்து கண்டுபிடித்த ஆதிமந்தியை ஒன்றுக்க மேற்பட்ட பாடல்கள் காட்டுகின்றன. ஆதிமந்தியிடம் ஆட்டனத்தியைக் கண்டு ஒப்படைத்த பெண் மருதியென்றும், அதன்பின் அவள் தன்னைக் கடலுள் புகுந்து மாய்த்துக்கொண்டாள்          என்றும்              அகநானூற்றுவழி (222:5-15) அறியமுடிகிறது. ஆதிமந்தியின் இக்கடும் முயற்சி அரிதாக நிகழக் கூடியது என்ற வகையில் சிறப்புப் பெற்றுள்ளது. இக்கதையே பின்னாளில் மன்னாதி மன்னன் எனும் திரைப்படமாக உருவானது என்பது தமிழ்கூறு நல்லுலகம் நன்கு அறிந்ததே. (அகம். 236 : 14-20, குறுந். 31).

தொகுத்துப் பார்ப்பின் சங்ககாலப் பெண்கள் மென்மையானவர்கள்; ஆணின் அன்புக்கு உரியவர்கள்; அறியாமை கொண்டவர்கள்; பொறுமை மிகுந்தவர்;     மக்கட்     பேற்றிற்கு     உரியவர்கள்     என்ற     வகைகளில் ஆண்களால்  பாதுகாக்கப்  படவேண்டியவர்களாகவே  பெண்கள்  விளங்கினர். எனவே   அன்பாலும்,   பரிவாலும்   பெண்டிரை   ஆண்கள்   தம் ஆளுகைக்குஉட்படுத்தினர். கட்டுப்பாடுகளையும், கடமைகளையும் வரையறுத்தனர். இதற்குப் பெண்களிடையே எதிர்ப்புக் குரல் எழவேயில்லை. எனவே இந்த அன்பும் பரிவும் சிறுகச் சிறுக ஆணவம் ஆதிக்கமுமாக மாறிப் பெண்ணை அடிமைப் படுத்தும் ஆணாதிக்கப்போக்கு வளர்வதற்குச் சங்கச் சமூகம் அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்தது என்பது தெளிவு.

*****

கட்டுரையாளர்
இணைப்பேராசிரியர்  (ம)  துறைத்தலைவர்
தமிழ்த்துறை
தியாகராசர் கல்லூரி
மதுரை-625009

-செ.ர. கார்த்திக் குமரன்

முன்னுரை

சமகாலத் தமிழ்ப் புனைகதைப் படைப்பிலக்கியச் சூழலானது, பல்வேறு விதமான மாற்றங்களுடன் தொடர்ந்து இயங்கி வருகின்றது. இதற்குக் காரணம், தற்காலப் புனைகதைகளின் போக்கானது உலகளாவிய தளத்தில் விஸ்தரித்துள்ளதுதான். மரபுவழிப்பட்ட புனைகதைகளானவை குறிப்பிட்ட சட்டகத்துள் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுதான் படைப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. மேலும், இவ்வகைப் படைப்புகள் பெரும்பாலும் அடிப்படை வடிவக்கூறுகளான காலவரிசையில் கதைகூறல், தர்க்கபூர்வமான நேர்கோட்டுக் கதைபின்னல், தனித்த மொழிநடை, விவரணைகளைக் களமாகக் கொள்ளுதல் என இதன் இயங்கியல் அமைந்துள்ளது. இவற்றையெல்லாம் சமகாலப்  புனைகதைகள் தவிர்த்து, பன்முகப்பட்ட, ஒன்றுக்கொன்று மாறுபாடான அல்லது முரண்பாடான கருத்தாக்கங்களை ஒரே சமயத்தில் இடம்பெறச் செய்வித்து, அதற்கேற்றாற்போல மாற்றுவடிவங்களையும் உண்டாக்கியுள்ளன. இதன்படி, அதன் உருவத்திலும் உள்ளடக்கத்திலும் உத்திகளிலும் புதுவிதமான முறைகளையும் புகுத்தியுள்ளன. புனைவுகள் வெறுமனே கற்பனைக் கதைகளை மட்டுமே வெளிக்கொணரும் என்ற நிலையினைத் தாண்டி, அரசியல், சமூகம், வரலாறு மற்றும் வாழ்வியல் சார்ந்த உளவியல் பிரச்சினைகளைச் சொல்லுக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ளன.

மேலும் நவீன புனைகதைப் பிரதிகள், பெரும்பாலும் தற்காலச் சூழலுக்கேற்ப எழுதப்படுவது மட்டுமல்லாமல் அதில் சோதனைகளை நிகழ்த்தியும் உள்ளடக்கப் பிறழ்வோடும் எழுத்தாக்கம் பெறுகின்றன. இத்தகைய பிரதிகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தும்போது அல்லது வாசிக்கும்போது நம் வாழ்க்கையில் அல்லது தேசத்தில் நிகழ்ந்த/நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை விளங்கிக்கொள்ள முடிகின்றது. அந்தவகையில், தமிழவனின் ’ஆடிப்பாவைபோல’ பிரதியானது, இந்திய – தமிழகச் சூழலில் நிகழ்ந்த வரலாற்றினையும் நவீன காலத்தில் மனித உணர்வுகளுக்கு ஏற்படும் சிக்கல்களையும் தன் எழுத்தினூடாக வெளிப்படுத்தியுள்ளதை ஆராய்வது தற்காலத் தேவையாகும்.

தமிழவன்

மேற்கத்திய நவீன கோட்பாடான அமைப்பியலை 1982இல் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தியதுடன், புனைகதைகளிலும் நவநவீனக் கோட்பாடுகளை உட்புகுத்தி, மொழியில் சோதனைகளை நிகழ்த்தியவர். இவருடைய எழுத்துகள் பெரும்பாலும் எதார்த்தத்தை மீறிய குறியீட்டுத் தன்மைகொண்ட, தர்க்கபூர்வமான விவாதங்களை எழுப்பவதோடு, சமகாலப் பிரச்சினைகளையும் பேசுகின்றன. “நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. அம்மாற்றம் புதுச் சூழல்களைப் படைக்கிறது. உருவாகிவரும் புதுச் சூழல்களில் மனிதன் வாழ வேண்டியவனாகிறான். அந்நிலையில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியவனாகிறான். தனது மொழி, மனம், நாகரிகம், வரலாறு போன்றவற்றைப் பலவிதக் கேள்விகளுக்குட்படுத்துகிறான். இங்குதான் அறிவுமுறை ஒன்று மிகக் கவர்ச்சியாக உருப்பெறுவதைக் காண்கிறோம்.” என்று தமிழவன் சமகால சிந்தனைமுறைகள் மாற மாற இலக்கியங்களிலும் மாற்றம்பெறச் செய்யவேண்டும். இவற்றை அறியாமல் இருந்தால் அறிவுசார் பின்னடைவைச் சந்திக்க நேரிடும். மேலும், எல்லாச் சிந்தனைமுறைகளையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அவற்றை உள்வாங்கி ஆராய்ந்து, தமிழ்ச்சூழலில் புதியவகை மாற்றங்களை நிகழ்த்தவேண்டும் எனக் கூறுகிறார்.

ஆடிப்பாவைபோல

ஆடிப்பாவைபோல பிரதியானது, அகம், புறமாக இருப்பதோடு, மூன்று வாசிப்புமுறைகளிலும் அமைந்துள்ளது. இதில், மூன்றாவது வாசிப்புமுறையான மரபான வாசிப்பில் வாசிக்க நேர்ந்ததற்கான காரணம், அகம், புறம் என மாற்றிமாற்றி நம் வாழ்க்கை அல்லது தேசம் இயங்கிக்கொண்டிருப்பதால்தான். அகம் என்ற பகுதி நவீனகால அகவுலகில்/அகவுணர்ச்சியில் ஏற்படும் சிக்கல்களை எடுத்துரைப்பதாகவும் புறம் என்ற பகுதி மாணவர்களின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம், அரசியல் அரசியல்வாதிகளின் தன்மை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவதோடு, சமகால அரசியல் குறித்த பார்வையையும் எடுத்துரைப்பதாகவும் உள்ளது எனலாம்.

நவீனகாலச் சூழலில் அகவுணர்ச்சிகளில் ஏற்படும் சிக்கல்கள்

வின்சென்ட், கிருபாநிதி, காந்திமதி, ஹெலன் ஆகிய கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களின்வழி கதை இயங்குகிறது. கல்லூரியில் படிக்கும் வின்சென்ட், காந்திமதி ஆகிய இருவருக்கும் ஏற்படும் மனஉணர்வை இதில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இவ்விருவரும் மரபான பண்பாட்டுத் தன்மை கொண்டவர்களாகவும் அதனைச் சார்ந்து செயல்படுபவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். எந்தச் சூழலிலும் தங்கள் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்துவதில் தயக்கங்கொண்டு, தம்மைத்தாமே பல இன்னல்களுக்கு ஆளாக்குகின்றனர். இத்துடன், பிறரிடம் எதார்த்தமாகவோ இயல்பாகவோ இருப்பதுபோல அவர்கள் பாவனை செய்ய நேர்கிறது. இன்றைய சூழலில் தன்மான உணர்வுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழும் மனிதர்கள் இருக்கவே செய்கின்றனர் என்பதை இதன்வழி உணரமுடிகிறது. மேலும், காந்திமதியின் குடும்பச்சூழலானது தமிழ் நாகரிகம்தான் அதனை நடத்திச் செல்கிறது என இப்பிரதியின் வாயிலாகக் கூற வைக்கிறது. இவர்கள் இருவரின் எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்து முதல் இயலிலேயே (அகம்: இயல் 1) கதைக்குள் கதையாக சந்திப்பின் ஊடாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். சான்றாக,

“வின்சென்ட் தன் எதிரில் இருக்கும் கல்லூரி மாணவி எத்தகையவள் என்று அறியும் ஆசையோடு,
“அந்தப் பாத்திரம் பற்றிச் சொல்ல நீங்க மறந்துட்டீங்க” என்றான்.

“மங்கையர்க்கரசி பாத்திரம் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாதா? சொல்றேன். சிறு வயதில் ஒரு கனவு வருகிறது இவளுக்கு. அந்தக் கனவில் ஓர் இளைஞனைப் பார்க்கிறாள். பள்ளிப்படிப்பை முடித்து ஆசிரியர் பயிற்சியையும் முடித்து ஒரு கிராமத்துக்கு –  யாரும் துணிந்து போகாதபடி தண்ணீர் இல்லாத கிராமம் – அதுக்கு ஆசிரியராகப் போகிறாள்…” …

…அங்கே ஒருநாள், ஓர் இளைஞன். அவன் வந்த அன்றிலிருந்து அந்த ஊர் சிறுவர்களுக்குப் பல விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறான். ஊரில் அவன் புகழ் பரவுகிறது. ஊர்ப் பண்ணையாரின் மகள் இவனைக் காதலிக்கிறாள். மங்கையர்க்கரசி அறிகிறாள், அந்த இளைஞன் அவள் சிறுவயதில் கனவில் கண்ட இளைஞன் என்று. இந்த நினைவு அவளை அலைக்கழிக்க ஆரம்பிக்கிறது. இந்தமாதிரி சூழ்நிலையில் ஒருநாள் கிராமத்துப் பண்ணையாரின் மகள் இவள் தங்கியிருக்கும் வீட்டிற்கு வருகிறாள். இவளிடம் தனது காதலைப் பற்றிக் கூறுகிறாள். பண்ணையாரின் மகள் சந்தோஷத்தோடு வீடு திரும்புகிறாள். மறுநாள் என்ன நடக்கிறது தெரியுமா? கிராமத்து ஆசையோடு வந்த இந்த டீச்சர் மங்கையர்க்கரசி யாருக்கும் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் போய்விட்டிருக்கிறாள்.”

“கதை முடிந்ததா?” என்றான்.

“ஆம்” என்ற காந்திமதி உணர்ச்சிவயப்பட்டவளாகக் காணப்பட்டாள். தான் ஏதும் கிண்டலடிக்கலாம் என்று தோன்றினாலும் அவள் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஏதும் சொல்லி நோகடிக்கக்கூடாது என்று எண்ணியோ என்னவோ மௌனமாக இருந்தான்…

வாயை கிளறுவோமே என்று நினைத்ததாலோ என்னவோ வின்சென்ட் காந்திமதியிடம் இப்படிக் கேட்டான்.

“ஏன் அந்தப் பாத்திரம் பிடிக்கிறது உங்களுக்கு?”

“தன்னுடையவன் என்று அந்த இளைஞனைப் பற்றி நினைக்காமல் இடத்தைக் காலி செய்கிறாளே. அதாவது எப்போதும் துக்கப்பட தயாராக இருக்கிறாளே.”

“என்ன துக்கம் அவளுக்கு?” என்றும் “இது வெறும் கதைதானே” என்றும் தன் ஆள்காட்டி  விரலை வாயில் வைத்து அழுத்தியபடியே கேட்டான்.

“முதலில் கனவில் மட்டும் கிடைப்பவன் அவன் என்று ஏற்படும் வருத்தம், துக்கம்; அதுவும் நிஜத்தில் அப்படி ஒருவன் இருக்கிறான் என்பதை அறிந்தவுடன் ஏற்படும் சந்தோஷம், அவனுக்காகச் சொந்தம் கொண்டாடிக்கொண்டு ஒருத்தி வருகிறாள் என்றவுடன் துக்கமாகிறது. அதற்கும் அடுத்துச் சாதாரணப் பெண்களைப் போல் அல்லாமல் போட்டியிடப் போகாமல் தனக்கும் பெருமை தன் துக்கத்தைத் தானே தாங்கியபடி வாழ்வது என்று முடிவு எடுத்து ஊரைவிட்டுப் புறப்படுகிறாளே… சரி இதெல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில் நடக்காததா? கதைதானே என்று சாதாரணமா சொல்லீட்டிங்களே” என்றாள்.” (ஆடிப்பாவைபோல, பக்.14-16)

எனக் காந்திமதி சொல்லும் கதையில், மங்கையர்க்கரசி என்ற இளம்பெண்ணுக்கு நிகழ்ந்ததைப் போலவே தனக்கும் இறுதியில் நிகழ்கிறது. “இதெல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில் நடக்காததா?” என்பது தன் அகவுணர்வின் ஏற்பட்ட சிந்தனையின் படியே, இயல்பாகச் சொல்வது போல இருந்தாலும் உண்மையில் தன் வாழ்க்கையில் நடந்துவிட்டது. இதனை இறுதியான இயலில் (இயல் 19) 25 வருடங்களுக்குப் பிறகு இருவரும் ஆம்ஸ்டர்டாம் என்ற இடத்தில்  சந்திக்க நேர்கிறபோது அவர்கள் இணைகின்றதாக முடிகிறது.

“அடுத்து சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாமல் கேட்பவன்போல், “காந்தி” என்று அன்பு ததும்ப அழைத்தான்.

“ம்” என்று மறுமொழி அவளிடமிருந்து எழுந்ததும் பழைய ஓர் இளமைக்கால ஆனந்த நினைப்பில் திளைப்பவள்போல் கேட்டான்.

“கவிதை எழுதற பழக்கம் உண்டா?”

“கவிதை எல்லாம் முழுசா மறந்துபோச்சு. நீங்க ஒங்க கட்டுரைகளைத் தவிர…?” என்று அவன் ஏதாவது வேறு எழுதுகிறானா என்று அறியும் நோக்கத்கோடு அவன் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள். அவன், “ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறேன்” என்றான் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே.

அப்போது இரண்டு விமானங்கள் மெதுவாக நீலவானில் மிதந்து நிதானமாய் தூரத்தில் மறைந்தன.” (ஆடிப்பாவைபோல, ப.404) நவீன காலகட்டத்தில் இருந்தாலும் அவர்களது அகஉணர்வில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களால் தன் அன்பை வெளிக்காட்டாமல், குறிப்பிட்ட பருவத்தில் சேரமுடியாமல் 25 வருடம் காலஇடைவெளிவிட்டு இருவரும் இணைவதை இப்பிரதி தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. மரபான காப்பிய இலக்கண மரபு (வருபொருள் உரைத்தல்) இந்நவீன பிரதிக்கும் பொருந்தும்படி அமைந்துள்ளது.

இதற்கு நேர்மாறான தன்மையுடன் இருக்கும் கிருபாநிதி – ஹெலன் ஆகிய இருவரும் நவீன காலத்திற்கு ஏற்றவாறு வெளிப்படையாக இருக்கின்றனர். கிண்டல், கேலி, நகைச்சுவை உணர்வு எனச் சந்தோஷமாக இயங்குகின்றனர். இவ்விருவருக்கிடையே சிக்கல்கள் ஏற்படுவதையும் இப்பிரதி சொல்கிறது. கிருபாநிதி ஹெலன் மீது கொண்ட அதீத காதல் அல்லது உடல்ரீதியான ஆசையினால் ஏற்படும் மனச்சிக்கல் காட்டப்படுகிறது. சான்றாக,

“காதலி கடிதம் எழுதினா என்ன தப்பு?” கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்தான் கிருபாநிதி.

“உன்னப் பத்தி.”

“நான் டெய்லி ஹாஸ்டல்ல போய் நிற்கிறேன். ஹெலன் பயப்படுறா, அப்படித்தானே?”

“ஆமாடா, ஏன் அங்கே போய் அந்தப் பொண்ணு லைஃபைக் கெடுக்கப் பார்க்கிற. நீ அவள விரும்பினா அதுக்கு இதா வழி? மெதுவா நிதானமா இரு. மெதுவா அவளிடம் பேசி, அவ அப்பா, அம்மா பற்றி எல்லாம் தெரிந்து, அதுபோல் உன் வீட்டிலயும் பேசணும் இல்லியா?” (ஆடிப்பாவைபோல, ப.162) என கிருபாநிதி இளமைக்காலச்சூழலுக்கேற்ற வேகத்துடன், தன் காதலியை அடைய அவசரப்படுவதையும், இதனால் ஹெலனுக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படுவதையும் இது காட்டுகிறது.

“காந்திமதியின் வீட்டுச் சம்பவங்கள் பற்றி ஏதேனும் செய்தி கிடைத்தால் உடனடியாகத் தங்களுக்குத் தெரிவிக்கவேண்டும் என்று வின்சென்டும் கிருபாநிதியும் கூறினர் ஹெலனிடம். புறப்பட இருந்த சமயம், “சாரி” என்றான் கிருபாநிதி தயங்கியபடி.

“எதுக்கு?” என்றாள் ஹெலன்.

“டெய்லி ஆஜர் ஆனதுக்கு” என்று நகைச்சுவையை மீண்டும் புகுத்தினான் கிருபாநிதி.

“அதுக்கல்ல எனக்குக் கோபம். தலைமுடி குலைஞ்சு, அழுக்குச் சட்டையும்  போட்டுக் கொண்டு. . .

இப்படியா ஆட்கள் மாறணும்? ஹாஸ்டல விட்டு வெளியில் வந்தா எல்லாம் போயிடணுமா?” என்றாள் கோபமாக ஹெலன்.” (ஆடிப்பாவைபோல, பக்.173-174)

நவீன காலச்சூழலில் இவர்கள் செய்யும் காதலானது, மற்றவர்களுக்கு வெளிப்படையாக தெரிந்தாலும் அதைப்பற்றிய எந்தவிதக் கவலையுமில்லை. ஆனால், தன் காதலன் தன்னைப் பார்க்கவரும்போது, அவன் பிறர் பார்வைக்கு எப்போதும் மிடுக்குடன் மற்றவரைக் கவரும்வண்ணம் நவீன ஆடவனாக இருக்கவேண்டுமென்று அவள் நினைப்பது இதன்வழி தெரிகிறது. அப்படி அவன் இல்லாதபோது அவளுக்கு பெரும் மனச்சிக்கல் ஏற்படுவதை இதில் பார்க்கமுடிகிறது. இறுதியில் இவர்கள் இருவரும் காதல் திருமணம் செய்துகொண்ட பின்னரும் சண்டை சச்சரவுகள் ஏற்பட்டு நீக்குவதும் நவீன காலப் பிரச்சினையாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இதேபோல, வின்சென்ட்டின் நண்பன் சந்தோஷம் கீழ்சாதிக்காரனாக இருப்பதால், மேல்சாதிக்காரப் பெண்ணைக் காதலித்த காரணத்தினால் கொலைச் செய்யப்படுவதும், காந்திமதியின் தந்தை விநாயகமூர்த்தி தன் மூத்தமகள் விசாலாட்சி மீது அதிக அன்பு கொண்டதால், அவருக்கு ஏற்படும் மனச்சிக்கல் குறித்தும் அவள் தற்கொலை செய்துகொண்டதால் ஏற்படும் விரக்தி குறித்தும் இப்பிரதி தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. இவ்வாறாக, அகம் என்ற பகுதியில் நவீன கால வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் நிகழும் அகஉணர்வுகளை இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மனித மனங்கள் இயங்கும் சூழலை, தத்துவார்த்தத் தன்மையில் தன் எழுத்தினூடாக சித்திரித்துள்ளார் தமிழவன்.

மாணவர்களின் போராட்டமும் அரசியல்வாதிகள் செய்யும் அரசியலும்

அமரன், ஜி.கே.சாமி, நெல்சன், சபாஷ் ராஜ், ஜோசப், ரவி ஆகிய கதாபாத்திரங்களுடன் பொன்வண்ணன் – மலர்க்கொடி, வான்மீகநாதன் – காமாட்சி எம்.எல்.ஏ., சுரேந்திரன், அரங்கநாதன், காம்ரேட் சட்டர்ஜி, வெங்கட்ராமன், கம்யூனிஸ்ட் சுப்ரமணியம், தர்மலிங்கம் ஆகிய அரசியல் கதாபாத்திரங்களையும் கொண்டு புறம் என்னும் பகுதியின் கதை இயங்குகிறது. இதில் அமரன் மற்றும் ஜி.கே.சாமி ஆகிய இருமாணவர்கள் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டே இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்திலும் ஈடுபடுகின்றனர். தமிழ், ஆங்கிலம் நன்கு கற்றதுடன், மேடைகளில் இந்தி எதிர்ப்பு குறித்துத் திறமையுடன் சொற்பொழிவாற்றுகிறான். இருப்பினும், மாணவர்களுக்குத் தலைமையாக இருப்பதால் அரசியலில் அவனுக்கு இடம் கிடைப்பதில்லை. ஆனால், ஜி.கே.சாமி பேச்சுத்திறனில் திறமை சற்றுக் குறைந்திருந்தாலும் அரசியல் தொடர்புடன் இயங்குவதால், அவன் அரசியலில் எளிதாக இடம்பிடித்து விடுகிறான். இம்மாணவ அமைப்புடன் சபாஷ் ராஜ் என்னும் பேராசிரியர், அரசியல் குறித்தும் அரசியல்வாதிகள் மாணவர்களை வைத்து அரசியல் செய்வதையும் எடுத்துரைக்கிறார். இன்றைய சூழலில் மாணவர்கள் அரசியலுக்கு வரத் தயங்குகின்ற அல்லது மறுக்கின்ற வேளையில், நம் முந்தைய வரலாற்றில், மாணவர்கள் போராட்டத்தின் வாயிலாக மேற்கொண்ட அரசியலை இப்பிரதி எடுத்துக்காட்டுகிறது.

“நகரின் இந்தி எதிர்ப்பு வரலாறு – என்றைக்கும் அடிமைகளைப் போல் அடங்கி ஒடுங்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கத்தோலிக்கக் கல்லூரி இக்னேஷியஸ் ஹாஸ்டல் மாணவர்களைக்கூட கோபங்கொள்ளச் செய்து – கறுப்புக் கொடி கட்ட வைத்ததோ – அன்றே தொடங்கி விட்டது…!

…சொற்பொழிவாளன் அமரன், பேச்சில் கொச்சைப் பேச்சுப் பாணியைத் திடீரென்று புகுத்தினான்.

“ஏங்க, முட்டாள்ள இரண்டு வகை உண்டு” என்று சொல்லி ஜனக்கூட்டத்தை வலது கையால் சுட்டியபடியே நின்றான். முழுக்கைச் சட்டை அவனை அவனுக்கே ஒரு தீர்க்கதரிசி போல் காட்டியது. ஜனக்கூட்டம் அமைதியானது. முட்டாள்களின் அந்த இரண்டு வகைமையைப் புரிந்துகொள்ள ஆர்வம் காட்டி வாய்பிளந்து நிற்கும் ஜனக்கூட்டம்.

“ஒருத்தன் அடிமுட்டாள்…”

என்று நிறுத்தினான். பத்து செகண்டுகள் இடைவெளிவிட்டு அடுத்து, முகத்தைக் கைக்குட்டையில் துடைத்துவிட்டுச் சொன்னான். கூட்டத்தில் அப்படி ஒரு மௌனம்.

“இன்னொருத்தன் வடிகட்டின முட்டாள்…”

ஜனங்கள் சிரிக்கத் தயாரானார்கள். அவர்களைத் தடுக்க கையைக் காட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்தான்.

“இந்த இரண்டும் சேர்ந்த ஒரு முட்டாள் இருக்கான். யாரு சொல்லுங்க…?”

என்று ஜனக்கூட்டத்தைப் பார்த்தான். அவர்கள் ஒரு நிமிடம் விழித்தார்கள். எங்கே சொல்லிவிடுவார்களோ என்று கணநேரத்தில் உணர்ந்த பேச்சாளர் அமரன், இரண்டு கைகளையும் வானத்தில் உயர்த்தி, பின் அதே விசையில் கீழே இறக்கும் தறுவாயில் இப்படிச் சொன்னான்.

“அவன்…

தான்…

நமது…

முதலமைச்சர்…”

‘ஓ’ என்ற கூக்குரலும் கைத்தட்டலும் வானத்தைப் பிளந்தன.” (ஆடிப்பாவைபோல, பக்.46-47) என அமரனின் சொற்பொழிவு, அன்றைய அரசியல் தலைவர்களின் நிலையை மக்களுக்கு எடுத்துரைக்கிறது. மாணவர்கள் வெகுஜன மக்களோடு இயங்கும்போது, மேடையேறி பேசும்போது யாருக்கும் பயப்படாமல் இருக்கின்ற சூழலை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

“பின்பு பேச்சு மொழிப்போர் பற்றித் திரும்பியது. சபாஷ்ராஜ் மிகவும் தெளிவாகக் கூறினார்.

“இன்றைக்கு நடந்துகொண்டிருப்பது ஒரு சரியான போராட்டம். ஆனால் மாணவர்களுக்கு அதைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ள போதிய பலம் இல்லை. தியாகம் செய்வது அவர்கள்; தீக்குளிப்பது அவர்கள். உங்களுக்குச் சமீபத்தில் நடந்த சம்பவம் ஒன்று தெரியாது என்று நினைக்கிறேன். ஒரு ஸ்கூல் பாலகன் சமீபத்தில் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி எரிந்து செத்துப் போனான்…” …

“எரிந்து கொண்டிருந்த பாலகனைக் காப்பாற்றாமல் ஒரு கட்சிக்காரன் என்ன செய்தான் தெரியுமா? எரிந்து கொண்டிருக்கும் தீயில் ஒரு தாளை நுழைத்து, பாதி எரிந்த தாளை எடுத்துப் பத்திரப்படுத்தினான். பின்பு அந்தத் தாள் வேறு ஒரு சிறுவனின் கையில் எழுதப்பட்டது. பத்திரிகைகளில் எல்லாம் செய்தி! என்ன தெரியுமா? தங்கள் கட்சியைச் சார்ந்த சிறுவன் ஒருவனின் தியாகம் என்று, உண்மை திரிக்கப்பட்டது. அந்தச் சிறுவன் தீ வைப்பதற்கு முன் எழுதிய கடிதமாம். அவன் அந்தக் கட்சியைச் சார்ந்தவன் என்று எழுதி வைத்திருந்தானாம்.

“ஃபிராட்… ஃபிராட்…” என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லி நிறுத்தினான்.” (பக்.52-53) அரசியல்வாதிகள் மாணவர்களைத் தங்களுக்கு ஏதுவாக பயன்படுத்திக்கொண்டு அரசியல் செய்வதை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. மாணவர்கள் தாங்கள் நடத்தும் உண்மையான போராட்டத்தின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அதில் பலன்தேடும் கட்சிகளை நம்பி நம்நாடு இயங்குவதைத் தமிழவன் இதில் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுயலாபத்திற்காக ஒரு போராட்டத்தினைக்கூடத் திசைதிருப்பி விடுவதைச் சமகாலச் சூழலில் பதிவுசெய்வதன் வாயிலாக நம் தேசத்தின் மோசடி நிலையை உணர்ந்துகொள்ள முடிகின்றது.

இதேபோல, நாட்டை ஆளும் ஆளுங்கட்சியினர் தங்களுடைய பதவிகளை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளச் செய்யும் அரசியலையும் (282 – 283) எதிர்க்கட்சியினர் பதவியைப்பெறச் செய்யும் அரசியலையும் (272) அழுத்தமாகத் தன் எழுத்தினூடாகப் பதிவு செய்துள்ளார். இத்துடன், வருங்கால அரசியல்நிலை குறித்தும் குறிப்பிடுகிறார்.

“வான்மீகநாதன்  புதிய ஆட்சியில் முக்கியமான ஆள். நான் அவருடைய காரியதரிசி. படிப்பு வரல்ல. வேற வழி. மாசம்தோறும் முந்நூறு ரூபா வந்திருதில்ல. அப்பா டிரான்ஸ்போர்ட் கம்பெனியிலிருந்து ரிட்டையர் ஆன பின்பு வான்மீகநாதனுடைய ஆபீஸில் வேலை போட்டுக் குடுத்தாரு. அவரும் நல்லா சம்பாதிக்கிறாரு. மெடிக்கல் ஸீட், இன்ஜினீயரியங்க் சீட் எல்லாம் ஊர் பக்கத்தில் உள்ளவங்க இவர்கிட்டதான் வர்றாங்க. எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். ரயில்வே ட்ராக் பக்கத்தில பத்து ஏக்கர் இரண்டு துண்டா இரண்டு ஆட்கள் கிட்டயிருந்து வாங்கினாரு. இடையில் ரயில்வே நிலம். அதான் அந்த நிலத்தை வளைச்சு ஒட்டுமொத்தமா பெரிய நிலம் வான்மீகநாதனுக்கு வரும். எதிர்காலத்தில் ரியல் எஸ்டேட் தான் இந்தியாவில பெரிய பிஸினஸாம். மனைகளாக வருமாமே.”

“ஆஹா, ஊரில இருக்கிற அயோக்கியன் எல்லாம் எதிர்கால இந்தியா பற்றிச் சரியாகக் கணிக்கிறான் பாரு. சரி, பொன்வண்ணன் எப்படி?”

“பொன்வண்ணன்தான் வான்மீகநாதனுக்குப் பெரிய நண்பன். அவனும் மனைவி பெயரிலும் பள்ளிக்குப் போகிற குழந்தைகள் பெயரிலும் நிறைய நிலம் வாங்கியிருக்கிறான். கட்சிக்குள்ளே வான்மீகநாதனைக் கொண்டுவந்ததில் பெரிய பங்கு பொன்வண்ணனுக்கு ஸார்.”

“பின்ன இருக்காதா? வேறு யாரையாவது மேல வரவிடாமலிருப்பதற்காகப் பழனி செய்திருப்பான். அவனும் இந்த அயோக்கிய கும்பலச் சேர்ந்தவன்தானே.” ” (ப.365) அரசியல்வாதிகள் எதிர்காலத்தில் தங்களுக்கு வேண்டிய வகையில் பொருளாதார ரீதியில் உயர்த்திக்கொள்ள, ஆட்சியில் இருந்தபோது செய்யும் செயல்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். மேலும், ஆளுங்கட்சியினரான வான்மீகநாதன், எதிர்கட்சியைச் சார்ந்த பொன்வண்ணனிடம் மறைமுகமாக நட்பு பாராட்டி இருப்பதும், இதனால் இவர்கள் இருவர் கையில்தான் ஆட்சியிருக்க வேண்டும் என்ற தந்திரமும் இதன்வழி வெளிப்படுகிறது. நாட்டின் தேவையையும் பொதுமக்களின் தேவையையும் நிறைவேற்றத் தவறிய ஆட்சியாளர்கள், தம் சுயநலத்தினையே பெரிதாகக் கருதிச் செயல்படுவது அப்பட்டமாக எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது. சமகால அரசியல் சூழலும் தற்சமயம் இப்படிப்பட்ட நிலையைத்தான் கொண்டுள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்டும் விதமாகத் தமிழவன் தகுந்த சூழலில் இப்பிரதியினைப் படைத்துள்ளார்.

முடிவுரை

தமிழவன் படைத்த இந்நாவலின் பெயருக்கேற்றபடி, இன்றைய மனிதர்கள் பெரும்பாலும் அறிவு பெற்றிருந்தாலும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியடைந்திருந்தாலும் பிறர் ஆட்டிவைக்க, ஆடும் பொம்மைகளாகவே சமகாலத்திலும் இயங்குவதைப் புனைவின்வழி எடுத்துரைத்துள்ளார். இன்றைய நவீன ஊடகங்களாலும் ஸ்மார்ட் ஃபோன் போன்ற பல பொருட்களாலும் நாம் சிந்தனை ரீதியான அடிமைப்பட்டு இருக்கின்ற சூழலில், இப்பிரதி, வரலாற்றினை மீளயெழுதி, எதிர்ப்புநிலை சார்ந்த சிந்தனையைக் கோரும் விதமாக படைக்கப்பட்டுள்ளது. மனித மனங்களின் உணர்வுகள் மற்றும் தேசியத்தின் அரசியலின் இயங்குநிலைகள் ஆகியவற்றைக் கூறுவதன் வாயிலாக உடல்ரீதியாக நாம் எதிர்காலத்தில் அடிமையாகிவிடக் கூடாது என்பதை உணர்த்துவதாக உள்ளது.

இவருடைய பிற பிரதிகளில் உள்ளதைப் போன்ற மொழிநடை, உத்திமுறை, குறியீட்டுத் தன்மை போன்றவைகள் இதில் இல்லாமலிருந்தாலும், இப்பிரதியின் எதார்த்த மொழியானது, 21ஆம் நூற்றாண்டில் இருக்கும் மாணவர்கள், கல்வியாளர்கள், ஆய்வாளர்கள் எனப் பலதரப்பட்டவர்கள் வாசித்துச் செயல்படவேண்டிய பிரதியாகவும் உள்ளது எனலாம்.

*****

கட்டுரையாளர்
உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழ்த்துறை
தியாகராசர் கல்லூரி
மதுரை – 625 009
செல் : 99443 77853,
70924 44163.

-பேரா. முனைவர். வெ.இராமன்

ஒருங்குறியில் எழுத்துக்களைச் சேர்க்க, அவை அச்சிலும் புழக்கத்திலும் இருந்ததற்கான ஆதாரம் இருந்தால் போதுமானது. சில அகராதிகளில் மட்டும் உள்ள பொதுப்பயன்பாட்டில் இல்லாத எழுத்துக்களெல்லாம் ஒருங்குறியில் ஏறி உள்ளன. இத்தனைக்கும், ஹிந்து சாத்திர, ஸ்தோத்திர நூல்களை அச்சிடுவோர் பல்லாண்டுகளாக பெரும்பான்மையாகத் துணை எண்களுடன் கூடிய எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இதன் அடிப்படையில்தான், தமிழிலும் 2,3,4 ஆகிய துணைக்குறிகள் அடங்கிய எழுத்துக்களுக்கு தனி இடம் கேட்டு, “Extended Tamil” என்ற பகுதியை ஒதுக்கி, அதில் இவ்வெழுத்துக்களை சேர்க்க ஒருங்குறி நிறுவனத்திடம் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது. எழுத்துமுறையும் மொழியும் ஒன்றல்ல. ஒரு மொழியானது பல்வேறு எழுத்துமுறைகளில் எழுதப்படலாம், அதே போல ஒரு எழுத்துமுறையானது பல்வேறு மொழிகளை எழுதப் பயன்படலாம். உதாரணமாக, செர்பிய மொழியானது இலத்தீன், சிரில்லிக் என்ற இரு எழுத்துமுறைகளிலும் எழுதப்படுகிறது. தேவநாகரி எழுத்துமுறையானது மராட்டி, ஹிந்தி, நேபாளம் முதலிய மொழிகளை குறிக்கப்பயன்படுகிறது. ஆகவே, ஒரு எழுத்துமுறையானது அதைச்சார்ந்த மொழியும் கூடுதலாக பிற மொழிகளையும் குறிக்கும் வேளைகளில், பல்வேறு புதிய எழுத்துக்கள் துணைக்குறிகளுடன் நீட்சியாக எழுகின்றன. இது உலகின் அனைத்து எழுத்துமுறைகளுக்கும் பொருந்தும்.

பிற இந்திய மொழிகளை மூலபாடம் மாறாமல் தமிழ் எழுத்துமுறையில் எழுத இந்தத் துணை எண்களுடன் கூடிய எழுத்துக்கள் நிச்சயமாக உபயோகப்படும். நம்முடைய பாரம்பரிய பண்டைய சூத்திர, சாத்திர, உரைகளில் இருந்து தமிழ் நூல்களில் உச்சரிப்பும் மூலமும் மாறாமல், மேற்கோளாக காட்ட இவ்வெழுத்துக்கள் மிகவும் பயன்படும். இந்த எழுத்துக்களை பயன்படுத்த விரும்பாதவர்கள், பயன்படுத்த வேண்டாம். ஜ, ஹ, ஷ, ஸ போன்ற எழுத்துக்கள் இருந்தும் சிலர் பயன்படுத்தாதது போலத்தான் இதுவும்.

இது போன்ற கூடுதல் எழுத்துக்கள், உதாரணமாகத் தற்காலத்தில் தமிழில் இல்லாத dha ध என்ற எழுத்துக்கூட மிக முன்னதாகவே 2000 காலத்துக்கு முற்பட்ட தமிழ் பிராமி கல்வெட்டில் காணப்படுகின்றன. இது ஜைன சமயக் கல்வெட்டு, धम्मम् த⁴ம்ம்ம் என்ற பிராகிருத சொல்லை குறிக்க இவ்வெழுத்து பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பழமையான தமிழ்க்கல்வெட்டை தற்காலத்தில் மொழிப்பெயர்க்க வேண்டுமென்றாலும் கூட த⁴ என்ற எழுத்து வேண்டும். மயிலையாரின் கூற்றுப்படி பௌத்த ஜைன சமயத்தவர்கள் தான் மணிப்பிரவாளத்தையே உருவாக்கியவர்கள். ஏதோ தமிழ் – வடமொழி தொடர்பு என்றாலே ஹிந்து மதச் சம்பந்தம் உடையது என்று கூறுபவர்கள் நிச்சயம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய விஷயம் இது.

துணை எண்களுடன் கூடிய எழுத்துக்களைச் சேர்ப்பதற்கான முன்மொழிவு ஒருங்குறி அமைப்பிடம் அளிக்கப்பட்டது. நம்முடைய சாத்திரங்கள் கிரந்தங்கள் முதலியவற்றை மூலபாடம் தவறாது தமிழ் எழுத்துமுறையில் எழுதக்கூடிய நுட்பத்தேடல் காரணங்களுக்காகவே இம்முறை கோரப்படுவதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இதற்குத் தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்துக் கணினி உபயோகிப்பாளர்களிடமிருந்து பலத்த எதிர்ப்பும் எழுந்தது. பேராசிரியர் இ.அண்ணாமலை[1] போன்றோர் இதற்கு விரிவான விளக்கமும் தெரிவித்தனர்.

ஒருங்குறியில் சீன மொழிக்கு 25000 (சரியான எண்ணிக்கை 20902) குறியீட்டு இடங்கள், சிங்களத்திற்கு 400 (சரியான எண்ணிக்கை, தமிழைப் போல், 128) இடங்கள், செம்மொழித் தமிழுக்கு 128 இடங்கள்தானா?” என்ற கேள்வியுடன் துவங்குகிறது. இந்தக் கேள்வி, ஒருங்குறி பற்றிய அடிப்படையான புரிதல் இல்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒருங்குறி ஒரு கருவி, உலகத்து மொழிகளை அவற்றின் எழுத்தில் கணினியில் கையாள உதவும் கருவி, எழுதுவதைத் தரப்படுத்தும் கருவி. ஒரு வரிசையில் ஒவ்வொரு மொழிக்கும் அதன் எழுத்துகளின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் இடம்கொடுத்து, ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் தனிக் குறியீட்டு எண் (code point) கொடுக்கிறது ஒருங்குறிக் கூட்டமைப்பு. சொல்லை அலகாகக் கொண்டு எழுத்து முறை அமைந்த சீன மொழியில் எழுத்துகள் அதிகமாக இருப்பது இயற்கை. தமிழ், ஒலியின் அடிப்படையில் குறைந்த எழுத்துகளைக் கொண்டு எல்லாச் சொற்களையும் படைக்கிறது. எழுத்துகள் குறைவாக இருப்பதால், தமிழுக்கு ஒருங்குறியில் குறைந்த இடங்கள். ஒருங்குறியில் இடம், மொழியின் தகுதியைப் பொறுத்து அமைவதல்ல. அதனால் குறைந்த இடங்கள் தமிழின் தரத்தைத் தாழ்த்துவது ஆகாது.

தமிழ் எழுத்துகளுக்கு அதிக இடம் வேண்டும் என்று கணித்தமிழ் சங்கம் முதலான அமைப்புகளும், தமிழக அரசும் கேட்டது தொழில்நுட்ப அடிப்படையில். தற்போது ஒருங்குறியில் தமிழ் உயிரெழுத்துகளும் அகரமேறிய மெய்யெழுத்துகளும் தனித்தனியே குறியீட்டு எண்கள் பெறுகின்றன. உயிர்மெய் எழுத்துகளுக்குத் தனிஎண் கிடையாது. தமிழ் எழுத்துகளின் எண்ணிக்கையைச் சொல்லும் தொல்காப்பியம் உயிர்மெய்யெழுத்துகளைச் சேர்க்கவில்லை என்பதை இங்கே மனத்தில் கொள்ளலாம். உயிர்மெய் எழுத்துகளைக் கணினி ஒரு மென்பொருளால், (இதற்கு rendering engine என்று பெயர்), அகரமேறிய மெய்யையும் உயிர்க்குறியையும் சேர்த்து,  உருவாக்குகிறது. உயிர்மெய் எழுத்துகளுக்குத் தனியே குறியீட்டு எண்கள் ஒதுக்க வேண்டும் என்பதே மேலே சொன்ன கோரிக்கையின் மூலக் கருத்து.

தமிழ் எழுத்துகளுக்குக் குறியீட்டு எண், ஒருங்குறியில், மற்ற இந்திய மொழிகளைப் போல, 7 பிட் அலகைப் பயன்படுத்தித் தரப்பட்டிருக்கிறது. (இது எல்லா இந்திய மொழிகளுக்கும் இந்திய அரசு அங்கீரித்த ISCII எனப்படும் குறியீட்டு முறை). அதாவது, 0, 1 என்ற இரண்டே எண்களைப் பயன்படுத்தி எந்தத் தகவலையும் எண்வயப்படுத்தும் கணினியில், 27 தகவல்களை இந்த அலகால் எண்வயப்படுத்த முடியும். கணினித் துறையில் இந்த அலகு காலாவதி ஆகி வருகிறது. இப்போது 16 பிட் அலகே (216) பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. தமிழ் எழுத்துகளை எண்வயப்படுத்த இந்த விரிந்த அலகை வேண்டுகிறது மேலே சொன்ன கோரிக்கை. தமிழ் எழுத்துகளின் விரிந்த எண்வய முறைக்கு TACE (Tamil All Character Encoding) என்று பெயர் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது இது ஒருங்குறியில் தனியார் பயன்படுத்த மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ள பகுதியில் இடப்பட்டிருக்கிறது.

ஒருங்குறிக் கூட்டமைப்பு, இப்போது தமிழ் எழுத்துகளுக்குக் கொடுத்துள்ள எண்வய முறையை மாற்ற விரும்பவில்லை. ஏற்கனவே முடிவு செய்த தமிழ் எழுத்துக்கான  எண்வய முறையை மாற்றுவதால் எழும் நடைமுறைச் சிக்கல்களே இதற்குக் காரணம். முதலாவது, ஒருங்குறியில் ஒரே மாதிரியாக இந்திய மொழிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள உள்ளமைப்பை இந்த மாற்றம் பாதிக்கும். இரண்டாவது, விரிந்த எண்வய முறை அமுலுக்கு வந்தால், தமிழில் பழைய முறையில் கோக்கப்பட்ட ஆவணங்களை எளிதாகப் படிக்க முடியாது. மூன்றாவது, புதிய எண்வயமுறை இல்லாமல், சில பயனேற்ற மென்பொருள்களை (application software) – குறுஞ்செய்தி அனுப்ப, அச்சிடத் தேவையானவை – தமிழில் பிசிறில்லாமல் பயன்படுத்த முடியாது என்று சொல்லும் குறை ஒரு தொழில்நுட்பப் பிரச்சனை; கணினி வல்லுநர்கள் தீர்வு காணக் கூடிய பிரச்சனை. ஒருங்குறிக் கூட்டமைப்பின் இந்தச் சிந்தனை, தமிழின் தகுதி பற்றியது அல்ல.

ஒருங்குறியில் தமிழுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள 128 இடங்களில் 41 இடங்கள் கிரந்தத்தோடு பகிர்ந்துகொள்ளப்படும் என்பது அழைப்பில் காணப்படும் மற்றொரு தவறான விபரம். வழக்கில் உள்ள சில கிரந்த எழுத்துகளோடு சேர்த்துத் தமிழ் எழுத்துகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள இடங்கள் 48. மீதியுள்ள இடங்கள் தமிழ் எண்களுக்கும் வேறு சில குறிகளுக்கும் கொடுக்கப்பட்டு, சில இடங்கள் எதிர்காலத்தில் தேவைப்படலாம் என்பதற்காகக் காலியாக விடப்பட்டுள்ளன. 41 இடங்களில் புதிய கிரந்த எழுத்துகள் இல்லை.

டாக்டர் ஸ்ரீரமண சர்மாவின் நீட்டித்த தமிழ்[2] (Extended Tamil) பற்றிய முன்வரைவில் கிரந்த எழுத்துகளை அப்படியே தமிழ் எழுத்துகளோடு சேர்த்து எழுதும்படிச் சொல்லவில்லை. சமஸ்கிருதத்தைத் தமிழ் எழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதும்போது, அதில் உள்ள, ஆனால் தமிழில் இல்லாத, வர்க்க எழுத்துகளையும் வேறு சில எழுத்துகளையும் (மொத்தம் 26 எழுத்துகள்) இணையான தமிழ் எழுத்துகளில் மேல்குறியிட்டு (super script) எழுதலாம் என்றே சொல்லியிருக்கிறார். அதாவது, சமஸ்கிருதத்தில் உள்ள kha, ga, gha போன்ற வர்க்க ஒலிகளை க2 க3, க4 என்றும் உயிர்ப்புடைய ரு, லு போன்ற ஒலிகளை ரு2, ல2 என்றும் எழுதலாம் என்றே சொல்கிறார். சமஸ்கிருதத்தின் இந்த ஒலிகளை கிரந்த எழுத்துகளால் எழுதும் சாத்தியத்தோடு ஒப்பிட்டு, எண்குறியிட்ட தமிழ் எழுத்துகளே ஏற்றவை என்ற தன் முடிவைச் சொல்கிறார்.

சர்மாவின் விரிவுத் தமிழ் பரிந்துரை, சமஸ்கிருதத்தைத் தமிழ் எழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதும், இன்றும் உள்ள, ஒரு மரபிற்குக் கணினியின் துணையை நாடுகிறது. புதிதாக ஒரு எழுத்து வழக்கைப் பரிந்துரைக்கவில்லை. இந்த மரபில் தமிழ் எழுத்துகளில் எண்குறியிட்டு எழுதும் வழக்கம் இருக்கிறது. சமஸ்கிருதத்தைத் தமிழ் எழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதும் மரபு, அதை கிரந்த எழுத்துகளில் எழுதும் மரபிலிருந்து வேறுபட்டது.

இந்தப் பரிந்துரை சமஸ்கிருதத்தை, தேவநாகரியில் அல்லாமல், தமிழ் எழுத்துகளில் எழுதும் முறை பற்றிய பிரச்சனை. இங்கு மொழிவேறு, எழுத்துரு வேறு என்ற உண்மையைச் சுட்ட வேண்டும். தேவநாகரி, ரோமன் போன்ற எழுத்துருக்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிகளை எழுதப் பயன்படுவது பலரும் அறிந்த உண்மை. ஒரு மொழி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட எழுத்துருக்களில் எழுதப்படுவதும் உண்மை. வலைப்பதிவில் கருத்துத் தெரிவிக்கும் சிலர், தமிழ் எழுத்துரு அவர்களுக்குக் கிடைக்காததால், தமிழை ரோமன் எழுத்துகளில் எழுதினாலும் அது தமிழ் மொழிதான்.  சமஸ்கிருதத்தை, தமிழ் எழுத்துரு உட்பட, இந்தியாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் வழங்கும் பல எழுத்துருக்களில் எழுதுவது வரலாறு காட்டும் உண்மை.

சமஸ்கிருதத்தைத் தமிழ் எழுத்துருவில் எழுதுவதைத் தமிழ்மொழியின் பிரச்சனையாகப் பார்ப்பது, அது தமிழ் நெடுங்கணக்கை நீட்டிக்கிறது என்ற எண்ணத்தால், தமிழ் மக்கள் (தோசை, தலித், போகம் (‘crop’) போன்று) தாங்கள் பேசும் சொற்களில் உள்ள ஒலிப்புடைய (voiced) எழுத்துகளை (ga, da, dha, ba என்ற அவற்றின் உச்சரிப்பைக் காட்டும் முறையில்) எழுத விரும்பி, கிரந்த எழுத்துகளை (அல்லது எண் மேலேற்றிய தமிழ் எழுத்துகளைப் (க2, ட2, த2, ப2)) பயன்படுத்திவிடலாம் என்னும் பயத்தால்.

சர்மாவின் முன்வரைவை உத்தமம் (INFITT) என்னும் தமிழைக் கணினியில் பயன்படுத்தும் முயற்சிகளில் முன்னணியில் நிற்கும் அமைப்பும், சில நிறுவனங்களும், சில தமிழ் அறிஞர்களும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. இவர்கள் விரிவுத் தமிழ் ஒருங்குறியில் இடம்பெற வேண்டாம் என்று ஒருங்குறிக் குழுமியத்திற்குக் கோரிக்கை அனுப்பினார்கள்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுப் பாரம்பரியம் உள்ள தமிழ் நெடுங்கணக்கை இது மாற்றுகிறது என்னும் வாதம், சமஸ்கிருதத்தைத் தமிழ்நாட்டில் எழுதும் மரபில் உள்ள பிரச்சனையைத் தமிழ் நெடுங்கணக்கிற்குள் கொண்டுவர வேண்டாம் என்னும் எண்ணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

விரிவுத் தமிழை எதிர்க்கும் வாதத்தின் நிலைப்பாடு இதுவே. “தமிழுக்குப் புதிய எழுத்துகள் தேவை இல்லை; தமிழர்கள் தங்கள் தமிழ் உச்சரிப்பில் காட்டும் சில புதிய ஒலிகளை வடிக்க எழுத்து வேண்டாம். தமிழ்நாட்டில் வழங்கும் தமிழல்லாத எந்த மொழியையும் தமிழ் எழுத்துகளைக் கொண்டு எழுதத் தேவை இல்லை. அதனால், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிகளை எழுதப் பயன்படும் ரோமன், தேவநாகரி போன்ற எழுத்து முறைகளுக்கு விரிவாக்கப்பட்ட எழுத்து (Extended Roman, Extended  Devanagari) இருப்பது போல், தமிழுக்கு எழுத்துமுறை விரிவு, கணினிக்கு மட்டுமே என்றாலும், தேவை இல்லை.”

ஒருங்குறிக் கூட்டமைப்பு, சர்மாவின் விரிவுத் தமிழ் பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இதற்குக் காரணம் தொழில்நுட்ப ரீதியில் தேவை இல்லை என்பதே. புதிய ஒலிகளை எண் குறியீடாக ஒருங்குறியில் ஏற்கனவே இருக்கும் எண்களை வைத்தே எழுதலாம் என்பது அதன் கருத்து.

தமிழ் எழுத்துகளுக்கு யாரும் எண்குறியிட்டுப் புதிய உச்சரிப்புகளைக் காட்ட விரும்பினால், கிரந்தம் தேவை இல்லை. இப்போது ஒருங்குறியில் உள்ள எண்களை வைத்தே, விரிவுத் தமிழ் இல்லாமலே, எழுதலாம். ஒருங்குறியில் கிரந்தத்தைத் தடுத்தாலும் இதைத் தடுக்க முடியாது.

கிரந்த எழுத்துகளுக்கு ஒருங்குறியில் தனி இடம் ஒதுக்க வேண்டும் என்பது தனியான வேறு கோரிக்கை. ஒருங்குறியில் உள்ள எத்தனையோ எழுத்துருக்களைப் போல, கிரந்தத்திற்கும் இடம் வேண்டும் என்பதே இந்தக் கோரிக்கை. இந்தக் கோரிக்கையை இந்திய அரசு, கிரந்த எழுத்து முறை வல்லுநர் குழுவின் பரிந்துரையின் பேரில், ஒருங்குறிக் குழுமியத்திற்கு அனுப்பியது.

கிரந்த எழுத்துக்கள் அட்டவணை[3]

கிரந்தக் கோரிக்கையில் சில தமிழ் எழுத்துகளைக் கிரந்த நெடுங்கணக்கில் சேர்த்திருப்பதை மறுபரிசீலனை செய்யத் தமிழக அரசு நேரம் கேட்டதால், இதன் மீது முடிவெடுப்பதைக் கூட்டமைப்பு தள்ளிவைத்திருக்கிறது. இந்திய அரசின் பார்வையில் இது தமிழ் பற்றிய பிரச்சனை அல்ல. கிரந்தம் பற்றிய பிரச்சனை. எனவே, இது தமிழைப் பாதிக்கும் என்ற வாதத்தை ஒப்புக்கொள்ளாது.

ஒருங்குறியில் கிரந்த எழுத்துகள் இடம்பெறும் தேவைக்கான பல காரணங்களில் சமஸ்கிருத்தைக் கிரந்த எழுத்துகளில் எழுதும் மரபு ஒன்று. சர்மா இந்த மரபின் தேவைக்காகவே ஒருங்குறியில் கிரந்தத்தைச் சேர்ப்பது பற்றித் தனியாக வேறு ஒரு முன்வரைவு அனுப்பினார். டாக்டர் நா. கணேசன் ஒரு முன்வரைவை அனுப்பினார். ஒருங்குறிக்கு யாரும் பரிந்துரைகள் அனுப்பலாம். தமிழும் தகவல் தொழில்நுட்பமும் அறிந்த சிலர் அனுப்புகிறார்கள். கூட்டமைப்பு தொழில்நுட்ப அடிப்படையில் பரிந்துரைகளைப் பரிசீலித்து முடிவெடுக்கிறது.  அது  நடைமுறைச் சிக்கல் உட்பட எல்லாவற்றையும் சீர்தூக்கி முடிவுசெய்யும். அரசின் பலமோ, அரசியல் விளைவுகளோ அந்த முடிவில் முக்கிய இடம் வகிப்பதில்லை.

தமிழுக்கே உரிய மூன்று (ழ, ற ன) எழுத்துக்களையும், எ, ஒ என்ற இரண்டு உயிர்கள் மெய்யோடு சேரும்போது எழுதும் இரண்டு உயிர்க்குறிகளையும் விரிவாக்கப்பட்ட கிரந்தத்தில் சேர்க்கும் பரிந்துரை, இந்திய அரசின் கோரிக்கையில் இருக்கிறது. (எ, ஒ என்ற  இரண்டு உயிர் எழுத்துகளுக்கு கிரந்த எழுத்திலேயே கூடுதல் குறியிட்டு (diacritic marks) எழுதவே பரிந்துரை இருக்கிறது). இது, கிரந்த வல்லுநர்கள் பலர் சேர்ந்த ஒரு குழு செய்த முடிவு. ‘தமிழ் வரிவடிவம் கிரந்த வரிவடிவத்திற்குள் ஒரு சிறு பகுதியாக அடங்கிவிடுகின்றது’ என்று தவறாகவும் மிகைப்படுத்தியும் கூறுவது இதைத்தான்.

சர்மாவின் முன்வரைவில் தமிழுக்கே உரிய ஐந்து எழுத்துகளைக் கிரந்த எழுத்துகளோடு சேர்க்கும் பரிந்துரை இல்லை. அவர் நவீன சமஸ்கிருத்தில் தமிழ் உட்பட பிறமொழிச் சொற்களை, முக்கியமாகப் பெயர்களை (names), எழுதும் தேவை ஏற்படும். அந்தத் தேவையை நிறைவு செய்யக் கிரந்த விரிவு (Extended Grantha) தேவைப்படும். அதில் கூடுதல் குறி சேர்த்த கிரந்த எழுத்துகளைச் சேர்க்கலாம் என்று சொல்கிறார். எடுத்துக்காட்டாக, z என்ற ஒலியுள்ள Xerox, zebra என்ற ஆங்கிலச் சொற்களை ஜ-இன் கீழ் இருபுள்ளி இட்டுக் காட்டலாம் என்று சொல்கிறார். தொல்காப்பியர், தமிழ் என்ற தமிழ்ச் சொற்களைச் சமஸ்கிருத்தில் எழுதும்போது, தமிழ்நாட்டில் கிரந்தம் படிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்குத் தமிழும் படிக்கத் தெரியும் என்பதால், கிரந்தத்தில் இல்லாத எழுத்துகளையும் உயிர்க் குறிகளையும் ஒருங்குறியில் உள்ள தமிழ் எழுத்துப் பகுதியிலிருந்து இறக்கிக்கொள்ளலாம் என்று சொல்கிறார். ஆனால், இது ஒருங்குறிக் கூட்டமைப்பின் ஒவ்வொரு எழுத்து முறைக்கும் தனிப்பகுதி (block) இருக்க வேண்டும் என்னும் கொள்கைக்கு  முரணானது. எனவே, இந்திய அரசின் கோரிக்கையில் தமிழில் உள்ள மூன்று எழுத்துகள் கிரந்தப் பகுதியிலேயே சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. கிரந்த எழுத்துகளில் பல காலமாகத் தமிழ் எழுத்துகளோடு ஒரே அல்லது ஒத்த வரிவடிவம் உடைய உ, ஊ, ய, வ, ண, (த, ந) என்ற எழுத்துகள் இருந்து வருகின்றன. இந்தக் கோரிக்கையின்படி மூன்று எழுத்துகள் அதிகமாக இருக்கும்.

கிரந்த எழுத்து முறை பற்றிய பிரச்சனையைத் தமிழின் பிரச்சனை ஆக்கத் தேவை இல்லை. இது கிரந்த எழுத்து முறையை நவீனமாக்கும் முயற்சி. தமிழ் நெடுங்கணக்கின் சில எழுத்துகள் கிரந்த எழுத்து முறையில் சேர்வது தமிழைக் கெடுப்பது ஆகாது. தமிழ் என்ற சொல்லை ஆங்கிலத்தில் ஆங்கிலேயர் உச்சரிப்பில் Tamil என்று எழுதுகிறார்கள்; தமிழ் உச்சரிப்பின்படி எழுத வேண்டும் என்றால் Thamizh என்று எழுதலாம். ஓர் ஆங்கிலேயர் Thamil என்று எழுதலாம் என்று சொன்னால், தமிழ் கெட்டுப் போகும் என்று சொல்ல மாட்டோம், அல்லவா? ஆங்கிலத்தைக் கெடுக்கிறது என்று ஆங்கிலேயர்கள் சொல்லலாம். இதேபோல், புதிய எழுத்துகள் கிரந்தத்தைக் கெடுக்கிறது என்று பழமையைப் போற்றும் சில கிரந்தவாதிகள் சொல்லலாம்.

தமிழ் எழுத்துகளும் ரோமன் எழுத்துகளும் ஒருங்குறியில் தனித்தனியே இருந்தும், தமிழில் எழுதும்போது ரோமன் எழுத்துகளைச் சேர்க்க முடிவதுபோல, தமிழ் எழுத்துகளும் கிரந்த எழுத்துகளும் தனித்தனியே இருந்தாலும், தமிழர்கள் தமிழில் எழுதும்போது கிரந்த எழுத்துகள் சேர்ப்பதைத் தடுக்க முடியாது. அதைத் தடுக்க வேண்டுமென்றால், தொழில்நுட்பத்தை முடக்குவது வழி அல்ல, அவர்களுடைய மொழி நடத்தையை மாற்ற இசைவு வழியில் முயலுவதே வழி.

இதுதவிர பல்வேறு குறியீட்டு முறைகள் புழங்கிய காலத்தில் தமிழக அரசு அலுவலகங்களில் வானவில் என்ற தனியார் அளித்த குறியீட்டு முறையையும் அதன் எழுத்துருக்களையும் பயன்படுத்தினர். அதன்பிறகு குறியீட்டு முறைகள் தரப்படுத்தத் துவங்கியபோதும் தமிழக அரசு அலுவலகங்கள் அதே வானவில் குறியீட்டையே பயன்படுத்தின. பின் டேம், டேப் குறியீட்டு முறையை அதிகாரப்பூர்வ குறியீட்டு முறையை அரசு அறிவித்தது. ஆனாலும் தமிழக அரசு அலுவலகங்கள் அதே வானவில் குறியீட்டையே பயன்படுத்தின. பிறகு ஒருங்குறிக்கு உலகமே மாறிய போதிலும், அரசு 2010-ல் ஒருங்குறியை அதிகாரபூர்வ குறியீட்டு முறையாக அறிவித்தபோதிலும் தற்போது வரை வானவில் முறையே பல அரசு அலுவலகங்களில் நடைமுறையில் உள்ளது. இதற்குக் காரணம் வானவில் முறை அவர்களுக்கு பழகிவிட்டது மற்றும் புதிய செயலைக் கற்றுக்கொள்ள அவர்கள் காட்டும் சோம்பலும் தான் எனலாம். அதுதவிர பழைய கோப்புகளை புதிய முறையில் மாற்றும்போது வேலைப்பளு அதிகரிக்கும் என்ற தவறான எண்ணமும்தான் காரணம் என்கிறார்கள் வல்லுநர்கள். இம்முறையிலிருந்து அதிகாரபூர்வ குறியீட்டுமுறைக்கு மாற்றுவதற்கு சரியான அதிகார பலத்துடன் ஆணையிடும் அதிகாரிகள் இல்லை என்பதும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களின் கருத்தாக உள்ளது.

மேலும் பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்கள், கல்லூரிகள், அரசு அலுவலகங்கள், பொதுமக்கள் ஆகியோரிடம் ஒருங்குறி, குறியீட்டு முறைகள் மற்றும் கணினியில் தமிழ் உபயோகம் குறித்த விழிப்புணர்வு இன்னமும் ஏற்படவில்லை என்பதே தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களின் கருத்து. தமிழ் தட்டச்சு என்பது மிகப்பெரிய கடினமான பணி என்றே பலரும் கருதுகிறார்கள். கணினியும், தமிழும் தெரிந்தவர்கள் சில மணித்துளிகளிலேயே தமிழ்த் தட்டச்சு முறையைக் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதே பலருக்கும் தெரியாத ஒன்று. இவ்வகையில் கற்றறிந்தவர்களிடையேயும் அறியாமை நிலவுகிறது என்பதற்கு இது ஒரு சரியான சான்று என்கிறார்கள் கல்வியாளர்கள். எனவே பல்கலைக்கழகங்கள், உயர்கல்விக்கூடங்களில்  ஆய்வுப்பணிகள் ஒன்றிணைக்கப்படாமலேயே இன்னும் சிதறிக்கிடக்கின்றன.

இவ்வகையில் குறியீட்டு முறைகள், எழுத்துருக்கள், விசைப்பலகைகள் என மூவகைப் பணிகளையும் போதிக்கத் தேவையான மனித ஆற்றல் ஏறக்குறைய தமிழகத்தில் மிக மிகக்குறைவாகவே உள்ளது எனலாம். இத்தகைய ஆற்றல் தமிழர்கள் வாழும் அனைத்து தேசங்களிலும் பரவினால் தமிழ்க்கணினியானது உலகெங்கும் மிக அதிகமான பயன்பாட்டில் வரும் என்பதில் ஐயமில்லை.

இங்ஙனம் பல்வேறு வகைகளில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்கள் குறியீட்டு முறைகளைச் சிக்கலில் வைத்துள்ளன எனலாம்.

*****

குறிப்புகள்

[1] http://tdil.mit.gov.in/Standards/ISCII.aspx

[2] http://www.tscii.org/

[3] http://www.tamilvu.org/Tamilnet99/index.htm

[4] Tamilnadu Government, Information Technology Department, GO (Ms) No.29, dated 23.06.2010

[5] http://unicode.org/

[6] http://www.tamilvu.org/Tamilnet99/order.htm

[7] கணினியில் தமிழ் நிகழ்வுகள் அமைப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள், பக். 876 – 878

[8] Tamilnadu Government, Information Technology department, GO (Ms) No.13, dated 10.11.2006

[9] http://www.unicode.org/L2/L2008/08101-tace-report.pdf

[10] Ibid

[11] http://www.sangatham.com/news/grantha-whats-happening.html/comment-page-1

[12] http://www.vallamai.com/?p=1666

[13] http://tamil.oneindia.com/news/2010/10/28/insert-sanskrit-unicode-font-tamil.html

[14] http://unicode.org/charts/

“கணினியில் தமிழ் எழுத்துருக்களும், குறியீட்டு முறைகளும்” வெ.இராமன் (2016) மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழக முனைவர் பட்ட ஆய்வேடு.

*****

கட்டுரையாளர்
முதன்மையர், இரத்தினம் கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோயம்புத்தூர் – 641021
மின்னஞ்சல்: raman600@gmail.com

-முனைவர் வீ. மீனாட்சி

தமிழ்ச்செவ்வியல் படைப்புகளில் உலகப்பொதுமறை என்ற உயர்வைப் பெற்றது திருக்குறள். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் தொன்மைகொண்ட வள்ளுவத்தின் கருத்துக்கள் இன்றைய நவீன கோட்பாடுகளுக்கும் பொருந்தி இருப்பது இதன் தனிச்சிறப்பாகும். பொதுவாக வளர்ந்தவரும் துறைகளில் ஒரு கோட்பாட்டினைப் பொருத்திப்பார்க்கும்போது அத்துறையில் அக்கோட்பாடு சிறப்பாகப் பொருந்துமானால் அது உலகப் பொதுக்கோட்பாடாக நிலைபெறும். வள்ளுவத்தின் மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளை இன்றைய நவீன உலகின் மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளோடு பொருத்திப்பார்க்கின்ற போது வள்ளுவரின் கோட்பாடுகள் உலகப் பொதுக்கோட்பாடாக விளங்கும் தன்மையினை உணரமுடிகிறது. இதனடிப்படையில் வள்ளுவத்தில் நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனைகள் எனும் பொருண்மையில் இவ்வாய்வுக் கட்டுரை அமைகின்றது.

மேலாண்மை

மேலாண்மை என்பதற்கு ஓர் அமைப்பு, துறை, நிறுவனம் முதலியவற்றில் கட்டுப்படுத்துதல், கண்காணித்தல், பராமரித்தல் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய செயல்பாடு என க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ்அகராதி பொருள் உரைக்கின்றது.

ஒரு தனி நபரோ, ஒரு குழு சார்ந்த தனி நபர்களோ ஒரு நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியினைக் கருத்தில்கொண்டு ஆய்ந்தறிந்த முடிவுகளைத் திட்டமிடுவதோடு அவற்றைச் செயல்படுத்த உரிய நடவடிக்கை எடுப்பதும் பொதுவாக மேலாண்மை எனப்படுகிறது.

மேலாண்மைத் துறையில் புகழ்பெற்ற வல்லுநரான பீட்டர் டிரக்கர் (Peter F. Drucker) நவீன நிறுவனங்களில் மேலாண்மை என்பது தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக அமைகின்றது. இந்த அங்கத்தின் செயல்பாட்டைப் பொறுத்தே நிறுவனத்தின் நிலைப்பாடும் மேம்பாடும் அமையும் என்று மேலாண்மையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றார்.

மேலாண்மைத் துறையின் செயல்பாடுகள் மேலாண்மை இயக்குநர் என்பவரின் தலைமையின்கீழ் இயக்கப்படுகின்றது. ஒரு தொழில் நிறுவனத்தின் சிறந்த வளர்ச்சி அதன் தலைமையின் ஆளுமைத் திறத்தின் அடிப்படையில் அமைகிறது. அதனால் தான் ஒரு நிறுவனத்தின் மேலாண்மை இயக்குநரின் பணிகள்குறித்து இன்றைய நவீன மேலாண்மை சிந்தனையாளர்களான லூதர் குளிக் (Luther Gulick), நவீன மேலாண்மையியலின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் ஹென்றி ஃபாயல் (Henry Fayol), லிண்டால் அர்விக் (Lyndall Urwick) ரால்வ் டேவிஷ் (Ralph Davis) E.F.L பிரச் ((E.F.L. Brech) கூன்ஸ் ரூ ஓடோனல் (Koontz and O’ Donnell) போன்றோர் பல்வேறு வகையில் கருத்துரைத்துள்ளனர்.

இவர்கள் அனைவரும் ஒரு நிறுவனத்தின் திட்டமிடல், ஒழுங்கமைவு, ஒருங்கிணைப்பு, கட்டுப்படுத்தல், பணியாளர் நியமனம், வழிநடத்துதல், ஊக்கப்படுத்துதல் போன்ற பல்வேறு செயல்பாடுகள் குறித்து விளக்கியுள்ளனர்.

இதில் லூர்தர் குளிக் (Luther Gulic) எனும் நவீன மேலாண்மை அறிஞரின் நிர்வாகப் பணிகள் குறித்த ‘POSDCORB’ எனும் மேலாண்மைச் சிந்தனைகளைத் திருக்குறளில் பொருத்தி ஆராய்வதாக பின்வரும் பகுதி அமைகின்றது.

 ‘POSDCORB’ எனும் நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனை

1. திட்டமிடல் – Planning (P)
2. ஒழுங்கமைவு – Organising (O)
3. பணியமர்தல் – Staffing (S)
4. வழிநடத்துதல் – Directing (D)
5. ஒருங்கிணைத்தல் – Co.ordinating (CO)
6. முறைப்படி எடுத்துரைத்தல் – Reporting (R)
7. வரவுசெலவுத் திட்டமிடல் – Budgeting (B)

இந்த ஏழு படிநிலைகளும் ஒரு நிர்வாகத்தில் சிறப்பாக அமைந்து விடுமானால் அந்த நிர்வாகம் ஆண்டுதோறும் பரிசினையும், பாராட்டினையும் பெறும் என்பது திண்ணம்.

திட்டமிடல் (Planning)

நிர்வாக இயலில் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து திட்டமிடல் என்பது அடிப்படைக் கூறாக அமைகிறது. எந்த ஒரு நிர்வாகமும் குறைந்த செலவில் முழுப்பயனையும் விரைவில் பெற்றிடவே விரும்பும். இதனை நன்குணர்ந்த திருவள்ளுவரும் இக்கால மேலாண்மைக் கொள்கைகளை விளக்குவது போல அருமையான கொள்கைகளை உருவாக்கித் தந்துள்ளார். தெரிந்து செயல்வகை என்ற அதிகாரம் மிகச் சிறப்பாகத் திட்டமிடலை பற்றிக் குறித்துள்ளது என்றே கூறலாம்.

எந்த ஒரு செயலையும் முதலில் திட்டமிட்டு அதன் பிறகே செயல்படுத்த வேண்டும். முதலில் தொடங்கிவிட்டு அதற்குப்பிறகு திட்டமிட்டுக்கொள்ளலாம் என்று கருதினால் இழப்பும், தோல்வியும் வந்து சேரும். இதனை வள்ளுவர்,

     ‘எண்ணித் துணிக கருமம் துணிந்தபின்
எண்ணுவம் என்பது இழுக்கு’ (467) என்கிறார்.

நல்ல மேலாண்மை என்பது செய்யும் செயலின் நன்மை தீமைகளைத் தெளிவாக ஆராய்ந்து திட்டமிடுதலின் தன்மையைப் பொறுத்து அமைகின்றது. இதனை

     ‘அழிவதூம்உம் ஆவதூஉம் ஆகி வழிபயக்கும்
ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்’ (461)

என்கிறது குறள். எந்த ஒரு செயலையும் செய்யும்பொழுது அச்செயலால் அழிவது எது? அடுத்து ஆவது எது? அதனால் வரும் லாபம் எது? என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்து செய்தல் வேண்டும். இவ்வாறு ஒரு மேலாண்மை இயக்குநர் தன் நிறுவனத்திற்கான திட்டங்களை நன்கு ஆராய்ந்து அமைக்க வேண்டும். பின்பு,

      ‘தெரிந்த இனத்தொடு தேர்ந்துஎண்ணிச் செய்வார்க்கு
அரும்பொருள் யாதொன்றும் இல்’ (462)

என்ற குறளின்வழி அத்திட்டத்தினைத் தேர்ந்தெடுத்த அறிஞர்களோடு கலந்து ஆராய்ந்து தானும் தனித்திருந்து எண்ணி அதனைச் செயல்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய திறமைபடைத்தவனுக்கு அடைய முடியாத அரும்பொருள் எதுவும் இல்லை. அவனுக்கு வெற்றி உறுதி என்பதை வள்ளுவர் உணர்த்துகின்றார்.

இவ்வாறு அறிஞர்களோடு கலந்து ஆராய்ந்து கிடைத்திருக்கும் காலம், பொருள்மாற்றம் இதர வசதிகள், முயற்சிகள், மனிதவள வசதிகள் எல்லாவற்றையும் வைத்து ஒரு நிறுவனத்தை எவ்வாறு நடத்தப்போகிறோம் என்பதை திட்டமிட்டு அதனை யார், எதை, எவ்வாறு, எவ்வளவு கால அளவில் நிறைவு செய்வர் என்பதை எல்லாம் கணக்கிட்டு எதிர்நோக்கி செயல்படுவதுதான் திட்டமிடுதலின் அடுத்த கட்டமாகும். இத்தகைய திட்டமிடுதலின் கூறுகளை,

     ‘பொருள்கருவி காலம் வினைஇடனொடு ஐந்தும்
இருள்தீர எண்ணிச் செயல்’ (675)

என்று ஒரு செயலைச் செய்யும்பொழுது அதற்கு வேண்டிய பொருள், துணை புரியும் கருவிகள், செய்வதற்குரிய காலம், செயலின் இயல்பு ஆகிய இவ் ஐந்தையும் தெளிவாக ஆராய்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்கிறது வள்ளுவம்.

மேலும் திட்டமிட வேண்டாததைத் திட்டமிடவும், திட்டமிட வேண்டியதைத் திட்டமிடாததும் நிர்வாகம் சீர்குலைவதற்குக் காரணமாகும் என வள்ளுவர் குறித்துள்ளார்.

      ‘செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்’ (466) என்கிறது குறள்.

திட்டமிடுகிறபோதே ஒரு நிர்வாகத்துக்கு எந்த வகையில் எல்லாம் பகை வரும் என்பதையும் சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். நிர்வாக இடையூறுகளைப் போலவே பகை பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டும். இதனையே வள்ளுவர்,

‘வகையறச் சூழாது எழுதல் பகைவரைப்
பாத்திப் படுப்பது ஓராறு’ (465)

அதாவது எச்செயலையும் செய்யும்முன் அதன் வகை தொகைகளை எல்லாம் ஐயமற ஆராய்ந்த பின்னரே தொடங்க வேண்டும். இன்றேல் தோல்வியே நேரும். அது பாத்தி வகுத்து அதில் பகைவர்களை நிலைபெறச் செய்வது போலாகும் என்று திட்டமிடும் தகுதிகளை எப்படியெல்லாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என வள்ளுவர் வரையறுத்துள்ள இந்தச் சிந்தனைகள் மேலாண்மையியலின் சிந்தனைகளுடன் பொருந்தியிருப்பது வள்ளுவத்தின் மாண்பை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஒழுங்கமைவு (Organising)

நல்ல நிர்வாகத்திற்குத் தேவையான அங்கங்களைக் குறிக்கும் வள்ளுவம்,

     ‘படைகுடி கூழ்அமைச்சு நட்புஅரண் ஆறும்
உடையான் அரசருள் ஏறு’ (381) என்கிறது.

இக்குறட்பா நாட்டின் அரசனுக்குக் கூறப்பட்டதாயினும் நிறுவனத்தின் அமைப்பு முறைக்கும் பொருந்தும். நிறுவனத்தில் நல்ல பணியாட்கள், பொருளாதாரம், நல்ல ஆலோசகர்கள் அமையும்போது அந்நிறுவனம் முன்னேற்றமடையும். இத்தகைய வகையில் ஒரு நிறுவனம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வள்ளுவர் இனம் காட்டுகின்றார்.

பணியமர்தல் (Staffing)

சிறந்த மேலாண்மை இயக்குநர் பணியாளரைத் தேர்வு செய்வதிலும், பணிகளைப் பகிர்ந்து அளிப்பதிலும் திறமுடையவராக இருத்தல் வேண்டும். இதனை வலி அறிதல் அதிகாரத்தின் முதல் குறளே அருமையாக விளக்குகிறது.

      ‘வினைவலியும் தன்வலியும் மாற்றான் வலியும்
துணைவலியும் தூக்கிச் செயல்’ (471)

எச்செயலைச் செய்யும்பொழுதும் அச்செயலின் தன்மை பற்றியும், அதனை செய்து முடிக்கும் வல்லமைப் பற்றியும், அதனைத் தடுக்கக்கூடியோர் வலிமைப் பற்றியும் தமக்குத் துணையாக இருந்து செய்து முடிக்கக்கூடிய பணியாளருடைய வலிமை பற்றியும் அறிந்தவரே சிறந்த மேலாண்மையாளர் ஆவார் என்றும்,

     ‘இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றுஆய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்’ (517)

செயலின் தன்மை இத்தகையது. செய்யும் வழிகள் இன்னின்னவை, இச்செயலை இன்னின்ன வழிகளால் செய்து முடிக்க வல்லவன் இவன் என்பதை ஆராய்ந்து உணர்ந்து அதற்குரியவனிடம் அச்செயலை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் வள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

வழிநடத்துதல் (Directing)

மேலாண்மை குறித்து ஆராயும் அறிஞர்கள் ஒரு தொழில் நிறுவனத்தின் தலைமையில் இருப்பவர் தலைவராக இருப்பதைவிட தலைமைப் பண்புகளுக்கு உரியவராகவும் இருப்பது அவசியமானது என அறிவுறுத்துகின்றனர். இத்தகைய தலைமைப் பண்புடையோரால் மட்டுமே நிறுவனத்தை நன்கு வழிநடத்த முடியும் என்கின்றனர்.

நிறுவனத்தின் தலைவன் தனது ஊழியனுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகவும், நம்பிக்கைக்கு உரியவனாக இருக்க வேண்டும். காட்சிக்கு எளியவனாகவும், கடுஞ்சொல் பேசாதவனாகவும், ஊக்கமூட்டுபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.

     ‘அஞ்சாமை ஈகை அறிவுஊக்கம் இந்நான்கும்
எஞ்சாமை வேந்தற்கு இயல்பு’ (382)

      தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை இம்மூன்றும்
நீங்கா நிலன்ஆள் பவர்க்கு’ (383)

     காட்சிக்கு எளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்
மீக்கூறும் மன்னன் நிலம்’ (386)

எனும் குறட்பாக்களின் வழி  அஞ்சாமை, கொடைப்பண்பு, அறிவு, ஊக்கம் எதையும் விரைந்து செய்யும் விடாமுயற்சியும், அவற்றை அறியவல்ல கல்வியும், துணிவுடைமை ஆகிய பண்புகளும், காட்சிக்கு எளியவனாகவும் கடுஞ்சொல் கூறாதவனாகவும், மற்றவரின் குறைகளைக் கேட்கும் மனம் கொண்டவனாக இருக்கும்போது அவன் வழிகாட்டுதலின்படி அந்நிறுவனம் இயங்கும் என்பதை வள்ளுவர் இனம் காட்டுவதை உணர இயலுகிறது.

மன உறுதி

ஒரு தலைவன் நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்துத் திட்டமிடுவதோடு மட்டுமல்லாமல் அதில் வரும் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் மனஉறுதி படைத்தவராக இருத்தல் வேண்டும் என்பதற்கு

     ‘எனைத்திட்பம் எய்தியக் கண்ணும் வினைத்திட்டம்
வேண்டாரை வேண்டாது உலகு’ (670)

எனும் குறள் பொருந்துவதாக உள்ளது. பிற வலிமைகளும், பெருமைகளும், ஒருவருக்கு இருந்தாலும் நடத்தும் தொழிலில் நல்ல உறுதி இல்லாதவர்களை இவ்வுலகம் என்றுமே பாராட்டிப் போற்றாது என்பது ஒரு தலைவன்ன உலகம் போற்ற வேண்டுமானால் அவன் மனஉறுதி படைத்தவனாக செயல்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது. மேலும் ஒரு நிர்வாகத் தலைவன்

‘சிதைவிடத்து ஒல்கார் உரவோர் புதைஅம்பின்
பட்டுப்பாடு ஊன்றும் களிறு’ (597) என்னும் குறள்வழி உடம்பெல்லாம் அம்புகள் புதைந்து புண்பட்டாலும் யானை ஊக்கத்தில் தளராமல் தன் பெருமையில் நிலைநாட்டும். அதுபோல தம் உயர்விற்கு ஊறுகள் பல வந்தாலும் ஊக்கமுடையோர் உள்ளம் கலங்காமல் தம் பெருமையை நிலைநாட்டுவர் என்று உரைக்கும் வள்ளுவர் நிர்வாகத் தலைவன் தன் உயர்விற்கு தடைபல வந்தாலும் உள்ளம் கலங்காமல் மன உறுதியுடன் செயல்பட வேண்டும் என்கிறார். இன்றைய சூழலில் பல கோடி முதலீடு செய்து நிறுவனத்தை இயக்குபவர்களுக்கு இக்குறள் சாலப்பொருந்துவதாக அமைகின்றது.

நுண்ணறிவு

மேலும் ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவன் தேர்ந்த நூலறிவு பெற்றவனாக இருந்தாலும் தன் நிறுவனத்தைச் செம்மையான முறையில் வழிநடத்த வேண்டுமானால் இயற்கையான நுண்ணறிவும் பெற்றிருக்க வேண்டும். இத்தகைய திறன் படைத்தவன் முன் பகைவர்களின் அதிநுட்பமான சூழ்ச்சிகளும் தகர்ந்து போகும் என்பதை,

     ‘மதிநுட்பம் நூலோடு உடையார்க்கு அதிநுட்பம்
யாஉள முன் நிற்பவை’ (636)

என்று வள்ளுவம் உரைக்கின்றது. ஒரு நிர்வாகத்தின் மேலாண்மை இயக்குநருக்கு ஆராய்ச்சி அறிவும் இன்றியமையாததாகும். ஒரு பணியைத் தொடங்கும் முன்பு பலம், பலவீனம், அந்தப் பணிக்குரிய எதிர்கால வாய்ப்பு, அதற்கு வரவிருக்கும் இடையூறு ஆகிய நான்கினையும் ஆராய்ந்து அறியும் திறனுடையவராக மேலாண்மை இயக்குநர் இருத்தல் வேண்டும். இந்த நான்கு கூறுகளுள் எந்த ஒன்றைப் பற்றியும் ஆராய்ச்சியில் குறை இருக்குமானால் அப்பணி வெற்றிப்பெறாது என்பது இன்றைய மேலாண்மை கொள்கையாகும். இதனையே வள்ளுவர்,

      ‘பீலிபெய் சாகாடும் அச்சு இறும் அப்பண்டம்
சால மிகுத்துப் பெயின்’ (475)

அதாவது, எதிர்ப்பு மிகுந்தாலும், பலவீனம் மிகுந்தாலும் செய்யும் பணியில் தொய்வு ஏற்படும். தன் பலத்தை மிகுதியாகப் பயன்படுத்தினாலும் வாய்ப்புகளைத் தேவைக்கு அதிகமாக உருவாக்கிக் கொண்டாலும் பணியின் தரம் கெட்டுப்போகும் என்பதையே இக்குறள் பொதுக்கோட்பாடாக விளக்குகின்றது.

நிறுவனத்தின் இலக்கு நோக்கிய விழிப்புணர்வு

ஒரு நிறுவனத்தின் இலக்கு பற்றிய சிந்தனையை நோக்கும்போது உயர்ந்த இலக்கை நோக்கியே அந்நிறுவனத்தின் பயணம் இருக்க வேண்டும் என்பதை ‘ஊக்கம் உடைமை’ என்னும் அதிகாரத்தில்

     ‘உள்ளுவது எல்லாம் உயர்வு உள்ளல் மற்றது
தள்ளினும், தள்ளாமை நீர்த்து’ (596)

என்கிறார் வள்ளுவர். அதாவது நிறுவனத்தின் தலைவன் எப்பொழுதும் உயர்ந்த குறிக்கோளை எண்ண வேண்டும். எண்ணியதை எய்த முடியாவிட்டாலும் உயர்ந்ததை எண்ணுவதற்கு ஒரு நாளும் தவறக்கூடாது.

      மேலும் ‘படைச் செருக்கு’ எனும் அதிகாரத்தில்

     ‘கானமுயல் எய்த அம்பினில் யானை
பிழைத்த வேல் ஏந்தல் இனிது’ (772) எனும் குறள்வழி

காட்டு முயலைக் குறிதப்பாமல் வீழ்த்திய அம்பைக் கையால் ஏந்துவதை விட, யானை மேல்பட்டுத் தவறிய வேலை ஏந்துதல் மிகச் சிறந்ததாகும். அடைய முடியாவிட்டாலும் உன் குறிக்கோள் உயர்ந்ததாகவே இருக்கட்டும் என்கிறார். இது படைவீரர்களின் ஆண்மைக்குச் சொல்லப்பட்ட குறளாக இருந்தாலும் ஒரு நிர்வாகத்தின் தலைவன் உயர்ந்த குறிக்கோளை உடையவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை நமக்குத் தெளிவுறுத்துகிறது.

இத்தகைய உயர்ந்த குறிக்கோளை அடைய விடாமுயற்சியுடன் தலைவன் செயல்படவேண்டும் என்பதை,

     ‘வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் வினைக்குறை
தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு’ (612)

என்கிறது குறள். நிர்வாகத்தின் இலக்கினை அடைய அதன் தலைவன் தொடங்கிய செயலை அரைகுறையாகக் கைவிட்டுவிட்டால் உலகம் அவனைப் போற்றாது. எனவே எடுத்த செயலை, எப்படியும் முயற்சிசெய்துக் குறையின்றி முடித்துவிட வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். தலைவன் செய்த செயல் அவன்நினைத்த பயனைத் தராமல் போனாலும், அவன் வருந்தி உழைத்த உழைப்பு, மேற்கண்ட முயற்சிக்கான பலன் என்பது கட்டாயம் ஒரு நாள் கிடைக்கும் என்பதை,

     ‘தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்’ (619)

என்கிறது குறள். இது மேலாண்மையியல் நீண்ட நாள் திட்டம் வகுப்பவருக்குச் சாலப்பொருந்தும். ஒரு செயலைச் செய்யும்பொழுது காலநிலைமையை அனுசரித்து, இடத்தையும் தோதுபார்த்துச் செயல் செய்தால் உலகம் முழுவதையும் வெல்ல முடியும் என்பதை,

      ‘ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம்
கருதி இடத்தால் செயின்’ (484) என்னும் குறள்வழி திருவள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார்.

நிர்வாக சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு காணும் திறன்

ஒரு நிர்வாகத்தைத் திட்டமிட்டு, இலக்கை அடைய முயற்சி மேற்கொண்டு வழிநடத்தும் மேலாண்மை இயக்குநர் நிர்வாகத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களுக்குச் சிறந்த முடிவெடுக்க வேண்டும்.

     ‘தெரிதலும் தேர்ந்து செயலும் ஒருதலையாச்
சொல்லலும் வல்லது அமைச்சு’ (634) என்பதன் மூலம்

நிர்வாகச் சிக்கல்குறித்து நன்றாக ஆராய வேண்டும். அதனை முடிக்கும் வழிகளைச் சிந்தித்துச் செய்தல் வேண்டும். எடுக்கும் முடிவினை மற்றவரின் ஐயத்திற்கு இடமின்றித் துணிந்து கூறுதல். இத்தகைய பண்புள்ள தலைவன் எடுக்கும் முடிவு சிறப்பானதாக அமையும் என்பதை திருக்குறள் வழி அறியலாம்.

ஊழியன் போற்றும் பண்பாளன்

மேலாண்மையியல் ஒரு நிர்வாகத்தின் தலைவன் என்பவன் ஒரு நாட்டின் அரசனுக்கு ஒப்பானவன் என்கிறது. அத்தகைய சிறப்புக்குரிய தலைவன் என்பவன் ஊழியன் போற்றும் பண்பாளனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை,

      ‘முறை செய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு
இறை என்று வகைப்படும்’ (388) என்கிறது குறள்.

நேர்மையாக, நீதி செலுத்தி, மனம் கலங்காமல் மக்களை (ஊழியர்களை) காத்தால், ஊழியர்கள் அனைவரும் அத்தலைவனைக் கண்கண்ட தெய்வமாகக் கருதிப் போற்றுவர். மேலும்

      ‘செப்பம் உடையவன் ஆக்கம் சிதைவு இன்றி
எச்சத்திற்கு ஏமாப்பு உடைத்து’ (112)

எனும் குறள்வழி நடுவுநிலைமையோடு ஒரு தலைவன் செயல் புரிந்தால் அந்நிறுவனத்தில் பொருளாதாரம் என்றும் நிலைப்பெறும் என்பதை அறிவுறுத்துகிறார்.

ஓர் ஊழியனிடம் பணியினை ஒப்படைக்கும்போது அவனைப் பற்றி ஆராய்ந்து பார்க்காமல் அவனை நம்பக்கூடாது. நம்பியபின் அவனிடத்தில் ஐயப்படுவது நிர்வாகத்திற்குத் தீராத தொல்லையாக அமையும் என்பதை,

     ‘தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான் கண் ஐயுறவும்
தீரா இடும்பை தரும்’ (510) என்கிறது வள்ளுவம்.

தான் ஒரு திறன்படைத்த மேலாளரிடம் பணியாற்றுகிறோம் என்ற சிந்தனை ஒவ்வொரு ஊழியனுக்கும் இயல்பாகவே ஏற்படும் நிலையில் அந்த மேலாளரின் நடத்தை நெறிகள் அமைய வேண்டும் என்பதை,

      ‘செருக்கும் சினமும் சிறுமையும் இல்லார்
பெருக்கம் பெருமித நீர்த்து’ (431)

என்னும் குறள்வழி கர்வம், கோபம், இழிந்த குணம், ஆகிய குற்றங்கள் இல்லாத தலைவனின் பெருவாழ்வே மதிப்பிற்குரியதாகும் என்றார் திருவள்ளுவர்.

மேலும் ஒரு தலைவன் தன்னுடைய சக அலுவலர்கள், பணியாட்களின் எதிர்பார்ப்பை அவரின் முகக் குறிப்பால் அறியும் ஆற்றல் பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதை,

      ‘கூறாமை நோக்கிக் குறிப்பறிவான் எஞ்ஞான்றும்
      மாறாநீர் வையக்கு அணி’ (701)

என்று ஒருவர் கூறாமலே அவனின் உள்ளக் கருத்தை கூர்ந்து நோக்கி அறிய வல்லவன் எப்பொழுதும் இவ்வுலகிற்கு ஓர் ஒப்பற்ற அணி ஆவான் என்கிறது வள்ளுவம். இத்தகைய பண்புடையவராக ஒரு மேலாண்மை இயக்குநர் இருப்பாரேயானால் அவர், அவரை சூழ்ந்துள்ள அனைவராலும் போற்றப்படுவார்.

மேலாண்மைத் துறையில் தலைவனுக்கான பண்புகள் குறித்துச் சொல்லப்படும் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் வள்ளுவத்தின் தலைமைப் பண்பு குறித்த சிந்தனைகளுடன் பொருந்தி இருப்பது வள்ளுவரின் தொலைநோக்குப் பார்வையை தெளிவுறுத்துகிறது.

ஒருங்கிணைத்தல் (Co-ordinating)

நிறுவனத்தின் வளர்ச்சியினைக் கருத்தில்கொண்டு செயல்படும் தலைவன் நிறுவனத்தின் பகுதிகளை ஒருங்கிணைப்பது மட்டுமல்லாமல் வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையாக இருக்கும் ஊழியனையும் மகிழ்ச்சியோடு இலக்குகளை ஒப்புக்கொண்டு பணியாற்றும் நிலையினை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

     ‘பொதுநோக்கான் வேந்தன் வரிசையா நோக்கின்
அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்’ (528)

அரசன் எல்லோரையும் பொதுவகையாக நோக்காமல் அவரவர் சிறப்புக்கு ஏற்றவாறு நோக்கினால், அதை விரும்பிச் சுற்றமாக வாழ்கின்றவர் பலர் ஆவர். அதைப்போலவே, ஊழியர்களின் தகுதியினையும் பணிச்சிறப்பினையும் ஆராய்ந்து அவர்களைத் தகுந்த நேரத்தில் சிறப்பித்து ஊக்கப்படுத்தும் தலைமையின் கீழ் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவர் என்பதை வள்ளுவத்தின் வழி அறியமுடிகிறது.

முறைப்படி எடுத்துரைத்தல் (Reporting)

நிறுவனத்தின் அறிக்கைகள், ஆக்கச் செயல்பாடுகள் குறித்து முறைப்படி எடுத்துரைக்கும் திறனைத் தலைவன் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

‘சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
      வெல்லும்சொல் இன்மை அறிந்து’ (645) என்பதோடு மட்டுமல்லாமல்

‘கேட்டார் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல்’ (643)

தான் கருத்தினைச் சொல்லும்போது கேட்டவரைத் தன்வயப்படுத்தும் பண்புகளுடன், கேட்காதவரும் கேட்க விரும்புமாறு கூறும் ஆற்றல் கொண்டவனாகத் தலைவன் விளங்க வேண்டும் என வள்ளுவர் உரைப்பதும், இதனையே தலைமைப் பண்பின் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கூறாக மேலாண்மை வல்லுநர்களும் எடுத்துரைப்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

வரவு செலவுத் திட்டமிடல் (Budgeting)

மேலாண்மையியல் துறையில் மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுவது நிதி மேலாண்மையாகும். செயல் திட்டங்களை நெறிப்படுத்தி நிதியினை மேம்படுத்துவதே மேலாண்மையின் இலக்காகும். இதனை,

     ‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்லது அரசு’ (385)

பொருள்வரும் வழிகளை உருவாக்கி, அவற்றைச் சேர்த்துப் பின்னர் பாதுகாத்து, அவற்றைப் பயன்தரும் வழிகளில் செலவிட வல்லவனே சிறந்த தலைவன் என்கிறது வள்ளுவம். மேலும்,

      ‘ஆகாறு அளவிட்டிது ஆயினும் கேடில்லை
போகாறு அகலாக் கடை’ (478)

     ‘அளவறிந்து வாழாதான் வாழ்க்கை உளபோல
இல்லாகித் தோன்றாக் கெடும்’ (479)

என்னும் குறள்களின்வழி நிர்வாகத்தில் வருமானம் குறைவாக இருந்தாலும் செலவினம் அதைவிடப் பெருகிவிடக் கூடாது. அது பேரழிவைத் தரும் என்றும், வரவுஅறிந்து அதற்கேற்ப நிர்வாகத்தை நடத்தத் தெரியாதவனின் வாழ்க்கை பார்ப்பதற்கு பகட்டாகத் தோன்றி இறுதியில் பாழ்பட்டு விடும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

இதனோடு மட்டுமல்லாமல் இன்றைய சூழலில் மிகவும் தேவையான ஒவ்வொரு நிறுவனமும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தொழில் அறம் (Business ethics) பற்றியும் வள்ளுவம் எடுத்துரைக்கின்றது.

தொழில் அறம்

தொழில் முனைவோர்கள் தான் சார்ந்துள்ள சமூகத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராக இருக்க வேண்டும். செல்வத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்ற நோக்குடன் மட்டும் செயல்படக் கூடாது. இதனை வள்ளுவர்,

      ‘நன்றே தரினும் நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை
அன்றே ஒழிய விடல்’ (113)

முறைதவறி நடப்பதால் வரும் செல்வம் நல்ல காரியத்திற்கே பயன்படுவதாக இருந்தாலும், கறைபட்ட அச்செல்வத்தை அப்பொழுதே கைவிட்டு விடவேண்டும் என்கிறார்.

இவ்வாறு ஒரு நிறுவனத்தின் அமைப்புக் குறித்தும் அந்நிறுவனத்தை வழிநடத்தும் தலைவனின் பண்புகள் குறித்தும், நிறுவனம் முன்னேற்றமடையச் செய்யவேண்டிய வழிமுறைகள் பற்றியும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய நவீன மேலாண்மைச் சிந்தனைகள் அனைத்தும் வள்ளுவம் வகுத்துள்ள மேலாண்மைக் கோட்பாடுகளுடன் பொருந்தியிருப்பது வள்ளுவத்தின் ஆழத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது. இதுமட்டுமல்லாமல் இனிவரும் காலங்களில் உருவாகும் புதிய கோட்பாடுகளுக்கும் வள்ளுவம் பொருந்தும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

துணைநூற்பட்டியல்

1. திருக்குறள் தெளிவுரை – டாக்டர் மு.வரதராசனார் கழக வெளியீடு 2011
2. Principles and Practice of Management – L.M. Prasad, Sultan Chand & Sons Educational Publishers New Delhi 2006
3. Principles and Practice of Management – Harold Koontz, Heinz Weihrich, A.Ramachandra Aryasri, Tata MC Grow-Hill Publishing Company Limited, New Delhi 2008
4. Organisational Behaviour – Nirmal Singh Deep & Deep Publication Private Limited, New Delhi 2009
5. Foundations pf Financial Management Stanley B.Block, Geoffrey A.Hirt, Bartley R.Danielsen, Published Tata MC Grow-Hill Publishing Company Limited, New Delhi 2009
6. Leadership Theory and Practice – Peter G.Northouse, Sage Publications India Private Limited, New Delhi 2010
7. கிரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி

*****

கட்டுரையாளர்
உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழாய்வுத்துறை
பிஷப் ஹீபர் கல்லூரி
திருச்சிராப்பள்ளி – 620 017
அலைபேசி எண்: 9790382356