வல்லமை

Category: Featured

Featured

  • சமூக மேம்பாட்டுச் சிந்தனைகளை எடுத்துரைக்கும் கு.நா. கவின் முருகுவின் சுவரெழுத்து

    முனைவர். சு. செல்வகுமாரன்

      தமிழ் உதவிப் பேராசிாியர்,

        அரசு கலைக்கல்லுாாி ,

    பரமக்குடி – 623701

         யாப்பின் “பா” வகைகளை அடியொற்றி எழுதப்பட்டு வந்த தமிழ்க்கவிதை பாரதிக்குப்பின் வசனக்கவிதை என்றும், புதுக்கவிதை என்றும் ஒருவித உரைநடைச் சாயலில் வெளிவரத் துவங்கின. இக்கவிதைகள் புதிய பாடு பொருட்களில் சமூக அவலங்களை எடுத்துரைப்பினும் தனது கவிதைத் தன்மையினை இழந்து விட்டன என்றே சொல்ல வேண்டும். “தடி எடுத்தவன் எல்லாம் தண்டல் காரன் என்பது போல” எனும் பழமொழிக்கிணங்க இன்று நாம் எல்லோரும் கவிஞர்களாகி விட்டோம். ஆம் கவிதைக்கான அழகியலற்ற உரைநடைக் கவிதையின் கவிஞர்களாகி விட்டோம். காலம் மரபுக் கவிதைகள் /கவிதையினை மறுத்து இன்னொரு தளத்தில் வேகமாக ஓடத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் கவிஞர் கு.நா. கவின் முருகு இன்றும் மாறவில்லை. தமிழ்க் கவிதையின் தடம் மாறாமல்  நின்று தமது கவிதைகளை பெரிதும் ஆசிரிய விருத்தப்பாவினால் யாத்து தந்துள்ளார்.  இயல்பாகவே மிக எளிய இசை வடிவத்தோடு எளிய மக்களையும் கவிதையை வாசிக்கத்தூண்டும் ஒரு வடிவமாகும் இது. இன்னும் சொல்லப் போனால் மொழியின் அழகியல் தன்மையினையும் இவரது கவிதைகள் நிரம்பக் கொண்டுள்ளன.

        “சொற்களிலும் சொற்றொடர்களிலும் மேலும் சற்று விரிவான பகர்வுகளிலும் செய்யப்படுகின்ற அல்லது நிகழ்கின்ற வித்தியாசப் படுத்தல்கள் மொழியை அழகுறுத்திக் கலையாக ஆக்கி விடுகின்றன. உவமம், உருவகம், எச்சம், குறிப்பு, உள்ளுறை, இறைச்சி முதலியவை மொழியின் இயல்பு வழக்குகளைக் கலையியல் வழக்குகளாக மாற்றுபவை. இலக்கியம் என்ற மொழிசார் கலை, மொழியின் பிரத்தியேகப் பண்புகளை இயன்ற மட்டும் தனக்குரியதாக்கிக் கொள்கின்றது. இலக்கியத்திற்கு இது ஒரு விசேடத் தன்மையைத் தந்து விடுகிறது. இத்தகைய தன்மைதான் கவிதைத்தனம் அல்லது இலக்கியத் தனம் (Poeticalness / Literariness) என்று பேசப்படுகிறது. இதனால் மொழி சார்ந்த பொருள், மொழி சார்ந்த கலையாகி விடுகின்றது” (தமிழ் அழகியல், பக் – 25,26)

    என்று தி.சு. நடராசன் சொல்வது போல ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையில் கவின்முருகுவின் கவிதைகள் அழகியல்நிரம்பிய கவிதையாக மாற்றம் பெறுகின்றது. எல்லா படைப்புகளும் அழகியல்ரீதியில் முழுமை பெறுவதில்லை என்பதும் இங்கு கவனத்திற்குரியது.   தனது முதல் கவிதையிலேயே அம்மா, அப்பா, ஆசானை எப்படி மறப்பேன் என கேள்வி எழுப்பும் கவின்முருகு அவர்களை மறக்கப்படக் கூடியவர்கள் அல்ல என்பதை சுட்டுவதோடு, அவர் மறக்கவில்லை என்பதும் நாமும் இவர்களை மறக்கக் கூடாது என்ற அறிவுறுத்தலையும் தருகின்றன. ஆக கவிதை முழுமையும் கலைத்துவத்தை அழகியலை மீறி சீர்கெட்டு போகும் இன்றைய சமூகத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் அரிய கருத்துக்களின் பெட்டகமாக விளங்குகின்றன.

        ‘தந்தை சொல்லை மந்திரமாய் கொள்வேன் யானே’ என்று தந்தைக்கு கட்டுப்படும் மகனின் கூற்றாகவும், ‘அழுக்காடை நானுடுத்த மனந்தாளாதாள்’ என்னும் அம்மாவின் பாசத்தை யதார்த்தப்படுத்தும் ஒரு பிள்ளையின் குரலாகவும்,

         “பொல்லாங்கும் அழுக்காறும் இல்லாக் கல்வி

              பூத்திடவெ கற்பிக்கும் ஆசான்…”   (சுவரெழுத்து, ப – 21)

    என்பதோடு

         “வல்லமையை நாட்டிடவே எழுதும் பாட்டில்

              வந்தமர்ந்து சொல்தருவார் புனைய நற்பா” (சுவரெழுத்து, ப – 21)

    என ஆசானின், ஆசிரியரின் பெருமையை ஆற்றலை எடுத்துரைக்கும் நல் மாணவனின் சொல்லாகவும் விளங்குகிறது சுவரெழுத்து. மேலும் அழியாத, அழியக் கூடாத கல்வெட்டெழுத்தாகவும், மக்கள் மனதில் பதிய வேண்டிய சுவரில் சித்திரப்படுத்தப்பட்ட விளம்பர எழுத்தாகவும் சுவரெழுத்து விளங்குகின்றது என்றால் மிகையல்ல.

         நூலில் தமிழ் வணக்கம் துவங்கி தமிழுக்கென்றே சில கவிதைகளை படைத்தளித்துள்ளார். இவை கவிஞரின் தமிழ்ப்பற்றை, தமிழ் ஈடுபாட்டை வெளிக்காட்டி நிற்கின்றன. மட்டுமல்லாது இறைத்துதியாய் சிவத்துதியை அமைத்திருப்பதும் அவர்தம் இறை நம்பிக்கையை அடையாளப்படுத்தும் இடமாய் அமைகின்றது. “தனித்தமிழ் வாழ்க” எனும் கவிதை தனித்தமிழின் தேவையை, தாய் மொழியின் முக்கியத்துவத்தை புலப்படுத்தும் முதன்மையான கவிதையாக உள்ளது.

         “தனித்தமிழின் ஆட்சியிங்கு வேண்டும், எல்லாம்

             தமிழென்ப தாகிடவே வேண்டும், இன்பம்!

         இனித்தமிழ்த்தாய் பேசிடவே தமிழும் ஓங்கும்

             இன்பமாகித் திளைத்திடவே இனிது காப்போம்!

         தனியாட்சி செய்திடவே மொழியும் உண்டு!

             தமிழின்றி நமக்கென்று என்ன உண்டு!

         கனியாகப் பகிர்ந்திடுவோம் அலைகள் தாண்டி

             கருநமக்கே அடையாளம் தமிழே என்போம்!”  (சுவரெழுத்து, ப – 72)

         மேலும் இக்கவிதையின் தொடர்ச்சியாய் நம் தேசம் தமிழ் தேசம் மறக்க வேண்டாம் என்பதும், தமிழ் மட்டுமே நம் சொத்து அதனை இழக்க வேண்டாம் என்பதாகவும் வலியுறுத்தி பேசுகின்றார். அத்தோடு “பைந்தமிழே”, “தமிழைக் காப்போம்” போன்ற கவிதைகளின் வழி தமிழை உயரத்தில் ஏற்றிவிடும் ஏணியாகவும், உலகத்தின் ஒளி நல்கும் பொருளாகவும் பார்ப்பதும், தமிழை தாய் போல காத்திடவே உயிரும் ஈவோம். தமிழ் மணக்கும் சாம்பலாவோம் உயிரையேயீந்து என்று குறிப்பிடுவதும், கு.நா. கவின் முருகுவின் அடர்த்தியான தமிழ்ப்பற்றை உணர்த்தி நிற்கிறது. இதன் நீட்சியாகவே “தனி மாநிலம் தமிழ் மாநிலம்” கவிதையும் ஒலிப்பதைக் காண முடிகிறது.

         “பேசிடவே  தமிழென்ற மொழியின் பாலே

               பெருமையுண்டாம் நாட்டிற்கும் தமிழ் நாடென்றால்

          தேசியத்தில் தனித்து நிற்கத் தமிழ் நாடென்று

               தீவிரமாய் தனி மாநிலமாகச் செய்ய

          மாசில்லாத் தலைவர்கள் ஈந்த நாளாம்

               மகிழ்கின்றோம் இந்நாளில் தமிழனென்று

          பேசிடவும் வாழ்ந்திடவும் தமிழேயென்போம்

               பிரிவினைகள் இல்லாத நிலையில் நின்று” (சுவரெழுத்து, ப -90)

    மட்டுமின்றி வணக்கம் தமிழே, இனிமைத் தமிழே, ஈடில்லாத் தமிழ் மொழி, தமிழுக்கு ஏற்றமுண்டு, தமிழே ஆளும், செந்தமிழால் வாழ்வு என்பதாய் பொருள்பட “தமிழே நம் ஆளுமை” என்பதாய் பதிவாகியுள்ள கவிதையும் தமிழ் மொழி – இனம் – நாடு என்ற நிலையில் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

         “எந்தாயின் தமிழ்ப்பாலால் வாழும் நாங்கள்

               ஈடில்லா எம்மொழியால் உலகாள்வோரும்”  (சுவரெழுத்து, ப -56)

         மேற்சுட்டிய நிலையில் தமிழ், தமிழனின் மேம்பாட்டிற்காய் அரண் அமைக்கும் சுவரெழுத்து அத்தோடு நின்று விடவில்லை. மாறாகத் தமிழ்ச்சமூகம் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாய் வளர்ச்சிகாண சாதி மத வேறுபாட்டை களையவும், அகிம்சையை, அறத்தை நிலை நிறுத்தவும், தீது கண்டால் ரௌத்திரம் கொள்ளவும், நாளையப்பொழுதை நமதுபொழுதாய் மாற்றவும் கவிதைவழி முயற்சிக்கின்றது.

         கவிஞர் தமிழின் சிறப்பை கற்பிப்பது போலவே சாதியின் அவலங்களை எதிர்த்தும்  அயராது குரல் கொடுக்கின்றார். தம் சுயச்சிந்தனையை சாதி எதிர்ப்புக்காய் முன்னெடுப்பதோடு, பாரதி போன்ற போராளிகளின் செயலினையும், சொல்லையும் தம் துணைக்கு அழைக்கின்றார். இனியொரு பிறவி வேண்டாம் எனும் கவிதையில்

         “இழி குலத்தில் பிறப்பெடுக்கும் பிறவி வேண்டாம்

               இன்னல்கள் தேற்றிடும் சாதி வேண்டாம்

          அழிகின்ற உடல் தானே என்றும் ஈதாம்

               அதிலென்ன சாதியென்றும் மதங்களென்றும்

          பழிசொல்லக் கீழ்சாதி மட்டுமென்ன

               பரத்தையரை வன்புணர நீங்கள் யாரோ

          ஒழித்திடவே நினைக்கின்ற எண்ணம் உண்டேல்

               உறித்தெறிய ஆணவமும் உடைகள் தானே” (சுவரெழுத்து, ப – 31)

    என்று சாதிஒழிப்பு குறித்த கருத்தியலை முன்னெடுக்கின்றார். இங்கு ஒழித்திடவே நினைக்கின்ற எண்ணம் உண்டேல் உரித்தெறிய ஆணவமும் உடைகள்தானே என அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம் மனமிருந்தால் மார்க்கம்உண்டு என்பதையும் நினைவுபடுத்துகின்றார். ஆனால் இங்கு துரதிருஷ்டவசமாய் சாதியை ஒழிக்கின்ற மனம்தான் யாரிடமும் இல்லை என்பதை கவிதை நிறுவுகிறது.

         “தீமையை எரித்திடு” எனும் கவிதையில் தீயோர்களை நாட்டுக்கு கிடைத்த சாபப் பொருளாகப் பார்ப்பதும், ஆயுதமில்லாத தேசம் காண அன்பு அடிப்படைத் தேவையாக இருப்பதையும் அதற்கு ஆலயங்கள் சென்று வழிபட்டால் போதுமென்பதும், அவரின் நம்பிக்கை, அனுபவங்கள் சார்ந்ததாக மிளிர்கிறது. மேலும் மரங்களின் சிறப்பை பேசும் கவிதை, சமூகத்தின் அவலங்களை எடுத்துரைக்கும் “முற்றுப்புள்ளி” உள்ளிட்ட பல கவிதைகள் கவிஞரின் சமூக ஈடுபாட்டை கவிதை வழி மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகின்றது.

         இன்றைய நவீன வாழ்வில் மனிதனின் வாழிடம், வாழ்க்கை முறை, கலை, கலாச்சாரம், பண்பாடு, நம்பிக்கை, சடங்கு என எல்லாமே மாறிப் போயுள்ளன. குறிப்பாக மக்கள் இன்று பெரிய அளவில் பணத்தின் மீது ஆசை கொண்டவர்களாக புதிய நுகர்வுப் பொருட்களின் மீது அசை உள்ளவர்களாக விளங்குகின்றனர். உண்மையான மனமகிழ்வை விட்டு போலிகளை நாடிச் சென்று தம் வாழ்வை தொலைத்துக் கொண்டு இருக்கின்றனர். அதனை பதிவு செய்யும் கவிதை,

         “யாரிடந்தான் தேடுவதோ நேர்மை தன்னை

              யாரைத்தான் நம்புவதோ ஞாலந்தன்னில் ”

    என்பதும்

         “நீதி சொல்லும் நிலையுமற்றுப் போனாரிங்கே

              நியாயங்கள் சவக்கிடங்குகள் பிணமாய்த் தூங்க”

         “வன்புணர்வு களவு கொலை கொள்ளை யென்றே

              வகையற்றுப் போகின்றார் மனிதரிங்கே”  (சுவரெழுத்து, ப -54)

    என்பதாகக் கூறி மனம் வருந்துகின்றார். மேலும் நிலமழித்து நிலம் விற்று மனைகள் கட்டி. நேர்த்தியான மாளிகைகள் வானுயரக்கட்டி கலங்களின்றி குவித்து விட்ட நெல் மணிகளின்றி உழவுத் தொழில் அழிந்து போகும் அவலத்தை புலப்படுத்துகின்றார்.

         கவிதையில் சாதிமத பேதங்களை கடுமையாகச் சாடும் அவர் ஓதி வைத்த மதநெறிகள் மறந்ததேனோ என மதநெறிகளின் மீது நம்பிக்கை கொள்வதும், கடவுள் வாழ்த்திற்காக சிவத்துதியை அமைத்திருப்பதும் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கதாகும். மேலும் தன்மானம் அற்ற மக்கள் உலகையாள இவர்களுக்கென சரித்திரம் எழுத என்ன இருக்கிறது என்பதாக சிந்திப்பதும், நிகழும் தவறினை சுட்டி என்னவென்று கேட்க யாருமில்லாத நிலையில் ஏமாற்றும் பித்தர்களே நலமாக வாழ்வதனையும் பேசும் கவிதை தன்மானம் காத்திட இந்த சமூகம் முடிவெடுத்து தரணியில் இவைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்கிறது.

         ஆக மேற்சுட்டியவாறு மனிதம் அவலமாகிப் போயுள்ளதை பேசும் சூழலில் விதைக்க  மறந்த மனித நேயம் என்றே ஒரு கவிதையில் என் தேசம் எங்கே போகிறது என கேள்வி கேட்கும் அவர் இழிநிலை நோக்கி போகத்தான் மனிதம் போல என தனக்குத் தாமே பதிலை இயலாமையாகத் தருகின்றார். கல்வி சந்தையாக்கப்பட்டு திருட்டுக் கொள்ளைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளதை உணாத்துகின்றார். மேலும் சாதி மதம் குறித்து விவாதிக்கின்ற போது இனி உதிக்கும் சூரியனும் மதங்கள் சாதி பார்த்துத் தான் தோன்றும் போல என ஐயுறுகின்றார். இறுதியாக அடுக்கடுக்காக மனித அவலங்களை வரிசைப்படுத்தும் கவி இறுதியாக மானமற்றுக் கேவலமாய் உலகில் வாழ மக்களாகிப் போனவர்கள் தான் இன்றைய மக்கள் என்பதாக உரைப்பது காலரீதியில் குறிப்பிடத்தக்கப் பதிவாகும்.

         வள்ளுவரின் அறத்துப்பாலை போதிக்கையில் கொன்றார்க்கும் உய்வில்லை செய்த நன்றி கோமகற்கும் அதுவேயாகும் மாற்றம் இல்லை என்பதும், அகிம்சையை கற்பிக்கையில்

         “வாய்மையது வீழ்வதில்லை என்றும் எங்கும்

              வந்தனையும் செய்வார்கள் யாரோ நம்மில்

          மாய்ந்திடினும் மறவாமல் காக்க வேண்டும்

              மனிதருக்குள் அகிம்சை என்றும் உயிராய் மேவும்” (சுவரெழுத்து, ப -69)

    என்றும், மேலும் வாழ்வில் நம்பிக்கை பயக்கும் விதமாகவும், சிந்தனையோடு வழங்கியிருப்பதையும் பார்க்கமுடிகிறது.

         “எட்டிவிடும் தூரம்தான் வானம் என்றால்

              இனியென்ன மிச்சங்கள் இருக்குதிங்கே!

          இட்டுவிடு உச்சத்தில் கனவை வான

              எல்லைக்கே அப்பாலும் இல்லை உலகு

          தொட்டுவிடு நினைவாகும் கனவை உன்னுள்

              தொடரட்டும் செயலாக்கம்  வெல்லும் நினைவு” (சுவரெழுத்து, ப -82)

         தொகுப்பின் இறுதியாக “அவளென்பா” எனும் அருமையான ஒரு சிறுகாதல் காவியத்தையும் தந்துள்ளார். பாரதிபோல், பாரதிதாசன் போல் அதில் பயின்று வரும் மொழியின் அழகோ அழகு. தமிழ்ப் பண்பாட்டு மரபுக்குள் நின்று அவர் கவிதையில் கொண்டு சேர்க்கும் சொற்கள் மிக இனிமை. ஒரு ஆண் காதலில் ஒரு பெண்ணிடம் தோற்றுப் போகும் இடத்தை சுட்டும் வரிகள் வாசிக்கின்ற போது ஒரு ஆண்மகனை திரும்பி பார்த்து அசை போட வைக்கின்ற இடமாகிறது.

         “விழி தொடுக்கும் அம்புகளே போர்வாள் என்றால்

               வீழ்ந்திடுவேன் உன் மடியில் தோற்ற பின்னே

          மொழி தொடுத்தே இனிதாக்கி செப்பியாங்கு

               மோசத்தை விளைத்திட்ட விந்தை யாது

           பழித்தாலும் என் செய்வேன் பருவச் சீற்றம்

                பந்தியிட்டு முன்வருதே காதல் சொல்ல

          அழித்தாலும் அழியாது எழுதி வைத்த

                அன்பிற்கினிய காதல் என்று மென்னுள்” (சுவரெழுத்து, ப – 93)

         தொடர்ந்து வாடையிலே வீசுதுங்க குளிர்ந்த காற்று வசமாக வந்து சேர்ந்தா மாமன் பொண்ணு. சாடையிலே பேசுறாளே சமஞ்சபொண்ணு. கொசுவத்த இடுப்போடு செருகிவச்சா. ஓடையிலே தப்பி வந்த மீன் போல ஓசையற்று துள்ளுறேனே என்ன செய்ய என காதல் தன்னை ஆட்கொண்டுள்ள இயல்பை விவரிக்கின்றார். மட்டுமின்றி காதலின் அன்பையும், அதற்கு எழும் எதிர்ப்பையும் பதிவு செய்யும் அவர் உரிய நேரத்தில் ஓலை வைச்சி ஊருக்கு சொல்லிவிடுவேன் பரிசம் போட என்கிறார்.

         “யாருக்குச் சொல்வாயோ கனிந்த அன்பை

              யார் யாரும் சுடுவாரே தீஞ்சொல் கொண்டு

          போருக்கு எழுவாரே கொன்று வீழ்த்த

              பூவுக்கும் வேரறுக்க அஞ்சிடாரே

          தேருக்கு வடங்கட்டி இழுக்க யாரோ

              தேவதைக்கே அத்தை மகள் நானே தானே

          ஊருக்குச் சொல்லி விட நேரம் வந்தா

              ஓலை வச்சி சொல்லி விடுவேன் பரிசம் போட” (சுவரெழுத்து, ப -94)

    இவ்வாறாக பல்வேறு வர்ணனைகளோடு தொடரும் காவியத்தில் இறுதியாக இடைவளைய செங்கமம் எய்த அம்பாய் இன்மனத்தில் இன்னல்கள் தந்த பெண்ணாய் குடை விரிந்த வானமென மழையாய் பெய்து குணவதியாய் பூத்தாளே மனதில் நின்று என்பதாய் நிறைவடையச் செய்கிறார்.

         ஆக சுவரெழுத்து முற்றிலும் சமூகமேம்பாடு சார்ந்தும் இயற்கை, காதல், தமிழ், இறை சார்ந்தும் போலித்தன்மையற்ற கோட்பாட்டு கொண்டாட்டங்களற்ற தமிழ்மொழி, இலக்கியம், பண்பாட்டு, வாழ்வியல் மரபுக்குட்பட்ட நல்ல பல கவிதைகளை ஆக்கித் தந்துள்ளார். இதனை அவரது தமிழ்ச்சமூக கரிசனத்தின் வெளிப்பாடு என கொண்டாடலாம்.

    துணை நூற்பட்டியல்

    1. கு.நா. கவின்முருகு – சுவரெழுத்து, பூவரசி, முதல் பதிப்பு – 2017
    2. தி.சு. நடராசன் – தமிழ் அழகியல், காலச்சுவடு பதிப்பகம், முதல் பதிப்பு – 2012
    3. சாந்தன் – இருபதாம் நூற்றாண்டு உலக இலக்கியம், மூன்றாவது மனிதன், முதல் பதிப்பு – 2015
    4. மிலிட்டரி பொன்னுசாமி (தமிழில்) – கலையின் அவசியம், பாரதி புத்தகாலயம், முதல் பதிப்பு – 2014.
    5. தி.சு. நடராசன், க.பஞ்சாங்கம் – தமிழில் திறனாய்வு பனுவல்கள், முதல் பதிப்பு – 2014.

    Share

  • நீண்ட ஆயுளைப் பெறும் வழிகள்

        முனைவர்.த.பாலமுருன்

      உதவிப்பேராசிரியர்,தமிழ்த்துறை

        ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மிஷன் வித்யாலய

        கலை அறிவியல் கல்லூரி

                            கோயம்புத்தூர்-20

                    மனித உடலில் இரத்தம் ஓட்டம் இருந்து கொண்டே இருக்கும். அவ்வொட்டம் சீராகவும் மாறியும் ஓடும். இவ்வாறு ஓடும் ஓட்டத்தினை கருதல் அளவையால் ஆராய்ந்து கணக்கிடும் முறைக்கு நாடி எனலாம். நாடிகளின் செயலால் உடல் இயக்கம் நடைறுகிறது. மனித உடலில் எழுபத்து ஈராயிரம் நாடிகள் உள்ளன எனச் சித்தர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். மூலாதாரத்திலிருந்து எழுபத்து இரண்டாயிரம் நாடிகள் கிளம்பி உடல் முழுவதும் பரவி,பெருக்கின்றன.

                    நாடிகள் 72000 என்றும் அவற்றுள் முக்கியமானவை 500 என்றும் அவற்றுள் சிறந்தவை 10 என்றும்  அவற்றுள் மிகச் சிறந்தவை மூன்று எனத் திருமூலர் கூறுகிறார். இதனை,

                                    “கால்- அது ஐந்நூற்று ஒருபத்து மூன்றையும்

                                    கால்- அது எண்மடி கொண்ட இவ்வாறே1”

    என்னும் பாடலின் மூலம் அறியலாம்.

    சிவயோகச் சாரம் ஒவ்வொரு மனிதர்களுக்கும் நாடிகள் எழுபத்திராயிரம் இருக்கின்றன என்று கூறுகிறது.2  அவற்றுள் முக்கியமானது இருப்பது நான்கு. இந்நாடிகள் எப்பொழுதும் உறங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன. குண்டலி என்னும் சக்திக்கு நடுவில் பத்து நாடிகள் மேலாகவும், பத்து நாடிகள் கீழ்ழாகவும் இரண்டு நாடிகள் ஒரு பக்கத்திலும் இரண்டு நாடிகள் மற்றொரு பக்கத்திலும் இருக்கின்றன. இந்த இருபத்து நான்கு நாடிகளுள் பத்து  நாடிகளை முக்கியமானதாகக் கூறுகின்றது.

                    மனித உடலில் எழுபத்து ஈராயிரம் நாடிகள் இருப்பதாகவும் அவற்றில் பத்து நாடிகள் மட்டும் சிறந்தவை எனத் திருமூலர் கூறுகின்றனர். இதனை,

                                    “எற்றியே எண்ணிடில் எழுபத்து ஈராயிரம்

                                    மற்றதில் பத்து வளமான நாடியே.3”

    என்னும் பாடலால்அறியலாம்.

    அவை, 1. இடகலை  2. பிங்கலை  3. சுழுமுனை  4. புருடன்  5. காந்தாரி  6. அத்தி  7. அலம்புருடன்  8. சங்குனி 9. சிங்குவை  10. குரு  என்பனவாகும். இந்த பத்து நாடிகளுள் மூன்று நாடிகளைச் சியோகச்சாரம் முக்கியமானதாகவும் கருதுகின்றது.4  அவை, இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை என்பனவாகும்.

    மூவகை நாடிகளின் தோற்றம்

                    திருமூலர் கருக்கிடை வயித்தியம் 600 என்னும் நூலில் மூவகை நாடிகள் பற்றிய குறிப்புக் காணப்படுகிறது. இதனை,

                    “பாரும் இடைகலை பின்கலை மாறியே

                    தாரும் பெருவிரல் காலொடு தானேறி

                    காரும் கழுத்தில் கபாலம் வரை நின்று

                    வாரும் இடமாய் வலக்கரம் சாருமே5”

    என்னும் பாடலால் அறியலாம்.

    • இடக்கலை நாடி வலது கால் பெருவிரலிலிருந்து மேல் எழுப்பி மூலாதாரம் வழியாய் இதயத்துக்கு இடப்பக்கமாய் ஓடிகத்திரிக்கோலைப் போல் மாறித் தலையின் இடது பக்கமாய் நின்று, பின் இடது கையில் நிற்கும்.
    • பிங்கலை நாடி இடது கால் பெருவிரலிலிருந்து மேல் எழும்பி மூலாதாரத்தின் வழியாக இதயத்துக்கு வலப்பக்கமாய் ஓடிகத்தரிக்கோலைப் போல் மாறிக் தலையின் வலது பக்கமாய் நின்று, வலது கையில் நிற்கும்.
    • சுழுமுனை நாடியானது முதுகெலும்புத் தண்டுவடத்தின் வழியாக மூலாதாரத்திலிருந்து தலையின் உச்சி வரை பாய்ந்து நிற்கும். இதனை,

                    “வலக்கரம் தன்னில் வளமான பின்கலை

                    நிலைத்த இடக்கரம் நின்றது இடைகலை

                    துலக்க நடுமையச் சுழிமுனை ஓடிடும்

                    பிலக்க இவை மூன்றால் பிறந்தது தாதுவே6”

    என்னும் பாடலின் வாயிலாக அறியமுடிகிறது.

    மேற்கண்ட பாடலின் மூலம் இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய மூவகை நாடிகளின் இருப்பிடத்தை அறியமுடிகிறது.

    மூன்று நாடிகள்

                    நாடிகள் இயக்கத்தினால் ஒருவனின் வாழ்நாள் அதிகமாகவும் குறையவும் செய்யும். அதனால் அந்நாடிகளின் இயக்கத்தை ஒழுங்குப்படுத்துவதற்கு மூச்சை சீராக இயக்க வேண்டும். நாடிகளின் இயக்கம், வாயுக்களைப் பொறுத்தே அமையும் எனலாம்.

    • பத்து நாடிகளில் இடகலை, பிங்கலை, சுழுமுனை ஆகிய மூன்றும் சிறந்த நாடிகள். இவற்றின் வழியாய் மூச்சு (சுவாசம்) ஓடுகிறது.
    • இடகலை என்பது இடது மூக்கு வழியாக ஓடும் மூச்சு ஆகும். இதனைச் சந்திரக்கலை என்பர்.
    • பிங்கலை என்பது வலது பக்க மூக்கில் வரும் மூச்சு ஆகும். இதனைச் சூரியக்கலை என்பர்.
    • சுழுமுனை என்பது நடுநாடியாகும். இதனை அக்கினிக் கலை எனக்கூறுவர். இது இரண்டு நாசியிலும் பரவியோடும்.

                    இடகலை என்னும் சந்திரக்கலையைப் பெண் எனக் குறிப்பிடுவர். இதன் நிறம் கருமையாகும். பிங்கலை என்று சொல்லப்படும் சூரியக்கலையை ஆணாகக் கூறுவர். இதன் நிறம் வெண்மை ஆகும். சுழுமுனை எனப்படும் நாடியை அலி நாடி எனவும் கூறுவர்.

    இடகலை

                    இந்நாடியில் சுவாசம் வரவும் போகவும் இருக்கும். இடகலையில் சுவாசம் சரிவர நடந்தால் உடல் நலத்துடன் இருக்கலாம்; இடகலையில் சுவாசம் நடக்கும் பொழுது, தாகம் நீர்விருத்தி, தீர்மானம் செய்தல், வேலை செய்தல், நகை செய்தல், நகை அணிந்து கொள்ளுதல், கோயில் கட்டுதல், தருமம் செய்தல், புதிய வீட்டிற்குக் குடிப்போகுதல் போன்ற செயல்களைச் செய்யும் பொழுது பயன்களைப் பெறலாம்.

    பிங்கலை

                    பிங்கலை என்பது வலப்பக்க நாசி, இந்நாடியில் சுவாசம் வரவும் போகவும் செய்யும். இந்நாடியில் சுவாசம் வரவும் போகவும் இருக்கும் பொழுது செய்யத்தக்கவையாக ஞானச்சர நூல் பின்வருவனவற்றைக் குறிப்பிடுகிறது.7

                    குருவின் உபதேசம் பெறல், ஒருவரை வணங்குதல், எதிரியின் படையைத் துரத்தல், பயிர் விளைவித்தல், வியாபாரம் செய்தல், திருடல், தோடல், சவாரிப் போதல், சங்கீதம் பாடல் போன்ற செயல்களைச் செய்தால் நன்மை விளையும். இடகலை அல்லது பிங்கலையில் செல்லும் மூச்சின் அளவைப் பொறுத்து ஒருவரின் ஆயுள் நீளவோ அல்லது குறையவோ செய்கிறது. திருமூலர் கூறும் இச்செய்தியினைத்  தெளிவாக அறியலாம்.8

               இடகலை அல்லது பிங்கலை

             வழி இயங்கும் மூச்சின் அளவு                                        ஆயுள்

    1. 4 விரல் கட்டை அளவு                                 உயிர் இறைவனாகும் (ஆயுளை

                                                                                                                       நிர்ணயிக்க இயலாது)

    1. 5 விரல் கட்டை அளவு    100 ஆண்டு
    2. 6 விரல் கட்டை அளவு   80 ஆண்டு
    3. 7 விரல் கட்டை அளவு   60 ஆண்டு
    4. 8 விரல் கட்டை அளவு   50 ஆண்டு
    5. 9 விரல் கட்டை அளவு 33 ஆண்டு
    6. 10 விரல் கட்டை அளவு 28 ஆண்டு
    7. 15 விரல் கட்டை அளவு 25 ஆண்டு

    சுழுமுனை

                    சுழுமுனை நாடி என்பது இரண்டு நாசியிலும் வரும் சுவாசம், இதனை அக்கினிக் கலை என்றும் குறிப்பிடுவர். இதனின் நிறம் சிவப்பு. இந்நாடியை அஃறிணைப்பால் அல்லது அலி எனக் குறிப்பிடுவர். இந்த நாடியில் சுவாசம் நடக்கும் பொழுது சுவாசத்தைக் கட்டினால் (அளவு குறைந்தால்) மனத்திற்கும் உடலுக்கும் இன்பம் உண்டாகும். இந்நாடியில் சுவாசம் நடக்கும் பொழுது சமாதி யோகம் செய்தால் நன்மை நடக்கும், எனச் ஞானச்சார நூல் குறிப்பிடுகின்றது.9

                    சிவவாக்கியர் நாடிகள் பற்றிக் குறிப்பிடும் பொழுது இடகலை, பிங்கலை சுழுமுனை என்னும் மூன்று நாடிகளுக்குள் இடகலை பிங்கலை என்னும் நாடிகள் மட்டும் நாகப் பிணையில் போலப் பின்னிக் கிடக்கும் என்றும் இவற்றின் நடுவே சுழுமுனை நாடி செல்லும் எனவும் கூறுகின்றார். இடகலை, பிங்கலை நாடிகள் சங்கின் ஒசைப் போலவும் சுழுமுனை நாடி தாரை போலவும் நீளமாக இருக்கும் எனவும் கூறுகின்றார். இதனை,

                                    “சங்கு இரண்டு தாரையென்று சன்ன பின்னல் ஆகையால்

                                    மங்கிமாளு தேஉலகில் மானிடங்கள் எத்தனை

                                    சங்கு இரண்டை யும்தவிர்த்து தாரையூத வல்லிரேல்

                                    கொங்கை மங்கை பங்கரோடு கூடிவாழ்லா குமே10”

    இடகலை, பிங்கலை நாடிகளைத் தவிர்த்து சுழுமுனை நாடி வழியாகச் சுவாசத்தை வரவும் போகவும் செய்தால் சிவனுடன் அதாவது இறைநிலையை அடையலாம் எனவும் கூறுகிறார்.  இடகலை, பிங்கலை என்றும் இரண்டு நாடிகளையும் தவிர்த்து சுழுமுனை நாடியில் சுவாசம் நடக்கும் பொழுது இறைவனைக் காணலாம் எனத் திருமூலரும்  குறிப்பிடுகிறார்.

    சுழுமுனை நாடியின் பயன்

                    சுழுமுனை நாடியில் சுவாசம் நடக்கும் பொழுது ஓர் ஒளித் தோன்றும். அந்த ஒளியை நான்கு நாழிகை நேரம் உள்ளே நிறுத்தினால் முதியவர்களும் இளையவர் ஆவர். அப்பொழுது இறைவனைக் காணலாம். இது உண்மை உண்மை எனச் சிவவாக்கியர் வலியுறுத்திக் கூறுகிறார். அதனை,

                                    “மூலநாடி தன்னிலே முளைத்தெழுந்த சோதியை

                                    நாலுநாழி உம்முளே நாடியே யிருந்தபின்

                                    பாலனாகி வாழலாம் பரப்பிரமம் ஆகலாம்

    ஆலமுண்ட கண்டராணை யம்மை யாணை யுண்மையே11”

    என்னும் பாடலால் அறியலாம்.

    நீண்ட நாள் உயிர் வாழ பன்னிரு அங்குலக் கனம் உள்ள மூச்சுக்காற்றை அடக்கி இடகலை என்னும் சந்திரக்கலையின் அமுதத்தை உண்ணக் கூடியவர் உடல், அழியாமல் நீண்ட காலம் இருக்கும் எனத் திருமூலர் கூறுகின்றார்.  எனவே, அந்நாடிகளை அறிந்து அந்நாடிகள் வழியாக மூச்சுக் காற்றினைச் செலுத்தினால் நீண்ட ஆயுளைப் பெறலாம். ஆறு விரற்கடை அளவு மூச்சுக் காற்று வெளியேறினால் எண்பது ஆண்டு ஆயுள் அமையும். ஏழு விரற்கடை மூச்சுக் காற்று வெளியேறினால் அறுபதாண்டு வாழலாம். இதனை,

    “ஏறிய ஆறினில் எண்பது சென்றிடும்

                                    தெறிய ஏழில் சிறக்கும் வகை எண்ணில்

                                    ஆறு ஒரு பத்தாய் அமர்ந்த இரண்டையும்

                                    தெறியே நின்று தெளி இவ்வகையே12”

    என்னும் பாடலின் வழி அறியலாம்.

    எனவே,  நாடிகளை அறிந்து அந்நாடிகள் வழியாகச் சுவாசத்தைச் செலுத்தினால் நீண்ட ஆயுளைப் பெறலாம். சுழுமுனை நாடி வழியாகச் சுவாசம் இயங்கினால் ஏற்படும் விளைவுகளைக் காணலாம்.

       சுழுமுனை இயங்கும்

       நாட்கள்                                                 பயன்கள்

    1. 2 நாள்                          அபானனும், சந்திரனும் உயிருக்கு உதவும்
    2. 3 நாள்                           விந்து செயம் உண்டாகி ஆயுள் நீளும்
    3. 4 நாள்                            நாதம், சிவம், விந்து, சக்தி, ஆகிய

         நான்கும் அருவமாக உடல் தோன்றும்

    1. 5 நாள்                            சதாசிவம், பரசிவம், பராசத்தி காணலாம்
    2. 10 நாள்                            பராசத்தியுடன்,பரசிவத்தையும்

                                                                         தரிசிக்கலாம்

    1. 15 நாள்                            ஏகசிவத்தைக் காணலாம்
    2. 20 நாள்                           சகஸ்காரத்தையும், ஆறு

               ஆதாரங்களையும் காணலாம்

    1. 25 நாள்                            மூலாதாரம், சுவாதிட்டானம் என்ற

         இரண்டையும் கடந்து  பிறவற்றில்

                                                                               அனுபவம் பெறலாம்

    1. 26 நாள்                            விசுத்தி, ஆக்ஞை என்ற இரண்டின்

                                                                         அனுபவம் எய்தும்.

    1. 27 நாள்                           சிவத்தைப் பிறருக்குக் காட்டலாம்
    2. 28 நாள்                            ஆன்மா, சிவத்தோடு கலந்திருக்கப்

               பிறருக்கு உணர்த்தலாம்.

    நாடியும் கிழமையும்

                    ஒருவனுக்குச் சுவாசத்தின் இயக்கத்தைப் பொருத்து ஆயுள் வரையறை செய்யப்படும். அதனால் சுவாசத்தை ஒழுங்குப்படுத்தி எந்நாளுக்கு எந்நாடியில் சுவாசத்தின் இயக்கம் இருக்க வேண்டும் என அறிந்து, அந்நாட்களுக்குத் தகுந்த சுவாசத்தின் இயக்கம் இருந்தால் ஆயுள் நீளுவதுடன் இறைவனையும் அடைய வழி கிடைக்கும்.

    • இடகலை நாடியின் சுவாசம் வெள்ளி, திங்கள், புதன் ஆகிய கிழமைகளில் இருக்க வேண்டும்.
    • பிங்கலை நாடியின் சுவாசம் சனி, ஞாயிறு, செவ்வாய் ஆகிய கிழமைகளில் இருக்க வேண்டும்.
    • வளர்பிறை வியாழனில் இடகலையிலும் தேய்பிறை வியாழனில் பிங்கலையிலும் சுவாசத்தை இயக்க வேண்டும்.

    மேற்குறித்த நாட்களில்  நாடிகளின் சுவாச இயக்கம் இருந்தால் நன்மைகள் பெறலாம் என்பது வெளிப்படை.

      அடிக்குறிப்பு

    1. திருமந்திரம், பா. 687.
    2. பெரிய ஞானக் கோவை, சிவயோகச்சாரம், ப.267.
    3. திருமந்திரம், பா.890.
    4. பெரிய ஞானக் கோவை, சிவயோகச் சாரம், ப. 268.
    5. திருமூலர் கருக்கிடை வயித்தியம் 600, பா. 20.
    6. மேலது. பா. 21.
    7. பெரிய ஞானக் கோவை, ஞானச்சர நூல், ப. 36.
    8. திருமந்திரம், பா.658.
    9. பெரிய ஞானக் கோவை, ஞானச்சர நூல், ப. 369.
    10. சிவவாக்கியர், பா. 21.
    11. பெரிய ஞானக் கோவை, சிவவாக்கியர், பா. 70.
    12. மேலது. பா. 767.

    Share

  • பண்புப் பெயர்ச்சொற்களில் கலைச் சொல்லாக்கத்தின் பங்கு

    முனைவர். நா.ஜானகிராமன்,

    தமிழ்த்துறைத்தலைவர்,

    பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகக்கல்லூரி,

    பெரம்பலூர்

     

    முன்னுரை

    உலக மக்களுள், தமிழர் தலைசிறந்த நாகரிகமுடையவர் என்பதை அவருடைய மொழியமைப்பும் கருத்துமே காட்டும் என்று ஞா. தேவநேயப்பாவாணர் சுட்டுகிறார். இத்தகைய சிறப்புவாய்ந்த நம் மொழியில் கலைச்சொல் பல உள்ளன. மொழியும் இலக்கணமும் , ஒன்றுடன்ஒன்று தொடர்புடையவை. இக்கட்டுரை சில பண்புப்பெயர் சார்ந்த கலைச் சொற்களை விளக்குகின்றது.

    கலைச்சொல்

    கலைச்சொல் என்பது technical term எனும் ஆங்கிலச் சொல்லின் மொழிப்பெயர்ப்பாகும். Technic  என்னும் ஆங்கிலச் சொல் Technicus எனும் இலத்தின் மொழியிலிருந்து பிறந்ததாகும். இந்த இலத்தின் சொல்லுக்குக் கலை என்று பொருள்.

    குறிப்பிட்ட அறிவுத்துறையில் இடம்பெறும் கருத்தமைவுகளை விளக்கும் சொற்கள் கலைச் சொற்களாகும்,  அவை அத்துறைக்குரிய சொற்களாகக் கருதப்பெறும். அவற்றைச் சிறப்புச்சொற்கள் (specialized vocabulary)  என அழைப்பர்.

    கலைச்சொல் என்பது சாதாரணச் சொல்லாக மட்டுமின்றி ஒரு குறிப்பிட்ட தன்மையையோ, நிகழ்வையோ, கருத்தமைவையோ, செயல்பாட்டையோ குறித்து நிற்பது. மேலும் கலைச்சொல் சிறப்புப் பொருள் தாங்கித் துறைசார்ந்து அமையும்.

    ஒருதுறையில் குறிப்பிட்ட கருத்துச் செறிவினை விளக்கப் பயன்படும் சொல் கலைச்சொல் எனப்படும். இது ஒவ்வொரு துறையிலும் தனித்தன்மைகள் பெற்று விளங்கும்.

    கலைச்சொல்லின்அமைப்பு

    ஒரு கலைச் சொல்லுக்கு ஒரு பொருள் என்ற நிலை இருக்க வேண்டும். இச்சொல் தனிச்சொல்லாகவும், தொகைச்சொல்லாகவும் அமைவதுண்டு. சமயம், தத்துவம், அறிவியல் போன்ற பலதுறைக் கருத்துக்கள் பிறமொழி பேசும் சமுதாயத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்குப் புகும்போது கலைச்சொற்கள் உருவாகின்றன. இக்கலைச்சொற்கள் துறைச்சொல் என்றும் வழங்கப்படுகின்றன.

    குறிப்பிட்ட கருத்தினை மட்டும் உணர்த்தும் குறிப்பிட்ட ஒரு துறையைச் சார்ந்த மொழிக் கூறாகக் கலைச்சொல் அமைந்திருக்கும். சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கவல்லது செறிவுடன் விளங்குவது கலைச்சொல்லின் தேவை குறிக்கப்படும் ஒரு பத்தியிலோ, பக்கஅளவிலோஎழுதவேண்டிய கருத்தை ஒரே சொல்லில் கூறமுனையும் சுருங்கச் சொல்லி விளங்கவைக்கும் அனைவருக்கும் புரியக்கூடிய வகையில்இருக்கும் புதியகருத்துக்கள் அறிய உறுதுணையாகிறது. புதிய தொழிநுட்பவியல் மற்றும் அறிவியல் சொற்களைமக்கள் தெரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளை மக்கள் அறிய உதவும். வெளிநாடுகளில் உள்ள தயாரிப்புகள், கண்டுபிடிப்புகள் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும், அவற்றை நம் நாட்டில் செயல்படுத்தி நாடு வளர்ச்சி அடையவும் பயன்படுகிறது.

    பண்புப்பெயர்கள்

    தமிழ்மொழிபெயர்களைஆறுவகைகளாகப்பகுத்துக்கொண்டுள்ளது.

    1. பொருட்பெயர்
    2. இடப்பெயர்
    3. காலப்பெயர்
    4. சினைப்பெயர்
    5. பண்புப்பெயர்
    6. தொழிற்பெயர்

    ஒரு பொருளின் பண்பை உணர்த்தும் பெயர் பண்புப்பெயராகும். நிறம், சுவை, அளவு, வடிவம் ஆகியன குறித்து வரும் சொற்கள் பண்புப்பெயர்களாகும். செம்மை, சிறுமை, சேய்மை, நன்மை, இளமை, புதுமை போல் வனவும் இவற்றிற்குரிய எதிர்ச்சொற்களும் இவை போன்ற பிறவும் மையீற்றுப் பண்புப்பெயர்கள் எனப்படும்.

    கருங்கண் = கண்ணேறு (திருஷ்டிதோஷம்)

    கருங்கந்து= நெற்களத்தில்பொலிக்குஅடுத்துவிழும்பதர்

    கருங்கறி = வளமானசதை

    கருங்காடு = சுடுகாடு

    கருங்காய் = இளம்பாக்கு, கொஞ்சங்குறையமுற்றியகாய்

    கருங்குணம் = தீக்குணம்

    கருங்கூத்து = இழிதரக்கூத்து, அநாகரிககூத்து

    கருங்கை = வேலையில்அடிபட்டுகருத்தகை, வலியகை, கொல்லுங்கை

    கருஞ்சருக்கு = கூலம், (தானியம்), சாறாயம்

    கருஞ்சார் = இடுப்புப்பொருத்து(Hip Joint)

    கருஞ்செய் = நன்செய்

    செங்களம் = போர்க்களம்

    செங்காய் = பழுக்கும்பருவக்காய்

    செங்காய்ப்புண் = பழுக்காதபுண்

    செங்குணக்கு = நேர்கிழக்கு

    செங்குத்து = நேர்க்குத்து

    செங்கை = கொடைக்கை

    செங்கோடு = செங்குத்தானமலை

    செங்கோல் = நேர்மையானஆட்சி, நேரானகோல்

    செஞ்ச, செஞ்சேவே = நேராகமுழுதும்,

    செஞ்சம், செஞ்சு = (நேர்மை), சரிமை (correctness) முழுமை

    செஞ்செல் = நேர்மையானசெயல்

    செஞ்செவியர் = செல்வர்

    செஞ்செழிப்பு = பெருஞ்செழிப்பு, ஏராளம்.

    செஞ்சொல் = திருந்தியசொல் , வெளிப்படைச்சொல்

    செஞ்சோறு = அரசன் தன் பொருட்டுப் போரில் இறக்க கருதிய வீரனுக்குக் காலமெல்லாம் அளிக்கும் சோறு

    செஞ்ஞானி = சிறந்தஞானி

    செந்தட்டு = அந்தரத்தட்டு, தன்மேல் விழும் அடியைத் தடுக்கை, ஏவின காரியத்தைத் தட்டுகை.

    செந்தமிழ் = இலக்கணத்தமிழ், தூயதமிழ்

    செந்தவிப்பு = செழிப்பு

    செந்தூக்கு = நேராகத்தூக்குகை.

    செந்தொடை = மோனையெதுகையில்லாதயாப்பு

    செந்நடை = செவ்வியநடை

    செந்நெறி = செவ்வியவழி , நன்னெறி

    செந்நிலம் = போக்களம்

    செந்நிறுவுதல் = நன்னெறியில்நிறுத்துதல்

    செம்பத்தி = உண்மையானஅன்பு

    செம்பாகம், செம்பாதி, செம்பால் = நேர்பாதி

    செம்புண் = ஆறும்நிலையிலுள்ளபுண்

    செம்பொருள் = நேர்பொருள், உண்மைப் பொருள், சிறந்த பொருள் , கடவுள் அறம்

    செம்மல் = தலைமை , வலிமை, தலைவன், இறைவன்

    செம்மாத்தல் = இறுமாத்தல், மிகமகிழ்தல்

    செம்மொழி = நற்சொல், திருந்தியமொழி.

    நீலம்

    நீலன் = கொடியன்

    நீலி = கொடியவள்

    பசுமை = இளமை,ஈரம், குளிர்ச்சி, அழகு, இனிமை, புதுமை

    பச்சுடம்புபச்சையுடம்பு = பிள்ளைப்பேற்றால்இளந்தவுடம்பு

    பச்சை = இடக்கர், வெளிப்படை

    பச்சைக்கள்ளன் = பெருந்திருடன்

    பச்சைக்குறவன் = பெரும்பாசாங்குக்காரன்

    பச்சைக்கொல்லண் = வேலைத்திறமையற்றகொல்லன்

    பச்சைப்பதம் = கூலத்தின்முற்றாப்பருவம், நன்றாய்வேகாதநிலை

    பச்சைப்புண்பசும்புண் = ஆறியிராதபுண், புதுப்புண்

    பச்சைப்புளுகன் = பெரும்பொய்யன்

    பச்சைப்பூ = பால்குடிக்கிறகுழந்தை

    பச்சைப்பேச்சு = இடக்கர்ப்பேச்சு, மறையாப்பேச்சு

    பச்சைப்பொய் = முழுப்பொய்

    பச்சைப்பசும்பொய் = பெருமுழுப்பொய்

    பச்சைமண் = இளங்குழந்தை

    பச்சைவெட்டு= பக்குவம்செய்யப்படாதநிலை, பழுக்காதநிலை

    பச்சைவெட்டுக்கல் = சுடாதகல்

    பசுங்குடி = யோக்கியமானகுடி, உழவன்

    பசுந்தமிழ், பைந்தமிழ் = இனியதமிழ்

    பசும்பை = வணிகர்தோளில்மாட்டிக்கொள்ளும்நீண்டபை

    பைங்கூழ் = இளம்பயிர்

    பைஞ்சோறு = சாணம்

    பொன்மை = பொலிவு, அழகு, விளக்கம்

    பொற்ப = பொலிவுபெற

    வெண்மை = வெறுமை, வெளிப்படை, அறிவின்மை, கள்ளமின்மை, உள்ளீடின்மை

    வெண்கடன் , வெண்ணிலைக்கடன் = ஈடுகாட்டாதுவாங்குங்கடன்

    வெண்காவல் =வெறுங்காவல்

    வெண்கை = தொழில்செய்துபழகாதகை

    வெண்சோரு = வெறுஞ்சோறு

    வெண்டேர் = கானல் (Mirage)

    வெண்ணிலம் = வெறுந்தரை, மணல்தரை

    வெண்ணோவு , வெண்ணோக்காடு = பிள்ளைப்பேற்றிற்குமுன்உண்டாகும்வெறுவேதனை.

    வெண்பதம்= இளஞ்சூட்டுப்பதம்

    வெண்பாட்டம் = முன்பணமின்றிவிடுங்குத்தகை

    வெண்புழுக்கல், வெண்புழுக்கு, வெண்புழுங்கல் = இளம்புழுக்கல், இளம்புழுங்கலரிசி

    வெண்மட்டக்கருத்து = மேலெழுதவாரித்தீர்மானம்

    வெண்மட்டம் = மேலெழுந்தவாரி , நுணுக்கமின்மை

    வெண்மட்டவேலை = நுணுக்கமில்லாத வேலை, மேலெழுந்தவாரியாகச்செய்யும்

    வேலை

    வெள்வீச்சு = ஆடம்பரப்பேச்சு

    வெள்வெடி = குண்டு இல்லாத தோட்டா

    வெள்ளந்தி = கள்ளங்கபடற்றவன்

    வெள்ளடி = சாதாரணம்

    வெள்ளடிவெருட்டு = பெட்டைமிரட்டு

    வெள்ளவெளி = பரவெளி

    வெள்ளறிவு = அவிவேகம்

    வெள்ளிடி = கோடையில் மழை பெய்யாது இடிக்கும் இடி எதிர்பாராது திடுமெனவரும் துன்பம்

    வெள்ளிடை , வெள்ளிடைமலை = மிகத்தெளிவாகயிருப்பது

    வெள்ளிது = வெளிப்படையானது

    வெள்ளிலை = வெற்றிலை

    வெள்ளுயிர் = தூயஆன்மா

    வெள்ளுருட்டு = வெற்றச்சுறுத்தம்
    வெள்ளுழவு = சிறிதுஈரமுள்ளநிலத்தில்உழும்உழவு

    வெள்ளெழுத்து = எழுத்து விளக்கமாய்த் தெரியாமைக்கான பார்வைக் குறை

    வெள்ளென = அதிகாலையில் , இருட்டுமுன், குறித்த காலத்திற்கு முன்பே

    வெள்ளேடு =வெற்றேடு

    வெள்ளேறன் = பழுதானஇரும்பு

    வெள்ளை = கள்ளமற்றவன்

    வெள்ளைக்கவி = பொருட்செறிவில்லாத பாட்டு

    வெள்ளைக்கோட்டி = பயனில் பேச்சு, பயனிலபேசும் அறிவிலார் கூட்டம்

    வெள்ளைச்சொல் = எளிய சொல், திருந்தாச்சொல்

    வெள்ளைத் தமிழ் = எளிய நடைத்தமிழ்

    வெள்ளைத்தனம் = கள்ளமின்மை

    வெள்ளைநோக்கு = கள்ளமற்றப் பார்வை

    வெள்ளைப்புண் = ஊன் வெளுத்து எளிதில் ஆறாத புண்

    வெள்ளைப் பூச்சு = தவற்றை மறைத்தல்

    வெள்ளைப் பேச்சு = வெளிப்படையானப் பேச்சு, கள்ளமற்ற பேச்சு

    வெள்ளைப் பூசுதல் = தவற்றை மறைத்தல்

    வெள்ளை மகன் = மூடன்

    வெள்ளை மதி = அறியாமை, அறிவுக் குறைவு

    வெள்ளை மழை = சிறுமழை

    வெள்ளை மனம் = கவடற்ற மனம்

    வெள்ளொக்கல் = குற்றமற்ற இனம், செல்வமுள்ள கிளைஞர்

    வெள்ளோக்காளம் = உமிழ்நீரை மட்டும் வெளியேற்றும் குமட்டல்.

    வெள்ளோட்டம் = புதுத்தேரை முதன்முதலாக ஓட்டிப் பார்த்தல், பயன்படுத்துவதற்கு

    முந்திய ஓட்டம். (பரீட்சை)

    வெள்ளோலை = எழுதப்படாதஓலை

    தொகைமொழியின் வகை

                           “வேற்றுமைத்தொகையே உவமத்தொகையே

                            வினையின் தொகையே பண்பின் தொகையே

                            உம்மைத் தொகையே அன்மொழித் தொகையென்று

                            அவ்வா றென்ப தொகைமொழி நிலையே” (தொல் – சொல் நூ. 406)

    தொகை மொழிகள் ஆறு வகைப்படும் அவை,

    1. வேற்றுமைத்தொகை
    2. உவமத்தொகை
    3. வினைத்தொகை
    4. பண்பின் தொகை
    5. உம்மைத்தொகை

    6.அன்மொழித்தொகை

    பண்புத்தொகை

    வண்ணத்தின் வடிவின் அளவிற் சுவையினென்

                              நன்ன பிறவும் அதன்குணம் நுதலி

                              இன்ன திதுவென வரு உம் இயற்கை

                              என்ன கிளவியும் பண்பின் தொகையே (தொல் – சொல் .நூ. 410)

    வண்ணம், வடிவு, அளவு, சுவை என்பனவற்றினும் , அத்தன்மைய பிறவினுமாகிய , ஒரு பொருளினது குணத்தைக் கருதி இன்னது இது என ஒன்றையொன்று விசேடித்து வரும் இயல்பினை உடைய எல்லாச் சொல்லும் பண்புத்தொகையாம்.

    பண்புத்தொகை என்பது பண்புப்பெயரைச் சேர்ந்து (தொகுத்து ) வரும் பெயர்ச்சொல். ஒரு பண்பைக் குறிப்பது பண்புப்பெயர்.

    1. நிறத்தைக் குறிக்கும் பண்புப் பெயர்ச் சொற்கள்

    செம்மை, பசுமை, வெண்மை, கருமை

    1. வடிவத்தைக் குறிக்கும் சொற்கள் – வட்டம் ,சதுரம்
    2. சுவையைக் குறிக்கும் சொற்கள் – இனிமை, கசப்பு
    3. குணத்தைக் குறிக்கும் சொற்கள் –நன்மை, தீமை
    4. எண்ணிக்கையைக் குறிக்கும் சொற்கள் – ஒன்று, இரண்டு, பத்து என்று பல்வேறு வகையான பண்புப்பெயருடன் சேர்ந்து வரும் பெயர்ச்சொல் பண்புத்தொகை எனப்படும்.

    (எ.கா)

    வெண்கரடி  =வெண்மை+கரடி

    வட்டக்கோடு = வட்டமான கோடு

    புளிச்சோறு = புளிக்கும் சோறு

    பெருங்கடல் = பெருமை (பெரிய) +கடல்

    மூவேந்தர் = மூன்று + வேந்தர்

    இரு பெயரொட்டுப்பண்புத்தொகை

    பண்புப் பெயர்ச் சொற்களுடன் வேறு பெயர்ச்சொல் சேர்த்து வருமாயின் அவை பண்புத்தொகை எனப்படும். அதுபோல இரண்டு சொற்கள் கொண்ட ஒரு பண்புத்தொகையில் முதலில் வரும் சொல் சிறப்புப்பெயர்ச்சொல்லாகவும் இரண்டாவது வரும் பெயர்ச்சொல் பொதுப்பெயர்ச்சொல்லாகவும் இருப்பின் அது இரு பெயரொட்டுப்பண்புத்தொகை எனப்படும்.

    (எ.கா)

    கைத்தலம், பலாமரம், மடித்தலம், இந்தியநாடு, வெண்தயிர், கருஞ்சிலை,  ஒண்டொடி, விற்படை, நாற்படை.

    பண்புப்பகுதிகள்விகாரப்படுதல்:

    ஈறுபோதல்இடைஉகரம்இய்யாதல்

    ஆதிநீடல்அடிஅகரம்ஐயாதல்

    தன்னொற்றிரட்டல்முன்னின்றமெய்திரிதல்

    இனமிகல் , இனையவும்பண்பிற்கியல்பே(நன்னூல் 136)

    எடுத்துக்காட்டு :

    பண்புத்தொகை விரி விளக்கம் விதி
    நல்லன், சிறுபொருள் நன்மை+அன், சிறுமை+பொருள் மையிறுதிகெட்டது. ஈறு போதல்
    கரியன், சிறியிலை கருமை+ அன், சிறுமை+ இலை விகுதி போய் உகரம் இகரம் ஆயிற்று இடை உகரம் [இ] ஆதல்
    பாசி, மூதூர் பசுமை+ ஊர். முதுமை+ ஊர் விகுதி போய் ஆதி நீண்டது ஆதி நீடல்
    பைந்தார் பசுமை+ தார் மைவிகுதிகெட்டுபசு’ என நின்றதில் ‘சு’ என்பதில் உகரம் இகரம் ஆயிற்று. அடி அகரம் ஐ ஆதல்
    குற்றி, நட்டாறு குறுமை+ ஆறுநடுமை+ ஆறு விகுதி போய் இறுதி எழுத்தின் தன் ஒற்று இரட்டியது தன் ஒற்று இரட்டல்
    செய்யன், செம்மை + அன் விகுதி போய் முன் நின்ற மெய் திரிந்தது முன் நின்ற மெய் திரிதல்

    மேலும்சில (எ,கா)

    அருமை + உயிர்  = ஆருயிர்

    அருமை +வினை = அருவினை

    அருமை+பொருள் = அரும்பொருள்

    இளமை+ அரசு = இளவரசு

    இனிமை +நகை= இன்னகை

    இனிமை+ நிழல் = இந்நிழல்

    கடுமை+கதிர் = கடுங்கதிர்

    கடுமை+ தவம் = கடுந்தவம்

    சிறுமை+ இல் = சிற்றில்

    சிறுமை+ பொழுது = சிறுபொழுது

    சிறுமை + ஊர் = சிற்றூர்

    செம்மை+ கதிர்= செங்கதிர்

    செம்மை+கை = செங்கை

    செம்மை+ தாமரை =செந்தாமரை

    செம்மை + நெல் = செந்நெல்

    செம்மை+கோலம் = செக்கோலம்

    செழுமை + குரங்கு= செழுங்குரங்கு

    தண்மை+ தார் =தண்டார் (தார் – மாலை)

    தண்மை+ தாமரை= தண்டாமரை (தன்மை – குளிர்ச்சி)

    தண்மை +தேன் = தண்டேன்

    தீமை+ தண்டம் = தீத்தண்டம்

    தொன்மை+ நிறம் = தொன்னிறம்

    நன்மை + ஆசிரியர் = நல்லாசிரியர்

    நன்மை+ ஆறு =நல்லாறு

    நன்மை+ கருமம் = நற்கருமம்

    நன்மை+ மரம் =  நன்மரம்

    நன்மை+ மருந்து = நன்மருந்து

    நெடுமை + கிரி = நெடுங்கிரி

    நெடுமை + புயல் = நெடும்புயல்

    பசுமை + கிளி = பைங்கிளி

    பசுமை+ சோலை = பசுஞ்சோலை

    பசுமை+ தலை = பைந்தலை

    பசுமை + தமிழ் = பைந்தமிழ், பசுந்தமிழ்

    பசுமை+ கொடி= பைந்தொடி

    பசுமை + தரு = பழந்தரு (தரு – மரம்)

    பெருமை+ அறிவாளன் = பேரறிவாளன்

    பெருமை+ அழகு = பேரழகு

    பெருமை+ கடல் = பெருங்கடல்

    மூன்று+ நீர் = முந்நீர்

    மும்மை + தமிழ் = முத்தமிழ்

    வளமை+ அரசு = வளவரசு

    வன்மை+ திறன் = வன்றிறல்

    வெண்மை+ குடை = வெண்குடை

    வெறுமை +கை = வெறுங்கை

    வெறுமை+ தேர் = வெறுந்தேர்

    வெறுமை + இடம் = வெற்றிடம்

    வெறுமை+ இலை = வெற்றிலை

    மேலும்சிலபண்புப்பெயர்ப்பகுதிகள்:

    செம்மை, சிறுமை, சேய்மை, தீமை, வெம்மை, புதுமை, மென்மை, மேன்மை, திண்மை, உண்மை, நுண்மை, வெண்மை, கருமை, பசுமை, பொன்மை, பெருமை, அண்மை, நன்மை, பருமை, இளமை, முதுமை, எளிமை, அருமை, குறுமை, நெடுமை, மடமை, புலமை, வெறுமை, நடுமை,முதலியனபண்புப்பெயர்பகுதிகளாகும்.

    முடிவுரை

    தமிழ்கலைச் சொற்கள் எனப்படுபவை துறைசார் தகவல்களை துல்லியமாக பகிர்வதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் சிறப்புத் தமிழ் சொற்கள் ஆகும்.  கலைச் சொல் ஆக்கமும், பயன்பாடும் தமிழ் மொழியில் தொன்று தொட்டு நடைபெற்று வரும் ஒரு செயற்பாடே எனினும் கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் அறிவியல் மற்றும் தகவல் புரட்சிகளில் காரணமாக கலைச் சொற்களின் தேவையும் பயன்பாடும் பல வழிகளில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன.

    துணைநூற்பட்டியல்

    1. தொல்காப்பியம் (சொல்லதிகாரம்)
    2. உயர்தரக்கட்டுரைஇலக்கணம் ( 2)

    மொழிஞாயிறு ஞா. தேவநேயப்பாவாணர் பதிப்பாசிரியர் புலவர் அ. நக்கீரன்

    பதிப்பாளர் கோ. இளவழகன்.

    1. அறிவியலும் தமிழும் (கட்டுரை தொகுப்பு)

     

     

    Share

  • கல்வியை  நவிலும் அறவிலக்கியங்கள்

      -முனைவர் இரா. இராமகுமார்                              

    அறிமுகம்

                “ மாற்றம் பெறச்செய்யும் விடையாய்
    ஏமாற்றம்     இல்லாத கொடையாய்
    காலமறிந்து     பயிர்செய்யின் உயிராய்
    காலனையும்     உய்த்து உணர்வாய்
                 கண்ணிமைக்குள் கல்வி காதலியானால்
    காதலிப்பதும்     முப்பொழுதும் சுகமே
    காலமெல்லாம்     எப்பொழுதுமில்லை சோகமே……..! ”

    மனிதன்  வாழ்க்கை முழுவதும்கற்றல் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றது. படிப்புக் கல்வி முதல் பட்டறிவுக் கல்வி வரை மானுட குலத்தின்  சமூகக் கற்றல் தொடர்கின்றது.  பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை இடைவிடாது கற்றாலும் ஒருவனால் கல்வியில் முழுமையினை அடைய முடியாது. எனவேதான் ‘கற்றது கைம்மண் அளவு; கல்லாதது உலகளவு’ என்னும் தொடர் மக்களிடையே நிலவுகிறது. நம்மிடம் இருக்கும் அறியாமையைப் போக்கி அறிவை விரிவாக்குவதில் கல்விக்குத் தனிப்பங்குண்டு. நம்மிடம் இருந்த அறியாமை விலகி அறிவு விரிவாகும் போது கல்வியில் இன்பம் தோன்றுகிறது. இன்றைய உலகில் கல்வி இன்றியமையாத ஒன்றாகத் திகழ்கிறது என்பதினை மறுப்பாரிலர். எந்தவொரு சமூகத்தினரும் கல்வியைக் கற்பதிலிருந்து விலகிச் செல்வது இன்றைய நவீன உலகில் மிகவும் அரிதாக காணப்படுகிறது. ஏனெனில் கல்வியின் சிறப்பை அனைத்துச் சமூகங்களும் புரிந்துள்ளன. கல்வி கற்றவன் எந்த இடத்திற்குச் சென்றாலும் அவன் பிற சமூகத்தால் மதிக்கப்படுகின்றான். இதற்குக் காரணம் அவன் கற்ற கல்வியே ஆகும். கல்வி கற்றவன் ஒருவன் தான் மரணிக்கும் வரை கல்வி கற்காமல் இருந்து தனது காலத்தை கழிப்பது என்பது மிகவும் சிரமமானதாகும். பண்டைய அறவிலக்கியங்கள் கல்வியின் மேன்மையினைச் சிறப்பாக எடுத்தியம்பியுள்ளன.

    அறவிலக்கியங்கள்

    சங்க காலத்திற்குப் பின்னர் சங்கம் மருவிய காலம் சமணசமயச் செல்வாக்கு மிக்கிருந்த காலமாக இருந்துள்ளது. பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள்  இந்தக் காலப் பகுதியில் பாடப்பட்டுள்ளன. தொல்காப்பியர் இவ்வகை அறநூல்களை எண்வகை வனப்புகளில் ஒன்றான அம்மை என்பதாக வரையறை செய்துள்ளார்.

               “சின்மென் மொழியால் தாய பனுவலோடு
    அம்மை     தானே அடிநிமிர்பின்றே” ( தொல்.செய்யுளியல். 235)

    தொல்காப்பியம் மற்றும் உரையாசிரியர்களின் விளக்கங்களினை முதன்மையாக வைத்துப் பிற்கால இலக்கண நூலார்,

                “அடிநிமிர் பில்லாச் செய்யுட் தொகுதி
    அறம்     பொருள் இன்பம் அடுக்கி யவ்வகைத்
                  திறம்பட வுரைப்பது கீழ்க்கணக் காகும்  (பன்னிரு பாட்டியல் 542)

    என்று இலக்கணம் வகுத்தனர். சங்க இலக்கியங்களான பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை இவைகளைப் பதினெண் மேல்கணக்கு என்றும், பின்னர்த் தோன்றிய  பதினெட்டு நூல்களையும் பதினெண் கீழ்க்கணக்கு என்றும் குறிப்பிடும் மரபு இலக்கிய வரலாற்றில் உண்டு. சங்க காலத்திற்குப் பிறகு கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் ஆறாம் நூற்றாண்டு வரை அறத்தினை  வலியுறுத்தும் வகையில் நீதி நூல்கள் பல்கிப் பெருகின.  தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் களப்பிரர் காலம்  இருண்ட காலம் என்று கருதப்படுகிறது. இக்காலத்தில் சங்க காலத்தில் போற்றப்பட்டக் காதலும் வீரமும் பின் தள்ளப்பட்டு அறமும், நீதியும் பெரிதும் போற்றப்பட்டன.

                                 ” நாலடி நான்மணி நானாற்பது ஐந்திணை முப்
                                   பால் கடுகம் கோவை பழமொழி மா மூலம்
                                   இன்னிலைய காஞ்சியுடன் ஏலாதி என்பவே
                                   கைந்நிலையும் ஆம்கீழ்க் கணக்கு.”

    பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் பதினெட்டில் நாலடியார், நான்மணிக்கடிகை, இன்னாநாற்பது, இனியவை நாற்பது, திருக்குறள் , திரிகடுகம், ஆசாரக்கோவை, பழமொழி, சிறுபஞ்சமூலம்,  முதுமொழிக் காஞ்சி, ஏலாதி,   ஆகிய பதினொரு அற நூல்களிலும் கல்வியின் சிறப்புத் தன்மைகள்  எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன.

    நாலடியார்

    உள்ளத்தால் நல்லவர்களால் வாழும் வாழ்க்கை வழி நெறி தவறாத வழிச் செலுத்தும் கல்வியே ஒருவருக்குச் சிறந்த அழகு சேர்க்கும் அணிகலனாகும். உடல், கூந்தல், ஆடை, ஒப்பனை, அணிகலன் போன்றவை ஒருவருக்கு உண்மையில் அழகு தருவன ஆகாது. கல்வியே அழகு தரும் என்பதனை நாலடியார் நவின்றுள்ளது.

                               “ குஞ்சி அழகும் கொடுந்தானைக் கோட்டழகும்
                                  மஞ்சள் அழகும் அழகல்ல – நெஞ்சத்து
                                 நல்லம்யாம் என்னும் நடுவு நிலைமையால்
                                 கல்வி அழகே அழகு”  (நாலடி – 131)

       நான்மணிக் கடிகை

    ஒருவன் கற்க வேண்டிய நூல்களைக் கசடறக் கற்றால் அவன் அறியாமையானது குறையும், அறியாமை குறைந்தால் புல்லறிவு நீங்கி இவ்வுலக இயற்கையை அறிவான். இவ்வாறு அறிந்தால் மெய்ந்நெறியாகிய ஞானநெறியில் செல்வதற்குரிய நிலைபெறுவான். அவ்வாறு செல்லின் இவ்வுலகில் பெற வேண்டிய புகழை நிலைநிறுத்தி மறுமையில் வீட்டுலகம் புகுவான் என்று நான்மணிக் கடிகை விளம்பியுள்ளது.

                     “கற்பக் கழிமடம் அஃகும் மடம் அஃகப்
    புற்கந்தீர்ந்து     இவ்வுலகின் கோளுணரும்
    கோளுணர்ந்தால்
    தத்துவ     மான நெறிபடரும் அந்நெறி
    இப்பால்     உலகின் இசைநிறீஇ – உப்பால்
    உயர்ந்த     உலகம் புகும்.” (கடிகை. 30 )

    இன்னா நாற்பது

    1.கற்றவர் சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் தனி மதிப்பு உண்டு. கல்லாதவர் எத்துணைப் பெரிய செல்வராயிருந்தாலும் அவர்கள் கூறும் செயல்கள் நன்மை தராது. 2.நற்குடியிற் பிறந்தவன் கல்லாமல் இருப்பது துன்பம் தரும். 3.கல்வியால் நிறைந்து அடங்கிய பெரியோர் நடுவே அறிவில்லாதவன் துன்பம் படுவான். 4.அடக்கம் கல்வியுடையோரிடம் இருக்க வேண்டும் என்றும் அப்படி இல்லையென்றால் அவர்கள் துன்பம் அடைவார்கள் என்பதினை   இன்னா நாற்பது எடுத்துரைத்துள்ளன.

          “கல்லார் உரைக்கும் கருமப்பொருள் இன்னா” (இன். நாற். – 15)
    “    குலத்துப் பிறந்தவன் கல்லாமை யின்னா”  (இன்.நா.20:1)
    ”    ஆன்றவிந்த சான்றோட் பேதை புகலின்னா”  (இன்.நா.18:1)
    “    ஆங்கின்னா அடக்க அடக்காதார் சொல்(இன்.நா.41)

    இன்னியவை நாற்பது

    1.பிச்சையெடுத்தாவது கற்பது இனிது. 2.குற்றங்களில் ஈடுபடாமல் கற்றல் மிக இனிதாகும். 3.சான்றோர்கள் சபையில் அஞ்சாதவனுடைய கல்வி இனிது. 4.கற்றவர்களின் முன் தான் பெற்ற கல்வியை உணர்த்துதல் இனிது. 5.அறிவுடையாருடைய வாய்மொழிச் சொற்களைப் போற்றுதல் இனியது. 6. பல நாட்களுக்கு நன்மையைச் சொல்லும் நூல்களைக் கற்பதைப்போல இனிதான செயல் வேறு ஒன்று இல்லை என்று கல்வியின் மேன்மையினை இன்னியவை நாற்பது புலப்படுத்தியுள்ளன.

     “பிச்சை புக்குஆயினும் கற்றல் மிக இனிதே” (இனி. நா. 1)
    “    நாளும் நவை போகான் கற்றல் மிக இனிதே“ (இனி. நா.3)
    “    கழறும் அவை அஞ்சான் கல்வி இனிதே; “(இனி. நா.12)
    “    கற்றார் முன் கல்வி உரைத்தல் மிக இனிதே“( இனி. நா.16)
    “    புலவர்தம் வாய்மொழி போற்றல் இனிதே“( இனி. நா. 20)
    “    கற்றலின் காழ் இனியது இல்“( இனி. நா.40)


    திருக்குறள்

    குறள் நவிலும் கல்வி அதிகாரத்தில்  ஒருவருக்குத் தம் வாழ் நாளில் கல்வியானது எவ்வகையினில் எல்லாம் பெருமையினைத் தரும் என்பதினை வள்ளுவர் பத்துக் குறட்பாக்களில் நயம்படத் தெரிவித்துள்ளார். பிழை இல்லாதவற்றைத் தனது குறைகள் நீங்குமளவுக்குக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கற்ற பிறகு அதன்படி நடக்கவேண்டும்.எனவே எண்ணும் எழுத்தும் எனப்படும் அறிவுக் கண்களைப் பெற்றவர்களே, உயிர் வாழ்வோர் எனக் கருதப்படுவார்கள்.

                 “கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
    நிற்க     அதற்குத் தக” (குறள் 391)

                  “எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும்
    கண்ணென்ப     வாழும் உயிர்க்கு” (குறள் 392)

    என்கிறார். கண்ணில்லாவிடினும் அவர் கற்றவராக இருப்பின் கண்ணுடையவராகவே கருதப்படுவார். கல்லாதவருக்குக் கண் இருப்பினும் அது புண் என்றே கருதப்படும். ஆகவேகல்வி கற்றவரே உயர்ந்தவர்; கல்லாதவர் இழிந்தவர்.

                   “கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
    புண்ணுடையர்     கல்லா தவர்“(குறள் 393)

                  “உடையார்முன் இல்லார்போல் ஏக்கற்றுங் கற்றார்
    கடையரே     கல்லா தவர்“(குறள் 395)

    மகிழ்ச்சி பொங்கிடச் சேர்ந்து பழகுவதும், பிரிந்திட நேரும் போது மனங்கலங்குவதும் அறிவினில் சிறந்தோர் செயலாகும். தமக்கு இன்பம் தருகின்ற கல்வியறிவு உலகத்தாருக்கும் இன்பம் தருவதைக் கண்டு, அறிஞர்கள் மேலும் மேலும் பலவற்றைக் கற்றிடவே விரும்புவார்கள். கற்றவனுக்கு எல்லா நாடும் சொந்த நாடாகும்; எல்லா ஊரும் சொந்த ஊராகும். இதனைத் தெரிந்தும் ஒருவன் இறக்கும் வரை கூடப் படிக்காமல் இருப்பது ஏன் என்னும் வினா சமுதாயத்தில் புரையோடி கிடந்த அறியாமை கருத்தில் கொண்டு தொடுக்கப்பட்டதாக உள்ளது.

                  “உவப்பத் தலைக்கூடி உள்ளப் பிரிதல்
    அனைத்தே     புலவர் தொழில்.(குறள் 394)

                   “தாமின் புறுவது உலகின் புறக்கண்டு
    காமுறுவர்     கற்றறிந் தார்“(குறள் 399)

                  “யாதானும் நாடாமால் ஊராமால் என்னொருவன்
    சாந்துணையுங்     கல்லாத வாறு“(குறள் 397)

    கல்வி ஒன்றே அழிவற்ற செல்வமாகும். அதற்கொப்பான சிறந்த செல்வம் வேறு எதுவும் இல்லை என்பதால் ,மணலில் தோண்டிய அளவு சிறு குளத்தில் நீர் ஊறும்; மக்கள் கற்ற அளவே அறிவும் வளரும் என்பதோடு,ஒரு தலைமுறையில் பெறும் கல்வி அறிவானது, ஏழேழு தலைமுறைக்கும் பாதுகாப்பாக அமையப் பெற்றுவிடும்; இது தெய்வப்புலவரின் தெய்வீக வாக்காக உள்ளது.

                  ”கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு
    மாடல்ல     மற்றை யவை“(குறள் 400)

                 “தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குக்
    கற்றனைத்     தூறும் அறிவு“(குறள் 396)

                  “ஒருமைக்கண் தான்கற்ற கல்வி ஒருவற்கு
    எழுமையும்     ஏமாப் புடைத்து” (குறள் 398)

    திரிகடுகம்

    விளக்கில் எரியும் திரி எப்படி வெளிச்சத்தைத் தருகிறதோ அதேபோல் மனித வாழ்க்கைக்குக் கல்வி வெளிச்சம் தரும். கல்விக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் இல்லாத ஊரில் வாழ்தல் கூடாது என்பதினையும்,

        “கணக்காயர் இல்லாத ஊரும் பிணக்கறுக்கும்“( திரி.10)

    நூல்களை ஆராய்ந்து நுட்பமான பொருள்களைக் கொள்ளுதலும், நூல்களுக்கு ஒவ்வாத சொற்களை பலர் விரும்பினாலும் சொல்லாதிருத்தலும், நல்ல சொற்களைக் கீழ்க்குலம் ஆகாதவரிடத்துச் சொல்லுதலும் ஆகிய இம்மூன்றும் கற்றறிந்தார் மேற்கொள்ள வேண்டிய செயல்களாகும் என்பதினை,

              “நுண்மொழி நோக்கிப் பொருள் கொளலும், நூற்கு ஏலா
                              வெண் மொழி வேண்டினும் சொல்லாமை, நல்
    மொழியைச்
                              சிற்றினம் அல்லார்கண் சொல்லலும் – இம்
    மூன்றும்
                              கற்றறிந்தார் பூண்ட கடன். ”  ( திரி.32)

    என்னும் பாடல் விளக்கியுள்ளது.

    ஆசாரக்கோவை

    ஆசிரியர்க்குக் காணிக்கையைத் தருதல், யாகம் செய்தல், தவம் இயற்றல், கல்வி கற்றல் என்ற நான்கினையும் மனம், மொழி, மெய் என்ற மூன்றும் மாறுபடாது விளங்குமாறு பாதுகாத்துச் செய்தல் வெண்டும். இல்லாவிடில் மாறுபட்டு விளங்கின எக்காலத்திலும் எவ்வுலகத்திலும் இவை  தனக்குப் பயன்படாமல் போகும் என்கிறது  ஆசாரக்கோவை.

             “ தக்கிணை வேள்வி தவம்கல்வி இந்நான்கும்
                                      முப்பால் ஒழுக்கினால் காத்துய்க்க
    உய்யாக்கால்
                                       எப்பாலும் ஆகா கெடும்.  ”(  ஆசா. 3 )

    பழமொழி

    கற்றவர்க்குச் சென்றவிடமெல்லாம் சிறப்பு உண்டு. அறிவுடையவரின் புகழ் நான்கு திசைகளிலும் சென்று பரவும். எனவே அறிவுடையவர்க்கு எந்த நாடும் அயல்நாடாகாது. அவர் சொந்த நாடேயாகும். தன் சொந்த ஊரில் இருப்பது போல இருக்க முடியும். ஆதலால் வழியில் உண்பதற்கு உணவு கொண்டு செல்ல வேண்டியதில்லை.

        “ஆற்றுணா வேண்டுவது இல்“( பழ. 4)

    பல நூல்களைக் கற்றுணர்ந்தவர்கள் அடக்கம் உடையவராய் இருப்பர். தம்மைப் புகழ்ந்து பேசமாட்டார்கள்.

          “நிறைகுடம் நீர்தளும்பல் இல் “(பழ.9)

    அறிவாகிய பெருமை ஒருவனுக்கு ஆடை போன்றது. அறிவாகிய பெருமை இல்லாதவன் செல்வத்தைப் பெற்றதனால் பெருமை அடையமாட்டான்.

          “அணியெல்லாம் ஆடையின் பின் “(பழ. 26)

    என்பன கல்வியைச் சிறப்பிக்க வந்த பழமொழிகளாகும்.

    சிறுபஞ்சமூலம்

    அறிவுடைய நூல்களைக் கற்றவர்கள் தேவர்களுக்கு ஒப்பாவர்கள் அத்தகைய நூல்களைக் கற்காதவர்கள் பூத பிசாசுகளுக்கு ஒப்பாவர்.

            “தேவரே கற்றவர் கல்லாதார் தேருங்கால்(சிறு.மூ. 20)

    எல்லாவற்றையும் அறிந்தவனும் யாதொன்றும் அழியாதவனும் நற்குணமே இல்லாதவனும், குற்றமே இல்லாதவனும், எல்லா நூல் தொகுதிகளையும் முழுமையாகக் கற்றவர் இவ்வுலகில் இல்லை என்கிறது   சிறுபஞ்சமூலம்

       “ சத்தமெய்ஞ் ஞானம் தருக்கம் சமயமே”  (சிறு.மூ. 86 )

    இலக்கண நூல், அறிவுநூல், அளவை நூல், சமய நூல், அறிவின் மிக்கோர் இயற்றிய வீடுபேறு பற்றிய நூல் என்ற இவ்வைந்தையும் அறிபவன் மக்களுன் மேலானவனாவான்.

          “குணனடங்கக் குற்றமில் லானாம் ஒருவன்”  (சிறு.மூ. 31 )

    முதுமொழிக்காஞ்சி

    “கற்றலின் கற்றாரை வழிபடுதல் சிறந்தன்று” – சிறந்த பத்து

    “கற்றது உடைமை காட்சியின் அறிய” – அறிவுப் பத்து

    ”நேராமல் கற்றது கல்வி யன்று” – அல்ல பத்து

    அரிய உண்மைகளைக் கற்றலை விடக் கற்றறிந்த பெரியோரைப் போற்றியொழுதுதல் மேலானது. கற்ற கல்வியுடைமையை அறிவினால் அளந்தறிவர். கற்பிக்கும் ஆசிரியனுக்கு ஒன்றையும் கொடாமல் கற்பது கல்வியாகாது. ஆகலின் ஆசிரியனுக்கு உற்றுழி உதவவேண்டும் என்பதுமுதுமொழிக்காஞ்சி எடுத்துரைக்கும் அறக் கல்வியாக உள்ளது .

     ஏலாதி

    எண்ணும் எழுத்துமாகிய  நூல்களை மாண்போடு கேட்டு எழுதி, படித்து, வாழ்வாருக்கு உணவு ,உடை,எழுத்தாணி, புத்தகம், புத்தகம் வைக்கும் பெட்டி ஆகியவற்றை இப்பிறவியில் கொடுத்து நூல்களை எழுதவைத்து வாழ்வாங்கு வாழும் சான்றோர் விரிந்த புகழினைப் பெறுவர்.

                  “ஊணொடு கூறை யெழுத்தாணி புத்தகம்
    பேணொடு     மெண்ணு மெழுத்திவை – மாணொடு
    கேட்டெழுதி     யோதிவாழ் வார்க்கீய்ந்தா ரிம்மையான்
    வேட்டெழுத     வாழ்வார் விரிந்து.”( ஏலா. 63 )

    நிறைவுரை

                         “முயற்சி செய்து பார்
    பயிற்சி     பெற முயல்க
    தளர்ச்சியை     நீக்கிப் பார்
    தாழ்வுமனப்பான்மையை     ஒதுக்குக
    உன்னால்     விடியல் மலரும்
    கல்வியால்     மட்டுமே முடியும்……”

    கல்விக் கற்றவர்கள், தாம் கற்றவற்றை வாழ்வில் பயன்படுத்த வேண்டும். கல்வியின் வாயிலாகத் தாம் கற்ற அறநெறிகளை வாழ்க்கையில் பின்பற்ற வேண்டும். பின்பற்றினால் மட்டுமே கற்ற கல்வியால் பயன் உண்டு. கற்றதன்படி அறநெறிகளைப் பின்பற்றி வாழாதவர் பிறருக்கு அறநெறிகளை எடுத்துக் கூறும் தகுதியினை இழந்து விடுவர். ஆக்கல் மிகுந்த கல்வியில் அழிக்க முயல்வது அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் அழிவினை நோக்கிச் செல்வதற்கு ஒப்பானதாகும். மறம் செல்வாக்குடன் திகழ்ந்த காலத்தில் அறம் உரைக்க வேண்டிய தேவை எழுந்ததன் விளைவு பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் அற நூல்கள் மிகுதியாகத் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. அக்காலம் முதல் இன்று வரை கல்வியின் மேன்மைத்தன்மைகளை எடுத்துரைக்கவும்,  வலியுறுத்தவும் அற நூல்கள் துணைபுரிந்துள்ளன. காகிதமாய்க் கல்வி கானகம் செல்லாமல் காவியமாய் கல்வி எந்நாளும் நல்லறமாகிடுதல் வேண்டும்.

    துணைநின்ற நூல்கள்

    1. அறவாணன், க.ப; (2008), ” அற இலக்கியக் களஞ்சியம் ” , தமிழ்க்கோட்டம், சென்னை- 29.
    2. சுப்பிரமணியன், ச.வே; (2008), தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்கள் மூலம் முழுவதும்” மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை- 108.
    3. சிற்பி பால சுப்பிரமணியம், நீலபத்மநாபன்;( 2013), சாகித்திய அகாதெமி, புது தில்லி – 1

    *****

    கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர் & நெறியாளர்,
    தமிழ் உயராய்வு மையம், விவேகானந்தா கல்லூரி, அகஸ்தீஸ்வரம்,   கன்னியாகுமரி மாவட்டம் – 629 701

     

    Share

  • சேக்கிழார்  பாநயம் – 12

     

    =======================

    திருச்சி  புலவர் இரா.இராமமூர்த்தி

    ———————————————————–

     

    ஓரூரின் சிறப்பு அவ்வூர் மக்களின் நல்வாழ்வைப் பொறுத்தே அமையும்! ஒவ்வோர் ஊரிலும் அந்த ஊரில்  நெடுங்காலம் வாழ்வோரின் வரலாறு, எல்லா வகையிலும்  வெளிப்படும். தமிழ் நாட்டின் பழங்காலத்து நகரங்கள் சேர, சோழ, பாண்டியர் என்ற மூவேந்தர்களின் வரலாற்றைப் புலப்படுத்தும்! பூம்புகார் சோழ நாட்டின் பழங்காலத்  துறைமுக நகரம்! அந்த நகரின் சிறப்பினைப் பற்றி சிலப்பதிகாரத்தின் தொடக்கத்திலேயே இளங்கோவடிகள் கூறுகிறார்!

    ‘’பொதியிலாயினும்  இமயமாயினும்

      பதியெழுவறியாப்  பழங்குடி  கெழீஇய

     பொதுவறு  சிறப்பின் புகாரே  யாயினும்

     நடுக்கின்றி  நிலைஇய என்பதல்லதை

     ஒடுக்கம் கூறார்  உயர்ந்தோர் உண்மையின் ‘’

    என்று பாடுகிறது. பொதியில், இமயம், புகார் என்ற மூன்று இடங்களையும்  கல்வியிற் சிறந்த பெரியோர் ‘’எக்குறையும் இல்லாமல் நிலைத்த  சிறப்பின, என்பார்களே அல்லாமல் எந்தக்  குறையையும் கூற மாட்டார்கள்! அதற்குக்  காரணம்  அங்கெல்லாம்  நீண்டகாலம்  உயர்ந்தோர் வாழ்வதே!’’ என்று புகழ்வர்!

    பொதியில் அகத்தியர் முதலான முனிவர்களும், இமயத்தில் சிவபிரானும், புகாரில் , எக்காரணத்தைக் கொண்டும் ஊரைவிட்டுச் செல்லாத சோழ நாட்டுப் பழங்குடிகள் நிறைந்து வாழ்வதாலும் , அவ்வாறு புகழ்வர்.  அவ்வகையில் ஓரூரின் சிறப்பு அங்கு நீண்டகாலம் வாழும் மக்களால் விளங்கும்!

    தமிழகத்தின் சிறந்த நகரங்களில் ஒன்றாகிய திருவாரூரின் சிறப்பைச்  சேக்கிழார் சுவாமிகள் பற்பலபாடல்களில் புகழ்கிறார்! ஓரூரின் சிறப்பு அங்குள்ள சிறந்த சான்றோர்களாலும் , அங்குள்ள நீர்வளம், நிலவளம், தொழில் வளம், கோயில் முதலானவற்றாலும் புலப்படும் என்பதைச் சிலம்பு கூறுவதை மேலே கண்டோம்! அவ்வகையில் ‘’திருவாரூர்  அங்குள்ள பறவைகளின் ஒலிகளால்,  சிறந்த ஊர் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம்! ‘’ என்கிறார் புலவர்.

    சங்க இலக்கியமாகிய பெரும்பாணாற்றுப் படையில் , பாணர்களை அந்தணர் வாழும் இல்லத்துக்குச்சென்றால், அங்கு எவ்வகை உணவைப் பெறலாம் என்பதைக் கூறி ஆற்றுப்படுத்துகிறார்கள். அப்போது, ‘’அந்தணர் இல்லத்தில் பசுமாட்டின் கன்றைக் கட்டிவைத்த பந்தலின் உள்ளே,பசுஞ்சாணத்தை இட்டு  மெழுகிய யாகசாலை உடைய வீட்டில், கோழியும்,அதனை விரட்டும்  ஆடும் உள்ளே நுழைய மாட்டா! அங்கே வளைந்த வாயினை உடைய கிளிகள்   வேளைதோறும் இடைவிடாது அந்தணர்கள் கூறும் அறிய வேதங்களைக் கேட்டு, மீண்டும் சொல்லிப்  பயிலும் ‘’  என்பதை,

    ‘’செழுங்கன்று  யாத்த  சிறுதாள் பந்தல்

     பைஞ்சேறு  மெழுகிய படிவ நன்னகர்

     மனையுறை  கோழி, அடு ஞமலி துன்னாது

     வளைவாய்க்  கிள்ளை  மறைவிளி  பயிற்றும்

     மறைகாப்பாளர்  உறைபதி’’

    என்று பாடுகிறது.  வேதங்களைக் கிளிகள் பயிலும் அடையாளம் சிறந்த வேதியர் வாழும் இடத்தைக் குறிக்கிறது!திருவெண்காடு சிறந்த சிவத்தலம்! அங்கே வாழும் அந்தணர்கள் ஸ்ரீருத்திரம் போன்ற வேத மந்திரங்களை வேளைதோறும் விடாமல் ஒதுகின்றனர்! அதைக்கேட்ட அவ்வூரில் உள்ள  கிளிகள் அவ்வேத மந்திரங்களைக்   கொண்டே  பேசப்   பழகுகின்றனவாம்! இதனைத் திருஞானசம்பந்தர் ,

    “நாதன்  நமையாள்வான்   என்று  நவின்றேத்தி

     பாதம்  பன்னாள்  பணியும் அடியார்கள் தங்கள்மேல்

     ஏதம்தீர   இருந்தான்   வாழும்    ஊர்போலும்

    வேதத்து  ஒலியால்  கிளிசொல்  பயிலும்  வெண்காடே!’’ என்று பாடுகிறார்!

     மேலும் அவர் ‘’திருவீழி மிழலை என்ற திருத்தலத்தில், இடமகன்ற திருமடங்களில்  அந்தணச் சிறுவர்கள் ‘பதம்’ என்ற வகையில்   படித்த நால்வேதங்களைக் கேட்டு, மகிழ்ந்து இருந்த பசுங்கிளிகள் , அவ்வாறே ஓதக்கேட்டு , அத்திருக்கோயில் வாயிலில் படுத்துக் கிடந்த பசுக்குலங்கள்,வேத ஒலியைத் தாமும் பயின்று முழங்குகின்றன. இத்தலத்தின் இறைவனின்  திருவைந்தெழுத்தை  நாமும் ஓதினால் நம் வினைகள் கெடும்!’’ என்கிறார்! அவர் பாடல்,

    ‘’அஞ்செழுத்துரைக்க அருளினன்   தடமிகு  நெடுவாள்

    படித்த  நான்மறைகேட்    டிருந்த பைங்கிளிகள்  பதம்ஓத, பாடுஇருந்த

    விடைக்குலம்  பயிற்றும்  விரிபொழில்வீழி  மிழலையான்  எனவினை  கெடுமே!’’

    என்று பாடுகிறார்.  மேலும் விடமுண்ட கண்டராகிய சிவபிரான் என்றும் வாழும் நகராகிய  சீர்காழியை, ‘’மிகவும் நல்லவர்களாகிய வேதியர் கற்றுப்  பயில்கின்ற வேதங்களைக் கேட்டு, அவ்வூர்ச் சோலைகளில் பறந்து திரியும் கிளிகள், தாமே அப்பதங்களைச்  சொல்லி மகிழும் திருப்புகலி!’’ என்று பாடுகிறார்! இதனைத் திருமுறை,

    “ சால  நல்லார் பயிலும்  மறைகேட்டுப் பதங்களை

     சோலை மேவும் கிளித்தான்  சொல்பயிலும் புகலியே!’’    

    என்று பாடுகின்றது!

    இவையனைத்தையும்  பயின்ற   சேக்கிழார்   பெருந்தகை,   திருவாரூரில் உள்ள  இல்லங்களில், சிறந்த திருமுறைகளை  அனைவரும் வேளைதொறும் பயில்வர்! அதனை அங்கே  வாழும் கிளிகள் கேட்டு மீண்டும் கூறுமாம். அதனை நாகணவாய்ப் பறவைகளும் கேட்டு மகிழும் என்று பாடுகிறார்.

    ‘’உள்ளம்  ஆர் உரு  காதவர்?  ஊர்விடை

     வள்ள   லார்திரு  வாரூர்  மருங்கெலாம் 

     தெள்ளும்  ஓசைத்  திருப்பதி  கங்கள் பைங்

     கிள்ளை  பாடுவ  கேட்பன  பூவைகள்!’’

    என்பது அவர் அருளிய திருப்பாடல். இப்பாடலில் வேதப்  பதங்களைக் கிளிகளும், பசுக்களும் பயிலும் என்று, சங்க இலக்கியமும், சம்பந்தர் தேவாரமும் கூறியதைச் சற்றே மாற்றம் செய்து பாடுகிறார்! திருவாரூரில் இல்லங்களிலும் , வீதிகளிலும், திருக்கோயிலிலும் , புறநகர்ப் பகுதிகளிலும் அடியார்கள் இடைவிடாமல்  சைவத்  திருமுறைப் பதிகங்களைப்    பயில்கிறார்கள், என்று மாற்றி, வேதமும்  திருமுறையும் ஒன்றே என்ற கருத்தை நிலை நாட்டுகிறார்!

    மேலும் ‘வள்ளலார்’ என்று திருவாரூர்த் தியாகேசரைக் குறிப்பது, அவர் தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தியாகத்தைச் செய்தருளுபவர் என்பதை நமக்குத் புலப்படுத்தும். அவ்வூரில் தம்மைக் காதல் தூதுவராக்கிக் கொண்டு இரண்டு முறை திருவாரூர் வீதியிகள் நடந்தருளியவர்! அவர் திருவருட் சிறப்பைப் பாடும் பாடல்கள் நால்வரும், காரைக்காலம்மையாரும்  நல்கிய பத்துப் பத்துப் பாடல்களால் ஆகிய பதிகங்களே, என்கிறார்! முன்னோர் மொழிந்த  கருத்துக்களைக்  காலத்துக்கும்  இடத்துக்கும் ஏற்பச்  சற்றே  மாற்றிப்  பாடிய சேக்கிழாரின் திருமுறைப் பற்றினை இப்பாடல் குறிக்கின்றது!

    =====================================================================13

    ——— சே.பா.ந. – 12 —- sent  on   15/11/’18.

    Share

  • மலையாளம் தமிழ் அகராதி

         தமிழோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்ட திராவிட மொழிகளில் ஒன்றே மலையாளம்.  இன்று இலக்கியச் செல்வங்களுடன் புதுப் பொலிவு பெற்றுத் திகழும் மலையாள மொழி பண்டைய தமிழ் நாட்டின் மேற்குப் பகுதியான சேர நாட்டில் பேசப்பட்டு வருகிறது.  இதற்குப் பதிற்றுப்பத்து, சிலப்பதிகாரம் போன்ற நூற்களே சான்றாகும்.  மலையாள மொழியின் தொடக்க காலத்தில் தோன்றிய இலக்கியங்களிலும் தமிழின் ஆதிக்கமே மிகுந்துள்ளது.  இம்மொழி தனித்தனியாகப் பிரிந்தாலும் இன்றும் அம்மொழி பேசுவோர் இலக்கணமோ அகராதியோ இன்றி தமிழர் மலையாளத்தையும் மலையாளி தமிழையும் புரிந்துகொள்ளத்தான் செய்கின்றனர்.   இருப்பினும் மொழியின் உள்ளமைப்பில் ஏற்படுகின்ற மாற்றங்களும் பிறதொடர்புகளும் வேறுபடுவதால் செப்பமாக மொழியைப்பயில்வதற்கு இலக்கண நூல்களும் அகராதிகளும் ஏழவேண்டிய தேவை எழுகிறது.  இத்தேவையை நிறைவு செய்யும் வகையில் கேரளப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த்துறை மலையாளம் தமிழ் அகராதி ஒன்றை உருவாக்கி 2016 – ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டது.

          மலையாளம் தமிழ் அகராதி உருவாக்கத்திற்கு வித்திட்டவர்கள் இத்துறையின் மேனாள் பேராசிரியர் பெருமக்களாவார்.  அவர்கள் இத்துறையில் பணியாற்றிய காலத்தில் ஆய்வு மாணவர்களைக்கொண்டு சங்க இலக்கியம் முதல் தற்கால இலக்கியம் வரையிலான அனைத்து இலக்கியதங்களுக்கும் சொல்லடைவு உருவாக்கி அகராதி தொகுப்பிற்கு வித்திட்டனர்.  அவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் பேரா. மா . இளையபெருமாள் ஆவார்.  அவர் மலையாள இலக்கண நூல்களைத் தமிழுக்கும்  தமிழ் இலக்கண நூல்களை மலையாளத்திற்கும் மொழிபெயர்த்துள்ளார். மேலும் அவர் மலையாளம் –  தமிழ் , தமிழ் – மலையாளம் அகராதியையும் தயாரித்து வைத்திருந்தார். அது அச்சில் வராமல் போனது. அவரைத் தொடந்து தற்போது பணியாற்றும் பேரா. ப. . ஜெயகிருஷ்ணன் அவர்களின் தலைமையில் நான் உள்ளிட்ட துறையின் பேராசிரியர்கள், ஆய்வாளர்கள் போன்றொரின்  அரிய முயற்சியால் உருவானதே இவ்வகராதி. இதனை கேரளப் பல்கலைக்கழகப் பதிப்புத்துறை வெளியிட்டுள்ளது.

    அகராதி அமைப்பு

          மலையாளம் – தமிழ் அகராதி வரலாற்றில் இது முதன்மையானது.  மலையாளம் தலைச்சொல்லாக அமைகிறது.  தொடர்ந்து அச்சொல்லுக்காண இலக்கண விளக்கம் , ஆங்கில ஒலிபெயர்ப்பு , தமிழ் விளக்கம் என்ற அமைப்பில் இவ்வகராதி அமைந்துள்ளது. தலைச்சொல் மலையாள சொல்லாக இருப்பதால் மலையாளம் அறியாத அனைவரும் எளிதில் வாசிக்கும் வகையில் ஆங்கில் ஒலிபெயர்ப்பு ( Translitration)  கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பின்வரும் நிலையில் இவ்வகராதி அமைந்துள்ளது.

    இவ்வகராதிக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைச்சொற்கள் தற்கால மொழிப்பயன்பாட்டிற்கு ஏற்ற முறையிலான இருபதாயிரம் மலையாளச் சொற்கள் தேர்வுசெய்யப்பட்டன. இச்சொற்கள் சப்ததாராவலியில் இருந்தும், மலையளப்பேரகராதியில் இருந்தும் மலையாளச் சொல்தரவகத்திலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவையாகும்.

    இருமொழி அகராதி உருவாக்கச் சிக்கல்களும் தீர்வுகளும்

         ஒருமொழி அகராதி உருவாக்குவதை விட பணிச்சுமையும் குழப்பங்களும் கொண்டதே இருமொழி அகராதி உருவாக்கம்.  இருமொழி அகராதியின் தலையாய நோக்கம் ஒருமொழியிலுள்ள சொற்களைப் பிரிதொரு மொழிச்சொல்லோடு ஒப்புமைப்படுத்திக்க காட்டுவதாகும்.தமிழும் மலையாளமும் ஒரு மொழிக்குடும்பத்தைச் சார்ந்த மொழிகள் என்றாலும் அம்மொழிகள் பேசுவோர் இருவேறு சமூகத்தைச் சார்ந்தவர் ஆவர்.  அவர்களின் பழக்கவழக்கங்கள், பண்பாடுகள், மொழிக்கூறுகள், போன்றவை பல நேரங்களில் சிக்கல்களைத் தோற்றுவிக்கின்றன.    உலகமொழிகள் அனைத்திலும் அவ்வவ் மொழிக்குரிய தனித்தன்மைகள் காணப்படத்தான் செய்கின்றன.  பிஞ்சு, காய் போன்ற சொற்கள் ஆங்கிலத்தில் இல்லாதது போல கணினி, பேருந்து போன்ற சொற்கள் மலையாளத்தில் இல்லை. எனினும் மலையாலத்திற்கே உரிய  தனிப்பட்ட சொற்கள் அம்மொழியில் காணப்படத்தான் செய்கின்றன.  சான்றாக,

         மாப்பு சாக்ஷி – என்ற சொல்லிற்கு இணையான  தமிழ் சொல் இல்லை. அதற்கு அகராதியில் ஒரு தொடராகத்தான் விளக்கம் கொடுக்க முடிந்தது. அதாவது ”குற்றங்களைச் செய்து விட்டு கூட இருப்பவரைக் காட்டிக்கொடுத்து சாட்சி கூறுபவன்”. எனபொருள் விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது.

         கேரளப் பண்பாட்டோடு தொடர்புடைய சில பண்பாட்டுச் சொற்களுக்கு விளக்கம் தரும்போதும் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டது.  சான்றாக,

    கை நீட்டம் – என்ற சொல்லுக்கு இணையான தமிழ்ச்சொல் இல்லை. அதற்கு “ விசுப்பண்டிகையின் போது கொடுக்கப்படும் பரிசுப்பொருள் ‘ என் விரிவான முறையில் விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது.

    அஞ்சாம்புரை – நம்பூதிரிப் பெண்ணை விசாரணைக்காக வைக்கப்படும் அறை

    படிப்புர-  வெளிப்புறக் கதவுள்ள வீடு.  இச்சொற்கள் கேரளப் பண்பாட்டோடு தொடர்புடைய சொற்களாகும்.

         மலையாளம் தமிழ் அகராதி உருவாக்கத்தின்போது தமிழ் மலையாள ஒலியொற்றுமையுடைய சொற்களுக்கு பொருள் எழுதும்போதும் சிக்கல்கள் தோன்றின.

    கழி- மலையாளத்தில் சாப்பிடுதல் என்னும் பொருளில் வரும். தமிழில் வெளியேற்றுதல், மலம் கழித்தல் என்னும் பொருளில் வரும். அதேபோன்று  அவசரம்- என்ற சொல் மலையாளத்தில் சந்தர்ப்பம் வாய்ப்பு என்ற பொருளில் வருகிறது. தமிழில் சீக்கிரம் என்ற பொருளில் வருவதைக்காணலாம்.

    ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்

    சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்  – என்ற குறளுக்கேற்ப

         மலையாளம் தமிழ் அகராதி உருவாக்கத்தின் போது பல்வேறு சிக்கல்கள் தோன்றினும் இன்று இருமொழியாளர்களுக்கும் பயன்படும் விதத்தில் அமைந்திருப்பது மகிழ்ச்சியே.

    ஆசிரியர்:-

    முனைவர் ஹெப்சி ரோஸ் மேரி. அ

    உதவிப்பேராசிரியர், கேரளப் பல்கலைக்கழகம்

    Share

  • படக்கவிதைப் போட்டி – 188

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

    முரளிநாதன் வித்யாதரன் எடுத்த இந்தப் படத்தை திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து போட்டிக்காகத் தேர்ந்தெடுத்து வழங்கியிருக்கிறார்கள். இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை, 24 வரிகளுக்குள், நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (24.11.2018) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

    ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

    போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடை பவளம்

    Share

  • குறளின் கதிர்களாய்…(233)

    செண்பக ஜெகதீசன்

     

    கொலைமேற்கொண் டாரிற் கொடிதே யலைமேற்கொண்    

    டல்லவை செய்தொழுகும் வேந்து.

           -திருக்குறள் -551(கொடுங்கோன்மை)

     

    புதுக் கவிதையில்…

     

    நாட்டு மக்களுக்கு

    நல்லது செய்யாமல்

    அல்லவை செய்து

    அவர்களை

    அல்லற்படுத்தும் அரசன்,

    கொலைத்தொழில் செய்வோரைவிடக்

    கொடியவன் ஆவான்…!

     

    குறும்பாவில்…

     

    குடிமக்களை வருத்தி அல்லலுறுத்தும்                   

    கொடுங்கோல் வேந்தன், கொடியவனாகிறான்   

    கொலைத்தொழில் செய்வோரைவிடக் கூடுதலாய்…!

     

    மரபுக் கவிதையில்…

     

    நல்லது ஏதும் செய்யாதே

         நாட்டு மக்களைத் துன்புறுத்தும்

    பொல்லா மாந்தர் அரசாண்டால்

         பெயரில் தானவர் மன்னனாவார்,

    கொல்லும் செயலை மேற்கொண்டே

         கொலையே தொழிலாய்க் கொண்டுள்ள

    எல்லாக் கொடியோர் தமைவிடவும்

         இவரே மிகவும் பெருங்கொடியரே…!

     

    லிமரைக்கூ..

     

    மக்களிடம் கருணையென்பதே இல்லாதவன்,          

    கொடுங்கோல் ஆட்சிசெய்யும் மன்னனவன்,                        

    கொலைத்தொழில் கொடியரைவிடப் பொல்லாதவன்…!

     

    கிராமிய பாணியில்…

     

    மன்னனில்ல மன்னனில்ல

    கொடுங்கோலாட்சி செய்யிறவன்

    மன்னனில்ல மன்னனேயில்ல..

     

    நாட்டு மக்களுக்கு

    நல்லதே செய்யாம

    கொடுமப்படுத்துறவன் மன்னனில்ல..

     

    அவன்

    கொலசெய்யிறதயே தொழிலாக்கொண்ட

    கொகாரனவிட ரெம்பப் பெரிய

    கொடியவனே..

     

    அதால

    மன்னனில்ல மன்னனில்ல

    கொடுங்கோலாட்சி செய்யிறவன்

    மன்னனில்ல மன்னனேயில்ல…!

     

    செண்பக ஜெகதீசன்…

    Share

  • முடுகா மொழியின் பெயர்ச் சொற்களில் பழந்தமிழ் வழக்காறுகள்

    -முனைவர். த. கவிதா

    உலக நாகரிகங்களுள் பழைமை மிக்க நாகரிகமாக விளங்குவது  திராவிட நாகரிகம். அந்நாகரிகத்திற்குரிய  மக்கட் தொகுதியினர்  ஒரு காலத்தில் பாரதம் முழுக்கப் பரந்து வாழ்ந்திருந்தனர்  என்பது அறிஞர்களின் கணிப்பு. உலக மொழிக்குடும்பங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் திராவிடமொழிக் குடும்பத்தில் தலைமை சான்ற மொழியாகத் திகழ்வது தமிழ் மொழியே. அத்தமிழ் மொழியிலிருந்து பல கிளை மொழிகளும் தனிமொழிகளும் உருவாகியிருக்கின்றன. தமிழின் கிளை மொழிகளில் பல பழங்குடியினரின் மொழிகளும் அடக்கம். சில பழங்குடியினரின் மொழிகள் தனித்தகுதி பெறும் அளவுக்கு மாறியிருக்கின்றன. எனினும் அவற்றில் பழந்தமிழ்ச் சொற்கள் சில அவ்வாறே வழங்கப் படல் உண்டு. பல சொற்களோ சிற்சில நிலைகளில் மருவி வழங்கும் சூழலில் வழக்கிலுள்ளன. இத்தகு நிலையில் கேரள மாநிலத்தின்  பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள  அட்டப்பாடி மலைப் பகுதிகளில்  வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் முடுகர் இன மக்களின்  பேச்சு மொழியிலும் பல பழந்தமிழ்வழக்காறுகள் இன்றும் நிலவி வருவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    பழந்தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியாக விளங்கிய கேரளத்தில் உள்ள மலைப்பகுதிகளில்  முடுகர் இன மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.  பிற மொழிக் கலப்பிற்கும் பிற நாகரிகக் கலப்பிற்கும் அதிகமாக இடம் தராமல்  அவர்கள்  வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது சிறப்பு. எனவே  தங்களுக்கான தனித்துவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் இனமாக அவர்களை அடையாளம் காண முடிகின்றது. அம்மக்கள் பேசும் மொழியானது பழந்தமிழோடு மிக நெருங்கிய தொடர்புள்ள மொழியாக விளங்குவதை அறிய முடிகின்றது.  சான்றுக்குச் சில பெயர்ச் சொற்கள் மட்டும்  கீழே தரப்படுகின்றன.

    தமிழ் மொழி
    முடுகா மொழி

    உயர்திணைப் பெயர்கள்

    தாய்                                                                      அவ்வ, அவ்வெ, அப்ப(abba)

    தந்தை                                                                   அம்ம, அம்மெ

    என்தந்தை                                                               தந்தெ

    குழந்தை                                                                   பிள்ளெ

    கணவன்                                                                   ஆளெ(ன்)

    மனைவி                                                                    பெண்டு

    ஆண்குழந்தைகள்                                               ஆம்பிள மக்கா

    பெண்குழந்தைகள்                                               பொம்பிள மக்கா

    அஃறிணைப் பெயர்கள்

    மான்                                                                             மா

    அணில்                                                                       அணாலு

    மலையணில்                                                           பெளிலு (beLilu)

    கறையான்                                                                 சிதாலு

    முயல்                                                                             முசாலு

    காற்று                                                                            காத்து, காலு

    மேகம்                                                                            மஞ்சு

    வீடு                                                                                 கூரெ

    ஊர்                                                                                 ஊரு

    மலை                                                                              மலெ, வரெ

    குகை                                                                               அளெ

    கீரை                                                                               அடா

    நகம்                                                                                ஒயிறு, நகா

    உரல்                                                                                உராலு

    உலக்கை                                                                      உலாக்கெ

    சோறு                                                                             சோறு, அன்னம்

    தேன்                                                                               தேனு

    மலைத்தேன்                                                              பெருந்தேன்

    வானம்                                                                           வானு

    உனக்கு                                                                           நினக்கு

    கிழங்கு                                                                          கிகாங்கு

    முதலான சில முடுகா மொழிப் பெயர்ச்சொற்களை நாம் கண்ணுறும்போது  அவை பழந்தமிழின்  பல சொற்களையும் சில வடிவ மாற்றத்தோடு வழங்கி வருவனவாகக் காணப்படுகின்றன. அதனால் பழந்தமிழின் ஒரு வட்டார வழக்கு மொழியாக இம்மொழியினை இனங்காண வழியுண்டு.

    முடுகா மொழியில் “தாய்” என்ற உறவு முறைச் சொல் “அவ்வ”  அல்லது “ அப்ப” (abba)  என்று இடம் பெறுகின்றது. இச்சொல் செவ்விலக்கியங்களில் ஒன்றாகிய மணிமேகலையில் பதிவாகியுள்ளது.

    “அவ்வையர் ஆயினீர்: நும்அடி தொழுதேன். (மணி–பாத்திரம் பெற்ற காதை – 137)

    என்று மணிமேகலை கூறுகின்ற கூற்றில் ”தாய்” என்னும் பொருளமைந்த “அவ்வை” என்ற சொல் இடம் பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.  இச்சொல் முடுகர் நாவில் ஒலிக்கப்படும்  பொழுது  சிற்சில சமயங்களில் “அப்ப” (abba) என்றும் மாறுகின்றது. இங்கு வகரம் ஒலிப்பு ஒலியாகிய பகரமாக (ba) மாறியொலிக்கின்றது. உச்சரிப்பு எளிமை கருதி இத்தகைய மாற்றத்தினைப் பெறுகின்றது. கீழிதழையும் மேற்பல்லையும் பொருத்தி உச்சரிப்பதைவிட இரு இதழ்களையும்  பொருத்தி உச்சரிக்கும் செயல்  எளிமையாக அமைந்து விடுகின்றது. எனவே பல வகரச் சொற்களும் இம்மொழியில் இத்தகைய மாற்றத்தினை அடைவது இயல்பாகி விடுகின்றது.

     முடுகர் இன மக்கள் தந்தையை விளிக்கும் போது ”அம்ம” என்கின்றனர். ஆனால் பிறரிடம் தந்தையைப் பற்றிப் பேசும் போது “என்னு தந்தெ” என்று கூறுவதுண்டு. இச்சொல் வழக்காறும்  சங்ககாலத்திற்குரியதே.

    “குறுக வாரல் தந்தை” (அகநா – 195) என்ற அகநானூற்று  அடியினில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    பறவைகளின்  குஞ்சுகளை தொல்காப்பியம்  “பிள்ளை” என்று குறிப்பதுண்டு.

    “அவற்றுள் பார்ப்பும் பிள்ளையும்  பறப்பவற் றிளமை”(தொல் 1503)

    என்பது நூற்பா. ஆனால் முடுகர் மொழியில் அச்சொல் உயர்திணையில் குழந்தையினைச் சுட்ட வரும்  சொல்லாக அமைகின்றது. குழந்தையை அம்மக்கள் “பிள்ளெ” என்பார்கள். மட்டுமின்றி பன்மை நிலையில் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது “மக்கள்”, “மக்களு”  என்ற சொல் முடுகரிடையே புழக்கத்திலுள்ளது.

       ”…………..வடமொழிப் பெயர் பெற்ற
        முகத்தவன் மக்களுள்  முதியவன் புணர்ப்பினால்” (கலித் – 25 – 2)

    என்னும் கலித்தொடரில்  பன்மையில் குழந்தைகளைச் சுட்டுவதற்கு  ”மக்கள்” என்ற சொல் இடம்பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம்.

    முடுகர்கள் கணவனை “ஆளெ(ன்) என்றும் மனைவியை “பெண்டு” என்றும் கூறுவர். இச்சொற்கள்  சங்க இலக்கியங்களில்  காணப்படுவது கண்கூடு. திருமுருகாற்றுப் படையில்  முருகனைச் சிறப்பித்துப் பேசும் நக்கீரர்  “இசைபேர் ஆள”(திருமுரு – 270) என்று விளிப்பதுண்டு. இங்கு ”உரியவன்”, ”ஆள்பவன் ” என்ற பொருள்களில்  “ஆளன்” என்ற சொல் இடம்பெறுகின்றது. ஆகவே ‘இல்லத்தை ஆள்பவன்’, ’மனைவிக்கு உரியவன்’ என்ற பொருள்களில் முடுகர்கள் கணவனை  ‘ஆளெ(ன்)’ என்ற சொல்லால் புலப்படுத்துகின்றார்கள் என்று  கருதலாம்.  சங்கத் தமிழர் அரசனின் மனைவியைக் குறிப்பதற்கு “பெருங்கோப்பெண்டு” என்று மொழிந்திருக்கின்றார்கள் என்பதை நாம் அறிவோம். எனவே முடுகர்களும் மனைவியை ”பெண்டு”  என்ற சொல்லால்  வழங்குவது கவனிக்கத்தக்கது. .

    மான் என்னும் உயிரினம் சங்ககாலத்தில்  “மா” என்றழைக்கப் பட்டதுண்டு. முடுகர்கள்  இன்றளவும்  மானைச் சுட்டுவதற்கு “மா” என்பதனையே  வழக்கத்தில் வைத்திருக்கின்றார்கள். “மாப்பிணை” (புறநா – 2) என்றவாறு அமையும் புறநானூற்றுச் சொல் மான்பிணையைச் சுட்டுவதற்கு வந்ததாக அமைகின்றது. ”அணில்” என்னும் சிறுபிராணி முடுகர்களால் “அணாலு” என்று கூறப்படுகின்றது. மலையணிலைக் குறிக்கும்போது “பெளிலு” (beLilu) என்பர்.

    “அணிலாடு முன்றில்” (குறுந் – 41)

    ”கிளி விளி பயிற்றும் வெளில் ஆடு பெருஞ் சினை” (அகநா – 12)

    என்ற  பழந்தமிழிலக்கியத்  தொடர்களில்  அணில், வெளில் என்ற சொற்கள் இடம்பெறுவதைப் பார்க்கின்றோம். இச்சொற்கள்

    அணில் – அணிலு – அணலு –  அணாலு என்றும்

    வெளில் – வெளிலு – பெளிலு (beLilu) என்றும் மருவி முடுகர்களால் வழங்கப்படுகின்றன. இங்கு  முயற்சி எளிமை கருதி பல்லிதழ் ஒலியாகிய வகரத்தை ஒலிப்பில் ஒலியாகிய பகரமாக(ba)  மாற்றிவிடுகின்றார்கள். இத்தகு நிலையினை மன்னான், இரவாளர், இருளர் போன்ற இதர பழங்குடியினரின்  மொழிகளிலும் காணலாம்.

    “கறையான்” எனும் சிறு உயிரினத்தை முடுகர் இன மக்கள் “சிதாலு” என்பர். இச்சொல் வழக்காற்றினை  “முது  சுவர்க் கணச்சிதல் அரித்த” (சிறுபாண் – 133) என்றவாறு சிறுபாணாற்றுப் படையில் காண்கின்றோம். இங்கு  சிதல் – சிதலு – சிதாலு என்று முயற்சி எளிமையின் பொருட்டு மொழியிடை அகரம் ஆகாரமாக நீண்டொலிக்கின்றது. ”முயல்” என்ற பெயர்ச் சொல்லும் இத்தகு மாற்றத்திற்கு உள்ளாவது உண்டு.    “முயல் சுட்ட வாயினும் தருகுவோம்” (புறநா – 319) என்னும் தொடரில் இடம்பெறும் ”முயல்”  என்ற சொல் முடுகா மொழியில் “முசாலு” என்று மாற்றமடைகின்றது. தமிழைப் பொறுத்த வரையில் பேச்சு வழக்கில் மொழியிடை யகரம் சகரமாக மாற்றம் பெறுதலுண்டு. பங்கயம் – பங்கசம் என்று ஒலிக்கப் பெறுதலைக் காணலாம். அவ்வாறே இங்கு   முயல் – முசல் – முசால் – முசாலு என்று மாற்றமடைவதைப் பார்க்கின்றோம். முடுகர்கள் வீட்டினை “கூரெ” என்று சுட்டுவர். இச்சொல் பழந்தமிழிலக்கியங்களில் இடம் பெறுவதுண்டு. ”குறுங் கூரைக் குடிநாப்பண்” (பட்டினப் – 81)  என்பார் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்.  மலையினை சங்ககால மக்கள் “வரை” என்றும் வழங்குவர்.  “பனிபடு நெடு வரை” (புறநா – 6) என்னும் தொடரே அதற்குச் சான்று. அச்சொல்லினை முடுகர் இன மக்கள் “வரெ” என்று கூறுவர்.

    காற்றினைக் “காத்து”, “காலு” என்ற இருநிலைகளில் கூறுவது முடுகர் இன மக்களின் வழக்கமாகும். அவ்வாறெ “மேகம்” என்பதனை “மஞ்சு” என்ற  சொல்லால் அம்மக்கள் கூறியமைவதுண்டு. “குகை” என்பதோ “அளெ” என்ற சொல்லால்  குறிக்கப்படும்.

            “காற்று என்னக் கடிது” (மதுரைக் 52)

    “கால் உணவாக” (புறநா – 43)

    “அகல் இரு வானம் அம் மஞ்சு ஈன” (அகநா – 71)

    “அளைச் செறி உழுவை” (புறநா – 78)

    போன்ற சங்கத் தொடர்களில் காற்று, கால், மஞ்சு, அளை முதலான சொற்கள் இடம் பெறுகின்றன. அச்சொற்களே சிறு அளவிலான மாற்றங்களுடன் முடுகா மொழியில்  வழங்கப்படுகின்றன. அங்ஙனமே

              “உரற்கால் யானை” (குறுந் – 232)

    “பாசவல் இடித்த கருங்காழ் உலக்கை” (குறுந் – 238)

    என்ற சங்கத் தொடர்களில் காணலாகும்  “உரல்”, ”உலக்கை”  என்பன முறையே “உராலு”, ”உலாக்கெ” என்ற நிலையில் முடுகர் மொழியில்  சற்று நீண்டு ஒலிக்கப் படும் சொற்களாக மாற்றமடைகின்றன.

    குறுந்தொகைத் தலைவி மலைத் தேனைப் பற்றிக் கூறும்போது “பெருந்தேன்” என்று சிறப்பித்துக் கூறுவாள்.  “பெருந்தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே” (குறுந் – 3) என்பது  குறுந்தொகைத் தலைவியின் கூற்று. முடுகர் மொழியிலும் மலைத்தேனைக் குறிப்பதற்கு ”பெருந்தேனு” என்ற சொல்லே  பயன்பாட்டில் உள்ளது.

    “நகம்” என்னும் சொல் முடுகர் மொழியில் “ஒயிரு” , நகா” என்ற சொற்களால் வழங்கப்படுகின்றது.  ”உகிர்” என்ற சங்ககாலச்சொல் உகிர் – ஒகிர் – ஒகிரு – ஒயிரு என்று முடுகர் மொழியில் மருவியிருக்க வேண்டும். ”வள் உகிர்க் குறைத்த” (சிறுபாண் – 136) என்ற பத்துப்பாட்டுத் தொடரில்  ”உகிர்”  என்ற சொல்  நகத்தைக்  குறிப்பதாக  அமைகின்றது. அவ்வாறே “கீரை”  என்ற சொல்லின் வேறு வடிவமான “அடகு” என்னும் சங்கச் சொல் முடுகர் மொழியில் “அடா”  என்ற நிலையில் காணப்படுகின்றது.  இங்கு ஈறு மறைந்து  ஈற்றயல்  நீண்டு அமைந்த சொல்லாக மாறி விடுவதை உணரலாம். ”படப்பை கொய்த அடகு” (புறநா – 140)  என்று புறநானூற்றில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதுண்டு.

    ”சோறு” என்ற சொல் சங்க காலத்தில் உணவைக் குறித்த சொல்லாக  வழங்கப்பட்டது. முடுகர்களும்  உணவினைக் குறிப்பதற்கு  “சோறு” என்ற வழக்காற்றினையே பயன்படுத்துகின்றனர். ”சோறு வாக்கிய கொழுங்கஞ்சி” (பட்டினப் – 44) என்பது பட்டினப்பாலைத் தொடராகும்.

    ”வானம்” என்பது சங்ககாலத்தில்  “வான்” என்றும் குறிக்கப்பட்டது.  “வான் கடற் பரப்பில் தூவற்கு எதிரிய” (அகநா – 10) என்னும் அகநானூற்றுத் தொடரில் அச்சொல் இடம்பெறுதல் உண்டு. அச்சொல் முடுகர்களால் “வானு” என்றவாறு  ஈற்று மெய்யின் மீது உகரம் ஏறிய நிலையில்  வழங்கப்படுகின்றது.  “உனக்கு” என்னும் தற்காலத் தமிழ் வடிவம் முடுகர் மொழியில் “நினக்கு” என்று சுட்டப்படுகின்றது. இச்சொல் வழக்காறு சங்ககாலத்திற்குரியதாகும்.

    “நினக்கே அன்றுஅஃது  எமக்குமார் இனிதே” (ஐங்குறு – 46)

    என்னும் சங்க இலக்கியத் தொடரில்  அச்சொல் இடம்பெறுவதைக் காணலாம். ”கிழங்கு” என்னும் தமிழ்ச்சொல் முடுகா மொழியில் “கிகாங்கு” என்று சற்று மருவிய நிலையில் காணப்படுகின்றது.  உச்சரிப்பு எளிமை காரணமாக ழகரத்தைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு இவ்வாறு மருவியிருக்கின்றது என்பது புலனாகின்றது. இம்மொழியில்  ழகர ஒலி வழக்கிலில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    “கொழுங் கிழங்கு மிளிரக் கிண்டி” (புறநா – 168) என்னும் தொடரில் ”கிழங்கு” என்னும் சொல் இடம்பெறுவதைக் காணலாம்.

    மேற்கண்ட சான்றுகளால் முடுகாமொழியின் பெயர்ச்சொற்கள் பழந்தமிழின் பெயர்ச் சொற்களோடு நெருங்கிய உறவு கொண்ட சொற்களாக உள்ளன  என்று உறுதியாக மொழியலாம்.  முடுகா மொழியின் வினைச்சொற்களும் இத்தகைய நிலையினவே என்பது இதனால் பெறப்படும். அதனால் பழந்தமிழின் வட்டார வழக்கு  மொழிகள்  இன்னும் மறைந்து விடவில்லை என்பது தெளிவாகின்றது. எனவே இத்தகு பழங்குடியினர் மொழிகளை ஆய்ந்துணர்ந்து பழந்தமிழின் இயல்பினை உணர்ந்தறிவது மொழியறிஞர்களின் கடமையாகின்றது.

    *****

    துணை நின்ற நூல்கள்:

    1. அகத்தியலிங்கம். ச , திராவிட மொழிகள் , மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை, சென்னை -08.
    2. கருணாகரன். கி , சமுதாய மொழியியல், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், புதுத்தெரு, சிதம்பரம் – 1.
    3. சண்முகம் பிள்ளை.மு. (ப. ஆ), தொல்காப்பியம் –பொருள்- இளம்பூரணம், முல்லை நிலையம், மண்ணடி, சென்னை – 1.

    4..தண்டபாணி. துரை (உ.ஆ).  2010. மணிமேகலை  உமா பதிப்பகம்                                                                            மண்ணடி, சென்னை-1.

    1. பாலசுப்பிரமணியன்.கு(த.ப.ஆ), எட்டுத்தொகை& பத்துப்பாட்டு நூல்கள் நியு செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட், சென்னை, 2004.

    *****

    கட்டுரையாளர் பணியாற்றுவது –  தமிழ்த்துறை மற்றும் ஆய்வு மையம்,
    அரசுக்கல்லூரி சித்தூர், பாலக்காடு, 678104.                                         அலைபேசி: 9846741558

     

     

    Share

  • நலம் .. நலமறிய ஆவல் – 134

    நிர்மலா ராகவன்

     

    எப்படியெல்லாம் கையாளுகிறார்கள்!

    `பெண் என்றால் ஆணுக்கு அடங்கி இருக்கவேண்டும்!’

    பெண்கள் கல்வியறிவு பெறுவதே தகாத காரியம் என்றிருந்த காலத்தில் எவரெவரோ எழுதி வைத்துவிட்டுப்போனது. ஆணாதிக்கத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் தற்காலத்திலும் நம்புவது – தமக்குச் சாதகமாக இருப்பதால்.

    இன்று பெண்களும் கல்வியில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். உத்தியோகம் வகித்து, சொந்தக்காலில் நிற்கவும் முடிகிறது. அவர்களை இப்போது நேரிடையாக எதிர்த்தால், ஆத்திரம்கொண்டு எதிர்ப்பார்களே! அதனால், அவர்களே உணராதபடி கையாள்வது வழக்கமாக ஆகிவிட்டது.

    பிறரைக் கையாள்வதற்கு எத்தனை எத்தனையோ வழிமுறைகள்!

    1   போலியான புகழ்ச்சிமூலம்.

    எந்தப் பெண்ணும், `நீ எவ்வளவு அழகு!’ `உன்னைமாதிரி வெகுளித்தனமாக சிரிப்பவர்களை இப்போது எங்கே பார்க்க முடிகிறது!’ என்றெல்லாம் பலவாறாகப் பாராட்டினால், உடனே மயங்கிவிடுவாள்.

    2   வேறு எந்த கவனமும் இல்லாததுபோல் அவளையே கூர்ந்து கவனிப்பது. (பல நாட்டுப் பெண்களும் இதற்குத்தான் மயங்குவதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்).

    3   போலியான கரிசனத்தால்.

    `இந்த இளம் வயதில் உனக்கு இவ்வளவு பொறுப்புகளா!’

    `நீ வயதுக்குமீறிய  புத்திசாலி. அதனாலேயே உன்னை ஒருவருமே புரிந்துகொள்வது கிடையாது, இல்லையா?’

    4   இனிமையான பேச்சு.

    ஒரு பெண்ணுக்கு எந்த விஷயத்தில் ஆர்வம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அதைப்பற்றியே பேசி, அவள் நம்பிக்கையையும், நட்பையும் பெறுவதற்கு ஒரு நல்ல வழி இது.

    5   ஒருவரது மனதைப் புண்படுத்திவிட்டு, அளவுக்கு மீறி, திரும்பத் திரும்ப மன்னிப்பு கோருவது.

    6   ஒரு பெண் வேடிக்கை என்றெண்ணி எதையாவது ரசித்துக் கூறுகையில், பெரிதாகச் சிரிப்பது.

    7   பரிசுகள் வழங்குவது.

    (இவற்றில் சில வழிகளைப் பெண்களும் கையாளக்கூடும்).

    `நான் சொன்னதைக் கேட்க யார் இருக்கிறார்கள்!’ என்று கழிவிரக்கத்துடன் பேசி, பச்சாதாபத்தை உண்டுபண்ணுவது.

    8   கத்துவது. இம்முறை பலிக்காதுபோனால், அழுவது. (சிறு குழந்தைகளுக்கு இத்தன்மை இயற்கையாகவே அமைந்திருக்கிறது).

    வாழ்க்கைத்துணையோ, நண்பர்களோ, ஒருவரின் நம்பிக்கையைப் பெற்றபின், தமக்குச் சாதகமானதை சூழ்ச்சி செய்தாவது படியவைக்கிறார்கள் பலரும். இலக்கானவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகச் செயல் புரிய வைக்கிறார்கள்.

    கதை

    சிவானி பள்ளிப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, உயர்கல்வி படித்தபோது காதலனாக அமைந்தவன் ராஜா. காதல் மயக்கத்தில், அவனுக்குப் போதைப்பழக்கம் இருந்தது அப்போது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

    சில மாதங்கள் உல்லாசமாகக் கழிந்தன.

    `உனக்கு உண்மையில் என்மேல் காதல் இருந்தால், நான் சொன்னதைக் கேட்பாய்,’ என்று ராஜா வற்புறுத்த ஆரம்பித்தான். முதலில் மறுத்த சிவானி, அவன் பேச்சில் மயங்கி, ஓரிரு முறை அவனுடன் சேர்ந்து போதை மருந்தை உடலில் செலுத்திக்கொண்டாள். விரைவிலேயே அப்பழக்கத்திலிருந்து விடுபட முடியாது போயிற்று.

    பணத்திற்கு என்ன செய்வது?

    அதற்கும் ஒரு வழி காட்டினான் காதலன்.

    போதை மருந்தை விற்பனை செய்ததற்காகக் கைது செய்யப்பட்டு, சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டாள் சிவானி.

    `புத்தி கெட்டுப்போய் அவனோட சேர்ந்து, என் வாழ்க்கையையே பாழடிச்சுக்கிட்டேன்!’ என்று கதறினாள் சிவானி. (மலேசிய தொலைகாட்சியில் பார்த்தது).

    பிறரைத் தம் வசப்படுத்த விரும்புகிறவர்கள்  தாமே சிறந்தோங்க வேண்டும் என்ற நோக்கம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். அதனால் பிறரை ஏளனம் செய்தும், அச்சமுறுத்தியும் அவர்களுக்குத் தம்மேலேயே சந்தேகம் எழச் செய்துவிடுவார்கள்.

    `எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. உனக்கு யாரோ காதலன் இருந்திருக்கிறான்!’ என்று மிரட்டி மனைவியின் பணிவைப் பெற முயற்சிப்பார்கள் சிலர். பழி உண்மையாக இல்லாவிட்டாலும், பெண்ணுக்கு அச்சமும் துக்கமும் எழும்.

    பொறுக்க முடியாது அவள் எதிர்த்தால், சாமான்களைத் தூக்கிப்போட்டு உடைத்தல். `விவாகரத்துதான் ஒரே வழி!’ என்று மிரட்டுவான்.

    குடும்ப அமைதி கெடுமே, குழந்தைகள் அஞ்சுவார்களே என்று பணிந்துவிடுகிறாள் பெண்.

    `நீங்கள் ஓயாமல் என்னைக் கட்டுப்படுத்துகிறீர்கள்!’ என்ற எதிர்ப்பு எழுந்தால், அந்தக் குற்றச்சாட்டை மறுப்பதும் ஒரு கலைதான்

    லாவகமாக பேச்சை மாற்றக்கூடும்.

    `நான் சிறு வயதில், உன்னைப்போல் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவில்லை!’ (அந்தஸ்து வித்தியாசத்தில் மணம் புரிந்துகொள்பவர்கள் கையாளும் முறை).

    வலிய வரவழைத்துக்கொண்ட அலுப்பு: `உனக்கு என்னை ஏதாவது சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்!’

    கதை

    “உனக்குக் கடையில் இருப்பதை எல்லாம் வாங்கிவிட வேண்டும்!”

    பாஸ்கரன் கத்தியது எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி அமைந்தது. அவன் தன் மனைவியைத்தான் வார்த்தைகளால் தாக்கினான் என்பதில் யாருக்கும் சந்தேகம் இருக்கவில்லை.

    “எனக்கென்று வாய்த்தாயே! அடிமுட்டாள்!” என்ற சீறல் வேறு!

    முகம் சிறுக்க, தாரா சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். அனைவரும் எதுவும் காதில் விழாததுபோல் தத்தம் காரியத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள் அந்தப் பேரங்காடியில்.

    வீட்டுக்கு வந்ததும், அழுகையுடன், ஒரு பொது இடத்தில் கணவன் தன்னை அவமானகரமாக நடத்தியதை பதின்ம வயது மகளிடம் முறையிட்டாள் தாரா.

    “ஒன்றைப் பத்தாக்குவதே இவள் வேலை! சும்மா சொல்கிறாள்,” என்று சமாளித்தான் பாஸ்கரன்.

    மனைவியிடம், “நீயே ஏதேதோ கற்பனை செய்துகொள்கிறாய்! நான் எங்கே அப்படிச் சொன்னேன்!” என்று அப்பாவித்தனமாகக் கூற, அவளுக்குக் குழப்பம் உண்டாகியது.

    பல முறை அப்படியே நடக்க, தாராவின் பொறுமை மீறியது. “இன்னொரு முறை நீங்கள் அப்படி நடந்தால், நானும் அங்கேயே பதிலுக்குக் கத்துவேன்!” என்று மிரட்டினாள்.

    அடுத்த முறை, அவள் ஒவ்வொரு சாமானைக் கையில் எடுக்கும்போதும், `இது எதற்கு? அநாவசியம்!’ என்று பாஸ்கரன் ஆட்சேபிக்க, அவள் வாங்கவில்லை. (அவர்களுக்குப் பணப்பிரச்னை கிடையாது. அதிகாரம் செய்பவன்தான் ஆண் என்ற மனப்பான்மை கொண்ட மனிதர்களுள் ஒருவன் பாஸ்கரன்).

    “சாப்பிட நொறுக்குத்தீனி ஒன்றுமே இல்லையே1” என்று குறைப்பட்டபோது, “எதுவுமே வாங்காதே என்று நீங்கள்தானே சொன்னீர்கள்? எப்படிப் பண்ணுவது?” என்று தாக்கினாள் மனைவி.

    பயம், மரியாதை, கலாசாரம் என்று ஒரேயடியாக விட்டுக்கொடுத்துவிட்டால், நம்மையே நம்மால் மதிக்க முடியாது போகலாம். அல்லது, நம் அதிர்ஷ்டத்தைக் குறை கூறிக்கொண்டே இருப்போம்.

    முடிவெடுப்பது உன் கையில்தான்!

    சில சமயம், நண்பர்களோ, உறவினர்களோ, `நீ இதுதான் செய்யவேண்டும், இப்படித்தான் செய்யவேண்டும்!’ என்று வற்புறுத்துவார்கள். சாப்பாட்டு சமாசாரமோ, உடை வாங்குவதோ எல்லாவற்றிலும் அவர்களின் குறுக்கீடு இருக்கும்.

    நம் உணர்வுகளைவிட அவர்களது உணர்வுக்கு எதற்காக அதிக மதிப்புக் கொடுத்து நடக்கவேண்டும்?

    (விருந்தோம்பல் என்ற பெயரில் நம்மை அளவுக்குமீறி சாப்பிட வைத்து, மறுநாள் வயிற்றுக்கோளாறால் அவதிப்பட வைப்பவர்கள் சிந்திப்பார்களா?!)

    Share

  • வாழ்ந்து பார்க்கலாமே 43

    க. பாலசுப்பிரமணியன்

     

    மன அழுத்தங்களும் தோல்விகளும்

    வாழ்க்கையிலே பல பேர்கள் நல்ல அறிஞர்களாக இருந்தாலும், நன்கு படித்தவர்களாக இருந்தாலும், நல்ல திறனுடையவர்களாக இருந்தாலும் அடிக்கடி தோல்வியைத் தழுவிக்கொள்கின்றனர். “இவ்வளவு இருந்தும் நாம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற முடியவில்லையே” என்ற ஆதங்கத்தில் தங்களைத் தாங்களே வருத்திக்கொள்கின்றனர். இதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் – அவர்களில் பலர் மன அழுத்தங்களுக்கு இரையாகித் தங்கள் வெற்றிப்பாதைகளுக்குத் தேவையான சக்தியையும் முழுக்கவனத்தையும் இழந்து தடுமாறுவதால் மட்டுமே.

     தற்கால சமுதாயத்தின் வாழ்க்கை மேடையில் பலரும் இந்த மன அழுத்தத்திற்கு இரையாகி நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் இழந்து நிற்கின்றனர். தேவைகளை அதிகரித்துக்கொண்டு அவைகளை அடைய முடியாததால் ஒரு பொய்யான சமாளிக்க முடியாத வழிமுறைகளை மேற்கொண்டு சிறிது காலத்திலேயே மன அழுத்தங்களுக்கு இரையாகி வாழ்க்கையிலே தோல்வியடைந்துவிட்டோம் என்ற தவறான கருத்தை மனதில் நிறுத்தி வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வதற்குத் தயாராகி விடுகின்றனர்.

    இந்த மாதிரியான மன அழுத்தங்களுக்குப் பல காரணங்கள் உண்டு.

    1. நாம் செய்கின்ற எல்லா வேலைகளையும் நூறு விழுக்காடு சரியாகச் செய்யவேண்டும் (urge for perfection) என்ற ஒரு ஆதங்கம். இது ஒரு உன்னதமான எண்ணம்தான். இது ஒரு உயரிய நோக்கம்தான். ஆனால் இது அவ்வளவு எளிதில் எல்லோருக்கும் எல்லா நேரங்களிலும் எல்லாச் சூழ்நிலைகளும் நடக்கக்கூடியது அல்ல. ஆனால் அதற்கான முயற்சிகளை நாம் நிச்சயமாகக் கைவிடக் கூடாது. எந்தச் செயலிலும் குறைகள் இருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு. அவைகளை அறிந்து அந்தக் குறைகளைத் தொடர்ந்து களைந்து கொண்டு வருதலே வாழ்க்கையின் சிறப்பு. இதுவன்றி குறைகளுக்காகவும் இயலாமைகளுக்காகவும் மனதில் வீணான பயம் மற்றும் தாழ்வு மனப்பான்மைகளை வளர்த்துக்கொள்ளுதல் தோல்விக்குத் தேவையான அடித்தளத்தை அமைந்துவிடும்.
    2. “தங்கள் வாழ்க்கையில் தாங்களே புயலை ஏற்படுத்திக்கொள்பவர்கள் சிலர் உண்டு.” என்பது ஒரு மனோதத்துவக் கணிப்பில் காணப்பட்ட உண்மை. தங்களுடைய அறியாமையினாலேயோ, அரைகுறை அறிவினாலேயோ அல்லது தங்களிடம் இல்லாத ஒரு திறனை இருப்பதாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டத்துடிக்கின்ற பொய்யான பக்குவமின்மை காரணமாகவோ ஒரு செயலில் இறங்கி திக்கு முக்காடுபவர்கள் பலருண்டு. பல நேரங்களில் தங்களுக்குத் தெரியாத வியாபாரங்களைத் தொடங்கி அதன் நுணுக்கங்களை அறியாமல் பண இழப்புகளுக்கு ஆளாகி மன அழுத்தத்தில் முன்னேறமுடியாமல் தவித்து தோல்வியைத் தழுவிக்கொண்டவர்கள் பல பேர். ஒரு அலுவலகத்தில் மிகச் சிறப்பாகப் பணிசெய்துக்கொண்டிருந்த ஒருவருக்குப் பாராட்டுகள் குவிந்தவண்ணம் இருந்தன. அதனால் ஏற்பட்ட தன்னுடைய தகுதியைப் பற்றிய ஒரு மாயை அவரைத் தான் அது போன்ற நிறுவனத்திற்குத் தலைவராகவே ஆகிவிட வேண்டும் என்ற ஒரு வெறியை உண்டாக்கி தற்போது இருக்கும் வேலையைத் தூக்கி எறியத் தூண்டியது. அதன்பின் ஓராண்டிற்கும் மேலாக இன்னொரு வேலை கிடைக்காமல் வேறு தொழிலும் தொடங்க முடியாமல் மன அழுத்தங்களுக்கு ஆளாகி மனநல நிபுணர்களைச் சந்திக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. ஒரு சுவரில் தலையை நாமே முட்டிக்கொண்டு வலிக்கின்றதே என்று சொன்னால் அது முட்டாள்தனமான செயலன்றோ? அதைப்போலத்தான் பல நேரங்களில் சிலர் தனக்குத் தானே வேதனைகளையும் துன்பங்களையும் ஏற்படுத்திக்கொள்கின்றனர் ஆகவே தோல்விகளை நாமே ஏற்படுத்திக் கொள்வதைத் தவிர்த்தல் மிக அவசியம்.
    3. பதட்டம், அவசரம் காரணமாக மன அழுத்தங்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டு தவறுகளுக்கு இலக்காகி மேலும் மேலும் அதே தவறுகளை திரும்பத் திரும்பச் செய்து “உதவாக்கரை” என்று பலரால் அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டு தோல்வியைத் தழுவியவர்கள் சிலர். பதட்டங்கள் ஏற்படுவதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. மற்றவர்களைவிட தான் அதிகமாகச் சாதிக்க வேண்டும், மற்றவர்களைவிட தான் அதிகம் சேகரிக்க வேண்டும், காலங்கள் கனிவதற்கு முன்னேயே தான் சாதனைகளை நிகழ்த்த வேண்டும், தன்னுடைய சாதனைகளையும் சேகரிப்புகளையும் விட மற்றவர்கள் அதிகம் சேகரிக்காமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும் – என்ற சிந்தனைகள் மன அழுத்தத்தில் பதட்டங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. அது மட்டுமின்றி, நாம் ஒரு செயலைச் செய்யும் பொழுது மற்றவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றார்களா அவர்கள் நம்மை எவ்வாறு மதிப்பீடு செய்திருப்பார்கள் என்ற ஒரு சிந்தனை பதட்டங்களை ஏற்படுத்துகின்றது. உதாரணமாக தேர்வுகளுக்குச் செல்லும் மாணவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது ” நீ இதைப் படித்துவிட்டாயா?”  “இந்த கேள்விகளெல்லாம் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லையே” என்ற கேள்விகள் அவர்களுடைய பதட்டங்களுக்கும் மன அழுத்தங்களுக்கும் சில முன்னுதாரணங்கள். பல நேரங்களில் தேர்வுகளில் மாணவர்கள் இந்த பதட்ட நிலை காரணமாகவே தங்கள் முழுத் திறமையைக் காட்டாமல் தவறி விடுகின்றனர்.

    இதே போன்று மிகச் சிறப்பான தகுதி உடையவர்கள் கூட நேர்காணல்களில் பதட்டத்தினாலும் உடனே பதில் சொல்லவேண்டும் என்ற அவசர புத்தியினாலும் தவறுகள் இழைத்துத் தோல்வியை தழுவிக்கொள்கின்றனர்.

    மன அழுத்தங்களைத் தவிர்ப்பதற்கான வழிகள் என்ன?

    1. நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளுதல்
    2. நமது திறன்களையும் நமது சூழ்நிலைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
    3. நமது செயல்களுக்கான இலக்குகள், வழிமுறைகள், எண்ணப்போக்குகள், திறன்கள் ஆகியவற்றை அலசி ஆராய்ந்து செய்தல்

    4.நம்முடைய தனித்தன்மையை உணர்ந்து மற்றவர்களோடு போட்டிபோடாமல் இருத்தல்

    1. இன்ப-துன்பங்களைச் சமமாக நினைத்துச் செயல்படுதல்
    2. உடல்-மனம் இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்துக் கட்டுப்பாடாக வைத்தல்
    3. நிகழ்காலத்தில் வாழ்தல் (இறந்த மற்றும் வருங்காலச் சிந்தைங்களுக்கு இரையாகாமல் இருத்தல்)

    இது போன்ற பல கருத்துக்கள் நம்மை மன- அழுத்தம் இல்லாத வாழ்வு வாழ்வதற்கு உதவும்.  முயன்று பார்க்கலாமா ?

    வாழ்க்கை ஒரு போராட்டம்தான் -ஆனால் இனியது !! – வாழ்ந்து பார்க்கலாமா ?

    (தொடரும் )

    Share

  • பழந்தமிழரின் உலகளாவிய கடல் வணிகம்

    திரைகடலோடித் திரவியம் தேடிய தமிழ் வணிகரின் கடல்வழிப் பாதை தொடர்பான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள எண்ணிம வளங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

    கடல் வழியை அடிப்படையாகக் கொண்டால் உலகை வடக்கும் தெற்குமாகப் பிரிக்கும் இடம் பண்டைய எகிப்து எனக் கருதலாம். பழந்தமிழர்களுக்கு எகிப்துடன் நெடுங்கால வணிக உறவு இருந்ததை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் சுட்டும்.

    தரைவழிப் பாதையாக உலக வணிகர்கள் பயன்படுத்திய பாதைகள் சந்திக்கும் இடம் எகிப்து என்றாலும் வடக்கையும் தெற்கையும் பிரிக்கும் எகிப்தின் சிறிய நிலப்பரப்பைத் தாண்டி செங்கடல் வழியாகத் தெற்கில் வரும் சூக்குமம் தமிழர்கள் நன்கறிந்து காற்றின் போக்கில் கடல் வழியாகச் செங்கடலை அடைந்து அலெக்ஸ்சான்ட்ரியா வழியாக கிரேக்க உரோமாபுரி வணிகத்தை மேற்கொண்டனர்.

    மேலும் தமிழ் வணிகர்கள் இந்துமாக்கடல் பசிபிக் கடல் மேலாண்மையில் சிறந்து சிறு தீவுகளை இணைத்து கடல்வழியை உருவாக்கினர். அங்கே தொன்மை வாய்ந்த நினைவுச் சின்னங்களையும் தோற்றுவித்தனர்.

    தமிழகத்தின் தென்கோடியில் அமைந்திருந்த ஆய் நாடு உலக வணிகத்தைக் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் இணைக்கும் முக்கியப் புள்ளியாக அமைந்திருந்தது. தமிழர் வரலாற்றில் ஆய்நாடு தொடர்பான தகவல் கடலுக்கடியில் புதைந்துள்ளது.

    ஆய்நாடு அழிந்த நிலையில் ஆய்வேளிர் இடம்பெயர்ந்து கொங்கு நாட்டை உருவாக்கி கடல் வணிகத்தைத் தொடர்ந்தனர். மூவேந்தர் கீர்த்தியைப் பாடிய தமிழ் வரலாற்றாளர் கொங்கின் சிறப்பை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவில்லை.

    இளம் ஆய்வாளர்கள் இந்த ஆய்வில் முனைப்புடன் ஈடுபட வேண்டும்

    நாகராசன்

    Share

  • எண்ணிம தமிழர் வாழ்வியல் ஆய்வுப் புலம்

    பேரா. நாகராசன்

     

    கணினிப் புரட்சியும் இணைய வளர்ச்சியும் எண்ணற்ற கருத்து வளங்களை இணையத்தில் தொடர்ந்து உருவாக்கி வருகின்றது. தமிழின் இலக்கிய வளங்கள் இன்று இணையத்தில் அனைவரும் படிக்கும் வகையில் எண்ணிம நூலகங்களில் கிடைக்கின்றன. இணையத்தின் நுட்பம் அறிந்தவர்கள் வலைத்தளம் மூலமாகவும் மடலாடல் குழு மூலமாகவும் தமிழர் வாழ்வியல் தொடர்பான கருதுகோள்களைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டுவருகின்றனர்.

    சமூக ஊடகங்கள் தங்கள் பங்குக்கு தமிழர் வாழ்வியல் தொடர்பான எண்ணற்ற வளங்களை பல்லூடக வடிவில் வெளியிடுகின்றனர். தமிழ்ப் புலவர்களும் தமிழ் ஆய்வாளர்களும் தங்களின் கட்டுக்குள் வைத்திருந்த தமிழர் வாழ்வியல் இன்று இணையவெளியில் கட்டற்ற கருத்துகளாக வெளியாகின்றன.

    புதிய ஆய்வுப்புலமாக உருவாகியுள்ள எண்ணிமத் தமிழர் வாழ்வியல் ஆய்வு சமூகவியல், மானுடவியல் உளவியல், ஆய்வுத்தளங்களையும் இணையத் தொழில்நுட்பங்களையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு புதிய ஆய்வுப் புலத்தை உருவாக்கியுள்ளது.

    இந்தப் புதிய ஆய்வு முயற்சியைப்பற்றி இனிவரும் பகுதிகளில் விரிவாகக் காணலாம்.

    Share

  • இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல். . .(286)

    அன்பினியவர்களே!

    அன்பான வணக்கங்கள். இந்த இனிமையான தீபாவளித் திருநாளைக் கொண்ட இவ்வினிய வாரத்தில் உங்களிடையே இம்மடல் மூலம் உறவாட விழைவதில் மகிழ்கிறேன். எத்தனையோ எதிர்பார்ப்புகளில் தீபாவளியும் ஒரு மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்பே. வாழ்வின் அனைத்து இடர்களும் நீங்கி மகிழ்வான வாழ்வை நோக்கிப் போகப்போகிறோம் எனும் நம்பிக்கை இத்தகைய திருநாட்களில் மக்களுக்கு ஏற்படுவது சகஜம். புத்தாடைகள் வாங்கிப் பட்டாசுகள் வெடித்து ஆடம்பரமான கேளிக்கைகள் இடம்பெறும் அதேசமயத்தில் நாட்டில் நிலவும் சமகால நிகழ்வுகளையும் நாம் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டிய தேவையிருக்கிறது. விரும்பியோ, விரும்பாமலோ நாட்டில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகளுக்கு நாம் முகம்கொடுக்க வேண்டிய தேவையிருக்கிறது.

    இங்கிலாந்தில் இவ்வாரம் பல விடயங்கள் சமூக ஊடகங்களில் மிகவும் பரவலாக அலசப்பட்டு வருகிறது. இவற்றில் அதிமுக்கியமாக லண்டனில் கடந்தவாரம் நடைப்பெற்ற சுமார் நான்கு கொலைகள் அதிகமாகப் பேசப்பட்டு வருகிறது. பதின்ம வயதுகளின் முடிவில் இருக்கும் இளைஞர்கள் கத்திக்குத்து ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத அசம்பாவிதங்களில் உயிரிழந்திருப்பது பலருக்கும் மிகவும் விசனத்தை அளித்துள்ளது. இலண்டன் மாநகர போலிஸ் பந்தோபஸ்து தேவையான அளவு இல்லை எனும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது. இது சம்பந்தமாக ஊடகங்களுக்கு பேட்டியளித்த இலண்டன் நகர மேயரின் கருத்துக்கு ஆதரவாகவும், எதிராகவும் பல கருத்துக்கள் பேசப்பட்டு வருகின்றது. இத்தகைய கத்திக்குத்துக்கள் சம்பந்தமான வன்முறைகளை முற்றாகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்கு இன்னும் பத்து வருடங்கள் எடுக்கலாம் என்று அவர் கூறியதே சர்ச்சைக்குரிய கருத்தாகிறது.

    இன்றைய பிரதமராக இருக்கும் தெரேசா மே அவர்கள் முன்னர் உள்நாட்டு அமைச்சராக இருந்தார். இங்கிலாந்துப் போலிஸ்துறை உள்நாட்டு அமைச்சரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கிறது. அப்போது தெரேசா மே அவர்கள் நாட்டின் பொருளாதார நிலையைச் சீர்படுத்த முனைந்த நிதியமைச்சரின் திட்டப்படி போலிஸ்துறையின் செலவீனத்தை அதிக அளவில் குறைத்தார் அதன் விளைவாக போலீசாரின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட்டது. இத்தகைய அரசாங்கத்தின் நிதிக்கட்டுப்பாடே இன்றைய மேற்படி வன்முறைச் சம்பவங்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதவாறு இருப்பதன் காரணம் என்கிறார்கள் சில அரசியல் அவதானிகளும், பொருளாதார நிபுணர்களும். போலிசாரின் கவனத்தை இத்தகைய வன்முறைச் சம்பவங்களின் பால் திருப்பப் போதுமான எண்ணிக்கை இல்லை என்று பலரது கணிப்பு. இதற்காக அரசாங்கம் போதுமான அளவு நிதியைப் போலிஸ்துறைக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்பது ஒரு சாராரின் கோஷமாக இருக்கிறது. மேலும் சிலரோ இளம்பிராயத்திலேயே மாணவர்களுக்கு இத்தகைய வன்முறைகளின் விபரீதமான தாக்கங்களை விளக்கிக் கல்விமுறையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார்கள்.

    ப்ரெக்ஸிட் எனும் பூதம் மறுபடியும் தன் தலையை விரித்து ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆமாம் டீலா? அல்லது நோ டீலா? எனும் கேள்விக்கு இன்னும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கக்கூடிய வகையில் பதில் கிடைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு தரப்பினரும் தமது வாதத்தை நியாயப்படுத்தும் வகையில் கருத்துக்களை முன்வைக்கின்றனர். பிரதமரும், இந்த ப்ரெக்ஸிட்டுக்கான அமைச்சரும் விரைவில் தாம் இங்கிலாந்துக்கும், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துக்கும் நன்மை பயக்கக்கூடிய வகையில் ஒரு தீர்வை எட்டப்போவதாகக் கூறிவருகிறார்கள். அதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் இருப்பதாகவும் சில தகவல்கள் கசிகின்றன. இதற்கான காலக்கெடு மிக விரைவாக அண்மித்துக் கொண்டு வருகிறது. இதை எவ்வாறு தீர்க்கப் போகிறார்கள் என்பது இன்னமும் அனைவரின் மனதிலும் கேள்விக்குறியாகவே இருக்கிறது.

    அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற செனட் சபை, மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபை இவைகளுக்கான தேர்தலை அனைவரும் மிக ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் அவர்களின் எஞ்சிய இரண்டு வருட பதவிக்காலத்தில் அவர் நிறைவேற்ற எண்ணும் சட்டங்களுக்கு ஏதுவாக இவ்விரண்டு சபைகளிலும் அவருடைய கட்சி பெரும்பான்மை பெறுவது அவசியம். அதேசமயம் பல சர்ச்சைகளை உலகளாவிய அளவில் ட்ரம்ப் அவர்கள் ஏற்படுத்தி வருகையில் எதிர்க்கட்சியான டெமகிரட் கட்சி பெரும்பான்மை பெற்றால் திரு ட்ரம்ப் அவர்களின் மீதான மக்களின் அதிருப்தியை எடுத்துக்காட்டும் எனும் வாதத்தோடு எதிர்க்கட்சியும் தமது பெரும்பான்மைக்காகப் பாடுபட்டது. ஆனால் தேர்தல் முடிவுகள் வித்தியாசமாக அமைந்து விட்டது. செனட் சபையின் பெரும்பான்மையை ரிபப்ளிகன் கட்சியும், மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபையின் பெரும்பான்மையை டெமகிரட்ஸ் கட்சியும் பெற்றுக் கொண்டன. இது தமது கட்சிக்கு கிடைத்த பெரும் ஆதரவு என்று ட்ரம்ப் அவர்கள் மார்தட்டிக் கொண்டாலும். இனி அவரது கொள்கைகளைச் சட்டமாக்குவதில் சிறிது சிரமத்தை எதிர்கொள்வார் என்பதே அரசியல் அவதானிகளினது அனுமானம்.

    கடைசியாக இன்று 14.11.2018 கிடைக்கும் செய்திகளின் படி இங்கிலாந்து அரசும், ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் இங்கிலாந்து வெளியேறுவதற்கான உடன்படிக்கையை எட்டிவிட்டன. நேற்று மாலையிலிருந்து இங்கிலாந்துப் பிரதமர் தமது அமைச்சர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியே சந்தித்து வருகிறார். இன்று மதியம் 2 மணிக்கு அவரது அமைச்சரவைக் கூட்டம் நடைபெறும். இக்கூட்டத்தில் இவ்வுடன்படிக்கை அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால் அதைத்தொடர்ந்து இவ்வுடன்படிக்கை பாராளுமன்றத்தில் வாக்கெடுப்பிற்காக விடப்படும். பாராளுமன்றத்தில் பிரதமரின் இவ்வுடன்படிக்கை வெற்றியடைவது மிகவும் கடினம் என்பதே அவதானிகள் கருத்து. தோல்வியுற்றால் அடுத்தது என்ன? பாராளுமன்றம் கலைக்கப்படுமா? இல்லை உடன்படிக்கை எதுவும் எட்டாமல் இங்கிலாந்து வெளியேறுமா? விடையில்லாத பல கேள்விகள் அனைவரின் மனங்களிலும் தொங்குகிறது. இவற்றிற்கு வரும் நாட்கள் பதிலிறுக்குமா?

    மீண்டும் அடுத்த மடலில்…

    அன்புடன்
    சக்தி சக்திதாசன்

     

    Share

  • கம்பனின் படைப்பில் கைகேயியின் மனம்

    -முனைவர் த. மகாலெட்சுமி

    கம்பராமாயணத்தில் தசரதன் என்ற அரசன் அயோத்தியை ஆண்டு வந்தான். அவனுக்கு கோசலை, கைகேயி, சுமத்திரை என்ற மூன்று மனைவியர்கள் இருந்தனர். எல்லா செல்வமும் இருந்தும் குழந்தைச் செல்வம் மட்டும் இல்லை. அதனால் தசரதன் பெரிதும் வருந்தினான். யாகங்கள் பல செய்தான். யாகங்களின்  பயனாக அவன் மனைவியர் மூவரும் கருவுற்றனர். தசரத‌னி‌ன் முதல் மனைவி கோசலைக்கு திருமால் இராமராகப் பிறந்தார். இரண்டாம் மனைவி கைகேயிக்கு பரதன் பிறந்தான். மூன்றாம் மனைவி சுமத்திரைக்கு இலக்குவன், சத்துருக்கன் என்ற இருவரும் பிறந்தனர். தசரதன் தம் மக்கள் நால்வரையும் குலகுருவாகிய வசிட்டரிடம் கல்வி கற்கச் செய்தான். அவர்கள் நால்வரும் கல்வி கேள்விகளிலும், போர்ப்பயிற்சிகளிலும் சிறந்து விளங்கினர். கைகேயி ஒருமுறை போரில் தசரத மன்னனின் உயிரைக் காப்பாற்றினாள். அதற்குப் பரிசாக தசரத மன்னர் கைகேயி விரும்பும் வரங்களை அளிப்பதாக வாக்களித்தார். இந்த வரங்களின் துணையோடு, இராமன் பட்டம் சூடும் வேளையில் கைகேயி, கூனியின் தூண்டுதலால் ஆட்சிப் பொறுப்பை தன் மகன் பரதனுக்கும், பதினான்கு ஆண்டு வனவாசத்தை இராமனுக்கும் பெற்றுத் தந்தாள். இத்தகைய பாத்திரமேற்றிருக்கும் கைகேயி பற்றிச் சுருக்கமாகக் காண்போம்.

    கைகேயியின் பிறப்பு

    கைகேயியைப் பற்றிப் பலரும் பல்வேறு விதமாகப் பேசுகின்றனர். இவளை ஏசுபவர்களும் உண்டு. உத்தமமான கைகேயியைப் பற்றிய உண்மையான தகவல் இதுதான்! துருபதன் மகள் திரௌபதி. சனகன் மகள் சானகி. பாஞ்சாலன் மகள் பாஞ்சாலி என்பதைப் போல, கேகய மன்னன் மகள் என்பதால் கைகேயி என்று பெயரே தவிர, கைகேயிக்குப் பெற்றோர் வைத்த பெயர் அதுவல்ல. கேகய தேசத்தின் மன்னர் அச்வபதி. தலைசிறந்த தர்மவான். எல்லாக் கலைகளிலும் மிகுந்த அனுபவசாலி. வைச்வானர என்பது வித்தைகளில் மிகவும் தேர்ந்த வித்தை. அதில் அவர் தேர்ச்சி பெற்றவர். அத்துடன் சரசுவதி தேவியை உபாசிக்கும் பக்தர். ஒரு நாள் பூஜையை முடித்து எழுந்தார் மன்னர் அச்வபதி. எதிர்பாராத விதமாகக் கையில் வீணையுடன் பால வடிவத்தில் சரசுவதிதேவி தரிசனம் தந்தாள். ஆனந்தத்தின் எல்லையை அடைந்த மன்னர், அம்பிகையை வலம் வந்து துதித்தார். தன் உள்ளத்தில் இருந்ததை வெளிப்படுத்தினார். அம்மா! உனக்குச் சமமான குழந்தையை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும். இதுவே நான் கேட்கும் வரம்! என வேண்டினார்.

    சரசுவதி சிரித்தவாறு, எனக்குச் சமமாகவா.. சரிதான்! நானேதான் உனக்குப் பெண்ணாக அவதரிக்க வேண்டும். நீ ஒன்று செய். ஐப்பசி மாதப் பவுர்ணமி அன்று சாரசுவத இஷ்டீ என்ற யாகம் செய். நான் அந்த யாகத் தீயில் தோன்றி, உனது வீட்டில் உன் குழந்தையாகவே வளர்வேன்! என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தாள் சரசுவதி. ஐப்பசி மாத பவுர்ணமியில் சரசுவதி சொன்ன சாரசுவத இஷ்டீ யாகத்தை முறைப்படி செய்தார் அச்வபதி. கௌதம முனிவர், முனிவர்களுக்குத் தலைவராக இருந்து யாகத்தை நடத்தினார். மாலை நேரம். யாக அக்னியில் இருந்து சரசுவதிதேவி வெளிப்பட்டாள். தங்க மயமான பாத்திரத்தில் நிறைந்திருந்த அவிர்பாகத்தை (யாகத்தீயில் தேவர்களுக்காகப் போடப்படும் சாதம்) சுட்டிக் காட்டியபடி, அச்வபதி மன்னா! உனது அபரிமிதமான அன்பின் காரணமாக இந்த அவிர்பாகம் மிகவும் இனிமையாக உள்ளது. இதை நான் மட்டும் ஏற்றால் சரியாகாது. இதோ, இங்குள்ள தேவர்கள் அனைவருக்கும் இந்த அவிர்பாகத்தைப் பங்கிட்டுக் கொடு! அப்போதுதான் எனக்கு திருப்தி உண்டாகும்! என்றாள். அவிர்பாகம் அங்கிருந்த தேவர்களுக்கெல்லாம் பங்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட்டது.

    தங்களுக்குக் கிடைத்த அவிர்பாகத்தை (சாதத்தை) சிவபெருமானுக்கு சமர்ப்பணம் செய்தார்கள் தேவர்கள். இது ஏன்? சிவபெருமானுக்கு அவிர்பாகம் தராமல் அவரை விலக்கிவிட்டு யாகம் செய்த தட்சனும், அதில் கலந்து கொண்ட தேவர்களும் அவமானப்பட்டு, சிவபெருமானிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்ட நேரம் அது. எனவே, தட்ச யாகத்தில் கலந்து கொண்ட பாவம் தீர்வதற்கு அச்வபதி மன்னர் தங்களுக்குத் தந்த அவிர்பாகத்தை சிவபெருமானுக்குச் சமர்ப்பித்தார்கள்.

    ஐப்பசி மாதத்தில் சிவ பெருமானுக்கு நாம் செய்யும் அன்னாபிசேகத்துக்கு இதுவே மூலாதாரமாக அமைந்துள்ளது. யாகத்தில் அச்வபதி மன்னருக்கு தரிசனம் தந்த தேவி, அவரது பிரார்த்தனைக்கு இணங்கி ஒரு மானிடப் பெண்ணாக, கேகய ராஜனான அச்வபதிக்கு மகளாக அவரிடம் வந்தாள். இவளே கைகேயி. இவளுக்குப் பெற்றோர் வைத்த பெயர் சரசுவதி. நாளடைவில், தன் தந்தை பார்த்து வந்த வேலையை தானே பார்க்க ஆரம்பித்தாள் சரசுவதி. அது என்ன வேலை? அச்வபதி மன்னர் வேதத்திலும் கலைகளிலும் மிகுந்த திறமைசாலி என்பதால், போன ஜென்மத்தின் பலாபலன்களைக் கண்டறியும் சக்தி அவருக்கு உண்டு. பிரச்சனை என்று தன்னை நாடி வருபவர்களுக்கு, அவரவர் பூர்வ ஜென்மத்தையும், அதனால் ஏற்படும் சுக துக்கங்களையும் உணர்ந்து இன்னது செய்யலாம், இன்னது செய்யக் கூடாது என்று சொல்லி நல்வழி காட்டுவார். இதுதான் வைச்வானர வித்தை. அதனால் அரசர்கள் பலர் வந்து தங்கள் அல்லல்களைத் தீர்த்துக் கொண்டு போவார்கள்.

    இத்தகைய வேலையைத்தான் சரசுவதியும் செய்ய ஆரம்பித்தாள். அடுத்தவர் குறை தீர்க்கும் பணியை சரசுவதி செய்யட்டும். அவளைத் தேடி அயோத்தி மன்னர் வரப் போகிறார். நாம் அவரிடம் போகலாம். அயோத்தி மன்னர் தசரதருக்குக் குழந்தை இல்லை, இதற்கு என்ன செய்யலாம்? சரி! நாமும் கேகய மன்னர் அச்வபதியிடம் போய் வழி கேட்க வேண்டியதுதான்! என்று தீர்மானித்த தசரதர், கேகய நாட்டுக்குக் கிளம்பினார். தசரதரை வரவேற்றாள் சரசுவதி. மன்னா! என்ன காரியமாக வந்தீர்கள்? என்றாள். பெண்ணே! மழலைச் செல்வம் இல்லாத மனக்குறைதான் எனக்கு. அதற்காக அச்வபதியைப் பார்க்க வந்தேன் என்றார் தசரதர்.

    சரசுவதி வழி சொன்னாள். அதில் தசரதரின் பூர்வ ஜென்ம வரலாறே இருந்தது. தசரதர் திகைத்தார். மன்னா! போன பிறவியில் நீங்கள், உலகுக்கே ஒளி கொடுக்கும் சூரிய பகவானாக இருந்தீர்கள். காயத்ரி, சாவித்ரி, சரசுவதி என மூன்று மனைவிகள் இருந்தார்கள். நீங்கள் இந்தப் பிறவியில் தசரதராகப் பிறந்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் மூன்று மனைவியரும் இந்தப் பிறவியிலும் உங்களை மணந்து கொள்வதற்காக அரசிகளாகப் பிறந்திருக்கிறார்கள். அதில் காயத்ரிதான் உங்கள் முதல் மனைவி கௌசல்யாதேவி. சாவித்ரி. சுமித்ராதேவி. நான் சரசுவதி. நீங்கள் என்னையும் மணம் செய்து கொண்டால், உங்கள் தோசங்கள் நீங்கும். மேலும், சாட்சாத் மகாவிஷ்ணுவே உங்கள் பரம்பரை பூசா விக்கிரமாக ஸ்ரீரங்கநாதர் என்ற பெயரில் விளங்கி வருகிறார். அவரை பூசை செய்யுங்கள். உங்கள் விருப்பம் நிறைவேறும். திருமணம் குறித்து  என் தந்தையிடம் பேசுங்கள்! என்றாள். மனக் கவலை தீர மருந்தைத் தெரிந்து கொண்ட தசரதர், அச்வபதி மன்னரைச் சந்தித்தார். நடந்ததை விவரித்தார். அச்வபதியும் ஒப்புக் கொண்டார். சரசுவதிக்கும் தசரதருக்கும் திருமணம் நடந்தது. இந்த சரசுவதி, கேகய இளவரசி என்பதால் கைகேயி என அழைக்கப்பட்டாள்.

    கைகேயிக்கும் இராமனுக்கும் உள்ள உறவு நிலை                                                     

    கைகேயியிக்கும் இராமனுக்கும் இடையே இருந்த உறவு மிகவும் ஆழமானது. அவன் தாயான கோசலையிடம் அவன் வளரவில்லை. அவன் கைகேயிடமே வளர்ந்தவன். இராமனுக்கு முடிசூட்ட தீர்மானம் ஆனவுடனேயே எல்லோரையும் விட அதிகமாய் மகிழ்ந்தவள் கைகேயி. இராமனைப் போன்ற மகன் இருக்கையில் எனக்கு என்ன குறை என்று பெருமிதப்பட்டு மகிழ்ந்தாள். முதலில் கூனி தன் சதிவலையைப் பின்ன ஆரம்பித்த போது அவளுக்கு உண்டான கோபம் சிறிதல்ல. கடுமையான வார்த்தைகளால்  அவளை ஏசுதலாய் பேசி விமர்சிக்கிறாள்.

    “எனக்கு நன்மை செய்பவளும் அல்ல நீ, என் மகன் பரதனுக்கு நன்மை செய்பவளும் அல்ல நீ. தர்மப்படி பார்த்தால் உனக்கே நீ நன்மை செய்பவள் அல்ல” (இராமனைப் போன்ற ஒரு உயரிய குணம் படைத்த ஒருவனுக்குக் கெடுதல் நினைப்பதால் நீ பெரிய பாவத்தை சம்பாதிப்பதால் உனக்கே நீ கெடுதல் செய்து கொள்கிறாய் என்று மறைமுகமாய் சொல்கிறாள்) என்றெல்லாம் கைகேயி கூனியை ஏசிப்பேசுகிறாள்.

    எனக்கு நல்லையும் அல்லை நீ! என் மகன் பரதன்
    தனக்கு நல்லையும் அல்லை நீ! தருமமே நோக்கின்
    உனக்கு நல்லையும் அல்லை! வந்(து) ஊழ்வினை தூண்ட
    மனக்கு நல்லன சொல்லினை; மதியிலா மனத்தோய்!     (கம்ப.1471)

    என்று சொல்லக் கேட்டதும், இராமனைப் பற்றி கெடுதலாகச் சொல்வது அவன் மீது அளவுகடந்த பாசம் வைத்திருக்கும் இவளிடம் எடுபடாது என்று அறிந்தாள் கூனி. ‘கோசலைக்கு அதிகாரம் கூடும், நீயும் உன் மகனும் ஓரம் கட்டப்படுவீர்கள்’ என்ற வாதத்தை திறம்பட கைகேயி முன் வைக்கிறாள். கடைசியில் கைகேயி மனம் மாறுகிறது.

    கைகேயியின் சூழ்வினை

    நல்லவளாக இருந்த கைகேயி, மந்தரையின் சூழ்ச்சியால் மனமாற்றம் ஏற்பட்டு இராமனைக் காடு புகப் பணித்தாள். ஆயினும் நல் அரசனாய் வருவதற்குத் தவம் மேற்கொண்டு, புண்ணியத் துறைகள் நீராடி 14 ஆண்டுகள் கழித்து வா என்றும். 14 ஆண்டுகள் என்பதை ஏழு-இரண்டு ஆண்டுகள் என்று சுருக்கிக் கூறியும், ‘வா’ என்றும் கூறினாள். மேலும் ‘இயம்பினன் அரசன்’ என்பதால் அரசு ஆணை இது மீறுதற்கு அரிது என்பதைச் சுட்டினாள். ‘பரதனே’ என்பதில் அவளின் புத்திர பாசம் மேலோங்கியது.

    ஆழி சூழ் உலகம் எல்லாம்
    பரதனே ஆள, நீ போய்த்
    தாழ் இரும் சடைகள் தாங்கித்,
    தாங்க அரும் தவம் மேற் கொண்டு,
    பூழி வெம் கானம் நண்ணிப்,
    புண்ணியத் துறைகள் ஆடி,
    ஏழ் இரண்டு ஆண்டின் வா ‘என்று
    இயம்பினன் அரசன்‘‘ என்றாள்.     (அயோத்தி – கைகேயி  சூழ்வினை.1601)

    தசரதனிடம் பரதன் நாடாள வேண்டும் என்றும், இராமன் 14 வருடங்கள் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும் வரம் கேட்கிறாள்.

    கைகேயி இராமனை 14 ஆண்டுகள் வனவாசம் அனுப்பக் காரணம்

    யுகங்கள் 4 வகைப்படும். அவை கிருத, திரேதா, துவாபர, கலி யுகங்கள். இந்த கலியுகத்தில் தந்தையும், மகனும் 12 ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்தால் (ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்காமல்) 12 ஆண்டுகள் கழிந்தபின்பு தந்தை, மகன் என்கிற உறவு முறிந்து விடும், என்கிறது இந்துமத சாத்திரம். இந்த கருத்து துவாபர யுகத்தில் 13 ஆண்டுகள், திரேதாயுகத்தில் 14 ஆண்டுகள், கிருத யுகத்தில் 15 ஆண்டுகள். இராமாயணம் நடந்த காலம் திரேதா யுகம். இதில் தசரதனும், இராமனும் 14 ஆண்டுகள் சந்திக்காமல் இருந்தால் தந்தை, மகன் உறவு இல்லாமல் போய்விடும். எனவே இராமன் 14 ஆண்டுகள் வனவாசம் கழித்து வந்தால் இராமனுக்கு பட்டம் கிடைக்காது, பரதனே அரசாள்வான் என்பது கைகேயியின் கணக்கீடாகும்.

    தசரதன் துக்கப் பெருங்கடலில் மூழ்குகிறான். முதலில் கைகேயிடம் புலம்புகிறான். பின், இராமனை காட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு அவனை நினைத்து புலம்புகிறான். இராமன்மேல் கொண்ட பாசம் ஒருபுறம், இராசநீதி தவறிவிடக் கூடாதே என்ற ஆதங்கம் மறுபுறம், கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்ற வேண்டுமே என்ற கவலை இன்னொரு புறம்… தசரதன் தவிக்கிறான்…. அந்தத் தவிப்பை கம்பன் இங்கே படம் பிடிக்கிறான்.

    “என் கண்களைக் கேள். என் உயிரைக் கேள், இந்த நாட்டையே எடுத்துக் கொள். உன் மகன் ஆளட்டும். இரண்டாவது வரத்தை மட்டும் திரும்ப வாங்கிக் கொள். இராமனை இங்கேயே இருக்க விடு” என்று கதறுகிறான்.

    கண்ணே வேண்டும் எனினும் ஈயக்கடவேன்; என்
    உள்நேர் ஆவி வேண்டினும் இன்றே உனதன்றோ?
    பெண்ணே! வண்மைக் கேகயன் மானே! பெறுவாயேல்
    மண்ணே கொள் நீ மற்றையது ஒன்றும் மற’ என்றான்  (கம்ப.1611)

    கைகேயி இரண்டு வரங்களை கேட்டுவிட்டாள். ஒன்று பரதன் நாடாளவும், மற்றது இராமன் காடாளவும். என் கண்ணை வேண்டுமானாலும் தருகிறேன், என் உயிரை வேண்டுமானாலும் தருகிறேன், முதல் வரத்தை பெற்றுக் கொள், இரண்டாவது வரத்தை மற என்று கெஞ்சுகிறான்.

    கண்ணே வேண்டும் என்னினும் ஈயக் கடவேன் = என் கண்கள் வேண்டும் என்றாலும் நான் தருகிறேன்.

    என் உள்நேர் ஆவி வேண்டினும் இன்றே உனதன்றோ? = என் உயிர் வேண்டுமா, அது உனது, எடுத்துக் கொள்.

    பெண்ணே! நீ பெண் அல்லவா (கொஞ்சம் பெண்மையின் இரக்கம் இருக்காதா என்று சொல்லிப் பார்க்கிறான்)

    வண்மைக் கைகேயன் மானே!  இப்படிச் சொல்லியும் அவள் அசைந்த பாடு இல்லை… கைகேயன் குலத்துப் பிறந்த மானே

    பெறுவாயேல் = வேண்டும் என்றால்

    நீ மற்றையது ஒன்றும் மற = அந்த இன்னொரு வரத்தை மறந்து விடு (கேட்காதே என்று சொல்லவில்லை, மற என்கிறான் )

    நின்மகன் ஆள்வான்; நீ இனிது ஆள்வாய்; நிலம் எல்லாம்
    உன் வயம் ஆமே! ஆளுதி தந்தேன்; உரை குன்றேன்;
    என் மகன், என் கண், என் உயிர் எல்லா உயிர்கட்கும்
    நன்மகன் இந்த நாடிறவாமை நய’ என்றான். (கம்ப.1526)

    கைகேயி மனம் இரங்கவில்லை. இராமனுக்கு சொல்லி அனுப்புகிறாள். இராமன் கைகேயி மாளிகையை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்த அயோத்தி மக்கள் சொல்வது கைகேயி-இராமன் நட்பை அழகாய் விளக்குகிறது. “இராமன் தாயிடம் வளர்ந்தவனல்ல. அவனை வளர்க்கும் பாக்கியத்தை தவமிருந்து கைகேயியே பெற்றிருக்கிறாள். அப்படிப்பட்டவளுக்கு அயோத்தி மன்னனாக இராமன் முடிசூடுவதில் இருக்கும் பேரானந்தத்தை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது” என்று மக்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

    தாய்கையில் வளர்ந்திலன்; வளர்த்தது தவத்தால்
    கேகயன் மடந்தை; கிளர்ஞாலம் இவன் ஆள
    ஈகையில் உவந்தவள், இயற்கை இதென்றால்
    தோகை அவள் பேருவகை சொல்லல் அரிது என்பார். (கம்ப.1591)

    இராமனைக் கண்டு அந்தக் கொடிய கட்டளையைச் சொல்ல தசரதன் நாக்கு எழவில்லை. கைகேயியே அந்தக் கட்டளையை மன்னன் சொன்னதாகச் சொல்கிறாள். அந்த இடத்தில் இராமன் கைகேயியிடம் முகமலர்ச்சி (இராமனின் முகம் வரைந்த செந்தாமரை போல் மாறாமல் இருந்ததென்று கூறுகிறார் கம்பர்) குறையாமல் சொல்கின்ற சொற்கள் மிக அழகானவை. “மன்னன் சொல்லா விட்டால் என்ன நீங்கள் சொன்னால் நான் மறுக்கவா போகிறேன். என் தம்பிக்குக் கிடைத்த செல்வம் எனக்கே கிடைத்தது போல் அல்லவா? நான் இப்போதே போகிறேன். விடை கொடுங்கள்.”

    மன்னவன் பணி அன்றாகில் நும்பணி மறுப்பனோ? என்
    பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றதன்றோ
    என் இனி உறுதி அப்பால்; இப்பணி தலை மேல் கொண்டேன்
    மின் ஒளிர்க் கானம் இன்றே போகின்றேன் விடையும் கொண்டேன் (கம்ப.1604)

    தசரதன் மூர்ச்சையாகி மயங்கி விழுகிறான். பின் “நீ என் மனைவியும் அல்ல. பரதன் என் மகனுமல்ல” என்று தசரதன் மனம் வெறுத்துக் கைகேயியை ஒதுக்குகிறான். கைகேயியிடம் ஒளிவு மறைவு கிடையாது. குலகுரு வசிட்டர் தசரதனுக்கு என்ன ஆயிற்று என்று கேட்ட போதும் சரி, பின் பரதன் வந்து கேட்ட போதும் சரி தன் வரங்களைப் பற்றியும் அதனால் தசரதனுக்கு ஏற்பட்ட நிலையையும் ஒளிக்காமல் அப்படியே சொல்கிறாள். அவர்கள் இருவரிடமும் வசவுகளையும் வாங்கிக் கொள்கிறாள். பரதன் கோபப்பட்டு “நீ என் தாயே அல்ல” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனபின் கைகேயி இராமாயணத்தில் பேச்சிழக்கிறாள். பின் அவள் இராமாயணத்தில் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசியதாய் தகவல் இல்லை.

    எந்த மகனுக்காக அவள் அரச பதவியை வரமாக வாங்கினாளோ அந்த மகன் தன் அண்ணனின் செருப்பைக் கொண்டு வந்து சிம்மாசனத்தில் வைத்து ஒரு துறவியைப்போல் வாழ ஆரம்பித்தபோது அவள் மனம் துடித்திருக்க வேண்டும். தன் வரங்கள் தனக்கு சாபமாக மாறியதை உணர்ந்து மீளாத்துயரில் ஆழ்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அதை நம் கற்பனைக்கே விட்டு விடுகிறார்கள் வால்மீகியும், கம்பனும். இராமனைக் காண காட்டுக்கு மற்றவர்கள் போன போது அவளும் கோசலையுடனும், சுமத்திரையுடனும் சென்றாள் என்று மட்டும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள். அந்த ஒரு செய்கையில் தன் தவற்றை உணர்ந்து விட்டதாக அவள் அறிவிக்கிறாள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

    இராமன் அயோத்தியில் காட்டிய அதே பாசத்தைக் காட்டிலும் காட்டுகிறான். தாயர் மூவரையும் ஒரு போலவே தொழுது எழுகிறான். அவன் மனத்தில் கைகேயியிடம் சிறிதும் வருத்தமில்லை. அவன் அவள்மீது வைத்திருக்கும் பாசத்தில் சிறிதும் குறைவில்லை. கடைசியில் வானுலகில் இருந்து இராமனைக் காண வரும் தசரதனிடம் கேட்கும் வரம் ஒப்புயர்வில்லாததாக அமைகிறது.

    தசரதன் எப்போது கைகேயியைத் தன் மனைவியல்ல, பரதன் மகனுமல்ல என்று துறந்து விட்டானோ அப்போது முதல் இராமன் கைகேயியைத் தாய் என்று அழைப்பது தந்தை சொல்லை மீறிய செயலாக உள்ளது. ஆனால் இராமன் கைகேயிமீது வைத்துள்ள பாசம் அளப்பரியது. அவளுடைய ஒரு செய்கையை வைத்து அவள் முன்பெல்லாம் காட்டிய பாசத்தை மறக்க அவன் தயாரில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது. அதனால் தசரதனிடம் “தீயவள் என்று நீங்கள் துறந்த என் தெய்வத்தையும், அவள் மகனையும் மீண்டும் என் தாயும், தம்பியுமாக அனுமதி வேண்டும்” என்று அனுமதி கேட்கிறான். அப்போது கூட அவளைத் தாயென்று அவனால் அழைக்க முடியவில்லை. குறைத்துச் சொல்லவோ மனம் ஒப்பவில்லை. எனவே தாயான கைகேயியை ‘தெய்வம்’ என்று உயர்த்துகிற பண்பைக் காணலாம்.

    தீயள் என்று நீ துறந்த என் தெய்வமும் மகனும்
    தாயும் தம்பியும் ஆம் வரம் தருகெனத் தாழ்ந்தான். (கம்ப.10079)

    இதைக் கேட்டு உலகமே அவனைத் தொழுதது என்கிறார் கம்பர். இதனால் இராமன் கடைசி வரை கைகேயியின் மீது தாய்ப்பாசம் குறையாமல் இருந்தான் என்பது புலப்படுகிறது.

    இராமன் காடு சென்றதால் கைகேயிக்கு என்ன நன்மை என்றால் எதுவுமே இல்லை. மாறாகத் தன் கணவனான தசரதனை இழந்து விதவையாகிப் போனமை; தன்மகன் பரதனின் வெறுப்புக்கு ஆளாகியமை; சிற்றன்னையாக இருந்தபோதிலும் தன் தாய் போல கைகேயிக்கு மதிப்பளித்த இராமனை காட்டிற்கு அனுப்பியமை; இதனால் அயோத்தி மக்களின் ஆத்திரத்திற்கு ஆட்பட்டமை எனப் பல வழிகளிலும் கைகேயி துன்பப்பட்டாள். அதேநேரம் கூனியாகிய மந்தரை இராமனைக் காட்டிற்கு அனுப்பியதன் மூலம் தனது சதித்திட்டத்தை நிறைவேற்றிக் களிப்புற்றாள்.

    தன் கணவனுடைய இன்னொரு மனைவிக்குப் பிறந்தவனாக இருந்தாலும் இராமனை தன் மகன் போல் பாவித்தவள். இதிலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொண்டால் இன்று சித்தியரால் முதல் மனைவி பிள்ளைகளுக்கு வரும் கடினம் வராது. இரண்டாவது பாதி கைகேயி படி நடக்கக்கூடாது என்பதற்காக ஒரு நேர்மறையான பாத்திரம். கூடவே இருந்தவர்கள் என்றாலும் அவர்கள் சொல்வதை அப்படியே கேட்டால் ஆபத்து தான் என்பதை உணர்த்திய பாத்திரம்.

    இக்கட்டுரை வழி கைகேயியின் பிறப்பு நிலை மற்றும் மண வாழ்க்கை நிலை வெளிப்பட்டு இருப்பினும் இராமனைத் தன் மகனாகவே பாவித்து வளர்த்த பாங்கு சிறப்பிற்குரியது. எனினும் சூழ்ச்சிக்காரி மந்தரை(கூனி)யின் சூனியப் பேச்சைக் கேட்டு மனமாற்றம் அடைந்து தன் மகன் பரதனை அரியணையில் அமர்த்த நினைப்பது மற்றும் இராமனைப் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்கு அனுப்புவது கதைக்கு வேண்டுமானால் சிறப்பாக இருக்கலாம் ஆனால் உண்மையில் கைகேயி கேட்பார் பேச்சைக் கேட்பவளாகவே காட்டப்படுகிறாள் என்பது நன்கு விளங்கும். 

    துணை நூற்கள்

    1. கம்பராமாயணம் – ஆரண்ய காண்டம் உரையுடன், கம்பன் அறநிலை, கோவை-37
    2. ஸ்ரீமத் கம்பராமாயணம், புலவர் சி. திருநாவுக்கரசு, நர்மதா பதிப்பகம், தி.நகர், சென்னை-17
    3. கம்பர், மூதறிஞர் வ.சுப. மாணிக்கம், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்-1
    4. கம்பன் புதிய பார்வை, அ.ச. ஞானசம்பந்தன், கங்கை புத்தக நிலையம், தி.நகர், சென்னை-17
    5. கம்பன் கற்பனை, முனைவர் ச.வே. சுப்பிரமணியன், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்-1

    *****

    கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட மேலாய்வாளர்(யு.ஜி.சி.)
    உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை – 113

     

    Share