புகையிலை சிகரெட்டால் புற்றுநோய் உள்ளிட்ட பல தீங்குகள் ஏற்பட்டு வருகையில், மூலிகை சிகரெட்டை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார், டேவிட் ராஜா. புகைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானவர்களை இதன் மூலம் மீட்டு, புகைப் பழக்கத்தையே கைவிடச் செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறார்.
ஆடாதொடை இலைகளைக் கொண்டு இந்த அதிசயத்தை, சித்த மருத்துவரான இவர் மனைவி டாக்டர் கமலா சௌந்திரம் முதலில் நிகழ்த்திக் காட்டி, காப்புரிமை பெற்றார். அதைத் தொடர்ந்து, முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போல், சிகரெட்டைச் சிகரெட்டாலேயே வீழ்த்தும் வகையில், இதற்குப் புது வடிவம் கொடுத்து, வணிக ரீதியில் டேவிட் ராஜா, சந்தைப்படுத்தி வருகிறார்.
சித்தா மூலிகை சிகரெட்டை உருவாக்கியது எப்படி என்று இந்த நேர்காணலில் நமக்கு விவரிக்கிறார். ஒரு தொழில்முனைவோராக அவரது பயணத்தையும் அவர் எதிர்கொண்ட சவால்களையும் இதில் காணலாம்.
கவிஞரும் மொழிபெயர்ப்பாளருமான மதுமிதா, பல நூல்களின் ஆசிரியர். சமஸ்கிருதத்திலிருந்து சுபாஷிதம் (மகாகவி பர்த்ருஹரியின் கவிதைகள்), மேகதூதம், ருதுசம்ஹாரம் உள்ளிட்ட நூல்களைத் தமிழில் பெயர்த்துள்ளார். சாகித்திய அகாதெமிக்காக, ஒடியக் கவிஞர் பிரதீபா சத்பதியின் கவிதைகளை ‘வசீகரிக்கும் தூசி’ என்ற பெயரில் தமிழில் பெயர்த்துள்ளார். கன்னடத்திலிருந்தும் ஆங்கிலத்திலிருந்தும் சிற்சில நூல்களைத் தமிழுக்குப் பெயர்த்துள்ளார். மொழிகளுடனான அவரது பயணம் குறித்தும் சமஸ்கிருத மொழியின் தனித்தன்மைகள் குறித்தும் தமிழ்-வடமொழிக்கு இடையிலான உறவுகள் குறித்தும் இந்த நேர்காணலில் நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளார்.
சமஸ்கிருதம், செத்த மொழியா?, ஆலயங்களில் சமஸ்கிருதத்தில் மந்திரங்கள் ஒலிப்பது ஏன்? சொற்கள் தமிழிலிருந்து வடமொழிக்குச் சென்றனவா? வடமொழியிலிருந்து தமிழுக்கு வந்தனவா? மும்மொழிக் கொள்கையை ஆதரிக்கிறீர்களா? இந்திப் படிப்பதால் என்ன பயன்? போன்ற சர்ச்சைக்குரிய பல கேள்விகளுக்கு நயமாகப் பதில் அளித்துள்ளார். இந்த அர்த்தமுள்ள நேர்காணலைக் காணுங்கள். உங்கள் கருத்துகளைப் பகிருங்கள்.
தமிழறிஞரும் வேர்ச்சொல் ஆய்வு வல்லுனருமான கு.அரசேந்திரன் அவர்களை அவரது இல்லத்தில் (08.09.2020) சந்தித்தேன். அரசேந்திரன், சென்னை, தாம்பரம், கிறித்தவக் கல்லூரியின் தமிழ்த் துறைத் தலைவராகத் திகழ்ந்து, ஓய்வு பெற்றவர். இவர் ஆக்கிய கால் அடி தாள் சொல் வரலாறு, உலகம் பரவிய தமிழின் வேர்-கல் ஆகிய ஆய்வு நூல்கள், பெரும் புகழ் பெற்றவை. கம்பராமாயணத்தில் அணிகள் என்னும் பொருளில் ஆய்வு செய்து முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். பாவலர் பெருஞ்சித்திரனாரின் மாணவர். தமிழ்த் தேசிய உணர்வு கொண்டவர். வள்ளலார் வழி நடப்பவர்.
இந்த நேர்காணலில் பெருஞ்சித்திரனாரையும் வள்ளலாரையும் தம் வழிகாட்டிகளாக ஏற்றுக்கொண்டது ஏன் என்று விளக்குகிறார்.
ஆசிரியரையே காதலிக்கும் மாணவர்களை நாம் திரைப்படங்களில், கதைகளில் கண்டிருப்போம். நிஜத்திலும் சிலர் உண்டு. அப்படி மாணவர்களின் காதலுக்கு உரியவர், நிர்மலா ராகவன். மலேசியாவில் 30 ஆண்டுகள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற இவர், தம் சின்னஞ்சிறு காதலர்கள் குறித்து நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.
மலேசியத் தலைநகர் கோலாலம்பூரில் வசிக்கும் எழுத்தாளர் நிர்மலா ராகவன், 30 ஆண்டுகளாக இயற்பியல் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றவர். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் இவரது நூல்கள் பலவும், அச்சு நூல்களாக, மின்னூல்களாக, ஒலி நூல்களாக வெளிவந்துள்ளன. வல்லமையில் தொடர்ந்து பத்திகள் எழுதி வருகிறார். பாடல்கள் புனைந்து பாடியுள்ளார். எழுத்தாளர் என்ற முகத்தைக் கடந்து, இவருக்கு இன்னொரு முகமும் உண்டு. இவர், பூனைகள் வளர்த்து வருகிறார்.
பூனைகள் தொடர்பான எனது காணொலிகள் சிலவற்றை அண்மையில் யூடியூபில் வெளியிட்டேன். அதில் பூனைக்கு என்ன மன அழுத்தம் என்று கேட்டிருந்தேன். பூனைக்கு எதனால் எல்லாம் மன அழுத்தம் ஏற்படும் என எனக்கு விளக்கினார்.
அதைத் தொடர்ந்து, பூனைகள் தொடர்பான எனது கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கும் விதமாகவும் பூனையுடனான அவரது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் வகையிலும் இந்த நேர்காணலை வடிவமைத்தோம்.
இந்த அமர்வில், பூனைகளின் இயல்புகள், நடத்தை, பழக்க வழக்கங்கள், உணர்வுகள் உள்ளிட்ட பலவற்றையும் மிக அழகாக விளக்கியுள்ளார். பூனையின் அசைவுகளை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என விளக்கினார் (பூனை மல்லாக்கப் படுத்தால் என்ன அர்த்தம் என்று தெரியுமா?).
மனித மொழியைப் பூனை புரிந்துகொள்கிறது என்றார் (பூனைக்குத் தமிழ் புரியும்). பூனை கர்நாடக சங்கீதமும் பாடும் (விஜய் தொலைக்காட்சியின் சூப்பர் சிங்கர்ஸ் நிகழ்ச்சியை பூனை அசையாமல் உட்கார்ந்து பார்த்தது). பூனைக்கு மனிதனை விட ஐந்து மடங்கு அதிகமான நுண்ணிய கேட்கும் திறன் உண்டு என்றார். பூனையின் வேட்டைத் திறன் பற்றியும் விளக்கினார் (இவர் வீட்டுப் பூனை, நான்கு பாம்புகளைக் கொன்றுள்ளது).
பூனை வளர்ப்போர், வளர்க்க விரும்புவோர் ஆகியோருடன் பூனைகளைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் இந்தப் பதிவை அவசியம் பாருங்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில் தென்மயிலையில் கட்டுவன் கிராமத்தில் பிறந்து கல்வியில் உயர்நிலை பெற்று யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக்கத்தின் துணைவேந்தராய் பதவி வகித்தவர்தான் பேராசிரியர் கலாநிதி நா. சண்முகலிங்கன் அவர்கள்.
யாழ்மண்ணின் புகழ்பூத்த மகாஜனாக் கல்லூரியில் விஞ்ஞானம் படித்துபல்கலைக்கழகம் சென்று கல்வித்துறையில் பட்டம் பெற்று சமூகவியல் துறையினைத் தேர்ந்தெடுத்து புலமைப் பரிசிலைப் பெற்று பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் மணிலாப் பல்கலைக்கழகத்தில் உயர்பட்ட ஆய்வினை மேற்கொண்டார். யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதுகலைமாணிப் பட்டத்தினையும் பெற்றுக்கொண்டார். நிறைவில் அமெரிக்க பிரின்ஸ்ரன் பல்கலைக்கழக மானிடவியல் பேராசிரியர் கணநாத் ஒபயசேகர வழி காட்டலில் கலாநிதிப் பட்டத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்.
சமயத்தின் சமூகவியல், பண்பாட்டு மானிடவியல், ஊடகக்கல்வி, செயல்முறை வடிவிலான நுண்சமூகப் பொறிமுறையியல் என்பவற்றில் இவரது ஆர்வமும் ஆய்வும் அமைந்திருந்தது.
கவிதை, சிறுகதை, நாடகம், சிறுவர் நாவல், நாவல், ஆக்க இசைப் பாடல்கள் என்று பல்துறைகளில் முத்திரை பதித்துள்ளார். அத்துடன் தமிழில் சமூகவியல், மானிடவியல், துறைசார்ந்த நூல்களை எழுதிய முன்னோடியாகவும் விளங்குகிறார்.
1981 ஆம் ஆண்டு உதவி விரிவுரையாளராக யாழ்ப்பாணப் பல்லகலைக் கழகத்தில் நியமனம் பெற்று பேராசிரியராய் துறைத்தலவராய் வளர்ச்சியுற்று யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராய் உயர்வு பெற்றார்.
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் சமூகவியல் மானிடவியல் துறைகளை நிலைபெறச் செய்த பெருமையினையும் பெற்றுக்கொள்ளுகின்றார். அதுமட்டும் அல்ல அத்துறையின் முதல் பேராசிரியராகவும் அத்துறையின் தலைவராகவும் இருந்து சிறப்பாகப் பணியாற்றிய பெருமையினையும் இவர் பெற்றுக் கொள்ளுகிறார். இதுவரை பதினைந்து நூல்களைத் தந்திருக்கிறார். அதில் இரண்டு நூல்கள் ஆங்கிலத்தில் ஆக்கப்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். பன்முக ஆளுமையாக விளங்கும் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் பேராசிரியர் கலாநிதி நா. சண்முகலிங்கன் அவர்களை நேர்காணல் செய்தேன். அந்த நேர்காணல் இங்கே விரிகிறது. மனமுவந்து நட்புடன் தன் சிந்தனைகளை வழங்கிய அவரை வாழ்த்தி நன்றி நவின்று மகிழ்கின்றேன்.
பேராசிரியர் கலாநிதி என் சண்முகலிங்கன்,மேனாள்துணை வேந்தர்சமூகவியல் சிரேஷ்ட பேராசிரியர், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம், இலங்கை
நேர்கண்டவர்: மகாதேவஐயர்ஜெயராமசர்மா
1. பல்துறை அறிஞராக தற்போது உலகையே அச்சுறுத்தும் கொடிய அரக்கனான கொரனோவை நீங்கள் எப்படிப்பார்க்கிறீர்கள்?
மனித வரலாறு, ஆங்காங்கே இது போன்ற பேரனர்த்தங்களை சந்தித்ததுண்டு. ஆனாலும் இன்றைய தொடர்பூடக-உலகமயமாக்க விரிவாக்கத்தில் கொரோனாவும் அதுபற்றிய செய்திகளும் உலகம் முழுமையையும் ஆக்கிரமித்து நிற்கின்றது என்றே சொல்ல வேண்டும்.
வவ்வால், பாம்பு, அழுங்கு போன்ற விலங்குகள் வழி கொரோனா அரக்கன் வரவா அல்லது அழித்தல் நோக்கிலான மனித அரக்கனின் அறிவின் அரசியல் சதியா என்ற வினாக்களுக்கு இன்னமும் தெளிவான விடையில்லை. உலக வல்லரசுகளிலிருந்து சகலரும் கையறுநிலையில்…
’நவீன வாழ்வியல் வேகத்தில் எல்லாம் முடியும்’ என்ற வேகம் கெட, எல்லாமும் எல்லோரும் ஒடுங்கிய ஒர் அனுபவமாக கொரோனா; இந்த ஒடுக்ககாலம் என்பது கடந்தகாலம் பற்றிய மனித குலத்தின் மீள் விசாரணைக்கான ஒரு தவக்காலம் என்பேன்.
2. கொரனோவின் காரணமாக வீட்டிலே முடங்கி இருக்கும் நிலை இன்று பலருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. தொடர்ந்து வீட்டில் இருப்பதால் பலர் மனமுறு கலுக்கு ஆளாகின்றனர் என அறிய முடிகிறது. இதைப்பற்றிய கருத்தினைத் தந்தால் பலருக்கும் பயனாகும் இருக்கும் அல்லவா?
வீட்டிலே முடங்கியிருத்தல் என்ற பதம் கூட ஏற்கனவே நான் குறிப்பிட்டது போல கட்டமைக்கப்பட்ட சங்கதிதான். வீட்டிலே இருக்க நேரமில்லையே என அந்தரித்த மனிதர், இன்று வீட்டில் இருக்க கிடைத்த சூழலின் வாய்ப்பான பக்கங்களை மனங்கொள்ள வேண்டும். அவசர யந்திர வாழ்விடை நாம் தொலைத்த குடும்ப உறவின் அழகினை, சொந்த வீட்டின் அழகினை ஆராதிக்கக்கிடைத்தது வரப்பிரசாதமாக இந்த நாட்களைக் கொண்டாட வேண்டும்.
இது கூட ஒருவிதத்தில் நிலையான வாழ்வாதாரம் – வசதிகொண்ட வகுப்பினருக்கான கருத்தாக்கமாகவே முடியலாம். அன்றாட வாழ்வாதாரத்துக்கு அல்லாடும் நலிந்த மக்கள் தொடர்பான சிறப்பான ஏற்பாடுகள் இக்காலத்தில் முதன்மையான கவனிப்புக்குரியன.
தனித்திருத்தல் என்ற தாரக மந்திரத்துக்குள் யாரும் புறந்தள்ளப்பட்டு விடக்கூடாது. சமூக இடைவெளி என்பது தனியன்களுக்கிடையிலான பௌதீக தூர மட்டுப்பாட்டினைக் குறிப்பதே தவிர சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்குதல் அல்லது ஒதுக்குதல் என பொருள்படாது என்ற புரிதல் மிகமிக முக்கியமானது.
3. ஊடகத்துறையிலும் தொடர்பாடல் துறையிலும் நீங்கள் வல்லமை பெற்றவர் என்ற வகையில் தற்போதைய சூழலில் இவற்றின் செயற்பாடுகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன?
வழமை போலவே கொரோனா விடயத்திலும் சமூகப்பொறுப்பான ஊடகங்கள் பக்குவமாய் செயற்படுகின்றன; அதேவேளையில் உலக சுகாதார அமைப்பு குறிப்பிடுவது போல ஆதாரமில்லாத – தவறான தரவுகளை தரும் infordemic எனப்படும் நிலை ஆபத்தானது. கொரோனா விடயத்தில் நிறையவே இவ்வாறான நியாயமான விமர்சனங்களை காணமுடிகின்றது. உண்மையில் இந்த சூழமைவின் பதகளிப்புகளை அதிகரிக்கவைப்பதற்குப்பதிலாக மக்களின் உள வல்லமையை காக்கும் –மேம்படுத்தும் பணியில் ஊடகங்கள் பெரிதும் பங்காற்ற முடியும் என்பேன்.
4. அவலமான இந்தச் சூழலிலும் அவசியமே இல்லாத ஆபத்தான போதைப் பொருட்களை நாடி ஓடும் நிலையினை நீங்கள் உங்கள் துறைசார்ந்த நோக்கில் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?
போதைப்பொருள்களை நாடியோடும் நிலைமை அவலமானது. வழமையான பொழுதுபோக்கு வாய்ப்புகள் மறுக்கப்படும்போது அல்லது சூழலின் அழுத்தங்களிலிருந்து தற்காலிகமாக தப்பிக்கும் நோக்கில் மக்கள் போதைப்பொருட்களை நாடுகின்றார்கள் எனப்படுவதுண்டு. ஆனால் யதார்த்தம் அதுவல்ல. கொரோனா இல்லாமலேயே – தனிமைப்படுத்தலில்லாமலேயே போதைக்கு அடிமையாகும் நோய் நிலையில் இச் சமூகங்கள் உள்ளன என்பதே உண்மையாகும்.
5. ஆபத்தைக் கொண்டுவரும் கொரனோ வைரசை அரசியல் ஆக்க முனையு ஒரு நிலையும் தோற்றம் பெற முனைகிறது. தங்களின் நோக்கு இதில் எப்படி அமைகிறது….
கொரோனாவின் பிறப்பு பற்றிய அரசியலுக்கான விடை எதுவாக இருந்தாலும் அதன் இருப்பு-பிழைப்பு சார்ந்த அரசியலை ஒரு அரசியல் பிழைப்பாகவே அகிலமெங்கும் காணமுடிகின்றது, குறுகிய இந்த பிழைப்பு அணுகுமுறையும் கூட கொரோனா பெருக்கத்தினை – அவலங்களை அறிவார்ந்து அணுகுதற்கு தடையாக உள்ளது எனலாம்.
6. கொரனோ வைரசின் கோரத்தால் சமயங்களையும் சடங்களையும் உதாசீனம் செய்யும் ஒரு உணர்வு உருவாகியிருக்கிறது. இதனை நீங்கள் எவ்வாறு நோக்குகிறீர்கள்?
சமயம், சடங்குகள் சார்ந்த உதாசீனம் என்பதைவிட அவை சார்ந்த சமுதாய கூடலுக்கான இக்கால தடைகள்தான் நம் கவனத்துக்குரியன என்பேன். புறத்தே கூடுவதற்கே தடைகள். ஆனால் அகத்தே, சடங்குகளுக்கு அப்பாலான ஆன்மீக அனுபவங்களை தேடவும் பயிலவும் மிகமிக வாய்ப்பான காலமாக இதனைப்பயன்படுத்த முடியும்.
இந்த ஆன்மீகம் என்பது தனிமைப்பட்ட, துயருறும் மனிதருக்கு உதவும் மனப்பாங்கின் விரிவுக்கும் வழிசமைக்கும்.
7. பழைமையைப் புறக்கணித்தமையும் புதுமைக்குத் தலைமை கொடுத்தமையும் இயற்கைக்கு இடையூறுகளை ஏற்படுத்தியமையுமே கோரரக்கன் கொரனோனவின் வரவென்று குரலெழுகிறது. தங்களின் நோக்கில் இதனை எவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள்?
நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல நவீன வாழ்வின் கண்மண் தெரியாத வேகத்தின் பாதக விளைவுகளை கொரோனாவுக்கு முன்னரே இந்த உலகம் அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. இயற்கையை அடிமையாக்கிய நவீனமயமாக்கத்தில் மனத்தின் சுவாசக்காற்றுக்கே பங்கம் விளைந்துள்ளது.
இவைபற்றி எத்தனை ஆய்வுகள், பிரகடனங்கள், எத்தனங்கள்…; யாரும் கேட்க வில்லை. இப்பொழுது வாகனப்புகையில்லாத வீதிகள், விமானம் பறக்காத வானம், பாரிய வணிக உற்பத்திச்சாலைகளின் கழிவுகள் இல்லாத சூழலின் நலன்கள் பற்றிய புதிய தரிசனத்தை இந்த சின்னஞ்சிறு நுண் உயிரி தந்திருக்கின்றது. ஆசிய ஐரோப்பிய தொழில் மையபுலங்களில் 40% த்துக்குமேல் சுறுச்சூழல் மேம்பட்ட ஆய்வுத்தரவுகள் எத்துணை மகிழ்ச்சியானவை. ஆனால் வழமைக்கு மீளுதல் என்ற இன்றைய உலக அவசரம் என்பது மீளவும் அழிவான சூழலுக்கு மீளுதலாகவே அமையக்காணலாம். இந்தப்போக்கு கொரோனா விரிவாக்கத்துக்கு மட்டுமன்றி இன்னும் இன்னும் புதிய துயரங்களையே எமதாக்கும்.
இந்த இடத்தில் பாரம்பரிய வாழ்வின் மேன்மைகளுக்கு மீளுதல், நுகர்வுப்பண்பாட்டின் பொருளாதார விதிக்குள் சந்தைப்பண்டமாகி இழக்கப்பட்ட மனித இருப்பிலிருந்து இயற்கையோடு இசைந்த நோயற்ற வாழ்வினுக்கு திரும்புதல், வாழத் தேவையான உற்பத்தி, சமூக நீதியான உற்பத்தி எனும் சிந்தனைச்சட்டக மாற்றம் பற்றிய பின்னை மேம்பாட்டு சிந்தனையாளர் [Post development thinkers] அழைப்பு உலக விதியாதல் வேண்டும்.
8. வயது முதிர்ந்தவர்கள் ஏற்கனவே தனிமையிலே இருக்கும் நிலையில் தற்போது மேலும் நெருக்கடிக்குள் உள்வாங்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். முதியோர் இல்லங்களில் இருப்பது ஒரு நிலை. வீட்டில் இருப்பது மற்றொரு நிலை. இரண்டுமே இரண்டுவிதமான தனிமை என நினைக்கிறேன். இதில் தங்களின் மேலான கருத்தை வெளிப்படுத்தினால் நல்லது என எண்ணுகின்றேன்.
’கொடிது கொடிது முதுமையில் தனிமை’ என மூப்பியல் சார்ந்த என் எழுத்துக்களில் குறிப்பிடுவதுண்டு. கொரோனா சூழமைவில் முதியோர் புறக்கணிப்பு, கருணைக்கொலை சார்ந்த செய்திகள் பயங்கரமானவை.
மீளவும் கூட்டுக்குடும்ப வாழ்வின் மேன்மைகளை எமதாகுதலில் இருந்து மூத்தவர்களின் பாரம்பரிய வாழ்வின் பழக்கவழக்கங்களை பயிலும்,பயிற்றும் வாழ் வியல் எமதாகவேண்டும். இதற்கான திட்டமிடலை, திட சங்கற்பத்தினை எடுக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான தருணம் இது என்பேன்.
9. தனிமையில் இருக்கும்பொழுது இசைகேட்பது பற்றிய தங்களின் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்தால் பயனாகும் என்று கருதுகிறேன்.
தனிமையின் சாரத்தை உணர்கிற ,உணர்த்துகின்ற அற்புதப்பொழுதுகளாக இசை அனுபவங்கள் அமைகின்றன. இந்த கொரோனா காலத்து என் சுயம், அதன் அர்த்தம் பற்றிய சுய விசாரணையின் சாரமாக, சாட்சியாகவும்கூட இதனைக் குறிப்பிடுவேன். இந்த நாட்களில் சில ஆக்க இசை அனுபவங்களை, உள சமூக வல்லமைக்கான படைப்புகளாக தரமுடிந்தமையையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகின்றேன். இவற்றினை சமூக அனுபவமாக பகிரும் நோக்கில் you tube பிலும் தரவேற்றியிருக்கின்றேன்.
உண்மையில் தனித்திருந்து இசையை கேட்பது போல கூட்டாக, குடும்பமாக, சிறு குழுக்களாக ஆறுதல் தரும் இசை அனுபவங்களை கேட்பதற்கு இக்காலப்பகுதி மிகவும் பொருத்தமானது என்பேன்.
10. கோரோனாவுக்கு அப்பால் ஒரு சமூகவியலாளனாக நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது…
பல்லாயிரம் உயிர்களை கொரோனா காவுகொண்டு வருவது உண்மைதான். ஆனால் கொரோனாவுக்கு அப்பால் சமூக கட்டமைப்புச் சார்ந்த ஏற்றத்தாழ்வுகள், பாரபட்சங்கள் வழியான நோய்களினால், வறுமையினால், மேலாண்மை அரசியல் ஆதிக்கங்களினால் கொரோனாவையும் விஞ்சி உயிரை இழந்திடும் குழந்தைகள், பெரியவர் அனைவரையும் பற்றிய கவனிப்பும் ஒருசேர வேண்டும். இவையாவும் பொத்தம் பொதுவான புள்ளிவிபர அளிக்கைகளாக அமையாமை.
உரிய சமூகப் பகுப்பாய்வுடனும் வெளிப்படுத்தப்படவேண்டும். எப்படியோ இந்தக்கொடிய சூழமைவிலிருந்து உலகம் விடுதலை பெறவேண்டும்; அதற்கான வழிவகைகளை ஒன்றுபட்டு காணவேண்டும்.இந்த இடரான காலத்துக்கு இன்றியமையாத சிந்தனைக்கு வழிசமைத்த தங்களுக்கு என் அன்பான நன்றி.
சென்னை, புதுப் பெருங்களத்தூர், சுமதி முரளிகிருஷ்ணன் இல்லத்தில் அமோகமான ஒரு கொலுத் திருவிழாவைக் கண்டேன். புதிய புதிய கருப்பொருள்களில் வரிசை வரிசையாய், படிப் படியாய், திரும்பும் திசையெங்கும் பொம்மைகள், நேர்த்தியான கலை வடிவங்கள். பழைமையும் புதுமையும் கைகோக்கும் தருணங்கள். மண்பொம்மைகள் உயிர்த்தெழுந்து, ஒயில்சிறந்து நிற்கும் கோலம் கண்டேன். யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்ற முதுமொழிக்கு இணங்க, இந்தக் கொலுவை உங்கள் முன் படைக்கிறேன்.
Jayanthi Sankar, born and brought up in India, living in Singapore since 1990, has been creatively active from 1995. While she is in the process of writing her first novel, this is her first book of short stories collection – Dangling Gandhi, coincidentally published three days before Gandhiji’s 150th birthday. She has edited and translated the Global Anthology of 43 contemporary Tamil short stories ‘Unwinding’-with contributions from 10 countries has been published in July 2019. She has been published in several magazines and ezines like the indianruminations, museindia, The Wagon, inOpinion. Her short stories have found places in various anthologies including ‘the other’. She has been invited to participate in the panels of literary festivals such as(Asia Pacific Writers & Translators) APWT 2018 at Gold coast, Singapore Writers Festival, Seemanchal International Literary festival, Asean- India Pravasi Bharatiya Divas Writers Festival. Also a watercolour artist, she has been a freelancer for more than a decade and a half, with a three years of experience in journalism.jeyanthisankar28@gmail.com / yesjey28@gmail.com
Sredhanea
R. Sredhanea is a food technologist and psychotherapist with a lifetime goal to establish a non-profit organisation that provides quality nutrition and education for the mentally disabled kids. She is presently the CPO of Neolithic Foods Private Limited, Theni. Her flair for the English language and inspiration from the works of Dan Brown, Jeffrey Archer, and Amish Tripathi nudged her to try her hand in fiction. Her two unpublished novels, “The Chord” and “The ugly duckling” strive to shout out her love for the two worlds- Literature and science. “Mirabhai” a translation of the renowned Tamil author Madhumitha’s work is her debut as a translator. She wishes to publish both her books and widen the horizons of Indian youth beyond Young Adult fiction.
————————————————————————————–
Sredhanea Ramkrishnan in a dialogue with the Author Jayanthi Sankar
July 2019 – via email
(On Dangling Gandhi and other short stories)
Sredhanea Ramkrishnan: Let’s begin with the title, what do you intend to send across to the readers by this title?
Jayanthi Sankar: As you have already read the book, so you would know that in the title story Dangling
Gandhi, is only a subtle metaphor. Although my favourite story of the collection is not this, I decided on this
title for the book as it suits all kinds of uncertainties and doubts of our times, the world over, on Gandhism as
well as the nonviolence he upheld, becoming more and more debatable in this modern world. However, the
story hardly touches on these, interestingly.
Sredhanea Ramkrishnan: In that story, an older adult’s love for his motherland is brought in by a jubilant
flashback. Isn't it strange how attached our human minds are to our land and our past? And all that a soul
needed before its departure was a whiff of reminiscence!?
Jayanthi Sankar: The story did just that – to capture the childhood memories of the departing soul amidst the
interestingly woven present life and the voices of the next two generations. A gentle stroke of the zero brush of
multicultural diversity helped add value to this particular painting of words.
Sredhanea Ramkrishnan: We are all well aware of the dreadful imperialism, but your stories paint a different
shade of post-colonialism that none of us even imagined, don't you think it might offend or shock a patriotic
mind?
Jayanthi Sankar: However dreadful a period may be, it will certainly have other sides to it. At least one angle
other than what has always been projected to the future generations. When you say ‘none of us even imagined’
shows how we are all preconditioned to think other than what has been prescribed to us.
Haven’t we seen Schindler in the famous movie? Are we going to argue that that character is going to offend
the Jews? Such a character or depiction creates debates, and that’s the sole purpose.
In the same way, my stories are not meant to offend anyone or deliberately crafted to paint a different shade but
only to raise questions and to provide ample space for debates. They are, but many flashes and images of real-
life gathered in my memory over decades since my childhood, from what I heard from seniors in the family,
relatives, extended families, and friends. Readers are sure to feel my neutral tone as they are not biased in any
way.
Sredhanea Ramkrishnan: As we all are slowly moving towards being global citizens, is patriotism even relevant
anymore?
Jayanthi Sankar: Yes, patriotism is slowly losing its meaning in the modern world but, knowing the past and
the period when patriotism in its truest sense existed and had its relevance becomes important to confront our
modern day challenges. They may be of border issues, immigration, and terrorism of any kind. Values and
issues do vary, but there is always a string of continuity.
Sredhanea Ramkrishnan: When we see the twelve short stories, the sequence seems to be chronological, almost
from the 1850s till present date, but with a higher leaning towards the period of Independence of India. Why
does the part seem to interest you the most?
Jayanthi Sankar: Well, it’s interesting to note that you have read them as one whole unit. I guess my interest in
the Independence of India could have arisen from the life experiences seniors shared along the journey of my
growing up years and the school days’ subject of Indian history. Nothing more than any of us would normally
know.
Sredhanea Ramkrishnan: Tell us a bit about your journey and evolution as an author and a human being.
Jayanthi Sankar: Although I remember growing up as the eldest of the four children in the family, turning a
second mother to the youngest when I was nine a lot of internal debates and thought processes had happened
with less than optimum reading, I’d say. I used to be always quiet and responding more in syllables than words,
everything around me set me to think though I never used to express.
Having grown up in different states in India, naturally, I got exposed to different languages, people, and
cultures. I never knew back then that I would write one day.
Later, when I came to Singapore as a young mother of my elder son, the libraries here fascinated me. My
reading increased unimaginably. I used to read in English and Tamil. I started writing fiction in 1995 in both the
languages and eventually decided to focus on one language at a time. And in the past 4 to 5 years, I have turned
my focus to writing primarily in English.
The voracious reading shaped the human being that I am today with the writer being is only a byproduct.
Reading continues to catalyst the evolution of both in me, also resulting in spiritual progress.
Sredhanea Ramkrishnan: I would like to know how you came up with the idea of making the floods the centric
theme or the connecting factor between two differently timed yet profound sorrows and what effect you expect
on a reader with a fleeting note about Winston Churchill in the story.
Jayanthi Sankar: ‘Did Churchill know?’ was written long before the recent devastating floods of Kerala.
When I witnessed the images of the floods, I was intrigued, especially because I had lived through a similar one
in my fiction during its creation.
This story carries two tiny canvases of the older man and Jack with a very vast and broader canvas of the tea
estates that began during the colonial periods and how the devastating floods destroyed the hilly region.
I’d been to Munnar a few years back for four days on holiday with friends. The hill station with the surrounding
ranges of hills captivated me just as the Winston Churchill bridge/arch did. I felt the arch stood there heavily
carrying the remnants of the past. Ironically, Churchill detested India and Indians, and that makes us, the people
of the later generations raise several questions.
The story comes under parallel storytelling. It was not planned. I discovered that the story fell into that
category, only upon reflecting later on.
Sredhanea Ramkrishnan: Physical disability is often looked upon as a bane; for the first time, your second story
depicts a hearing and speech impaired man as an asset rather than a liability. Did you want to bring out this
point in particular or was it just an unintentional note?
Jayanthi Sankar: It is more complex than that in the story ‘Punkah Wallah.’ For Herman, Mani may be an
asset. But when you read a little deeper, you will also feel that an act that appears to help many a time becomes
the exploitation of the situation.
The protagonist of this short story represents the community of fan men. Colonial English of not only the
subcontinent of India but also of Malaya used these men to do this job of fanning them. Those were the days
before Electricity came widely to the eastern part of the world.
My dad used to have an elderly friend when I was in my mid-teens while we were in Shillong. He was a Sardar
who used to share things about his ancestors, childhood, and partition. He said there were many of his relatives
in the then British Indian army and many worked as fan men and that one such lad was taken away to far away
Malaya. The memories of those interactions surfaced in me to craft this short story, one of my favorites.
Sredhanea Ramkrishnan: Do you mean to say animal-loving and animal eating/ killing pests and insects the
complete contrasts and exclusive of each other?
Jayanthi Sankar: On the contrary, in ‘The peacock feather fan’ I depicted the interdependency of not just
animals, insects and pests but also the humans. There is an inevitable, invisible chain similar to the food chain
also at workplace, the institution of family and marriage and everywhere. And this chain also has prey that turns
a predator or a predator turning to be a prey at some point of time, and that’s what the story intends to bring
about.
Sredhanea Ramkrishnan: Subtle yet profound expression of the pain of betrayal of trust in ‘Mobile Dictionary’
which raises in the reader a question. Which betrayal do you think would have been more hurtful, by the family
member or the dotted upon friend?
Jayanthi Sankar: The betrayal by the friend or mentee of the story in today’s world would not even be a
betrayal at all. In those days, especially in the community that the protagonist belonged to such a betrayal meant
heinous.
There are other nuances in the story like Ramasamy Iyer who could empathise the hunger of his beloved cow,
could not even digest what his 20 years old sister needed and was after.
This story is typically character-driven. The protagonist is based on my paternal grandfather, who founded three
primary and high schools in the Southernmost of the present state of Tamil Nadu, during the colonial period. An
erudite who memorized the dictionary used to be revered by his English friends, I have been told. I have never
met him. He died when my dad was hardly five years old.
Sredhanea Ramkrishnan: In love, life, and separation, the significance of sacrifice has been well talked about
by all, but timing? Isn’t that the most crucial of it all?
Jayanthi Sankar: We continue to learn in this school of life, don’t we? The timely favourable happenings bring
us happiness and joy and a stronger belief in humanity and untimely unfavourable incidents just the opposite.
Ironically, the whole unpredictability of life and the uncertainties make our lives. Those who realize this and
embrace the truth to live with the flow find peace with life. In ‘The Pavilion’ the love and untimely separation
in the past bring into this world the protagonist.
Sredhanea Ramkrishnan: Poverty vs. luxury well explained by a bus ride, a child's kindness and observance
shine through, do you think as we grow into adults we lose sight of humanity or are we too selfish to observe
the need of others?
Jayanthi Sankar: It’s more to do with the conditioning of the mind rather than the adulthood by itself. Those
who grow into adulthood with some awareness that the conditioning is almost inevitable, escape this to some
extent. Even those who are already adults and can unlearn are capable of shedding at least portions of the
conditionings. In these, I believe, lies the selflessness and humanity. Though ‘Beyond Borders’ portrays a
typical bus ride in Singapore, a simple story runs through in which I guess the unconditioned mind of the child
has naturally come out well.
Sredhanea Ramkrishnan: Again, strength and talent despite a physical disability. What inspires you to highlight
the good side of physical challenges?
Jayanthi Sankar: I didn’t think of highlighting the good side of physical challenge. I created the character
Venu in ‘The Pavilion’ who lives his life normally like his peers despite his condition. It’s neither to glorify
physical challenge nor to bring sympathy in the readers but to show perhaps his inner strength, more through
the feel the reader gets rather than through words. And it used to be common those days to come across people
affected by Polio.
Sredhanea Ramkrishnan: Allegory, the most difficult form of literature seems to be your forte. What made you
prefer it over other styles like flash fiction or vignette? Do you think the readers would be able to find the
essence of the story in the same thread as you wish them to?
Jayanthi Sankar: Normally, I play with the theme and characters in my mind before I start crafting. Therefore,
I let the theme and content choose the form. That having said, I love all other forms, and I hope to try my hand
at them as well.
Different readers can read these stories in different depths. Albeit the stories are in a simple language, I won’t
deny that they are layered and require some effort to understand well enough. I’ve been blessed with readers
like you who read in some places beyond my intent and also those who sought my guidance before reading the
second time. There were also a couple of readers who said they were unable to go into them and I could
understand.
Sredhanea Ramkrishnan: Suffering is the ones left behind, not the dead. Aren't we all in a way facing the
consequences of our ancestor's actions? Good or bad?
Jayanthi Sankar: The dead leave behind both good and bad residues for us to endure, I suppose, just the way
we will be when we leave.
‘Mother’ talks about the devastating fury of Earth turning upside down the lives of an entire lineage of an
English family settled in Shillong.
Sredhanea Ramkrishnan: One can write about emotion in detail only if one had experienced it, loss by death or
love and ways of overcoming the loss seem to be better depicted in your stories. Is there a reason behind this?
Jayanthi Sankar: This moment, when I read your question, I am thinking. And except my empathy, I have no
reason that I can think of because, fortunately, loss by death or love and ways of overcoming the loss have not
been my life. Those effective depictions in my stories, for me, reflect my empathy. I tend to live those lives
while conceiving and crafting.
If a writer can write well about death only after he experiences it, is it even possible for us readers to have texts
depicting death?
I believe empathy is capable of creating the emotion in any writer even if she had not experienced that
particular emotion.
Sredhanea Ramkrishnan: As an author, how do you think writing this book helped you?
Jayanthi Sankar: Only ‘Read Singapore’ was written back in 2011. Writing the other 11 of the stories over
four years was so far the best creative phase that I loved and enjoyed.
I am writing a novel in English right now, and Dangling Gandhi has become the creative personal record that I
hope to break. And that generates so much of motivation and drive, although, I have to accept that there are
times when the other end is also felt. These swings by themselves are so interesting to watch as I currently plan
the novel chapters.
Sredhanea Ramkrishnan: Who do you think are your target audience?
Jayanthi Sankar: All readers who enjoy literary fiction, Literary critics, Academics, and the serious readers of
the western world who are eager to know more about literature, culture, lands, and people of the east. I am very
sure the simple language will help the readers enjoy these varied, layered, nonlinear narrations, and assimilate.
Sredhanea Ramkrishnan: Is feminism just supporting equal rights and liberating women, or is it much deeper
than that? Maybe not judging anyone for their actions and respecting their journey?
Jayanthi Sankar: ‘My mother is feminist’ aims to tell that respecting others’ journey is just the basic. It tells us
that a man though a son would still see his mother as a feminist if he searches for reasons to justify his action
that he has mixed feelings about – undergoes an unexpected after-effect.
To me, feminism with all its various shades is deeper than those two. Constantly evolving as we human evolve,
feminism too undergoes constant changes.
This story was included in the Anthology, ‘the Other’.
Sredhanea Ramkrishnan: Are love and pain co-dependant? What's your take on unrequited love? Do we hate the object of our love that left us or ourselves for having fallen for the wrong person?
Jayanthi Sankar: I think it’s both – the love turning into hatred for the one who left and also upon self for
having fallen for the wrong person. Natasha in ‘Am I a jar?’ is hurt and confused for the same reasons. As far as my knowledge goes, Love mostly comes along with heartaches and naturally unrequited love would mean
naturally tremendous pain.
Sredhanea Ramkrishnan: Life, love, loss, you've covered them all, is satire too latent in your words?
Jayanthi Sankar: I hope to search to discover, which I’ve already started.
Sredhanea Ramkrishnan: It's good to know where we come from and respect our culture but do you think we
should branch out and flourish or still be grounded and attached to our roots
Jayanthi Sankar: Knowing the roots can give the feeling of a groundedness wherever you may go. With the
globe shrinking, it’s only natural that one branches out to explore and flourish as he takes his roots within him.
Some are unable to part with their roots and land and therefore end up returning sooner. Momo in ‘The peasant
girl’ is one such girl.
Sredhanea Ramkrishnan: Indian, Malay, and Chinese cultures beautifully intersperse in your words. Being an
Indian descent settled in Singapore, tell us what impact the history of Indian, Chinese and Malay, and
mythology and politics have on your writings.
Jayanthi Sankar: Comprising not just the local ethnic groups but also of the immigrants and the floating tourist
population, Singapore is almost as diverse as London. Two hundred years old modern Singapore is
comparatively young, though. Due to her geographical location, one of the earliest ports in the Asia Pacific,
diversity has always been her specialty.
When one lives here for nearly three decades, it’s very natural that she gets exposed to diversity. It is not too
unique when she happens to evolve as a writer, and she depicts that.
In my formative years, I was fortunate to have been exposed to a multicultural environment as my dad being a
central government engineer used to be transferred all over the subcontinent. So I grew up in many states.
Shillong was one such beautifully diverse place.
Sredhanea Ramkrishnan: Having read about, heard, and even being an immigrant, what do you think is the
biggest shock an immigrant faces? Cultural, social, economic, or educational?
Jayanthi Sankar: I think it depends much on the immigrant’s exposure, childhood, upbringing, and other
backgrounds. For instance, 30 years back when I migrated to Singapore, because of my exposure I could see the
city as naturally diverse whereas many ladies came directly from their home town could not take the culture
shock. They had lived all their lives in their village, or town, or city, or state.
Here, I am reminded of a friend’s friend, a guy from IIT Chennai, graduated, and had gone to the US. Decades
back, not exposed to other cultures when the Information technology was not as advanced as it is now, he had a
culture shock of seeing the cleavages of the American women and returned within months to his native place.
Sredhanea Ramkrishnan: If you'd written these stories maybe a few years ago, do you think they'd have shaped up the same way?
Jayanthi Sankar: My creative journey started in my late twenties, and so now, in my mid-fifties, my
storytelling has evolved. I’m better exposed and experienced in forms and techniques, and therefore, I think
these stories have come out at the right time for these themes that stayed in me for decades would not have
shaped this well, if years ago.
Sredhanea Ramkrishnan: What recent/ past life experience of yours readied you to pen down these stories?
Jayanthi Sankar: Like I said earlier, my experience from enriched explorations in both reading and writing has
brought me to this phase, and naturally. Most of these stories have always been churning deep in me all the
time, only waiting to be created, I suppose. When the stories surfaced I could give them the needed shapes.
நேர்காணலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
(இந்த நேர்காணலானது, இலங்கையிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் ஞாயிறு லக்பிம வாரப் பத்திரிகையில் (20.05.2018) வெளிவந்தது. நேர்காணல் செய்திருப்பவர் லக்பிம பத்திரிகை ஆசிரியர் குழுவைச் சேர்ந்தவரும், எழுத்தாளருமான திருமதி.கத்யானா அமரசிங்ஹ.)
கேள்வி : நீங்கள் தமிழ்மொழியில் ஆக்கங்களை எழுதி வரும் படைப்பாளியாக இருப்பதோடு, சிங்கள இலக்கிய நூல்கள் பலவற்றை தமிழ் மொழிக்கு மொழிபெயர்த்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் இருக்கிறீர்கள். மொழிபெயர்ப்பின் மீதான ஈடுபாடு எவ்வாறு தோன்றியது?
பதில் : அது வேண்டுமென்றே செய்தவொன்றல்ல. தானாக நிகழ்ந்தது. பணி நிமித்தம் பிற நாடொன்றுக்கு வந்ததன் பின்னர் அதுவரைக்கும் நான் இலங்கையில் வசித்த காலத்தில் வாசித்துக் கொண்டிருந்த சிங்கள பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகள் போன்றவற்றை இழக்க நேரிட்டது. எனவே எனது சகோதரி கவிஞர் பஹீமா ஜஹான், இலங்கையில் சிங்களப் பத்திரிகைகளில் வெளியாகும் சிறந்த கவிதைகள், சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் மாத்திரமல்லாது அரசியல் கட்டுரைகளையும் கூட மின்னஞ்சல் வழியாக அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். அவற்றிலுள்ள நல்ல, தீய விடயங்கள் குறித்து நாங்கள் வாதிட்டோம். தர்க்கித்தோம். அவை தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் சிங்கள இலக்கியத்தைக் குறித்தும், ‘சிங்களவர்கள் அனைவருமே தமிழர்களுக்கு எதிரானவர்களல்ல’ என்பதையும், யுத்தத்தையும், இன மத வேறுபாடுகளை எதிர்க்கும் சிங்களவர்களும் இலங்கையில் வசிக்கிறார்கள் என்பதையும் தமிழ் வாசகர்களுக்கு தெளிவாக எடுத்துக் கூற முடியும் எனப் புரிந்தது. மொழிபெயர்ப்புப் பயணம் அப்போதிலிருந்து அவ்வாறுதான் தொடங்கியது.
கேள்வி : தமிழ் மொழி மூலமாகக் கல்வி கற்ற நீங்கள் சிங்கள மொழியறிவை எவ்வாறு பெற்றுக் கொண்டீர்கள்? சிங்கள சமூகத்தோடு சிறுபராயம் முதல் தொடர்பேதும் இருந்ததா?
பதில் : எனது ஊர் மாவனல்லை. எனவே சிறுபராயம் தொட்டு நான் வளர்ந்தது சிங்கள மக்களுடன்தான். சந்தையில், மைதானத்தில், வைத்தியசாலையில், கடைத்தெருக்களில் என அனைத்து இடங்களிலும் என்னைச் சூழ இருந்தவர்கள் சிங்கள மக்கள். அக் காலத்திலேயே அனைவரும் சிரமம் எனக் கூறும் சிங்கள மொழியை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியுமாக இருந்தது. பாடசாலையில் இரண்டாம் மொழியாக சிங்கள மொழியைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். பிற்காலத்தில் கணினி வகுப்பில் சேர்ந்ததுவும் ஒரு சிங்கள ஆசிரியையிடம்தான். பல்கலைக்கழகத்திலும் என்னுடன் படித்தவர்கள் சிங்கள மாணவர்கள். இவ்வாறாக சிங்கள மொழி சிறுபராயம் தொட்டு என் கூடவே வந்ததால் சிங்கள மொழி எனக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கிறது.
கேள்வி : படைப்பாக்கங்களுக்கு தூண்டுதலாக அமைந்த உங்கள் குடும்பப் பின்னணி, சிறு பராயம் மற்றும் நீங்கள் வெளியிட்டுள்ள இலக்கிய படைப்புக்கள் பற்றி?
பதில் : எனது சிறுபராயம் தொட்டு புத்தகம் வாசிக்கும் சூழல் எமது வீட்டிலிருந்தது. அம்மா முதற்கொண்டு வீட்டிலிருந்த அனைவரும் புத்தகங்களை வாசித்தார்கள். ஆகவே எனக்கும் அந்தப் பழக்கமே தொற்றியிருக்கிறது என்று கூறலாம். பாடசாலைக் காலங்களில் நிறைய இலக்கிய விழாக்களில் கலந்து கொண்டு பரிசுகளையும், சான்றிதழ்களையும் வென்றிருக்கிறேன். பாடசாலைக் காலத்துக்குப் பிறகும் நிறைய எழுத அவையும் பெரும் ஊக்கத்தையும் தைரியத்தையும் அளித்தன. உயர்தரக் கல்வியை மேற்கொண்டிருந்த காலத்திலேயே இலக்கியப் பத்திரிகைகளுக்கும் எழுதத் தொடங்கியிருந்தேன்.
‘இந்த வயதில் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கள். கற்று, வாழ்க்கையில் ஒரு நிலையான இடத்தை எட்டியதன் பிறகு எழுதத் தொடங்குங்கள். அப்போதுதான் அந்த எழுத்து ஆழமாகவும், காத்திரமாகவும் அமையும்’ என தக்க சமயத்தில் சகோதரி அறிவுறுத்தினார். ஆகவே உத்தியோகம் பார்க்க ஆரம்பித்த பிறகுதான் திரும்பவும் எழுதத் தலைப்பட்டேன். கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்த காலங்களில் எதுவும் எழுதாமலிருந்த போதும் அக் காலத்தில் புத்தகங்களை வாசிப்பதை நிறுத்தவில்லை. தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம் என மூன்று மொழிகளிலும் சிறந்த நூல்கள் எனக் கூறப்படுபவற்றைத் தேடி வாசித்திருக்கிறேன்.
பிறகு திரும்பவும் நான் எழுதத் தொடங்கியது எனது வலைத்தளத்தில்தான். அவை தமிழ் வாசகர்கள் இருந்த அனைத்து நாடுகளையும் சென்று சேர்ந்தமையால் எனது வலைத்தளத்தில் பதிவிட்ட எனது கவிதைகள், சிறுகதைகள், மொழிபெயர்ப்புகள், அரசியல் கட்டுரைகள் என்பவற்றை அச்சு நூல்களாக வெளியிடத் தீர்மானித்தோம். அவ்வாறு கவிதைத் தொகுப்பு, சிறுகதைத் தொகுப்பு, மொழிபெயர்ப்புக் கவிதைத் தொகுப்புக்கள், மொழிபெயர்ப்பு நாவல், மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைத் தொகுப்புக்கள், அரசியல் கட்டுரைத் தொகுப்புக்கள் போன்றன இதுவரைக்கும் அச்சு நூல்களாக வெளியிடப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த வருடத்தில் எனது புதிய கவிதைத் தொகுப்பையும், சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை தொகுப்பொன்றையும் வெளியிடத் தீர்மானித்திருக்கிறோம்.
கேள்வி : முப்பது வருடங்களாக நிலவிய யுத்தத்தின் காரணமாக தமிழ் மொழியில் எழுதி வரும் எழுத்தாளர்கள் பலருக்கும் இலங்கையை விட்டும் புலம் பெயரை நேர்ந்திருக்கிறது. மேலும் பல எழுத்தாளர்கள் யுத்தத்தில் சிக்கிக் கொள்ள நேர்ந்தது. இவற்றால் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பை நீங்கள் எவ்வாறு உணர்கிறீர்கள் ?
பதில் : யுத்தமானது, தமிழ் இலக்கியத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கச் செய்தது என்பதே உண்மை. 1983 கலவரத்துக்கு முன்பு இலங்கையின் தமிழ் சினிமாவும், தமிழ் இலக்கியமும் வேகமாக வளர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தவை. நிறைய எழுத்தாளர்கள் உருவாகியிருந்தார்கள். 1983 கலவரத்தில் அனைத்தையும் இழக்க நேரிட்டது. ஆசியாவின் பெரிய நூலகங்களில் ஒன்றான யாழ்ப்பாண நூலகமும், பல்லாயிரக்கணக்கான நூல்களும் எரிக்கப்பட்டு எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அவை இல்லாமலாகின. அது சாதாரண விடயமல்ல.
யுத்தம் தொடங்கியது. யுத்தத்தின் காரணமாக போர்க்கால இலக்கியம் உருவானது. யுத்தத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவர்களும், யுத்தத்தின் காரணமாக தமக்குரியவற்றை இழந்தவர்களும் தமிழ் மொழியில் எழுதியதெல்லாம் யுத்தமானது தமிழ் மக்களுக்கு உரித்தாக்கியிருக்கும் துயரத்தையும், கண்ணீரையும், இழந்த ஜீவிதங்களையும், துயருறும் மக்களையும் பற்றித்தான். அவ்வளவு காலமும் தமிழ் இலக்கியம் என்றால் அது இந்தியத் தமிழ் இலக்கியம்தானென ஏற்றுக் கொண்டிருந்த உலகத்தில் போரிலக்கியமாக இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியம் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கியது. அது தனிப்பட்டு எழுந்து நின்றது.
யுத்த தேசத்தில் தமிழ் இலக்கியமானது கண்ணீராலும், இரத்தத்தினால் நிறைந்திருக்கும் இலக்கியம். அதை எழுதியவர்கள் யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களும், போர்க்களத்தில் இருந்தவர்களும்தான். அவ்வாறுதான் யுத்தமானது தமிழ் இலக்கியத்தைப் பாதிக்கச் செய்தது. இன ஒடுக்குமுறை மேலோங்கி, தனி மனித சுதந்திரம், ஜனநாயகம், மனித உரிமைகள் போன்ற அனைத்தும் யுத்தங்களின் போது இல்லாதொழிக்கப்படுகின்றன. அந்தப் புள்ளியிலிருந்து இலக்கியமானது அத் துயரங்கள் குறித்த படைப்புக்களால் பூரணத்துவம் அடையத் தொடங்கி விடுகின்றது. ‘‘Protest literature’ என அழைக்கப்படும் அந்த இலக்கியம் இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் அடையாளமாக பிறப்பெடுத்தது அப்போதுதான்.
இப்போதும் கூட பொதுவாக தமிழ் இலக்கியம் எனும்போது இந்தியத் தமிழ் இலக்கியம், இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியம், புலம்பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழர்களின் தமிழ் இலக்கியம், தமிழில் எழுதும் முஸ்லிம் எழுத்தாளர்களின் இலக்கியம் என ஒவ்வொரு படைப்பையும் வகைப்படுத்த முடிகிறது. யுத்தத்துக்கு முன்னர் இந்தளவு பிரிவுகள் இருக்கவில்லை.
கேள்வி : இலங்கைத் தமிழ் சினிமாவுக்கு மாத்திரமல்லாது, இலக்கியத்திலும் இந்திய ஆக்கிரமிப்பைத் தவிர்க்க முடியாதுள்ளது. இலங்கைக்குள் தரமான தமிழ் இலக்கிய படைப்புக்கள் குறைவாகத்தான் பதிப்பிக்கப்படுகின்றன. அநேகமான இலங்கைத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் தொகுப்புக்கள் இந்தியாவில்தான் பதிப்பிக்கப்படுகின்றன. உங்களுடையதும் கூட அப்படித்தான் இல்லையா? அதன் காரணத்தை நீங்கள் எவ்வாறு நோக்குகிறீர்கள்?
பதில் : நான் முன்பே கூறியது போல இலங்கைத் தமிழ் இலக்கியம் எனும்போது அதிலிருந்து யுத்தத்தையும், சிறுபான்மையினருக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளையும் பற்றி எழுதுவதைத் தவிர்க்க முடியாது இல்லையா? யுத்த காலத்திலும், தற்போதும் யுத்தத்தைக் குறித்தும், தற்காலத்தில் நிகழ்த்தப்படும் இனக் கலவரங்கள் குறித்தும் எழுதப்படும் இலக்கியப் பிரதிகளை தமது பதிப்பகத்தினூடாக பிரசுரிக்க பல தமிழ்ப் பதிப்பகங்கள் தயங்குகிறார்கள். ஏதேனும் பிரச்சினைகள் வருமோ என அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். அந்தப் பயம் சாதாரணமானது தான்.
அண்மையில் கூட விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வே. பிரபாகரனின் புகைப்படத்தை முன்னட்டையில் கொண்டிருந்த ஒரு இந்தியத் தமிழ் சஞ்சிகையை இலங்கையில் தனது புத்தகசாலையில் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார் என்பதற்காக தமிழ் பதிப்பகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரை காவல்துறை கைது செய்து விளக்க மறியலில் அடைத்தது. எனவே தான் உணர்வதை எழுதுவதற்கு, எழுதியதைப் பதிப்பிப்பதற்கு இலங்கைக்குள் சுதந்திரம் இல்லை எனும்போது அப் படைப்புக்களை வெளிநாட்டில்தான் பதிப்பிக்க நேர்கிறது. அதுதான் எனக்கும் நேர்ந்தது. எமது நாட்டின் எமது இலக்கியத்தை நாம் எழுதி இன்னொரு நாட்டிடம் பதிப்பிக்கக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. காரணம் இலங்கையில் அதற்கான சுதந்திரம் இல்லை என்பதோடு அவ்வாறு பதிப்பித்தாலும் எதிர்கொள்ள நேரிடும் பிரச்சினைகள் அதிகம் என்பதால்தான். ஆகவே இலங்கையில் ஒரு தொகுப்பை பதிப்பித்து விட்டு சிறைக்குச் செல்லவும், அதன் பிறகு இலக்கியமே வேண்டாமென்று வீட்டிலிருந்து பெருமூச்சு விடவும் விரும்பாததால்தான் இலங்கை தமிழ், முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள் பலரும் இந்தியாவில் தமது புத்தகங்களை பதிப்பிக்கிறார்கள்.
கேள்வி : பிற நாடுகளில் பதிப்பிக்கப்படும் தமிழ் நூல்களின் பிரதிகளை இலங்கைக்கு தருவித்துக் கொள்ளும்போதும் பல சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள வேண்டி வருவதாக அறியக் கிடைக்கிறது. இந்த விடயத்தில் உங்கள் அனுபவம் எவ்வாறிருக்கிறது?
பதில் : அது உண்மைதான். தமிழ்ப் புத்தகங்கள் தபால் மூலமாக இலங்கைக்கு அனுப்பப்படுமாயின், அப் புத்தகங்களின் அட்டைப்படம் முதற்கொண்டு முழுமையான உள்ளடக்கம் வரைக்கும் தபாலதிகாரிகளிடம் விவரித்த பிறகுதான் அப் புத்தகங்கள் எமக்கு கிடைக்கும். அட்டைப்படத்திலோ, உள்ளடக்கத்திலோ யுத்தம் சம்பந்தப்பட்ட ஏதேனும் இருப்பின் புத்தகங்களைப் பெற்றுச் செல்ல வந்தவரின் பாடு முடிந்தது. எவரும் அவ்வாறான சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள விரும்ப மாடடார்கள், அல்லவா?
எனது அனுபவத்தைப் பற்றிக் கூறுவதானால், ஒரு தடவை நானும் கவிஞர் பஹீமா ஜஹானும் இணைந்து சிங்களக் கவிஞர் மஞ்சுள வெடிவர்தனவின் கவிதைத் தொகுப்பொன்றை மொழிபெயர்த்து ஒரு நூலாக வெளிநாட்டில் பதிப்பித்து வெளியிட்டிருந்தோம். அப் பதிப்பகம் அதன் பிரதிகளை எமக்கு அனுப்பியிருந்தது. புத்தகங்களைப் பெற்றுக் கொள்ள தபாலகத்துக்குச் சென்றால் புத்தகப் பொதியைப் பிரித்துப் பார்த்திருந்தார்கள். அத் தொகுப்பைப் பற்றிய விபரங்களை விசாரித்தார்கள். இராணுவ வீரர்களின் ஓவியம் அட்டைப்படத்தில் அச்சாகியிருந்தது. அதைக் கவனித்தவர்கள் அப் பொதியை எம்மிடம் ஒப்படைக்கவில்லை. ‘புத்தகங்களைத் திரும்பவும் கொழும்புக்கு அனுப்புகிறோம். அங்கு விசாரணைக்குப் பிறகு உங்களுக்கு ஒரு கடிதம் வரும். பிறகு அங்கே சென்று உங்கள் புத்தகப் பொதியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்’ என்றார்கள். அக் கடிதம் வரும் வரைக்கும் நாங்கள் காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்று வரையில் அக் கடிதம் வரவேயில்லை. இது நிகழ்ந்து தற்போது ஐந்து வருடங்கள் ஆகின்றன.
இது எனது அனுபவம் மாத்திரமல்ல. பிற நாடுகளிலிருந்து இலங்கையில் பெற்றுக் கொள்ள தமிழ்ப் புத்தகங்களை கொள்வனவு செய்யும் பலரும் இவ்வாறான அனுபவங்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
கேள்வி : ரஷ்ய மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியங்களினூடாக மத்திய ஆசிய இஸ்லாமியக் கலாசாரப் பின்னணி குறித்துக் கூறப்படும் பல படைப்புக்களை நாங்கள் வாசித்திருக்கிறோம். இலங்கையில் இஸ்லாமிய இலக்கியப் படைப்புக்கள் சிங்கள வாசகர்களிடையே போதுமான அளவு சென்று சேர்ந்திருக்கின்றன என நீங்கள் கருதுகிறீர்களா? இல்லாவிட்டால் அதற்கான காரணமென்ன?
பதில் : இலங்கையின் இஸ்லாமிய இலக்கியமானது சிங்கள வாசகர்களிடையே போதுமான அளவு சென்றடையவில்லை. இலங்கையின் இஸ்லாமிய இலக்கியம் எனும் போது அதைக் கூட போர் பாதித்திருக்கிறது.
யுத்த காலத்தில் கூட இஸ்லாமிய இலக்கியப் படைப்புக்கள் பலவும் அதிகளவில் கிழக்கு மாகாணத்தில் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. யுத்தத்தின் காரணமாக அவை குறித்து பெரிதளவில் பேசப்படவில்லை. தமிழ் மொழியில் எழுதப்படும் தரமான சிறந்த இலக்கியப் படைப்புக்களை மொழிபெயர்ப்பதை விட்டு விட்டு, நன்றாக விற்பனையாகக் கூடிய இரண்டாந்தர தொகுப்புக்களை மொழிபெயர்ப்பு செய்து இலங்கையில் புத்தக வியாபாரிகளிடம் சேர்ப்பிப்பதைத்தான், தமிழ்மொழியிலிருந்து சிங்கள மொழிக்கு மொழிபெயர்க்கும் அனேகமானவர்கள் செய்து வருகிறார்கள். எனவே அவற்றை வாசிக்கும் சிங்கள வாசகர்கள் இவ்வளவுதான் தமிழ் இலக்கியம், இவ்வளவுதான் இஸ்லாமிய இலக்கியம் என அந் நூல்களைக் கொண்டு வரையறுத்துக் கொள்கிறார்கள். இந் நிலைமை மாற்றப்பட வேண்டும்.
கேள்வி : இலங்கையில் 1950 களிலிருந்து அதிகளவில் இனக் கலவரங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அண்மையில் கூட இஸ்லாமிய சமூகத்தினருக்கெதிராக அவ்வாறானதொரு இனக் கலவரம் மூண்டது. இவ்வாறான நிகழ்வுகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும், மன அழுத்தமும் ஒரு படைப்பாளியாக உங்களைப் பெரிதும் பாதிக்கும். இன ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி பல படைப்புகள் வருகின்றபோதிலும், இப்போதும் கூட இலக்கியவாதியாகவோ, படைப்பாளியாகவோ நாங்கள் இருக்கும் இடம் குறித்து உங்களால் திருப்திப்பட முடிகிறதா? இன ஒற்றுமைக்காக ஒரு இலக்கியவாதிக்கு, படைப்பாளிக்குள்ள பொறுப்புக்கள் எவை?
பதில் : தற்கால இலங்கையானது, இரு புறமும் வெட்டக் கூடிய கத்தி போன்றிருக்கிறது. ஒரு புறம் இன வாதம். மறு புறம் சிறுபான்மை மக்களை அடக்கியாளக் கூடிய அரசியல் வியாபாரம். அரசியல்வாதிகள் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி தமது இலாபங்களுக்காக வேண்டி சந்தர்ப்பங்களுக்கேற்ப கத்தியின் இரு புறங்களையும் பாவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த அரசியல்வாதிகளிடையே எவ்வித இன மத வேறுபாடுகளுமில்லை. இந்த விடயத்தில் அனைத்து அரசியல்வாதிகளும் ஒன்றுதான். அவர்கள் உசுப்பேற்றி விடும் மக்கள் குறித்தும், அதன் காரணமாக தற்காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும் இந் நாட்டுக்கும் நாட்டு மக்களுக்கும் ஏற்படக் கூடிய பாதிப்புக்கள் குறித்தும் எவருமே கவனத்தில் கொள்வதில்லை.
அண்மையில் வெளிவந்து பலரதும் பாராட்டுக்களைப் பெற்ற ‘கூம்பியோ (எறும்புகள்)’ எனும் சிங்களத் தொலைக்காட்சி நாடகத்தின் ஒரு பாகத்தை நானும் பார்த்தேன். அதில் பொட்டு வைத்திருக்கும் ஒரு தமிழ்ச் சிறுமி ஒரு பணக்கார வீட்டில் வேலை செய்கிறாள். அவ் வீட்டுக்கு பொருட்களை வினியோகிக்க வரும் ஒரு சிங்கள இளைஞனைக் கண்டு அவள் புன்னகைக்கிறாள். அவனோடு கொஞ்சிக் கதைக்கவும், தனது தொலைபேசி இலக்கத்தை அவனுக்குக் கொடுக்கவும் அவள் விரும்புகிறாள். அதற்கு முன்பு ஆண்கள் எவரையுமே கண்டதில்லை போல அவளது நடவடிக்கையின் மூலம் கேவலமாக அத் தமிழ்ச் சிறுமி சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.
இக் காட்சியை நாடகத்தின் இயக்குனர் நகைச்சுவைக்காகச் சேர்த்திருக்கக் கூடும். கடந்த காலத்திலும் அப்படித்தான் இருந்தது. அனேகமான சிங்களத் திரைப்படங்களிலும், சிங்கள நாடகங்களிலும் பார்வையாளர்களை சிரிப்பூட்டுவதற்காக வேலைக்காரியாகவும், தோட்டக்காரனாகவும் தமிழ்க் கதாபாத்திரங்களை நுழைத்திருப்பார்கள். அவர்களை கேவலமாக சித்தரிப்பார்கள். முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னரும் இந்த நிலைமைதான் இருந்தது. இப்போதும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. எனவே இவ்வாறான படைப்புக்களை பார்க்கும், வாசிக்கும் பெரும்பான்மை சமூகமானது, சிறுபான்மை சமூகத்தை கேலிக்குரியதாகத்தான் கருதுகிறது. அவர்களை வெறுப்போடு பார்க்கிறது.
இன ஒற்றுமைக்காக உருவாக்கப்படும் இவ்வாறான படைப்புக்களில் கூட சிறுபான்மையினரை கேலியாகச் சித்தரிக்கும்போது இலங்கையில் பெரும்பான்மை சமூக கலைஞர்களைப் போலவே இலக்கியவாதிகளும் இன ஒற்றுமை என வரும்போது அவர்கள் இருக்குமிடத்தைக் குறித்து திருப்திப்பட முடியாது. இன ஒற்றுமை குறித்துச் சிந்திக்கும் எந்தவொரு கலைஞருக்கும், எந்தவொரு இலக்கியவாதிக்கும் இருக்க வேண்டிய பொறுப்பு என்பது சிறுபான்மையினரை கேலிக்குரியவர்களாக்காமல், அவர்களை மோசமானவர்களெனச் சித்தரிக்காமல் படைப்புக்களை உருவாக்குவதாகும்.
அண்மையில் கண்டியில் இடம்பெற்ற இனக் கலவரத்தின் போதும் அதுதான் நடந்தது. ஊரடங்குச் சட்டம் அமுலிலிருக்கும்போது கூட இனவாதக் கும்பலுக்கு அவ்வளவு மோசமான தாக்குதல்களையும், தாம் விரும்பியவாறு நிகழ்த்த முடிந்திருக்கிறது. அதாவது, அரசையும், சட்டத்தையும் கவனத்திலேயே கொள்ளாது தெருவிலிறங்கி பகிரங்கமாக சிறுபான்மையினரைத் தாக்கி, அவர்களது சொத்துக்களையும், உயிர்களையும் அழிக்க முடியுமாக இருக்கும் ஜனநாயக நாடு இது என்பதுதானே? இது எவ்வாறு சாத்தியமானது?
அனேகமான கலை, இலக்கியப் படைப்புக்களில் இலங்கையில் ஒரு இன சமூகத்தினரை, ஏனைய இன சமூகத்தினரை விடவும் சிறந்தவர்களாக சித்தரித்துக் காட்டுவதால் வந்த வினைதான் இல்லையா? எனவே இன ஒற்றுமை குறித்து இலக்கியவாதிக்கு, படைப்பாளிக்கு இருக்கும் பொறுப்புதான் ஏனைய மக்களையும் கௌரவமாக, அவர்களது மனித உரிமைகளுக்கு பாதிப்புகள் ஏற்படாதவண்ணம் தமது கலை, இலக்கியப் படைப்புக்களை சமூகத்துக்கு வழங்குவதாகும்.
கேள்வி : நீங்களும், உங்கள் சகோதரியும் சிங்கள மொழிப் படைப்புக்கள் பலவற்றை தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்திருக்கிறீர்கள். அவற்றுக்கு தமிழ் வாசகர்களிடையே எவ்வாறான வரவேற்பிருக்கிறது?
பதில் : யுத்த காலத்தில், போரில் சிக்கித் துயருற்ற அப்பாவித் தமிழ் மக்கள் குறித்து சிங்களத்தில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள், சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் போன்றவற்றையே நாங்கள் மொழிபெயர்த்திருக்கிறோம். அவற்றை எழுதியவர்கள் சிங்கள இலக்கியவாதிகள். எனவே அவற்றின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு படைப்புக்களை உலகம் முழுவதுமிருக்கும் தமிழ் வாசகர்கள் வாசித்துவிட்டு எம்மிடம் எழுப்பிய முதல் கேள்வி, ‘பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்காக குரலெழுப்பும் சிங்களவர்களும் இலங்கையில் இருக்கிறார்களா?’ என்பதுதான்.
அது வரையில் சிங்களவர்கள் அனைவருமே, இலக்கியவாதிகளும் கூட தமிழர்களை எதிர்ப்பவர்கள், தமிழர்களை வாழ விடாதவர்கள் என்றுதான் அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். எனவே இன ஒற்றுமையை வலியுறுத்தி சிங்களத்தில் எழுதப்பட்ட சிறந்த படைப்புக்களைத் தேர்ந்தெடுத்து மொழிபெயர்த்து வழங்கி அந்த எண்ணத்தை மாற்ற எம்மால் முடிந்தது. இந்தியாவிலும், உலகம் முழுவதிலுமுள்ள தமிழ் வாசகர்கள் சிங்களத்தில் எழுதப்படும் இலக்கியப் படைப்புக்களை வாசிக்க ஆர்வத்தோடு இருக்கிறார்கள். மொழிப் பிரச்சினைதான் இங்கு சிக்கலாக இருக்கிறது. தற்போது எமது மொழிபெயர்ப்புக்களின் மூலம் அச் சிக்கலை ஓரளவு தீர்க்க முடிந்திருக்கிறது எனக் கூறலாம். எதிர்காலத்திலும் அதனை ஒரு சேவையாகச் செய்ய நாங்கள் காத்திருக்கிறோம்.
கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கல்வெட்டு, செப்பேடு, ஓலைச்சுவடி, தனிப்பாடல், இலக்கியம் ஆகிய அனைத்துத் தளங்களிலும் ஓய்வில்லாமல் தொடர்ந்து இயங்கிவரும் கல்வெட்டறிஞர் புலவர் இராசு அவர்களின் தமிழ்ப்பணி பாராட்டுதலுக்குரியது. முனைவர் புலவர் செ. இராசு அவர்கள், தென்னிந்தியத் திருச்சபை சமுதாய உயர்நிலைப்பள்ளித் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றியவர். தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை முன்னாள் ஆய்வாளரும், தஞ்சாவூர் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகக் கல்வெட்டு – தொல்லியல் துறை முன்னாள் தலைவரும், தமிழ்நாடு அரசின் முதல் உ.வே.சா.விருது (2012) பெற்றவரும், கொங்கு ஆய்வு மைய அமைப்பாளருமாகிய இவர் இதுவரை எழுதியும், தொகுத்தும் பதிப்பித்த நூல்கள் 150ம் மிகச்சிறந்த, பேராசிரியர்கள், ஆய்வாளர்கள், மாணவர்கள், தமிழ் ஆர்வலர்கள் என அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் பயன்படக்கூடியவை.
சமீபத்தில் இவருடைய , ‘தெரிந்த ஈரோடு தெரியாத செய்திகள்’ என்ற 150வது நூல் ஈரோடு கொங்கு ஆய்வு மையம் மூலமாக வெளியிடப்பட்டது. ஈரோடு சக்தி மசாலா நிறுவனத்தார் மூலமாக இந்நூல் மிகச்சிறப்பான வடிவமைப்புடன், உயர்ரகத் தாள்களுடன் ஆவணப்படங்களுடன், வெளியிடப்பட்டுள்ளது. தொல்பொருள் சிறப்பும், வரலாற்றுப் பெருமையும், இலக்கியப் புகழ், தொழில் வளர்ச்சியில் மாநிலத்திலேயே இரண்டாம் இடம், ஆகிய அனைத்திலும் சிறந்து விளங்கும் ஈரோடு மாநகரம் குறித்து, கொங்கு நாட்டிலேயே பிறந்து, கொங்கு நாட்டிலேயே 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்து வரும் எனக்கும் பல தகவல்கள் புதுமையாகவே உள்ளன. 112 பகுதிகளையும், 136 பக்கங்களையும் கொண்ட இந்நூலின் ஒவ்வொரு பக்கமும் கொங்கு நாட்டின் வியப்புக்குரிய பெருமைகளைச் சுருக்கமாக அதே சமயம் மிகச்சுவையாக வழங்கப்பட்டுள்ளன.
புலவர் இராசு அவர்கள் வரலாற்றுத் துறையில் தமது ஆர்வமும், அது தொடர்பான அவர்தம் பணிகளையும், தாம் கடந்து வந்த பாதைகள் குறித்தும் மிக ஆர்வமாக எடுத்துரைத்தார். 1967 ஆம் ஆண்டில் தாம் முதன் முதலில் வெளியிட்ட, ‘எங்கள் பவானி’ எனும் நூல் பற்றிய தமது அனுபவங்களை அவர் கூறியது மிகச்சுவாரசியமாக இருந்தது. கோவை கைத்தறி அச்சகத்தார் வெளியிட்டுள்ள இந்நூலை பதிப்பிப்பதற்கு அன்று அவர் பட்ட துயரங்களையும் உணர்வுப்பூர்வமாக வெளிப்படுத்தியது, இன்றைய காலங்களுக்கும் அது அத்துணை பொருந்தும் என்பதை எழுத்தாளர்கள் உணர்வார்கள். ஆம், பள்ளி ஆசிரியராகப் பணியில் இருந்துகொண்டு குடும்பத்தையும், தமது தமிழ் ஆய்வுப் பணிகளையும் இரு கண்களாகப் போற்றியவருக்கு அன்று, திருநணா எனும் பவானி சங்கமேசுவரர் ஆலயத்தின் திருக்குடமுழுக்கு நன்னீராட்டு விழாவின்போது தமது முதல் நூலான, ‘எங்கள் பவானி’ என்ற நூலை வெளியிட பேராவல் கொண்டவர் அதற்குரிய பணம் கையில் இல்லாமல் பெரும் சிரமத்திற்கிடையே நண்பர்களிடம் கடனாகப் பெற்று அந்நூலை வெளியிட்டுள்ளார். 3000 பிரதிகள் ரூ 300/ க்கு, அதாவது ஒரு பிரதி 10 பைசாவிற்கு அச்சிடப்பட்டுள்ளது. திருப்பேரூர் அருள்திரு சாந்தலிங்க அடிகளார் அவர்களுக்குக் காணிக்கையாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்நூலை விற்பது அத்துணை எளிதான காரியமல்ல என்று நண்பர்களும், குடும்பத்தினரும் அச்சமூட்டியபோதும் தன்னம்பிக்கையுடன் அதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டபோது, சுப்பிரமணியம் என்ற ஜவுளி விற்பனையாளர் நண்பர் தாம் விற்றுத் தருவதாக வாக்களித்து சொன்னபடியே 2,800 பிரதிகளை விற்றும் கொடுத்திருக்கிறார். ஒரு நூல் 50 பைசாக்கள் என்ற விலையில் 2,800 பிரதிகள் விற்பனையானதில் அமோகமாக இலாபமும் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில், 200 ரூயாய் தருவதாக ஒப்புக்கொண்டிருந்த விற்பனையாளர் நண்பருக்கும் மனமுவந்து ரூ.450 கொடுத்துவிட்டு மகிழ்ச்சியுடன் வந்திருக்கிறார். இந்த உற்சாகம் கொடுத்த நம்பிக்கையில் அவருடைய தமிழாய்வுப் பணிகளும், கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள் என்ற களப்பணிகளும் தொடர்ந்து அனைத்தும் அற்புதமான ஆவணங்களாக நூல் வடிவம் பெற்று தற்போது 150 என்ற சிகரத்தைத் தொட்டுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது! ஆய்வுப் பணிகளுக்கான தகவல் வேண்டுவோருக்குத் தேவையான தகவல்கள் அனைத்தும் இவர்தம் நூல்களில் கொட்டிக்கிடப்பதோடு, நேரில் சென்று தகவல் பெறுவோருக்கும் தம் முதுமையையோ, இயலாமையையோ எதையும் காரணம் காட்டாமல் இயன்ற அளவிற்கு அனைத்து உதவிகளையும் வழங்கி வருவது இவருடைய தனிச்சிறப்பு. ஐயா அவர்களின் நினைவாற்றல் மிகவும் வியப்புக்குரியது.
எங்கள் பவானி
அன்பு நண்பர் தமிழன்பன் என்கிற புலவர் ந. செகதீசன் புலவர் செ.இராசு அவர்களுக்கு வழங்கிய அருமையான பாராட்டுரையுடன் துவங்குகிறது இந்நூல்.
வாகை பெறுக
1. கல்வெட்டுக் காதலர்நற் பழைய ஏட்டில் கண்செலுத்தும் நுண்ணோக்கர் எங்கள் நண்பர் செல்லரிய இடத்திற்கும் செல்ல ரிக்கும் இடத்திற்கும் சென்றுசென்றே ஆய்வு செய்யும் வல்லமைகை வரப்பெற்ற இராசு செய்த வரலாற்றுத் தேன்படைப்பை, கொங்கு நாட்டு நல்லநணாச் சீர்காட்டும் நூல்வி ளக்கை நான்கண்டேன் நனிபுதிய செய்தி கண்டேன்!
2. உழைப்பாலே கனிந்திட்ட பலாப்ப ழத்தில் உரித்தெடுத்த சுளைகளைத்தேன் குடத்தில் போட்டே அழைத்தெடுத்துத் தருகின்றார் கனிவாய் நண்பர்! அவராலே வருநாளில் இனியும் உள்ளே நுழைந்திருக்கும் வரலாற்றுப் புதையல் யாவும் நுட்பமாக வெளிப்படுதல் உண்மை! இன்னும் பிழைதிருத்தார் திருத்துவணம் சான்று காட்டப் பிழைத்திருப்பார் நெடுநாட்கள் எங்கள் நண்பர்!
3. மறைப்புக்கள் மழுப்பல்கள் இன்றி யாரும் மறுக்கவொணா முறையினிலே நமது நாட்டின் கறைபடியாப் பண்பாட்டை, பழகுசி றப்பைக் காட்டுதற்கு நூல்வேண்டும்! கிடைத்தி டாமல் சிறைபட்டுக் கிடக்கின்றது ஏடு கள்சீர்ச் செப்பேடு கல்வெட்டு காண நாளும் நிறைமுயற்சி கொண்டிருக்கும் எங்கள் நண்பர் நெஞ்சார வாழ்த்துகிறேன் பெறுக வாகை!
சுவடியிலிருந்த இன்தமிழ் படைப்புகளை வாசிக்க வகையறியாதவர்களுக்காக எளிமையாக வாசிக்கும் வகையில் அதனை எடுத்துக்கொடுத்துதவியர்களில் ‘ஐயா வித்துவான் வே.ரா. தெய்வசிகாமணிக் கவுண்டர் என்பாரும் ஒருவர். கொங்கு மண்டல சதகப்பாடல் இவர் மூலம் வெளிக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது, இந்நூலிலும் இடம் பெற்றுள்ளது. 35 பக்கங்களேக்கொண்ட மிகச்சிறிய அளவிலான கையேடு என்றாலும் பவானி பற்றிய பல அரிய வரலாற்றுத் தகவல்களைத் தாங்கியுள்ள நூல் இது என்பதும் ஒரே மூச்சில் வாசிக்கத்தூண்டும் அருமையான நூல் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. எடுத்துக்காட்டாக,
“இத்திருப்பணி ஒரு ‘மாமாங்கம்’ (சுமார் 12 ஆண்டுகள்) நடைபெற்றிருக்கின்றது. இது நீண்ட காலம் என்று கூறுவதற்கில்லை. அரிகேசரி பராக்கிரம பாண்டியன் கட்டிய தென்காசி விசுவநாதர் கோயில் கி.பி.15 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே 17 ஆண்டுகள் திருப்பணி நடைபெற்றிருக்கின்றது. அரசன் திருப்பணியே 17 ஆண்டுகள்; இவ்வடியார் திருப்பணி 12 ஆண்டுகளில் முடிந்தது விரைவெனவே சொல்லத் தோன்றுகின்றது.
இத்திருப்பணியில் நாள்தோறும் பாண்டிய நாட்டுக் கல் வேலைக்காரர்கள் 140 பேர் சிற்ப சாத்திரத்தில் தேர்ச்சியும் புலமையும் கொண்ட ஒரு ஸ்தபதியின் கீழ் வேலை செய்து வந்தார்கள். சிற்பக் கலையில் கைதேர்ந்த சிற்பிகள் உயரிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய அமர சிற்பங்களைப் பெரிய கல் தூண்களில் சிற்றுளியால் செதுக்கியிருக்கிறார்கள். உயிரற்ற கற்பாறைகளிலும் நவரசங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். மெழுகைக் குடைவதுபோல் பாறையைக் குடைந்து, சிந்திக்கவும் முடியாத வகையில் சிற்றுளிகளை ஏவி நல்ல உயிர்ச் சிற்பங்களை வடித்திருக்கிறார்கள். தங்கள் கைத்திறமையையும் மன ஆற்றலையும் காண்பித்துக் கல்லிலே கனவுகளை மெய்ப்பித்திருக்கிறார்கள். இச்சிற்பங்களை எதிர்காலத்தில் சிற்பக்கலைக்கு மதிப்பும், கலையன்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் அளிக்கும் முறையில் செதுக்கியிருக்கிறார்கள். இப்படி பலப்பல அரிய தகவல்கள் தரப்பட்டுள்ளன.
திருநணா அமைந்துள்ள ‘கொங்கு நாடு’ பற்றிய விளக்கமும், அதன் பெருமையும் அழகுற எடுத்தியம்பப்பட்டுள்ளது. சங்க காலத்தே தனித்து விளங்கிய நாடு கொங்கு நாடு என்பதற்குப் பல ஆதாரங்களையும் காட்டியுள்ளார். பவானியாற்றின் பழம்பெயர் ‘வானி’ என்பதாம். இந்த வானி ஆற்றின் பெயரே பவானி என்று ஊரின் பெயரானது என்கிறார். பவானியாற்றின் பழம்பெயர், ‘பூவானியாறு’ என்று புலவர் அ.மு. குழந்தை அவர்களின் கருத்து என்று குறிப்பிடுகிறார்.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் பாலக்காட்டுக்குத் தெற்கே தோன்றும் ஆறுகள் ‘பொருநை’ என்ற பொதுப்பெயரைப் பெற்று விளங்குவதும், பாலக்காட்டுக்கு வடக்கே தோன்றும் ஆறுகள் ‘வானி’ என்ற பொதுப்பெயரைப் பெற்று விளங்குவதும் வரலாறு காட்டும் உண்மை என்கிறார்.
சத்தியமங்கலத்தின் மேற்கே 4ஆவது கல்லில் பவானியாற்றைத் தடுத்து அணை கட்டினால் தாராபுரம், பல்லடம், அவிநாசி தாலூக்காக்களில் 50,000 ஏக்கர்கள் பாசனவசதி பெறும் என்று 1828இல் மான்ட்கோமரி கூறியதையும், 1834இல் பவானியாற்றில் நீலகிரி மாவட்டத்தில் அணை கட்ட வேண்டுமென்று சர் ஆர்தர் காட்டன் யோசனை கூறியதையும், மீடு பென்னிகுக் அட்ரி குழுவினர் பவானியாற்றில் பல தடுப்புக்கள் (கலிங்குகள்) ஏற்படுத்திப் பாசனத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்று 1878 ஆம் ஆண்டு பரிந்துரை செய்தனர் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.
ஊராட்சிக்கோட்டை உயர்மலை, காளிங்கராயன் அணை வரலாற்றுக் குறிப்புகளோடு நூல் நிறைவு பெறுகின்றது.
1967ஆம் ஆண்டில் புலவர் இராசு அவர்கள் வெளியிட்ட ‘எங்கள் பவானி’ என்ற முதல் நூலுக்கும் 2017 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டுள்ள, ‘தெரிந்த ஈரோடு தெரியாத செய்திகள்’ என்ற 150வது நூலுக்கும் பல வேறுபாடுகள் உள்ளன. உயர் ரக காகிதம் முதல் ஆவணப்படங்கள், கால மாற்றத்தின் ஊடான வரலாற்றுத் தகவல்கள், எழுத்துரு வரை பல்வேறு மாற்றங்கள் இருந்தாலும் மிகச்சுருக்கமாக அதே சமயம் தெளிவான, முக்கியமான தகவல்களுடன் சிறப்பாக அமைந்துள்ள நூல் என்பதற்குச் சான்றாக, ஈரோடு மாவட்ட ஆட்சியர், முனைவர் எஸ்.பிரபாகர் இ.ஆ.ப., அவர்கள் தம் அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டுள்ள,
“வரலாறு படிக்காமல் வரலாறு படைக்க முடியாது ஆனால் இந்நூலே வரலாறாக விளங்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை”
என்று குறிப்பிட்டிருப்பதைக் கூறலாம்! பல ஆண்டுகளாக ஈரோடு பெற்று வந்த சமூக பொருளாதார வளர்ச்சியை அடிப்படைக் கட்டமைப்புகளில் பெற்ற மாற்றங்களை விளக்கும் வரலாற்று ஆவணமாய் விளங்கும் நூல் என்ற கருத்தும் ஏற்புடையது. பேரழிவிற்கு உள்ளாகி 400 இடிந்த வீடுகளை மட்டுமே ஊராகக் கொண்டிருந்த ஈரோடு நகரின் இன்றைய வளர்ச்சியின் மூலமாக ஒரு மாவட்டத்திற்கே தலைநகராக நிமிர்ந்து நிற்பதையும் வியப்புடன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
சக்தி மசாலா நிறுவனத்தின் நிறுவனர்கள், முனைவர் பி.சி.துரைசாமி, முனைவர் சாந்தி துரைசாமி, தங்கள் அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டுள்ளதற்கிணங்க நமது தேசப்பிதா மகாத்மா காந்தியடிகள் நமது ஈரோடை மாநகருக்கு நான்கு முறைகள் வந்து சென்றுள்ளார்கள் என்பதும், ஈரோடு இலக்கியச் சங்கம் என்ற சங்கத்தைத் துவக்கியவர் எச்.ஏ.பாப்லி என்ற ஆங்கிலேயர்தான் என்பது போன்ற அரிய தகவல்களைத் தொகுத்துக்கொடுத்துள்ள அருமையான நூல் என்பதையும் அறியமுடிகிறது. கொங்கு நாட்டின் அடையாளங்களாக இருப்பது மஞ்சள் விளைச்சலும், கைத்தறியும், விசைத்தறியும் கூடிய ஜவுளித்துறையும்தான்.
1792 ஆம் ஆண்டில் 3000 வீடுகளுடன் முக்கிய வணிக நகரமாக விளங்கிய ஈரோடு பெரும் அழிவைச் சந்தித்து பாழடைந்த 400 இடிந்த கட்டிடங்களுடன் வெறிச்சோடியிருந்துள்ளது. தமிழகத்தைத் தாக்கப் படையுடன் வந்த அந்நியர்களின் மூன்று பெரும் வழிகளாக இருந்தது இம்மாவட்டத்தின் வடக்கு, மேற்கு எல்லைகளிலேயே உள்ளன என்கிறார்.
கால்நடைச் செல்வங்கள், நீர் வளங்கள், நில வளங்கள் என செழிப்படைந்திருந்த காரணத்தால் இரட்டரும், கங்கரும், சேரரும், சோழரும், பாண்டியரும், போசளரும், விசயநகராரும், உம்மத்தூர்த் தலைவர்களும், மதுரை நாயக்கர்களும், மைசூர் உடையாரும், ஐதரும், திப்புவும், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியாரும் அதிகாரம் செலுத்த போட்டிப் போட்டுக்கொண்டிருந்த வரலாறையும் குறிப்பிட்டுள்ளார். அணுகுண்டு வெடிப்பிற்குப் பிறகு ஜப்பான் பெற்ற எழுச்சிக்கு நிகராக ஈரோடு மாநகரின் எழுச்சியும் கடுமையான உழைப்பிற்கு ஆதாரமாக உள்ளதையும் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.
ஈரோடு மாநகரின் சிறப்புகளாக 112 முக்கியமானச் செய்திகளை 112 பகுதிகளில் சுருக்கமாகவும் அதே சமயம் மிகச்சுவையாகவும், அழகு தமிழ் நடையில் பழமையான சித்திரங்களையும் ஆதாரமாக இணைத்து வடிவமைத்துள்ள பாங்கு வரலாற்று ஆர்வலர்கள் மட்டுமன்றி மாணவர்கள், சாமான்ய மக்கள் என அனைவரையும் ஒருசேரக் கவரக்கூடியதாக உள்ளது.
குறிப்பாக, ஈரோடு என்ற ஊரின் பெயரின் ஆங்கில உச்சரிப்பில் பல வகையிலும் மாற்றம் பெற்று வந்தாலும் இன்றும் தவறாகவே எழுதப்படுவதைக் குறிப்பிடுகிறார். சரியான உச்சரிப்புடன் எழுதியவர், 7.8.11.1800 அன்று ஃபிரான்ஸ் புக்கானன் மட்டும்தான் என்கிறார். இவர் ERODU என்று சரியாக எழுதினாராம். தாமஸ் மன்றோ தமது குறிப்பில் HERROAD என்றும், கம்பெனி வரைபடத்தில் EROAD என்றும், மக்கென்சி ஆவணத்தில் IRODU என்றும், தற்போது ERODE என்றும் அழைக்கப்பட்டு வருகிறது. ERODU என்ற சரியான உச்சரிப்பு எப்போது நடைமுறைக்கு வரும் என்ற ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றார்.
கி.பி.1800 இல் ஈரோட்டின் நிலை, ஈரோடு மாவட்டம் ஆனது, மாவட்டம் ஆகும் முன்பே மாவட்ட நிறுவனங்கள் தொடங்கப்பட்டவை, மூக்கறுப்புப் போர் போன்ற ஈரோட்டுப் போர்கள், தொல்பழங்காலச் சின்னங்களான முதுமக்கள் தாழிகள், நடுகற்கள், காணக்கிடைக்காத கழுமரம், கல்வெட்டுகள், செப்பேடுகள், ஆலயங்களின் புராதனச் சிலைகள், பண்டைய மகளிர் பெருமைகள், சாதனைகள், அகத்தியர் ஈரோடு வருகை, பழம்பெரும் ஆலயங்கள், தர்கா, நாய்க்கும் நடுகல், 17ஆம் நூற்றாண்டில் நாடகம், ஈரோட்டார் வெளியிட்ட இதழ்கள், காரைவாய்க்காலும் – கோணவாய்க்காலும், 13 ஆம் நூற்றாண்டுப் பாலங்கள், பெரியார், பேரறிஞர். அண்ணா, ஈசுவரன் ஏற்படுத்திய கீழ்பவானித் திட்டம், சுதந்திரப்போராட்ட வீரர்கள், போன்று பலப்பல சுவையானச் செய்திகளின் குவியலாக அமைந்ததிந்த நூல்!
ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் நன்மைகள் பல நடந்துள்ளதையும் மறுக்க இயலாது என்பதையும் உறுதிப்படுத்தும் செய்தி இது. எச்.ஏ. பாப்லி என்ற ஆங்கிலேயர் ஈரோடு லண்டன் மிஷன் திருச்சபையில் பணியாற்றியவர். சிறந்த தமிழறிஞர். ‘ஈரோடு இலக்கியச் சங்கம்’ என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தினார். பஞ்சகச்ச வேட்டி கட்டி கையில் சப்பளாக் கட்டையுடன் தமிழில் கதாக்காலட்சேபம் செய்வாராம். 1932 இல் திருக்குறள் அறத்துப்பாலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். ‘நவீனக்கல்வி’ என்ற இதழ் நடத்தினார். ஒரு முறை மேல்நாடு சென்று திரும்பியிருந்த தமிழர் ஒருவர், தம் பயண அனுபவம் குறித்து மேடையில் பேசும்போது, தனக்கு ஆங்கிலத்தில்தான் பேச முடியும், தமிழில் பேச இயலாது என்று கூறிவிட, பாப்லி அந்த உரையை அழகுத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தாராம்!
ஈரோடு மாநகரைப் பற்றியச் செய்திகள் ஆதியோடு அந்தமாக சுவையானச் சாரங்களாக வழங்கப்பட்டிருப்பது இந்நூலின் தனிச்சிறப்பு. ஈரோடு மண்ணின் பெருமை, மக்களின் பண்பாட்டு நலம், நிலத்தின் வளம், பண்டைய கலாச்சாரம் போன்றவற்றை அறிந்துகொள்ள விளைபவர்களும், வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், ஆர்வலர்களும் அவசியம் பாதுகாக்க வேண்டிய அரிய பொக்கிசம் இந்நூல் என்றால் அது மிகையல்ல!
136 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நூலின் விலை : ரூ 130/
புலவர் இராசு அவர்களின் அனைத்து நூல்களும் கிடைக்குமிடம்:
கொங்கு ஆய்வு மையம்
58/2, பாலக்காட்டுத் தோட்டம்
புதிய ஆசிரியர் குடியிருப்பு வழி
ஈரோடு – 638011
தொ.பே. எண்கள்:
0424 – 2262664
95009 38384
97900 38380
மகாகவி பாரதியின் 135 ஆம் ஆண்டு பிறந்த தினம் தொடங்கி 2017ஆம் ஆண்டு முழுவதும் பாரதியின் கருத்துகளை பாரெங்கும் பரப்ப திருவையாறு பாரதி இயக்கத்தின் பாரதி இலக்கியப் பயிலகம் “அறிவோம் பாரதியை” என்ற இயக்கத்தினை நடத்திவருகின்றது.
கடந்த 40 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து பாரதியின் கருத்துகளை இந்த சமூகத்தில் விதைத்துக் கொண்டிருக்கும் திருவையாறு பாரதி இயக்கம் பெருமுயற்சியோடு கல்லூரி மாணவ மாணவியர், பள்ளிக் குழந்தைகள், பெரியோர், பெண்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரிடமும் பாரதியைக் கொண்டுசேர்ப்பதே நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்பட்டுவருகிறது.
பாரதியின் கருத்துகளை துண்டு பிரசுரங்கள் மூலமும், பாரதியின் நூல்களையும் மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது, மாணவர்களுக்கு பயிலரங்கம், போட்டிகள், கருத்தரங்கம் நடத்துவது, பாரதி புகழ் பரப்பிய சான்றோர்களுக்கு விழா எடுத்தல், அனைத்திற்கும் மேலாக பாரதி வாழ்ந்த இடங்களுக்குச் சென்று பாரதி வரலாறு பற்றி சொற்பொழிவாற்றுதல் போன்ற அரிய பணிகளைச் செய்து வருகின்றனர். அந்த வகையில் இன்று (12/11/2017) பாரதி இறுதியாகப் பயணம் செய்து, ‘மரணமிலாப் பெருவாழ்வு’ குறித்த சொற்பொழிவாற்றிய ஈரோடு கருங்கல்பாளையம் பாரதி புத்தகாலயத்திற்கு திருமிகு கோபாலன் வெங்கட்ராமன் அவர்கள் தலைமையில் 12 பேர்கள் கொண்ட குழு வந்திருந்தனர். திருமிகு கோபாலன் வெங்கட்ராமன் அவர்களின் அருமையான சொற்பொழிவைக் கீழ்கண்ட தொடுப்புகள் மூலம் கேட்கலாம்.
‘Return of Crazy Thieves’ is the latest sidesplitter from the Tamil playwright and movie dialogue writer
On April 11, 1976, Rangachari Mohan’s play Crazy Thieves in Palavakkam was premiered in Chennai through fellow playwright SV Shekar’s drama troupe Nataka Priya. The heist-gone-wrong comedy became an instant hit and gave Rangachari a new name, one he has been known by ever since: Crazy Mohan.
Over four decades later, Crazy Mohan is still going strong, nearing almost 1,000 productions of the immensely popular Chocolate Krishna apart from headlining Return of Crazy Thieves, a sequel to the play where it all began. This apart from writing a new script based on his novella KPT Sirippu Rajan.
“I would call writing an accident,” Mohan said, sitting beside a figurine of Krishna, a character he frequently plays in his skits, at his home in Chennai. “Usually you lose your life in an accident, but I got my life in this accident.”
Chocolate Krishna
Mohan’s troupe Crazy Creations, created along with his brother R Balaji in 1979, has staged numerous plays as well as tapped into the Crazy Mohan brand of comedy for television through the serials Here is Crazy and Siri Siri Crazy. Movies were the next logical step. Introduced by Kamal Haasan to the big screen, the engineering graduate has written dialogue and screenplays for numerous films, including Apoorva Sagodhargal (1989), Michael Madana Kama Rajan (1990), Sathi Leelavathi (1995), Avvai Shanmughi (1996), Kaathala Kaathala (1998) and Vasool Raja MBBS (2004). His dialogue provides wisecracking commentary on daily life. In an interview, he reveals some of his trade secrets.
In February 1972, you wrote your first skit ‘Great Bank Robbery’ for an inter-collegiate contest.
I was not a writer back then. My first nature is not writing. My first nature is painting. Writer Sujatha Ranganathan used to say that every writer has an inclination for painting. Probably it was that. There was no big writer in my family as well.
Your play ‘Crazy Thieves at Palavakkam’ became an overnight sensation. Is that where it all began?
Yes. After Crazy Thieves in Palavakkam, I had written a lot of other scripts. Katchatheevu, Cleopatra Swayamvaram are some of them. Kamal Haasan subsequently performed in my drama Yamane Nee Vazhga in Singapore, with Nagesh.
Once that came out, Kumudam magazine featured my name and my brother Balaji’s name under “Valarndhu Varum Kalaignargal” (Budding artists). At that point of time, I never thought I would become a writer. I wanted to pursue engineering. But it became such a hit that I ultimately became a writer.
What is the story behind your stage name?
I wrote Crazy Thieves in Palavakkam under my name Rangachari Mohan. To my surprise, a short story that I had given to Ananda Vikatan titled Karigala Karigala was printed under the name Crazy Mohan. The name was very unfamiliar, so I asked the editor V Srinivasan as to why he had printed it that way. He told me, from now on, you are going to be Crazy Mohan. My thatha [grandfather] gave me my name and the Vikatan thata gave me my screen name.
Here’s Crazy.
Your first film was K Balachander’s ‘Poikkal Kuthirai’, which was based on your drama ‘Marriage Made in Saloon’. How did you become part of that project?
Balachander at that time wanted to make a film based on a drama. He watched Marriage Made in Saloon and really liked it. You can actually consider Balachander as Columbus. He only invented the great America like Rajinikanth and Kamal. And he also invented a small island like Crazy Mohan. He had the touch of Midas.
The young generation enjoys your comedy with the same enthusiasm as they did in the ’80s. How do you manage that?
For every man’s success, there is a saying that there is a woman behind it. For my success, it is my joint family. I used to live with my grandparents, and I still live with my 93-year old dad, maternal and paternal aunts and uncles. If you write for your family, you will know how to write for the audience.
Has your process changed over the years?
Since I have written for a lot of films, I would say that it has become only easier. The screenplay quickly forms in my head. In those days when I used to write scripts, I wouldn’t know the ending. When I wrote Crazy Thieves In Palavakkam, I did not know the ending and I kept writing. I wrote Marriage Made in Saloon for over 1,500 pages. It was subsequently edited.
The scripts I write nowadays are much shorter and my editor’s job is that much simpler. I am able to mentally form screenplays in my mind, so I can write quicker.
But I have to say that I have lost the innocence that I had during Crazy Thieves. People think you become more intelligent as you grow up. But you actually become an idiot as you grow up. I do not have the sharpness and alertness of a young person. Kilaroli ilamai keduvadhan munnam: before the bubbling youth fades, you must acquire knowledge, said Tamil poet Nammalvar.
What is your relationship like with Kamal Haasan?
We used to be friendly relatives and now we are relatively friends. Coming back to the woman behind a man’s success saying, I too have a woman behind my success and it is Avvai Shanmughi (starring Haasan). If I do a drama in Chennai, he will definitely be there. The common umbilical chord between us is humour.
https://youtu.be/uoyjLReqH70
Avvai Shanmughi (1996).
What gets Tamil audiences rolling in the aisles?
We have a snobbish attitude. If Goundamani and Senthil do a comedy bit about smashing a cake on each other’s faces, we disregard it as rustic and tasteless. But if the same bit is done by Laurel and Hardy, we enjoy it. Goundamani and Senthil are a very important part of Tamil comedy.
Which comedians inspire you?
PG Wodehouse. It is there right in his name. He has done a PG in humour. The others are Kalki, Devan and Bhagyam Ramasamy.
You have written comedy for television, cinema and drama. How different is each medium?
A drama is written, whereas cinema is seen. In dramas, you cannot even see your audience after the first two rows. There is no close-up or mid-shot. The acting is only in the dialogue.
The problem with cinema is that it is like wedding food. A lot of people come to a wedding – a BP patient, sugar patient, a Bengali. You have to think about all audiences and write the script. In cinema, you also have to think about the image of the actors while writing dialogue. But in drama, there are no such problems. But that doesn’t mean drama is easy. Drama is like home food.
Nowadays the stand-up comedy is also evolving. When I go to the US, I myself do a bit of stand-up. I usually write about my experiences in the US.
Do you have a favourite between the two mediums?
I prefer drama. Drama is live. No matter how how many channels telecast a cricket match, there is nothing like watching it live from Chepauk stadium. You can also see people react live when you perform on stage.
Michael Madana Kama Rajan (1990).
Nearly all your female leads go by the name Janaki, whether in plays or films.
Everybody thinks Janaki is my former lover’s name or my wife’s name. But actually, Janaki is the name of my drama teacher in school. At the age of six, she taught me the nuances of dramatics. She made me play the role of the leader Veerapandiya Kattabomman in a school play. She was probably one of the reasons I got suddenly interested in dramatics. So naming the female character Janaki was my way of giving her guru dakshinai – a token of respect.
What is the idea behind the characters Maadhu and Cheenu in your plays?
Humour is definitely the most effective in a pair. There is left and right in the brain and there is the yin and yang. The joining of both these things are very effective. Sujatha has written about the pair Ganesh and Vasanth in his novels and in the same way I created Maadhu and Cheenu.
https://youtu.be/BrGGXpIRC78
Maadhu and Cheenu in Sirithidu Seasame
Have you ever gotten into trouble for writing comedy?
Unless you write about politics or vulgarity, your freedom of speech will not be restricted. So I do not write politics or vulgarity. Even if I do so by mistake, Balaji will cut it out. If we have almost completed over 1,000 dramas this year with Chocolate Krishna, that is what I will call the success of Crazy Creations.
What is your upcoming drama ‘KPT Sirippu Rajan’ about?
It is about the past lives of kings and queens. The lives of kings and queens are not just filled with stories about the battlefield. Even they have family members and plenty of feuds. The play revolves around the personal lives of these kings and queens. In the Tamil magazine Junior Vikatan, I wrote a serial by the same name. KPT are the initials of the king.
மனிதர்களின் ஐம்புலன்களின் ஆகச்சிறந்த புலன் கண்கள்தான். கண்கள் இல்லையென்றால் ஏற்படும் இழப்பு ஈடுசெய்ய இயலாததொன்று.
உலகில் கிட்டத்தட்ட 3 கோடியே 70 இலட்சம் பேரின் பொழுதுகள் இருண்டே கிடக்கின்றன. பிறவியிலேயே பார்வையின்றி பிறந்தவர்கள், இடையில் நோய் அல்லது ஊட்டச்சத்து குறைபாடுகளால் பார்வையிழந்தவர்கள் போன்றவர்கள் இதில் அடக்கம். நம் இந்தியாவில் சுமாராக, 27 மில்லியன் பேர்கள் மித பார்வை கோளாறுகளாலும், 9 மில்லியன் பேர்கள் இருகண் பார்வையின்மையாலும், 2,60,000 குழந்தைகள் பார்வையற்றவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.
ஒரு முக்கியமான, மகிழ்ச்சியான விசயம் என்றால் இவர்களில் 70 சதவிகிதம் பேருக்கு மீண்டும் பார்வை கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதுதான். இந்தியாவில் மட்டும் 1 1/2 கோடி பேர் பார்வையற்றவர்கள். அதாவது உலக பார்வையற்றோர் எண்ணிக்கையில் இந்தியாவில் மட்டும் 25 சதவீதம் பேர் உள்ளனர்.
இதில் 60% பேர் குழந்தைகள் என்பது கொடுமையிலும் கொடுமை. மொத்த பார்வையற்றவர்களில் 90 சதவீதம் பேர் 45 வயதுக்கு கீழே உள்ளவர்கள். இவர்களுக்குப் பார்வை கிடைக்கவேண்டுமானால் ஆண்டொன்றுக்கு 75 ஆயிரம் முதல் 1 லட்சம் கருவிழிகள் தானமாக தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், கண்கள் தானமாகப் பெறக்கூடியவைகள் மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளன.
ஆண்டொன்றிற்கு சராசரியாக 80 இலட்சம் பேர் இறக்கிறார்கள். இறையருளால் கண் பார்வை பெற்றுள்ள மனிதர்கள் பார்வையற்றோர் மீது இரக்கம் கொண்டு தங்கள் வாழ்க்கை முடிந்த பின்பு மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிப்போகும் கண்களை தானமாகக் கொடுக்க மனது வைத்து, உற்றார் உறவினரிடம் சொல்லிவைப்பதன் மூலம் உலகத்தில் பார்வையற்றவர்களின் எண்ணிக்கை கனிசமாகக் குறையும் என்பதே நிதர்சனம்.
கண் தானம் கொடுக்க வேண்டியதன் விழிப்புணர்வு முகாம்களை நடத்துவதில் இன்று பேர் சொல்லும் வகையில் முன்னணியில் இருப்பவர், பட்டாசு நகரான சிவகாசி அரிமா சங்கத்தின் பட்டயத்தலைவர் அரிமா டாக்டர் கணேஷ் அவர்கள். இதுவரை 7500 விழிகளுக்கு ஒளி வழங்க தம் தன்னிகரில்லா சேவையை வழங்கியுள்ளார். இவர் நீண்ட காலங்களாக கல்லூரி, பள்ளிகளில் தொடர்ந்து கண் தான விழிப்புணர்வு முகாம்களை நடத்தி வருகிறார். சென்ற 05/7/2017 அன்று தமது 1011 வது கண் தான விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சியை திருச்செங்கோடு கே.எஸ்.ஆர். பெண்கள் கலை& அறிவியல் கல்லூரியில் நடத்தியுள்ளார். கிட்டத்தட்ட 3 மணி நேரங்கள் நடந்த இந்த நிகழ்ச்சியை மாணவர்களுக்கு சிறிதும் சலிப்பு ஏற்படாத வகையில், மிக அழகாகத் திட்டமிட்டு சுவையாக நடத்தியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கண் தானம் குறித்த பல்வேறு தவறான தகவல்களுக்கும், ஐயங்களுக்கும் சரியான விளக்கமும் அளித்து மாணவர்களை உற்சாகப்படுத்தியதோடு, அவர்கள் சரியான முறையில் அக்கருத்துகளை உள்வாங்கியதற்கான ஆதாரங்களாக அவர்களின் பின்னூட்டங்களும் அமைந்தது பாராட்டுதலுக்குரியது!
உலகில் விஞ்ஞானம், தொழில்நுட்பம், வானியல், சமூகவியல் என அனைத்திலும் முன்னேற்றங்களும், கண்டுபிடிப்புகளும் நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இவையனைத்தும் உடனுக்குடன் மக்களைச் சென்றடைய உறுதுணையாக இருப்பவை நூல்கள், இணையம், செய்தித்தாள்கள் போன்றவைகளே. நேரத்தை பயனுள்ள வகையில் செலவு செய்யும் முக்கியமான விசயங்களில் நூல் வாசிப்பிற்கே முதல் இடம் என்றால் அது மிகையாகாது!
இதுமட்டுமன்றி, வாழ்வில் எதிர்பாராமல் ஏற்படும் சிக்கல்களை எதிர்கொள்வதற்கும், சவால்களைச் சந்திப்பதற்கும் தேவையான சக்தியை நமக்குக் கொடுப்பதில் நல்ல புத்தக வாசிப்பிற்கு பெரும்பங்கு உண்டு. ஒரு இசைக்கருவியை மீட்டுவது மட்டுமே கலை அல்ல. நல்ல வாசிப்பும் ஒரு அற்புதமான கலைதான்! வாசிப்பு நம் வாழ்க்கைத் தரத்தையே உயர்த்த வல்லது. பதவியும் பட்டமும் பெறுவதற்காக மட்டுமல்லாமல் ஒன்றை ஏற்கவோ அன்றி ஒதுக்கவோ, மறுக்கவோ அன்றி விவாதிக்கவோ தேவையான ஆற்றலை நமக்கு நல்ல வாசிப்பு மட்டுமே வழங்க முடியும். தூக்கு மேடைக்குச் செல்ல வேண்டிய கடைசி நிமிடங்களில் கூட புத்தகம் வாசிப்பதை நிறுத்தவில்லை பகத்சிங்! ஆம், தூக்கு மேடைக்குச் செல்ல வேண்டிய சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால், லெனின் எழுதிய ‘அரசும் புரட்சியும்’என்ற நூலை வாசித்த பிறகுதான் தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிடப் போனான் பகத்சிங்.
அந்த வகையில் நல்ல நூல்களை வாசிப்பதை ஒரு தவமாகவேக் கொண்டிருப்பவர் பலர். அப்படிப்பட்ட ஆகச்சிறந்த நூல்கள் அனைத்தும் ஒரே இடத்தில், அதுவும் கழிவு விலையில் கிடைப்பதென்றால் அதைவிட பேறு வேறு என்ன வேண்டும். அப்படியொரு மகத்தானப் பணியைத்தான் மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாசெய்து கொண்டு வருகிறது!
எழுத்தாளர்களையும், பதிப்பகத்தார்களையும், நல்ல நூல்களையும், சிறந்த பேச்சாளர்களையும் தேர்ந்தெடுத்து கௌரவிக்கும் விதமாகவே இத்திருவிழா தொடர்ந்து நடந்துவருவது சிறப்பு.
மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை என்ற இந்த அமைப்பு தொடங்கப்பட்டு 18 ஆண்டுகளாகின்றன. பேரவை தொடங்கப்பட்டதிலிருந்தே கல்வி, வாசிப்பு, சமூகசிந்தனை, சமூகசேவை ஆகியவற்றில் பேரவை சார்பில் முழுக்கவனம் செலுத்தப்பட்டு அவற்றுக்கான பல செயல்திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன.
ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவை கடந்த 12 ஆண்டுகளாக மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை சிறப்பாக நடத்தி வருகின்றது. வாசிப்பை வலியுறுத்தி 12,500 கல்லூரி மாணவர்களின் மராத்தான் ஓட்டம், ‘ஈரோடு வாசிக்கிறது’ என்ற தலைப்பில் 15,000 மாணவர்கள் ஒரே இடத்தில் ஒருமணி நேரப் புத்தக வாசிப்பு, 20,000 மாணவர்கள் தங்கள் இல்லங்களில் ஒரு நூலகத்தைத் தொடங்க உறுதியேற்பு போன்ற வாசிப்பை வலியுறுத்தும் பல நிகழ்வுகளைக் கடந்த சில ஆண்டுகளில் பேரவை நடத்தியுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் தலைவர் த. ஸ்டாலின் குணசேகரன் அவர்களுக்கு தவத்திரு குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார் அவர்கள் ‘ திருவள்ளுவர் விருது ’ வழங்குதல்… அருகில் நீதிபதி பொ. நடராசன் , திருவள்ளுவர் மன்றத்தின் தலைவர் பேராசிரியர் க. கருத்தப்பாண்டி, செயலர் நம். சீனிவாசன், துணைத்தலைவர் ச. திருமலை முத்துச்சாமி ஆகியோர் உள்ளனர்.
மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் தலைவர் திரு ஸ்டாலின் குணசேகரன்மிகச்சிறந்த பேச்சாளரும், வரலாற்று ஆய்வாளரும், எழுத்தாளரும் ஆவார். பல்வேறு விருதுகளும், பரிசுகளும், பாராட்டுகளும் ஏற்கனவே பெற்றிருந்தாலும், சமீபத்தில் தவத்திரு குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார் அவர்களின் திருக்கரங்களால், தூத்துக்குடி மாவட்டம் கோவில்பட்டியில் செயல்பட்டுவரும் திருவள்ளுவர் மன்றத்தின் 45ஆம் ஆண்டுவிழா 18.02.2017 ஆம் தேதி ‘திருவள்ளுவர் விருது’ பெற்றது அவர்தம் பெருமைக்கு மேலும் சிறப்பு சேர்ப்பது என்றால் அது மிகையாகாது.
பேச்சு, எழுத்து, செயற்பாடு ஆகிய முப்பரிமாணங்களில் கடந்த 35 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து தமிழ்ப்பணியும் சமூகப்பணியும் ஆற்றிவருவதை அங்கீகரித்து இவ்விருது வழங்கப்படுவதாக விருதாளர் அறிமுகத்தில் இம்மன்றத்தின் தலைவர் பேராசிரியர் க. கருத்தப்பாண்டி தெரிவித்ததும், விருது வழங்கிய குன்றக்குடி பொன்னம்பல அடிகளார் விருதாளர் சமூகத்திற்கு ஆற்றிவரும் பல்வகைப் பணிகள் குறித்து தனது சிறப்புரையில் விரிவாகப் பேசியதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
மாநில அளவில் மிகச்சிறப்பாக ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் புத்தகத் திருவிழா மற்ற மாவட்டங்களுக்கும் ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாக இருப்பதோடு இதன் அடுத்தக்கட்ட நகர்வாக, ஈரோடு மாநகராட்சியில் மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் சார்பில் ‘வார்டுதோறும் வாசகர்வட்டம்’ என்ற மிகச்சிறப்பானதொரு திட்டத்தையும் முன்னெடுத்துள்ளதை அறிந்து அதுகுறித்து திரு ஸ்டாலின் குணசேகரன் அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டபோது அவர் கூறியதாவது:
18 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து இயங்கி வரும் மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் அடுத்தகட்டமாக ஈரோடு மாநகராட்சிக்கு உட்பட்ட 60 வார்டுகளில் மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் சார்பில் ‘வார்டுக்கு ஒரு வாசகர்வட்டம்’ என்ற வகையில் தொடங்குவதென முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இத்திட்டம் வெற்றிகரமாக செயல்படும் நிலையில் ஆண்கள், பெண்கள், மாணவர்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரும் சிறந்த வாசகர்களாகவும், கல்விமான்களாவும், படைப்பாளர்களாகவும் உருவாகவும் வழிவகுக்கும் என்று தாம் திடமாக நம்புவதாகக் கூறினார்.
வாசகர் வட்டத்தின் நோக்கமும் செயல்பாடும் குறித்து வினவியபோது,
ஒரு பகுதியில் குறைந்த பட்சம் 20 பேர் இவ்வாசகர் வட்டத்தில் உறுப்பினராக சேர்ந்தால் அங்கு ஒரு வாசகர் வட்டம் தொடங்கலாம். அதிகபட்சம் 50 பேர் மட்டுமே அவ்வட்டத்தில் இருக்கலாம். அதற்கும் மேல் உறுப்பினர்கள் சேர்ந்தால் அதே பகுதியில் இன்னொரு வாசகர் வட்டத்தைத் தொடங்கலாம். 50 க்கும் மேல் உறுப்பினர் எண்ணிக்கை இருந்தால் அவ்வட்டத்தின் நோக்கம் முழுமையாக நிறைவேறாது.
இவ்வாசகர் வட்டத்தில் இணைய அடிப்படைத் தகுதி அவர் புத்தகம் மற்றும் இதழ்களை வாசிப்பவராக இருக்க வேண்டும். இப்போது தீவிர வாசகராக இல்லாவிடினும் இனிமேலாவது வாசிப்பைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணமுடையவராக இருக்கவேண்டும்.
மாதமொருமுறை வாசகர் வட்டம் கூட்டப்பட வேண்டும். இரண்டாவது ஞாயிற்றுக்கிழமை, மூன்றாவது சனிக்கிழமை என்று ஏதாவது ஒருநாளை தொடக்கத்திலேயே அனைவரும் கூடிப்பேசி அப்பகுதிக்குப் பொருத்தமான ஒருநாளைத் தேர்வு செய்துகொண்டு ஒரு மாதம் கூட இடைவெளி விடாமல் முறையாகக் கூட்ட வேண்டும். அக்கூட்டம் சரியான நேரத்திற்குத் தொடங்குவதும், முடிவதும் மிகவும் முக்கியம்.
வாசகர் வட்ட மாதாந்திர கூட்டத்திற்கு யாராவது ஒரு படைப்பாளியை அழைத்து வந்து சிறிது கருத்துரை வழங்க ஏற்பாடு செய்யலாம். அவ்வாறு அவர் பேசி முடித்த பிறகு அவர் பேசிய கருத்திலிருந்து சில கேள்விகளை எழுப்பி அவருடன் கலந்துரையாடல் மேற்கொள்ளலாம். பிறகு வட்ட உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொருவரும் அந்த மாதத்தில் அவர்கள் படித்த ஏதேனும் ஒரு புத்தகத்தில் அவருக்கு பிடித்த சில அம்சங்கள் குறித்துப் பேசலாம். அதே போல ஒவ்வொருவரும் அவசியம் தங்கள் கருத்துகளை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அழைக்கப்படும் படைப்பாளி ஒரு பேச்சாளர் பாணியில் பேசுபவராகத் தான் இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. வட்டக் கூட்டங்களில் கருத்துக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வாறான கூட்டங்களின் விளைவாக புதிய புதிய பயனுள்ள புத்தகங்கள் அனைத்து வாசகர்களுக்கும் அறிமுகமாகும் வாய்ப்புள்ளது. புத்தகப் பரிமாற்றமும் நடைபெறும். செய்தித் தாள்களிலோ, வார – மாத இதழ்களிலோ வாசித்தவை குறித்தும் இதில் பேசலாம்.
வாசகர் வட்ட உறுப்பினர்களின் அறிவை விரிவு செய்வது மட்டும் இவ்வட்டத்தின் நோக்கமல்ல. தங்களை வளர்த்துக் கொள்ளும் அதே நேரத்தில் அவ்வட்டம் அமைந்துள்ள ஊரிலோ அப்பகுதியிலோ உள்ள பிற மக்களையும் புத்தகம் வாசித்துப் பயன்பெறக் கூடியவர்களாக வளர்ந்திடத் தகுந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். வாசிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வை தெருமுனைக் கூட்டங்கள், கருத்தரங்குகள், நாடகங்கள், குறும்படங்கள் போன்ற பல வடிவங்களைப் பின்பற்றி மக்களிடத்தில் உருவாக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.
வாசகர் வட்ட உறுப்பினர்கள் அவரவர் பகுதியிலோ, அருகாமையிலோ உள்ள அரசு நூலகங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். அத்தோடு அந்நூலகம் சிறப்பாகவும் உயிரோட்டமாகவும் செயல்பட அந்நூலகரோடு ஒருங்கிணைந்து எல்லா முறைகளிலும் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.
ஆண்டுக்கொருமுறை நடைபெறும் ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவை வாசகர் வட்டம் உள்ள பகுதிவாழ் மக்கள் அனைவரும் நன்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அளவில் புத்தகத் திருவிழா நடைபெறும் சமயங்களில் திருவிழா குறித்த துண்டறிக்கை, அழைப்பிதழ் போன்றவற்றை மக்களிடத்தில் நேராக வீடு வீடாகச் சென்று வழங்குவதோடு அவர்களுக்கு புத்தகத் திருவிழாவைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவாகின்ற அளவில் உரிய நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஈரோடு புத்தகத் திருவிழா குறித்து சுவரெழுத்து, சுவரொட்டி, பரப்புரை போன்ற முறைகளிலும் அப்பகுதி மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை உண்டாக்கும் விதத்தில் சிறிய அளவிலேனும் விளம்பரங்கள் செய்ய வேண்டும்.
வாசகர் வட்டம் உள்ள பகுதிகளில் ஆண்டுக்கொருமுறை வட்டத்தின் சக்திக்கும் அப்பகுதி மக்களின் தேவைக்கும் ஏற்றவாறு சிறிய அளவிலேனும் 2 நாட்கள், 3 நாட்கள் என்ற அளவில் புத்தகக் கண்காட்சி வாசகர் வட்டத்தின் சார்பில் நடத்தப்பட வேண்டும். அளவு சிறியதாக இருப்பினும் இப்புத்தகக் கண்காட்சி உயிரோட்டமானதாக அமைய வேண்டும். அதிக செலவினங்கள் செய்யாமல் அந்தப் பகுதியிலுள்ள பள்ளிகள், கட்டணமில்லாமல் கிடைக்கிற தனியார் கட்டிடங்கள் போன்றவற்றை இதற்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். இத்தகைய புத்தகக் கண்காட்சிகளுக்கு மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் தலைமையே தக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுக்கும்.
வாசகர் வட்டம் உள்ள பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளில் மாணவர்களின் மீது வட்டம் தனிக் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அப்பள்ளி நிர்வாகத்தின் அனுமதி பெற்று மாணவர்களுக்கு வாசிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வை வட்டத்தின் சார்பில் பல உத்திகளைப் பின்பற்றி ஏற்படுத்த வேண்டும். போட்டிகள் வைத்தல், அரசு நூலகங்களில் உறுப்பினராகச் சேரத் தூண்டுதல், அரசுப் பள்ளிகளில் பயிலும் ஏழை எளிய மாணவர்களுக்கு அருகிலுள்ள அரசு நூலகங்களில் உறுப்பினர் கட்டணத்தை வட்டமே செலுத்துதல், உரிய சொற்பொழிவாளர்களை அழைத்து வந்து புத்தகங்களின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி மாணவர்களிடையே உரையாற்றவைத்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளலாம்.
ஒருவாசகர் வட்டம் தன்னுடைய தரத்தில், செயல்பாட்டில் முன்னேற்றம் காண முயலுகிற அதே நேரத்தில் இன்னொரு வாசகர் வட்டத்தை உருவாக்குகிற பணியிலும் இறங்க வேண்டும். Each One Catch One என்பதைப் போல ஒரு வாசகர் வட்டம் இன்னொரு வாசகர் வட்டத்தை உருவாக்குவதில் எப்போதும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
உலக புத்தக தினம், உலக எழுத்தறிவு தினம் போன்ற புத்தகம், அறிவு, படைப்பு சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகள் அப்பகுதி மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் விதத்தில் வாசகர் வட்டத்தின் சார்பில் நடத்தப்படுவது அவசியம்.
நகரங்களில் – படித்தவர்கள் நிறைந்த பகுதிகளில் மட்டுமல்லாமல் கிராமங்களில் ஓரளவு வாசிக்கத் தெரிந்தவர்களைக் கொண்டும் அவசியம் வாசகர் வட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும்.
நூலகமோ வாசக சாலையோ இல்லாத பகுதிகளில் குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறிய அளிவிலான வாசகசாலையாவது வாசகர் வட்டத்தின் சார்பில் உருவாக்க முயல வேண்டும். வாய்ப்பிருந்தால் தனியார் நூலகங்களை ஆங்காங்கு தொடங்கலாம்.
வாசகர் வட்டங்கள் வெறும் பொழுதைப்போக்கும் நோக்கில் அல்லாமல் சமூக உணர்வோடும் சமூக அக்கறையோடும் நடத்தப்பட வேண்டும். சிறந்த, அறிவார்ந்த, பண்பட்ட, ஆளுமை மிக்க தனிமனிதர்களை உருவாக்குவதும் சமூக முன்னேற்றத்தையும் மாற்றத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டும் இவ்வாசகர் வட்டங்கள் செயல்படுதல் வேண்டும்.
மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை ஈரோடு அலுவலகத்தைத் தலைமையகமாகக் கொண்டு செயல்பட்டுவரும் தமிழகம் தழுவிய அமைப்பாகும்.
வேறு மாவட்டங்களிலும் பேரவையின் மாவட்ட அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. அவ்வாறு உருவான பின்பு தமிழகம்தழுவிய முறையில் வாசகர்வட்டங்கள் அந்தந்த மாவட்டத் தன்மைக்கும் சூழலுக்கும் ஏற்ற வகையில் உருவாக்கப்படும். இதற்கெல்லாம் ஒரு முன்னோட்டமாகவே ஈரோடு மாநகராட்சியில் ‘வார்டுதோறும் வாசகர் வட்டம்’ என்ற திட்டம் நிறைவேற்றப்படவுள்ளது என்று உற்சாகமாகக் கூறினார்.
மேலும் அவர், தங்களது வார்டுகளில் வாசகர்வட்டம் தொடங்க எண்ணுவோர் அதற்கான படிவத்தைப் பெற A- 47, சம்பத் நகர், ஈரோடு – 638 011 என்ற முகவரியில் இயங்கும் மக்கள் சிந்தனைப் பேரவையின் தலைமை அலுவலகத்தை அணுகி அதற்கான துண்டறிக்கைகளையும் படிவங்களையும் ஆலோசனைகளையும் பெறலாம் என்றும் கூடுதல் விபரங்களும் தகவல்களும் பெற விரும்புவோர் 0424 – 2269186, 88831 24443 ஆகிய தொலைபேசி எண்களைத் தொடர்புகொள்ளலாம் என்றும் கூறினார்.
ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரு பல்கலைக்கழகமாக விளங்க வேண்டுமென்றால் அக்குடும்பத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணும் கல்வி கற்றிருத்தல் வேண்டும். ஒரு பெண் கல்வி கற்றால் அவள் குடும்பமே கல்வி கற்றதற்குச் சமம் என்பார்கள். அந்த வகையில் பெண்களுக்கும் சிறந்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்த வாய்ப்பாக அமையும் வாசகர் வட்டம் என்ற இத்திட்டம் வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டு நாடு முழுவதும் நல்ல வாசகர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று வல்லமை வாழ்த்துகிறது.
A crazy interview for British South Indians by Sharanya Bharathwaj
This multi-talented celebWITTY needs no introduction, for his fans go ‘crazy’ over his astute dialogues and punny one-liners! ‘CRAZY’ Mohan began his career as a dramatist, ventured into cinema as a writer and actor, and is well-known for his slapstick plot and unadulterated comedy.
‘Crazy’ Mohan has not only experimented OHMS LAW as a ‘Mechanical engineer’ but also experienced OM’s law as an ‘Inner Engineer’! He is not only a theatre artist but also an artist who has a tryst and thirst for painting!!
Kalaima’MANY’ Mohan is also a sensible philosopher who has penned Tamizh Venbas on Ramana Maharishi titled ‘Ramaṇāyaṇam’ (Infact, he writes a new Venba every day). He had also released “Crazy about Ramanar” – a humorous and candid record of a persistently earnest on-going spiritual journey.
Last year, he was conferred Professional Excellence Award by the Governor of Maryland, USA, for his contributions to Tamil literature, fine arts and theatre for more than 38 years and for his support to many noble and philanthropic causes.
A great friend and fan of Late Poet Vaali, his troupe has so far staged over 6,500 shows successfully, all over India and across the globe. He is indeed a Ulagam suttrum ‘Vaali’ban !
Hosted by I for India, the ‘Crazy’ drama troupe will be on their maiden visit to the UK between 21 April to 1st May 2017 with their blockbuster and hilarious dramas – ‘Chocolate Krishna’ and ‘Meesai aanalum Manaivi’.
Crazy Mohan wittily and lovingly talks to us in his signature style and straight from his heart. Here is an excerpt from an exclusive telephonic conversation with the laughter-therapist:
Vanakkam Sir,
Greetings from British South Indians!
BSI: William Shakespeare in his poem ‘As you like it’, quotes that ‘All the world’s a stage ‘…. but for you, the stage has been your world, as you have always liked it to be! What has the stage-life taught you at this stage of your life?
CM: (enjoys the question) In this wide wild world, one has to be either a performer or an audience. It is important to be a mere witness to the proceedings happening in your life. Then, you’ll definitely be happy. Take things easy, life is crazy!
crazy
BSI: How do you foresee your visit from CHENNAI (MYLAI to be precise) to LONDON-EYE? What are your expectations from the UK audience?
CM: For me, Chennai is a word, Madras is an emotion. I am MAD about Madras and feel nostalgic about it. UK has given birth to several playwrights like William Shakespeare, humorists like P.G.Wodehouse and poets like John Keats and William Blake. I am sure, the UK audience will make this legacy true and appreciate the efforts invested behind performing stage-plays. I look forward to seeing my peer crowd coming to cheer us!
BSI: When did you identify the potential in your brother ‘Maadhu’ Balaji ? What was the factor in him that made you choose him as the hero for your scripts?
CM: I was so inspired by the hero character ‘Maadhu’ in ‘Edhir Neechal’ that I aspired my brother to become a great actor like Nagesh. Inspired by Dr.K.Balachander’s scripts, I ventured into writing, hoping to become like him one day. I have since then started writing scripts exclusively for my brother. You may call it ‘Bromance’ (Brother-Romance)!
Balaji has an amazing sense of dialogue delivery. The script remains mere words if they are not delivered with appropriate expression, diction, modulations and punctuations. Both Balaji and Mr.Kamal Hassan have done complete justice to my dialogues in stage plays and movies respectively.
‘Crazy’ Mohan and ‘Maadhu’ Balaji with Dir.Kanthan (Pic captured in the year 1987)
BSI: Do you have any ‘crazy’ or ‘dramatic’ childhood experiences that you would like to reminisce with us?
CM: I have always considered the day of Diwali, 16th October 1952 as the earliest childhood memory, though I don’t remember it! (Laughs). There is no way I can recollect it, as it was the day this crazy ‘cracker’ was born!
I would attribute my life to 3 NS’s –
NagaiSuvai (humour),
NarakaaSuran (as I was born on Diwali which coincides with the day of the demon’s death) and
NS Krishnan (the father of Tamil cine comedy).
BSI: We are well aware that the female protagonist of your plays was named in honour of your school teacher, Ms. Janaki, who gave you the ‘Gnana-key’, by identifying your potential and talents. How did Janaki madam react when she learnt about your dedication? How often do you meet her?
CM: Janaki teacher who is around 84 years old now still shimmers in my heart like 24 carat gold. She was extremely elated and surprised when she knew about my humble dedication.
My first stage appearance was when I was 7 years old when my teacher made me perform and deliver ‘Veerapandia Kattaboman’ dialogues.
I make it a point to visit her every time I visit Bengaluru. It’s the attitude of gratitude I carry with me when I meet her. All I would do is prostrate at her feet & thank her for being the reason behind my feat.
When I commit to write scripts for movies, even before discussing terms of payment, I ensure the team accepts the condition to retain the name ‘Janaki’ for the main female lead.
BSI: You have staged several shows across the globe. How similar or different is it performing overseas compared to performing back in India?
CM: In India, people have varied choices like ‘Buffet’ dinner, to spend their evening. They can either choose to go to a Carnatic concert or a movie or a cricket match or ARR’s musical show or come to our plays. The percentage of people turning up to our shows gets diluted due to ample choices.
However, in overseas, people are only left with ‘set menu’. The choices are limited and they are extremely grateful with what they get. They tend to observe and appreciate even the smallest nuances. They literally yearn to smell, taste, and hear things that connect them back to their home country.
BSI: Your play Chocolate Krishna had been staged 826 times so far and is marching towards its 1000th milestone performance. Children seem to be more attracted to this play than any other. What is the secret?
CM: While humour is the best form of magic, humour’s tragic is logic. A child, watching a play is ‘no child’s play’! The stage auditoriums’ outside India, have always had baby-sitting rooms to facilitate children when their parents are watching the play. Chocolate Krishna has been an exception and has had “parents’ sitting room” while the children are busy sitting and enjoying the drama!
Children and God love celebrations. Children and chocolate are in abundance in celebrations. Since ‘Chocolate Krishna’ is a complete package of magic, Krishna, humour and chocolate- it’s immensely loved and celebrated by children!
17431707_1624147000947915_1607334678_o
BSI: We have heard of fans building temples in honour of their favourite heroines. However, one of your ardent fans, Dr.G.Shankaranarayanan, professor of Sanskrit from Kanchipuram, has composed Sanskrit Shlokas – ‘Unmatha Mohana Panchakam’ (unmatta mōhana paṅcakam) in your honour. How do you feel about this?
CM : This came to me a sheer surprise. The professor who composed these verses appeared composed and completely humble. He approached me in the back stage and handed this over to me. I was astounded by the gesture and being a poet myself, enjoyed every word of his creativity. Unmatha means ‘crazy’ in Sanskrit and contains five stanzas of two verses each.
BSI: How do you seamlessly juggle between cinema, drama, philosophy and painting? In simple terms, how do you manage to strike a balance between craze and grace?
CM: I owe all my success and learnings to the large joint family that I live in. Whilst a husband and a wife staying together is called joint family now-a-days, I have always lived with my Grandad, grand mom, parents, brother, sister with their respective spouses in the same house. There are loads of twists and turns happening every day and it has given us the positive attitude to look at things in the humorous way.
My grandfather, who was himself a philosopher cum painter, immensely appreciated me and encouraged me in my extra-curricular activities. My best friend Su.Ravi ignited the interest in philosophy in me.
Humour has made me deliver philosophy easily and vice versa. The proceeds I get from Ramanar books, however little it is, I treat it as Prasadam (Press -Sadam) and receive it happily.
Few of ‘Crazy’ Mohan’s paintings!
Some of ‘Crazy’ Mohan’s paintings!
BSI: Your jokes carry the ‘stamp’ of your creativity. The TN postal department has gone one step ahead and has released Rs.5/- stamps in your brother ‘Maadhu’ Balaji’s and your honour. Please share more details about this.
CM: It was a ‘First class’ surprise! We were ‘enveloped’ with love and ‘sealed’ with warmth that day. Recently, we had staged our 695th show of ‘Meesai aanalum Manaivi’, especially for Indian Postal Department, TN, in the esteemed presence of The Post Master General. The department was indeed very gracious in releasing an album of Rs.5/- stamps with our photos on them.
Rs.5/- stamps in honour of the legends!
Rs.5/- stamps in honour of the legends!
BSI: Former US President Obama considers a Hanuman statue as one of his luck charms and carries it with him wherever he goes. Do you have any such sentimental possessions which you would consider as your lucky charm?
CM: Mr. Obama carries just one….I actually spare none! (Laughs)…. I’m quite sentimental about few things. I have a bag with all my silly collectables and carry them with me everywhere I travel. (In fact, it is good enough to be a check-in baggage on its own!).
Whenever I get into ‘writers block’ phase, I seek for Lord Ganesha’s intervention and write ‘Om Vinayagaya Namaha’. Also, I seek blessings of Mylai Karpagambal by placing my writings at Her holy feet, even if it is to post a love letter to my wife!!
BSI: Your message to your fans and our readers in the UK…
CM: Nothing is serious in life except death and taxes! Take it easy, life is Crazy!
Rapid fire questions:
Favourite song– Solla solla inikudhu da muruga (also Janani Janani and Amma endru azhaikatha)
Favourite place– myLOVEpore (Mylapore- I become homesick even if I go to Mambalam)
Favourite food– Curd Rice (he recites a Tamil venba that he had penned about curd rice).
Favourite sport– Cricket (I have even scored 1700 runs in a match during my childhood days)
Favourite quote or saying– You must have guessed it by now- Take it easy, life is Crazy!
