Category: மரபுக் கவிதைகள்

-மீ.விசுவநாதன்

நாக்கில் நரம்பை வைக்கவில்லை – அது
நல்லதோ தீதோ தெரியவில்லை!
தாக்கும் நோக்கில் பேசுகிறேன் – அதில்
தாயது பிறப்பை விளாசுகிறேன்!

காதல் உறவைக் கொச்சையாக்கி – ஒரு
கணமதில் தீச்சொல் வீசுகிறேன்!
ஈதல் அறத்தைப் பிச்சையென – கை
நீட்டுற அவனைத் துரத்துகிறேன்!

வேதம் சொல்லும் நாவினையே – வேறு
விதமெனச் சொல்ல வைக்கின்றேன்!
பேதம் நாவில் இல்லையடா – புத்தி
பிறழ்கிற அவல வேளையடா!

பாலும் விடமும் எதுவென்றே – சரி
பார்க்கிற நாவை அடக்குகிறேன்!
தோலும் சதையும் எரியுமுன்னே -நல்ல
தோழனைப் போலப் பழக்குகிறேன்!

-மீ.விசுவநாதன்

களிமண் சேர்த்துச் செய்கின்றான் – எழில்
காளியைக் கண்முன் தருகின்றான்!
துளிவிண் தீயைக் கக்குதல்போல் – விழி  
துலங்கிட பொம்மை படைக்கின்றான்!

வண்ணம் பலவாய்க் குழைத்தாலும் – கலை
வடிவினை அருளால் இழைக்கின்றான்!
பண்ணும் தொழிலை இறைக்காக – இவன்
பசிதனை மறந்தே உழைக்கின்றான்!

மண்ணை நம்பி இருக்கின்றான்  – கை
மகத்துவத் தாலே சிறக்கின்றான்!
எண்ணம் போல வாழ்கின்றான்  – இவன்
எதையுமே கலையாய் ரசிக்கின்றான்!

சிலையைச் செய்து கடவுளிடம் – நம்
சிந்தனை ஒன்ற வைக்கின்றான்!
அலையைப் போன்ற ஆசைகளை – அதில்
அழித்திட  அவன்தான் உதவுகிறான்!

-மீ.விசுவநாதன்

ஓர்வில்வம் நானெடுத்து உந்தன் தாளில்
–உரிமையுடன் வைத்தபின் னொன்று கேட்டேன்!
”பேர்செல்வம் ஞானமுடன் ஊரில் உள்ள
–ஏழைகளுக் குதவுகிற உள்ளம் தன்னில்
நேர்மையுடன் கருணையையும் வைப்பாய்” என்று!
–நிமிர்ந்தவுடன் புன்சிரிப்பால் நீயும் என்னை
ஆர்வமுடன் பார்த்துவிட்டு ,”எல்லாம் முன்பே
–அளித்துள்ளேன் “புத்தி”யாலே தேடு என்றாய்”!

-மீ.விசுவநாதன்

பொதிய மலைக்குப் போறேன் – என்
புருசங் கூட நானும்!
அதிக ஆசை இல்ல – சேந்து
அருவி குளிச்சி வாறேன்!

மஞ்சப் பூசி நானும் – அந்த
மதகு நீரில் நிப்பேன்!
பிஞ்சு விரலப் பிடிச்சு – அவர்
பேசச் சிலையா நிப்பேன்!

கடல முட்டாய் வாயில் – வச்சுக்
கடிச்சுக் கடிச்சுத் தருவேன்!
சொடல மாடன் முன்னே – அவர்
சொகத்த வேண்டிக் கிடுவேன்!

ஆத்துத் தண்ணி போல – தேன்
அன்பு சொட்டும் புருசன்!
தோத்துப் போக மாட்டேன் – அவர்
தோளக் கட்டி நடப்பேன்!

ஒண்ணு ரெண்டு புள்ள – அவர்
கொணத்தப் போல பெறுவேன்!
மண்ணு வெளங்க ரெண்டும் – நல்ல
மனுச னாக்கி விடுவேன்!

-மீ.விசுவநாதன்

நீண்ட தூரப் பயணமதில்
      நின்று போகப் பொழுதிலை!
கூண்டில் சிக்கித் தவித்திடாத
      குஷிக்கு ஈடு இணையிலை!   
குடும்ப மாக உறவுடனே
      கொண்ட உணவில் குறையிலை!
கொடும்ப கைமை எதுவுமின்றிக்
      குறித்த வாழ்வில் பழுதிலை! 

விரிந்த வான வெளிப்பரப்பில்
      விதவித வண்ணப் பறவைகள்
தெரிந்த திசையில் கவனமுடன்
      தினந்தினம் செல்லும் அழகிலே
மறந்து நிற்பேன் எனையிழந்து
      மனிதன் அதுபோல் பழகினால்
சிறந்து வாழ முடியுமென
      சிந்தித் திருப்பேன் தனியிலே!