Category: பொது

காதல் நாற்பது (22)

கொடுமை இழைக்கும் இவ்வுலகம்!

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

ஒருவரை ஒருவர் நெருங்கி

நெருக்கமாய் நம்மிரு ஆத்மாக்கள்

நேருக்கு நேர், மௌனமாய்

நெஞ்சுறுதி யோடு

நிமிர்ந்து நிற்கும் போது,

என்ன கொடுமை எல்லாம்

கசப்பாய் எமக்கு இழைக்குமோ

இவ்வுலகம் ?

வளைவுத் திருப்பங்களில் தீப்பற்றி

முறிந்து போகும்

விரிந்திடும் எமது இறக்கைகள் !

எம்மைத் திருப்தி யுடன்

இங்கே நீண்ட காலம் வாழ விடுமா ?

சிந்திப்பாய் !

மென்மேல் ஏறிடும் தேவதைகள்

நம்மேல் வலுவாய்த் தூவிடும்

உன்னத மாகப்

பொன்னிசைப் பாடல் சிமிழை,

ஆழ்ந்த நமது

அருமை மௌனத் திடையே !

என்னினியவனே,

தகுதி யற்ற மனிதரின்

முரண்பட்ட மன முடக்கம்

விரட்டித்

தூய நம் ஆன்மாக்களைத்

துண்டிக்கும் இந்த

மண்ணில் வசிக்க வேண்டும் நாம் !

காரிருள் வெளிக்குள்ளே

ஒரே ஒரு நாள்

காதலித்து நிற்க எனக்கு நீ

ஓரிடத்தை அனுமதி

மரிப்பு நேரச் சுழியிட்டு !

********************

Poem -22

Sonnets from the Potuguese

By: Elizabeth Browning

When our two souls stand up erect and strong,

Face to face, silent, drawing nigh and nigher,

Until the lengthening wings break into fire

At either curved point,–what bitter wrong

Can the earth do to us, that we should not long

Be here contented? Think. In mounting higher,

The angels would press on us and aspire

To drop some golden orb of perfect song

Into our deep, dear silence. Let us stay

Rather on earth, Beloved,–where the unfit

Contrarious moods of men recoil away

And isolate pure spirits, and permit

A place to stand and love in for a day,

With darkness and the death-hour rounding it.

**********

October 15, 2014
உலகத் தபால் தினம்!

-ரா.பார்த்தசாரதி

சிவப்பும் கருப்பும் நிறமுடைய பெட்டி
உங்கள் கடிதங்களைத் தாங்கும் பெட்டி
வேலையில்லாப் பட்டதாரிகள் எதிர்பார்க்கும் நண்பனாய் இருந்தேன்
கல்லூரி மாணவனுக்கும் நான் ஒரு பாலமாய் இருந்தேன்

காதலர்களுக்கு என்றும் ஒரு தூதுவனாய் இருந்தேன்
நல்ல, கெட்ட செய்திகளையும் அறிவிப்பவனாய் இருந்தேன்
சிறு சேமிப்புக்கு என்றும் துணையாய் இருந்தேன்
மழையிலும் வெயிலிலும் உங்கள் கடிதங்களைச் சுமந்து சென்றேன்

காகிதம் மூலம் உங்கள் கருத்துக்களை எடுத்துச் செல்பவன்
பண்டிகை வந்தாலோ உங்கள் வாழ்த்துக்களை அனுப்பும் சேவகன்
தந்திகளை ஒதுக்கிய நீங்கள் என்னை ஒதுக்கி விடாதீர்கள்!
கணினி வந்ததால் எங்களை நசுக்கிவிடாதீர்கள்!

கணினி மூலம் கடிதங்களும் கருத்துக்களும் பரிமாற்றமே
கிராமத்திலும் நகரத்திலும் கணினியால் எங்களுக்கும் ஏற்றமே
மக்கள் எங்களை நண்பனாய், சேவகனாய்க் கருதுவதே நன்று
எங்களை உற்ற சேவகனாய் நினையுங்கள் உலகத் தபால் தினத்தன்று!

October 10, 2014
நவராத்திரியில் ஒரு ராத்திரி

-மாதவ. பூவராக மூர்த்தி

சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். நீங்கள் இப்படி ஒரு விஷயத்தை என்னிடம் சொன்னால் நான் கூட நம்ப மாட்டேன்.

என் பெண், அம்மாவுக்கு முடியவில்லையென்றால் என்ன? நான் கொலு வைக்கிறேன் என்று அமாவாசை அன்று ஆபீஸிலிருந்து லேட்டாக வந்து நான் தூங்கப் போனவுடன் என் புது வேஷ்டியைக் குட்டி மர பீரோ ஸ்டூல் எல்லாம் வைத்து என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் பரணிலிருந்து கொலு பொம்மைகளை எடுத்து ஐந்து படி கொலு வைத்தாள்.

காலை எழுந்த நான் பிரமித்து என் மோட்டோ ஜீயில் போட்டோ எடுத்து வாட் சாப்பில் போட்டு எல்லாரையும் கொலுவுக்கு அழைத்து விட்டேன். என் மகள் வேலைக்குப் போவதால் காலை ஆபீஸ் போவதற்கு முன் விளக்கேத்தி வாழைப்பழமோ ஆப்பிளோ சாத்துக்குடியோ நைவேத்தியம் பண்ணிவிட்டு அவசரமாக ஓடி விடுவாள்.

என் மனைவி வருகிறவர்களுக்கு மூன்று நாளாக மில்க் பிஸ்கட், மேரி பிஸ்கட் அல்லது குட் டே பிஸ்கட் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். இருபது நாட்களுக்கு முன் கடைக்குப் போகும்போது கீழே விழுந்து ஹேர் லைன் கிராக் என்று மாவுகட்டுப் போட்டு சுழலும் நாற்காலியில் வீட்டைச் சுற்றி வருவதால் கொலுவும் வந்தவர்களும் அவளின் பிரசாதங்களை அன்போடு ஏற்றுக் கொண்டார்கள். நாங்கள் மட்டும் குழந்தைகளின் தயவால் வகை வகையாகச் சுண்டல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்

நவராத்திரியில் தினமும் சாயங்காலம் என் மச்சினன் குழந்தைகள் புடவை கட்டிக்கொண்டு பிளாட்டில் எல்லா வீடுகளுக்கும் குங்குமச் சிமிழும் ஒரு பையும் எடுத்துக் கொண்டு “குறையொன்றும் இல்லை” பாட்டும் “கண்ணுக்குள் பொத்தி வைத்தேன் என் கண்ணனையும்” பாடி வகை வகையாய்ச் சுண்டல் எடுத்து வர நான் அளவு தெரியாமல் சாப்பிட்டுத் தொலைத்தேன்.

நேற்று இரவு எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்க எனக்கு வயிறு கொஞ்சம் கடமுட என்றது. எழுந்து பாத்ரூம் போகலாம் என்று பெட்ரூம் கதவைத் திறக்க முயன்ற போது ஹாலில் பேச்சுச் சப்தம் கேட்டது.

நான் முதலின் என் பெண் பூர்வஜாதான் டி.வி ஆஃப் பண்ணாமல் வந்து விட்டாள் என்று நினைத்தேன். பாட்டு, வடிவேலு விவேக் குரல் போல இல்லை. உற்றுக் கவனித்தேன்; லேசாக கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். திகைத்துப் போனேன். மறுபடியும் சொல்கிறேன். நான் கேட்டதையும் பார்த்ததையும் சொன்னால் நீங்கள் நம்பப் போவதில்லை. இருந்தாலும் உங்களுக்கு இப்படி ஏதாவது ஒன்று நடக்கும்போது நான் சொன்னதும் நடந்திருக்கக் கூடும் என்று நீங்கள் நம்புவீர்கள் என்று நம்பிக்கை எனக்கிருக்கிறது.

படியில் வரிசையாக அடுக்கி வைத்திருந்த பொம்மைகள் மிஸ் இல்லாத பள்ளிக் குழந்தைகள் போல இடம் மாறி திரும்பி ஒன்றோடு ஒன்று பேசிக்கொண்டிருந்தது. என் வயிறு உபாதை மாயமாய் மறைந்தது.

இடுக்கு வழியாகப் பார்த்தேன். என்ன ஸ்வாரஸ்யமான வம்பு. அவைகளுக்குத்தான் எத்தனை மனக் கிலேசங்கள், பொறாமைகள், குறைகள். எப்போது பேச ஆரம்பித்ததோ எனக்குத் தெரியாது. நான் பார்க்கும்போது அது ஒரு சுவாரஸ்யமான பகுதியில் இருந்தது.

மேல் படியில் இருந்த மரப்பாச்சி பொம்மைகள் குரல் கரகரப்போடு அதற்கு முன்னால் இருந்த மஹாலஷ்மியிடம் தம் குறையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. ”உங்களுக்கு என்ன? பொம்மை செய்யும் போதே வர்ணம் அடித்துப் புடவை…அதில் ஜரிகை. உங்க வீட்டுக் காரருக்குப் பட்டு பீதாம்பரம் எல்லாம் இருக்கிறது. என்னையும் என் வீட்டுக்காரரையும் பாருங்கள். ஒரே பச்சை நிறத்துணி நாலு வருஷமாய்.

அம்மாவும் பொண்ணும் கடைக்குப் போகும் போதெல்லாம் துணி வாங்க முடிகிறது. எங்களுக்கு ஏன் ஒரு சூடிதார் ஜீன்ஸ் வாங்கி போடக்கூடாது?”

அவைகளின் ஆதங்கம் நியாயமானதுதான் எனக்கே அந்த மாதிரி ஒரு எண்ணம் உண்டு இவர்கள் மேல்.

“இதையெல்லாம் பெரிது படுத்தாதே! அவர்கள் நம்மைப் பொம்மைகளாக நினைக்கிறார்கள்.” என்று விஷ்ணு சமாதானம் சொன்னார். “என்னை மேல் படியில் வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்து என்ன? ஒரு விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் படிக்கிறார்களா? இல்லை ஒரு எம்.எஸ் பாடியதையாவது போடுகிறார்களா? அதுவும் இல்லை. பக்கத்தில் டி.வியைப் பெரியதாக வைத்து விடுகிறார்கள். அடுத்த படியில் இருந்த தசாவதார பொம்மைகள் மெதுவாக ஆரம்பித்தன. தசாவதாரம் வரிசையாக வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் மூன்று வருடங்களுக்கு முன் புதிதாக செட்டை வாங்கி வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தப் பெண் பூர்வஜா பொம்மை அடுக்கும்போது வாமனாவதாரத்தைக் கீழே போட்டு உடைத்து விட்டாள். பழைய பொம்மை; இந்த அம்மாள் கல்யாணம் பண்ணின புதிதில் வாங்கின தசாவதார செட்டில் சேதாரம் போக மீந்திருந்த எங்களை விடச் சின்ன வாமனரை எங்கள் பக்கத்தில் நிற்க வைத்துவிட்டார்கள். எங்கள் உயரத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் குறுகி நிற்கிறார் என்றது ராமர் பொம்மை.

மூன்றாம் படியில் இருந்த அஷ்ட லக்ஷ்மிகள் போன வருடம் வந்தவர்கள். ஜொலித்தார்கள். மேல் படியில் இருந்த லக்ஷ்மி ஸரஸ்வதி இந்த அஷ்ட லக்ஷ்மிகள் ரொம்பத் திமிராக நம்மிடம் பேசாமல் அவர்களுக்குள் மட்டும் பேசிக்கொள்கிறார்கள். இன்னும் இரண்டு வருஷம் போனால் நம் கதிதான் இவர்களுக்கு என்று தங்கள் வருத்தத்தைப் பரிமாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாலாவது படியில் இருந்த சிவன் பார்வதி பேச வேண்டாம் என்று இருந்தேன். என் வாயைக் கிளப்பி விட்டீர்கள். அடி முடி காண முடியாத விஷ்ணுவை மேல் படியில் வைத்துவிட்டு இவர்கள் ஹரி தாசர்களாம் (விஷ்ணுவை ஸ்மரிக்கிறவர்கள்) அதனால் என்னை ஒரு படி இறக்கி என்னை நாலாவது படியில் வைத்து என் குடும்பத்தையும் வைத்து என்னை அவமதிக்கிறார்கள்.

“என்ன செட்டியாரே உங்க வியாபாரம் எப்படி? என்று மேற்படியில் இருந்த மரப்பாச்சி உரக்கக் கேட்டது. செட்டியார் மெதுவாகத் திரும்பி இந்தக் கிண்டல் தானே வேண்டாம். என்னை இங்கு உட்கார வைத்து ஒரு பண்டம் கூட விற்பதற்கு இல்லை. இவர்கள் ஃப்லிப்கார்டில் எல்லாம் வாங்குவதால் ஆன் லைன் டிரேடிங்க் காலமாகப் போகிவிட்டது.

ராகவேந்திர சுவாமிகள் மௌனமாகவே இருந்தார். இதற்குள் இந்த மரப்பாச்சி வந்தவர்களையும் விட்டு வைக்கவில்லை. நேத்திக்கு வந்த 43 பிளாட் நம்பர் மாமி ஸ்ருதி சேராம ஶ்ரீமன் நாராயண பாடினாள். விஷ்ணு கண்ணை மூடிக்கொண்டு விட்டார்.

இன்னும் ரெண்டு மாமிகள் வந்து உட்கார்ந்து பாட்டுப் பாடாமல் ஜெயலலிதாவைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படிக் கொஞ்சமும் ஈடுபாடு இல்லாமல் கொலு வைப்பதைவிட நம்மைக் கொலுப் பெட்டியிலே வைத்து இருக்கலாம். டி வி யில் சிந்துஜா நவராத்திரி பற்றிப் பேசுவது கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருக்கிறது. அவள் கழுத்தை நெரித்து இவர்கள் சிரிப்பொலி வைக்கும்போது அப்படிப் பற்றிக் கொண்டு வருகிறது. என்ன பண்ணுவது நாம் பொம்மைகளாகப் போய்விட்டோம்.

சரி சரி யாராவது வந்துவிடப் போகிறார்கள் பேசாமல் பொம்மையாக மாறி விடுங்கள் என்று மஹாவிஷ்ணு சொன்னவுடன் மாயமாய் எல்லாம் பூர்வஜா (என் மகள்) வைத்த மாதிரியே இருக்கிறார்கள்.

நான் வெளியே வந்து பாத்ரூம் போய்விட்டுக் கொலு அருகில் போய் நின்றேன். எல்லாம் பொம்மைகளாகத்தான் இருந்தன. எனக்குத்தான் பிரமையா?

உள்ளே போய்ப் படுத்தேன். நாளை முதல் பக்தியுடன் மாலை சுண்டல் செய்யச் சொல்ல வேண்டும். கம்ப்யூட்டரில் எம்.எஸ் அம்மா பாட்டுப் போட வேண்டும். சாயங்காலம் கொஞ்ச நேரமாவது டி வியில் சினிமா சம்பந்தமாகப் போடக்கூடாது என்று முடிவு செய்தேன். எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியாது.

“என்ன எழுந்திருக்கிறேளா…? பால் வாங்கிண்டு வரணும்…காலங்காத்தால அப்படி என்ன குறட்டை விட்டுண்டு தூக்கம்?” என்றாள். எழுந்தேன் வந்து ஹாலில் பார்த்தால் எல்லா பொம்மைகளும் ஒன்றுமே நடக்காதது மாதிரி உட்கார்ந்திருக்கின்றன.

நான் நேற்று இரவு கேட்டதும் பார்த்ததும் உண்மையா பொய்யா சொல்லுங்களேன்?

October 3, 2014
வருக வருக வருகவே!

இசைக்கவி ரமணன்

வருக வருக வருகவே!

[mixcloud]http://www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%95-%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%95-%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AE%95%E0%AE%B5/[/mixcloud]

அலைமகளே! கலைமகளே! மலைமகளே!
வாசல் திறந்து வைத்தோம், எங்கள்
வாழ்வை மலராய் அளித்தோம்! (வருக)

வறுமை நீங்கிட வேண்டும், மனது
வள்ளலாய் மாண்புற வேண்டும்
பொறுமை துணிவு உறுதி அழகு
பூரண மாகிட வேண்டும்
அகமும் புறமும் திருவே மலரும்
ஆனந்தம் ஒங்கிட வேண்டும்! (அலைமகளே)

அறிவில் ஒளியுற வேண்டும், அதனால்
அகிலம் பயனுற வேண்டும்
செறிவு திறமை தெளிவு கலைகள்
செம்மையாய்த் திகழ்ந்திட வேண்டும்
மனமெனும் மலரில் நினைவாய் அமர்ந்து
தினமெனை மீட்ட வேண்டும்! (கலைமகளே)

தடைகள் தகர்ந்திட வேண்டும், நீ எந்தத்
தருணமும் காத்திட வேண்டும்
கடமை வீரம் கருணை கவிதை
காலமும் தொடர்ந்திட வேண்டும்
வெளியிலும் உள்ளும் எதிரிகள் இல்லா
வெற்றியே நீ தர வேண்டும்! (மலைமகளே)

அண்டபகிரண்டம் பந்து விளையாடும் அன்னை சக்தி வருக! எங்கள்
அகமும்புறமும்பல சுகமும்தினம்தந்து மகிழும் தேவி வருக!
கண்டதுண்டமாய் கவலை வீழ்த்திடும் காளி நேரில் வருக! எங்கள்
கலியை நீக்கிடும் கருணைத் தாயகம் ராஜேஸ்வரி வருக! ராஜ
ராஜேஸ்வரி வருக!

08.08.2008/காலை 8.40/நவதுர்கா சந்நிதி, ஜாகேஷ்வர்

October 1, 2014
காதல் நாற்பது (21)

— சி. ஜெயபாரதன்.

திரும்பத் திரும்பச் சொல் நேசிப்பதாய் !

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்
தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

என்னை நீ நேசிப்பதாய் திரும்பச் சொல்
இன்னு மொருதரம் சொல்,
கூக்கூக் கீதம் போல் அச்சொல்
நீ புரிவது போல்
மென்மேலும் கேட்கட்டும் !
நினைவில் வை, மலையோ,
சமவெளியோ வேண்டாம்!
வனாந் தரமோ, பள்ளத் தாக்கோ இல்லை
கூக்கூக்குச் சிரமம் கூடாது !

பசுமை முழுதாய்ப் பரவி
வசந்த காலம் புதிதாய் வருகுது !
என்னிய நேசனே!
பாராட்டும்,
காரிருளில் என்னை
ஐயமுள்ள ஆன்மீகக் குரல் ஒன்று !
அந்த சந்தேகத் துயரில்
அவலக் குரல் எழும், என்னிட மிருந்து:
“இன்னொரு முறை சொல் நீ நேசிப்பதை.”
எவருக்கு நாணம் வரும் ?

விண்ணுலகம் ஒவ்வொன்றிலும்
எண்ணிலா விண்மீன்கள் சுற்றினாலும்
ஆண்டு தோறும்
அளவிலா மலர்கள் பூத்தாலும், என்னை நீ
நேசிப்பதாய்ச் சொல் என்னிடம்,
நேசிப்பாய், நேசிப்பாய் முழுதாய் !
வயதான தாம்பத் தியத்தில்
எனக்குக் கலக்கம் மட்டும் உள்ளது ,
என்னவரே !
உன் ஆத்மாவால்
என்னை நீ
மௌன மாகவும் நேசிப்பது !

********************

Poem -21

Sonnets from the Portuguese
By: Elizabeth Browning

Say over again, and yet once over again,
That thou dost love me. Though the word repeated
Should seem “a cuckoo-song,” as thou dost treat it,
Remember, never to the hill or plain,
Valley and wood, without her cuckoo-strain
Comes the fresh Spring in all her green completed.
Beloved, I, amid the darkness greeted
By a doubtful spirit-voice, in that doubt’s pain
Cry, “Speak once more–thou lovest!” Who can fear
Too many stars, though each in heaven shall roll,
Too many flowers, though each shall crown the year?
Say thou dost love me, love me, love me–toll
The silver iterance!–only minding, dear,
To love me also in silence with thy soul.

**********

October 1, 2014
நவராத்திரி

ரா.பார்த்தசாரதி

நங்கையருக்காகக் கொண்டாடும் ஒன்பதுநாள் ராத்திரி
பெண்களை மதித்துக் கொண்டாடும் ராத்திரி,
சிறு பெண்களையும், மற்ற பெண்களையும் போற்றும் ராத்திரி,
பொம்மைகளை வைத்துக் கொண்டாடும் ராத்திரி!

முதல் நாள் நவராத்திரி பூசை சிறுமியர்களுக்கே உரியதாம்,
சுவாசினி எனும் மூத்த சுமங்கலிக்கும் உரியதாம்
கல்வி, செல்வம், வீரம் இம்மூன்றின் தலைவிகளாம்
கலைமகள், அலைமகள், மலைமகள் எனும் தெய்வங்களாம்!

பெண்ணே உலகில் சக்தியின் வடிவமாகும்
நாட்டையும், வீட்டையும், காக்கும் தெய்வமாகும்
சக்திக்கு இடப்பக்கம் அளித்தவர் அர்த்தனாரீஸ்வரராகும்
பெண் தெய்வங்களைப் போற்றிக் கொண்டாடுவதே நவராத்திரியாகும்!

நவராத்திரி என்றாலே எல்லாப் பெண்டிருக்கும் ஓர் சுப ராத்திரி
அலங்காரங்களும், பாட்டும், கேளிக்கையும் நிறைந்த ராத்திரி
தொன்றுதொட்டுப் பெண்களுக்காகவே நடத்தப்படும் விழா
பெண்மைக்கு மதிப்பும், நல்வாழ்வும் அளிக்கட்டுமே இந்நவராத்திரி விழா!

September 24, 2014
மீனாம்பா பாட்டி போயிட்டா…

-ஒரு அரிசோனன்

“மீனாம்பா பாட்டி காலம் ஆகிவிட்டது. அவ போய்ச் சேந்துட்டா. நீ ஒரு முழுக்குப் போட்டுடு.” என்ற என் அம்மாவின் கார்டைப் பார்த்ததும் என் கண்கள் பனித்தன. மேலே எழுதிய எழுத்துக்கள் தெரியாமல் மறைந்தன. மீனாம்பா பாட்டிதான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டம் கெட்டவள்! உறவுக்குச் செய்து செய்தே ஓய்ந்து உருக்குலைந்து போனவள் அவள்! என் தொண்டை அடைத்தது. என் நினைவு பின்னோக்கிச் சென்றது…

எனக்கு நினைவு தெரிந்து பார்த்ததில் இருந்து, கடைசித் தடவை பார்த்துவிட்டு வந்ததுவரை மீனாம்பா பாட்டி மாறவே இல்லை. அதே மழித்த மொட்டைத் தலை, உடம்பைச் சுற்றிய அழுக்கேறிய, ஆனால், தண்ணீரில் நனைத்துத் துவைத்துக் கட்டிய பழுப்பேறிய வெள்ளைப் புடவை. பறக்கப் பறக்கப் பார்க்கும் பார்வை. நடக்கும்போது இங்குமங்குமாக உதறும் கைகள். இருபது ஆண்டுகளாக மாறாத வடிவம்…

“கண்ணா, இதுதான் என் அக்கா. உன் பெரியபாட்டி. நமஸ்காரம் பண்ணிக்கோ.” என்று என் தாய்வழிப்பாட்டி ஆறு வயதில் மீனாம்பா பாட்டியை அறிமுகப் படுத்தியது நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. அவர்களை வணங்கி எழுந்ததும் என் கண்ணில் பட்டது அவர்களுடைய மழித்த தலைதான்.

முதன்முதலாக ஒரு அந்தணக் கைம்பெண்ணைப் பார்க்கிறேன் நான். அவர்கள் கைம்பெண் என்று அறியும் அறிவு கூட எனக்கு இல்லை. எனக்குள் தோன்றியது இதுதான். ஏன் இவர்கள் மொட்டை அடித்து இருக்கிறார்கள்?

“பெரியபாட்டி, நீ எந்த கோவில்லே மொட்டை போட்டே? என்ன வேண்டுதல்?” என்று கேட்டதும், என் பாட்டி, “பெரியவாளை இப்படியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது!” என்று கண்டித்ததும் நினைவுக்கு வருகிறது.

“ஒரு அல்பாயுசுல போன பாவிக்காகத்தான்..” என்று மீனாம்பா பாட்டி அலுத்துக்கொண்டதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது.

“அல்பாயுசுல போன பாவி யாரு?” என்று நான் குழந்தைத்தனமாகக் கேட்டததற்கு, “என் ஆம்படையான் பாவிதான். நான் பெரியவள் ஆகறதுக்குள்ளையே குளத்துலே விழுந்து போய்ச் சேந்துட்டான். என் மஞ்சள் குங்குமம், தலை மயிர் எல்லாத்தையும் எடுத்துண்டு, மொட்டச்சியா விட்டுட்டுப் போயிட்டான்.” என்று மீனாம்பா பாட்டி வரட்டுச் சிரிப்புடன் கூறியதும், என் பாட்டி, “அக்கா. ஒரு சின்னக் குழந்தை கிட்ட என்னத்தைதான் சொல்றதுன்னு இல்லையா?” என்று கடிந்துகொண்டதும் கேட்கிறது.

அப்பொழுது அதற்குப் பொருள் எனக்குப் புரியவில்லை. புரியும் வயது வந்தவுடன் நான் திடுக்கிட்டுப் போனேன். அறியா வயதில் திருமணம். ஒரே ஆண்டில் குளத்தில் நீந்திக்குளிக்கச் சென்ற கணவன் மூழ்கி இறந்துபோனான். பருவம் வந்ததும், சுமங்கலிகளை அழைத்து, மஞ்சள் நீராட்டி, பட்டுப் புத்தாடை உடுத்தச் செய்து சீராட்டவில்லை. மகிழ்ச்சியாகச் சிரித்து, பாட்டுப் பாடி, நல்வாழ்த்துக்கூறி, வாழ்த்திப் புகழவில்லை.

மாறாக, நாவிதரை வீட்டுக்கு அழைத்து, தலைமயிரை மழிக்கச் செய்து, அமங்கலிகளைக் கொண்டு, வெள்ளை ஆடை உடுத்திவிட்டு, ஓவென்று அழுதார்கள். “பாவி மகளே, இப்படி ஆய் விட்டியே! இனி யாராத்தில் இடிசொறு திங்கப்போறியோ!” என்று சுமங்கலியான அவளது அம்மா கதறினார்களாம்.

தன் மகளை விதவைக்கோலத்தில் பார்த்து நெஞ்சு உடைந்த என் பாட்டியின் அப்பா ஒரே ஆண்டில் போய்ச் சேர்ந்தாராம். தாயும் மகளும் ஒரே மாதிரி மழித்த தலையுடனும், வெள்ளை உடையுடனும் வீட்டுக்குள் முடங்கிக் கிடப்பார்களாம்.

கைம்பெண்களான தாயும், மகளும், என் பாட்டியின் அண்ணா வீட்டில் காலத்தைக் கழிப்பார்களாம்.

எந்த உறவினர் வீட்டில் நல்ல நாள்களில் என்ன வேலை என்றாலும், தாயும் மகளும் சேர்ந்து செல்வார்களாம். வேலையைச் செய்துவிட்டு, யார் கண்ணிலும் படாமல் ஒதுங்கி இருப்பார்களாம்.

என் தாத்தா வாங்கிய ஒரு வீட்டின் புதுமனை புகுவிழாவுக்கு வேலை செய்வதற்காக வந்தபோதுதான் மீனாம்பா பாட்டியை முதன்முதலாகப் பார்த்தேன்.

மங்குமங்கென்று வேலை பார்த்த மீனாம்பா பாட்டியிடம் ஒரு கெட்ட குணம் உண்டு. மடி விழுப்பு ரொம்பப் பார்ப்பாள். என் பாட்டி, பிரம்மச்சாரிக்கு விழுப்புக் கிடையாது என்று எப்போதோ சொன்னதை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு வேண்டுமென்றே மீனாம்பா பாட்டியைத் தொடுவேன்.

“பழிகாரா, ஏண்டா விழுப்போட என்மேல விழறே! என் மடி போச்சேடா!” என்று கத்துவாள். அதுகூட எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும்.

“பெரியபாட்டி! உன் மடி உன்கிட்டதான் இருக்கு. அது எங்கேயும் போகலை.” என்று சீண்டுவேன்.

என்னை அடிக்கவென்று ஒரு சின்னக் குச்சியை வைத்திருப்பாள். அதை எடுத்து ஒளித்து வைத்து விடுவேன். குச்சியைத் தேடுவாள்.

“என்ன பெரியபாட்டி தேடறே?” என்று கேட்டால், “முதுகைச் சொறிஞ்சுக்க ஒரு குச்சி வச்சிருந்தேன். அதக் காணம். “ என்று இழுப்பாள்.

“இதுதானா அது?” என்று ஒன்றும் தெரியாதவன் போல அந்தக் குச்சியை எடுத்துக் காட்டுவேன்.

“ஆமாம். கொடு.” என்பாள்.

“வெவ்வெவ்வே! என்னை அடிக்கத்தானே வச்சிருக்கே! தரமாட்டேன். வேணும்னா உன் கையாலே அடி.” என்று கிண்டல் செய்வேன் – மடி, விழுப்பு பார்க்கும் மீனாம்பா பாட்டி என்மேல் கை வைக்கமாட்டாள் என்ற தைரியம்.

“அநியாய சாமர்த்தியம்டா நோக்கு. என் ராஜாவாச்சே! நெஜமாவே முதுகை அரிக்கறதுடா. கொடுத்துடுடா கண்ணா!” என்று தாஜா செய்வாள்.

“நான் வேணும்னா சொறிஞ்சு விடறேன். பாட்டிக்கும் நான்தான் சொறிஞ்சு விடுவேன்.” என்று மிஞ்சுவேன்.

“பரவாயில்லே. நான் ஸ்நானம் பண்ணத்தான் போறேன். சொறிஞ்சுவிடு.” என்று முதுகைக் காட்டுவாள்.

“பெரியபாட்டி, ஏன் நீ ரவிக்கையே போடறதில்லை?” என்று என் சந்தேகத்தை மெல்ல அவளிடம் கேட்டேன்.

“சின்ன வயசிலேயே என் தலையைச் செரைச்சாச்சு. ரவிக்கை ஒண்ணுதான் பாக்கி. இனிமே என் அழகிலே மயங்கி, எந்த ராஜகுமாரன் வரப்போறான்!” என்று வரட்டுச் சிரிப்பு ஒன்றை உதிர்ப்பாள்.

“பெரியபாட்டி, நீ சின்ன வயசிலே எப்படி இருப்பே? அழகா இருப்பியா? எல்லோர் போட்டோவும் இருக்கே, உன் போட்டோ மட்டும் எங்கேயும் காணோமே?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமா, ஆமா, இனிமே என்னைப் போட்டோ எடுத்து, பெண்பாக்கக் கொடுத்தனுப்பணுமா? மொட்டச்சிக்கு அழகு ஒண்ணுதான் கொறையாக்கும்?” என்று அலுத்துக் கொள்வாள். எனக்கு மீனாம்பா பாட்டி ஏன் எப்படிப் பேசுகிறாள் என்றே புரியாது.

என் பாட்டியிடம் கேட்டால், “உனக்கு வாய் ரொம்பப் பெருகிப் போச்சு. பெரியவாகிட்ட என்ன பேசறதுன்னே தெரியலை.” என்று என்னையே திட்டுவாள்.

நான் உயர்நிலைப்பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்து ஊரில் இருந்த என் மாமாத்தாத்தா, அதாவது மீனாம்பா பாட்டியின் தம்பியின் வீட்டுக்கு ஒரு தடவை விசெஷத்திற்காகச் சென்றிருந்தேன்.

பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கி வீட்டுக்குள் சென்றபோது என் மாமாத்தாத்தா இரைந்துகொண்டிருந்தது என் காதில் விழுந்தது.

“இப்படியா ஈரம் சொட்டச் சொட்டத் துணியை உணத்தறது? நீ ஒரு தரித்திரம் வந்து சேர்ந்தது போறாதா? இன்னும் வேற வரணுமா?” என்று மீனாம்பா பாட்டியை வைது கொண்டிருந்தார்.

“வயசாச்சுடா. கையிலே தெம்பு இல்லே. நன்னா இறுக்கிப் பிழியா முடியலேடா. எனக்கு என்ன பிள்ளையா, குட்டியா? இல்லே நாட்டுப்பொண்ணுதான் இருக்காளா, கொஞ்சம் பிழிஞ்சு உணத்துடின்னு சொல்லறதுக்கு. கட்டை வேகறவரைக்கும் நானேதானே செய்துக்கணும்.” மீனாம்பா பாட்டியின் குரல் தழுதழுப்பது எனக்குக் கேட்டது. அது என் மனதையே அறுத்தது.

“வாடா கண்ணா! எப்படா வந்தே? ஆத்துலே அம்மா, அப்பா, பாட்டி தாத்தா எல்லோரும் சௌக்யமா?” என்று என் மாமாத்தாத்தா கேட்டதற்கு பதிலே சொல்லாமல், கூடத்தில் ஈரம் சொட்டச் சொட்டத் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மீனாம்பா பாட்டியின் வெள்ளைப் புடவையை எடுத்து, புழக்கடையில் நன்றாகப் பிழிந்து விட்டு கொடியில் உலர்த்தினேன். என் பையைத் திறந்து, என் துண்டை எடுத்து, கீழே சிந்தியிருந்த தண்ணீரைத் துடைத்தேன்.

“இப்படி அதிகப்பிரங்கம் பண்ணி, அவ மனசை என் கெடுக்கறே! பாப்பா (என் அம்மா) உனக்கு ரொம்பச் செல்லம் கொடுத்து, கெடுத்துத் தொலைச்சுட்டா!” என்று அலுத்துக் கொண்டார், என் மாமாத்தாத்தா. முரடன் என்று எனக்குப் பெயர் இருந்ததால் மேலே ஒன்றும் பேசாமல் விட்டுவிட்டார்.

யாரோ கேவும் குரல் கேட்டது. சென்று பார்த்தால் மூலையில் அமர்ந்துகொண்டு வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்தாள் மீனாம்பா பாட்டி.

என்னைக்கண்டதும் புடவைத் தலைப்பால் கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டு எழ முயற்சித்தாள்.

“வேண்டாம் பெரியபாட்டி. மாமாத்தாத்தாவுக்கு ஏதோ கோபம். அதை உன்மேல காட்டிட்டா. நீ ஏன் அதுக்கு அழறே?” என்று சமாதானம் சொன்னேன்.

“இல்லேடா கண்ணா. சாமி என் தம்பிதானே. அவன் திட்டினா எனக்கு காச்சா தொங்கப்போறது? அது இல்லேடா?” என்று விம்மினாள்.

“பின்னே!”

“எனக்குப் பிள்ளை இல்லையே. அவன் இருந்திருந்தா இப்படி இடிசோறு திங்கவேண்டி இருக்காதேன்னு நிறைய தடவை நெனப்பேன். சாமி கத்தினபோது நீ ஒண்ணுமே பேசாம, என் பொடவையப் பிழிஞ்சு ஒணத்தினியே, எனக்கு மனசு நெறஞ்சு போச்சுடா. அதுதான் தன்னையும் அறியாம அழுகை வந்துடுத்து. பிள்ளை இல்லேன்னு இனி மனசு வருத்தப்பட மாட்டேண்டா. பகவானாப் பாத்து நான் பிள்ளையா குட்டியான்னபோது, உன்னை அனுப்பிவச்சு என் மனசுல இருந்த அந்தக் கொறையை நீக்கினானே, அதுவே போறும். நீ தீர்க்காயுசா இருப்பே.” கையை என் தலையில் வைத்து ஆசீர்வாதம் செய்தாள்.

அன்று மாலை நான் நான்கு பார் சோப்புகளைத் துண்டம் செய்து, அவளிடம் கொடுத்தபோது, “ஏன்?” என்பதுபோல என்னைப் பார்த்தாள்.

“பெரியபாட்டி. உன் புடவைலே அழுக்கு ஒட்டிண்டு இல்லே. அழுக்குலேதான் உன் புடவை ஒட்டிண்டு இருக்கு. அதுக்குத்தான் இந்த சோப்புக் கட்டிங்க. வெறுன்ன தண்ணீல நனைச்சு நனைச்சு ஒணத்தவேண்டாம். சோப்புப் போட்டே துவை.”

மீனாம்பா பாட்டி ஒன்றுமே பேசவில்லை. நன்றியுடன் சோப்புக் கட்டிகளை வாங்கி வைத்துக்கொண்டாள்.

நானும் வேறூரில் பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்ந்து நான்கு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இதற்குள் மீனாம்பா பாட்டியை பத்துப் பன்னிரண்டு தடவை பார்த்திருப்பேன். சில சமயம் சோப்பு வாங்கித்தா, தலைவலித் தைலம் வாங்கித்தா என்று கேட்பாள். வாங்கிக் கொடுப்பேன்.

ஒருதடவை விடுமுறையில் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன்.

“மாமா குடும்பத்துடன் மெட்ராஸ் போய்ட்டா!” என்றாள் என் அம்மா.

“என்ன விஷயமாம்?”

“எவ்வளவு நாள்தான் உழைச்சுக்கொட்ட முடியும்? வயசாயிடுத்து இல்லையா? மெட்ராஸ்ல இருக்கற மூத்த பிள்ளை கூப்பிட்டான். அதுதான் போயிட்டா!”

“பெரிய பாட்டியையும் மெட்ராசுக்குக் கூட்டிண்டு போயிட்டாரா?”

“நன்னாயிருக்கே, நீ சொல்றது! கண்ணும் தெரியலை, கடையும் தெரியலை. மொசைக் தரைன்னு தெரியாம ஏதோ கொட்டி இருக்குன்னு பொறுக்க ஆரம்பிச்சுடுவா. அவ ஆசாரம் மெட்ராசுக்கு லாயக்குப் படுமா? அதுதான்…” இழுத்தாள் அம்மா.

புருவங்களை உயர்த்தினேன்.

“என்னடா அப்படிப் பாக்கறே?”

“மீனாம்பா பாட்டி எங்கேதான் இருக்கா?”

“அதுதான் வயசானவாளுக்கு, பிள்ளை குட்டி இல்லாதவாளுக்கு மாசம் முப்பது ரூபா கவர்மின்ட்டுலே கொடுக்கறாளாமே, அதுக்கு ஏற்பாடு செஞ்சுட்டுத்தான் மாமா போயிருக்கா. பக்கத்துக் கிராமத்திலே, உன் சின்னப்பாட்டி இருக்காளே, அங்கேதான் இருக்கா.”

“சின்னப்பாட்டியா மீனாம்பா பாட்டியை வச்சுண்டு இருக்கா?”

“இல்லேடா. மீனாம்பா பாட்டி தனியாத்தான் இருக்கா.”

“எப்படிம்மா இது? உடம்புல தெம்பு இருக்கறவரைக்கும் உங்க எல்லோருக்கும்தானே உழைச்சுக்கொட்டினா! இப்ப ஒங்க யாராலையும் அவளைப் பார்த்துக்க முடியலையா?” பொருமினேன் நான்.

“உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. தெம்பு இருக்கவரைக்கும் மாமா குடும்பத்துக்குத்தான் உழைச்சா. அவரே அவளை விட்டுட்டுப் போயிட்டா. நமக்கு உழைச்சானு சொல்றியே. நாம சும்மாவா விட்டோம்? அப்பப்ப ஏதாவது வாங்கித்தானே கொடுத்தோம்!”

“கூலி கொடுத்தோம்னு சொல்றியாம்மா?”

“ஒனக்கு வாய் ரொம்ப ஜாஸ்தியாப் போச்சு. இனிமே ஒன்னோட என்னால பேசமுடியாது.” என்று போய்விட்டாள் அம்மா.

ஏதோ ஒன்று உந்தவே, நான் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு மீனாம்பா பாட்டி இருக்கும் கிராமத்திற்குச் சென்றேன். என் வயதுள்ள, என் ஒன்றுவிட்ட மாமா ராஜுதான் எட்டடிக் குச்சான ஒரு குடிசைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

“பெரிம்மா, பெரிம்மா!” என்று சொல்லிக்கொண்டே ஆடும் கதவைத் திறந்தான்.

“ஆரு வந்திருக்கா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டவாறே, தரையில், ஒரு பலகையைத் தலைக்கு வைத்திருந்த மீனாம்பா பாட்டி கையை ஊன்றிக்கொண்டு எழுந்திருந்தாள்.

“நான்தான் பெரியபாட்டி, கண்ணன் வந்திருக்கேன்..” என்று உரத்த குரலில் சொன்னேன்.

கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு என்னைப் பார்த்த மீனாம்பா பாட்டி இனம் கண்டுகொண்டாள்.

“வாடாப்பா, கண்ணா, வா.” என்று அன்புடன் சொன்ன அவள் பொங்கிப்பொங்கி அழுதாள்.

“பாத்தியாடா என் நெலமைய? அநாதப் பொணமா இருக்கேண்டா. உடம்புலே தெம்பு இருந்தபோது என் ஒழைப்பு எல்லோருக்கும் தேவையா இருந்துது. மீனா, வாடீம்மா, நீ இல்லாம ஆத்திலே ஒரு விசேஷம் நடக்க முடியுமா அப்படீம்பா. இப்போ – நான்தான் சக்கையாப் போயிட்டேனே. அதுதான் தூக்கிப் போட்டுட்டா.”

நான் என்ன சொல்லி அவளைச் சமாதானப் படுத்துவேன்?

“பெரியபாட்டி, நீ கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்கோ. நான் படிச்சு முடிச்சதும் உடனே வேலையைப் பார்த்துப்பேன். நான் உன்னைக் கொண்டு என்னோட வச்சுக்கறேன். நான் சீக்கிரமே கல்யாணம் செஞ்சுக்கறேன். என் பொண்டாட்டி உன்னை நன்னாப் பார்த்துப்பா.” உணர்ச்சி வேகத்தில் என்னிடமிருந்து வார்த்தைகள் பெருக்கெடுத்தன.

“இது போதும்டா, கண்ணா. நீ நல்ல குணவதியான பொண்ணைக் கல்யாணம் செஞ்சுண்டு நூறு வருஷம் நன்னா இருப்பே. ஒன் பொண்டாட்டி தொங்கத் தொங்கத் தாலியைக் கட்டிண்டு நூறு வருஷம் சுமங்கலியா இருப்பா. ஒன் புள்ளை, குட்டிகளெல்லாம் ஒன்னை நன்னாப் பாத்துக்குவா.

“எம் மனக்கொறையைத் தீர்த்துட்டேடா, கண்ணா. இந்தக் கட்டை கண்ணை மூடி, காட்டிலே என்னை எரிக்கறச்சே, என் நெஞ்சு வேகுமோ, வேகாதோன்னு நெனப்பேன். இனிமே அப்படி நெனைக்கமாட்டேன்டா. எம் மனசு நெறஞ்சு போச்சுடா. எப்ப பகவன் கூப்படறானோ அப்பா நிம்மதியா போய்ச் சேருவேன். என்னா, என் நெஞ்சு வெந்துடும்டா.” என்றவள் தயங்கி, என்னிடம் கேட்டாள்.

“கண்ணா, என்னால பிழிஞ்சு ஒணத்தவே முடியலடா. இப்ப நார்ப்பட்டுன்னு ஒண்ணு செய்யறாளாமேடா. அதைப் பிழியவே வேண்டாமாண்டா. வெறுன்ன நனைச்சுப்போட்டாலே ஒணந்து போகுமாமே. எனக்கு ரெண்டு நார்ப்பட்டுப் பொடவை வாங்கித் தறியாடா?”

“கட்டாயம், பெரிய பாட்டி. கட்டாயம். நான் ஊருக்குப் போயி வாங்கி அனுப்பறேன்.”

என் கையில் இருந்த ஐம்பது ரூபாயை அவளிடம் கொடுத்து, என் மாமன் ராஜுவிடம் அவளுக்கு உதவி செய்யுமாறு சொல்லிவிட்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தேன்.

முதல் வேலையாக இரண்டு வெள்ளை நார்ப்பட்டுப் புடவைகளை வாங்கி என் அம்மாவிடம் கொடுத்து, மீனாம்பா பாட்டியிடம் சேர்த்துவிடச் சொல்லிவிட்டுக் கல்லூரி செல்ல ரயில் ஏறினேன்.

அதுதான் நான் மீனாம்பா பாட்டியைக் கடைசியாகப் பார்த்தது. இரண்டு மாதங்கள்கூட ஆகி இருக்காது.

கண்கள் உலர்ந்து, என் அம்மா மேலே எழுதியிருந்த வரிகள் தெளிவாகின.

“நீ கொடுத்துவிட்டுப் போன நார்ப்பட்டுப் புடவைகளை சார்த்தித்தான், மீனாம்பா பாட்டியைத் தகனம் செய்தார்கள்.”

September 19, 2014
கிருஷ்ண பக்ஷ லீவு

— விசாலம்.

பித்ரு லோகத்தில் பல பித்ருக்கள் மிக ஆவலுடன் தங்கள் தலைவர் வரும் நேரத்தை எதிர்ப்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“என்ன நம்ம யமராஜரை இன்னும் காணுமே” என்று ஒருவர் கேட்க, “அவரா, அவர்தான் காலன் ஆயிற்றே. நேரத்தை மிகச் சரியாக … ஒரு நொடி கூட அங்கும் இங்கும் போகாதபடி அல்லவா தன் கடமைகளைச் செய்வார்” என்று வேறு ஒருவர் பதிலளிக்க, அவர் பதில் அளித்து முடியுமுன்னே கருத்த நிறத்துடன் வாட்டசாட்டமாக
யமதர்மராஜன் நுழைந்தார்.

அவர் நுழைந்தவுடன் பவ்யமாக எல்லா பித்ருக்களும் வணங்கினர் .

“பித்ருக்களே சூரியன் கன்யா ராசிக்கு வந்துவிட்டது. இன்னும் சில நொடிகளில் கிருஷ்ணபக்ஷமும் தொடங்கப்போகிறது. உங்கள் லீவு இன்றைய தினத்திலிருந்து ஆரம்பம். ஒரு பதினைந்து நாட்கள் பூலோகத்திற்குச் சென்று உங்கள் சந்ததிகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு ஆசிகள் வழங்கி விட்டு வாருங்கள். அவர்களும் உங்களுக்கு தகுந்த மரியாதை செய்து உணவும் படைப்பார்கள். உங்கள் யாவருக்கும் என் நல் வாழ்த்துகள்” என்று கம்பீரமாக அமர்ந்தபடி வாழ்த்தினார்.

புதிதாக வந்த பித்ரு ஒருவர் தன் நண்பர்களிடம் “அன்பர்களே நான் இப்போது தான் முதல் தடவையாக பூலோகம் போகிறேன். என் பையன்கள் இருவர். ஒருவன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறான். இன்னொருவன் சென்னையில் இருக்கிறான். நான் எங்கு போகவேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுங்கள் ” என்றார்.

அதற்குள் இன்னொரு பித்ரு “ஆமாம் நான் என்ன செய்ய? எனக்கு குழந்தைகள் இல்லை. எனக்கு யார் மரியாதை செலுத்தி சாப்பாடு போடப்போகிறார்கள். மூத்தவரே நீங்கள் இதைப்பற்றி விளக்குங்களேன்” என்றார்.

நன்கு அனுபவப்பட்ட பித்ரு பேச ஆரம்பித்தார்.

“கவலைப்படாதீர்கள். இந்த பதினைந்து நாட்களில் ஒரு நாள் ‘காருண்யக பித்ரு’ என்று வரும். அந்த நாளில் உங்களுக்கு பிடித்த ஒருவர் உங்களுக்கென்று இதை செய்யலாம். உங்கள் நண்பர் கூட இதில் பங்கு பெறலாம். அதனால் குழந்தைகள் இல்லையே என்று வருத்தம் அடையாதீர். தவிர நம்மைப்போல் இருப்பவர்கள் எங்கும் ஒரு நொடியில் போக முடியும். ஆகையால் அமெரிக்காவுக்கும் போகலாம். சென்னைக்கும் போகலாம். செய்பவர்களின் சிரத்தையைப்பொருத்து தான் பலன் கிடைக்கும். இந்த பதினைந்து நாட்களில் சதுர்தசி திதியன்று துர்மரணம் அல்லது விபத்தில் உயிரிழந்தவர்களுக்கு மட்டும் திதி செய்வார்கள்.. அமாவாசையன்று விதவையோ அல்லது பிரம்மசாரியோ இந்த சம்ஸ்காரத்தை செய்வார்கள்.”

“நம்முடன் வேறு யாரோ வருவது போல் தெரிகிறதே?”

“ஆமாம், நம்முடன் விஸ்வதேவர்களும் வருவார்கள். அவர்களும் நடப்பதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைவார்கள். சரி இப்போது   நாம் பிரியலாம் அவரவர்கள் போக வேண்டிய இடத்திற்குப் போய் வரலாம். நவராத்திரி அமாவாசையின் போது இந்த இடத்தில் சந்திக்கலாம் . சரி தானே?”

“ரொம்ப நன்றி. நாம் வந்து சேர்ந்த பின் நடந்தவற்றை தெரிந்துக்கொள்ளலாம். இப்போது கிளம்பலாமா?”

காட்சி 1:

ஒரு பித்ரு தான் வரவேண்டிய   இடத்திற்கு வந்து வாசலில் நிற்கிறார். உள்ளே தம்பதிகள் பேசும் சத்தம் கேட்டது .

“ஏன்னா.. எங்கே கிளம்பறேள்? இன்னிக்கு லீவுக்கு   சொல்லலையா? ஹிரண்ய சிராத்தம் செய்யணும்னு சொன்னேனே?”

“ஆமாம் நீ சொன்னே ! எனக்கு அர்ஜண்ட்டா ஒரு மீட்டிங் வந்துடுத்து. அதை அட்டெண்டு செய்யலைனா ரொம்ப லாஸ் ஆயிடும் . நீயே வாத்தியார் வந்தா வாழைக்காய் , அரிசி கொடுத்துடு. தெரிஞ்சுதா?”

“அப்படி கொடுத்தா பலனில்லைனா. நீங்க கொஞ்சம் லேட்டா போங்களேன்”

“மேலுக்கு மேலே பேசாதே சொன்னத்த செய்”

பித்ரு இதைக்கேட்டப்பின் அங்கே நிற்கவில்லை. மேலே நடையைக் கட்டினார் .

காட்சி 2:

இன்னொரு பித்ரு தான் போகும் வீட்டைக்கண்டு பிடித்து அங்கு உள்ளே நுழைந்து பார்க்க, அங்கே மாம்பலத்தில் இருக்கும் அவரது மூத்த பையன் வாத்தியார் சொல்லும் மந்திரங்களைச்சொல்ல, அவன் கூட அவனது   தம்பியும் அமர்ந்து சொல்ல பார்க்கவே மிக அழகாக இருந்தது. அந்தப்பித்ருவுக்கு ரொம்ப திருப்தி. தனது இரு மக்களும் மிக அழகாக அமர்ந்து சொல்வதைப் பார்க்கவே   அவர்களுது சிரத்தை தெரிந்தது. “ஆஹா, இந்தக்காலத்தில் இரு மருமகள்களும் அழகாக மடிசார் புடவையில் நிற்கிறார்களே. தவிர பாத்திரங்களும் எவர்சில்வர் எல்லாமல் வெள்ளியாக இருக்கின்றதே. சாஸ்திரம் நன்றாக படிச்சிருப்பார் போலிருக்கு. நான் ரொம்ப கொடுத்துவைத்தவன் , எனக்கு ரொம்ப திருப்தி ” என்று சொல்லியபடி நகர்ந்தார்.

காட்சி 3:

வேறொரு பித்ரு தன் குழந்தைகளைப்பார்க்க மிக ஆசையாக அவரது இடம் போய் நின்றார். அவரது பேரன் கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருக்க பேத்தி டிவி பார்த்தபடி இருந்தாள். எங்கே வேறு ஒருவரையும் காணோம். இன்னிக்கு என்னோட திதி ஆயிற்றே! என்றவர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த வீட்டுப் பணிப்பெண் வந்தாள்.

“என்ன அம்மாவைக்காணோம் எங்கிட்டு போயிருக்காங்க லதா?”

“பொன்னம்மா எங்க அம்மாவும் அப்பாவும் பிளைண்ட் ஸ்கூலுக்குப்போயிருக்கா.”

“அது என்னாத்துக்கு அங்கிட்டு போயிருக்காங்க. எங்கிட்ட ஒன்னும் சொல்லலை”

“அவங்க திடீரென்னு நினைச்சு அங்க போயிருக்கா, இன்னிக்கி தாத்தாவோட திதியாம். அதுக்கு பிராம்மணாள் கூப்பிடறதுக்கு பதிலா அன்னதானம் செஞ்சுடலாம்ன்னு யோசிச்சாங்க அதான் அங்கே போயிருக்காங்க.”

“அது என்ன புள்ள!   ஐயர் வீட்ல திதி செய்யாம எப்படி விட்டுடறாங்க? ஐயோ, எனக்கென்ன இத பத்தி. இது எல்லாம் பெரிய இடத்து சமாச்சாரம். எனக்கு எதுக்கு இந்த வம்பு.”

“அட போ பொன்னம்மா, இத்தன தூரம் பேசிட்டு இப்ப என்ன வம்புன்னு ஏன் சொல்றே? சரி சரி போய் உன் ஜோலியைப் பாரு”

இத்தனையும் கேட்டு நின்ற பித்ரு “சரி ஏதோ நல்லது பண்றான் பிள்ளை. சினிமா பீச்சுன்னு சுத்தாம ஏதோ அன்னதானமாவது பண்றானே! ஆனாலும் அது என் பசிக்கு வராது. ஹிரண்ய சிரார்த்தம் செய்தால்தான் அந்தப்பொருள் எனக்கு வரும். அதுதான் என்னைச்சேர சரியான பாஸ்வேர்டு. பரவாயில்லை, என் பசி இருக்கட்டும் அவனுக்கு புண்ணியம் சேருமே அது போதும் எனக்கு. குழந்தைகள் எல்லாம் என் ஆசிகளோட நன்னா வாழட்டும்,”    என்றபடி அங்கிருந்து நடையைக் கட்டுகிறார்.

காட்சி 4:

இந்த சீனில் நடப்பது என்ன? வாசலில் வந்து நிற்கிறார் ஒரு பித்ரு.

மருமகள் கத்துகிறாள் “வாட் அ ஸில்லி திங்க் ? எப்பவோ செத்து போனவர் இப்ப வந்து நாம கொடுக்கறதை வாங்கிண்டு பிளஸ் பண்ணுவாராம், எனக்கு இதெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. ஸ்டுப்பிட் திங். நான் ஆபீஸ் போகப்போறேன். “

“அடி சுசீ, இன்னிக்கி ஒரு நாள் கோவாப்ரேட் செய்ய மாட்டாயா? இப்படி பேண்டும் ஷர்ட்டும் போட்டுண்டு கிளம்பறே.”

” எஸ் வாட்ஸ் ராங் இன் திஸ்? என் ஆபீஸ்ல எனக்கு   என்ன மாதிரி போஸ்ட்ன்னு உனக்கு தெரியாதா? நீ எப்படியோ இன்னிக்கி மேனேஜ் பண்ணிக்க. யூ டூ வாட்டெவர் யூ லைக் ஐ வோன்ட் இன்டர்பியர், அண்டர்ஸ்டுட் ?”

“சரி என்ன குக் செய்திருக்கே ?”

“வெங்காயம் போட்டு மஸாலா தோஸா? வெஜ் பர்கர் …தென்..     நூடுல்ஸ்”

கணவானான முரளி பரிதாபமாக அவளைப்பார்க்க, அவள் கதவை டபார் என்று சாத்தியபடி வெளியேறுகிறாள் .

காட்சி 5:

இதையெல்லாம் பார்த்த பித்ரு அங்கிருந்து கிளம்பி வரும் போது அவரது அண்ணாவைப் பார்த்தார். அண்ணா அடையார் பக்கம் போய்க்கொண்டிருக்க தம்பி பித்ருவும் அவருடன் சேர்ந்துக்கொண்டார். இருவரும் அடையார் வீட்டில் நுழைந்தனர். அங்கு வயதான சுமங்கலி அமர்ந்து ஒரு அமெரிக்கப்பெண்மணிக்கு மஹாளயம் பற்றி விவரித்துக்கொண்டிருந்தார்.விவரித்த விதம் பார்த்தாலே அவர் பெரிய புரபஸர் போல் தெரிந்தது. அந்தப்பெண்மணியும் லில்லி என்ற தன் பெயரை லீலா என்று ஆக்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது முடி பொன் நிறமாக இருக்க அதைக்கொண்டைப்போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உடலுக்கு நீலப்புடவை அவள் சோபையை இன்னும் கூட்டியது. அவளது கணவன் சியாம்   நியூ ஜெர்ஸியிலிருந்து சிரார்த்தம் செய்ய தன் புது அமெரிக்க மனைவியுடன் வந்திருந்தான். அவனும் பஞ்சகச்ச வேஷ்டியுடன் வாத்தியாரை எதிர்ப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி லீலா மிகவும் சிரத்தையாக எல்லாவற்றுக்கும் விளக்கம் கேட்டபடி அன்றைய காரியங்களில் கைக்கொடுத்தாள். வீட்டில் எல்லோரும் படித்தவர்கள் ஆனதால் அங்கு ஆங்கிலம் மொழி நிலவினாலும் நடைமுறையெல்லாம் தமிழ் நாட்டு பண்பாட்டைப்பின் பற்றியதாகவே இருந்தன. வாத்தியார் வந்தார். காரியம் செய்து வைக்கும்போது வேறு யாராவது பெயர் இதில் சேர்க்க வேண்டுமா என்று கேட்க “ஆமாம் என் சித்தப்பாவும் இறந்து விட்டார். அவர் பெயரும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். இதையெல்லாம் பார்த்தபடி அண்ணா பித்ரு தம்பியை பெருமையாகப்பார்த்தார். தம்பிக்கும் தன் அண்ணண் குடும்பம் மூலம் தனது பெயருக்கும் ஒரு மரியாதை இருப்பதைக்கண்டுக்கொண்டார்.

காட்சி 6

“ஏண்டா ராமு.. உன் அப்பாவுக்கு மஹாளய தர்ப்பணம்   பண்ணியாச்சா?’

“நேத்திக்கி தான் பண்ணினேன்.”

“பின்ன என்ன உம்ம்ன்னு சோகமா உட்க்கார்ந்திருக்கே”

“பின்ன என்ன மாமா. என் அண்ணா தம்பி எல்லோரும் வெளியூரிலே நன்னா சம்பாதிச்சிண்டிருக்கா. நான் மட்டும் என் அப்பாவோட சேர்ந்து அப்பாவோட ஆசைக்கு மந்திரம் சொல்ல கத்துண்டேன். அவ்வளவுதான் அதே என் வாழ்க்கை ஆயிடுத்து. என் அப்பா எனக்கு ஒரு கல்யாணம் கூட பண்ணி வைக்கலை. என்னவோ ஜாதகத்ல தோஷமாம். அவர் ஒரு சுயநலவாதி. அவரால் தனியா வைதீகம் செய்ய முடில, அதனாலே என்னை உபயோகிச்சுண்டார். அவரும் போய்ச் சேர்ந்தார் ஐந்து வருஷம் ஆயிடுத்து. இப்போ ஆயிடுத்து எனக்கும் 45 வயசு. ஒரு வருஷத்து மூணு தெவசம் செய்யறேன். இதே போல செஞ்சு செஞ்சு எனக்கே இப்போ ஒன்றும் பிடிக்கலை.”

“நல்லதுதானே ராமு. எத்தனை பேரை நீ கரை சேர்க்கறே. உனக்கு நிறைய புண்ணியம் கிடைக்கும்டா.”

“மாமா நான் இப்போ ஒண்ணு தீர்மானம் செஞ்சுட்டேன். நான் சன்யாசம் வாங்கிக்கலாம்ன்னு … அப்போ எனக்கு இது மாதிரி ஒன்றும் செய்யவேண்டாமே!”

மாமா பரிதாபமாக அவனைப்பார்த்தார். இதெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பித்ரு ரூபத்தில் இருந்த ராமுவின் அப்பா அங்கிருந்து வருத்தமாக வெளியேறினார் .

பதினைந்து நாட்கள் ஓடிவிட்டன. பல பல அனுபவங்களுடன் எல்லா பித்ருக்களும் வந்த இடத்திற்கே கிளம்பினர் எல்லோருடைய அனுபவத்திலும் கலி முற்றுகிறது என்ற உண்மை மட்டும் தெரிந்தது.

***

மேலே குறிப்பிட்ட   சம்ஸ்கார நிகழ்சிகள் யாவும் நான் பார்த்த உண்மைச் சம்பவங்கள் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை. இவற்றையெல்லாம் பார்க்க ஹிந்து சம்ஸ்காரம் தேவையா இல்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஏனென்றால் அதை சரியாக புரியவைக்க ஒருவருமில்லையோ என்ற ஐயப்பாடு உண்டாகிறது. அதைப்புரிந்துக்கொண்டால் எல்லாம் ஒழுங்காக நடக்கலாம் .   பல பெரியவர்கள் கருத்தின் படி நம் வருங்கால சந்ததிகள்   அவர்களது முன்னோர்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கர்மாக்களை செய்ய வளமாக வாழ்ந்து நன்றாக இருப்பார்கள் என்று தெரிய வருகிறது. அதனால் இந்த சம்ஸ்காரத்தை செய்ய ஏன் தயங்க வேண்டும்? இதற்கென்று அதிக சிலவுமில்லை. இரண்டு வாழைக்காய். கொஞ்சம் அரிசி, பருப்ப , வெற்றிலை பாக்கு, கொஞ்சம் தக்ஷிணை… அவ்வளவுதான். ஒரு முப்பது நிமிடங்களில் எல்லாமே முடிந்துவிடும். டிவி முன்னாடி பல மணி நேரங்கள் கழிக்கிறோம். இதற்கென்று கொஞ்சம் சமயம் அர்ப்பிக்கலாமே .

படம் உதவிக்கு நன்றி: http://www.maalaimalar.com/2014/05/09151209/pitru-tarpanam-to–provide-eka.html

September 17, 2014
அது பணக்காரர்களுக்கான தேசம்..!

சீன தேசத்து நண்பன் ஒருவனின் தந்தையிடம் அன்று நீண்ட நேரம் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தேன்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு என் நண்பன் குழந்தையாக இருக்கும் போது ஒரு நாடோடியைப் போன்று ஐரோப்பாவிற்கு வந்திருக்கிறார். நண்பனுக்கு பதினைந்து வயது ஆகும்வரை அடிக்கடி சொந்த ஊருக்கு குடும்பத்துடன் சென்று வருவாராம். இப்போதெல்லாம் செல்வதில்லை. மகன் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் வேலை செய்கிறார். தந்தை நீண்ட காலமாக உணவகம் ஒன்றை நடத்தி வருகிறார்.

“நீ எப்போது இங்கு வந்தாய்?” என்று கேட்டார்.

“நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு. உங்களைப்போலவே என் மகன் கைக்குழந்தையாக இருக்கும் போது வந்தேன்” என்றேன்.

“இந்தியாவிற்கு அடிக்கடி செல்வதுண்டா?” என்றார்.

“வருடத்துக்கு ஒருமுறை சென்று வருகிறோம்.” என்றேன்.

“இந்தியாவிற்குத் திரும்பிச் சென்றுவிடும் எண்ணம் இருக்கிறதா?”

“நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. இந்த விஷயத்தில் எல்லா புலம்பெயர்ந்தோரைப் போன்று நானும் ஒரு மதில் மேல் பூனை! நிச்சயம் சென்று விடுவேன். இன்னும் சில வருடங்கள் தான். இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே வாழ்க்கையைக் கழித்துவிடுவார்கள். ஏதோ ஒருபுறம் குதித்துவிடுவது நல்லது என்று தோன்றுகிறது.” என்றேன்.

சிரித்துக்கொண்டே, “இதோ எனக்கும் அப்படி முப்பது வருடங்கள் ஓடிவிட்டது.” என்றார்.

“உங்கள் தேசத்துக்கே திரும்பிச் சென்றுவிட வேண்டும் என்று தோன்றியதே இல்லையா?” என்று கேட்டேன்.

“என்னுடைய தேசத்தை நான் நேசிக்கிறேன். மதிக்கிறேன். வாசிக்கிறேன். சுவாசிக்கிறேன். ஆனால் என்ன செய்வது, ‘அது பணக்காரர்களுக்கான தேசம்!’.” என்று கூறிவிட்டு, சில நொடி மௌனத்திற்குப் பிறகு, “ஏழைகள் அதிகமாக இருப்பதாலேயே அவை ஏழைகளுக்கான நாடுகளாக ஆகிவிடப்போவதில்லை. அவை உள்ளவர்களுக்கும், ஆள்பவர்களுக்குமான தேசங்கள்! உன்னுடைய தேசமும் அப்படித்தான்.” என்று அவர் மேலும் கூறியதைக் கேட்டு சிரித்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

அவரது வார்த்தைகளை இப்போது அசைபோட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

“அது பணக்காரர்களுக்கான தேசம்!”

September 12, 2014
உலக எழுத்தறிவு தினம்

-ரா.பார்த்தசாரதி

எண்ணும் எழுத்தும் கண்னெனத் தகும்
எழுத்தறிவித்தவன் இறைவன் ஆகும்
கல்வி மூலமே தீர்ப்பது சிறந்த வழியாகும்
கற்றோருக்குச் சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பாகும்!

மனிதனாய்ப் பிறந்த யாவரும் எழுத்தறிவு பெற்றிட வேண்டும்
நாட்டில் எழுத்தறிவுபெற அரசாங்கமும் பொறுப்பு ஏற்கவேண்டும்
பட்டி தொட்டிகளிலும், கிராமங்களிலும் கல்வியை மேம்படுத்த வேண்டும்
இதனைக் கல்வி மூலமே நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும்!

பின்தங்கிய இனத்தவரும், பாட்டாளிகளும் எழுத்தறிவு பெறவேண்டும்
நாட்டில் உள்ளோர் எழுத்தறிவு பெறுவதைக் கட்டாயமாக்க வேண்டும்
அதற்கான ஊடகங்களைக் கிராமங்கள்தோறும் ஏற்பட்டுத்த வேண்டும்
தாய்மொழியில் பயின்று கையொப்பம் இட அறியவேண்டும்!

எழுத்தறிவினைப் புகட்டி அறியாமை, மூட நம்பிக்கைகளை ஒழிப்போம்
இரவு நேரப் பள்ளிகள் மூலம் முதியோர்க்கும் எழுத்தறிவிப்போம்
எழுத்தறிவின்மையை ஒழிக்க என்றும் நாம் பாடுபடுவோம் என
நாட்டில் உள்ளோர் சபதம் எடுப்போம் உலக எழுத்தறிவு தினத்தில்!

(செப்டம்பர் 8-ஆம் தேதி உலக எழுத்தறிவு தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.)

September 9, 2014
நானும் நீயும் நாளும் இரவும்

இசைக்கவி ரமணன்

உனக்கே உனக்காக (44)

நானும் நீயும் நாளும் இரவும்

[mixcloud]http://www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%A8%E0%AE%A9%E0%AE%AE-%E0%AE%A8%E0%AE%AF%E0%AE%AE/[/mixcloud]

நானும் நீயும்
நாளும் இரவும்
பேசிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும்
வானம் புவியை
வருடும் கோட்டில்
வரிசை வரிசையாய் அமர்ந்திருக்கும்!

தேனும் மலரும்
தென்றலும் வந்து
தெம்பு வேண்டி இளைப்பாறும்! அதில்
கானம் கவிதை
யாவும் காதலில்
களஞ்சியமாகக் கொழித்திருக்கும்!

அவசரமாய்ச் சில தேவியர்கள்
அமரர்கள் பார்க்கா வண்ணம், தம்
கவலைகள் தீர நம் காதல் சொற்களைக்
கவர்ந்து செல்வர் மெல்ல!

திவலைகளாய் நாம் இருவரும் இரவில்
சிந்திய கண்ணீர்த் துளிகளைக் கண்டு
கவலைப் பட்டுச் சில விண்மீன்கள்
கள்ளத் தனமாய் இறங்கும்

தீபச் சுடரின் பரபரப்பாய், நீ
சிரித்த சிரிப்பின் திகழ்ச்சியிலே
திகைத்த மின்னல் நடுவழியில், ஒரு
கேள்வியின் வடிவில் சிலைத்திருக்கும்!

பாபம் துடைக்கும் பரிவினிலே, நீ
பாஷையை மீறிச் சொன்னதெல்லாம்
படித்துறையாகிப் பழம்பெரும் முனிவர்
பவித்திரமாக முழுக்கிடுவார்!

நானும் நீயும் பேசியதாக
நான்சொன்னதெல்லாம் பிழைதான்
நான்யார்? கண்ணை இமைக்காமல்
நமச்சிவாயன் முன் நந்தி!
தேனாற்றங்கரை திமிறியதைப்போல், நீ
திரும்பித் திரும்பிச் சொன்னதெல்லாம்
தித்திக்கத் தித்திக்கச் சிரித்ததெல்லாம்
திணறத் திணற அணைத்ததெல்லாம், ஒரு
தீர்ப்பைப் போலே கொடுத்ததெல்லாம்
வானெங்கும் பல காவியங்களில்
வந்து விட்டதாம் கேட்டாயா?

நீ
சொன்னவற்றுக்கே இப்படி என்றால்
சொல்லாது வைத்துக் கொண்டவை?!

September 7, 2014
ஒரு செய்தி!

-எம்.ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

கண்ணன் வீடு ஒரே தடபுடலாக இருந்ததது. எல்லோருக்கும் சந்தோஷம் என்றால் சொல்லவே முடியாதபடி இருந்தது. வீட்டில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் தரையிலே கால்படாதபடி பறந்துதான் திரிந்தனர் எனும் அளவுக்கு அவர்களின் அந்த ஆனந்தமும் அவசரமும் காணப்பட்டது.

கண்ணனின் தங்கை கலாவுக்கு வயது ஏறிக்கொண்டே வந்தது. ஆனால்   எந்தக் கல்யாணங்களும் சரிவராமல் போய்க்கொண்டே வந்தது. வடிவான பிள்ளை ஆனால் கால்தான் சற்று ஊனமாக இருந்தது. பல்கலைக்கழகத்தில்   பட்டம் பெற்றிருந்தாள். அதுமட்டுமல்ல கொம்யூட்டரிலும் சரியான கெட்டிக்காரி. ஆங்கிலம் எழுதினால் அது அத்தனை சுவையாக இருக்கும். ஆங்கிலத்தில் கவிதைகள் கூட எழுதுவாள். பல பத்திரிகைகளில் அவளது ஆக்கங்கள் வெளி வந்து பல பரிசுகளையும் பெற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. நல்லாப் பேசுவாள்.         நல்லாய்ப் பாடுவாள்.

ஆங்கில ஆசிரியையாக அவளுக்கு நியமனம் கிடைத்ததும் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். ஆனால் அவளுக்கு மனதில் மகிழ்ச்சியில்லை. பள்ளிக்கூடத்தில்   தன்னை நொண்டி என்று மற்றவர்கள் கேலியும் கிண்டலும் செய்வார்கள் என்று மனதுக்குள் எண்ணியதால் மகிழ்ச்சி அவளிடம் வரமறுத்தது. ஆனாலும் தனது திறமையில் தன்னம்பிக்கை கொண்டகாரணத்தால் வேலைக்குப்போக ஒத்துக்கொண்டாள்.

அவளின் விடாத உழைப்பால் பாடசாலையில் அவளுக்கு நல்ல மதிப்பு   தானாகவே வந்துசேர்ந்தது. வயதுமுப்பது ஆனாலும் வடிவு மட்டும் குறையவி       ல்லை. நல்ல மாநிறம். எடுப்பான மூக்கு. அகன்ற பெரிய கண்கள். பார்த்தால் இன்னொருதரம் பார்க்கத்தூண்டும் வசீகரம். கால்மட்டும்தான்குறை. அதை காலளவு குறை என்றுதான் கொள்ளவேண்டும்.

உப அதிபர் மனோகரனுக்கு ஐம்பது வயது. அந்த மனிசனும் படி படி எனப் படித்து பல பட்டங்களைத் தனது பெயரோடு சேர்த்தாரே ஒழிய காதல் கல்யாணம் என்றால் அந்தப்பக்கம் மனிசன் தலைவைத்துப் படுத்ததே அறியார்.

கலாவைப் பார்த்ததும் இவளைத் தனது வாழ்க்கைத்துணை ஆக்கினால்     எப்படி இருக்கும் என்று எண்ணம் ஏற்பட்டது. எண்ணத்தைத் தள்ளிப்போடாமல் உடனடியாகச் செயல்படுத்தவும் ஆயத்தமானார். கலாவின் வீட்டாரிடம் நேரடியாகவே சென்று கேட்டுவிட்டார். அவர்களுக்குச் சொர்க்கமே வந்து காலடியில் விழுந்ததுபோல இருந்தது. கல்யாணம் நடக்காதா என்று ஏங்கி நின்றவர்களுக்கு இந்தச்செய்தி சர்க்கரைப் பந்தலில் தேன்மாரியாக இருந்தது.

கலாவுக்கும் மனோகரனுக்கும் கல்யாண ஏற்பாடுகளால்தான் கண்ணன் வீடு கலகலப்பில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணம் சிவன் கோவில் மண்டபத்தில்தான் கல்யாணம். மாப்பிள்ளை வீடு கொக்குவில். பெண்வீடு மானிப்பாய். மணமகள் வந்து சேர்ந்துவிட்டாள் கல்யாண மண்டபத்துக்கு. மாப்பிள்ளை வீட்டாரை யாவரும் பார்த்தபடி நிற்கின்றனர். அவர்களோ வந்தபாடில்லை. கல்யாணமண்டபத்திலோ ஒரே படபடப்பு.

அப்பொழுது வேகமாக மாப்பிள்ளையின் மச்சான் மோட்டார் சைக்கிளில் வேகமாக வந்துசேர்ந்தான் எல்லாரும் அவனைப்பார்த்து ”என்ன? என்ன?” என்று கேட்டபடி கூடிவிட்டனர். மாப்பிள்ளை வந்த கார் இன்னொரு காரோடு மோதுண்டு மாப்பிள்ளை யாழ்ப்பாணம் ஆஸ்பத்திரியில்… என்றதும் கல்யாண மண்டபம் கதிகலங்கிவிட்டது.

ஆஸ்பத்திரிக்கு எல்லாரும் பறந்தார்கள். மாப்பிள்ளை அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்தார். டாக்டர் வந்து சொன்னார் மனோகரனுக்கு இரத்தம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் அவரின் குரூப் இரத்தம் இங்கில்லை. ஆராவது இருந்தால் கூட்டி வாருங்கோ என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய்விட்டார். எல்லாரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி உனக்குத்தெரியுமா? ஆரும் இருக்கினமா? என்றபடியே இருந்தனர்.

இப்படி எல்லோரும் திக்குமுக்காடிக்கொண்டு இருக்கின்றபொழுது ஒருவர் அல்ல மூவர் ஓடிவந்து எங்கள் குரூப் இரத்தம் டாக்டர் கேட்டதுதான் எடுங்கோ என்று பதட்டமாகச்சொல்லி நின்றார்கள். கடவுளைக்கண்டதுபோல அவர்களின் வருகை அங்கு இருந்தது.

இரத்தம் மனோகரனுக்கு ஏற்றப்பட்டது. மனோகரன் நினைவு திரும்பிய     செய்தியைக் கேட்டதும் யாவரும் ”கடவுளே!” என்றனர். அப்பொழுது டாக்டர்   வெளியே வந்து ”கேசவன் என்பவர் யார்?” என்று கேட்டார். அவர்கள் சொன்னார்கள் கலாவின் கடைசித் தம்பியென்று. ”அவன்தான் உங்களின் கடவுள். அவன் மட்டும் இப்படிச்செய்யாது விட்டிருந்தால் நீஙகள் யாருமே சந்தோஷப்பட முடியாமல் போயிருக்கும்” என்றார்.

ஒருவருக்கும் ஒண்ணுமே விளங்கவில்லை. ”அப்படிக் கேசவன் என்னதான் செய்திருப்பான்?” என்று யாவரும் யோசித்தபடி இருந்தனர். டாக்டர் சொன்னார் ”கேசவன் மட்டும் தனது போன்மூலம்– தெரிந்த எல்லாருக்கும்   எஸ்.எம். எஸ் மூலம் இரத்தம் தேவை!” என்ற செய்தியை உடனே அனுப்பாது மட்டும் இருந்திருந்தால் நிலைமை வேறுமாதிரிப் போயிருக்கும். கேசவனின் சமயோசிதமும் அதற்காக அவன் பயன்படுத்திய விஞ்ஞான அணுகுமுறையுமேதான் மனோகரனை இப்போது காப்பாற்றி இருக்கிறது என்று ஒரு பெரிய விளக்கமே அளித்தார். கேசவன் ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டு மீண்டும் போன் மூலம் “அத்தான் பிழைத்துவிட்டார்” என்ற செய்தியை யாவருக்கும் எஸ். எம். எஸ் செய்துகொண்டு இருந்தான்.

August 22, 2014
வடஅமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் 27-ஆம் ஆண்டு விழா – ஒரு பார்வை

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வடஅமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் 27-ஆம் ஆண்டு விழா – ஒரு பார்வை

(செயின்ட் லூயி, மிசௌரி)

பகுதி – 2

ஜூலை 5-ஆம் தேதி காலையும் (முந்தைய நாளைப் போலவே) 8:30 மணியளவில் ’மறை ஓதுதல்’ நிகழ்ச்சியோடு அன்றைய நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பித்தன.

தமிழ் விழாக்கள் எவற்றிலுமே இதுவரை நிகழ்த்தப்பட்டிராத ஒன்றான குறும்படங்கள் இயக்கும் போட்டியை இவ்விழாவையொட்டிப் பேரவை நடத்தியிருந்தது. அதில் சுமார் 30 குறும்படங்கள் கலந்துகொண்டன. அவற்றில் சிறந்தவையாகத் தேர்வான 10 படங்களுக்கு விழா மேடையில் பரிசுகள் வழங்கப்பட்டன.

அடுத்த நிகழ்ச்சியாக, குழந்தைகள் பங்கேற்ற தமிழ்த்தேனீ – பன்முகத்திறன்(Jeopardy)போட்டி அரங்கேறியது. பாரதியார் அணி, பாரதிதாசன் அணி, கம்பர் அணி, கண்ணதாசன் அணி என்ற நான்கு அணிகள் இதில் பங்குபெற்றிருந்தன. கொடுக்கப்படும் படங்களுக்குப் பொருத்தமான திருக்குறளைச் சொல்லுதல், சொல்லப்படும் தலைப்புக்களில் பேசுதல், திரைப்படப் பாடல்களில் கேள்விகள் என்று பல்வேறு துறைசார் வினாக்கள் குழந்தைகளின் அறிவுத்திறனைச் சோதிக்கும் வகையில் இப்போட்டியில் கேட்கப்பட்டன; அவர்களும் சளைக்காமல் எல்லாவற்றிற்கும் பதில்களை உடனுக்குடன் அளித்தனர். பாரதியார் மற்றும் பாரதிதாசன் அணிகளுக்கிடையே கடும்போட்டி நிலவியது பார்வையாளர்கள் மத்தியில் யார் வெல்லப்போகிறார்கள் என்னும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இறுதியில் இவ்வணியினரிடையே சமநிலை (tie) ஏற்பட்டு ‘tie-breaker’ மூலம் பாரதிதாசன் அணியினர் வெற்றியாளர்களாக அறிவிக்கப்பட்டுக் கோப்பையைத் தட்டிச் சென்றனர்.

திருமதி. வைதேகி ஹெர்பர்ட் அவர்கள் நிகழ்த்திய ‘இலக்கியம் – தமிழ் அமெரிக்கர்களுக்கு’ என்ற சுவையான சொற்பொழிவொன்று அடுத்து இடம்பெற்றது. அமெரிக்கத் தமிழர்கள் தமிழிலக்கியங்களைக் கற்றின்புற வேண்டும்; அடுத்த தலைமுறையினரிடம் அவற்றைக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளோடு அவர் தன் இனிய உரையை நிறைவு செய்தார்.

அடுத்து, பல்வேறு நடனக் குழுவினர் பங்குபெற்ற ‘FeTNA – தில்லானா போட்டி’ எனும் நடனப்போட்டி விழாமேடையில் நிகழ்ந்தது. நடனக் குழுவினரின் அதிரடி ஆட்டங்களும், வண்ண வண்ண உடைகளும் பார்வையாளர்களின் கண்களுக்கு நல்லதோர் விருந்தாக அமைந்திருந்தன என்றே சொல்லவேண்டும். இதில் ’சென்னை கேங்ஸ்டர்ஸ்’ மற்றும் ’ரகளை பாண்டியர்கள்’ என்ற புதுமைப் பெயர்களைக் கொண்ட இரு குழுக்கள் வெற்றிபெற்றவர்களாக அறிவிக்கப்பட்டு அவர்களுக்குத் தலா $500 பரிசும், $250 பரிசும் வழங்கப்பட்டன.

பின்பு, பேரவை விழாவைப் பொறுப்பேற்று நடத்திவந்த மிசௌரி தமிழ்ச் சங்கத்தினர் பங்குகொண்ட ’இயற்கையின் படைப்புக்கள்’ எனும் கருத்தை மையப்படுத்திய குழந்தைகளின் நடனம் ஒன்று மிகச் சிறப்பாக அரங்கேறியது. காற்று, நீர், நிலம், வானம், நெருப்பு என்ற பஞ்சபூதங்கள் மனித வாழ்க்கைக்கு எத்துணை இன்றியமையாதவை என்பதை விளக்கும் நிகழ்ச்சியாக – சமூக விழிப்புணர்வூட்டும் பயனுள்ள நிகழ்ச்சியாக இது அமைந்திருந்தது.

அதற்கடுத்து, ’சிரித்தால் பெறலாம் இதய நலம்’ எனும் பொருளில் பேசிச் சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைத்தார், தமிழகத்திலிருந்து வந்திருந்த இதய நல மருத்துவர் சொக்கலிங்கம் அவர்கள்.

அமெரிக்கத் தமிழ் அகாதெமி சார்பில் நடத்தப்பட்ட ‘தமிழ்க்கல்வி நேரம்’ அடுத்து அரங்கு கண்டது. இதில், அமெரிக்கத் தமிழ்க் குழந்தைகள் தமிழ்க்கல்வி பெறவேண்டியதன் அவசியம் வலியுறுத்தப்பட்டது. அத்தோடு, தமிழ்க்கல்வி பயிலும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அமெரிக்காவில் ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகரித்துவருவதாகவும் அக்கல்விக் கழகத்தினர் குறிப்பிட்டுப் பார்வையாளர்களை இன்ப வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தினர்.

அதனைத் தொடர்ந்து, பிரபல தமிழ்த் திரைப்பட நடிகை த்ரிஷா கலந்துகொண்டு ரசிகர்களின் வினாக்களுக்கு விடையளித்த ‘திரை நட்சத்திர நேரம்’ எனும் கேள்வி-பதில் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது.

அடுத்த நிகழ்வாகவும் அன்றைய நிகழ்வுகளின் மணிமுடியாகவும் திகழ்ந்தது வடஅமெரிக்காவைச் சேர்ந்த 15 தமிழ்ச் சங்கங்கள் தங்கள் சங்கங்களின் பதாகைகளுடன் வீரநடைபயின்ற ‘சங்கங்களின் சங்கமம்’ எனும் அற்புத நிகழ்ச்சி. ஒவ்வொரு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த தமிழ்ச் சங்கத்தினரும் மேடையில் அணிவகுத்து வந்தபோது அந்தந்த மாகாணங்களிலிருந்து விழாவைக் காண வந்திருந்த மக்கள் கரவொலி எழுப்பியும், சீழ்க்கை ஒலி(விசில்) எழுப்பியும் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் உற்சாகத்தையும் புலப்படுத்தினர். சுமார் 30 நிமிடங்கள் நடைபெற்ற இந்த நிகழ்ச்சியில் மிசௌரி தமிழ்ச் சங்கத்தினர் நடத்திக்காட்டிய பறையிசையோடு கூடிய நடனம் வெகுசிறப்பாகவும், கலை நேர்த்தியுடனும் விளங்கியது. ’சங்கங்களின் சங்கமம்’ எனும் இந்நிகழ்ச்சி இவ்வாண்டுதான் முதன்முதலாக பேரவை விழாவில் இடம்பெற்றிருக்கின்றது. முதல் முயற்சியிலே முத்திரை நிகழ்ச்சியாக இது அமைந்துவிட்டது போற்றத்தக்கதே!

தொடர்ந்து வந்த நிகழ்ச்சி, தமிழகத்திலுள்ள பேரூர் மடத்தைச் சேர்ந்த குருமகா சந்நிதானம் ஸ்ரீலஸ்ரீ மருதாசல அடிகளார் வழங்கிய ’எங்கும் தமிழ்’ எனும் சிறப்புச் சொற்பொழிவாகும். தமிழின் இலக்கிய இலக்கண வளங்களை அருமையாய் விளக்கிய அவர், இன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழ் சந்தித்துவரும் பல்வேறு மாற்றங்களையும், வளரும் தலைமுறையினர் தமிழைப் பேணவேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தையும் மிகவும் ஆழமாகவும் அழுத்தமாகவும் தன் பேச்சில் வெளியிட்டார். மருதாசல அடிகளாரின் பேச்சு வளரும் தலைமுறையினரின் சிந்தனையைத் தூண்டுவதாய் அமைந்திருந்தது.

அன்றைய இரவின் இறுதி நிகழ்ச்சியாக அமைந்தது, விஜய் தொலைக்காட்சி ’சூப்பர் சிங்கர் புகழ்’ திவாகர் மற்றும் சோனியா குழுவினர் நடத்திய ’மெல்லிசை – சூப்பர் சிங்கர்ஸ்’ எனும் நிகழ்ச்சி. இதில், புகழ்பெற்ற பல்வேறு தமிழ்த் திரைப்படப்பாடல்களைப் பாடி திரையிசை ரசிகர்களை குதூகலப்படுத்தினர் இக்குழுவினர்.

இவ்வாறு பல்சுவைகளையும் உள்ளடக்கிய முழுநாள் நிகழ்ச்சிகளை ஜூலை 4, 5-ஆம் தேதிகளில் செயின்ட் லூயி நகரில் தமிழ் மக்கள் கண்டு களித்தனர்.

ஜூலை 6-ஆம் தேதி நிகழ்ச்சிகள் அரைநாள் நிகழ்ச்சிகளாய், தமிழின் வளர்ச்சி குறித்துச் சிந்திக்கும் நிகழ்ச்சிகளாய் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்தியாவிலிருந்து அழைக்கப்பட்டிருந்த அறிஞர் பெருமக்களான ஸ்ரீலஸ்ரீ மருதாசல அடிகளார், கவிஞர் குட்டிரேவதி, மருத்துவர். எழிலன் நாகநாதன், அமெரிக்காவாழ் தமிழறிஞர் திருமதி. வைதேகி ஹெர்பர்ட் உள்ளிட்டோர் இதில் கலந்துகொண்டு தமிழிலக்கியங்களின் சிறப்புக்கள், நவீன இலக்கியங்களின் ஆளுமை, வருங்காலத்தில் தமிழ் எனப் பல்வேறு தளங்களில் தங்கள் சிந்தனைகளைப் பதிவு செய்தனர். மதியம் 12 மணியளவில் இவ்விலக்கிய நிகழ்ச்சிகள் நிறைவுற்றன.

ஜூலை 3-ஆம் தேதி இரவு ’ஸ்டார் நைட்’ நிகழ்ச்சியோடு தொடங்கிய பேரவையின் தமிழ்விழா ஜூலை 6-ஆம் தேதி மதியம் தமிழிலக்கியத் திறனாய்வோடு இனிதே முடிவுற்றது.

தமிழர் அடையாளம் காப்போம்! ஒன்றிணைந்து உயர்வோம்! எனும் வாசகங்களை இவ்வருடத்திய கொள்கை முழக்கமாகக் கொண்டிருந்த பேரவையின் 27-ஆம் ஆண்டு விழா, தமிழரின் பல்வேறு பாரம்பரியக் கலைநிகழ்ச்சிகளையும், சொற்பொழிவுகளையும் நிகழ்த்திக் காட்டியதன் வாயிலாகத் தங்கள் கொள்கை முழக்கம் வெற்று முழக்கமல்ல…வெற்றி முழக்கமே என்பதை நிரூபித்தது.

வாழ்க தமிழர் விழா!
வெல்க தமிழ்!

(முற்றும்)

July 16, 2014
பெயரிடப்படாத ஆண், பெண் உறவு

ரா. பார்த்தசாரதி

தர்ம சிந்தனை, நல்லெண்ணம் கொண்டு உதவுபவன்
செய்யும் உதவிக்கு எந்த கைம்மாறும் எதிர்பாரான்.

வேலைக்காரியின், மகள் படிப்பிற்கு ஏன் உதவவேண்டும்?
கார் டிரைவரின் தாயாரின் மருத்துவத்திற்கு ஏன் உதவவேண்டும் ?
மாதம் ஒரு முறை அநாதை குழந்தைகளுக்கு ஏன் உதவவேண்டும் ?
இவர்கள் எனது பெயரிடப்படாத உறவுகள் என சொல்லவேண்டும்

உறவுகளின் பெயர் இருந்தும், உறவு மறந்துபோகும் !
பெயரே இல்லாத ஆண், பெண் உறவுகள் வந்து போகும் !

பாசமும், பந்தமும், கொண்ட உறவுகள் நிலைக்குமா?
நாம் செய்யும் நல்லவைகள் என்றாவது பிரதிபலிக்குமா!

ஒழுக்கம் மாறாத அன்பும், பழகும் விதமே உறவின் எல்லை !
இதனை அறிந்த மனித இனத்திற்கு என்றும் கவலை இல்லை !

நான் நோய்வாய்பட்டு இருந்தேன் சில நாட்கள் !
என்னை காண வந்ததே அந்த பெயரிடப்படாத உறவுகள் !

July 9, 2014
லப் ரொப் – லப் டப்

கே.எஸ்.சுதாகர்

சனிக்கிழமை மதியம். சாப்பாடு வாங்குவதற்காக ‘கே.எஸ் ஸ்ரோர்’ போயிருந்தேன். அந்தப் பல்பொருள் அங்காடியில் உணவு வகைகளும் செய்து விற்கின்றார்கள். காரை நிற்பாட்டுவதற்கு ஒரு தரிப்பிடம் தேடிப் போதும் என்றாகிவிட்டது. பொதுவாக சனிக்கிழமை என்றால் எங்கும் சனக்கூட்டம். காரைவிட்டு இறங்கியதும், என் பின்னாலே இரண்டு ஆப்பிரிக்கர்கள் வந்து நின்றார்கள்.

“லப் ரொப் வேண்டுமா சேர்?” இரண்டு பேருமே ‘ரை’ கட்டிக் கச்சிதமான ஆடைகளுடன் தோற்றமளித்தார்கள். இந்த இடத்தில் இப்படிப்பட்ட வியாபாரம் நடப்பது சகஜம்தான். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னர் எனது நண்பன் ஒருவன் இதே இடத்தில் ஒரு ’ஐ போன்’ வாங்கியிருந்தான். இன்னமும் அதைப் பற்றியே சொல்லிப் புளுகிக் கொண்டிருப்பான்.

“எவ்வளவு காசு?”

“150 டொலர்கள்!”

பர்ஸ்-ல் 45 லொடர்கள் மாத்திரம் இருந்தன.

“பாவித்ததா…புதிசா?”

“பிறாண்ட் நியூ சேர்” சொல்லிக் கொண்டே கையில் வைத்திருந்த பார்சலின் ஒரு நுனியைப் பிரித்து பெட்டியைக் காட்டினான் ஒருவன். பெட்டியில் பளிச்சென ’அசுஸ்’ என்ற எழுத்துகள் தெரிந்தன.

பார்த்த மாத்திரத்தில் அதை வாங்கிவிட வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்தது. இன்றைய நிலவரப்படி 600 டொலர்கள் தேறும்.

“இதிலேயே நின்று கொள்ளுங்கள். காசு கொஞ்சம் குறைகின்றது. கடையில் என் நண்பர்கள் வேலை செய்கின்றார்கள். அவர்களிடம் வாங்கி வருகின்றேன்.”

“நாங்கள் நிற்கமாட்டோம். இது பொலிஸ் நடமாட்டம் உள்ள இடம். நீங்கள் காசுடன் வந்து காருக்குக் கிட்ட நில்லுங்கள். அதன் பின்னர் நாங்கள் வருகின்றோம்” சொல்லிவிட்டு ஓடி ஒளிந்து கொண்டார்கள்.

கடைக்குச் சென்று சாப்பாட்டிற்கு ஓடர் கொடுத்தேன். சாப்பாட்டிற்கு கிறடிற் கார்ட்டைப் பாவிக்கலாம். 100 டொலரை இரண்டு நண்பர்களிடம் ஐம்பது ஐம்பதாகக் கறந்து கொண்டேன். நண்பர்களுக்கு விஷயத்தைச் சொல்லவில்லை. கார் நிற்குமிடம் வந்து சுற்றுமுற்றும் உற்று நோக்கினேன். சொன்ன வாக்கைக் காப்பாற்றுபவர்கள் போல இருவரும் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

“ஐந்து டொலர்கள் குறைகின்றன!”

“அதனாலென்ன பரவாயில்லை. குட் லக்.”

காசும் பொருளும் இடம் மாறின. எப்பவும் கேட்ட விலையில் இருந்து சிறிதளவாவது குறைத்துக் குடுத்தால்தான் மனதுக்குத் திருப்தி. அந்தத் திருப்தியுடன் காருக்குள் ஏறிக் கதவுகளை லொக் செய்துவிட்டு பார்சலைப் பிரித்தேன். காரின் ஜன்னலைத் தட்டினார்கள். அவர்கள் இந்நேரம் போய்ச் சேர்ந்திருப்பார்கள் என நான் நினைத்திருந்தேன்.

கண்ணாடியை நீக்கினேன்.

“இங்கே வைத்துப் பாராதீர்கள். பொலிஸ் உங்களை அப்பிவிடும்” சொல்லிவிட்டு விரைந்து சென்றார்கள். அவர்கள் சொல்வதும் சரிதான்.

லப் ரொப்பை காரின் பின்னே வைத்துவிட்டு, ஓடர் கொடுத்த சாப்பாட்டைப் போய் எடுத்து வந்தேன். காரை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக வீடு சென்றேன். 600 டொலர் பெறுமதியான லப் ரொப்பை 145இற்கு வாங்கிய மகிழ்ச்சி காரின் வேகத்தில். எவ்வளவு காசிற்கு வாங்கியதாக மனைவி பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லலாம்? அவர்களிடம் முதலில் அதன் விலையை உய்த்துணரச் சொல்லவேண்டும். பின்னர் 300 டொலருக்கு வாங்கியதாகச் சொல்லுவோம். அப்பவும் லாபம் தானே! லப் ரொப்பை பார்ப்பதற்கு மனம் துடித்தது. இதயம் ‘லப் டப்’ என அடித்தது.

பிரதான வீதியில் காரை எங்குமே நிறுத்த முடியாது. பார்க் ஒன்றிற்கு அண்மையாக மரமொன்றின் பக்கமாக நிறுத்திக் கொண்டேன்.

அவசர அவசரமாக பெட்டியைச் சுற்றியிருந்த பேப்பரைக் கிழித்து எறிந்தேன். அழகான புத்தம் புதிய ‘அசுஸ்’ பெட்டி. பெட்டியைத் திறக்க உள்ளேயிருந்து விழுந்தன இரண்டு ‘செங்கட்டிகள்’.

இதயம் ஒரு அளவுக் கணக்கின்றி ‘லப் டப்…லப் டப்…’ என அடிக்கத் தொடங்கியது.

June 30, 2014