Category: பொது

  • அடியாரும் ஆன்மீகமும் (5) – விஞ்ஞானமும், மெய்ஞ்ஞானமும்!

    பவள சங்கரி

    சிகாகோ நகரின் அருங்காட்சியகத்தில் நம் நடராசர்!
    சிகாகோ நகரின் அருங்காட்சியகத்தில் நம் நடராசர்!



    இந்து மதத்தில், ஆன்மீகம் என்பது வெறும் பக்தி, வழிபாடு அல்லது மதம் சார்ந்த ஒரு விசயம் என்பதற்கும் மீறி, கூர்ந்து நோக்குங்கால் அறிவியல் சார்ந்த விசயமாகவும் காணமுடிகிறது. அதாவது மெய்ஞ்ஞானம் என்பது விஞ்ஞானம் சார்ந்ததே என்பதை உணர முடிகிறது. ‘இந்து’ என்ற வார்த்தைக்கு பல்வேறு பொருள்கள் உண்டு. அவைகளில் முக்கியமான ஒன்று, ‘ஒருவரை உற்சாகம் இழக்கச் செய்யும் அந்த ஒன்றை அழிப்பது’ என்பதாம். அந்த வகையில் நம்மை உற்சாகம் இழக்கச் செய்கிற அவநம்பிக்கை, சுயபச்சாதாபம், சோம்பல் போன்றவற்றை அழிக்கவல்லது என்று கொள்ளலாம். இதற்கு ஆதாரமாக இருப்பதே நடராசரின் திருமூர்த்தம். ஆம் நடராசரின் காலடியில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் சூரன்தான் நம்மிடமிருந்து உற்சாகத்தைப் பறிக்கும் அந்த தீய சக்தி. ஆக, நடராசப் பெருமான் இந்து என்பதன் பொருளாகத் திகழ்பவர் என்று கொள்ளலாம் அல்லவா?

    anatar

    நடராசப் பெருமானின் தோற்றமே பல அதிசயங்களைக் கொண்டது. தில்லை நடராசர் ஆலயம் அமைந்திருக்கும் இடமே இதற்கு முதற்சான்றாக நிற்பது. இவ்வாலயம் இருப்பது உலகின் பூமத்திய ரேகையின் மையப் பகுதி என்று சொல்லப்படுகிறது. அதோடு மனித உடலை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் சிதம்பரம் கோயிலின் 9 நுழைவு வாயில்களும், மனித உடலில் உள்ள 9 வாயில்களை குறிப்பனவாக கருதப்படுகின்றன . மேலும் நடராசப்பெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவம் என்ற கோலம் காஸ்மிக் நடனம் (cosmic dance) என்று பல வெளிநாட்டு அறிஞர்களால் விரும்பி அழைக்கப்படுவது குறிப்பிடத்தக்கது.

    உலகின் ஐந்து பஞ்ச பூதங்களாவன: வானம், பூமி, காற்று, நீர், நெருப்பு ஆகியவை. பஞ்சபூத தலங்கள் என்று அறியப்படும் கோயில்களில் ஆகாயத்தை குறிக்கும் தில்லை நட ராசர் ஆலயம், காற்றை குறிக்கும் திருக்காளத்தி ஆலயம், நிலத்தைக் குறிக்கும் காஞ்சி ஏகாம்பரேசுவரர் (தழுவக்குழைந்த நாதர்) ஆலயமும் ஒரே நேர்கோட்டில், சரியாக 79 டிகிரி, 41 நிமிடம் கிழக்கு தீர்க்க ரேகையில் அமைந்துள்ளது என்பது அதிசயத்தின் அடிப்படையில் குறிப்பிடத்தக்கது. வானத்தின் மேலிருந்து, வரைபடத்தின் உதவியுடன் பார்த்தால் இதன் துல்லியம் விளங்கும். ஆனால் பொறியியல், புவியியல் மற்றும் வானவியலின் உச்சகட்ட அதிசயமான இது பூமத்திய ரேகை பற்றிய அறிவியல் ஞானத்தின் விழிப்புணர்வு ஏற்படாத அந்த நாட்களில் கணிக்கப்பட்டது என்பதுதான் முக்கிய செய்தி.

    index_06

    பிரபஞ்சத்தின் இதய பாகம் என்று ஆன்றோர்களால் வர்ணிக்கப்பெறும் சிதம்பரம் நகரின் மையத்தில் உள்ள நடராசர் சந்நிதியில் நடராசப் பெருமானாரின் ஊன்றிய காலுக்குக் கீழேதான் பிரபஞ்சம் தோன்றும்போது ஏற்பட்ட வெற்றிடம் உள்ளதாகவும், இந்த மையப் புள்ளியின் மீது நின்று தான் நடராசர் இடைவிடாது நாட்டியமாடியபடி, ஐந்தொழில்களையும் புரிகிறார் என்பது ஐதீகம். நடராசப் பெருமானின் வலது திருக்கையிலுள்ள “உடுக்கை” சிவனின் படைத்தல் தொழிலையும், உயர்த்திக் காட்டப்பட்ட “அபய கரம்”, அஞ்சேல் என்ற அபயம் காட்டி காத்தல் தொழிலையும், இடது கரத்தில் ஒளிரும் “அக்கினி” அழித்தல் தொழிலையும், முயலகன் எனும் அரக்கனை மிதித்து “ஊன்றிய திருவடி” மறைத்தல் தொழிலையும் மற்றும் “உயர்த்திய இடது திருவடி” அருளலையும் குறிக்கின்றனவாம்.

    விரிந்திருக்கும் சடைமுடி , உலக இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு உயிர்களின் விடுதலைமீது கொண்ட நாட்டத்தையும் புலப்படுத்துகிறது. நடராசரின் இடையில் உள்ள பாம்பு, காலம் என்னும் கட்டுப்படாத தத்துவத்தைச் சுழற்றுவது தாமே என்னும் அவருடைய மேலாண்மையைக் குறிக்கிறது. காலடியில் கிடக்கின்ற “முயலகன்” என்னும் அரக்கன் ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய மும்மலங்களின் மீது அவர்தம் கட்டுப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகிறது. 64 உருவத் திருமேனிகள் உடையவர் என்று சொல்லப்படுகிற சிவபெருமானின் இலிங்கத் திருமேனி, அருவுரு வடிவமாகும். இந்த 64 திருமேனிகளும் கலையம்சங்களோடு, அற்புதமான தத்துவங்களையும் பிரதிபலிப்பதே, நம் அடியார்கள் தம் அறிவியல் ஞானத்திற்கு சான்றாகும். குறிப்பாக நடராசப் பெருமானின் திருமேனி மிக நுண்ணிய கருத்தாக்கங்களைக் கொண்ட சைவ சித்தாந்தத்தின் பிரதிபலிப்பாக விளங்குகிறது.

    ‘சிதம்பர இரகசியம்’ என்ற மாபெரும் தத்துவம் இன்றும் பல சிந்தைகளை உருவாக்கிக்கொண்டேயிருப்பவை என்றால் அது மிகையில்லை..

    Chidambara Rahasiyam‘சிதம்பர இரகசியம்’ உள்ளது என்று குறிப்பிடப்படும் அந்த இடத்தின் திரை விலக்கப்பட்டதும், அங்கு காட்சி ஏதும் இல்லாத, பொன்னால் ஆன வில்வதள மாலை மட்டும் தொங்கும். இதன் ரகசியம், இறைவன் இங்கு ஆகாய உருவில் இருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துவதேயாகும். அகண்ட பெருவெளியில் நிறைந்திருக்கும் அந்த இறைவனை வெட்டவெளியையே காட்டி வழிபட வகை செய்யப்பட்டுள்ள அதுவே சிதம்பர ரகசியம் என அனைவராலும் போற்றி வழிபாடு செய்யப்படுகிறது. நான்கு வேதங்களின் விழுப்பொருளை, அண்ட சராசரங்களின் முழுமுதற்பொருளை குறிப்பது தான் “அருவ நிலை”. இங்கே நம் ஊனக் கண்களுக்குப் புலப்படும் நிலையில் தங்க வில்வ மாலைகள் சார்த்தப்பட்டிருக்கிறது. சர்வம் சிவமயமாகத் திகழும் இறைவனை, அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருப்பவனின் அருளை வெட்ட வெளியிலும் உணரலாம். அதாவது உலகப் பற்று, அறியாமை ஆகியவற்றுடன் வாழ்பவர்கள், அவற்றிலிருந்து விலகி மெய்ப்பொருளை உணரும் நிலையைப் பெறுவதற்கு மூடிய திரையினுள்ளே இருக்கிற சிவப்பரம்பொருள் அருள்பாலிப்பதாக ஐதீகம்! இதனை ஆழ்ந்த பக்தியால் மட்டுமே உணரமுடியும். இறைவன் அஞ்ஞானத்தில் இருக்கிற நமக்கு மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர்த்தும் தருணமும் அதுதான்!

    திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகமாட்டார் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்? அதன் அழகு சந்தம் மட்டுமா? இல்லவே இல்லை.. உதாரணமாக, இந்த திருவாசகப் பாடலைப் பாருங்கள்:

    மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகம்-திருவண்டப் பகுதி

    பாடல் எண் : 1

    “அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்
    அளப்பருந் தன்மை வளப்பெருங் காட்சி
    ஒன்றனுக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்
    நூற்றொரு கோடியின் மேற்பட விரிந்தன
    இன்னுழை கதிரில் துன்அணுப் புரையச்
    சிறிய வாகப் பெரியோன் தெரியின்”

    இதன் விளக்கம்:
    பிரபஞ்சம் உருண்டையாகத்தான் தோன்றியுள்ளது. நூற்றியொரு கோடிக்கும் அதிகமான கிரகங்களும் விண்மீன்களும் பூமிகளும் சூரியன்களும் சந்திரன்களும் அதனுள் இறைந்து கிடக்கின்றன. அவையனைத்தும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தத்தமது ஒளியால் எழில் கொடுக்கின்றன. சூரியனின் துல்லியமான அணுக்கதிர்கள் தாக்குவதாலேயே ஏனைய ஒளியற்ற கிரகங்களும் கூட சற்றே மின்னுகின்றன. அதாவது, அண்டம் என்றால் கோழி முட்டை என்று பொருள் . பிறக்கம் என்றால் தொகுதி ,குவியல் என்று பொருள் . இவை தொகுதி தொகுதியாக வானில் உள்ளன என்று மாணிக்கவாசகர் கூறியிருக்கிறார். “ஒன்றனுக் கொன்று நின்றெழில் பகரின்” – அதாவது ஒரு கோள் இன்னொரு கோளை,ஒரு அண்டம் இன்னொரு அண்டத்தை இழுத்துக்கொண்டு நின்றன என்றார். அவர் சொல்கிற அந்த ஆதாரமும் ஈர்ப்பு விசையாகத்தானே இருக்க முடியும்? 14 ஆம் நுற்றாண்டின் பின் வந்த நியூட்டன்தான் புவி ஈர்ப்புச்சக்தியை கண்டுபிடித்தார். ஆனால் இதை நம் மாணிக்கவாசகப் பெருமான் கண்டுசொன்னதோ 9 ம் நூற்றாண்டில்…..!

    24-1437720168-gorgeous-nasa-photo-captures-earth-from-1-million-miles-away1-600

    சமீபத்தில் அமெரிக்க விண்வெளி நிறுவனமான நாசாவைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானிகள் பூமியைப் போலவே உயிர்கள் வாழக்கூடிய 3 கிரகங்கள் உள்ளதை கண்டுபிடித்துள்ளனர். இவை பூமியிலிருந்து 21 ஒளி ஆண்டுகள் தூரத்தில் உள்ளன. பூமியை விட சுமார் 60 சதவீதம் பெரிய அளவில் இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்ற இந்த மூன்று கிரகங்களும் பூமியைப் போலவே மிகப் பெரிய நட்சத்திரம் ஒன்றை நீள்வட்டப் பாதையில் சுற்றி வருகின்றன. வெப்பம் மிக அதிகமாக தாக்கக்கூடிய தொலைவான, சூரியனுக்கு வெகு அருகிலோ அல்லது பனியால் உறையச் செய்கின்ற தொலைவான சூரியனுக்கு வெகு தூரத்திலோ இல்லாமல் உயிர்கள் வாழத் தகுந்த தொலைவில் பூமியைப் போன்றே இந்த 3 கிரகங்களும் அமைந்துள்ளன என்பதால், அங்கு மனிதர்கள் வாழ்த் தேவையான நீர், காற்று போன்றவைகளும் இருக்கக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகம் என்கின்றனர். இந்தப் புதிய கோளானது 6 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்றும், இந்த புதிய பூமியின் சூரியன் நம்முடைய சூரியனை விட 1.5 பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானது என்றும் விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர். மேலும், இரவில் வெறும் கண்களாலேயே காணக்கூடிய அளவிற்கு மிகுந்த வெளிச்சத்துடன் உள்ள இந்த கிரகங்களில் பூமியைப் போன்றே மேற்பரப்பும், அடர்த்தியும் காணப்படுவதாகவும் விஞ்ஞானிகள் அறிவித்துள்ளனர். இசுபெயின் நாட்டில் உள்ள ஒரு தீவில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ‘ஹார்ப்ஸ் -என்’ என்ற அதிநவீன தொலை நோக்கி மூலம் இந்த 3 கிரகங்களை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டு பிடித்துள்ளனர். மேற்கண்ட பாடலையும் இந்த செய்தியையும் சம்பந்தப்படுத்திப் பாருங்கள்… இன்றைய அறிவியல் இன்னும் கடக்க வேண்டிய தொலைவு அதிகம் என்பதும் விளங்கும்.

    வான்காணா மறைகாணா மலரோன் காணான்
    மால்காணான் உருத்திரனும் மதித்துக் காணான்
    நான்காணா இடத்ததனைக் காண்பேம் என்று
    மான்காணா உளக்கமல மலர்த்தா நின்ற
    வான்சுடரே ஆனந்த மயமே ஈன்ற
    ஆன்காணா இளங்கன்றாய் அலமந் தேங்கும்
    அன்பர்தமைக் கலந்துகொள்ளும் அமலத் தேவே.
    –இராமலிங்க அடிகள்

    உரை:
    வானும் மறையும் மலரோனும் மாலும் உருத்திரனும் காணானாயினும் “நான்” என்ற தற்போதம் காணாவிடத்து அதனைக் காணலாம் என்று நல்லோர் நவிலும் நலமாய், உளக்கமலம் அலர்த்தா நின்ற வான்சுடராய், ஆனந்தமயமாய், அன்பர்களைக் கலந்து கொள்ளும் அமலமாய் இலங்குபவன் மகாதேவன்.

    ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது போல, விஞ்ஞானமே மெய்ஞ்ஞானமாக இருக்கும் நம் ஆன்மீகத் தத்துவச் சாகரங்களின் ஒரு துளியே இது.. ‘உள்ளம் பெருங்கோயில், ஊனுடம்பு ஆலயம்’ என்று சொல்லிச் சென்றுள்ள திருமூலரின் பாடல்களின் சாரத்தைச் சுவைக்க ஆரம்பித்தோமானால், அதன் அதிசய அறிவியல் மற்றும் வாழ்வியல் தத்துவங்களை முழுமையாக உணர நம் வாழ்நாளே போதாது என்பதே சத்தியம்!

    அடியும், முதலும் இல்லாதவன் இறைவன் என்கின்றன வேதங்கள். முதலும், முடிவும் இல்லா இயற்கையும், இறைவனும் ஒன்று என்றால், இயற்கையே இறைவன் என்றாகிறதல்லவா…..

    ஒரு ஜென் கதையைப் பார்க்கலாமா..

    அந்த ஊரில் பல ஆண்டுகளாக பருவ மழை பொய்த்துவிட்டதால் நிலமெல்லாம் வறண்டு பயிர்களெல்லாம் அழிந்து ஊரே கட்டாந்தரையானது. அந்த ஊருக்கு ஒரு நாள் ஒரு சென் துறவி வந்தார். மழை இல்லாமல் தாங்கள் படும் துயரை அந்த சென் துறவியிடம் வேதனையுடன் முறையிட்டனர் மக்கள். மக்களின் துயரைத் துடைப்பது என்று முடிவெடுத்த துறவி, ஊரின் மையப் பகுதியில் தாம் அமர்ந்து தியானம் செய்வதற்குரிய ஏற்பாட்டை செய்யும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அவரும் அமைதியாக அமர்ந்து தியானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். ஐந்தாவது நாள் வானத்தைப் பிளந்துகொண்டு மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது. பேரானந்தத்தில் மக்கள் அந்தத் துறவியை நெருங்கி இது எப்படி சாத்தியமாயிற்று என்று ஆச்சரியத்துடன் வினவினர். அந்தத் துறவியும்,

    “நான் தியானம் செய்தபோது என் மனதில் நல்ல அமைதி குடிகொண்டது. அதனால் என் உடலில் ஒரு சமன்நிலையும் ஏற்பட்டது. இதன் காரணமாக என்னைச் சுற்றியிருந்த காற்று மண்டலமும் சமன்நிலை அடைந்தது! அதாவது பல ஆண்டுகளாக தகித்துக் கொண்டிருந்த வெப்பம் ஒரு கட்டுக்குள் வந்தது என்பதோடு, மழையும் பொழிந்தது!” என்றார். அறிவியல்பூர்வமான இந்த உண்மை மக்களின் மனதில் ஆழப்பதிந்தது. அவர்களின் சிந்தனையில் தெளிவு ஏற்பட்டது என்பதையும் சொல்லவும் வேண்டுமோ?

    சுடர்விடும் தீபத்தின் ஒளியில் ஒரு சீடனுக்கு பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார் குரு. தீடீரென அதன் ஒளியை இழந்த தீபத்தைப் பார்த்து அந்த சீடன், ‘குருவே, இந்த தீபஒளி சட்டென எங்கே மறைந்தது?’ என்று கேட்டான்.

    அதற்கு குருவும், ‘அது எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கேயே திரும்பிச் சென்றுவிட்டது’ என்றார்.

    கடவுள் இருக்கிறாரா, இல்லையா என்ற வாதங்களில் கவனம் செலுத்துவதைவிட நம்முள் உறைந்திருக்கும் இறை சக்தியை உணர்ந்து, தன்னம்பிக்கையுடன் நம்மை வளப்படுத்திக்கொண்டால், ஆக்கப்பூர்வமான வெற்றி நிச்சயம்.

    Share
  • அடியாரும், ஆன்மீகமும் – 4 – பூசலாரும், ராமானுசரும்!

    பவள சங்கரி

    ஒருவரின் செயல்திட்பம் சரியாக அமைய வேண்டுமாயின் அவருக்கு நற்சிந்தைகளுடனான நிலையான மனத்திட்பம் அவசியமாகிறது. அந்த வகையில் அடியார்களின் மனத்திட்பத்தின் மகிமை பெரிதும் சிந்தித்து உணர்ந்து போற்றத்தக்கது. தாயுமானவரின், “காடுங் கரையும் மனக்குரங்கு கால்விட்டோட அதன்பிறகே ஓடுந் தொழிலாற் பயனுளதோ” என்ற பதத்தின் மூலமும் இதனை அறியலாம். ஆணித்தரமான அத்தாட்சிச் சாதனங்களைப் பெற்றுள்ள திருத்தொண்டர் புராண வரலாறுகளுள் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுவது பூசலார் நாயனார் வரலாறு.

    G_T3_646

    பொருவருந்தண் டகநாட்டு நின்ற வூர்வாழ்
    பூசுரர்கோப் பூசலார் பந்தி யாலே
    யிருநிதியந் தேடியா லயமு மாக்கி
    யெழுந்தருளப் பண்ணுவதா வெண்ணுங் காலை
    யரனதனைக் காடவர்கோற் கருள மன்ன
    னந்நகர மணைந்தவ்வா றறிந்து தாழ
    விரவுமனக் கோயிலுற விருத்தி யங்கண்
    வேண்டுவகொண் டிறைஞ்சியருண் மேவி னாரே.

    apoosalar

    திருநின்றவூர் எனும் திருத்தலத்தில் வேதியர்கள் மரபிலே தோன்றியவரான பூசலார் நாயனார் என்பவர் சிறந்த சிவபக்தராகவும், அடியார் சேவையில் திளைத்து இருந்ததோடு ஆகம வேத, சாஸ்திர நெறிகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தவராகவும் இருந்தவர். இறைவன் மீதுகொண்ட ஆழ்ந்த பக்தியானல், அவருக்கு மிகப்பெரும் ஆலயம் எழுப்ப வேண்டும் என்ற பேராவல் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அவருடைய ஏழ்மை நிலை அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை. அறிந்தோரிடம் உதவி கேட்டும் பெற இயலாத நிலையில் பெரிதும் உளம் நொந்தார். பெருஞ்செல்வம் நிதியாகப் பெறுமளவிற்கு வாய்ப்பு அமையாத பூசலார் நாயனார், புறத்தே அமைக்க முடியாத பிரம்மாண்ட ஆலயத்தை அகத்தே அமைக்கும் மனத்திட்பம் பெற்றார். அதற்குத் தேவையான பொருட்களான, கருங்கல், மரம், சுண்ணாம்பு, மண், கருவி, கரணங்கள் என அனைத்தையும் மனத்திலே கொண்டு சேர்த்துக் கொண்டார். அடுத்து ஆலயம் அமைக்கும் பணி துவங்கியது. தனியாக ஒரு இடத்தில் அமர்ந்து, ஐம்புலன்களையும் கட்டுக்குள் நிறுத்தி, ஆகம முறைப்படி மனத்தினுள்ளே கோயில் எழுப்பத் தொடங்கினார். இரவு பகலாக கோயில் அமைப்பதைக் காட்டிலும் வேறு சிந்தையேதும் கொண்டாரில்லை. அகத்தே எழும்பிய ஆலயத்தில், ஆச்சாரப்பூர்வமாக, மூலவருக்கான தனியறை, கொடி மரம், அர்த்த மண்டபம் , மகா மண்டபம் , பிரம்மாண்டமான மதில்கள், திருக்குளம், திருக்கிணறு, யாகசாலை , அலங்கார மண்டபம், ராசகோபுரம் போன்ற அனைத்தையும் அற்புதமாக உருவாக்கி முடித்தார்.

    பூசலார் நாயனார் இத்தகைய மனக்கோயில் அமைத்த காலம், “காடவர் கோமான் கச்சிக் கற்றளி யெடுத்து முற்ற, மாடெலாஞ் சிவனுக்காகப் பெருஞ்செல்வம் வகுத்தல் செய்த” காலம் என்கின்றனர் ஆன்றோர். ஆம், அதே காலகட்டத்தில், காஞ்சி மாநகரிலும், கி. பி. 685 – 720 வரை ஆண்ட பல்லவ மன்னன் காடவர்கோன் ராஜசிம்மன் என்ற அரசனால் மிகச் சிறந்த கட்டிடக்கலையுடன் பெரும் சிவாலயம் ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கான அனைத்து கட்டுமானப் பொருட்களும் பல்வேறு இடங்களிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்டு, தேர்ந்த சிற்பிகள் மூலம் அற்புதமான சிற்பங்களும், ஏனைய கலைப்படைப்புகளும் உருவாகிவிட்ட நிலையில், கயிலைநாதனுக்கு தாம் எழுப்பியுள்ள அழகு நயம் வாய்ந்த கற்கோவிலுக்கு குடமுழுக்கு வைபவம் செய்யும் நாளைக் குறிக்க தேர்ந்த வேதியரை அழைத்தான் மன்னவன். அதற்கான நாளும் குறிக்கப்பட்டு, ஊரே விழாக்கோலம் பூண்டு, மக்கள் ஆலயத் திறப்பு விழாவிற்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தனர். விடிந்தால் குடமுழுக்கு நிகழ்ச்சி என்ற நிலையில், பல்லவ மன்னன் மனமெல்லாம் பூரிப்புடன் மஞ்சத்தில் கண்ணயர்ந்திருந்தான். அப்போது ஆழ்நித்திரையில் ஆண்டவனார் தோன்றி,

    நின்றவூர்ப் பூசல் அன்பன்
    நெடிதுநாள் நினைந்து செய்த
    நன்றுநீ டால யத்து நாளை
    நாம் புகுவோம் நீயிங்கு
    ஒன்றிய செயலை நாளை
    ஒழிந்துபின் கொள்வாய் என்று
    கொன்றைவார் சடையார் தொண்டர்
    கோயில் கொண்டருளப் போந்தார்.

    அதாவது, அன்பர் பூசலார் நீண்ட நாட்களாக நினைந்து உருவாக்கியுள்ள ஆலயத்திற்குள் நாளைப்புக முடிவெடுத்துள்ளோம். அதனால் உன் நிகழ்ச்சியை பின்னொரு நாளில் தள்ளி வைத்துக்கொள்வாயாக.. என்று சொல்லிப் போனார்.

    சங்கரனார் மேல் கொண்ட ஆழ்ந்த பக்தியினால் எழுப்பிய உள்ளக் கோயிலுக்கு ஈடாக பொன்னும், பொருளும் கொண்டு பேரரசனால் கட்டப்பட்ட கோயில் எந்த அளவிலும் இணையாகாது என்பதை உணரச் செய்தார்.

    சேக்கிழார் திருவாக்கில், “சாதனத்தோடு தச்சர் தம்மையும் மனத்தால் தேடி நாதனுக் காலயஞ்செய் நலம்பெறு நன்னாட் கொண்டே ஆதரித் தாகமத்தா லடிநிலை பாரித்தன்பாற் காதலிற் கங்குற்போதுங் கண்படா தெடுக்க லுற்றார்” என்பதையும் அறியலாம்.

    நித்திரையிலிருந்து சட்டென விழித்த மன்னனுக்கு பேராச்சரியம். ஆண்டவன் வாக்கு பொய்யாகாதே. ஆயினும் தாம் எழுப்பியுள்ள ஆலயத்தைக்காட்டிலும் சிறந்ததொரு ஆலயம் எப்படி தன் கவனத்திற்கு வராமல் போனது என்று அதிசயித்தவாறு, உடனே அப்படிப்பட்ட ஆலயத்தைக் காண வேண்டும் என்று தேடிச் சென்றான் பல்லவ மன்னன். வழியில் கண்ட ஒரு விவசாயியிடம் இதுபற்றி விசாரித்தபோது, ‘இலுப்பை மரத்தடியில் பித்தர் ஒருவர் கோயில் கட்டுவதாக பிதற்றிக் கொண்டிருந்தார் , அவரைப் போய் கேளுங்கள்’ என்று சொன்னார். அவரைச் சென்று பார்த்த மன்னன் அதிர்ந்து போனான்.

    வேதியரை வீழ்ந்து வணங்கினான் வேந்தன். பின் பூசலாரின் எண்ணமும், அவர்தம் பக்தியின் ஆழமும் அறிந்த மன்னன், அவர் விருப்பப்படி ஆலயம் எழுப்பினான். இதயத்தில் கோவில் கொண்ட ஈசுவரருக்கு இருதயாலீசுவரர் என்ற திருநாமமும் அமைந்தது. பின்னர் மன்னர் காஞ்சி சென்று, தாம் அமைத்த கைலாசநாதர் ஆலயத்திற்கு மகிழ்ச்சியுடன் குடமுழுக்கு செய்வித்தார். வரலாற்றில் தனக்கென ஒரு தனியிடத்தைக் கொண்டுள்ள திருநின்றவூர் இருதயாலீசுவரர் சந்நிதியின் கருவறையில் ஈசன் இலிங்கத் திருமேனியின் அருகே பூசலார் நாயனாரின் திரு உருவமும் காட்சியளிப்பது சிறப்பு!

    ஈசனார் மீது பூசலார் நாயனார் கொண்ட மெய்யன்பு திருமந்திரத்தில், “ஈசன் அறியும் இராப்பகலுந் தன்னைப் பாசத்துள் வைத்துப் பரிந்தறிவார்களைத் தேசுற்றறிந்து செயலற்றிருந்திடில் ஈசன்வந்தெம்மிடை ஈண்டி நின்றானே” என்பதற்கு ஈடாகும். கைலாசநாதர் கோயில் அதே காடவ மன்னன் அமைத்தது என்பதற்கு வரலாற்றுச் சான்றாக, கல்வெட்டுகளில், “அவன் அசரீரி கேட்டான். அவன் இக்கலியுகத்தில் அசரீரி கேட்டது வியப்பே இவன் கலியுகத்தின் வானொலி கேட்டான்” “அவன் சிறந்த சிவபக்தன்”, “ஆகமப்பிரியன்” என்னும் புகழாரங்களும் இருத்தல் பூசலார் நாயனார் திருத் தொண்டின் பெருமையை நிலைநாட்டுவதாம்.

    இதன் விளக்கமாக, ஐயன் வள்ளுவனின் குறள் காண்போம்;

    குறள் 665:

    வீறெய்தி மாண்டார் வினைத்திட்பம் வேந்தன்கண்
    ஊறெய்தி உள்ளப் படும்.

    தமது எண்ணம், செயல் திறன் ஆகியவற்றால் சிறப்புற்று மாட்சிமைப்பட்டோரின் வினைத் திட்பமானது, நாட்டை ஆளும் அரசரிடமும் சென்றடைந்து மதித்துப் போற்றப்படும்.

    குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடும் வண்ணம்….

    ramanujarஸ்ரீராமானுசர் ஒரு முறை உஞ்சவிருத்தி செய்தபடி தெரு வழியே சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது தெருவோரத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தடியில் சில குழந்தைகள் மணல் கோயில் கட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அக்குழந்தைகள் கட்டிக்கொண்டிருந்த ஆலயத்தில் கொடிமரம், அர்த்த மண்டபம், கருவறை, முன் மண்டபம், சுற்றுச் சுவர் போன்ற அனைத்தும், சிறு குச்சிகள், கோடுகள், பொடிக்கற்கள் போன்றவைகளால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. அதோடு அந்த மரத்தின் இலையில், அதே மண்ணை வைத்து, பிரசாதமாக நைவேத்தியமும் வைத்து வழிபட்டனர். இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமானுசருக்கு மெய் சிலிர்த்ததோடு அவர் கண்ணிமைக்காது நின்றிருந்தார். மூலவருடன் மிக விளையாட்டாக கட்டப்பட்டிருந்த கோவிலாக இருந்தாலும், அக்குழந்தைகளின் பக்தியில் எந்த குறைபாடும் இருக்கவில்லை. அதே ஆழ்ந்த பக்தியுடன், ராமானுசரிடம் நெருங்கி வந்த குழந்தைகள் அன்பொழுக, ‘சாமி இந்தாங்க உங்களுக்கும் பிரசாதம்’ என்று கொடுத்தனர். கள்ளங்கபடமில்லாத அக்குழந்தைகள் அளித்த பிரசாதத்தை தம் உஞ்சவிருத்தி சொம்பில் மகிழ்வுடன் பெற்றுக்கொண்டார். இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்வுப்பூர்வமாகக் காணும் திருக்கோலமே உண்மையான இறைத் திருமேனி. உளமாற போற்றிப்பாடும் வார்த்தைகளே அவர்தம் திருநாமம். மகிழ்ச்சியால் பெரிதும் பூரிப்படைந்திருந்த ராமானுசர் அக்குழந்தைகளின் உருவத்தில் பெருமாளையேக் காண்கிறார்.

    தமருகந்த தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே,
    தமருகந்த தெப்பேர்மற் றப்பேர், – தமருகந்து
    எவ்வண்ணம் சிந்தித் திமையா திருப்பரே,
    அவ்வண்ணம் அழியா னாம்.

    என்ற பொய்கையாழ்வார் பாசுரத்திற்கு விளக்கமாகவே இக்குழந்தைகளின் செயலைக் கண்டார் ராமானுசர்!

    நின்றவூர்ப் பூசல் அன்பன்
    நெடிதுநாள் நினைந்து செய்த
    நன்றுநீ டால யத்து நாளை
    நாம் புகுவோம் நீயிங்கு
    ஒன்றிய செயலை நாளை
    ஒழிந்துபின் கொள்வாய் என்று
    கொன்றைவார் சடையார் தொண்டர்
    கோயில் கொண்டருளப் போந்தார்.

    அதாவது, அன்பர் பூசலார் நீண்ட நாட்களாக நினைந்து உருவாக்கியுள்ள ஆலயத்திற்குள் நாளைப்புக
    முடிவெடுத்துள்ளோம். அதனால் உன் நிகழ்ச்சியை பின்னொரு நாளில் தள்ளி வைத்துக்கொள்வாயாக.. என்று சொல்லிப்
    போனார்.

    சங்கரனார் மேல் கொண்ட ஆழ்ந்த பக்தியினால் எழுப்பிய உள்ளக் கோயிலுக்கு ஈடாக பொன்னும், பொருளும் கொண்டு
    பேரரசனால் கட்டப்பட்ட கோயில் எந்த அளவிலும் இணையாகாது என்பதை உணரச் செய்தார்.

    சேக்கிழார் திருவாக்கில், “சாதனத்தோடு தச்சர் தம்மையும் மனத்தால் தேடி நாதனுக் காலயஞ்செய் நலம்பெறு நன்னாட்
    கொண்டே ஆதரித் தாகமத்தா லடிநிலை பாரித்தன்பாற் காதலிற் கங்குற்போதுங் கண்படா தெடுக்க லுற்றார்”
    என்பதையும் அறியலாம்.

    நித்திரையிலிருந்து சட்டென விழித்த மன்னனுக்கு பேராச்சரியம். ஆண்டவன் வாக்கு பொய்யாகாதே. ஆயினும் தாம்
    எழுப்பியுள்ள ஆலயத்தைக்காட்டிலும் சிறந்ததொரு ஆலயம் எப்படி தன் கவனத்திற்கு வராமல் போனது என்று
    அதிசயித்தவாறு, உடனே அப்படிப்பட்ட ஆலயத்தைக் காண வேண்டும் என்று தேடிச் சென்றான் பல்லவ மன்னன். வழியில் கண்ட ஒரு விவசாயியிடம் இதுபற்றி விசாரித்தபோது, ‘இலுப்பை மரத்தடியில் பித்தர் ஒருவர் கோயில் கட்டுவதாக பிதற்றிக் கொண்டிருந்தார் , அவரைப் போய் கேளுங்கள்’ என்று சொன்னார். அவரைச் சென்று பார்த்த மன்னன் அதிர்ந்து போனான்.

    வேதியரை வீழ்ந்து வணங்கினான் வேந்தன். பின் பூசலாரின் எண்ணமும், அவர்தம் பக்தியின் ஆழமும் அறிந்த மன்னன், அவர் விருப்பப்படி ஆலயம் எழுப்பினான். இதயத்தில் கோவில் கொண்ட ஈசுவரருக்கு இருதயாலீசுவரர் என்ற திருநாமமும் அமைந்தது. பின்னர் மன்னர் காஞ்சி சென்று, தாம் அமைத்த கைலாசநாதர் ஆலயத்திற்கு மகிழ்ச்சியுடன் குடமுழுக்கு செய்வித்தார். வரலாற்றில் தனக்கென ஒரு தனியிடத்தைக் கொண்டுள்ள திருநின்றவூர் இருதயாலீசுவரர் சந்நிதியின் கருவறையில் ஈசன் இலிங்கத் திருமேனியின் அருகே பூசலார் நாயனாரின் திரு உருவமும் காட்சியளிப்பது சிறப்பு!

    ஈசனார் மீது பூசலார் நாயனார் கொண்ட மெய்யன்பு திருமந்திரத்தில், “ஈசன் அறியும் இராப்பகலுந் தன்னைப் பாசத்துள் வைத்துப் பரிந்தறிவார்களைத் தேசுற்றறிந்து செயலற்றிருந்திடில் ஈசன்வந்தெம்மிடை ஈண்டி நின்றானே” என்பதற்கு ஈடாகும். கைலாசநாதர் கோயில் அதே காடவ மன்னன் அமைத்தது என்பதற்கு வரலாற்றுச் சான்றாக, கல்வெட்டுகளில், “அவன் அசரீரி கேட்டான். அவன் இக்கலியுகத்தில் அசரீரி கேட்டது வியப்பே இவன் கலியுகத்தின் வானொலி கேட்டான்” “அவன் சிறந்த சிவபக்தன்”, “ஆகமப்பிரியன்” என்னும் புகழாரங்களும் இருத்தல் பூசலார் நாயனார் திருத் தொண்டின் பெருமையை நிலைநாட்டுவதாம்.

    இதன் விளக்கமாக, ஐயன் வள்ளுவனின் குறள் காண்போம்;

    குறள் 665:

    வீறெய்தி மாண்டார் வினைத்திட்பம் வேந்தன்கண்
    ஊறெய்தி உள்ளப் படும்.

    தமது எண்ணம், செயல் திறன் ஆகியவற்றால் சிறப்புற்று மாட்சிமைப்பட்டோரின் வினைத் திட்பமானது, நாட்டை ஆளும் அரசரிடமும் சென்றடைந்து மதித்துப் போற்றப்படும்.

    குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடும் வண்ணம்….

    ஸ்ரீராமானுசர் ஒரு முறை உஞ்சவிருத்தி செய்தபடி தெரு வழியே சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது தெருவோரத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தடியில் சில குழந்தைகள் மணல் கோயில் கட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அக்குழந்தைகள் கட்டிக்கொண்டிருந்த ஆலயத்தில் கொடிமரம், அர்த்த மண்டபம், கருவறை, முன் மண்டபம், சுற்றுச் சுவர் போன்ற அனைத்தும், சிறு குச்சிகள், கோடுகள், பொடிக்கற்கள் போன்றவைகளால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. அதோடு அந்த மரத்தின் இலையில், அதே மண்ணை வைத்து, பிரசாதமாக நைவேத்தியமும் வைத்து வழிபட்டனர். இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமானுசருக்கு மெய் சிலிர்த்ததோடு அவர் கண்ணிமைக்காது நின்றிருந்தார். மூலவருடன் மிக விளையாட்டாக கட்டப்பட்டிருந்த கோவிலாக இருந்தாலும், அக்குழந்தைகளின் பக்தியில் எந்த குறைபாடும் இருக்கவில்லை. அதே ஆழ்ந்த பக்தியுடன், ராமானுசரிடம் நெருங்கி வந்த குழந்தைகள் அன்பொழுக, ‘சாமி இந்தாங்க உங்களுக்கும் பிரசாதம்’ என்று கொடுத்தனர். கள்ளங்கபடமில்லாத அக்குழந்தைகள் அளித்த பிரசாதத்தை தம் உஞ்சவிருத்தி சொம்பில் மகிழ்வுடன் பெற்றுக்கொண்டார். இறைவனை உள்ளத்தில் உணர்வுப்பூர்வமாகக் காணும் திருக்கோலமே உண்மையான இறைத் திருமேனி. உளமாற போற்றிப்பாடும் வார்த்தைகளே அவர்தம் திருநாமம். மகிழ்ச்சியால் பெரிதும் பூரிப்படைந்திருந்த ராமானுசர் அக்குழந்தைகளின் உருவத்தில் பெருமாளையேக் காண்கிறார்.

    தமருகந்த தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே,
    தமருகந்த தெப்பேர்மற் றப்பேர், – தமருகந்து
    எவ்வண்ணம் சிந்தித் திமையா திருப்பரே,
    அவ்வண்ணம் அழியா னாம்.

    என்ற பொய்கையாழ்வார் பாசுரத்திற்கு விளக்கமாகவே இக்குழந்தைகளின் செயலைக் கண்டார் ராமானுசர்!

    Share
  • நியந்தாவின் வானவில்

    — கவிஜி.

    “நான் தான் பேசறேன்” இது தான் நீ என்னிடம் பேசிய முதல் வார்த்தை வாக்கியம். கவிதை…ம்ம்ம்… வேறு என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிக் கொள்ளலாம். ஆனால், அது உண்மை. இப்போது நினைத்தாலும் அந்த ஒரு வாக்கியம் தரும் பேரின்பம். எனக்கு வேறு இலக்கியங்கள் தருவதில்லை என்றே நினைக்கின்றேன். நான் ஒரு பறவை என்பதை அன்று தான் முதன் முதலாக உணர்ந்தேன். வானத்தின் நயனங்கள் ஆனது உன் புருவ சுழிப்பு. உணர்தலில் உள்ளூர உத்சவம் நடத்தும். உண்மையில், உணர்தல் உன் சொல் என்பதை நாம் முதலில் சந்தித்த அந்த நீல நதிக்கரை இருபக்கமும் மறந்து நம்மையே கண் கொட்டி பார்த்ததே. அந்த பார்வையில் ஒரு சொல்லாகிப் போன நாம், நாம் சேர்ந்து எழுதாத புதுக் கவிதையின் மரபு உண்மையில் மை இல்லாத காகிதம் போல, பொய்மையில் வாய்மை எனப்படுவது உன் அருகாமை என்று நான் உள்ளூர வியந்து கிடந்தது. நாம் ஒன்றாக நடந்த அன்று தான்எத்தனை ஆச்சரியம் நீ. “இப்படியும் ஒரு பெண் இருப்பாளா?” என்று உன்னிடமே நான் வியந்து முயங்கிக் கிடந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் நீ சொல்லும் மொழி நான் நினைத்தே பார்க்க முடியாத ஓவியம். அல்லது கிறுக்கல் (இந்த இரண்டில் நீ குழந்தையா, கவிதையா, என்பது தானே, நமக்கான சண்டை).

    “ம்ம்ம்… நீங்களும் தான் எனக்கு பிடிச்ச மாதிரிஇருக்கீங்க” என்று நீ கூறும் நொடியில் நான் நீயாகவே மாறியதை நாம் முதல் முறை பிரிந்த போது தான் உணர்ந்தேன். பொதுவாக நீ பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் கலந்திருக்கும் போதி மரத்தின் இலைகளின் பச்சை நரம்புகளை நான் பின்னிக் கொண்டே இருப்பேன் என்று உனக்கு தெரிந்த நாளில் “ம்ம்ம்…போங்க…” என்று சொல்வாயே, அதில் கலந்த மூச்சு காற்றை நான் வாசிக்கவில்லை. சுவாசிக்கிறேன்.

    அலைபேசியில் நீ ஆச்சரியம். நேரில் பார்க்கும் போது நீ முழு பரீட்சை. மிரண்டு அருகினில் வந்தேன் நீயும் அதையே கூறினாய். ஒருவரையொருவர் ஆழமாக பார்த்தோம் (இருவருமே நடிப்பில் பிரமாதம் இல்லையா). பின், அளவோடு பார்ப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டோம். பின்னொரு நாளில் பேசிக் கொள்ளும் போது சொல்லி சிரித்தோம். செதுக்கிய பூங்காற்றை உன்னிடமே கொண்டாய். பாராங்கல், நான் கூட கட்சி மாறினேன் பூக்களுக்கு. உனது கண்களை கடன் கொடுப்பதே உன் வேலை என்பேன் “போங்க” என்பாய். “போடா சொல்” என்றால் “ம்ம்ம் …மாட்டேன் போ” என்பாய் அதில் எனைத் தின்பாய். எனை எப்போதுமே வியப்பில் ஆழ்த்திக் கொண்டே இருக்கின்றன உனது சொற்களும் உனது பற்களும். கூடவே உனது மௌன முற்களும். இதற்க்கெல்லாம் முன், அந்த கண்களின் கவிதை வட்டமென உருட்டல் மிரட்டல்.

    உனக்கு நினைவிருக்கிறதா நான் நினைத்த ஒன்றை நீ கூறினாய். நீ பார்த்த ஒன்றை நான் காட்டினேன். பின் இருவருமே ஒரே சொல்லை ஒரே நேரத்தில் ஒன்றாக கூறினோமே. நம் காதலை பரிமாறிக் கொண்ட மிக அற்புதமான தருணம் அது. அந்த தருணத்தில் “ஹே” என்று இருவருமே ஒரு கணம் திரும்பி முகம் பார்த்துக் கொண்டதில், கண்டிப்பாக நம் பூமி நின்று தான் சுற்றி இருக்கும். பட்டும் படாமல் கைகள் உரசி. விரல் பற்றிக் கொள்ளாமலே, தோளும் தோளும் உரசி, சிறகாக முடியாமலே தடுமாறிய நினைவுகளை பின் ஒரு நாளில் இருவருவுமே அவரவர் பார்வையில் விவரித்துக் கொண்டது புது திரைக்கதை யுக்தி. அது தீராக் காதலின் முக்தி.

    எத்தனை கடிதங்கள் எழுதிக் கொண்டோம். அத்தனையிலும் நிஜங்கள் மட்டுமே. நமக்கு முகமூடி தெரியாது. எழுதிய எழுத்துக்கள் ஒவ்வொன்றிலும் நீ வண்ணங்களில் பூத்த மாயாஜாலங்கள் நிகழ்த்தினாய். நானும் பூக்கள் நட்டினேன் என்பது உன் அன்பின் வெளிப்பாட்டில் நான் புரிந்து கொண்டது. சின்ன சின்ன சண்டைகளில் நீ நிலவை உடைப்பாய். நான் நிலவாய் உடைவேன்நான். எரிமலையாய் வெடிப்பேன். நீ ஏறிந்த பின்னும்கிடைப்பாய். உன் கோபங்களில் நான் மெல்லிசை. என் கோபங்களில் நீ பன்னிசை. இசைகளின் கோர்வையில் நீ, நான் சங்கீத சங்கேதம். மௌனங்களில். நாம் நீரில்லா மீனைப் போல துடித்தே இருந்தோம் என்று பின் பேசிக் கொண்ட இரவுகளில் காதோரம் கிசு கிசுத்துக் கொள்வோம். நதியோரம் கனவுகளாய் வசீகரித்துக் கொள்வோம். இத்தனை காதலை உன்னிடமே நான் உணர்ந்தேன் தோழி. உன்னிடமே புரிந்தேன் தோழி. இப்போதும் ஒரு முறை சொல்லத் தோன்றுகிறது. இப்படி ஒரு பெண், நான் கடந்த பாதையில் இல்லை.இல்லவேயில்லை. மீண்டும் ஒரு முறை, இல்லவேயில்லை

    உன் பாதையில் நான் கடக்கவே இல்லை. நான் கடக்கவே முடியாத பாதை. நீ கடந்தாலும் கிடைக்காத தூரம். நீ கிடைத்தாலும் தூரமாய், இன்னும் தூரமாய். நீ உன் தேசத்து தூரிகைகளின் ரசனைக்கார மழைத் துளியின் வெடித்து விடாத குமிழ் நானாக இருக்கவே ஆசைப் படுகிறேன். நாம் அடிக்கடி கட்டிக் கொள்ளும் நதியை நான் சமைத்த ஒரு நாளில் தான் நீ புது கூழாங்கற்களை தூவினாய். கரையோரங்களில் பூக்கள் மட்டுமல்ல, செடிகளும் இருக்கட்டும் என்றாய். நாம் வளர்த்த மான் குட்டி ஒன்று நதியில் விழுந்த அன்று நீ அழுத அழுகைக்கு நான் அர்த்தம் தேடாமலே அணை கட்டினேன். நீர் பஞ்சம் வந்தாலும் பரவாயில்லை உன் விழியில் நீர் கொஞ்சம் கூட வேண்டாம் என்றேன். ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டாய். புது மான் போல முட்டிக் கொன்றாய்.

    முதல் சந்திப்பில் அந்த மலை உச்சியில் நாம் மட்டும் நின்றது நினைவிருக்கிறதா? நமக்காகவே வீசிய காற்றை நான் உன் தோழி என்று நினைத்தேன். நீ என் தோழன் என்று வெறுத்தாய் (உனக்குதான் என் தோழர்கள் பிடிக்காதே). ஒரு காட்டாற்றின் வேகத்தின் உன் சொல் பிரயோகம் மூச்சடைத்து நின்றேனே. நீ ஏதோ ஒரு புள்ளியில் என் அருகே வர, நான் மிகவும் கடினத்துடன் சற்று பின் சென்றேன். நினைவிருக்கிறதா? பின் சென்றது உன்னை பிடிக்காமல் அல்ல மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால் தான். பிடித்த ஒன்றில் பிடிக்காத ஒன்றும் இல்லாமலே போக, பிடிக்காத ஒன்றும் பிடிக்கும் ஆச்சர்யம் உன் அருமையில் மட்டுமே. பிடித்தல் என்பதும் பிடிக்காது என்பதும் ஒன்றுமில்லாமல் போனது உன் தூரத்தில் நான் கண்ட பொய் என்று சொன்ன நிஜம். பூர்வகுடி இருப்பில் பூஜ்யம் சாத்தியம். சூனியம் காத்திருக்கும் கதவடைப்பில் கத்தரிப் பூ மழையில், முழு இரவு பனி. நீ எனக்கு நான் யார் என்று பிரிவுகள் சொல்வதில் சிறு சிறு மரணம் தான் எனக்கு.

    நம் நண்பனின் திருமணப் பந்தியில் உனக்காக அத்தனை நேரம் நான் காத்திருந்து கொஞ்சம் கோபமாகி, நான் மட்டும் சென்று சாப்பிட, எனக்கு சற்று பின் தான் நீ வந்தாய். நீ எனக்கு முன்னால் அமரும் சூழலில் எனைப் பார்த்து யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு புன்முறுவல் தந்தாயே அதை இந்த ஜென்மத்தில் நான் எப்படி மறக்க? மறக்கும் வியாதி இருந்தால் யாரிடமாவது கொஞ்சம் கடன் வாங்கி அனுப்பு. மறந்தாலாவது நான் மரிப்பேனா பார்க்கிறேன். நான் உன்னைப் பார்த்து பொய் கோபத்துடன் “போ” என்று ஜாடை செய்தது உனக்கு பிடித்ததென்று பின் ஒரு நாளில் குறுஞ்செய்தி ஒன்றில் சொல்லி இருந்தாய். மீண்டும் ஒரு முறை எனைக் கிள்ளிப் பார்க்கிறேன். உனக்கு எப்படி என்னைப் பிடித்தது என்று உன்னை முழுதாக பார்த்து முடிக்கவே எனக்கு இந்த ஒரு ஜென்மம் போதாது நியந்தா. தேன் கூட்டின் சரி பாதியென இரு கண்கள். அதில் கடலென தத்தளிக்கும் அலைகளின் தேடலை நான் மட்டுமே உணருகிறேன். உணருதலில் ஓஷோ சற்று இளைப்பாரட்டும், அல்லது புத்தனே வந்து இலை மறை காயாகட்டும். எல்லாம் தாண்டிய தியானம் நீ உனைச் சேரும் தனிமைக்குள் நான் மட்டுமே. பூதக் கண்ணாடி தரித்துபுன்னகை புரிவேன். மனச் சரிவில் மாட்டிக் கொண்ட பின்னாலும் நினைவுகளில் நீ சரிந்து கிடப்பது வரம். உன்னோடு துறவறம் கூட அறம்

    உனது கோபங்களின் தாபங்களை எனையன்றி யார் புரிவார். நீ வெறுத்தாலும் வெறித்தாலும் அங்கே வெற்றிடமாய் நான் மட்டுமே. நீ வரையும் ஓவியங்களில் நான் வண்ணமற்று போகிறேன். சில போது எண்ணமற்றும். வெளிகளின் தடத்தில் நீ வலைகளை வரைந்தாலும் நான் நிழலற்று வந்து மாட்டிக் கொள்ளும் நிறங்களின் காதலனாகிறேன். நமது பேச்சுகளை தீரா நதி என்று யாராவது சொல்லக் கூடும். தீர்ந்தாலும் நதி என்பது போலதான் நம் சண்டை நாட்களிலும், சண்டைக்கு பின் நான் பேசும் அலைபேசியில் முதலில் நீ பேசுவது இப்படித்தான் இருக்கும்.

    “என்ன சொல்லுங்க. உங்க கூடயெல்லாம் பேசறேன் பாருங்க என்ன சொல்லணும். உங்களுக்கு இன்னும் என்ன பத்தி தெரியல நான் ஒரு நாள் இல்லாம போவேன் அப்போ தான் யோசிப்பீங்க.”

    இப்போது யோசிக்கிறேன். நியந்தா உன்னை எப்படியெல்லாம் திட்டி இருக்கிறேன். அடித்திருக்கிறேன் ஒரு ஆணாதிக்க கவிதையாய் உன் மேல் படர்ந்திருக்கிறேன். நீ இருக்கும் போது உன் ரயில் சிரிப்பின் அர்த்தம் புரியவில்லை. இன்று நீ ஒற்றை ரயிலாய் வெகுதூரம் போன பின் தான் ஒற்றைப் பனைமர வலி தெரிகிறது. பேய் பிடித்த மரமாய் கள் உண்டு கிடக்கிறேன்.நீயும் தான் என்னை யாருமே சொல்லி திட்டாத வார்த்தைகளால் கொன்று இருக்கிறாய் இருந்தும். நான் பிழைத்துக் கிடப்பது அந்த ரயில் புன்னகையாலும், “ம்ம்ம்… பாப்பு உங்களயே நினைச்சிட்டு இருக்கா” என்று நீ சொல்லும் ததும்பளுக்காகவும்தான்.

    காட்டாற்று கடைக்கோடி துகள் என உன் அழுகை. நினைத்து நினைத்து நான் செய்யும் தொழுகை. நிஜமாலுமே நீ எனக்குள் நானே போட்டுக் கொண்ட சிலுவை. ஐயோ இதை மறந்து விட்டேனே, சிலுவை என்றதும்தான் மோதிரம் மாற்றி நாம் செய்து கொண்ட திருமணம் நினைவுக்கு வருகிறது. மோதிரம் மாற்றும் போது நீ சிரித்ததும் மாற்றி முடித்ததும் மெல்ல நீ அழுததும், எனக்குள் பதிந்து போன மாயக்கண்ணாடி. பாதரசம் போனாலும், பாதி ரசம் என்னை சுரண்டும் யாத்திர தேடல் அல்லவா அது! முகத்திரை கிழியாத போது யாத்திரைகள் சுலபமல்ல என்பதை நித்திரை கிழித்த கனவில் உன் முகம் கூறியதை நான் புலம் பெயர்ந்த ஆழ் மன வலியோடு உணர்ந்தேன். உணர உணர கிணறு தோண்டும் இல்லாமை, கல் மணல் என கொஞ்சம் நீரையும்தான் கண்ணீராக மாற்றும் தந்திரச் சூழலில் போய்க் கொண்டே இருக்க, தூரம்… தூரம்… இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் பூமியின் மறுபக்கம் முகம் தெரிய அங்கும் நீ நான் நம் நிழலென நம் காதல்.

    நம் சண்டையில் நம் குழந்தை, காதல், பாவம் அது அனாதையாக அழுது கொண்டிருப்பதை விரும்புகிறாயா? நியந்தா, நீ நான் அழுதாலே துடித்து போவாய். உனக்கு அன்பு காட்டத்தான் தெரியாதே தவிர அன்பின் உருவம் நீ. உனது காதலை உள் வாங்கவே கடவுளாக வேண்டும். நான் கடவுள்களின் மொத்தம் என்று நீயே கூறி இருக்கிறாய். கடவுளாய் இருப்பது எந்தனை வலி என்று தெரியுமா உனக்கு? கவிதையாய் இருப்பதை விட கவிஞனாக இருப்பதுதான் கஷ்டம். எழுத எழுத கவிதையாகி விடுவாய் எழுதாமல் விட்டால் கவிஞன் இல்லாமலே போவான். கடவுளும் அப்படியே. புதைக்க புதைக்க பீரிட்டு எழும் நம் காதலைப் போல,தொலைந்து காணாமல் போய் பின் கிடைக்கும். நம் பின்னிரவின் முத்தம் போல நம் அறையின் தீரா வெட்கமென ஒரு சுழல் கொண்ட வானவில் கலைதலாய் கடவுளும் இருந்து விடட்டும் என்பது எனது கவிதையின் சாரம். அல்லது உன் ஓவியத்தின் ஓரம்.

    உன் ரகசிய மொழிக்குள் நான் பகிரங்கமாய் காணாமல் போவது நீ அறிந்தும் அறியா கானல் நீரின் சூடு. மதில் தாண்டாத பூனைகளின் தேசத்தில் நான் புலி என்பதில் காடு எதற்கு? மிஞ்சிய யாவும் தான்சேனின் இசையென அழுகிறது. நம் மழை சொல்லும் தத்துவத்தில் நாம் குடையானோம். காற்று திசை அறியாத போது மழையாகவே ஆகிடுவோம் குடை வலிக்கிறது.

    குறும்பு புன்னகை உனது ரகசியக் கசிதலாக, அரும்பும் மானுடம் என்னை புசிக்கிறது தோழி. நீ தீர்வை சுமந்து கொண்டதில் பாரம் முழுக்க எனக்குபறக்க பறக்க திறக்கும் வாசலென உன் வானத்தில் நான் ஒரு எரிகல்லாகவாது இருந்து விட்டு போகிறேன். யாத்திர பாதைகளில் இருவர் பாதங்களும் ஒன்றாக தான் இருக்கும்.கால இடைவெளி என்பதை கண் கொண்டு கண்டது. நம் வாழ்வில் தான் பெண்ணே நமது பால்வீதியின் ஒரு முனை உன்னிடம் மறுமுனை என்னிடம் முனைகளின் ஆரம்பிப்பதும் இல்லை முடிவதும் இல்லை. ஒரு தூரம் இல்லையா.

    கடைசியாக நாம் போட்ட சண்டையில் உன்னை அதிகமாக அழ வைத்தேன். ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் அழுவது உனக்கு தெரியாமல் இல்லை. நமக்குள் இருக்கும் எல்லாமே இது தான். நாம் ஒருவரையொருவர் உணர்த்த வேண்டியதே இல்லை. வெறும் மௌனம் கூட வேண்டாம். இருத்தல் வேண்டவே வேண்டாம். மரணத்தில் கூட புரிந்து கொள்ளும் காதல் நமக்கு வாய்த்திருக்கிறது. நியந்தா அது தான் தேவ மகத்துவம் மௌனக் கடலின் அசையாத அலை என்பது நம் தத்துவம்.

    வந்து விடு. ஒரு கடவுளாகவாவது. துடித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறு மீனின் அலை உன் உள்ளங்கை சூடு.

    Share
  • அடியாரும், ஆன்மீகமும் (3)

    பவள சங்கரி

    அடியார்கள் எந்த நிலையிலும் மனம் கலங்கி நிற்கமாட்டார்கள். போற்றுவார் போற்றலும், தூற்றுவார் தூற்றலும் ஒன்றேபோல் பாவித்து அன்பும், பக்தியும் தம் இரு கண்களென வாழ்க்கை நெறியில் சற்றும் தடம் புரளாமல் வாழ்ந்து காட்டுபவர்கள். எக்காலத்தும், எஞ்ஞான்றும் சிவபிரானை வழுவாமல் வாளாக் கிடந்து வாடி நிற்கமாட்டார்கள்.

    அன்பும் சிவமும் இரண்டு என்பர் அறிவிலார்
    அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலார்
    அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிந்தபின்
    அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந் தாரே
    (திருமந்திரம் : -270)

    அன்பும், சிவமும் இரண்டும் ஒன்றே என்று உணரும் உணர்வில் இறைமைப் பேறு வாய்ப்பதாக திருமூலர் அருள்கிறார்.

    imagesஅதுகாறும் தருமசேனர் என்ற நாமத்துடன் சமணர்களுக்கு குருவாக இருந்து அவர்தம் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தியவர், நாவுக்கரசராக சைவ சமயத்திற்கு மாறி, சிவத்திருக்கோலத்துடன் வலம் வருவதைக் கண்டு வெகுண்ட சமணர்கள் அவரை அடி பணியச் செய்ய முடியாமல், ஒரேயடியாக கொல்வதற்கு மேற்கொண்ட பல்வேறு முயற்சிகளில் ஒன்றாக அவரை நீற்றறையிலிட அரசன் கட்டளையிட்டான். ஆனால், அப்பரடிகளோ வீரட்டானேசுவரரைத் தியானித்தபடி “மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்” என்னும் திருக்குறுந்தொகையைப் பாடி அருளியபோது அவரை அடைத்து வைத்திருந்த நீற்றறை குளிர்ந்ததாம். ஏழு நாட்களுக்குப் பின்னும் எந்தவிதமான பாதிப்பும் இல்லாமல், இன்முகத்தோடு வெளிவந்தார். சமண சமயத்து மந்திரங்கள் அனைத்தையும் கற்றவர் என்பதை அறிந்திருந்தும், சமணர்கள் நாவுக்கரசருக்கு கொடிய நஞ்சு கலந்த உணவை உண்ணச் செய்தபோதும் இறையருளால் உயிர் பிழைத்தார். அடுத்து, யானைக்காலில் இடறச் செய்ய எத்தனித்தபோது, “சுண்ண வெண்சந்தனச் சாந்து” என்னும் பதிகம் பாடிய அவரை, பெரும் சீற்றத்துடன் வந்த யானை, வலம் வந்து மண்டியிட்டு வணங்கிப் பின் அதே கோபத்துடன், கூட்டத்திலிருந்த சமணத் துறவிகளைத் துதிக்கையால் தாக்கியும், தரையில் அடித்தும் கால்களில் மிதித்தும் கொன்றது.

    Thingalur Appar

    பல்லவ மன்னன், மகேந்திரவர்மன் (கி.பி. 600 -630) சமணர்களின் பேச்சைக் கேட்டு, நாவுக்கரசரை கல்லுடன் கட்டி கடலில் தள்ளியபோது, கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும், நற்றுணை யாவது நமச்சி வாயவே, என்ற கீழ்கண்ட பதிகம் பாடித் துதிக்க, அக்கல்லே தெப்பமாக மாறி கடலில் மிதந்து வந்து திருப்பாதிரிப்புலியூர் அருகே கரை சேர்த்தது. நகர மக்கள் அனைவரும் அதிசயித்து அப்பரடிகளை வாழ்த்தினர். இன்றும் அப்பரடிகள் கரையேறிய அந்த இடம் ‘கரையேறவிட்ட குப்பம்’ என்ற திருப்பெயரால் சிறந்து விளங்குகிறது.

    “சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்
    பொற்றுணைத் திருந்தடி பொருந்தக் கைதொழக்
    கற்றுணைப் பூட்டியோர் கடலிற் பாய்ச்சினும்
    நற்றுணை யாவது நமச்சி வாயவே”
    (நான்காம் திருமுறை – 11 வது பதிகம்)

    அதாவது, புனிதமான சொற்கள் கொண்ட வேதங்களுக்குத் துணையாக இருந்து அவற்றை அருளியவனும், சோதி வடிவாக இருந்து நமக்கு வழிகாட்டுபவனுமாக இருக்கும் சிவபெருமானின் பொன் போன்று பொலிவுற்றிருக்கும் ஐயனின் திருவடிகளை நமது மனத்தினில் இருக்கச்செய்து, கையால் தொழுது வழிபட்டால், நம்மை கல்லுடன் பிணைத்து கடலில் வீசினாலும், சிவபெருமானின் திருநாமமாகிய நமச்சிவாயம், எனும் திருவைந்தெழுத்தே நமக்கு பெருந்துணையாக இருந்து நம்மைக் காக்கும் என்பதாம்.

    மாப்பிணை தழுவிய மாதோர் பாகத்தன்
    பூப்பிணை திருந்தடி பொருந்தக் கைதொழ
    நாப்பிணை தழுவிய நமச்சி வாயப்பத்
    தேத்தவல் லார்தமக் கிடுக்க ணில்லையே.
    இதுவும், சமணர்கள் கற்றூணிற்கட்டிக் கடலிலே வீழ்த்தியபோது ஓதியருளியது.

    மான் கன்றினை இடக்கையில் ஏந்தியும், இடப்பாகத்தில் உமையம்மையை ஏற்றுக் கொண்டும் காட்சியளிக்கும் சிவபெருமானின் திருவடிகளை நமது மனத்தினில் பொருத்தி, மலர்கள் தூவி வழிபடுவதாலும், நமச்சிவாயப் பதிகத்தினை நாவாரப்பாடி தொழ வல்லவர்களை எத்தைகைய துயரங்களும் அண்டாது.

    ஒரு ஜென் கதையைப் பார்ப்போமா:

    மன உறுதி இல்லாதவரால் எந்த ஒரு காரியத்தையும் சாதிக்க முடியாது.

    மிகவும் புகழ் பெற்ற வில் வித்தைக்கார சென் துறவி ஒருவர் இருந்தார். அவருடன் போட்டியிட்டு எப்படியும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், திறமைசாலியான ஒரு இளம் வில் வித்தைக்காரர் அந்த சென் துறவியைத் தேடி வந்தார். அத்துறவிக்கு சவால் விடக்கூடியவராய் இருந்த அந்த இளம் வீரர் போட்டிக்கான நாளைக் குறித்தார். மக்கள் முன்னிலையில் போட்டி ஆரம்பமானது. பல கட்டங்களாக நடந்த அப்போட்டியில் இருவரும் சமமாக வென்று முன்னேறிக் கொண்டிருந்தனர்.

    தொலைவில் இருந்த ஒரு மாட்டு பொம்மையின் கண்ணில் கச்சிதமாகத் தமது முதல் அம்பால் அடித்தும், பின் அடுத்த அம்பால், முதலில் அடித்த அந்த அம்பையே இரண்டாகப் பிளந்து காட்டியும் சாதனை செய்தார் அந்த இளம் வீரர்.

    ‘அருமை’ என்று அந்தத் துறவி பாராட்டியதோடு, ‘என்னுடன் நான் சொல்கிற வேறு ஒரு இடத்துக்கு வா. அங்கு வந்து உன் திறமையைக் காட்டு பார்ப்போம்’ என்றார்.

    அந்த இளம் வீரரும், அப்படிப்பட்ட இடம் எதுவாக இருக்கும் என்ற அடக்க முடியாத ஆவலுடன் துறவியைப் பின் தொடர்ந்து சென்றார். ஒரு பெரிய மலைச் சிகரத்தில் ஏறிய துறவி, மிக உயரமான இரண்டு மலைகளுக்கு இடையே நடந்து செல்வதற்காகப் போடப்பட்டிருந்த சின்னஞ் சிறு மரப்பாலத்தில் நடந்து அதன் நடுவில் சென்று நின்றார். அந்தப் பாலமோ ஒருவர் மட்டுமே நடந்து செல்லக் கூடியதாக இருந்தது. கீழே அதள பாதாளம். சற்றே சறுக்கினாலும் மரணத்திலிருந்து தப்பிக்க இயலாது.

    தன் வில்லை எடுத்த துறவியாரோ, அம்பைத் தொடுத்து தொலைவில் இருந்த ஒரு மரத்தின் கனியில் மிகச் சரியாகக் குறி பார்த்து வீசினார். குறி தப்பாமல் வென்றும்விட்டார்.

    ‘இப்போது உன் முறை’ என்றபடியே பாலத்தில் இருந்து வெளியே வந்து மலைப்பகுதிக்குச் சென்று நின்று கொண்டார்.
    அந்த இளம் வீரருக்கோ அச்சத்தில் கை, கால்களனைத்தும் உதறலெடுக்க ஆரம்பித்தது. அதனால் அக்கனியை சரியாகக் குறி பார்க்க முடியவில்லை. தன் இலக்கையும் அடைய முடியவில்லை அந்த இளைஞனால்.

    வருந்திய அவ்வீரரை அணைத்து, அவரது முதுகைத் தடவிக் கொடுத்த துறவி, ‘உன் வில்லில் இருக்கும் உறுதி, உன் மனதில் இல்லை. அதுதான் பிரச்சனை’ என்றார்.

    மனம் வலிமை உடையதாக இருந்தால் மட்டுமே உடலும் வலிமையுடன் இருக்கும். மன உறுதி உடையவர்கள் மட்டுமே நினைத்ததை நினைத்தவாறு அடையமுடியும். அதற்கு குழப்பமில்லாத தெளிவான சிந்தனையும், மன அமைதியும் அவசியம். அப்படிப்பட்ட மன உறுதி இல்லாதவர்கள் துன்பத்தில் உழல்வதுடன், பிறருக்கு உதவும் மனப்பான்மையையும் இழந்து, அதனால் மற்றவர்களால் ஒதுக்கப்படவும் செய்கிறார்கள். ஆக ,மன உறுதி இல்லாதவர்களால் எந்த சாதனையும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டார் அந்த வீரர்!

    குறள் 666:
    எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்து எண்ணியார்
    திண்ணியர் ஆகப் பெறின்.

    தாம் செய்ய எண்ணிய செயலைச் செய்து முடிப்பதற்கு ஏற்ற மனஉறுதியை உடையவராக இருந்தால் மட்டுமே தாம் அடைய நினைத்தவற்றை எல்லாம் தம் எண்ணப்படியே அடைவார்.

    படங்களுக்கு நன்றி

    Share
  • Dr.APJ Abdul kalam

    செல்வரகு

    டி. ஆர்.

    asel

    Share
  • அடியாரும் ஆன்மீகமும் (2)

    பவள சங்கரி

    1382426_823390031082957_239293274964935666_n

    12914_823390161082944_8842537095226880754_n

    ஆன்மீக நெறியில் நயந்து இருப்போரின் உள்ளம் என்றும் எதைக்கண்டும் அஞ்சுவதில்லை. எம்மைக் காக்கும் ஈசன், பரம்பொருள் எம்மை வழிநடாத்துவான் என்ற இறுமாப்பு கொண்டோர்களாகவே, தன்னம்பிக்கையின் சிகரமாக வலம் வருகின்றனர். அந்த வகையில் அப்பரடிகளின் பாடல்கள் அனைத்தும் பெரும்பாலும் சுதந்திர உணர்வுமிக்க எழுச்சிப் பாடல்களாகவே அமைந்துள்ளன எனலாம். உழவாரப்படை கொண்டு சமூகப் பணியையும் குறைவிலாது நிறைவேற்றியவர். சாதி, குலம், மதம் என எந்தவித வேறுபாடும் இன்றி, ‘என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே’ என்ற தூய நெறியில் வாழ்ந்தவர். இந்த தன்னம்பிக்கையே இவருக்கு பல்லவ மன்னனையே துணிந்து எதிர்க்கும் வல்லமையைப் பெற்றுத்தந்தது. சமூக நலன் கருதி தம் வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்த புரட்சிக் கவிஞர் இவர் என்றால் அது மிகையாகாது!

    நாமார்க்கும் குடியல்லோம்; நமனை அஞ்சோம்;
    நரகத்தில் இடர்ப்படோம்; நடலை இல்லோம்;
    ஏமாப்போம்; பிணியறியோம்; பணிவோம் அல்லோம்;
    இன்பமே எந்நாளும் துன்பம் இல்லை.

    ‘நான் யாருக்கும் அடிமையில்லை; எமனுக்கு கூட அஞ்ச மாட்டேன்…’ என்ற பொருள்படும் வகையில், “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனையஞ்சோம்” என்ற மறுமாற்றத் திருத்தாண்டகத்தில், அப்பர் பெருமானின் உயரிய இறுமாப்பு பல்லவப் பேரரசனையும் பணிய வைத்த சிறப்பைக் காணலாம்.

    அதாவது எவரும் தம்மைக் கட்டுப்படுத்தவோ, அத்து இடவோ முடியாது. எமனுக்கும் கூட அஞ்சமாட்டோம். எமக்கு மரணத்தைக் கண்டும் அச்சமில்லை. ஒருவேளை நரகத்திற்கே செல்ல நேர்ந்தாலும் யாம் அங்கே இடர் பட மாட்டோம். அதையே சொர்க்கமாக எண்ணவும் எம் மனம் அறியும். ஏமாற மாட்டோம். பிணியுற்றாலும், அதனால் துவண்டு, அடிபணிய மாட்டோம். இறையருளால், எமக்கு எந்நாளும் இன்பமேயன்றி துன்பம் என்பதே இல்லை.

    அப்பரடிகள், தருமசேனராக இருந்தபோது சூலைநோய் எனும் வயிற்று வலியால் மிகவும் துன்பப்பட்ட நேரத்தில்
    “ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோமல்லோம் இன்பமே ஒருநாளும் துன்பமில்லை..” என்று மன உறுதியோடு அந்த
    நிலையிலும் பூரண சரணாகதியுடன் இறை நம்பிக்கை கொண்டிருந்தவர்.

    பேரரசர் அலெக்சாண்டரின் அழைப்பையே ஏற்க மறுத்த ஒரு திகம்பரர் குறித்த வரலாறும் உண்டு. பின்னர் அம்மன்னரே தாமே நேரில் சென்று அத்திகம்பரரின் தரிசனம் பெற்றதாகவும் வரலாறு கூறுகின்றன.

    ஐயன் வள்ளுவனின் குறள் நெறியைப் பார்ப்போம்:

    குறள்:497
    அஞ்சாமை அல்லால் துணைவேண்டா எஞ்சாமை
    எண்ணி இடத்தால் செயின்

    செய்ய வேண்டியவைகளை குறைவில்லாமல் எண்ணித் தக்க இடத்தில் பொருந்திச் செய்தால், அஞ்சாமை அல்லாமல்
    வேறு துணையும் நாட வேண்டியதில்லை. அதாவது எந்த ஒரு செயலுக்கும் தம் திண்மை அன்றி வேறு ஒரு துணை வேண்டுவதில்லை.

    ஒரு ஜென் கதையைப் பார்ப்போமா..

    பேரரசன் ஒருவன் இருந்தான். இந்த உலகிலேயே தனக்கு இணை எவருமே இல்லாத மாபெரும் வீரன் தான் மட்டுமே என்று இறுமாப்புடன் இருந்து வந்தான். அவனைச் சுற்றி இருந்த ஒத்து ஊதும் கூட்டமும், புகழில் மயங்கிக் கிடக்கும் அரசனை எப்படியும் கவிழ்த்துவிட முடியும் என்ற பேராசையில் அவனை தகுதிக்கு மீறிய புகழ் போதையில் மயக்கி வைத்திருந்தனர். இதையறியாத அரசனும் ஒருவரையும் மதிக்காமல் ‘தான்’ என்ற அகந்தையில் திரிந்து கொண்டிருந்தான். நாட்கள் செல்லச் செல்ல, நண்பர்களும், சுற்றமும் விட்டு விலகிச் செல்ல ஆரம்பிக்க அரசனுக்கு ஏதோ ஒரு வெறுமை குடிகொள்ள ஆரம்பித்தது. அவனுடைய செயல்பாடுகளிலும் தொய்வு ஏற்பட ஆரம்பித்தது. ஒரு ஜென் துறவியைச் சந்தித்து ஆசி பெற்றால் தம் மனம் தெளிவடையும் என்று நினைத்த அரசன், அந்த ஊரில் இருந்த ஒரு ஜென் துறவியிடம் சென்று, தம் வீரதீர பராக்கிரமங்களையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லி, தமக்கு ஆசி வழங்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டான். ஆனால் அந்த அரசன் சொன்ன எதையும் காதில் வாங்கியதாகவே தெரியாதது போல் இருந்த ஜென் துறவி, ‘நான்’ செத்த பிறகு வா, இப்போது இந்த இடத்தை காலி செய்’ என்று மட்டும் சொன்னார். அந்த அரசனோ,

    ‘என்ன இது, நீங்கள் செத்த பிறகு வந்து நான் என்ன செய்வது’ என்று கேட்டான்.

    அப்போதும் அந்தத் துறவியார், ‘நான், செத்த பிறகு வா.. போ இங்கிருந்து’ என்றார்.

    அரசனும் மேலும் பல முறை கேட்டும், அவரிடமிருந்து இதைத் தவிர வேறு எந்த பதிலும் வரவில்லை. அரசன் உடனே கோபமாக வாளை உருவினான். சுற்றியிருந்த சீடர்களோ, அவரைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவருடைய நிலையை புரியச் செய்து, அந்த மகானிடம் அமைதியாகச் சென்று, பணிவுடன், ஆசி வழங்குமாறு கேட்குமாறு எடுத்துச் சொன்னார்கள். கோபம் சற்று குறைந்த அரசன், தன் நிலை உணர்ந்தவனாக பணிவாக, அந்தத் துறவியிடம் சென்று ஆசி வழங்கும்படி கேட்டான். அப்போதும் அவர் அதே பதிலை மட்டுமே கூறினார். ஆனால் அந்த அரசனுக்கு, ‘தான்’ என்ற அகந்தையை அழித்துவிட்டு வந்தால்தான் ஆசி பெற முடியும் என்பது தெளிவாகவே புரிந்தது!

    Share
  • அடியாரும் ஆன்மீகமும்! (1)

    பவள சங்கரி

    aaa

    ‘பெரிய புராணம்’ எனும் தெய்வீக நூலில், அடியார்களைப் பற்றிப் பாடும்போது சேக்கிழார் பெருமான்,

    கேடு மாக்கமுங் கெட்ட திருவினார்
    ஒடுஞ் செம்பொனு மொக்கவே நோக்குவார்
    கூடு மன்பினிற் கும்பிட லேயன்றி
    வீடும் வேண்டா விறலின் விளங்கினார்.

    குறைவதும் மிகுவதும் இல்லாத நிலைத்த ஐசுவரியத்தை உடையவர்கள், பிச்சைபுக்கு மண் ஓட்டையும் பசும் பொன்னையும் ஒன்று போலவே காண்பவர்கள். இறைவனை இதயக்கூட்டிலே கட்டி வைக்கும் அன்பு மேலீட்டினால் அவனை வழிபடும் பிறப்பு ஒன்றேயன்றி வீட்டையும் விரும்பாத வன்மையுடையார்.

    அதாவது, வறுமையை எவரும் வெறுப்பர்; செல்வத்தை அனைவரும் விரும்புவர். ஆயின் அடியவர்கள் இவ்வாறன்றி இவ்விரண்டு நிலையிலும் மனம் மாறாது ஒன்று போலவே நின்று தம்பணிசெய்து நிற்பர்.

    சிவனைத் தவிர வேறு சிந்தனையற்றவராய் தன் கொள்கையில் நிலைநின்றவராய் இருந்த தம் பக்தியியக்கத்தைச் சாதி வேறுபாடற்ற, பொருள் ஏற்றத்தாழ்வற்ற, ஒன்றே சிவம் என எண்ணுகின்ற மக்களைக் கொண்டதாக அமைக்க விரும்பியவர் அப்பரடிகள்.

    சாத்திரம் பலபேசும் சழக்கர்காள் கோத்திரமும்
    குலமும் கொண்டென் செய்வீர்
    பாத்திரம் சிவமென்று பணிதிரேல்
    மாத்திரைக்கு ளருமாற் பேறரே

    அறப்போராளியின் உன்னத தன்மையான, பகைவர்கள் தமக்குச் செய்யும் தீங்குகளைப் பொறுத்தலும் தீங்கு செய்த பகைவர்களுக்கு மனத்தாலும் தீங்கு செய்யாதிருத்தலும் தலையாயக் கடமையாகக் கொள்பவர்கள்.

    “எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்
    மாணாசெய் யாமை தலை” (குறள்-317)
    என்ற ஐயன் வள்ளுவனின் வாக்கின்படி நடந்து மக்களுக்கு பல நன்மைகளையும் செய்தவர்கள் அடியார்கள்.

    ஆனால் இன்று அனைத்துமே வணிக மயமாகிவிட்டது. ஆடிக்காற்றிலே அம்மியே பறப்பது போல இன்று பக்தியும் கூட வர்த்தகமாகிவிட்டது. விளம்பரமும், பிரச்சாரமும் வேண்டி நிற்கிறது.

    ஒரு ஜென் கதையைப் பார்ப்போம்;

    ஒரு ஜென் குரு தன் வழியே போய்க்கொண்டிருந்தவரை சீடர் ஒருவர், கட்டாயப்படுத்தி, மன்றாடி தன் இல்ல விருந்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். மிகப்பிரம்மாண்டமான விருந்து அது. செல்வச் சீமான்களின் படாடோபமான செயல்பாடுகளில் அரங்கமே பொன்னாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அத்தனை பெரிய விருந்தை தம் வாழ்நாளில் அதுவரைக் காணாதவர், கண்ணிமைப்பதையும் மறந்து பிரம்மிப்பாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட வரவேற்பிலும், மரியாதையிலும் ஒரு கணம் தம்மை மறந்துதான்விட்டார். விருந்துபச்சாரம் முடிந்தவுடன், அவருக்காகக் காத்திருந்த தம் அடியார்களைச் சந்திக்கச் செல்லாமல் விரைவாக எங்கோ சென்று கொண்டிருந்தவரைத் தொடர்ந்து சென்ற அவருடைய அடியார்களிடம், தாம் குருவாக இருக்கும் தகுதியை இழந்துவிட்டதாகக் கூறி, மீண்டும் ஒரு குருவிடம் சென்று பத்து ஆண்டுகள் மாணவராக பாடம் பெற்று, அதன் பிறகே மற்றவர்களுக்கு குருவாக பாடம் கற்பித்தாராம்….

    Share
  • நிலை மாறும் உலகில்……..

    பவள சங்கரி

    வண்டியும் ஒருநாள் ஓடத்தில் ஏறும். ஓடமும் ஒருநாள் வண்டியில் ஏறும் என்பது இதுதானோ!!

    images (2)

    ஒரு காலத்தில், இந்தியா உள்பட தெற்காசிய கண்டத்தில் உள்ள பல நாடுகளை பிரிட்டன் ஏகாதிபத்தியம் அடிமைப்படுத்தி வைத்திருந்தது. இன்று நிலைமையைப் பாருங்களேன்…. இதைச் சாத்தியமாக்கிய அத்துனை இந்தியர்களுக்கும் உளமார்ந்த பாராட்டுகள்!

    இந்திய கோடீசுவரர்கள் அனைவரும் பிரிட்டனில் வீடு மனை விற்பனைத் துறையில் முதலீடு செய்வதில் அதிக ஆர்வமுடன் உள்ளனர். பிரிட்டனில் ஆடம்பர பங்களா வாங்குவதற்காக, அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இந்தியர்கள் சார்பில் ரூ.12 ஆயிரம் கோடி முதலீடு செய்யப்பட உள்ளது’ என, உலகின் முன்னணி வீடு மனை வர்த்தக நிறுவனமான ஜோன்ஸ் லாங் லாசல்லா நடத்திய ஆய்வில் தெரிவித்துள்ளது. இந்தியாவில் கோடீசுவரர்கள் எண்ணிக்கை வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி சராசரியாக ஆண்டுக்கு 7.3 சதவீதமாக உள்ளது. இதனால், புதிய பணக்காரர்கள் உருவாகி வருகின்றனர். உலகின் பெரும் கோடீசுவரர்கள் பட்டியலில் இந்தியாவின், இலண்டன்வாழ் லட்சுமி மிட்டல், முகேஷ் அம்பானி மற்றும் அனில் அம்பானி ஆகியோர் இடம் பெற்றுள்ளனர். இந்திய கோடீசுவரர்கள் அனைவரும் பிரிட்டனில் வீடு மனை விற்பனை (ரியல் எஸ்டேட்) துறையில் முதலீடு செய்வதில் அதிக ஆர்வமுடன் உள்ளனர். பிரிட்டனின் லண்டன் உள்ளிட்ட முக்கிய நகரங்களில் ஆடம்பர பங்களாக்களை வாங்கவும் திட்டமிட்டுள்ளனர். இதன்படி சராசரியாக, அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் இதற்காக இந்தியர்கள் சார்பில் ரூ.12 ஆயிரம் கோடிக்கும் அதிகமான தொகை முதலீடு செய்யப்பட உள்ளது.

    உலக பணக்காரர்கள் அதிகம் உள்ள நாடுகள்குறித்த விவரத்தை ஹூரன் குளோபல் ரிச் அறிக்கை வெளியிட்டுள்ளது. 2014-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் கோடீசுவரர்கள் எண்ணிக்கை 97 ஆக உயர்ந்தது. பல வருடமாக 3 வது இடத்தில் இருந்த உருசியாவை, இந்தியா இந்த வருடம் 4-ஆம் இடத்திற்கு தள்ளி உள்ளது. உலகத்தில் இருக்கும் பாதி கோடீசுவரர்கள் அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவில் தான் உள்ளனர் என இந்த ஆய்வு அறிக்கை தெரிவித்துள்ளது. மேலும் இந்தியா கோடீசுவரர்கள் அதிகம் கொண்ட நாடுகளின் பட்டியலில் முதல் முறையாக முதல் 3வது இடத்திற்கு வந்துள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது!

    “நம் நாட்டு அரசியலில் தற்போது பிரிட்டிஷ் இந்தியர்கள் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவர்கள் மேலும் அதிக அளவில் நாடாளுமன்ற மேலவை, கீழவை ஆகியவற்றிலும் அரசிலும் இடம்பெறுவதைக் காண விரும்புகிறேன். பிரிட்டனுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலான உறவை மேம்படுத்தத் தேவையான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் தொடர்வோம். இது வலுவான உறவாகும். நமது பொருளாதார உறவுகள் குறித்து இரு தரப்பிலும் ஆர்வம் காணப்படுகிறது. இதர ஐரோப்பிய நாடுகள் அனைத்திலும் மேற்கொள்ளும் முதலீட்டை விட, பிரிட்டனில்தான் இந்தியா அதிக அளவில் முதலீடு செய்கிறது. அதே போல், இந்தியாவில் அதிக அளவில் முதலீடு செய்யும் 3 நாடுகளில் ஒன்றாக பிரிட்டன் விளங்குகிறது” – 2013 நவம்பரில் பிரிட்டன் பிரதமர் கேம்ரூன் அவர்களின் அறிக்கை இது.

    Share
  • அவர் ஏன் பெருந்தலைவர்?

    பவள சங்கரி

    இன்று பெருந்தலைவர் காமராசர் பிறந்த நாள். அவர் ஏன் பெருந்தலைவர்?

    kamaraj-lalbahardur

    தன் தாய்க்கு மாதம் 120 ரூபாய் சாப்பாட்டு செலவிற்குக் கொடுப்பாராம். ஒரு முறை அவருடைய தாயார், மகனிடம், செலவிற்கு பணம் போதவில்லை கொஞ்சம் சேர்த்து கொடுக்கும்படி கேட்டாராம். ஆனால் நம் தலைவரோ முடியாது என்று மறுத்துவிட்டாராம். முதல் அமைச்சரின் தாயார் என்பதால் அடிக்கடி அவரைக் காண வருபவர்களுக்கு காபி, தேநீர் கூட கொடுக்க முடியவில்லையே என்று அன்னை வருந்தியிருக்கிறார். அப்போது காமராஜரைப் பார்த்து அவருடைய நண்பர் ஒருவர், ‘நீங்கள்தான் சம்பளம் வாங்குகிறீர்களே. அதையெல்லாம் என்ன செய்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்க, அவரும் உடனே, ‘என் தாயாருக்கு சாப்பாட்டு செலவுக்கு பணம் அனுப்பி வைக்கிறேன். என்னுடைய சாப்பாட்டு செலவுகள் போக, அடிக்கடி கட்சி வேலைகளுக்காக புதுடெல்லிக்குப் போவதால், சம்பளப் பணம் செலவழிந்து போகிறது. முதலமைச்சராகப் போனால் மட்டும்தான் அரசாங்கச் செலவு. நம் கட்சி வேலைகளுக்காகப் போனால் என் சொந்தப் பணத்திலேதான் சென்று வருகிறேன்’ என்று பதில் வந்துள்ளது. எத்தனை பெருந்தன்மை! இவரல்லவோ சிறந்த தலைவர்!

    Share
  • அறிந்துகொள்வோம்!

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மன்னுயிர்க்கெலாம் அன்பு செய்த மாமனிதர் – ஆல்பர்ட் சுவைட்சர்

    ஜெர்மனியிலுள்ள கய்சர்பர்க் (Kayserburg) எனும் கிராமத்தில், சனவரி 14, 1875-இல், தேவாலயத்தில் கிராமபோதகராய்ப் பணிசெய்துவந்த (the local Lutheran-Evangelical pastor) ஒருவரின் மகனாய்ப் பிறந்தவர் ஆல்பர்ட் சுவைட்சர் (Albert Schweitzer) எனும் பெருமகனார்.

    மெய்யறிவாளர், மதபோதகர், இசைத்துறை வல்லுநர், புகழ்பெற்ற மருத்துவர் இப்படிப் பன்முக ஆற்றலளாராய் மிளிர்ந்த சுவைட்சர், மன்னுயிர்பால் நேயம் கொண்ட மாமனிதராய்த் திகழ்ந்து மன்பதையில் அழியாப் புகழ்பெற்றவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    Albert_Schweitzerஇளவயது முதலே இரக்ககுணம் நிரம்பப் பெற்றவராக விளங்கிய சுவைட்சர், மக்களிடத்தும் உயிருள்ள அனைத்துப் பொருள்களிடத்தும் அன்புகாட்ட வேண்டும் எனும் கொள்கையைக் கொண்டவராய் விளங்கினார். ஒவ்வொரு நாளும் தான் உறங்கப்போகும்முன் செய்யும் வழிபாட்டில், “மூச்சுவிடுகின்ற எல்லா உயிர்களையும் ஆண்டவரே நீர் காப்பாற்றி அருள்க! தீமையினின்று அவற்றைக் காப்பாற்றுக! அவை அமைதியோடு உறங்கட்டும்!” என்று வேண்டிக்கொண்ட பின்பே உறங்கச் செல்வதைத் தன் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தாராம்.

    இசை, வேதாகமம் போன்ற துறைகளில் தேர்ச்சிபெற்றிருந்த அவர், பின்பு மெய்ந்நூலிலும் (theology) முனைவர் பட்டம்பெற்று, ஜெர்மனியின் ஸ்டார்ஸ்பர்க் (Strasbourg) பல்கலைக்கழகத்தில் சில ஆண்டுகள் மெய்ந்நூலியல் விரிவுரையாளராய்ப் பணியாற்றியபின், அங்குள்ள சமயக் கல்லூரி ஒன்றில் முதல்வராய்ப் பணிபுரிந்திருக்கின்றார்.

    சமயநூற் கல்வி, இசைநூற் கல்வி, மெய்ந்நூற் கல்வி என்று பலவற்றிலும் தேர்ச்சிபெற்றுப் புகழோடு திகழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும் இவற்றால் சுவைட்சர் மனநிறைவு கொண்டாரில்லை. பிறருக்கு உழைக்கவேண்டும் எனும் எண்ணம் கொண்ட அவர்மனம் அதற்கான வழிகள் குறித்தே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தது.

    அவ்வேளையில், ’உறங்கும் நோயால்’ (sleeping sickness) ஆப்பிரிக்க மக்கள் மிகுந்த இடர்ப்பட்டு நூற்றுக்கணக்கில் இறந்துகொண்டிருப்பதை அறிந்து மிகுந்த வருத்தமுற்றார் அவர். அம்மக்களின் துயர்துடைப்பதே தன் வாழ்வின் இலட்சியம் என்றெண்ணியவர், தன் கனவு மெய்ப்பட 1906-ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஸ்டார்ஸ்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவத்துறை மாணாக்கராய்ச் சேர்ந்துவிட்டார்.

    ஏழாண்டுகள் அத்துறையில் பயின்று மருத்துவராய்த் தகுதிபெற்றார். தன் முப்பத்தேழாவது வயதில் ஹெலன் பிரஸ்லௌ (Helen Bresslau) எனும் பெண்மணியை மணந்தார் சுவைட்சர். இருவரும் கருத்தொருமித்த காதலராய் விளங்கினர். ஆப்பிரிக்காவிற்குச் சென்று மக்களுக்குச் சேவை செய்யவேண்டும் எனும் சுவைட்சரின் எண்ணத்திற்கு ஹெலன் பெரிதும் துணைநின்றார். ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள லாம்பரின் (Lambarene) எனும் குன்றுகள் நிறைந்த பகுதிக்குத் தன் மனைவியோடு கப்பலில் பயணம் மேற்கொண்ட சுவைட்சர், இயற்கைச் சீற்றங்கள் பலவற்றைக் கடந்து அவ்விடத்தை அடைந்தார். குன்றுகள் நிறைந்த அப்பகுதில் குன்றாத மனவுறுதியோடு ஏழைமக்களுக்குத் தொண்டு செய்யத் தொடங்கினார்.

    ஐரோப்பா கண்டத்தில் வெள்ளை இனத்தில் பிறந்த அவர் ஆப்பிரிக்கக் கறுப்பினத்தவரின் நோய்களை குணப்படுத்தி அவர்தம் வாழ்க்கையில் புத்தொளி பாய்ச்ச விழைந்ததை எண்ணுகையில், ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ எனும் புறநானூற்று வரிகளின் உதாரண மனிதராய் அவர் திகழ்ந்திருப்பது தெற்றெனப் புலப்படுகின்றது.

    ’உயிர்கள் தொழத்தக்கவை’ எனும் உறுதியான எண்ணங்கொண்ட அவர், மனிதர்கள் வாழ்வதற்கு ஆசைப்படுவதுபோலவே பிற உயிர்களும் ஆசைப்படுகின்றன என்பதைக் கண்டார். அனைத்து உயிர்களையும் பாதுகாப்பதில் அளவிலா ஆவல் கொண்டார். சுவைட்சரின் உயிரிரக்கம், நம் இராமலிங்க வள்ளலின் சீவகாருண்யக் கோட்பாட்டோடு ஒப்பிடத்தக்கதாகும்.

    லாம்பரீனில் அவர் பணிசெய்துகொண்டிருந்த நேரத்தில் முதல் உலகப்போர் மூண்டது. அவரால் தொடர்ந்து அங்கே மருத்துவப் பணி செய்யமுடியாத சூழல் ஏற்பட்டதால் வேதனையோடு தன் சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பினார். மருத்துவத்துறையை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு தத்துவ போதகராகவும் இசை ஆசிரியராகவும் அவர் மீண்டும் பணிபுரிந்துவந்த வேளையில், சுவீடனில் சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்துவதற்கு அவருக்கு அழைப்பு வந்தது. அதனால் உற்சாகம் கொண்ட சுவைட்சர், ”மரப்பெட்டியினுள்ளே மறைந்து கிடக்கும் காசு போன்ற என்னை மக்கள் மறக்கவில்லை” என்று தனக்குத்தானே கூறி மகிழ்ந்தார்.

    சில ஆண்டுகளில் சுவிட்சர்லாந்திலுள்ள சூரிச் பல்கலைக்கழகம் (Zurich University) அவருக்கு ’கவுரவ டாக்டர் பட்டம்’ அளித்துச் சிறப்பித்தது. அதைத்தொடர்ந்து, ’பழைய காட்டோரத்தில்’ (On the edge of the primeval forest) எனும் பெயர்கொண்ட அவருடைய நூலொன்று வெளியாகிப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதோடு பல மொழிகளிலும் அறிஞர்களால் மொழிபெயர்ப்புச் செய்யப்பட்டது. ’நாகரிகமும் அறமும்’ (civilization and ethics) எனும் அவரின் மற்றொரு நூல் 1923-ஆம் ஆண்டு வெளியானது. அந்நூலில், “மனிதர்களின் நாகரிகம் பாழாகிக்கொண்டிருப்பதைத் தடுக்கவேண்டுமானால் ‘உயிர்களின் தொழுதகைமை’ (reverence for life) என்ற அறவுள்ளத்தால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும்” என்று தெளிவாய்க் குறிப்பிட்டிருந்தார் சுவைட்சர்.

    மனக்கட்டுப்பாட்டில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த சுவைட்சர், ”மனம் சென்றவிடத்திலெல்லாம் அதனை விட்டுவிடுதல் கூடாது என்றும் அதனைத் தீயதிலிருந்து நீக்கி நல்லதன்கண் கொண்டு செலுத்துதல் வேண்டும்” என்றும் விளம்பினார்.

    சென்ற இடத்தாற் செலவிடாத் தீதொரீஇ
    நன்றின்பால் உய்ப்ப தறிவு
    எனும் தெய்வப்புலவரின் பொய்யாமொழி ஈண்டு நினைவுகூரத்தக்கது.

    ’மக்கள் தொண்டே மகேசன் தொண்டு’ எனும் அற்புளத்தோடு பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த சுவைட்சருக்கு 1953-ஆம் ஆண்டு வரவேற்புப் பதக்கம் (Welcome Medal) எனும் பெரும்பரிசும் பணமுடிப்பும் அளிக்கப்பட்டன. அப்பணம் முழுவதையும் ஆப்பிரிக்கப் பெருநோயாளிகளின் (தொழுநோய்) சிகிச்சைகளுக்காகவே செலவிட்டார் அம்மாமனிதர். சமுதாயத்தால் அருவருப்போடு ஒதுக்கப்பட்ட, அங்கம் அழுகிப்போன தொழுநோயாளிகளுக்கு மருத்துவம் செய்து அவர்களின் தொழத்தக்க தெய்வமாக விளங்கினார் சுவைட்சர். அவருடைய அருந்தொண்டைப் பாராட்டும் வகையில் 1952-ஆம் ஆண்டு அவருக்கு நோபல் சமாதானப்பரிசு (Noble peace prize) வழங்கப்பட்டது.

    வயது முதிர்ந்த நிலையிலும் மக்கள் சேவையை நிறுத்தாத அம்மனிதருள் மாணிக்கம், அற்றார்க்கொன்று ஆற்றுவதிலேயே தன் உள்ளத்தைச் செலுத்தினார். அவரின் மகத்தான பணிகளை அறிந்த எலிசபெத் மகாராணியார் அவருக்கு ’Order of Merit’ எனும் சிறந்ததொரு பட்டத்தை 1965-இல் அளித்து மகிழ்ந்தார்.

    பல்வேறு நாடுகளுக்கும் சென்று சொற்பொழிவாற்றும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்த சுவைட்சர், தம் பொழிவுகளில் கூறிய அறக்கருத்துக்கள் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டியவை ஆகும். ”பெருங்குடி மக்களாய்ப் பிறந்தவர்கள் பணியொன்றும் செய்யத் தேவையில்லை; பணியாற்றப் பிறந்தவர்கள் இழிகுடி மக்களே ஆவர்” என்று கிரேக்க அறிஞர்கள் பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில் போன்றோர் கூறிய கருத்துக்களைக் கடுமையாக எதிர்த்த சுவைட்சர், உயிர்களுக்குள் பிரிவினையும் வேறுபாடும் கூடாது என்று வலியுறுத்திப் “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” எனும் வான்புகழ் வள்ளுவரின் கருத்தைப் பரப்புரை செய்திருப்பது போற்றுதலுக்குரியது.

    ’தமக்கென்றே உழைத்துக்கொண்டிராமல் பிறர்க்காகப் பாடுபடுவோரால்தான் உலகம் உயர்வடையும்’ என்பதையே தன் வாழ்வின் தலையாயக் கொள்கையாய்க் கொண்டிருந்தவர் சுவைட்சர்.
    ”தமக்கென முயலா நோன்தாள்
    பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மையானே”
    என்ற புறப்பாட்டின் வரிகளும் இதைத்தானே செப்புகின்றன.

    சுவைட்சரின் பேச்சுக்கள் அவர் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழுந்தவை; ஆகவே அவைப் பிறர் உள்ளத்தை எளிதில் தொடுவனவாயின. நாள்தோறும் பிறர்க்கு உழைப்பதையே கடமையாய்க் கொண்டிருந்த சுவைட்சரைப் பார்த்து அவர் மனைவி ஒருநாள், “எவ்வளவு நாட்களுக்கு இப்படி ஊருக்காகவே உழைத்துக்கொண்டிருக்கப் போகிறீர்கள்?” என்று வினவியதற்கு, “என் மூச்சு உள்ளவரையில்” என்று புன்னகையோடு பதிலளித்தாராம் சுவைட்சர். இவரன்றோ பேராண்மையாளர்!

    திருக்குறள்பால் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்ட சுவைட்சர், ”வாழ்வுக்குரிய அன்பு நெறியையும்,  உயர்ந்த ஞானத்தையும் புகட்டும் ஒப்பற்ற நூல் திருக்குறள்; இதுபோன்றதொரு நூல் உலக இலக்கியத்தில் வேறெங்குமே இல்லை” என அறுதியிட்டு உறுதிபட உரைத்துள்ளார்.

    ”மனித நாகரிகம் என்பது ஆடம்பரங்களில் இல்லை; அஃது ஆன்ம வளர்ச்சியில் இருக்கின்றது” என்று முழங்கிய அப்பேரறிஞர், ஒல்லும் வாயெல்லாம் வினையாற்றிய பேரருளாளரும் ஆவார். பொறிகளைக் கையாளுவதில் மக்களுக்கிருக்கும் ஆர்வம், நல்ல நெறிகளைக் கைக்கொள்வதிலும் இருத்தல் அவசியம் என்றார்.

    தன் வாணாளின் கடைசி நிமிடம்வரைப் பிறருக்காகவே வாழ்ந்து மறைந்த மகாத்மாவான சுவைட்சரின் வாழ்க்கையும், அவரின் அறவுரைகளும் நாமனைவரும் படித்துப் பின்பற்றவேண்டியவை.

    Share
  • தல விருட்சம்

    பவள சங்கரி

    201411241735412096_TreeShiva_SECVPF

    அனைத்து கோவில்களிலும் தல விருட்சம் என்று இருக்கிறதே. அதன் தாத்பரியம் என்ன என்று தெரியுமா? ஆதி காலத்தில் நம் முன்னோர்கள் காடுகளில் குடில் அமைத்து கூட்டமாக வாழ்த்து வந்தனர். பெரிய கட்டிடங்கள் எல்லாம் இல்லை. அந்த காலத்தில் மரத்தினடியில் இறை உருவை எழுந்தருளச் செய்து வழிபட்டு வந்தனர். பின்னர் நாகரீக வளர்ச்சியில், காடுகள், நாடு, நகரமாகவும் மாறி, கட்டிட அமைப்புகளும் உருவாக ஆரம்பித்தன. பிரம்மாண்டமான ஆலயங்களும் உருவாயின. மரத்தடியில் இருந்த தெய்வச் சிலைகள் ஆலயங்களில், மூலத்தானத்தில் வைக்கப்பட்டபோது, ஆண்டவனுக்கு அடைக்கலமான மரங்கள் தல விருட்சங்களாக பாதுகாக்கப்பட்டு வருவதாக ஐதீகம்…. சுவையான தகவல் அல்லவா?

    சிவன் கோவிலில் பெரும்பாலும் வில்வ மரங்களே தல விருட்சமாக இருக்கும்.

    Share
  • உடலியல் உளவியல் அராஜக அரசியல்

    — எஸ். வி. வேணுகோபாலன்.

     

    யோகாவை முன்னெடுக்கும்
    உடலியல் உளவியல் அராஜக அரசியல்

     

    modi doing yogaஉடலினை உறுதி செய் என்றார் மகாகவி பாரதி. ‘உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே’ என்ற சித்த மரபில் அவரது புதிய ஆத்திச்சூடியில் வந்து விழுந்த வாக்கு அது. சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம் என்பது காது அறுந்து விழும் வண்ணம் பெரியோர்கள் நமக்குச் சொல்லிச் சென்றது. நாம் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கையளித்துக் கொண்டிருப்பது. உடற்பயிற்சி என்பது தொடக்கநிலை பள்ளிக்கூடங்களிலிருந்தே சொல்லித் தரப்படும் ஒரு முக்கியமான வளர்ச்சி சூத்திரம்.

    எல்லாவற்றையும் விற்பனைப் பொருளாக்கிக் கொண்டிருக்கும் நவீன தாராளமய பொருளாதாரத்தின் காலத்தில், குழந்தைகளே, நமது அடுத்த பாடம், யோகா என்று கரும்பலகையில் எழுதிப் போடுகிறார் நாட்டின் பிரதமர் நரேந்திர மோடி. உடனே அமைச்சரவை, அதிகார வர்க்கம், தொடர்புள்ள மற்றும் தொடர்பே இல்லாத துறைகள், ஊடக அலைவரிசைகள், வரிசையில் நிற்கும் ஊதுகுழல்கள் எல்லாம் மைதானத்திற்கு விரட்டுகின்றனர் மக்களை.

    தலைநகரில் நீண்டகாலம் தடை செய்து வைத்திருந்த ராஜ்பாத் எனப்படும் ராஜபாட்டையில் ஜூன் 21 அன்று காட்சிப்படுத்தப் படுகிறது யோகா பயிற்சி. ‘நமது பாரம்பரியக் கலை, நமது ஆன்மிக மரபு, நமது புனித பயிற்சி, இதோ, சர்வதேச அளவில் கொண்டாடப்படுகிறது’ என்ற உற்சாகக் கூச்சல்களோடு திரை விழுகிறது. எல்லாம் அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போகலாம் என்று வழக்கம்போல் மீள்கிறது எதையோ தேடிப்போன சமூகம்.

    யோகாவுக்கு இப்போது என்ன வேலை என்று ஒருவர் கேட்டல், ஏன், யோகா செய்தால் உடம்புக்கு லாபம்தானே எதற்கு விதண்டாவாதம் என்கிறது வேறொரு குரல். யோகாவை மதக் கண்ணோட்டத்தில் நாங்கள் அறிமுகப் படுத்துவோம், மதக் கண்ணோட்டம் இன்றிப் பார்க்க உங்களுக்கு அறிவில்லையா என்றும் கேட்கப்படுகிறது.

    யோகா என்பது வெறும் உடற்பயிற்சி அல்ல என்பதை, யோகா நிபுணர்களே உரத்த குரலில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றனர். யோகாவின் அடிப்படைக் கூறுகளாகப் பேசப்படும் எட்டு அம்சங்களில் ஒன்றுதான் உடற்பயிற்சி. அதையும் இப்படி ஊரைக் கூட்டிவைத்துக் கொண்டு மேடையில் இருந்து கற்பித்துப் பயிற்சி கொடுப்பது அதன் இயங்கியல் விதிக்கே புறம்பானது என்ற அவர்களது கூற்றும், ஜூன் 21 எழுப்பப்பட்ட கூச்சலில் அமுங்கிப் போனது.

    நாம், யோகாவைப் பற்றி இப்போது விவாதிக்கப் போவதில்லை. அதை நிபுணர்கள் பார்த்துக் கொள்ளட்டும். யோகா கலையைக் குறித்தோ, உடற்பயிற்சி குறித்தோ பொதுவாக யாரும் மாறுபட்டுப் பேசப் போவதுமில்லை. சங் பரிவாரத்தின் நோக்கமும் யோகா இல்லை. இன்று காவிக் கூடாரம் கையில் எடுத்திருக்கும் உடலியல் உளவியல் அரசியல் விஷயங்களைத் தான் நாம் உற்று நோக்க வேண்டி இருக்கிறது.

    அதற்குமுன் வரலாற்றின் இரண்டு முக்கிய செய்திகளைப் பார்ப்போம். ஒன்று சர்வாதிகாரி இட்லர் தொடர்பானது. இரண்டாவது, முசோலினி குறித்தது. அழித்தொழிப்பு கொள்கையையும், கோட்பாட்டையும் தனது அடிப்படை இயக்குவிசையாகக் கொண்டிருப்பது ஆர் எஸ் எஸ். இந்த அமைப்பை நிறுவியவர்கள், வளர்த்தெடுத்தவர்கள் ஆகியோர், வரலாற்றில் படு பயங்கரங்களை நிகழ்த்தியவர்களாக பேசப்படும் இந்த இரண்டு பேரின் தத்துவங்களால், நடைமுறை அரசியலால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள் என்பதை பல அறிஞர்கள் தொடர்ந்து அம்பலப்படுத்தி வந்துள்ளனர்.

    ஜெர்மனியில் நாசிசத்தைப் பரப்பிய இட்லர், சாதாரண மக்களை, குறிப்பாக இளைஞர்களைக் கவர்ந்து இழுக்கக் கையாண்ட அம்சம், உடற்பயிற்சி. உடற்பயிற்சியின் வேகக் கற்பித்தலின் ஒரு கட்டத்தில், இளைஞர்களிடையே இனவாத நஞ்சைக் கலந்து ஊட்டினான் இட்லர். இனவெறிக்கு அவர்களைத் தூண்டினான். யூதர்களுக்கு எதிராக இரத்த அணுக்களே கொதித்தெழும் வண்ணம் ஜெர்மானிய இளைஞர்களைத் திரட்டியது நாஜிக் கொள்கை. இட்லரின் சின்னம் தங்களது ஸ்வஸ்திகா சின்னத்தை ஒட்டியது என்று பேசிக் கொள்ளும் சங் பரிவாரம், இட்லர் வைத்த வணக்கம் போன்றே தங்களது வணக்கம் வைக்கும் முறையையும் வைத்திருக்கிறது. ஆரிய இரத்தம், ஆரிய இனம் இவையே தூய்மையானது என்று இவற்றின் பெருமையைத் தாங்களும் கொண்டாடிக் கொள்ளும் வழக்கத்தை ஆர் எஸ் எஸ் கைக்கொள்கிறது.

    இத்தாலியின் ஃபாசிசக் கொள்கையாளன் முசோலினியும் உடற்பயிற்சியைத் தான் முன்னெடுத்தான். ஆர் எஸ் எஸ் இயக்கத்தை நிறுவிய கேசவ் பலிராம் ஹெட்கேவாருடைய நெருங்கிய நண்பர் பி எஸ் மூஞ்சே, இத்தாலி உள்ளிட்ட நாடுகளுக்கு விஜயம் செய்தார். மார்ச் 19, 1931 அன்று நேரடியாக முசோலினியை சந்தித்து உரையாடியதைத் தனது நாட்குறிப்பில் பதிவு செய்திருக்கிறார். தங்களது தேசத்தில் இப்படியான ஒரு இராணுவப் பயிற்சி முறையைத் தங்களது தொண்டர்களுக்குத் தர இருப்பதாக அவரிடம் சொல்லிவிட்டு வந்திருக்கிறார். மூஞ்சே என்று குறிப்பிடுகிறார் வரலாற்று ஆய்வாளர் ஏ ஜி நூரானி.

    உடற்பயிற்சி என்பது இங்கே உடலைப் பேணிக் காத்தல் என்பதைக் கடந்து ஓர் அணிதிரட்டலைக் குறிக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். எந்த மாதிரியான நோக்கத்தைக் கொண்டது இந்த அணிதிரட்டல் என்பதைத் தனியே விளக்க வேண்டியதில்லை.

    உடற்பயிற்சியை ஏற்கெனவே தங்களது ஷாகா (ஷாகா என்றால் கிளை) நிகழ்ச்சி நிரலில் வைத்திருக்கும் ஆர் எஸ் எஸ், இப்போது யோகா என்ற பெயரில் ஒரு சமூக அங்கீகாரத்தோடு இந்த அணி திரட்டலுக்கான ஒத்திகை பார்க்கிறது. ஆன்மீக அடிப்படையைச் சொல்லி அதை அரங்கேற்றும் இந்த வேலையில், இந்து மதத்தைச் சாராதவர்கள் வந்தாலும், வராவிட்டாலும் அவர்களுக்கு கவலை இல்லை. வராது போனால், இன்னும் வசதி அவர்களுக்கு.

    மதரீதியான ஒரு படையைத் திரட்டும் தங்களது உள்நோக்கத்திற்கு உகந்த முறையிலான ஒரு பயிற்சியை, மிக சாதுரியமான முறையில் சர்வதேச தினம் என்கிற கூச்சலை எழுப்பி நாடு முழுவதும் ஒரே நாளில் மக்களை இதில் ஈடுபடுத்தும் நோக்கத்தை பா ஜ க அனாயாசமான முறையில் நிறைவேற்றிக் கொண்டுள்ளது.

    அடுத்து கவனிக்க வேண்டியது, வாழும் கலை, யோகா பயிற்சி என்று மிகப் பெரிய வர்த்தக உலகைக் கட்டியாளும் நபர்கள் திடீரென்று பன்மடங்கு உற்சாகத்தோடு சர்வதேச யோகா தினத்தையொட்டி தங்களது கடைகளை விரிக்கத் தொடங்கியதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். உங்களுக்கு யோகா தெரியுமா தெரியாதா என்ற சாதாரண கேள்விக்குப் பின்னால், கணக்கிட முடியாத அளவு காசுக்கான அடிக்கோல் இடப்படுகிறது. விலை போட்டு அறியாத படி கார்பொரேட் சாமியார்கள் தங்களது பரவசமிக்க யோகா முகாம்களை இதோ கடை விரிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.

    yogisசர்வதேசக் கிளைகளை அவர்கள் ஏற்கெனவே வைத்திருக்கின்றனர். ஆனால் இந்தப் பயிற்சிகளின் உடலியல், உளவியல் நோக்கம் என்ன என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். எதையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தாதே, உன் வாழ்க்கையின் பிரச்சனைகள் உன்னிலிருந்து புறப்படுபவை, உன்னைத் திருத்திக் கொள், உனது எண்ணங்களே எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை காரணம் என்று மெல்ல மெல்ல போதனைகளை பயிற்சிக்கு வருவோர் ஏற்கும் வண்ணம் மிக நுட்பமாக இந்த வேலைகள் கட்டமைக்கப்படுகின்றன.

    நவீன தாராளமயம், மனிதர்களை ஒற்றை ஒற்றை ஆட்களாகப் பிரிக்கிறது என்கின்றனர் சமூக விஞ்ஞானிகள். இது குறித்து பொருளாதார மேதை பிரபாத் பட்நாயக் விரிவாக எடுத்துச் சொல்வதுண்டு. உலகமயத்தின் தீங்குகளுக்கு எதிராகத் திரண்டெழ வேண்டிய மனிதத் திரளை இப்படி மழுங்கடித்துத் தங்கள் விதியென்று எல்லாக் கொடுமைகளையும் தின்று செரிக்கப் பழக்கும் மோசடி ஏற்பாடுதான் இந்த ஜகஜ்ஜால கில்லாடி காவியுடை சாமியார்களது பயிற்சி மையங்கள்.

    ஜூன் 21 கொண்டாட்டம், இத்தகைய தகிடுதத்த ஆசாமிகளுக்கு ஒரு சமூக மதிப்பை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது. மத்தியில் ஆட்சியில் இருக்கும் சங் பரிவாரம் சர்வதேச தினமாக யோகா தினத்தை ஐ நா அவையில் தீர்மானம் நிறைவேற்ற வழிவகை செய்தார் என்று நரேந்திர மோடியைக் கொண்டாடுவதன்பின் இத்தனை அராஜக சிந்தனை இயங்குகிறது.

    மூன்றாவது அம்சம் இன்னும் ஆபத்தானது. அதை, நரேந்திர மோடி அரசு மிகத் திறமையாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் திசை திருப்புதல்.

    ஒரு பக்கம் மோடியின் ஓராண்டு ஆட்சியை எடை போட்டு எழுதிக் கொண்டிருந்த ஊடகங்கள், கொடுத்த வாக்குறுதிகள் எந்த அளவுக்குக் கை கழுவப்பட்டன என்பதைப் பேசிக் கொண்டிருந்த பத்திரிகைகள் அந்த அலசலை அப்படியே ஓர் ஓரத்தில் எடுத்துப் போட்டுவிட்டு, ஜூன் 21 சர்வதேச யோகா தினத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்து விட்டன. நீ யோகாவை ஆதரிக்கிறாயா, எதிர்க்கிறாயா இதுதான் இப்போதைய விவாதப் பொருள். யோகா ஆன்மிக விஷயமா, உடற்பயிற்சி விஷயமா இதுதான் இப்போதைய விவாதக் களம். யோகாவை மத ரீதியாகப் பார்ப்பது யார் – இந்துக்களா, இஸ்லாமியரா, கிறித்துவரா என்பதுதான் இப்போதைய ஊடக அலசல்.

    நவீன தாராளமய பொருளாதாரக் கொள்கையை, பொதுத் துறையைச் சீர்குலைக்கும் சீர்திருத்தங்களை, இயற்கை வளங்களை பன்னாட்டு மூலதனத்தின் வேட்டைக்குத் திறந்து கொடுக்கும் சட்ட திருத்தங்களை, தொழிலாளர் நலனை ஒட்டுமொத்தமாகக் காவு கொடுக்கத் துடிக்கும் திருவிளையாடல்களை முந்தைய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசைக் காட்டிலும் வேகமாக நிறைவேற்றி வருகிறது தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு. தன்னை விட சிறந்த விற்பனை பிரதிநிதி நரேந்திர மோடி என்று மன்மோகன் சிங் மனதார வாழ்த்தி சான்றிதழ் வழங்கி இருப்பதைக் காட்டிலும் வேறென்ன ஆதாரம் வேண்டும்!

    பகவத் கீதை தேச நூலாக அங்கீகரிக்கப் படவேண்டும் என்கிறார் அமைச்சர் ஒருவர். இந்துத் தாய்மார்கள் பத்து குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறான் துறவி என்று சொல்லிக் கொள்பவன் ஒருவன். இந்த அராஜகத்தைக் கண்டிப்பதற்குப் பதில் அதன் மீது விவாத மேடை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன ஊடகங்கள். மாட்டுக் கறியைத் தடை செய்துவிட்டால், ஒரு மாதத்திற்கு அது சரியா, தவறா என்ற விவாதத்தைத் தேசம் முழுக்க நடத்தவிட்டுத் தடையை ஓசைப்படாமல் அமலாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது மராட்டிய மாநில பா ஜ க – சிவசேனா அரசு. உயிர்க்காட்சி சாலையில் சிங்கங்களும், புலிகளும் கோழிக் கறியைக் கொத்தி உயிர் தரிக்க விடப்பட்டதை அதிகம் கண்டு கொள்ளவில்லை ஊடகங்கள். சாதாரண மக்களுக்கு மலிவான உணவு மாட்டுக்கறி என்பதை மத வெறியர்கள் வீதியில் பேசும் பொருள் ஆக்கிவிட்டுத் தங்கள் வேலைக்குப் போய்விட்டனர்.

    indias poorஇப்போதைய மிகப் பெரிய திசை திருப்பலாக யோகா எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்க எல்லா சாத்தியங்களும் உண்டு. அடுத்த மாதம் யோகாவை யாரும் கண்டு கொள்ளாமலும் போகலாம். அப்போது விவாதப் பொருளாக, வேறொரு விஷயத்தைத் தூக்கி எறிவார்கள் ஆட்சியில் இருப்பவர்கள். வெறும் திசை திருப்பல் மட்டுமல்ல, தொடர்புள்ள விஷயங்களைத் தமது நிகழ்ச்சி நிரல்படி நடைமுறைப் படுத்திக் கொண்டே செல்பவர்கள், இணை கோட்டில் இந்த விவாதங்களை யாரோ நடத்திக் கொண்டிருப்பதை ஓர் எள்ளல் புன்னகையோடு பார்த்தபடி தங்களது அடுத்தடுத்த அராஜக நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வார்கள்.

    வயிற்றுக்குச் சோறிட வேணும் இங்கு வாழும் மனிதருக்கெல்லாம் என்றான் மகாகவி. வாழ்வாதாரம் மறுக்கப்பட்ட அல்லது பறிகொடுத்த மக்கள் கோடிக்கணக்கில் உள்ள தேசத்தில், உடற்பயிற்சிக்கான தெம்பு அவர்களுக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கும்? அன்றாடப் பாட்டுக்கு அதிகாலையில் எழுந்து ஓடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் சோர்ந்து திரும்பும் மாலைப் பொழுதின் இடையே எந்த நல்ல வேளையில் அவர்களது யோகப் பயிற்சி நடைபெறும்?

    பசியோடிருக்கிறாயா, வேலை கிடைக்கவில்லையா, பிணி போட்டு வருத்துகிறதா, எல்லாவற்றுக்கும் யோகாவில் நிவாரணம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்று சொல்வதைவிடவும் வன்முறை வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

    மனித வளர்ச்சிக் குறியீட்டில 187 நாடுகள் வரிசையில் 135வது இடத்தில் இருக்கும் நாடு இந்தியா. பட்டினிக் குறியீட்டில் 76 நாடுகள் வரிசையில் இந்தியா 55வது இடத்தில் இருக்கிறது. வயிற்றுப் போக்கினால் மரணம் அடையும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையில் உலகில் முதலிடம் வகிக்கும் நாடு இந்தியா. 1000 குழந்தைகளுக்கு 388 குழந்தைகள் என்பது அந்த விகிதம். பிறந்த முதல் நாளே இறக்கும் குழந்தைகள் இந்தியாவில்தான் அதிகம். அந்த எண்ணிக்கை மூன்று லட்சம்! தப்பி வாழ்கின்ற குழந்தைகளில் சரிபாதி எண்ணிக்கை ஊட்டச் சத்தற்றவர்கள்.

    இதுதான் சுதந்திர இந்தியாவின் ராஜபாட்டை. இந்த ராஜபாட்டையில் நின்றுகொண்டு இந்த அவமானகரமான புள்ளிவிவரங்களைப் புரட்டிப் போடும்வண்ணம் மக்களுக்கான கொள்கைகளை வடிவமைக்க வேண்டியவர்கள், உணவு, உறைவிடம், தண்ணீர், கல்வி, சுகாதாரம் உறுதி செய்ய வேண்டியவர்கள் யோகா தினத்தை முன்னெடுப்பதன் மூலம் இந்தியாவை உலக நாடுகள்முன் பெருமைக்குரியதாக ஆக்குவதாகக் கதை விடுவது, கதியற்ற குடிமக்களை இழிவு செய்வதன்றி வேறொன்றுமில்லை.

    யோகா உடற்பயிற்சியில் ஒரு தவறுமில்லை. அதற்கான வலு உள்ளவர்கள் அதைச் செய்வதும், மேலும் வலுப் பெறுவதும் மறுக்கத் தக்க .விஷயமே இல்லை. ஆனால், யோகாவைத் தங்களது உடலியல் உளவியல் ஆயுதமாகக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அரசியல் நடத்துவோரை மன்னிப்பதற்கில்லை. அதன் ஆபத்தான உள்ளடக்கத்தை, அபாயகரமான வரலாற்று சாட்சியங்களை, அராஜகமான கட்டமைப்பை அம்பலப்படுத்தாமல் – எதிர்த்துக் குரல் கொடுக்காமல் கடந்து போவது நல்லதற்கில்லை.

     

     

    நன்றி: செம்மலர்:ஜூலை 2015

    Share
  • JAFFNA HINDU KING SANKILI AND GOA

    JAFFNA HINDU KING SANKILI AND GOA

    BY

    Maravanpulavu K. Sachithananthan

    I am in Goa.

    am

    Nostalgic memories of King Sankili of Jaffna plagued my mind.

    During 1977, I was initiated by Prof. Dr. Pathmanathan’s (now Chancellor University of Jaffna) narrations into the Kingdom of Jaffna.

    Mr. M. Tiruchelvam had earlier asked Prof. Dr. Pathmanathan to educate me on the fall of the Kingdom of Jaffna and the transfer of Tamil sovereignty to the Portuguese, to facilitate the Tamil translation of his arguments on Tamil sovereignty at the Trial at Bar (1976).

    Sitting at the dining table of my newly built house at Edmonton Road, Kiriloppone, Colombo, I was tape-recording his lecture series. Prof. Dr. Pathmanathan was amazed. He told me that it was the first time someone was recording his lectures.

    am1

    Even though it was a series of lectures, I was experiencing a movie. Scene after scene, event after event (sea travel from Poonakary, war at Nallur, departure from Kayts), characters after characters (Kunj Ali, Ragunatha Nayakar, Varunakulathathan, De Livera, Kaakkai Vanniayan) with King Sankili as the hero or the main player, I visualized every scene. These scenes, events and characters got locked into my memory to this day.

    I was in tears, when Prof. Dr. Pathmanathan told me about the sordid finale, when Sankili was caught alive, transferred from Nallur to Kayts with his family and retinue, to be taken to Goa by Captain De Livera. Sankili was put to the gallows in Goa, Prof. Dr. Pathmanathan said.

    am2

    I am in Goa for a Hindu Awakening Conference (11th to 18th June, 2015) attended by Hindu Stalwarts from 19 states in India along with delegates from Bangladesh, Nepal. I represented Eezham.

    When I spoke on the 14th evening to this august audience of 400 delegates, I mentioned about the lost Hindu Kingdom of Eezham whose King was arrested on 1619 June 5th to be brought to Goa to be sent to the gallows.

    am3

    For many it was news. Many Goan Hindus became inquisitive. We decided to explore Goan archeological sites to learn more. The organizers facilitated me with a car and a guide Mr. Amith Pokre (0091 9404956275, dsppanaji@gmail.com) a very inquisitive, vibrant, tireless worker and journalist. He is familiar with places and useful contacts, knowledgeable in Konkani (mother tongue), Marathi and English.

    I went to the Goan state archives, met the Director Ms. Blossom Mendira and documents in charge, Mr. Sheik Mohamed. I do not know Portuguese language. That was a major impediment. A publication of the list of documents in the archives was made available (Roteiro dos Arquivos da India Portuguesa by Panduronga S S Pissurlencar, 1955). I bought two copies.

    am4

    I went to the library. Titles on Ceylon were mostly by authors from Sri Lanka. An 1836 publication (Ceylon, Pearl of the East by Harry Williams) related the conquest of Jaffna by Portuguese in 1560.

    I met the Chairperson of the Goa Heritage Action Group, Mr. Prajal Sakhardande (Department of History, Dimpe College) and his wife Ms. Anju. They are friends of my guide Mr. Amirth Pokre. Prajal is a very lively person. His interest in Goan heritage is immense. He had researched on the remains of two queens from Portugal. My information on King Sankili was news to him. He directed me to the three possible places where King Sankili would have been put to death. 1. Pillar Kathkaro; 2. Archbishop’s prison or Aljuvar (on the banks of River Medowi; 3. Goraksamutt gallows up in the hill (now) inside thick woods. He told me it the period of Inquisition in Goa and the possibility of burial in a grave for heretics like King Sankili was remote. He suggested that I visit the 3 places and talk to experts in the Archeological Department of India.

    am5

    My guide Mr. Amirth Pokre had a friend, (Mr. Ambekar) in the Archeological Department. To avoid problems, we went through the Director and met Mr. Ambekar. He gave me a copy of an archival map on Old Goa, directed me to the Archbishop’s Prison (Aljuvar). It was destroyed during 1778 he said. He also suggested that I meet 1. Mr. Percival Noronha, the 92 year old veteran in Goan archeology and history; 2. Mr. Sanjeev V. Sardesai, the informative young man (Hands on Historians: Goa).

    The wharf on the river Madovi, the transit prison area, the ammunition dump area, a water hole, all were in shambles. The old wharf is now a pier ferrying cars and passengers across the river. This wharf was the major landing area for Old Goa. There were no other. This wharf could have been the most possible landing point for King Sankili and his retinue in 1619.

    They could have been kept in the transit prison alongside the ammunition dump, if they had by the time neither surrendered nor converted to Christianity nor sought pardon.

    My guide Mr. Amirth Pokre, the driver and myself gave ourselves a sumptuous vegetarian meal in the most popular vegetarian eat out in Panjim, before heading for an appointment with Mr. Percival Noronha, the 92 year old veteran in Goan archeology and history at 1600 hrs.

    All what I said was news to Mr. Percival Noronha. Sharp in intellect, vivid in his memories, fluent in history and archeology, he told me with modesty that had not heard about this aspect of Goan history. He brought a title on Sri Lanka authored by Tikka, (National Book Trust publication), which had the lines that Cinkam, a king of Jaffna was killed by the Portuguese and the Kingdom was conquered in 1590 or so. Mr. Percival Noronha also mentioned of his friendship with a family in Jaffna.

    am6

    We proceeded to meet Mr. Sanjeev V. Sardesai, Chief Promoter. Hands on Historians: Goa. He told me that he had not heard about the King of Jaffna being brought to Goa. Also he said that the Archbishop’s prison was only a transit point and main prison, a 3 storyed structure with more than 200 rooms now lie buried in sand opposite the present office of the Archeological Department. He said that the Goan archives mainly stored thombus (land deeds) and christening details. Most of the material on Sri Lanka is available in the museums in Portugal. I mentioned to him that I have heard about the burning of the Lisbon museum, he said that many other museums had duplicates. He directed me to Fundacao Oriente, near the house of Mr. Percival Noronha. Fundacao Oriente, he said, is an NGO helps researchers with copies of archival material from the museums of Portugal, and provides translations of such material to researchers. He also said that most archival material is in Old Portuguese, reading of which is limited to a few scholars in Portugal.

    We rushed to Fundacao Oriente. We were received cordially by Ms Yvonne Rebello, Delegate for India. She promised full support in providing details on the subject.

    Share
  • ஓய்வூதியம்

    – எஸ்ஸெம்  நிலாம், இலங்கை

    ஒப்பந்தத்தில்
    ஒப்பமிடும்போதே
    இளமை முழுவதையும்
    குத்தகைக்கு
    எடுத்து விடுகிறார்கள்!

    உடம்பின்
    வலுவத்தனையையும்
    பூரணமாய்ச்
    சுரண்டி விட்டு
    முடிவில்…
    விட்டெறியும்
    பிச்சைக் காசு!

    சுதந்திர வாழ்க்கையைச்
    சுத்தமாய்ச்
    சிறையெடுத்து விட்டு
    “இப்படித்தான்”
    வாழுவென
    ஆணை வேறு!

    இருக்கும்போதே
    எதையுமே செய்ய
    இயலுவதில்லை
    ஈற்றில் இதைப்
    பெற்று எதைக்
    கிழிப்பது?

    ஒன்றுமில்லாததற்குத்தானே
    உள்ளமும்
    நாயாய் பேயாய்
    அலைகிறது

    அடுத்த நொடியே
    நமக்கில்லையெனும்போது
    அதற்குள்
    நாளையை
    நம்புகிறோம்!

    மழையாய் வெயிலாய்
    காற்றாய் தீயாய்
    காலமாய் நிரந்தரமற்றது
    யாக்கையும் வாழ்க்கையும்!

    வேலையிலுள்ளபோதே
    அடிபணிந்து அவமானப்பட்டு
    கேவலப்பட்டே பெறுகிறோம்
    எச்சில் காசை!

    ஓய்வைப் பெறுகையில்
    நிறைய நோய்களையும்
    சேர்த்தே பெறுகிறோம்!

    மருந்துக்கே போதாது
    இந்தப் பாதிப் பணம்?
    பிறகெப்படி
    வாழ்க்கை வண்டி
    சீராய் ஓடும்?

    “ஓய்வூதியமென்ற”
    ஒற்றை மந்திரத்திற்காய்
    ஆயுளின் பாதியைத்
    தாரை வார்க்கிறோம்;
    வாழ்வின் தருணங்களைத்
    தரைமட்டமாக்குகிறோம்!

    இருந்தும் இந்தக்
    குரங்கு மனசும்
    அதைத்தானே நாடுகிறது,
    அரசு வேலையைத்தானே
    தேடுகிறது!

    Share
  • நான் அறிந்த சிலம்பு – 171

    -மலர் சபா

    மதுரைக் காண்டம் – 05: அடைக்கலக் காதை

    மேலான தன் கணவன் கூறியதைப் பின்பற்றி,
    அக்குரங்கு இறந்த பின்னும் கூட
    அதன் தீய பிறவி ஒழிய வேண்டும் எனக்கருதி  Donating gold
    தானம் செய்கையில் அதற்கான ஒரு பங்கை
    ஒதுக்கி வந்தாள் அப்பெண்.

    மத்தியதேசத்தில் வாரணாசி என்ற ஊரில்
    உத்தர கௌத்தர் என்பவர்க்கு மகனாய்
    மீண்டும் பிறந்தது அக்குரங்கு.

    அப்புதல்வன்
    அழகு, அறிவு, செல்வம் இவற்றில்
    சிறந்து விளங்கினான்.
    வள்ளல்தன்மையுடன் தானங்கள்
    பலவும் செய்து வாழ்ந்தவன்
    தன் முப்பத்தியிரண்டாம் வயதில் இறந்து
    தேவர் வடிவம்தனை அடைந்தான்.

    பெரிய செல்வத்தைப் பெற்ற பயன் யாவும்
    தன்னைப் பாதுகாத்துத் தானம் செய்து வளர்த்த
    சாயலன் மனைவியினால்தான் என்பதைக்
    கருத்தில் கொண்டு,
    அந்த நன்றிக்கடனை
    உலகத்தோருக்கு அறிவுறுத்த
    ஒரு கையைக் குரங்கின் கையாகக் கொண்டு
    இவ்வானவன் பிறந்தான்’ என்று
    சாரணர் கூறினார்.

    அடிப்படையாக அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 175- 191
    http://ilakkiyam.com/sangailakkiyam/23-tamil/iyal/sangailakkiyam/pathinenmerkanaku/ettuthogai/pura-nanooru/1133-adaikalakathai–

    படத்துக்கு நன்றி: கூகுள்

     

    Share