Category: Featured

வேணுகோபாலன்

நடாத்தூர் சீனிவாச ராகவன்! முதல்முறையாக வந்த மின்னஞ்சலைப் பார்த்தபோதுதான், எல்லாரும் விதிவிலக்கின்றி ‘சீவாகன்’ என்று அழைத்து வந்தவரின் நிஜப்பெயர் தெரிய வந்தது. தன்னை எல்லாரிடமும் ‘சீவாகன்’ என்றுதான் அவரே அறிமுகம் செய்துகொள்வார். கேட்பதற்கு வினோதமாகவும், வித்தியாசமாகவும் இருக்கிறதே என்று முதலில் கேட்பவர்கள் புருவத்தை உயர்த்துவது வாடிக்கை!

”என்  நெஜப்பேரு கொஞ்சம் நீளம் ஜாஸ்தி! அப்பல்லாம் எல்லாருக்கும் நிறைய ஓய்வு இருந்திருக்கணும். இல்லாட்டா ஒரு சின்னக்குழந்தைக்கு இவ்வளவு பெரிசா பேரு வைச்சிருப்பாங்களா?” என்று அவரே, மற்றவர்களின் வியப்பைக் கண்டறிந்தவர்போல சொல்லிச் சிரிப்பார். சீவாகனின் சிரிப்பு வசீகரமாக இருக்கும். வெற்றிலை, புகையிலை புழங்கியிராத வாயென்பதால், பற்கள் விளம்பரத்தில் காண்பிக்கப்படுபவைபோல சுத்தமாக, பளிச்சென்றிருக்கும். உதடுகள் பெண்களைப் போன்று அடர்சிவப்பாக, அதிகம் வெடிப்புகளின்றிக் காணப்படும். பெரும்பாலும் கண்ணாடியை சட்டைப்பையிலேயே வைத்திருப்பார். தலை முற்றிலும் நரைத்திருந்தபோதிலும், பின்மண்டையில் அடர்த்தியாக, சீப்பின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டு அடங்கிப் படிந்து காணப்படும்.

நெற்றியின் பரப்பளவை செங்குத்தாகப் பிரிப்பதுபோல, சற்றே புருவமட்டத்துக்குக் கீழேயிருந்து தொடங்கி அவரது முன்வழுக்கை முடிந்து, மயிர்ப்பரப்பு தொடங்குமிடமிடம் வரைக்கும் துல்லியமாக ஒரு அடர்சிவப்புக்கோடு! சிரிக்கும்போது முகத்தில் தெரியும் சிற்சில சுருக்கங்களைக் கவனிக்காமல்விட்டால், அவர் ஒரு வங்கியிலிருந்து ஓய்வுபெற்றுவிட்டு, ஏதோ ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் இன்னும் பணிபுரிந்து கொண்டிருப்பவர் என்று சொல்வது கடினம். உடம்புவாகு அத்தனை திடகாத்திரம்!

ஆங்கிலத்தில் ஒன்றும், தமிழில் ஒன்றுமாக இரண்டு செய்தித்தாள்களுடன் பழவந்தாங்கலில் ரயில்பிடிப்பார். வலதுபக்க மூலையிலிருக்கும் ஜன்னலோர இருக்கையில்தான் பெரும்பாலும் அமர்வார். எவரேனும் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தால், அதிருப்தியுடன் புருவத்தை நெறித்துவிட்டு, வேறேதேனும் ஜன்னலோர இருக்கை கிடைக்குமா என்று பார்த்துவிட்டு, கிடைக்காவிட்டால் எவ்வளவு இருக்கைகள் காலியாக இருந்தாலும், வலதுபக்க ஜன்னலோர இருக்கை காலியாகும்வரை நின்றுகொண்டே வருவார். ”உட்காருங்களேன் சார்!” என்று யாரேனும் சொன்னால்கூட, திரும்பிப்பார்த்து ’உங்கள் கரிசனத்துக்கு நன்றி!’ என்பதுபோல ஒரு அரைப்புன்னகையை அளித்துவிட்டு, ‘இருந்தால் ஜன்னலோரம்; இல்லாவிட்டால் நின்றேதான் பயணம்’ என்று சபதம் மேற்கொண்டவர்போல, பிடிவாதமாக நின்றுகொண்டே வருவார்.

’நெவர்தலெஸ்’ – இது சீவாகன் அடிக்கடி உபயோகப்படுத்துகிற ஒரு வார்த்தை. எதைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், எப்படியாவது ஒரு பொருத்தமான இடத்தில் ‘நெவர்தலெஸ்’ என்ற வார்த்தையை, அபத்தமாக இல்லாமல் சொல்லி விடுவார். அதுதவிர, பெரும்பாலும் ஆங்கிலம் கலக்காமலே பேசுவார். சொல்லப்போனால், ஆங்கிலத்தை வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் மட்டம்தட்டிப் பேசுவதில் அவருக்கு அலாதியான மகிழ்ச்சி ஏற்படும். சபைநாகரீகம் கருதி சில விஷயங்கள் பேசுகிறபோது, அதை ஆங்கிலத்தில் சொல்லிவிட்டு, அதையே தமிழில் சொல்லியிருந்தால் எத்தனை அருவருப்பாக இருக்கும் என்று சிரித்துக்கொண்டே கேட்பார்.

”எல்லாத்துக்கும் ரொம்ப நாகரீகமா நாலு வார்த்தையைக் கண்டுபிடிச்சு வைச்சிருப்பானுங்க! என்னமோ நாள் முச்சூடும் அதை எல்லார்கிட்டேயும் சொல்லிட்டிருக்கப்போறா மாதிரி, அப்படியொரு பசப்பு! நேச்சர்ஸ் கால்னு சொல்லுவான்; மேக்கிங் லவ்னு சொல்லுவான்! உன்னைத் தவிர அடுத்தவனுக்குப் பத்து பைசா புரயோஜனம் இல்லாத சங்கதிக்கெல்லாம் தேடித்தேடி வார்த்தை கண்டுபிடிச்சு வைச்சிருப்பானுங்க! ஆனா, அவனைத்தான் ரொம்பவும் நாசூக்கானவன்னு நாமெல்லாம் சொல்லிட்டிருக்கோம்!”

எல்லா ரயில் நிலையங்களில் ஏறுகிறவர்களிலும் ஓரிருவராவது சீவாகனுக்குப் பரிச்சயமானவர்களாக இருப்பார்கள். அதில் நிறைய பெண்மணிகளும் இருப்பதுண்டு. சட்டென்று சினேகிதம் பிடிப்பதில் கெட்டிக்காரர். பக்கத்திலோ எதிரிலோ எவரேனும் உறங்கிக்கொண்டு வருவதைப் பார்த்தால், அவர்களை உறங்கவிடாமல் எதையாவது யாருடனாவது உரக்கப் பேசி, அவர்கள் சட்டென்று கண்விழித்து மலங்க மலங்க விழிப்பதைப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரிப்பார்.

”என் கணக்குப்படி ஒவ்வொரு டிரெயின்லேயும் குறைஞ்சது ரெண்டு மூணு பேராவது தூங்கிட்டு அடுத்த ஸ்டேஷன்லே கண்முழிக்கிறவங்க இருப்பாங்க!” என்று ஒரு முறை சொன்னார். “ரயில் பிரயாணத்துலேயே இப்படி அசட்டையா இருக்கிறவன், வாழ்க்கையிலே என்னத்தைக் கிழிச்சிடப்போறான்?”

கடற்கரை ரயில் நிலையம் வரைக்கும், இரண்டு செய்தித்தாள்களும் மடக்கியது மடக்கியபடியே இருக்கும். ஒரு முறைகூட பயணத்தில் அவர் வாசித்துப் பார்த்ததாக ஞாபகமில்லை. யாராவது இரவல் கேட்டாலும் தர மாட்டார். யோசித்துப் பார்த்தால், அவரிடம் செய்தித்தாள் இரவல் கேட்டு, அவர் ‘முடியாது’ என்பதுபோலத் தலையசைத்துவிட்டு, அழிச்சாட்டியமாக ஜன்னலுக்கு வெளியே வேடிக்கை பார்த்த அந்த நாள்தான் அவரை முதலில் கவனித்து மனதில் பதிந்துகொண்ட நாள் என்பது புரிகிறது. ஆனால், நாளாவட்டத்தில் தினசரி அவரைப் பார்க்கப் பார்க்க, எதிர்பாராமல் ஒரு ரயில் சினேகம் உருவானபிறகு, அன்றைக்கு அவர் அப்படி நடந்து கொண்டதற்கும் ஏதாவது காரணம் வைத்திருப்பார் என்று தோன்றியது. சொல்லப்போனால், அவருடன் பேச ஆரம்பித்த சில நாட்களில், அவரிடம் காணப்பட்ட பல சுவாரசியங்களை அறிந்தபின்னர், அந்தச் சம்பவத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கவேண்டிய அவசியமேயில்லையோ என்றும் தோன்றாமல் இல்லை.

சீவாகனிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள நிறையவே விஷயமிருந்தன. குறிப்பாக, எவரையும் அவரவர் வழியில் சென்று நட்புறவாடுகிற சாதுர்யம்.

”என்னம்மா, மெடிக்கல் ஸ்டூடண்டா?” இப்படித்தான் ஒரு நாள், எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த இளம்பெண்ணின் கையிலிருந்த புத்தகத்தைப் பார்த்து விசாரித்தார். அந்தப் பெண் திரும்பிப்பார்த்து, ‘ஆமாம்’ என்பதுபோலத் தலையாட்டிவிட்டு, அதற்குமேல் பேச விரும்பாதவள்போல முகம்திரும்பிக் கொண்டாள்.

”அனாடமி புஸ்தகத்தோட அப்துல் கலாம் புஸ்தகமும் படிக்கிறியாம்மா?” என்று அடுத்த கொக்கியைப் போட்டபோது, அந்தப் பெண் மீண்டும் திரும்பி, பதிலேதும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தாள்.

”அப்துல் கலாம் டாக்டர்களுக்காக என்ன கண்டுபிடிச்சிருக்கார் தெரியுமோ?”

இப்போது அந்தப் பெண்ணுக்கு மட்டுமல்ல, சீவாகனுக்குப் பக்கத்திலும் எதிரிலும் அமர்ந்திருந்த அனைவருக்கும் ஒரு திடீர் ஆர்வம் பொங்கியது. என்னவாக இருக்கும்?

”என்ன சார்?”  ‘தெரியாது’ என்று சொல்லவிரும்பாத அந்தப் பெண் வியப்புடன் கேட்டாள்.

”லாப்ரோஸ்கோபிக் சர்ஜரிக்குப் பயன்படுற ஒரு ‘கன்’ கண்டுபிடிச்சிருக்காரு தெரியுமா? அதுக்குப் பேரே கலாம் கன்!”

”இஸ் இட்?” அந்தப் பெண்ணின் பார்வையில் திடீரென்று மரியாதை அதிகரித்தது. தனக்குத் தெரிந்திராத ஒரு தகவல், இந்த ‘அங்கிளுக்கு’த் தெரிந்திருக்கிறதே என்ற வியப்பு.

’இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படி சார் தெரியும்?’ என்று யாரோ கேட்க, ’இதெல்லாம் ஊருக்கே தெரிஞ்ச விஷயம். எனக்குத் தெரிஞ்சதுலே என்ன ஆச்சரியம்?’ என்று சொல்லி, ’இந்த மனிதர் பெரிய அறிவாளி போலிருக்கிறதே’ என்று மற்றவர்களுக்கு திடீரென்று ஏற்படும் பிரமிப்பை சட்டென்று அடக்கி, நானும் மற்றவர்களைப் போலத்தான் என்று சகபயணிகளோடு தன்னையும் சட்டென்று பிணைத்துக் கொண்டுவிடுவார். மறுமுறை, அந்தப் பெண் அதே நேரத்தில், அதே ரயிலில், அதே பெட்டியில் ஏறினால், வருஷக்கணக்காகப் பழகியவளைப் போல நேராக சீவாகனுக்குப் பக்கத்திலோ, எதிரிலோ அமர்ந்து அளவளாவ ஆரம்பித்து விடுவாள்.

”நேத்து புக் எக்ஸிபிஷன் போயிருந்தேன். மொத்தம் ஐநூறு ஸ்டால்னு சொல்றா.  நெவர்தலெஸ், அதுலே ஒரு ஸ்டால்லே இருக்கிற மொத்தப்புஸ்தகங்களையும் படிக்கிறதுக்கே இந்த ஆயுசு பத்தாது! இதுலே நான் நிறையப் படிச்சிட்டேன்; உனக்கு எதுவும் தெரியலேன்னு மனுசங்க பேசறதைவிடப் பெரிய கேலிக்கூத்து இருக்குமோ?”

வயது, அந்தஸ்து எல்லாவற்றையும் தாண்டி, சீவாகனுக்கென்றே அந்த ரயில் பெட்டியில் நிறைய ரசிகர்கள். புதுக் கணினியோ, புது செல்போனோ, புதிய வாகனமோ எதுவாக இருந்தாலும் அவரிடம் வந்து சிலர் ஆலோசனை கேட்பார்கள். பெரும்பாலான விஷயங்களுக்கு உடனடியாக அவரிடம் ஆலோசனைகள் தயாராக இருக்கும். இல்லாவிட்டால் ‘உங்க ஈ-மெயில் ஐ.டி.சொல்லுங்க! நான் பார்த்துட்டு உங்களுக்கு விபரம் அனுப்பறேன்’ என்று சொல்லுவார். அனேகமாக அன்றிரவே அவரிடமிருந்து மின்னஞ்சல் சென்றுவிடும்.

கோட்டையிலிருந்து கிளம்பியதுமே, இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்துசென்று வாசல்பக்கமாகக் கம்பியைப் பிடித்து நிற்பவர்களைப் பார்த்துப் பரிகாசமாகச் சிரிப்பார் சீவாகன்.

”இது அவசரயுகம் அவசரயுகம்னு பயமுறுத்தறதுக்காகவே இப்படியெல்லாம் அனாவசியமா பதட்டப்படறா பாருங்க! இப்படித்தான் பஸ் ஸ்டாப்புலே, சினிமா தியேட்டர்லே, கோவில்லேன்னு எங்க பார்த்தாலும் தேவையில்லாம முண்டியடிக்கிறா! பீச் ஸ்டேஷன் வராமலா போயிடும்? இவங்கதான் இறங்காம இருக்கப்போறாங்களா? வேணும்னே டென்ஷன் ஆகி, நம்மளை நாமளே வருத்திண்டு, வாழ்க்கை இயந்திரமாயிடுச்சுன்னு பேசறதெல்லாம் எவ்வளவு பெரிய புரட்டு?”

சீவாகன் கடற்கரை ரயில் நிலையத்தில் இறங்குவதுகூட அலாதியாக இருக்கும். ரயில் முழுதாக நின்றபிறகுதான், இருக்கையிலிருந்து எழுவார். எழுந்தபின்னர் கைகளை உயரத்தூக்கி சோம்பல்முறிப்பார்; நிதானமாக இறங்கி, பிளாட்பாரத்தில் இருக்கும் பெஞ்சுகளில் ஒன்றில் அமர்ந்து, பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து இரண்டுமடக்குக் குடிப்பார். பிறகு, சட்டைப்பையிலிருந்து கண்ணாடியை எடுத்து, கைக்குட்டையால் துடைத்து மாட்டிக்கொள்வார். பிளாட்பாரத்தில் பயணிகளின் நடமாட்டப் பரபரப்பு குறையும்வரைக்கும் பிடித்துவைத்த பிள்ளையார்போல அப்படியே அமர்ந்திருப்பார். ஏறக்குறைய பிளாட்பாரம் காலியானதும், மெதுவாக எழுந்து இரண்டு பேண்ட் பாக்கெட்டுகளிலும் கையை நுழைத்துக்கொண்டு, ஓரடிக்கு அரையடியாக மெதுவாக நடந்து வெளியேறுவார்.

இந்த மனிதருக்குப் பதட்டமே வராதா? எப்போதும் இப்படித்தானா?

ஒரு நாள்!

கிண்டி ரயில் நிலையத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த வண்டி திடீரென்று கிறீச்சிட்டு நின்றது. வாசலருகே நின்றுகொண்டிருந்தவர்கள் பதற்றத்துடன் பேசுவதிலிருந்து, தண்டவாளத்தைக் கடக்க முயன்ற யாரோ ஒருவர்மீது ரயில் மோதிவிட்டதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

’அடப்பாவமே!’ என்று உச்சுக்கொட்டியபடி, தற்செயலாக சீவாகனைப் பார்த்தபோது, அவர் முகத்தில் வியர்வை துளிர்த்திருந்தது. கண்கள் லேசாகச் செருகிக்கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தன. என்னவென்று புரிந்துகொள்வதற்குள், சட்டென்று மூர்ச்சையாகிக் கீழே விழுந்தார் சீவாகன். தண்ணீர் தெளித்து அவரை சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தபோது, மெதுவாகக் கண்திறந்து அவர் கேட்ட முதல் கேள்வி:

”டிரெயின் கிளம்பிடுச்சா இல்லே அங்கேயேதான் நிக்குதா?”

”இன்னும் கிளம்பலை சார்! என்னாச்சு சார்? ஏன் மயங்கிட்டீங்க?”

சீவாகன் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், பின்னால் யாரோ ரகசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது மட்டும் காதில் விழுந்தது.

”அவரோட சம்சாரம் ரயில்லே அடிபட்டுத்தான் இறந்தாங்களாம். பழவந்தாங்கல் ஸ்டேஷன்லே….!”

*********

விசாலம்                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                முன்பு ஒரு தடவை எனக்கு குடகு நாட்டின் முக்கிய இடமான “மடிக்கேரி” யில் ஒரு மாதம் தங்க வாய்ப்பு கிடைத்தது நான் தங்கியிருந்த  இடத்தின் தலைவி எனக்கு நல்ல தோழியானாள். அவளது நாட்டு கலாச்சாரம் ,பண்டிகைகள் எல்லாவற்றையும் பற்றி நான் கேட்க என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள். அதில் தசராவும் ஒன்று. மைசூர் தசரா உலகப்புகழ் பெற்றது.அது நடக்கும் நேரம் காலையிலிருந்து தொடங்கி பிற்பகல் வரை நிகழும்.ஆனால் மடிக்கேரி தசரா இரவில் தான் ஆரம்பிக்கும் .இரவு முழுவதும் நடக்கும் பலர் காலையில் மைசூர் தசராவைக் கண்டுக்களித்து பின் இரவில் மடிக்கேரிக்கு வந்து விடுவார்கள்.அங்கு அம்மன் கோயில் பல உள்ளன.அதில் முக்கியமான சவுத்தி மாரியம்மன், கோட்டை மாரியம்மன்,காஞ்சி காமாட்சியம்மன் தட்சிணமாரியம்மன். காவிரியம்மன் போன்ற கோயில்களில் தசரா மிகவும் பிரமாதமாக கொண்டாடப்படுகிறது இத்தனை அம்மன் கோயில்களைப்பிரதிஷ்டை செய்த தினம் நவராத்திரியின் கடைசி நாளான விஜயதசமி. இவைகளைப்பிரதிஷ்டை செய்த காரணம் என்ன ?

முன்பு குடகு நாட்டை சிக்கவீரராஜேந்திரா என்ற மன்னர் ஆண்டு வந்தார்.சில காலமாக அவர் முகத்தில் கவலை ரேகை அப்பிக்கொள்ள நிம்மதி இழந்து தவித்தார். காரணம் என்னவென்றால் மடிக்கேரி மக்களை கடும் வியாதி பீடித்து இதனால் பலர் மிகவும் கஷ்டப்பட்டனர். இதனால் வைத்தியச்சிலவு செய்து பணமும் குறைந்து போயிற்று. எல்லோர் வீட்டிலும் வறுமை தாண்டவமாடியது. மக்கள் நலனின் மிகவும் அக்கரை கொண்ட மன்னன் மிகவும் வருந்தினார். பின் பல தடவை யோசித்து ஒரு நல்ல ஜோசியரை வரவழைத்து  விவரங்களைச்சொல்லி இதற்கு என்ன பரிகாரம் செய்யலாம் என்று கேட்டார்.

“மடிக்கேரி மக்களுக்கு மனதில் பயம் கவ்விக்கொண்டிருக்கிறது .அவர்களுக்கு மனதில் தைரியம் ஊட்ட இங்கு தேவியின் கோயில் இல்லை இதனால் சக்தி வாய்ந்த தெய்வங்களை இங்கு உடனே பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்” என்றார். மன்னரும் இதற்கு ஆக்ஞை பிறப்பித்தார் இதனால் கோட்டை மாரியம்மன் .காமாட்சியம்மன், என்று பல அம்மன்கள் வந்து அமர்ந்து அருளைப்பொழிந்தனர்.உடனடியாக நோய் அகன்றது. இதனால் வறுமையும் ஒழிந்தது இந்த நிகழ்வை மனதில் கொண்டு தசரா தினத்தை விழாவாக எடுத்து மிகசிற்ப்பாக நடத்துகின்றனர். மடிக்கேரியில் ஸ்ரீராம மந்திரா, கோட்டை மகாகணபதி, பேச்சுரு ராமசந்திரா சவுடேஸ்வரி .சரவாளே பகவதி, அனுமான் கோயில் போன்ற மேலும் சில கோயில்கள் இதனிடையே கட்டப்பட்டன.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   தசரா தினத்தன்று ஊர்வலம் சவுத்தி மாரியம்மன் கோயிலிருந்து புறப்படும்.நேராக கோட்டை மாரியம்மன் கோயிலுக்கு வரும் .அங்கு அந்த அம்மனும் பவனி வர ரெடியாக அலங்கார பூஷிதையாக அமர்ந்திருப்பாள்.பின் காஞ்சி காமாட்சியம்மன்  அவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வாள்.  தண்டு மாரியம்மன்  இவர்கள்  வரவை ஆவலாகப் பார்த்தபடி  காத்திருக்க  அவளும் ஊர்வலத்தில் கலந்து கொள்வாள் இத்துடன் மேலும் ஆறு கோயில்களிலிருந்து தெய்வங்கள் அவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ள இரவு முழுதும் விடிய விடிய ஊர் முழுவதும் ஊர்வலம் வருகின்றன. சில இடங்களில் நடுநடுவே  ஊர்வலம் நிற்கும் .நிற்கும் அவ்விடத்தில் விதவிதமான   செயறகை மண்டபங்கள் கட்டப்பட்டு பலவித விளக்குகளால் சுவர்க்கபூமி போல் இருக்கும். மண்டபங்களில் எது சிறந்து அழகாக விளங்குகிறதோ அதற்கு பரிசும் உண்டு. வழி முழுவதும் பலவிதமான நடனங்கள். ஆட்டங்கள், தாரை,தம்பட்டையுடன் முழங்க பல தேவிகள் உர்வலம் வருகின்றனர்.ஒவ்வொரு மண்டபத்தின் முன்னும் ஊர்வலம் நின்று அங்கு ஆராதனை நடக்கிறது.ஒவ்வொரு அம்மனுக்கும் அலங்கரித்த தேர்  ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கிறது. அதே போல்அதற்கென்று தயாரிக்கப்படும் மண் பொம்மையும் அழகான அம்மன் உரு பெற்று தகுந்த வாகனம் மேல் அமர்ந்து   பவனி வருகிறது .இதற்கென்றே பல வழிநடை கடைகள் புதிதாக அமைக்கப்பெற்று வியாபாரம் சக்கைப்போடு போடுகிறது. தவிர ராட்டினம் கண்காட்சிகள் .என பல கேளிக்கைகளும் உண்டு. மக்கள்  இதை மிகவும் ஆனந்தமாக  செய்வதால் மடிக்கேரி தசராவும்  மிக அமர்க்களமாக நடக்கிறது.

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

இனிமையான வணக்கங்களுடன் உங்களுடன் மீண்டும் இணைகிறேன்.

சத்தியத்தை தன் வாழ்வாக்கி, தன் வாழ்வின் சோதனைகளைச் சாதனையாக்கிய உலகம் போற்றும் உன்னதத் தலைவர் மகாத்மா காந்தி அவர்களின் ஜயந்தித் தினத்தன்று இம்மடலை வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

எந்தவொரு நாட்டின் அதிகாரத்திலிருந்து தமது நாட்டை விடுவிக்க பாரதத் தந்தை காந்தி போராடினாரோ அந்த நாட்டின் ஒரு பிரஜையாக இன்று இம்மடலை வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

மகாத்மா காந்தி காட்டிய அஹிம்சை வழி இன்று உலகெல்லாம் ஒரு உன்னத வழியாகப் போற்றப்படுவது வெள்ளிடை மலையாகத் தெரியாது போனாலும் இந்நாட்டின் பல ஆங்கிலேய நண்பர்களுடன் பேசும் போது அவர்மீது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பை உணர முடிகிறது.

இன்று உலகின் பல பாகங்களில்லும் பல வழிகளில் பலநாடுகளில் யுத்தங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. யுத்தங்களின் வழி அழிந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்களின் அவலங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் மகாத்மா காந்தி பயணித்த பாதையின் காரணம் புரிகிறது.

அவர் நாட்டின் விடுதலைக்காய் செய்த சேவை ஒருபுறமிருக்க அவரது சொந்த வாழ்க்கையின் எளிமை உலகுவாழ் மக்களுக்கே ஒரு எடுத்துக் காட்டாக அமைகிறது.

ஆனால் இன்று காந்தி காட்டியவழி இன்றைய காலகட்டத்தில் எத்தகைய வகையில் மக்களால் பார்க்கப்படுகிறது என்று சிந்தித்துப் பார்க்கும் போது விடை மிகவும் கலங்களாகத்தான் இருக்கிறது.

மகாத்மா காந்தி எனும் தனிமனிதனின் வாழ்க்கையை இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம் எனும் நிகழ்விலிருந்து அந்நியப்படுத்திப் பார்க்க முடியாது.

ஆனால் வாழ்வில் அவர் கற்றுக்கொண்ட அனுபவப் பாடங்களே தென்னாபிரிக்காவில் வக்கீலாக இருந்த அவரை இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டப் பாதைக்குத் திருப்பியது.

அவரது வாழ்க்கைச் சுயசரிதமான சத்திய சோதனையிலிருந்து ஒவ்வொரு மனிதனும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பல அரிய அனுபவப் பாடங்கள் உண்டு ஆனால் அதை எத்தனை பேர் இன்றைய கால கட்டத்தில் உள்வாங்கிக் கொள்கிறார்கள் என்பது கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

அவசரமான இன்றைய உலக்த்திலே நாம் மனிதம் பெரியதோர் வலயத்தை விட்டு எமது இனம், எமது நாடு, எமது மொழி எனும் குறுகிய வலயத்தை வரித்துக் கொண்டுள்ளோமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

மொழி, கலை, கலாச்சாரம் என்பனவற்றைக் கைவிட்டு விட வேண்டும் என்பதல்ல எனது வாதம். என்ன மொழி பேசுபவராக இருந்தாலும், எந்த இனத்தைச் சார்ந்தவராக இருந்தாலும் அனைவரும் மனிதர் எனும் உணர்வு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மழுங்கிக் கொண்டு போகிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஈழத்தில் பிறந்து இங்கிலாந்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நான் இந்தியாவிற்குச் சுதந்திரம் வாங்கிக் கொடுத்த மகாத்மா காந்தி அவர்களுக்கு ஏன் புகழாரம் சாத்துகிறேன் எனும் பாணியில் முகநூலில் நான் எழுதிய பதிவிற்கு ஒரு நண்பர் குறிப்பெழுதியிருந்தது என்னை ஆச்சரியத்திலாழ்த்தியது.

உண்மை எங்கிருந்தாலும், நல்லவை எங்கு நடந்தாலும், அதை இனம், மொழி, நாடு எனும் எல்லைகளுக்குட்படுத்தாமல் ஏற்றுக் கொள்ளுவதே ஒரு மனிதனின் மனிதத்தன்மையான செய்கை என்பதே என் எண்ணம்.

கூட்டிக் கழித்துப் பெருக்கிப் பிரித்துப் பார்த்தால் மகாத்மா காந்தி அவர்களின் வாழ்க்கை எமக்குப் போதிப்பதும் இதுவேதான்.

ஈழத்தில் எமது வீட்டு வரவேற்பறையில் ஆளுயர மகாத்மா காந்தி அவர்களின் உருவப் படம் ஒன்றை என் தந்தை மாட்டி வைத்திருந்தார்.

சிறுவனாயிருந்த நான் அவரிடம் ஏன் இப்படம் இங்கு மாட்டியிருக்கிறீர்கள் என்று வினவும் போது” மனிதாபிமானத்தின் அடையாளம் இது ” என்றார் என் தந்தை.

அன்றைய இளம் பிராயத்தில் இக்கூற்றின் கனம் எனக்குப் புரியவில்லை ஆனால் இன்று வயோதிபத்தின் வாசலில் நிற்கும் எனக்கு அதன் உள்ளார்த்தம் தெளிவாகப் புரிகிறது.

இந்த காந்தி ஜயந்தி தினத்தன்று நான் வரையும் இம்மடல் கூட அம்மாமனிதனுக்கு ஒரு ஆராதனையாகவே கொள்கிறேன்.

அன்பு வழி நடப்போம், அனைவரையும் நேசிப்போம்

மீண்டும் அடுத்தமடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

லண்டன்

http://www.thamilpoonga.com

http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

புவனேஷ்வர்   

மகாபாரத முத்துக்கள் பகுதி 7 – பாண்டியனின் வீரம்

வணக்கம் அன்பர்களே,

சென்ற வாரம், கணினிப் பிரச்சினையால் அடியேன் மகாபாரத முத்துக்கள் பகுதியை தர இயலவில்லை. பின்னூட்டங்களுக்கும் பதில் இட்டு நன்றி தெரிவிக்கவும் இயலவில்லை. வாசகர்கள் மன்னிப்பார்களாக.

சரி.

ஞானியர் எங்ஙனம் மான-அவமானங்களை, இன்ப-துன்பங்களை சமமாகப் பாவிக்கிறார்களோ, அங்ஙனமே போரில் வெற்றியும் தோல்வியும் ஒன்றே என்ற மனநிலையில் சுத்த மனம் உடைய வீரர்கள் போருக்குள் போகிறார்கள். எதிரியால் கொல்லப்படுவது அவமானமல்ல. புறங்காட்டுவதே அவமானம். இது பாரத தர்மம். இதுவும் கர்ம யோகம். இதை நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டும்.

சென்ற பகுதியில், பாண்டியன், அஸ்வத்தாமனால் நிராயுதபாணியாக்கப்பட்டு இக்கட்டான நிலைமையில் இருந்ததைப் பார்த்தோம். இனி என்ன நிகழ்ந்தது எனப் பார்ப்போம்.

பாண்டியன் ஆயுதங்கள் எல்லாம் இழந்து நின்றானா, அப்போது, என்ன செய்யலாம் என்று பார்த்தான். பயந்து ஓடுவது அவன் இயல்பில் இல்லை. அப்போது பார்த்து பாண்டவர் பக்ஷத்தில் இருந்து ஒரு மதம் பிடித்த, கட்டுக்கடங்காத யானை ஒன்று தறிகெட்டு பாண்டியன் இருந்த பக்கமாக தலைதெறிக்க ஓடி வந்தது. பார்த்தான் பாண்டியன். அதன் மேல் போருக்குத் தேவையான அனைத்து ஆயுதங்களும் உபகரணங்களும் இருந்தன. உடனே, வெண்ணை இருக்க நெய்க்கு அழுவானேன் என்று மகிழ்ந்த பாண்டியன், அந்த யானைதன் கழுத்தில் தாவி ஏறினான். யானை ஏற்றமும் யானைப் போர் முறைகளும் பழுதறக் கற்று அறிந்தவன் பாண்டியன். இதை அஸ்வத்தாமன் பார்த்து போருக்கு ஆயத்தமானான்.

மதம் பிடித்த அந்த போர் யானையின் மேல் ஏறிய பாண்டியன், அங்குசத்தால் அதனை விரைவில் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தான். அதன் பின், முன் நடந்தது எதுவுமே தெரியாது போல மீண்டும் உக்கிரமான போரைத் துவக்க ஆயத்தமானான் பாண்டியன். தன்னைக் கையறு நிலைக்கு ஆளாக்கிய அஸ்வத்தாமனைப் பழி வாங்க எண்ணி அந்த யானையின் மேலிருந்த வேற்படையோன்றைத் தனது கையாற் பற்றி எடுத்தான் பாண்டியன். அஸ்வத்தாமனது தலையைக் குறி வைத்து அந்த வேலினை வீசி, “செத்தாய்” என்று கர்ஜித்தான். ஆனால் அந்த வேலானது கழுகு, கோழிக் குஞ்சைக் கவ்வுவது போல அஸ்வத்தாமன் தலையை கொய்யாமல், மலை முகட்டை, இடி தாக்குவது போல அவனது கிரீடத்தைத் தாக்கியது. முத்துக்களாலும் வைரங்களாலும் பொன்னிழைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அழகிய வேலைப்பாடுகள் அமைந்த கிரீடம், பாண்டியன் வேல் பட்ட மாத்திரத்தில் சுக்கு நூறானது.

இந்த அவமானத்தை அஸ்வத்தாமனால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலவில்ல. காலால் மிதிக்கப்பெற்ற கருநாகம் போலச் சீறிச் சினந்து, அஸ்வத்தாமன், பொங்கிய ஆத்திரத்துடன், கண்டோர்க்கு அச்சத்தைத் தரும் யமதண்டங்களை ஒத்த பதினான்கு அம்புகளைக் கைப் பற்றி எடுத்தான். எடுத்தவுடன் ஐந்து அம்புகளால் யானையின் துதிக்கை மற்றும் கால்களைத் துண்டித்தான். அடுத்த மூன்று அம்புகளால் பாண்டியனின் இரு கரங்களையும் தலையையும் துண்டித்தான். மீதமுள்ள ஆறு அம்புகளால், பாண்டியனுக்குக் காப்பாக வந்த ஆறு வீரர்களையும் யமாலயம் அனுப்பினான்.

சந்தனமும் தைலமும்பூசி, வைரமணியாரமும் கொற்கை முத்துவடங்களும் அலங்கரித்த பாண்டியனின் திரட்சி மிக்க கைகள் துண்டிக்கப் பெற்று நிலத்தின் மீது விழுந்து துடித்த காட்சியானது கருடனால் வதம் செய்யப்பட்ட இரு ஐந்து தலை நாகங்கள் தரை மீது புரள்வது போல இருந்ததாம். ஒளிரும் குண்டலங்கள் தரித்து சிவந்த கண்களை உடைய பாண்டியனது தலை, இரு விண்மீன்களுக்கு இடையில் ஜொலிக்கும் நிலவைப் போலத் திகழ்ந்ததாம். பத்து துண்டங்கள் ஆன யானையும் பாண்டியனும், யஞ்யத்தில் வைக்கப்பெற்ற பத்து ஹவிர் பாகங்கள் போல காட்சி அளித்தனவாம்.

இங்ஙனம், பல்வேறு வீரர்களையும் குதிரைகளையும் யானைகளையும் கொன்று ராக்ஷசர்களுக்கும் பேய்களுக்கும் விருந்தளித்த பாண்டிய மன்னன், நீரால் அணைக்கப் பெற்ற மயான நெருப்புப் போல, அஸ்வத்தாமனால் அடக்கப்பெற்றான். பலிச்சக்கரவர்தியை திருமால் அடக்கியதும் அவரை இந்திரன் போற்றித் துதித்ததைப் போல, கௌரவப் படைகளை நாசமாக்கிக் கொண்டிருந்த பாண்டியனை அஸ்வத்தாமன் கொன்றதும் கௌரவர்கள் அவனைப் பூஜித்தனர்.

பி. கு:

பாண்டியனைப் பற்றி நான் எழுத விழைந்ததின் காரணம், நம் தமிழ் அரசன் அந்த நாளில் பாரத யுத்தத்தில் கலந்து கொண்டான், நம் தொல்தமிழர் பண்பாடு அன்றே வேரூன்றி இருந்தது என்று எடுத்துக் காட்டவே. அதோடு மட்டும் அல்ல, mainstream பாரத தர்மத்தோடு இயைந்தே நமது தமிழ் நாட்டவர்களும் இருந்தார்கள் என்பதை விளக்கும் முகமாகவும் இஃது அமைந்தது.

இனி வரும் பகுதிகள் யுத்தத்தை விவரிக்காமல் சற்றே மாறுபட்டவைகலாக இருக்கும். என்ன என்று பார்க்கிறீர்களா? நான் முன்னமேயே சொன்னது போல, பாரதத்தில் தரும உபதேசங்கள் வரும் பகுதிகளை இனி எழுதுவதாக உள்ளேன். போர்க்களக் காட்சிகள் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் ஆனாலும், சிலருக்கு மட்டுமே பிடிக்கும்.

திருமதி. மேகலா அவர்கள் புறநானூற்றில் அரசியல் சிந்தனைகள் என்ற தலைப்பில் எழுதவும் எனக்கு இது தோன்றியது. ஏராளமான அரசியல் சிந்தனைகள் பாரதத்தில் உண்டு. அவற்றை இனிப் பார்ப்போம்! என்ன, பார்க்கலாமா? 🙂

சு.கோதண்டராமன்

இனி, கதையில் வெளிப்படையாகத் தெரியும் முக்கியக் கருத்துகளைக் கவனிப்போம்.

பெண்மையின் தெய்விகம்

       பாரதி பெண்மை வாழ்க என்று கூத்திடுவோமடா என்று போற்றியவர் என்பதை நாம் அறிவோம். எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்குப் பெண் இங்கு இளைப்பில்லை என்று கும்மி அடித்தவர். நாணும் அச்சமும் நாய்களுக்கு வேண்டுமாம் என்று பெண்களைத் திரை மறைவு அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுவித்தவர். தெய்வத்தின் பல் வேறு வடிவங்களை அவர் பாடினாலும், தெய்வத்தின் பெண் வடிவத்தையே சக்தி என்னும் பெயரால் பெரிதும் போற்றினார். சந்திரிகையின் கதை பெண் விடுதலையையே மையக் கருத்தாகக் கொண்டது. அவருடைய பிற கதைகளிலும் பெண்மையின் உயர்வு பேசப்படுகிறது. அவருடைய கதைகளிலும் கட்டுரைகளிலும் பெரும்பாலும் பெண் குழந்தைகளே இடம் பெறுகிறார்கள். ஆண் குழந்தைகளை அவர் கதாபாத்திரமாகப் பயன்படுத்தியது மிக அரிதாகவே. கண்ணனைப் பல வடிவங்களில் பாடிய அவர் குழந்தையாகக் கற்பனை செய்யும் போது கண்ணம்மா என்ற பெண் குழந்தையாகவே வடிக்கிறார்.  இந்தப் பாட்டிலும் அவர் பெண்மையின் தெய்விகத் தன்மையைப் போற்றுவதையே முக்கியக் கருத்தாகக் கொண்டிருந்தார் என்பது இசையால் இவரைக் கவர்ந்த குயில் மானிட வடிவம் பெற்ற போது, பெண்மைதான் தெய்விகமாம் காட்சியடா!  என்று அவர் வியப்பதிலிருந்து தெரிகிறது.

காதலின் உயர்வு

       சின்னக் குயிலியைக் கேட்காமல் அவளுடைய தந்தை அவளை நெட்டைக் குரங்கனுக்கு மணம் முடிக்க நிச்சயிக்கிறான். அவளுடைய இரக்க சுபாவத்தைப் பயன்படுத்தி, மாமன் மகன் மாடன் தன்னை மணக்குமாறு வற்புறுத்துகிறான். மனம் அவனிடம் ஈடுபடாவிட்டாலும் அவள் கருணையினால் அவனை மணக்கச் சம்மதிக்கிறாள். (நம் சமுதாயத்தில் பெண்ணின் இயல்பான நாட்டம் பற்றிக் கவலைப்படாமல் வேறு பல காரணங்களுக்காக அவளது மண வாழ்வைப் பலி ஆக்குவது இங்குக் காட்டப்படுகிறது.) சேர இளவரசனிடம் மட்டுமே அவளுக்கு உண்மையான காதல் ஏற்படுகிறது. அது அந்தப் பிறவியில் நிறைவேறாவிட்டாலும் அடுத்த பிறவியிலாவது நிறைவேறுவது குறித்து நமக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது. காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே; அஃதன்றோ இவ்வுலகத் தலைமை இன்பம் என்று அவர் காதலை உயர்த்துவது இங்கும் எதிரொலிக்கிறது.

கற்பின் மாட்சி

       கற்பு என்பது பெண்களுக்கு மட்டும் இருக்க வேண்டிய பண்பு என்று கருதப்பட்டு வந்த காலத்தில், கற்பு நிலை என்று சொல்ல வந்தார் அதை இரு கட்சிக்கும் பொதுவில் வைப்போம் என்று துணிந்து கூறியவர் பாரதி. ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று வாழ்வது தான் காதலின் இன்பம். அவ்வாறின்றி, பல பெண்களை ஒரு ஆடவன் மணப்பதால் பெண் தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். சமத்துவம் இல்லாவிடில் அது காதல் அல்ல. சமூகத்தில் நிலவி வரும் பல தார மணத்தைக் கண்டித்துப் புதுமைப் பெண்ணான சின்னக்குயிலி இளவரசனிடம் பேசும் வீர உரை இது.

”ஐயனே! உங்கள் அரண்மனையில் ஐந்நூறு
தையலருண் டாம்; அழகில் தன்னிகரில் லாதவராம்;
கல்வி தெரிந்தவராம்; கல்லுருகப் பாடுவராம்;
அன்னவரைச் சேர்ந்தே நீர் அன்புடனே வாழ்ந்திருப்பீர்,
மன்னவரே வேண்டேன், மலைக்குறவர் தம்மகள்யான்;

கொல்லு மடற்சிங்கம் குழிமுயலை வேட்பதுண்டோ ?

வெல்லுதிறல் மாவேந்தர் வேடருள்ளோ பெண்ணெடுப்பார்?

பத்தினியா வாழ்வதல்லால் பார்வேந்தர் தாமெனினும்

நத்தி விலைமகளா நாங்கள்குடி போவதில்லை,

பொன்னடியைப் போற்றுகின்றேன், போய் வருவீர்

பெண் குலப் பீழை

       மானிடர் போல் அல்லாமல், சுதந்தரமானது என்று நாம் கருதும் பறவைக் குலத்தில் பிறந்த போதிலும் குயிலின் காதல் அவ்வளவு எளிதாக நிறைவேறிவிடவில்லை. மாடனும் குரங்கனும் அவளைத் துரத்துகின்றனர். அபலைப் பெண் ஜன்மமான அவள் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள அவர்களைக் காதலிப்பதாக நடிக்க வேண்டியுள்ளது. அதை அவள் கவிஞரிடம் உரைக்கும் போது வேறொரு பாடலில் அவர் பாடிய,

பெண்ணென்று பூமி தனில் பிறந்து விட்டால் மிகப்

பீழை இருக்குதடி தங்கமே தங்கம்

என்ற வரிகள் நம் நினைவுக்கு வருகின்றன.

நகைச் சுவை

       சக்தியைச் சரணடைதல், நாட்டு விடுதலை, பெண் குல முன்னேற்றம், வேதநெறி தழைக்கச் செய்தல், பூமியிலே கிருத யுகத்தை நாட்டல் என்று பாரதி எடுத்துக் கொண்ட விஷயங்கள் யாவுமே கனமானவை. இத்தனை லட்சியங்களையும் சாதிக்கத் தனக்கு ஆயுள் போதாது என்ற உள்ளுணர்வால் உந்தப்பட்ட அவர் எப்பொழுதும் பக்தி, வீரம் ஆகிய உணர்ச்சிகளின் பிழம்பாக இருந்தார். எனவே அவருடைய படைப்புகளில், குறிப்பாகக் கவிதைகளில் நகைச்சுவையைக் காண முடிவதில்லை.

       ஆனால் பாரதி நகைச்சுவை உணர்வு இல்லாதவர் அல்லர். அவருடைய கவிதைகளில் இரண்டு இடத்தில் மட்டும் இது சற்றே தலை தூக்குகிறது. கண்ணன் என் சேவகன் என்ற பாடலில் சேவகரால் பட்ட தொல்லைகளை விவரிக்கும்போது,

ஏனடா நீ நேற்று இங்கு வரவில்லை என்றால்

பானையிலே தேளிருந்து பல்லாற் கடித்ததென்பார்

பாட்டியார் செத்து விட்ட பன்னிரண்டாம் நாளென்பார்.

வீட்டிலே பெண்டாட்டி மேற் பூதம் வந்ததென்பார்

என்று சேவகர்கள் வழக்கமாகச் சொல்லும் பொய்களை நகைச்சுவையோடு சொல்வார்.

       அடுத்தது, குயில் பாட்டில் குயில் குரங்கினிடம் காதல் மொழிகள் பேசும்போது காணப்படுகிறது. குரங்கு இழிவான மிருகம் என்ற கருத்தை மாற்றி, குரங்கே மனிதரை விட மேலானது என்று சான்று காட்டிக் குயில் பேசும்போது நம்மை அறியாமல் நமக்குச் சிரிப்பு வருகிறது.

பேடைக் குயிலிதனைப் பேசியது: – ”வானரரே!
ஈடறியா மேன்மையழ கேய்ந்தவரே! பெண்மைதான்
எப்பிறப்புக் கொண்டாலும், ஏந்தலே! நின்னழகைத்
தப்புமோ? மையல் தடுக்குந் தரமாமோ?

மண்ணிலுயிர்க் கெல்லாந் தலைவரென மானிடரே,

எண்ணிநின்றார் தம்மை; எனிலொருகால் ஊர்வகுத்தல்,
கோயில், அரசு, குடிவகுப்புப் போன்ற சில
வாயிலிலே, அந்த மனிதர் உயர்வெனலாம்.
மேனி யழகினிலும், விண்டுரைக்கும் வார்த்தையிலும்
கூனி யிருக்கும் கொலுநேர்த்தி தன்னிலுமே
வானரர்தஞ் சாதிக்கு மாந்தர் நிக ராவாரோ?

ஆன வரையும் அவர் முயன்று பார்த்தாலும்,
பட்டுமயிர் மூடப்படாத தமதுடலை
எட்டுடையால் மூடி எதிருமக்கு வந்தாலும்,
மீசையையும் தாடியையும் விந்தைசெய்து வானரர்தம்

ஆசை முகத்தினைப் போல் ஆக்க முயன்றிடினும்
ஆடிக் குதிக்கும் அழகிலுமை நேர்வதற்கே
கூடிக் குடித்துக் குதித்தாலும், கோபுரத்தில்
ஏறத் தெரியாமல் ஏணி வைத்துச் சென்றாலும்,
வேறெத்தைச் செய்தாலும் வேகமுறப் பாய்வதிலே

வானரர்போ லாவரோ? வாலுக்குப் போவதெங்கே?
ஈனமுறுங் கச்சை இதற்கு நிகராமோ?

பாகையிலே வாலிருக்கப் பார்த்ததுண்டு கந்தைபோல்;
வேகமுறத் தாவுகையில் வீசி எழுவதற்கே
தெய்வங் கொடுத்த திருவாலைப் போலாமோ?

சைவசுத்த போசனமும் சாதுரியப் பார்வைகளும் –
வானரர் போற் சாதியொன்று மண்ணுலகின் மீதுளதோ?

ஒளியைப் போற்றல்

       இறைவன் எல்லாமாக வியாபித்து நிற்பவன். வீசுறு காற்றில், நெருப்பில், வெளியில்  என்று எல்லா இடங்களிலும் இறைவன் வியாபித்து நின்றாலும் அவனை ஒளி வடிவாகவும் ஒலி வடிவாகவும் வணங்கும் வழக்கம் மிகப் பழமையானது.

பண்ணில் இனிய பாடலோடு பாயும் ஒளியெலாம்

பாரில் எம்மை உரிமைகொண்டு  பற்றி நிற்கவே

…….

வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை

என்ற  வரிகளிலிருந்து பாரதிக்கு அந்த இரண்டு வடிவங்களில் இருந்த சிறப்பான ஈடுபாடு தெரிகிறது. அந்த இரண்டு வடிவும் குயில் பாட்டின் அடிப்படைகளாக உள்ளன.

       முதலில், இறைவனின் ஒளி வடிவைக் காண்போம். பாரதிக்கு இயற்கை ஒளி மீது அளவற்ற ஆசை உண்டு. ஞாயிற்றின் ஒளி பற்றி அவர் பல பாடல்கள் பாடியுள்ளார். பல இடங்களில் இறைவனின் சோதி வடிவைப் போற்றுகிறார்.  எடுத்துக்காட்டாக, பாஞ்சாலி சபதத்தில் அவர் சூரிய உதயக் காட்சியை வர்ணிப்பதைக் காண்போம்.

‘பாரடியோ! வானத்திற் புதுமை யெல்லாம்,
பண்மொழீ! கணந்தோறும் மாறி மாறி
ஓரடிமற் றோரடியோ டொத்த லின்றி
உவகையுற நவநவமாய்த் தோன்றுங் காட்சி
யாரடிஇங் கிவைபோலப் புவியின் மீதே
எண்ணரிய பொருள் கொடுத்தும் இயற்ற வல்லார்?
சீரடியால் பழவேத முனிவர் போற்றுஞ்
செழுஞ்சோதி வனப்பையெலாம் சேரக் காண்பாய்.

‘கணந்தோறும் வியப்புக்கள் புதிய தோன்றும்;
கணந்தோறும் வெவ்வேறு கனவு தோன்றும்;
கணந்தோறும் நவநவமாங் களிப்புத் தோன்றும்;
கருதிடவும் சொல்லிடவும் எளிதோ?ஆங்கே,
கணந்தோறும் ஒருபுதிய வண்ணங் காட்டிக்
காளிபரா சக்தி அவள் களிக்குங் கோலம்
கணந்தோறும் அவள் பிறப்பாள் என்று மேலோர்
கருதுவதன் விளக்கத்தை இங்குக் காண்பாய்.

‘அடிவானத் தேஅங்கு பரிதிக் கோளம்
அளப்பரிய விரைவினொடு சுழலக் காண்பாய்
இடிவானத் தொளிமின்னல் பத்துக் கோடி
எடுத்தவற்றை ஒன்றுபட உருக்கி வார்த்து,
முடிவான வட்டத்தைக் காளி ஆங்கே
மொய்குழலாய்,சுழற்றுவதன் மொய்ம்பு காணாய்!
வடிவான தொன்றாகத் தகடி ரண்டு
வட்டமுறச் சுழலுவதை வளைந்து காண்பாய்.
**
அமைதியொடு பார்த்திடுவாய் மின்னே! பின்னே
அசைவுறுமோர் மின்செய்த வட்டு; முன்னே
சமையுமொரு பச்சைநிற வட்டங் காண்பாய்.
தரணியிலிங் கிதுபோலோர் பசுமை உண்டோ?
இமைகுவிய மின்வட்டின் வயிரக் கால்கள்
எண்ணில்லா திடையிடையே எழுதல் காண்பாய்;
உமை கவிதை செய்கின்றாள், எழுந்து நின்றே
உரைத்திடுவோம், ”பல்லாண்டு வாழ்க!” என்றே.

‘பார்; சுடர்ப் பரிதியைச் சூழவே படர்முகில்
எத்தனை தீப்பட் டெரிவன? ஓகோ!
என்னடி! இந்த வண்ணத் தியல்புகள்!
எத்தனை வடிவம்! எத்தனை கலவை!
தீயின் குழம்புகள்!- செழும்பொன் காய்ச்சி
விட்ட ஓடைகள்!- வெம்மை தோன்றாமே
எரிந்திடுந் தங்கத் தீவுகள்!- பாரடி!
நீலப் பொய்கைகள்!-அடடா, நீல
வன்ன மொன்றில் எத்தனை வகையடி!
எத்தனை செம்மை! பசுமையுங் கருமையும்,
எத்தனை!- கரிய பெரும்பெரும் பூதம்!
நீலப் பொய்கையின் மிதந்திடுந் தங்கத்
தோணிகள் சுடரொளிப் பொற்கரை யிட்ட
கருஞ்சிக ரங்கள்!- காணடி, ஆங்கு
தங்கத் திமிங்கிலம் தாம்பல மிதக்கும்
இருட்கடல்!-ஆஹா! எங்கு நோக்கிடினும்
ஒளித்திரள்! ஒளித்திரள்! வன்னக் களஞ்சியம்!’

       இதற்கு விளக்கம் கொடுக்கையில் பாரதி குளக்கரைகளிற் போய் கருடன் பார்ப்பதென்றால் நம்மவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஓடுகிறார்கள். ஸூர்யாஸ்தமன காலத்தில் வானத்தில் தோன்றும் அதிசயங்களைப் பார்க்க ஒருவன் கூடப் போகிறதில்லை என்று வருந்துகிறார். குயில் பாட்டில் ஒளியைப் போற்றுவதற்கென்று வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறார். கதையின் துவக்கமே சோதியையும் வேத ஒலியையும் கொண்டு மங்களகரமாக அமைந்துள்ளது.

காலை யிளம்பரிதி வீசுங் கதிர்களிலே
நீலக் கடலோர் நெருப்பெதிரே சேர்மணிபோல்
மோகனமாஞ் சோதி பொருந்தி முறைதவறா
வேகத் திரைகளினால் வேதப் பொருள்பாடி
வந்து தழுவும் வளஞ்சார் கரையுடைய

செந்தமிழ்த் தென்புதுவை யென்னுந் திருநகரின்
மேற்கே, சிறுதொலையில் மேவுமொரு மாஞ்சோலை,

       நடுவில் ஓரிடத்தில்

சோலையிடை, செஞ்ஞாயிற் றொண்கதிரால்
பச்சைமர மெல்லாம் பளபளென விளங்கும் காட்சியை வர்ணிக்கிறார்.

       கதை சொல்லிக் கொண்டு வரும்போதே பாதியில் ஒரு இடைவெளி ஏற்படுத்திக் கொண்டு ஒளியைப் புகழ்கிறார் பாரதி. இது கதைக்குச் சம்பந்தம் இல்லை எனினும் அவருக்கு ஒளியின் பால் இருந்த நாட்டம் காரணமாக, “குயிலின் வஞ்சகத்தால் மனமுடைந்து போனதால் மேற்கொண்டு கதை சொல்ல முடியாமல் போகவே, மன ஆறுதலுக்காக காலைக் கதிரழகை வர்ணிக்கிறேன்” என்று இதைக் கதையோடு தொடர்பு படுத்துகிறார்.

வான நடுவிலே மாட்சியுற ஞாயிறுதான்
மோனவொளி சூழ்ந்திடவும் மொய்ம்பிற் கொலுவிருந்தான்,

…….

மேலைக் கதையுரைக்க வெள்கிக் குலையுமனம்,
காலைக் கதிரழகின் கற்பனைகள் பாடுகிறேன்.

தங்க முருக்கித் தழல் குறைத்துத் தேனாக்கி
எங்கும் பரப்பியதோர் இங்கிதமோ? வான்வெளியைச்
சோதி கவர்ந்து சுடர்மயமாம் விந்தையினை
ஓதிப் புகழ்வார் உவமையொன்று காண்பாரோ?
கண்ணையினி தென்றுரைப்பார்; கண்ணுக்குக் கண்ணாகி

விண்ணை அளக்கும் ஒளி மேம்படுமோர் இன்பமன்றோ?

மூலத் தனிப்பொருளை மோனத்தே சிந்தை செய்யும்
மேலவரும் அஃதோர் விரியுமொளி என்பாரேல்
நல்லொளிக்கு வேறுபொருள் ஞாலமிசை யொப் புளதோ?

புல்லை நகையுறுத்திப் பூவை வியப்பாக்கி

மண்ணைத் தெளிவாக்கி, நீரில் மலர்ச்சி தந்து
விண்ணை வெளியாக்கி விந்தைசெயுஞ் சோதியினைக்
காலைப் பொழுதினிலே கண்விழித்து நான்தொழுதேன்.

சாகர் பொன்னியின்செல்வன்  

11. எகிப்திய கடவுள்கள்.

லக்ஸரில் ஆரம்பிக்கும் எங்கள் பண்டை எகிப்திய கோயில் விஜயங்களை பற்றி சொல்லுவதற்கு முன்னர் எகிப்திய கடவுள்களை அறிமுகம் செய்வது என்பது அவசியமாகும். நைல் நதி தீரத்தில் பிறந்து தழைத்த பண்டை எகிப்திய கலாச்சாரமானது இந்திய இந்து மதம், கிரேக்க கலாச்சாரம்  போலவே பல கடவுள்களை கொண்டது. மேலும் அரசர்கள் எல்லாம் கடவுளின் அம்சமாகவும் போற்றப்பட்ட ஒரு கலாச்சாரம்.

எகிப்திய கடவுள்கள் ஒன்றுக்கு ஒன்று உறவு கொண்டவர்கள். பல கடவுள்களுக்கு பல்வேறு மிருகங்களின் தலை அமைந்திருப்பது விசேஷம். கடவுள்கள் சில நேரம் ஆள் வடிவதிலும் சிலநேரம் மிருகவடிவமாகவும் சிற்பங்களில் செதுக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

பூமிக்கும் வானத்திற்கும் தனி கடவுள்கள் இருந்தன, நுட்(Nut) எனப்படுவது பெண் கடவுள், இந்த கடவுள் வளைந்து குனியும் பெண்ணாக  வடிவமைக்கப்படும்.  அந்த பெண்ணின் உடலில் நட்சத்திரங்களை இரவை குறிக்க அமைத்தனர்.

பூமியை குறிக்கும் கடவுளானது கெப் (Geb) எனப்படும், இந்த ஜெப் நுட்டின் கணவன் இந்த கடவுள் தரையில் படுத்திருக்கும் ஒரு மனிதனாக சித்தரிக்கப்படுவது வழக்கம். இவர்களை பிரித்து நிற்கும் மனிதனாக தோற்றம் அளிப்பது காற்று கடவுளான ஷு(Shu). மேலே எழுபவன் என்ற அர்த்தம் கொண்ட காற்று வானத்தையும் பூமியையும் பிரிகின்றது. ஷு ஜெப் மற்றும் நுட்டின் தந்தை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது(படம் 1).

நுட் ஜெப் தம்பதியின் பிள்ளைகள் ஒசிரிஸ் (Osiris),ஐசிஸ் (Isis), சேத் (Seth) மற்றும் நேப்திஸ் (Nephthys) என்கிற கடவுள்கள். பண்டை எகிப்திய கலாச்சாரத்தில் சகோதரியை மனம் செய்து கொள்வது வழக்கம் எனவே ஒரிரிஸ் ஐசிசையும், சேத் நேப்திசையும் திருமணம் செய்து கொண்டதாக வழக்கு.

ஒசிரிஸ் மம்மிமையை போல வடிவம் கொண்ட கடவுள். பதவி ஆசையில் செத் தான் சகோதரன் ஒசிரிசை கொன்றதாக சொல்கின்றனர்.ஒசிரிஸ் இறந்தவர்களை காக்கும் பாதாள கடவுள்.

ஐசிஸ் எனபடும் அன்னை கடவுள், தலையில் கொம்புகளோடு காணப்படும், இவர் தான் எகிப்தியர் மிகவும் போற்றும் ஹோரஸ் (Horus) என்னும் கடவுளின் தாய். பரோக்கள் அனைவரும் ஐசிசின் குழந்தைகள் என்று சொல்லிகொண்டனர்.(படம் 2)

செத் எனும் கடவுகள் ஒநாய் போன்ற மிருகத்தின் தலை கொண்டதாக சிலைகளில் காணலாம், இந்த கடவுள் அமைதியின்மையின் கடவுள், எல்லா பெருந்துயர்களையும் இவர் தான் கொடுப்பதாக நம்பினார்கள்.

ஹோரஸ் பருந்தின் தலை கொண்ட மனிதனாகவும் வெறும் பருந்தாகவும் வடிவமைக்க பட்ட கடவுள். இவர் தான் தந்தையை கொன்ற செத்தை வெற்றி கொண்டு எகிப்தின் முழுமுதல் அதிபர் ஆனார் என்றும், அந்த யுத்தத்தில் ஹோரஸின் ஒரு கண் பறிக்கப்பட்டது , அதனை மீண்டும் பெற்று வெற்றி கொண்டார் ஹோர்ஸ், எனவே ஹோரசின் கண் தனியாக வழிபடப்படுவதும் உண்டு.

இன்னொரு முக்கிய கடவுள் ரா (Ra) பருந்தின் தலையும் அதன்மேலே சூரியனின் சக்கரம் கொண்ட மனிதனாக தோன்றும் ரா சூரிய கடவுள், தினமும் நுட் இவரை விழுங்கி காலையில் துப்புவதாக மக்கள் நம்பினார். ரா அமுன் (Amun) எனப்படும் இன்னொரு முக்கிய கடவுளோடோடு சேர்ந்து தோன்றுவதை அமுன்ரா (AmunRa) என்று அழைத்தனர்.

ஹதோர் (Hathor) எனப்படும் பெண் தெய்வம், ஹோரசின் மனைவி, இவர் நன்மைகளை தரும் காக்கும் தெய்வம் இவர் தலையில் மாட்டின் கொம்புகளோடு சூரிய சக்கரமும் கொண்ட பெண்ணாக காட்சி தருவார்.

ஆடின தலை கொண்ட தெய்வம் க்ணும் (Khnum), இவர் தான் படைக்கும் கடவுள்,மனிதர்களை இவர் நைல் நதி மன்னைக்கொண்டு செய்தார் என்று கூறினார்கள்.

முதலையின் தலையை கொண்ட கடவுள் சொபேக்(Sobek) இவர், நைல் நதியையும் அதன் வளங்களையும் அளிக்கும் கடவுள்.

தோத் (Toth) எனப்படும் கடவுள் எழுத்தையும் , அறிவையும் தரும் கடவுள், இந்த தெய்வம் ஒரு கொக்கின் தலை கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்ட மனிதன்.

அனுபிஸ்(Anubis) எனப்படும் கடவுள் குள்ள நரியின் தலையுடன் தோன்றும் கடவுள், இவர் எகிப்திய வழக்கமான மம்மிபடுத்தும் கடவுள், இவர் இறந்தவர்களின் கடவுள் என்றும் சொல்லலாம்.

இப்போதைக்கு கடைசியாக செக்மெட் (Sekhmet) எனப்படும் சிங்கமுக பெண்ணோடு முடித்துக்கொள்வோம் இவர் போர்தெய்வம்.

எல்லா கடவுள்களும் சில நேரத்தில் கையில் ஒரு திறவுகோல் போன்ற ஒரு வைத்திருக்கும், இது அடுத்த வாழ்கையை அடைவதற்கு உள்ள பாதையில் உள்ள கதவினை திறக்கும் சாவி.

எகிப்தியர்கள் இறந்த பின் அடுத்த வாழக்கை தொடர்வதாகவும் அதனால் தான் உடலை பதப்படுத்தி மம்மிகள் உருவாகினார்கள். மேலும் அந்த பயனத்திற்கு துணை புரியவே கூடவே, உணவு, மது, மிருகங்கள் மற்றும் வேலையாட்களையும் சேர்த்து புதைத்தனர். இந்த சாவியானது அப்படி பட்ட புனர் ஜென்மம் அடைய உதவும் திறவுகோல்.

இப்படியாக எல்லா கடவுள்களை பற்றி கூறியவாறு எங்களை வேனில் கர்நாக் (Karnak) கோவிலை நோக்கி அழைத்து சென்றார் எங்கள் வழிகாட்டி. இந்த கோவிலானது உலகத்திலேயே இரண்டாவது பெரிய கோவில் என்றார். பல தூரம் பரந்திருக்கும் இதனை விட பெரிய கோவில் வலகம் கம்போடியாவில் உள்ள அங்கோர்வாட் (Ankorwat) கோவில் மட்டுமே என்றும் உரைத்தார்.

அப்பேற்பட்ட மகத்தான கோவிலை காணும் ஆவல் தாங்காமல் மேல்ல எங்கள் வண்டியை விட்டு கீழிறங்கினோம்.   கண் முன்னே தெரிந்ததோ செங்கல சூலை போன்றதொரு கட்டடம். இது என்னடா இதனை பார்பதற்காகவா இவ்வளவு தூரம் வந்தோம் என்று தோன்றியது (படம் 3).

(தொடரும்)

(அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற பன்னாட்டுப் புறநானூற்று மாநாட்டில் நான் ஆற்றிய உரையின் தொடர்ச்சி)

-மேகலா இராமமூர்த்தி

’வான்பொய்ப்பினும் தான்பொய்யா மலைத்தலைய கடற்காவிரி’ என்று பட்டினப் பாலை ஆசிரியரால் பாராட்டப்பெறுகின்ற காவிரியன்னை தாலாட்டும் சோழவள நாட்டின் அரசனாய்ப் புலவர்கள் போற்றும் சிறப்போடு விளங்கியவன் நலங்கிள்ளி. அவனுக்கு நெருங்கிய உறவினனான நெடுங்கிள்ளி என்பவன் உறையூரைத் தலைநகராய்க் கொண்டு சோழநாட்டின் மற்றோர் பகுதியை ஆண்டு வந்தான். யாது காரணத்தாலோ அவர்கள் இருவருக்கும் சுமுக உறவு நிலவவில்லை.

பெருவீரனாய் விளங்கிப் புகழ்பெற்றான் நலங்கிள்ளி. அவனுடைய உடன்பிறந்த தம்பியான ‘மாவளத்தானும்’ போர்களிலும், இன்னபிற அரசியல் செயற்பாடுகளிலும் அண்ணனுக்குப் பெரிதும் உதவி வந்தான். ஆனால் நெடுங்கிள்ளியைப் பெருவீரன் என்று சொல்வதற்கில்லை. அரசியல் பகையினால் நலங்கிள்ளிக்கும் நெடுங்கிள்ளிக்குமிடையே அடிக்கடிப் போரும், பூசலும் நிகழ்ந்தவண்ணமே இருந்தது.

ஒருமுறைச் சோழநாட்டைச் சார்ந்த ’ஆவூர்’ என்ற இடத்தில் நெடுங்கிள்ளி தங்கியிருந்தபோது ‘மாவளத்தான்’ ஆவூரை முற்றுகையிட, அதுகண்டு அஞ்சிய நெடுங்கிள்ளி தனக்குச் சொந்தமான ‘உறையூருக்கு’ச் சென்றான்; அங்கும் அவனைத் துரத்திச் சென்றனர் நலங்கிள்ளியும் அவன் தம்பியும். நெடுங்கிள்ளியின் நிலை இரங்கத் தக்கதாய் இருந்தது. அவன் தன் கோட்டைக்குள்ளேயே அஞ்சிப் பதுங்கியிருந்தான்.

இந்நிகழ்வுகளையெல்லாம் கண்டும், கேட்டும் பெரிதும் வருத்தமுற்ற செந்தமிழ்ப் புலவரும் நலங்கிள்ளி, நெடுங்கிள்ளி இருவர்மாட்டும் பேரன்பு கொண்டவருமான ‘கோவூர் கிழார்’ நலங்கிள்ளியின் அரண்மனைக்குச் சென்று அவனைக் கண்டார். கோவூர் கிழாரிடம் பெருமதிப்புக் கொண்டிருந்த ‘நலங்கிள்ளி’ அவரை அன்போடு வரவேற்று ஆரத்தழுவிக் கொண்டான். பின்பு,”‘புலவர் பெருமானே! அவசர வேலையாக உறையூர் நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்; அதனால் உங்களோடு அதிகநேரம் அளவளாவ அவகாசம் இல்லை; மன்னித்து விடை கொடுங்கள்!” என்று பரபரப்போடு பேசியபடியே அவையிலிருந்து நகர முயன்றான்.

அவன் எங்கு அவ்வளவு அவசரமாகப் போகிறான் என்பதை நன்கு அறிந்த புலவர்பெருமான், “பொறு நலங்கிள்ளி! இவ்வளவு அவசரமாக எங்கேயப்பா புறப்பட்டுவிட்டாய்? உன் உறவினான நலங்கிள்ளியோடு போர் புரியத்தானே?” என்றார் அமைதியாக.

ஆச்சரியத்தோடு புருவத்தை உயர்த்திய நலங்கிள்ளி புலவரை நோக்கி, “அது எப்படி உங்களுக்குத் தெரிந்தது?” என்று வினவினான்.

”எனக்கு மட்டுமா…..சோழ நாட்டிலுள்ள அனைவருக்குமே தெரிந்த செய்திதானே உங்கள் இருவரின் பகை” என்றார் குரலில் வேதனை தொனிக்க.

“என்ன செய்வது புலவரே….? ஆதியிலிருந்தே எனக்கும் நெடுங்கிள்ளிக்கும் ஒத்துவரவில்லை. அதனால் முற்றுகையும், போரும் தவிர்க்க இயலாதவையாகிவிடுகின்றனவே….?”

“நீ இப்படிப் பேசுவது நன்றாகயில்லை, நலங்கிள்ளி. இஃது உன் பேராண்மைக்கும் அழகன்று! போகட்டும், நான் கேட்கின்ற சில கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில்சொல்லிவிட்டு நீ புறப்படு! நான் தடுக்கவில்லை.”

”கேளுங்கள் புலவரே…உங்கள் கேள்விகளுக்குப் பதில்சொல்லிவிட்டே புறப்படுகின்றேன்”

“நல்லது நலங்கிள்ளி!” என்ற கோவூர் கிழார் தொடர்ந்து….”நீ ஒருவனை முற்றுகையிடச் செல்கிறாயே, அவன் பனம்பூ மாலை (பனம்பூ – சேரர்களின் அடையாளப்பூவாகக் கருதப்பட்டது)அணிந்த சேரனா?”

”இல்லை”

”அப்படியானால்….ஒருவேளை வேப்பம்பூ மாலை (வேப்பம்பூ – பாண்டியர்களின் அடையாளப்பூவாகும்) அணிந்த பாண்டியனோ?”

“இல்லவேயில்லை புலவரே!”

”அப்படியானால் அவனும் உன்னைப்போல் ஆத்தி மாலை (ஆத்தி(ஆர்) – சோழர்களின் அடையாளப்பூவாகும்) அணிந்தவன்தானா?”

”கோவூர் கிழாரே! என்னைப் பரிகாசம் செய்கிறீர்களா என்ன..? நெடுங்கிள்ளியும் என்னைப்போல் ஆத்தி மாலை அணிந்த சோழ குலத்தவன்தான் என்பது தாங்கள் அறியாததா?”

”அறிவேன் நலங்கிள்ளி; நன்றாக அறிவேன். அதனை உனக்கு ஞாபகப்படுத்தவே இவ்வாறு கேட்டேன். அவனும் உன்னைப்போல் ஆத்தி மாலை அணிந்த சோழர் தொல்குடியைச் சேர்ந்தவன்தான்; அதனை நீ மறந்துவிட்டுப் போருக்குப் புறப்படுகிறாயே? இதன் பின்விளைவுகளை நீ உணரவில்லையே! என்ற வருத்தம்தான் எனக்கு.”

”என்ன சொல்லவருகிறீர்கள் புலவர்பெருமானே! சற்று எனக்கு விளங்குமாறு சொல்லுங்கள்!”

”தெளிவாக….உடைத்தே சொல்லிவிடுகிறேன் நலங்கிள்ளி. நீ யாரோடு போர் செய்ய விரும்புகிறாயோ, அவனும் உன்னைப் போலவே புகழ்வாய்ந்த சோழர்குடியைச் சேர்ந்தவனே. நீங்கள் இருவரும் மேற்கொள்ளப்போகும் போரில் இருவரும் வெற்றிபெறுவது என்பது இயற்கையில் நடவாத காரியம்; உங்களில் யார் தோற்றாலும் தோற்கப்போவது என்னவோ சோழர்குடிதான்! உங்கள் இருவரின் பகையும், பூசலும் உம்குடிக்குப் பீடுதருவதன்று! அதுமட்டுமா? ’கொடியால் பொலிகின்ற தேருடன் பவனிவருகின்ற’ உம்மைப் போன்ற மற்ற வேந்தர்களுக்குப் பேருவகையையும், பெருமகிழ்ச்சியையும் கொடுக்கக் கூடியது நும் பகை; இதனை மறவாதே!” என்றார் கோவூர் கிழார்.

அனுபவமும், அறிவும் செறிந்த கோவூராரின் மொழிகள் நலங்கிள்ளியைச் சிந்திக்க வைத்தன. அதன்காரணமாக அவன் நெடுங்கிள்ளிமீது மேற்கொள்ளவிருந்த முற்றுகைப் போரைக் கைவிட்டான். தனக்கு நல்லறிவு புகட்டிய புலவரை மீண்டும் அன்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.

நலங்கிள்ளியின் மனத்தை மாற்றிப் போரைக் கைவிடவைத்த கருத்தாழம் மிக்க அப்பாடல் இதுவே..

“இரும்பனை   வெண்தோடு   மலைந்தோ   னல்லன்

கருஞ்சினை   வேம்பின்   தெரியலோ   னல்லன்

நின்னகண்ணியும்   ஆர்மிடைந்   தன்றே,   நின்னொடு

பொருவோன்   கண்ணியும்   ஆர்மிடைந்   தன்றே

ஒருவீர்   தோற்பினுந்   தோற்பதுங்   குடியே

இருவீர் வேறல்   இயற்கையு   மன்றே,   அதனால்

குடிப்பொரு   ளன்றுநும்   செய்தி   கொடித்தேர்

நும்மோ   ரன்ன   வேந்தர்க்கு

மெய்ம்மலி   யுவகை   செய்யுமிவ்   விகலே.” (புறம்: 45)

கோவூர் கிழாரின் பாடலை இன்றைய அரசியலோடு பொருத்திப் பார்க்கும்போது பல்வேறு எண்ண அலைகள் மனக் கடலில் கொந்தளிக்கவே செய்கின்றன. நம் தமிழர்கள் மட்டும் சாதி, மதம், அரசியல் என்ற பல்வேறு அற்பக் காரணங்களின் அடிப்படையில் சிதறிக் கிடக்காமல், தம் (அரசியல்) சுயலாபத்தை நோக்கமாகக் கொள்ளாமல் மனிதாபிமானத்தோடும், ஒற்றுமையோடும் ஒருமித்துக் குரல் எழுப்பியிருந்தால் – தம் எதிர்ப்பைப் பலமாக வெளிப்படுத்தியிருந்திருந்தால்… அண்டை நாட்டில் நம் சகோதரத் தமிழர்கள் இப்படி இலட்சக் கணக்கில் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கமாட்டார்களே..! அதனைத் தவறவிட்டுவிட்டோமே! அவ்விழப்பை எப்படி ஈடுசெய்யப் போகிறோம்? அதனை எண்ணும்போது விழியோரம் அருவி பொழியவே செய்கிறது.

இனியாவது தமிழர்களாகிய நாம் நமக்குள்ளிருக்கும் இனச் சண்டை, மதச் சண்டை, அரசியல் காழ்ப்பு ஆகியவற்றை உதறித் தள்ளிவிட்டு வெளியேவராமல் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக்கொண்டே இருப்போமானால் பேரழிவு நமக்குத்தான் என்பதில் எள்முனையளவும் ஐயமில்லை!

இக்கருத்தையே நம் மகாகவியும்,

“ஒன்றுபட் டாலுண்டு வாழ்வே – நம்மில்

ஒற்றுமை நீங்கில் அனைவர்க்கும் தாழ்வே

நன்றிது தேர்ந்திடல் வேண்டும் – இந்த”

ஞானம்வந் தால்பின் நமக்கெது வேண்டும்?” என்று எளிய தமிழில் எடுத்தோதினான்.

புறநானூற்றுப் புதையலை ஆராய, ஆராய அதிலிருந்து முத்துக்களாகவும், மணிகளாகவும் வெளிப்படும் அரசியல் சிந்தனைகளுக்கும், அறநெறிசார் வாழ்வியல் கோட்பாடுகளுக்கும் அளவேயில்லை. எனினும் காலஅளவு கருதி ஒருசிலவற்றை மட்டுமே தொட்டுக்காட்ட இயலுகின்றது.

ஒன்றுமட்டும் உறுதியாகக் கூறமுடியும்! புறநானூற்றைப் படித்தால் கோழையும் வீரனாவான்; அறிவிலியும் அறிஞனாவான்; சுயநலவாதியும் பொதுவுடைமையைப் போற்றுவான். எனவே தமிழர்களாகிய நாம் புறநானூற்றைக் கற்போம்; மற்றவர்க்கும் கற்பிப்போம். எலிப்பொறியில் சிக்குண்ட எலிபோல் எப்போதும் கணிப்பொறியே கதியென்று கிடக்காமல் சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் சங்கத் தமிழையும் சற்றே பருகுவோம். ‘புத்தகங்கள் வெறும் காகிதங்கள்தான்; ஆனால் படிக்கப் படிக்க அவை ஆயுதங்களாக மாறும்!” என்பார் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான். நம் சங்கத்தமிழ் நூல்களும் அப்படிப்பட்டவையே!

என்னருமைத் தமிழ்மக்களே! நல்ல தமிழை நாளும் கற்போம்; வாழ்வில் உயர்வோம்!

வாழிய செந்தமிழ்; வாழ்க நற்றமிழர்; வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு!!

(முற்றும்)

மலர் சபா

புகார்க்காண்டம்- 09.

கனாத்திறம் உரைத்த காதை

கோவலன் மதுரை சென்று பொருள் ஈட்ட எண்ணியுள்ள தனது கருத்தை வெளியிட்டு, விடியுமுன் கண்ணகியுடன் மதுரைக்குப் புறப்பட்டுச் செல்லுதல்

கோவலன் கண்ணகியிடம் கூறினன்:

சேயிழையே! நான் சொல்வது கேள்;

நீ குறிப்பிட்ட இச்சிலம்புதனை

முதல் எனக் கொண்டு

மிக்க புகழுடைய

மாடமதுரைக்குச் சென்று

வணிகம் செய்து

முன்பு நான் இழந்திட்ட பொருட்களையும்

தொலைத்திட்ட அணிகலன்களையும்

மீட்டெடுக்க முடிவு செய்துள்ளேன்.

இதழ்விரிந்த மலர்களையுடைய

மாலையணிந்தவளே..

நீயும் என்னுடம் புறப்படுவாயாக!

முற்பிறவியில் செய்திட்ட

ஊழ்வினை உருத்து வந்து

மதுரைக்குப் போகும்படி தூண்ட

அவ்வினையதன் ஏவல் மேற்கொண்டு

மறுதினம், காலைக் கதிரவன் உதித்து

வைகறை இருளை ஓட்டும் முன்பே

அவ்விருவரும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

வெண்பா

மாதவி வசந்தமாலையிடம் கூறிய

“மாலை வாராராயின் காலை காண்போம்”

என்ற மொழியைக்

கண்ணகி கண்ட கனவது

பயனற்றதாக்கிவிட்டது.

ஊழ்வினை உருத்து வந்து

நெஞ்சைத் தூண்டி நிற்க

காலைக் கதிரவன் வைகறை இருளை விரட்டுமுன்னே

கண்ணகியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றான் கோவலன்.

கனாத்திறம் உரைத்த காதை முற்றிற்று.

அடிப்படையாய் அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 74 – 83

http://www.chennailibrary.com/iymperumkappiangal/silapathikaram5.html

படத்துக்கு நன்றி:

http://www.hindustantimes.com/photos-news/Photos-World/venustransit/Article4-866678.aspx

அருங்காட்சியகம் ஓர் அறிவுக் கருவூலம் : வ.உ.சிதம்பரனார் பிறந்த இல்லம் அருங்காட்சியகம், ஒட்டப்பிடாரம், தமிழகம், இந்தியா.

சுபாஷிணி ட்ரெம்மல்

உலகின் வெவ்வேறு சில நாடுகளில் உள்ள அருங்காட்சியகங்களைப் பார்த்து அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சிப்பொருட்களின் தரங்களையும் பார்த்த அனுபவம் உள்ள எனக்கு இந்த அருங்காட்சியகத்தின் காட்சிப்பொருட்கள் ஒரு ஆரம்பப்பள்ளியில் இருக்கக்கூடிய தகவல் சுவரொட்டி போல காட்சியளிப்பதைப் பார்த்த போது உண்மையில் மன வருத்தமே தோன்றியது. கண்காட்சி மேலாண்மை-பராமரிப்பு என்பது ஒரு தனிக் கலையாக உருவாகிவிட்ட காலம் இது. புதிய தொழிற்நுட்பங்களின் துணை கொண்டு தரம் வாய்ந்த காட்சிப்பொருட்களை அமைக்கக்கூடிய வாய்ப்பு தற்கால நிலையில் ஒரு எட்டாக் கனியல்ல. ஆனால் அதற்கான சிந்தனையும் முயற்சியும் இருக்கிறதா என்பதே கேள்வி. இங்கு பார்த்தபோது காட்சிப்பொருட்களின் தரம் என் எதிர்பார்ப்பிற்கு ஏமாற்றத்தை அளித்தது என்பதை குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்.

ஒரு வகையில் இந்தச் சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகியின் பிறந்த இல்லத்தை நிர்வகித்து அவரது ஞாபகம் மக்கள் மத்தியில் மறையாமல் பாதுகாக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்ட அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் நன்றி கூற நினைக்கும் என் மனம் அதே வேளையில் இன்னமும் தகுந்த தரத்துடன் இக்காட்சிப் பொருட்களைத் தயார்படுத்தி வைத்தால் என்ன என்ற கேள்வியை எழுப்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

வ.உ.சி அவர்கள் தமிழக சரித்திரத்திலும் தமிழர் தம் வாழ்விலும் மறக்க முடியா அங்கம் வகிப்போரில் ஒருவர். அம்மனிதரின் நினைவாக இன்று காட்சியளிக்கும் இந்த நினைவு இல்லத்தில் உள்ள அறிக்கைகளைத் தரமான காகிதங்கள் கொண்டு தயாரித்து அதற்கு ப்ரேம் போட்டு பாதுகாத்து வைக்கலாம். அவரது நூல்களின் படிவங்களை ஒரு கண்ணாடி அலமாரியில் காட்சிக்கு வைக்கலாம். அவரது கையெழுத்தில் அமைந்த ஆவணங்களைப் பத்திரப்படுத்தி காட்சிக்கு வைக்கலாம். அவரது உருவப்படங்களைக் கொண்டு உருவாக்கிய ஒரு டாக்குமெண்டரி திரைப்படத்தை வருவோர் காணும் வகையில் ஒரு தொலைக்காட்சியைப் பொருத்தி அதில் ஒலிபரப்பலாம். அவரது சேவையைப் பாராட்டிப் பேசியோரின் பேச்சுக்களின் ஒலிப்பதிவுகளை அங்கே வருவோர் கேட்டு பயன்பெற ஏற்பாடு செய்யலாம். இவற்றை செய்வதற்கு மிக அதிகமான பொருளாதாரம் தேவை என்பதில்லை. மனித முயற்சி இருந்தால் தற்கால கணினி, அச்சு தொழிற்நுட்பம் வழங்கும் வாய்ப்புக்களைப் பயன்படுத்தி இவற்றை எல்லாம் சாதிக்கலாம். வருங்காலத்தில் இவ்வகையில் இந்த அருங்காட்சியகம் புதுப் பொலிவு பெற்றால் நான் மிக அகம் மகிழ்வேன்.

உலகில் நிகழ்ந்த, நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற பல்வேறு மாற்றங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைவதே தனி மனித முயற்சிகள் தாம். தனி மனிதரின் ஆன்ம பலமும், ஆய்வுத் திறமும் சிந்தனையும் முயற்சியுமே உலகில் நிகழ்ந்த பல்வேறு மாற்றங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருக்கிறது என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. அத்தகைய பண்புடன் கூடியவர்களில் ஒருவராகத்தான் நான் வ.உ.சி அவர்களைக் காண்கிறேன்.

அருங்காட்சியகத்தில் நான் பார்த்து எடுத்துக் கொண்ட குறிப்புக்கள் வழி அவரது குடும்பத்தினர் பற்றிய சில தகவல்களை நான் அறிந்து கொண்டேன். வ.உ.சி அவர்களின் முதல் மனைவியார் வள்ளியம்மை. வள்ளியம்மை பிறகு இறந்து விட இவருக்கு இரண்டாம் திருமணமும் நிகழ்ந்தது.

வள்ளியம்மையுடனும் பிறகு அவரது மறைவுக்குப் பிறகு திருமணம் முடித்த இரண்டாம் மனைவியுடன் இருப்பது போன்ற மூன்று படங்கள் இந்த அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளன. இவை அக்காலச் சூழலில் செல்வந்தர்கள் வீட்டு ஆண் பெண்களின் ஆடை அலங்காரத் தன்மையை வெளிக்காட்டும் சிறந்த ஆவணங்கள். வணிக குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்து கல்வி கற்று வக்கீலாகத் தொழில் புரிந்த சிதம்பரனாரின் மேன்மை பண்புகளை வெளிக்காட்டும் மிடுக்கான தோற்றத்துடன் அவர் காட்சியளிப்பதை இப்படங்களில் காண முடிகிறது.

சிதம்பரனார் நினைவு மண்டப அருங்காட்சியகத்தில் அவரது மறைவுக்குப் பின் அவருக்கு நடத்தப்பட்ட இறுதி ஊர்வலத்தின் போது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் ஒன்றும் உள்ளது. அவரது அனைத்து சேவைகளையும் தெரிந்து அவரது இல்லத்திலேயே இருந்து உணர்ந்து இப்புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் போது மனம் கலக்கம் கொள்வதை தடுக்கமுடியவில்லை. இந்த இறுதி யாத்திரை புகைப்படத்தில் இவரது மகன்கள் வ.உ.சி. ஆறுமுகம், வ.உ.சி. சுப்பிரமணியம், வ.உ.சி. வாலேஸ்வரன் ஆகியோர் இருப்பதாக இப்படத்தோடு உள்ள குறிப்பில் உள்ளது. இவர்களோடு இவரது நண்பர்கள் பெ.கந்தசாமி பிள்ளை, மாசிலாமணிப்பிள்ளை, பாபா ஜான் ஆகியோரும் இருப்பதாகவும் இந்தக் குறிப்பில் உள்ளது.

வ.உ.சி. ஆங்கில ஆட்சியில் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த மக்களின் சிந்தனையில் புத்துணர்ச்சியை ஊட்டியவர் என்பது மட்டும் அவரது பண்பு நலனுக்கு மதிப்பளிக்கும் ஒன்றாக அமைந்து விடவில்லை. அவரது தத்துவ ஞான விசாரணை, தமிழ்க்கல்வி, ஓலைச்சுவடிகளிலிருந்து அச்சுப்பதிப்பாக்கத்திற்கு தமிழ் நூல்களை புதிய வடிவில் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற முனைப்பு ஆகியவை அவரைப் பற்றிய நம் சிந்தனையை மென்மேலும் உயரத்திற்குக் கொண்டு செல்வதாக அமைகின்றது. வ.உ.சி அவர்கள் தமிழுக்கு நல்கிய தம் இலக்கியப் பங்களிப்பையும் இனி காண்போம்.

அவர் எழுதி வெளி வந்த நூல்கள்:

மெய்யறிவு
மெய்யறம்
எனது பாடல் திரட்டு
வ. உ.சி. கண்ட பாரதி
சுயசரிதை

இவர் மொழி பெயர்ப்பு செய்த நூல்களின் பட்டியல்:
மனம் போல வாழ்வு
அகமே புறம்
வலிமைக்கு மார்க்கம்
சாந்திக்கு மார்க்கம்

இவர் உரை எழுதியவையாக குறிப்பிடப்படும் நூல்களின் பட்டியல்:
சிவ ஞான போதம்
இன்னிலை
திருக்குறள்

வ. உ.சி எழுதிய நூல்களில் இதுவரை வெளிவராத நூல்கள் பற்றியும் சில தகவல்கள் இதோ.

1. சிவ மதம்
2. விஷ்ணு மதம்
3. புத்த மதம்
4. ஊழை வெல்ல உபாயம்
5. இஸ்லாம் மதம்
6. கிருஸ்து மதம்
7. மனித மதம்
8. முத்தி நெறி
9. The Universal Scripture
10. திருக்குறள்
11. திலக் மகரிஷி

உயர் குலச்சமூகத்தினருக்கும் வசதி வாய்ப்புகள் நிறைந்தோருக்கும் மட்டுமே கிடைத்த கல்வி ஞானத்தை அச்சுப்பதிப்பாக்க முயற்சிகள் சமூகத்தில் புரட்சியை ஏற்படுத்தி கல்வியும் ஞான நூல்களும் இலக்கியங்களும் எல்லோருக்கும் கிடைக்கும் வகை செய்தன. அந்த வகையில் 18, 19, 20ம் நூற்றாண்டுகளில் பல சேவையாளர்களின் முயற்சியில் அறிய பல தமிழ் நூல்கள் ஏட்டுச் சுவடிகளிலிருந்து அச்சுப்பதிப்பாக வெளிவந்தன. வ.உ.சி அவர்களும் இந்த முயற்சியில் பங்கெடுத்துக் கொண்டவர் என்பது பலரும் அறியாத ஒன்று. அவரது முயற்சியில் பனை ஓலைச் சுவடிகளிலிருந்து பதிப்பிக்கப்பட்ட நூல்களின் பட்டியல்:

தொல்காப்பியம் – எழுத்ததிகாரம் (இளம்பூரனார் உரை)
தொல்காப்பியம் – சொல்லதிகாரம் (இளம்பூரனார் உரை)
சிவஞான போதம்

சைவ சித்தாந்த சாஸ்திரங்களின் தலையாயதும் குருபரம்பரையினர் போற்றிப் புகழ்ந்த மெய்கண்டாரின் சிவஞான போத நூலை முதன் முதலில் பனை ஓலைச் சுவடியிலிருந்து அச்சு வடிவத்திற்குக் கொண்டு வந்தவர் நம் சிதம்பரனார் என்பதை அறியும் போது அவரைப் போற்றாமல் இருக்க முடியுமா? இத்தகைய இலக்கியப் பணிகள் மட்டுமின்றி இவர் பத்திரிக்கைகளையும் நடத்தியிருக்கின்றார். அவற்றின் பட்டியல்:

விவேக பாநு
தமிழ் நேஷனல்
பத்திரிகை
இந்து நேசன்

சைவ சித்தாந்த சபையில் முக்கியமான அங்கம் வகித்தும் சைவ சித்தாந்த தத்துவங்களில் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் திகழ்ந்திருக்கின்றார் வ.உ.சி அவர்கள். தான் அச்சு வடிவத்தில் வெளியிட்ட சிவஞானபோத நூலுக்கு உரை எழுதுவதற்கு முன்னரே தூத்துக்குடியில் சைவ சித்தாந்த சபையில் அவர் பல சைவ சித்தாந்தத் தத்துவக் கொள்கைகள் தொடர்பான உரைகளை தொடர்ந்து நிகழ்த்தி வந்துள்ளார். 1934-35களில் அப்போது புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டிருந்த தினமணி நாளிதழின் வருஷ அனுபந்தத்தில் தான் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை தனது சிவஞானபோத உரையின் முதல் வடிவை எழுதியிருக்கின்றார். பிறகு அந்த உரை, நூல் வடிவில் தூத்துக்குடி எட்டையபுரம் நெடுஞ்சாலையிலுள்ள குறுக்குச் சாலையில் அரங்கேற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. இவரது சொற்பொழிவுகள் அடங்கிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ‘எனது அரசியல் பெருஞ்செயல்’ என்ற தலைப்பில் அச்சு வடிவம் கண்டுள்ளது. இது அவரது அரசியல் அனுபவங்களை எடுத்துக் காட்டும் சிறந்த வரலாற்று நூலாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்த விவரங்கள் எல்லாம் இக்கால இளம் தலைமுறையினர் அறிந்து உணர்ந்து போற்ற வேண்டிய விஷயங்கள் அல்லவா? இவையெல்லாம் தமிழ் நாட்டு கல்விப்பாடத்திட்டத்தில் இடம்பெறுகின்றனவா? வ.உ.சிதம்பரனார் பற்றிய தகவல்கள் செக்கெழுத்த செம்மல், கப்பலோட்டிய தமிழன் என்ற மேல் நோக்கானப் புகழ்ச்சியோடு மட்டுமே என நின்று விடாமல் இம்மாமனிதரின் பரந்த சிந்தனை, உயர்வான வாழ்வியல் நெறி முறைகள், தன்னலமற்ற சேவை, ஞானப் பரப்பு, அறிவின் ஆழம் ஆகியவை பாடத்திட்டத்தில் கூறப்படுகின்றனவா என்று கேட்டு அவை இல்லையென்று அறிந்து சோர்ந்து ஏமாற்றம் அடைகிறேன். இவர் எழுதி அவர் காலத்திலேயே வெளியிடப்படாத நூல்கள் எப்போது அச்சு வடிவம் பெறும் என நினைக்கும் போதே அதனைத் தேடி அவற்றை பதிப்பிக்க வேண்டும் என்ற என் ஆர்வத்தையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். தமிழகத்தில் உள்ளோர் இப்பதிவினை வாசிக்க நேர்ந்தால் நான் குறிப்பிட்டுள்ள நூல்கள் கிடைக்கும் இடத்தை எனக்கு அறியத்தருமாறும் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

வ.உ.சி அவர்களின் கையெழுத்தில் அமைந்த ஒரு கடிதம் ஒன்றினை எட்டயபுரம் இளசை மணியன் அவர்கள் எனக்கு இந்தப் பயணத்தின் போது காட்டினார். அதன் டிஜிட்டல் வடிவத்தை தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை சேகரத்தில் இணைத்து வைத்துள்ளேன். இக்கடிதத்தைப் பார்க்க விரும்புவோர் http://tamilheritagefoundation.blogspot.de/2010/05/blog-post.html பக்கத்தில் காணலாம்.

இந்த சிந்தனைகளுடனேயே இங்கிருந்து புறப்படுவோம். வேறொரு நாட்டில் மற்றுமொரு அருஙகாட்சியகத்தை நாம் அடுத்து காண வேண்டுமல்லவா?

தொடரும்