Category: Featured

-ஜெ.சுகந்தி

பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் பதிப்பித்த காலத்திலிருந்து இன்று வரையிலும் அதன் சுவைஅறிந்து உரை கூறும் மரபு இருந்து வருகிறது. இலக்கியங்களின் பொருளினை எளிமையாக்கி மக்களிடம் கொண்டு செல்வதில் உரையாசிரியர்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். தமிழ் இலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதும் உரையாசிரியர்கள் தங்களுக்கு என ஒரு மரபை உருவாக்கிக் கொண்டு உரை எழுதுகின்றனர். அவ்வகையில் உரையாசிரியர்களில் சிறப்பிடம் பெறும் சோமசுந்தரனார் உரைஎழுதிய பத்துப்பாட்டு நூல்களில் ஒன்றான திருஏரகத்தில் அமைந்துள்ள உரை  மரபுகளைப் பற்றி இக்கட்டுரை காண்போம்.

உரை விளக்கம்

இலக்கியம், இலக்கணம், உரை என்ற மூன்றும் மொழிப்புலத்தை மையமாகக் கொண்டு மூன்று வகைமைப்பட்ட தளங்கள். இவை, தமக்குள் நெருக்கமான உறவுகள் கொண்டவை. ஒன்றனுள் ஒன்று இவை விளக்கம் பெறுபவை. இலக்கியமும் இலக்கணமும் முதன்மையானவை என்றால் அவற்றின் காரியமாகவும் அவற்றின் விளக்கமாகவும் இருப்பவை உரைகள். 

மேலும், இலக்கிய இலக்கணங்களைச் செழுமைப்படுத்துவதற்கும், அவற்றின் வாசிப்புத் தளத்தைப் பொருளுடையதாகவும் விரிவுடையதாகவும் ஆக்குவதற்கும் உரைகள் உறுதுணை புரிவன. உரைகள் காலத்தின் தேவை. உரைகள் இல்லையெனில் பல தலைமுறைகளைத் தாண்டி வருகின்ற இலக்கிய இலக்கணங்களைப்புரிந்து கொள்வதிலும் விளக்குவதிலும் பெரும் துயரங்களும் தவறுகளும் தடைகளும் ஏற்படக்கூடும். முக்கியமாக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டுத் தோன்றிய சங்க இலக்கியங்களையும் தொல்காப்பியத்தையும் இந்த உரையாசிரியர்கள் தான் நம்மோடு நெருங்கயிருக்கச் செய்திருக்கிறார்கள். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில், உரைகள் மிக முக்கியமான இடம் வகிக்கின்றனர். வேறெந்த மொழிகளிலும் இத்தகைய உரைகளையோ, அவற்றின் நீண்ட வரலாற்றையோ, பன்முகப்பட்ட பரிமாணங்களையோ காணமுடியாது. தமிழ் மொழியின் தனிச்சிறப்பியலான பண்பு இதுவாகும்.

உரை என்பது உரைத்தல் அல்லது சொல்லுதல் என்ற பொருளுடையது. குரு, சீடன், ஆசிரியன், மாணாக்கன் என்ற உறவுமுறையில், ஒருவர் விளக்கிச்சொல்ல பலர் இருந்து கேட்க என்ற முறையில் எழுந்தது உரை கல்வி அல்லது தோரணி இதற்கு உண்டு. ‘கற்றிலனாயினும் கேட்க’ என்ற அடிப்படையிலான ஒரு தேவையையும் முறைமையையும் கொண்டது. விளக்குதல் என்ற பொருண்மையோடு கூடியது உரை ஆகும்.

சோமசுந்தரனாரின் உரைநெறி

பத்துப்பாட்டில், ஆறுபடைவீடுகளுள் ஒன்றான திருஏரகத்தில் அமைந்துள்ள உரைநெறிகள் பின்வருமாறு:

அவை,

1 சொற்பொருள்

2 காரணம் காட்டிப் பொருள் கூறுதல்

3 மேற்கோள் காட்டுதல்

4 தன் கருத்திற்கு ஒத்த உரையைக் கூறல்

5 ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட உரைகளைக் கூறல்

6 இயைபு சுட்டல்

சொற்பொருள்

சோமசுந்தரனார் அகலவுரையில் சிற்சில இடங்களில் மட்டும் அருஞ்சொற்பொருள் குறிப்பிட்டுச் செல்கிறார்.

இருவர்- தாயும் தந்தையும் (திரு.177)

அறுநான்கிரட்டி- நாற்பத்தெட்டு  (திரு.178)

ஞாண்- ஈண்டுப்பூணுவம் நூல் என்க  (திரு.183)

புலர – தம்முடம்பிலிருந்தே புலரும்படி என்க  (திரு.184)

காழகம்- ஆடை  (திரு.184)

உடீஇ-உடுத்து (திரு.184)

தன்-தன்னை (திரு.185)

ஏரகம்-திருவேரகம் என்னும் ஊர் (திரு.189)

காரணம் காட்டிப் பொருள் கூறுதல்

சில சொற்கள் படிமப் பொருளுடையனவாயிருக்கின்றன. சில உட்பொருள் உடையனவாயுள்ளன. அத்தகையவற்றிற்கு இன்ன காரணத்தால் இப்பொருளுடையதாகிறது எனச் சுட்டிச் சொல்லுதல் சோமசுந்தரனார் போன்ற உரையாசிரியர்களிடம் சிறப்பாக காணப்படுகின்றது. இவற்றில், சொல் காரண முறை கூறுதல், தொடர் காரண முறை கூறுதல் போன்ற இருநிலைகள் காணப்படுகின்றன.

சொல் காரண முறை கூறுதல்

‘இருவர்ச் சுட்டிய பல்வேறு தொல்குடி’ (திரு.178)

தாயும் தந்தையுமாகிய இருவர் குலத்தையும் உலகத்தார் நன்றென்று மதித்த பலவாய் வேறுபட்ட பழைய குடியார் பிறந்த என்றார். இருவர் என்பதனைத் தாயும் தந்தையுமாகிய இருவர் குடியும் உயர்குடி என்று உலகத்தாற் சுட்டிப் புகழப்பட்ட நற்குடிப் பிறப்பினர் என்றவாறு, அந்தணர்க்குரிய நல்லொழுக்கத்தே வழுவாமல் நிற்றற்குத் தலைசிறந்த ஓதுவாவது, உயர்குடிப் பிறப்பேயாகலின் அதனை விதந்தெடுத்தோதினார்.

மேலும்,

‘மூன்று வகைக் குறித்த முத்தீச் செல்வத்து’ (திரு.181)

நாற்சதுரமும், முச்சதுரமும் வில் வடிவமுமாகிய மூன்று வகையைக்கருதின ஆகவனீயம் தக்கிணாக்கினி காருகபத்தியம் என்னும் மூன்று தீயானுண்டாகிய செல்வத்திணையும் உடைய, என்றார். முத்தீ என்பதற்கு மூன்றாவன ஒன்று வேதத்தை வழங்கவும் ஒன்று தேவர்கட்குத் தக்கிணை கொடுக்கவும், ஒன்று பூலோகத்தை இரட்சை பண்ணவும்; இவ்வாறாய முத்தீ என்பாருமுளர் என்று கூறியுள்ளார்.

தொடர் காரண முறை கூறுதல்

‘இருமூன் றெய்திய இயல்பினின் வழாஅது’ (திரு.177)

ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்னும் ஆறாகிய நன்மை பொருந்திய இலக்கணத்தில் வழுவாமல் நின்று கூறினார். மெய்ந்நூலில் அந்தணர்க்கோதிய இயல்பு ஆறாகலின் ‘இருமூன்று எய்திய இயல்பு’ என்றார். அவை, ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்னும் தொடர்களை காரண முறையில் விளக்கம் கூறுகிறார்.

‘ஆறினிற் கழிப்பிய அறன்நவில் கொள்கை’ (திரு.180)

மெய்ந்நூல் கூறும் நெறியானே கழித்த அறத்தை எப்பொழுதும் கூறுகின்ற கோட்பாட்டினையும் என்றார். கழித்தல் அருமை என்பது தோன்றக் கழிப்பி என்றார். உலகில் காம முதலிய நுகர்வார்க்குப் பதினாறாண்டு அகவை முதல் நாற்பத்தெட்டாண்டின் இறுதியாகவுள்ள பருவமே தகுதியான பருவம் ஆதலால், அத்தகைய பருவத்தினும் காம முதலியவற்றில் உளம் போக்காது அடங்கிய அருமை தோன்ற நல்லியாண்டு ஆறினிற் கழிப்பி என்றார்.

‘இருபிறப் பாளர் பொழுதறிந்து நூவல’ (திரு.182)

நூலணிதற்கு முன்னர் ஒரு பிறப்பும் பின்னர் ஒரு பிறப்புமாகிய இருபிறப்புனையுமுடைய அந்தணர் தாங்கள் வழிபடுங்கால மறிந்து வாழ்த்துக் கூறாநிற்படி என்றார். பொழுதறிந்து நுவல என்பதற்கு, ‘உதயகாலத்தும் மத்தியான்ன காலத்தும் அத்தமன காலத்தும் தாபனம், அநுட்டானம் பூசையாகிய மூன்று தொழிலையும் முயன்று செய்ய, என்பாரும் என்று கூறியுள்ளார்.

‘ஒன்பது கொண்ட மூன்றுபுரி நுண்ஞான்’ (திரு.183)

முந்நூல் கொண்டு முப்புரியாக்குதலின் ஒன்பதாகிய நூலைத் தன்னிடத்தே கொண்ட ஒருபுரி மூன்றாகிய நுண்ணிய பூணூலையும் உடையதென்பர். ஒவ்வொரு நூலும் மூன்று புரி உடைத்தாய் மூன்றாகலின் ஒன்பது கொண்ட மூன்று புரி நுண்ஞாண் என்று கூறியுள்ளார்.

‘புலராக் காழகம் புலர உடீஇ’ (திரு.184)

நீராடுங்காற் தோய்க்கப்பட்ட கலிங்கம் உடம்பிலே கிடந்து புலரவுடுத்து என்றார். நீராடிய ஆடை புலராத படியிலிருந்து வழிபடுவோர் என்பார் ‘புலராக் காழகம் புலர உடீஇ’ என்று கூறினார்.

மேற்கோள்

பொ.வே. சோமசுந்தரனார் பத்துப்பாட்டு நூற்பாவுக்குத் தாம் கூறும் உரை விளக்கம் ஒவ்வொன்றிற்கும் இயன்ற வரை தமக்கு முன் தோன்றிய நூல்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்டிக் கொண்டே செல்கிறார்.

1 தொல்காப்பிய நூல்களில் புறத்திணை மேற்கோள் காட்டுதல்

2 எட்டுத்தொகை நூல்களில் பதிற்றுப்பத்து மேற்கோள் காட்டுதல்

3 பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் திருக்குறள் மேற்கோள் காட்டுதல்

4 காப்பிய நூல்களில் சிலப்பதிகார மேற்கோள் காட்டுதல்

போன்றவை சோமசுந்தரனார் மேற்கோள்களாகக் கையாண்டுள்ளார்.

தன் கருத்திற்கு ஒத்த உரையை கூறல்

சோமசுந்தரனார் தான் கூறும் கருத்திற்கு மேலும் விளக்கம் தரும் வகையிலும் தன் கருத்திற்கு அரண் செய்யும் வகையிலும் முந்தைய உரைக் கருத்துக்களைத் தருகிறார்.

———-பெரிது வந்து
ஏரகத் துறைதலும் உரியன் அதாஅன்று (திரு.188-189)

அச்செயற்குப் பெரிதும் மகிழ்ந்து திருவேரகம் என்கின்ற ஊரிலே இத்தலம் உரியன் என்றார்.

இதனை,

‘மலைநாட்டகத் தொரு திருப்பதி’

என்றார் நச்சினார்க்கினியர்.

ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட உரைகளை கூறல்

சோமசுந்தரனாரின் ஒரு நூற்பாவிற்கு இரு மாறுபட்ட கருத்துகளும் இருந்தன. அவற்றையும் உரை விளக்கத்தில் எடுத்துரைக்கின்றார்.

‘————– பெரிது வந்து
ஏரகத் துறைதலும் உரியன் அதாஅன்று'(திரு.188-189)

அச்செயற்குப் பெரிதும் மகிழ்ந்து திருவேரகம் என்கின்ற ஊரிலே இத்தலம் உரியன் என்றார்.

இதனை,

‘மலைநாட்டகத் தொரு திருப்பதி’

என்றார் நச்சினார்க்கினியர்.

சிலப்பதிகார அரும்பத உரையாசிரியர் – வெண்குன்றத்தைச் சுவாமிமலை எனலாம். ஏரகம் மற்றொரு திருப்பதி என்று கருதினாராதல் வேண்டும். அருணகிரியார் – சோழநாட்டிலுள்ள சுவாமிமலை என்னும் தலமே ஏரகம் என்று பொருள் விளக்கம் தருகிறார்.

இயைபு சுட்டல்

ஒரு நூற்பாவிற்கும் அடுத்த நூற்பாவிற்கும் இயைபு சுட்டிப் போகும் நயத்தினையும் சோமசுந்தரனார் உரையில் காணலாகும்.

நூற்பா இயைபு  

‘அறுவேறு வகையின் அஞ்சுவர மண்டி
அவுணர் நல்வல மடங்கைக் கவிழிணர்
மாழுதல் தடிந்த மறுவில் கொற்றத்து
யெயா நல்லிசைச் செவ்வேற் சோய்’ (திரு.58-61)

என்ற தொடரில், சற்று வேறாம் வகையாகவே அச்சந்தோன்ற மிக்குச் சென்று, அவனை யொழிந்த அவுணருடைய நல்ல வெற்றி இல்லையாம்படி, கீழ்நோக்கின் பூங்கொத்துக்களையுடைய மாமரத்தை வெட்டின, குற்றமில்லாத வெற்றியினையும் ஒருவரானும் அளந்தறிய வொண்ணாத நல்ல புகழினையும் செவ்விய வேலையும் உடைய முருகக்கடவுள், என்றார்.

அஞ்சி ஓடிக் கடல் கலங்கப்புக்க, சூரன்மாலைத் தடிந்த காலை அவன் உடல் அற்று வேறாம் வகை செய்ய மேலும், அவுணர் நல்வலமடங்க மாமரத்தினையும் தடிந்த கொற்றத்தூர் சேய் என்ற சொற் கிடந்தவாறே இயைபு காண்க.

நூற்பா தொடர் இயைபு 

‘அறுநாண் கிரட்டி இளமை நல்லியாண்டு’ (திரு.179)

இருபத்து நான்கின் இரட்டியாகிய நாற்பத் தெட்டாகிய இளமை மிக்க நன்றாகிய யாண்டுகளை அறுநான் கிரட்டி  – நாற்பத் தெட்டு யாண்டு பிரமசரியங்கழித் தென்பார், ஆறினிற் கழிப்பி இயைபுப்படுத்தி  என்று கூறுகிறார்.

முடிவுரை

இலக்கிய இலக்கண உருவாக்கம் சமுதாய உருவாக்க அங்கமாக இருக்கும் நிலையில் குறிப்பிட்ட சமுதாய வளர்ச்சி அதன் இலக்கண இலக்கிய உருவாக்கத்தில் வளர்ச்சியில் மட்டுமே அடங்கிவிடுவதில்லை. இந்த இலக்கண இலக்கியங்கள் எவ்வாறு தொடர்ந்து பேணப்பட்டு வருகின்றன; எவ்வாறு ஆராயப்பட்டு வருகின்றன எவ்வாறு பயன் கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன என்பதிலும் சமுதாய வளர்ச்சி அடங்கியுள்ளது. இந்த மரபுப் பேணலின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக அமைவனவே உரைகள்.

பார்வை நூல்:

பத்துப்பாட்டு – பொ.வே. சோமசுந்தரனார்

*****

கட்டுரையாளர் – முழுநேர முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி),
சேலம் – 7.

 

 

-முனைவர் ஆ .உமா

உலகில் தோன்றும் அனைத்து உயிரினங்களும் தனித்திறமை பெற்றே  விளங்குகின்றன. இதில் தன்னிடமுள்ள தனித்திறனை வெளிப்படுத்துவதில் மனிதனே முன்னோடியாக விளங்குகிறான். சிந்தித்துச் செயல்படுவதில் சிறந்தவனான மனிதன் தன் சிந்தனைகளைப் பலவாறு வெளிப்படுத்துகிறான். ஒரு கவிஞனின் சிந்தனைத் திறனின் வெளிப்படுதான் கவிதை. ஓர் எழுத்தாளனின் கற்பனைத் திறன்தான் கதைகள். நாடகங்கள், கட்டுரைகள், புதினங்கள் ஆகும். ஒரு கதையின் உள்ளடக்கப் பொருளுக்கு அஞ்சி நோக்க வேண்டியவை கதையின் உத்தியும் மொழிநடையும் ஆம். உத்தியினால் ஒரு கதை சிறப்பு நிலையடையும். படைப்பாளர் இலட்சுமி பல உத்தி முறைகளைக் கொண்டு புதினம் படைத்துள்ளார். அதனால் அவரின் மருமகள் என்ற புதினத்தில் காணலாகும் உத்திமுறைகளை எடுத்துக் காட்டுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாக அமைகிறது.

உத்தி – விளக்கம்

படைப்பாளன் தன் படைப்பின் வழியே வெளிக்காட்டும் நுண்ணிய அணுகுமுறையை உத்தி எனலாம். ‘பொதுவாகப் படைப்பாளன் தான் கூறவந்த செய்தியான உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முறையே உத்தி எனலாம்’.1  என்கிறார் டாக்டர் ந. பிச்சமுத்து.

பாரதியார், தாம் கவிதையில் சொல்ல முடியாத சில செய்திகளை வசன கவிதை வடிவத்திலும், சிந்து, கண்ணி, போன்றவை கூறுவது கூட ஒருவகை உத்தி தான் என்கிறார் அவர்.

‘படைப்பாளன் தான் சொல்ல வந்த கருத்துக்களைக் கற்பவர் மனத்தில் எளிதில் பதியச் செய்யவும் விளங்க வைக்கவும் கையாளும் முறைகள் உத்தியாகும்’2 என்று செ. சாரதாம்பாள் கூறியுள்ளார்.

‘ஒத்த காட்சி உத்திவகை விரிப்பின் நுதலிய தறிதல் முறையே தொகுத்துக் கூறல் வகுத்து மெய்ந்தளித்தல் மொழிந்த பொருளோ டொன்ற வைத்தல்’3 எனத் தொல்காப்பியர்  உத்தியின் அணுகுமுறையைக் கூறியுள்ளார்.

மேற்குறிப்பிட்ட விளக்கங்களின் அடிப்படையில் இலட்சுமியின் புதின இலக்கிய உத்திகள் வரையறுக்கப்படுகின்றது.

பின்னோக்கு அல்லது நினைவுப்பாதை உத்தி

புதின இலக்கியங்களில் ஏறக்குறைய அனைத்துப் படைப்பாளரும் பயன்படுத்தும் உத்தி இதுவாகும். முன்பு நிகழ்த்தும் நிகழ்வுகளை எண்ணிப் பார்ப்பதே இவ்வுத்தியாகும்.

 ‘சம்பவத் தகவல்களால் கதைப்பின்னல் வளராமல் எண்ணங்கள்,  நினைவுகள்,கருத்துகள்,உணர்ச்சிகள் இவற்றில் கதை உணர்த்துவதுதான் படைப்பாளர் நினைவுப்பாதை அல்லது பின்னோக்கு உத்தி’4 என்று சி.சு. செல்லப்பா உரைக்கிறார்.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் வரும் சுகந்தி இக்கதையின் தலைவியாவாள். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தவுடன் பெற்றோர் சம்மதத்துடன் மனோகரனைக் கரம் பிடிக்கிறாள். கணவன் தன்மேல் அன்பு காட்டாததை நினைத்து மனம் வருந்துகிறாள். ஒரு கட்டத்தில் ஆணாதிக்கப் போக்கினை நினைத்து மனம் வருந்துகிறாள். மனைவியை விட்டு வேறொரு பெண்ணுடன் தவறான போக்கில் செல்லும் ஆண்களின் தவறொழுக்கத்தினை எவ்வாறு தண்டிப்பார் என்று தன் கல்லூரி பழைய  நினைவுகளை நினைத்து பார்க்கிறார். இதனை,

‘ஒரு ஆண் தன் மனைவிக்கு துரோகம் செய்கிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது அந்த பெண் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பழிக்குப் பழி என்று அவளும் அவனுக்குத்  செய்யணும்.  சீ! ரொம்ப மட்டமான புத்தி உனக்கு! ஆண்புத்தி கெட்டுச் சாக்கடையில் விழுந்தால் அவனைப் பழி வாங்க அவன் மனைவியும் அதே தவறை செய்தால் சரியாகி விடுமோ? அவள் தான் தன்னை மாசுபடுத்திக் கொள்வாள்’. என்று பாத்திரம்  நினைவு கூறுவதாக இலட்சுமி அடிகளில் காட்டியுள்ளார்.

கடித முறை உத்தி

அந்தக் காலம் முதல் இந்த காலம் வரையில் கடித முறையினைப் படைப்பாசிரியர்கள் பயன்படுத்தி வருகின்றார்கள். இவ்வுத்தியினை இலட்சுமி மிகச் சிறப்பாகவே பயன்படுத்தியுள்ளார். கதை மாந்தர்கள் தங்களுக்குள் பரிமாறிக் கொள்ளும் கடிதங்கள் வாயிலாகப் புலப்படுத்தும் முறையில் மருமகள் என்ற புதினம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் வரும் மனோகரன் அலுவல் பணியாக வெளியூருக்குச் செல்கிறான். அப்பணி முடிக்க நாட்கள் ஓடவே கமலாவுக்கு கடிதம் ஒன்றை அனுப்புகிறான்.

அன்புள்ள அண்ணிக்கு,

நான் உங்களைப் பற்றியே நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக்  கொண்டு இருந்தேன். நான் உங்களுக்கு வாக்களித்தபடி காரியங்களைக் கவனித்துக் கொள்வேன். நீங்கள் வீணாக மனதை அலட்டிக் கொள்ளாமல் தைரியமாக இருக்க வேண்டும் நான் நாளை இரவு விமானத்தில் திரும்பி விடுவேன். மற்றவை நேரில்.’6

தங்கள் அன்புள்ள மனோகரன்

‘இந்த கடிதத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறே? உனக்குக்கூட எழுத முடியாதபடி உன் கணவருக்குத் தலைக்கு மேலே அங்கே வேலை. ஆனால் அண்ணிக்கு எழுத முடிகிறது. அவர்களைப் பத்தியே நினைச்சிக்கிட்டிருக்கிறாராமே கன்றாவி’ சொல்லியபடி மறுபடியும் எச்சரிக்கையுடன் கடிதத்தை உறைக்கு முன் வைத்து, நெகிழ்ந்து விட்டிருந்த பசையினால் நன்றாக ஒட்டினாள். பின்னர் அதை மற்ற கடிதங்களுடன் வைத்தாள். இக்கடிதத்தை படித்த சுகந்தி மிகவும் வருந்துகிறார்.

வருணனை உத்தி

வீட்டிற்கு புதிதாக வந்த மருமகள் சுகந்தியின் தோற்றத்தை ஆசிரியர் வர்ணிக்கின்றார். கணவனை விட உயரத்தில் சிறிது குறைவாகக் கொடி போன்ற தோற்றத்தில் தங்க நிறத்திலே… மேனியில் துவண்ட அமெரிக்கன் நைலான் புடவையில் கனவு கன்னிபோல பார்க்க வெகு அழகாக இருந்தாள் சுகந்தி என்று கூறுவதிலிருந்து சுகந்தியின் அழகையும் தோற்றப் பொலிவையும் விளக்கியுள்ளார்; பார்ப்பவர்கள் கண்டு வியப்பதாக அவளது அழகு இருக்கிறது.

‘எல்லாரைக் காட்டிலும் வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் மருமகள் தான் ரொம்ப அழகு. பச்சைக்கிளி போல ஒரு பெண்ணை சின்னய்யா பிடிச்சுட்டாரே!’

தலைப்பினால் கதையை உணர்த்தும் உத்தி

கதையானது இவ்வாறு அமைந்திருக்கக் கூடும் என்று தலைப்பை வைத்து ஓரளவு புரிந்து கொள்வதே இவ்வகை உத்தியாகும்.

‘கற்றோரது ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்கும் கதையைப் படிக்கும் விருப்பம் எழுவதற்கும் உதவுகின்ற முதல் கருவி தலைப்புத் தான்”7

என்பது கலை இலக்கிய ஆய்வும் அணுகுமுறையும் என்ற நூலின் மூலம் தெளிவாகிறது.

மருமகள் என்ற கதையில் சுகந்தி மூன்றாவது மருமகள் ஆவாள். கமலா, அனு இருவரும் மாறுபட்ட மருமகள் ஆவார்கள். இருப்பினும் கூட்டுக் குடும்பாக வாழ்கின்றனர். பல்வேறு குண நலன்களைக் கொண்ட மூன்று மருமகள்களைக் கொண்ட கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களையும் அவற்றைப் புதிதாக வந்த மருமகள் சுகந்தி எவ்வாறு சமாளிக்கிறாள் என்பதையும் வெகு சுவையாக  விவரிப்பதாக இக்கதை அமைகிறது.

பல்வேறுபட்ட பண்பாடுகளும் பழக்க வழக்கங்களும் நிறைந்தது நம் நாடு. அதன் ஒருமைப்பாட்டைக் காக்க ஒவ்வொருவரிடமும் சகிப்புத் தன்மையும் ஒருமைப்பாட்டு உணர்ச்சியும் அவசியம் தேவை. நாடு ஒற்றுமையுடன் இருக்க ஒவ்வொரு வீடும் ஒற்றுமையாக இருப்பது அவசியம் என்பதனை இக்கதையின் வழியே தெளிவாக உய்த்துணர முடிகிறது.

கதையை நடுவில் தொடரும் உத்தி

இன்று பல படைப்பாளர்களும் கதையினை நடுவில் இருந்து தொடங்கும் ஓர் உத்தியினைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். இவ்வுத்தியினை இலட்சுமி மிக அழகாகவே கையாண்டுள்ளார்.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் கதையானது நடுவில் இருந்து தொடர்கிறது.

’வாயிற்படியில் விரிவாகப் பாவப் பட்டிருந்த சிமெண்டுத் தரைமீது செம்மண் கரை கட்டிய பெரிய மாக்கோலம். வாயிற்படி முகப்பில் மாவிலைத் தோரணம் என்ற அலங்காரத்தில் அபிராமி இல்லம். அந்த வீட்டின் மூன்றவாது மருமகளுக்கு வரவேற்புத்  தரத் தயாராகி விட்டிருந்தது’8

என்று திருமணக் கூட்டத்தினைக் கொண்டு துவங்குகிறார் ஆசிரியர்.

தொகுப்புரை

ஒரு மனிதன் தன்னிடம் இருக்கும் திறமைகளை வெளிப்படுத்தும்போது அவரின் வெளிப்பாட்டுத்திறன் வெளியாகிறது. உத்தியின் மூலம் ஆசிரியரின் தனித்திறனை அறிய முடிகிறது.

அடிக்குறிப்புகள்

1.ந.பிச்சமுத்து, திறனாய்வும் தமிழ் இலக்கியக் கொள்கைகளும் ப.4.

2.செ.சாரதாம்பாள், செவ்வியல் ப.71.

3.தொல்காப்பியர், தொல்காப்பிய நூற்பா எண் – 656.

4.சி.சு. செல்லப்பா, இலக்கியச் சுவை ப.249.

5.இலட்சுமி, மருமகள் ப.32-33.

6.மேலது ப.60.

7.ஐந்தமிழ் ஆய்வாளர் மன்றம்,கலை இலக்கியம், ஆய்வும் அணுகுமுறையும் ப.99.

8. இலட்சுமி,ப.1.

*****

கட்டுரையாசிரியர் – தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளர்,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி),
சேலம் – 7.

 

 

 

 

 

 

 

-த.யசோதா

ஆற்றுப்படை நூல்கள் அனைத்தும் வறுமையுற்ற, இசைக்கலையில் வல்லமை பெற்ற புலவர்களையும், பக்தர்களையும் வள்ளலிடமும், கடவுளரிடமும் வழிப்படுத்துவதாக இடம்பெற்றுள்ளன. வா.மு.சேதுராமன் அவர்கள் பக்தர்களை ஐயப்பனிடத்தில் ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக ‘ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை’என்னும் நூலை இயற்றியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆற்றுப்படை நூல்களில் அமைந்துள்ள ஐயப்பன் பற்றிய தொன்மச் செய்திகளை எடுத்துக் கூறுவதாக இச்சிறுபகுதி அமைகிறது.

ஆற்றுப்படை – விளக்கம்

ஆற்றுப்படை என்பதற்கு,

“கூத்தரும் பாணரும் பொருநரும் விறலியும்
ஆற்றிடைக் காட்சி உறழத் தோன்றிப்
பெற்ற பெருவளம் பெறார்க்கு அறிவுறீஇச்
சென்றுபயன் எதிரச் சொன்ன பக்கமும்”              [தொல்.பொருள். 88]

என்னும் பாடாண்திணை நூற்பா மூலம் தொல்காப்பியம் விளக்கம் தந்துள்ளது.

ஆற்றுப்படைக்கு விளக்கம் தரும் தமிழ் லெக்சிகன் அகராதி,

“பரிசில் பெற்றானொருவன் அது பெறக் கருதியவனை
ஒரு தலைவனிடத்துச் செலுத்துவதாகப் பாடும்
பிரபந்தம்”             [தமிழ் லெக்சிகன் தொகுதி-I ப-257] என விளக்கம் தந்துள்ளது. 

தொன்மை – விளக்கம்

மிகப் பழமையான செய்திகளைத் தொன்மம் என்னும் பெயரில் அழைக்கலாம். இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் செய்யுளின் எண்வகை வனப்புகளுள் தொன்மமும் ஒன்று என்பதனை,

“தொன்மை தானே சொல்லுங் காலை
உரையொடு புணர்ந்த பழைமை மேற்றே”                             [தொல்.பொருள்.நூற்.538] என்னும் நூற்பா தெளிவுப்படுத்துகின்றது.

தொன்மத்திற்கு விளக்கம் தரும் க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி,

“தொன்மை பெ. (ஆன) காலத்தால் மிகவும் முற்பட்டது,
பழமை, தொன்மையான மொழி, தொன்மைச் சிறப்பு வாய்ந்த கோட்டை.” [க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி ப–594] எனப் பொருள் தந்துள்ளது.

ஐயப்பன் விளக்கம்

ஐயன் என்பதன் குறுக்கம் ஐயப்பன் ஆகும். ஐ என்ற ஓரெழுத்துக்கு அழகு, தலைமை என்ற சிறந்த பொருள்கள் உண்டு. அழகிய அப்பன் – தலைமை அப்பன் ஐயப்பன் என்று பொருள் தருகிறது. அரியாகிய திருமாலும், அரனாகிய சிவனும் சேர்ந்து புணர்ந்த காலத்தில் பிறந்தவர் ஐயப்பன் என்று வரலாறு எடுத்துரைக்கின்றது.

“ஐயன் – அரசன், அரிகரபுத்திரன், அருகன், அழகுடையவன், ஆசிரியன், உயர்ந்தோன், கடவுள், குரு, சிவன், தந்தை, தமையன், தலைவன், மூத்தோன்.”       [கழகத் தமிழ் அகராதி, ப–229] என்று கழகத்தமிழ் அகராதி விளக்கம் தந்துள்ளது. 

உடைகள்

பாரதபூமி ஆன்மிக பூமி என்பதனைப் பறைசாற்றும் விதத்தில் அமைந்த வழிபாட்டு முறைகளுள் ஐயப்பன் வழிபாடும் ஒன்று. ஐயப்பன் வழிபாடு பிறதெய்வ வழிபாடுகளினின்றும் முற்றிலும் வேறுபட்ட வழிபாடாகும்.

பிறதெய்வங்களை வழிபடத் தனிப்பட்ட விரதம் தேவையில்லை. ஆனால் ஐயப்பனை வழிபடுவதற்குச் சிறப்பான விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும் விரதங்கள் அனுஷ்டிப்பதில் எவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக் கொள்கிறோமோ அந்த அளவுக்கு இறைவனின் அருள் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த வகையில் இறைவனை விரதமிருந்து அந்நாளில் எந்தெந்த வண்ணங்களில் ஆடை உடுத்துவது சிறந்தது என்பதை,

“கருமை நீலக் காவி உடைகளில்
வருநோய் மறந்து வாய்மை நெஞ்சை”
[ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.13-14] 

என்னும் வரிகளில் கறுப்பு அல்லது நீலம் அல்லது சிவப்பு நிற ஆடைகளை ஐயப்பனுக்கு விரதம் இருக்கும் நாள்களில் உடுத்த வேண்டும் என்றும் அவ்வாறு விரதம் இருந்தால் நோய்கள் நம்மைவிட்டு அகலும். மனசாட்சிப்படி உண்மை பேச வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளது.

பதினெட்டுப் படிகள்

ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஐயப்பன் தலத்திற்குச் செல்லும்போது 18 படிகளில் அவரவர் செல்லும் ஆண்டின் எண்ணிக்கைக்குத் தக்கவாறு படியை முதல் படியிலிருந்து கணக்கிட்டுப் படித்தேங்காய் அடிக்க வேண்டும்.

பதினெட்டுப் படிகளை பலமுறை ஏறித் தன் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தி ஐயப்பன் அருள் பெற வேண்டும் என்பதை,

“பதினெண் தத்துவன் விதிம கத்துவம்
மதிநன் மனத்தால் அதிகம் தெரிந்து
தத்துவப் படிகள் தவம்பதி னெட்டை
உத்தியால் பதினெண் உறுமுறை பலமுறை
ஏறிஏறி இவ்வுல(கு) ஆசை
மாறி மாறி மனத்தைப் பக்குவம்
ஆக்கி வையம் ஆக்கும் அவனருள்
தேக்கிப் பாயும் சிறகுள ஆறாய்”[ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.35-42]

என்னும் வரிகள் விளக்குகின்றன.

இருமுடியின் மகத்துவம்

ஐயப்பன் வரலாற்றில் மணிகண்டனின் வளர்ப்புத் தந்தையான அரசன் அவனுக்கு இளவரசனாக முடிசூட்டி வைக்க விரும்பினார். அரசியாருக்கும் அமைச்சர்களுக்கும் இது பிடிக்கவில்லை. எனவே மணிகண்டனை ஒழித்துக்கட்ட முடிவு செய்தனர். அந்தச் சூழ்ச்சியின்படி அரசியார் தனக்குத் தாங்கமுடியாத தலைவலி வந்துவிட்டதென்றும் அதனைப் போக்க வேண்டித் தலைக்குப் புலிப்பால் தடவவேண்டும் என்றும் கூறி, மணிகண்டனை காட்டுக்கு அனுப்பிப் புலிப்பால் கொண்டுவரும்படி கேட்டுக்கொண்டாள்.

மணிகண்டன் மறுக்கவில்லை. தைரியமாகப் புறப்பட ஆயத்தமானான். ஆனால் மன்னனுக்கு இச்செய்கை மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. இருப்பினும் மணிகண்டனே மனம் விரும்பிப் புறப்பட்டு விட்டமையால் “முக்கண் உடைய பரமனே உன்னைக் காத்தருள வேண்டும்’என்று ஆசி கூறி, முக்கண்களை உடைய தேங்காயைப் பரம்பொருளாகப் பாவித்து அதில் நெய்நிரப்பி, பூஜைப் பொருள்களையும் சேர்த்து ஒரு முடியாகக் கட்டி, மற்றொரு முடியில் அவனுக்கு வேண்டிய உணவுப் பொருள்களையும் வைத்துக்கட்டி இருமுடி தயாரித்துக் கொடுத்தனுப்பினார் என்று வரலாறு எடுத்துக்கூறியுள்ளது.” 

[மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், பக்.8]

மணிகண்டன் இருமுடியைத் தலையில் சுமந்து, கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி காட்டுக்குச் சென்றான். இதுவே இருமுடி தோன்றிய வரலாறு. இதனை,

“பாதம் காணப் பயனார் இருமுடி
வேதச் சுமையை வியந்து பயந்து
கட்டிட வேண்டும்! காணரும் அந்த
இருபை கொண்ட இருமுடிப் பையோ
கருப்பைத் தாயின் கர்ப்பப் பைபோல்
தக்க பெருமைத் தான்கொண்டதுவாம்
மிக்கோன் சாத்தா விரும்பும் பூசைப்
பொருளை ஒருபை பொருந்த அதனுள்
தேங்காய் திறந்திடு சிறுகண் துளையில்
பாங்காய்ப் பக்குவப் பசுநெய் ஊற்றி
மாங்காய்ப் பாலுண் மலைமீ திருப்பார்
ஓங்காரப் பெயர் உவக்க அடைத்து
கற்பூர நைவேத் தியப்பொருள் அனைத்தும்
பொற்புடன் இட்டுப் பொறைநிறை கட்டி
முன்பை இப்பை தன்னை அய்யன்
ஆன்புக் காக்கி அடுத்த பின்பை
நடைவழி செல்லும் நமக்கு உரிய
இடைவழி வேண்டும் ஏற்ற பொருள்களை
வைத்துக் கட்டி வாய்மை நெஞ்சைப்
பைத்தலம் மாக்கி பண்டம் தலையின்
மீதே இருத்தி யாதும் துறந்து
மாதே வன்தன் மாண்பே உயிராய்” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.98-119]

என்னும் வரிகளில் இருமுடியின் மகத்துவத்தைக் கூறியுள்ளார். இருமுடியைக் கருப்பைத் தாயின் கர்ப்பப் பைபோல் பாதுகாக்க வேண்டும். மேலும் ஒருமுடி முக்கண்களையுடைய தேங்காயில் நெய் நிரப்பியும், பூஜைப் பொருட்களையும் சேர்த்து ஒருமுடியாகவும் மற்றொரு முடியில் உணவுப் பொருட்களையும் கொடுத்து அனுப்பியுள்ளனர் என்பதையும் அறியமுடிகின்றது.

மணிகண்டனின் வீரம்

தன் தாயின் சூழ்ச்சியால், அரசியார்க்குத் தலைவலி ஏற்பட்டது என்றும், அதற்குப் புலிப்பால் தடவினால் சரியாகும் என கூறியதனால், புலியின் பால் கறந்துவர மணிகண்டனாகிய ஐயப்பன் காட்டுக்குச் சென்றான் என்பதை,

“தாய்தலைக் குத்துநோய் தண்மை தீர்க்கப்
பாய்புலிப் பாலைப் பரிந்து கறந்து
கொணரும் வேளைக் கொடைஅருள் அய்யன்
அளவிலா வீரம் ஆண்மை தெளிந்து” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.126-128] இவ்வரிகள் புலப்படுத்துகின்றன.

ஐயப்பன் வேட்டையாடச் சென்ற வழி

ஐயப்பன் வேட்டையாடச் செல்லும் வழியினையும், வெற்றி பெற்றதையும் பற்றி,

“வரிப்புலி வேட்டை வாகை சூடிய
புரிகலைச் செல்வன் போன வழியதாம்
பலப்பல வழிகள் தலந்திகழ் அய்யன்
செலவுக் குண்டெனின் சிறப்பிவ் வழியே” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.157-160] இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன.

அரசன் கோயில் கட்டிய இடம்

சிறுவயதிலிருந்து மணிகண்டனை வளர்த்தது பந்தள நாட்டு அரசன் ராஜசேகரன் என்பவர். அவர் மணிகண்டன் புலியை வீழ்த்தி புலியின் மீது அமர்ந்து வந்த காட்சியைக் கண்டதும் மணிகண்டன் சாதாரணக் குழந்தை அல்லன்; தெய்வக் குழந்தை எனத் தெரிந்தவுடன் உன்னைப் பிரிந்து இருக்க மாட்டேன் என்று கூறி அழத் தொடங்கினார். அவரைச் சமாதானம் செய்து ‘சரம்குத்தி’ என்ற இடத்தில் தனக்கு ஆலயம் கட்டுங்கள் எனக்  கூறினார் என்பதை,

“பாண்டியன் சாத்தா ஆலயம் கட்ட
வேண்டிப் பெம்மான் வெல்லம் பெடுத்தே
எய்ய அதுஆல் மரம்போய்க் குத்த
சரங்குத் தியின்ஆல் தன்னில் முதல்வரு
கன்னிகள் கையுள சரங்களை விடுத்து
பொன்னம் பலத்தான் நன்னு பேரருள்” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.524-529]

என்னும் வரிகளில் ஐயப்பன் வில் அம்பு எடுத்து எய்ததும் அந்த அம்பு ஓரிடத்தில் சென்று குத்தி நின்றது. அந்த இடத்திற்குப் பெயர் ‘சரங்குத்தி’ என்பதாகும். அங்குக் கோயில் கட்டத் தன் வளர்ப்புத் தந்தை ராஜசேகரனிடம் கூறினார் என்பது புலனாகிறது.

மேலும் இதனை,

“பாண்டிய அரசன் பந்தள பூபதி
யாண்டும் அய்யன் தனைத் தொழுதிடவே
கோயில் அமைத்தே ஆய முறைசெய
போயின் வழியும் புதுமையிவ் வழியே!” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.61-64] என்று இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன.

மகிசி வதம் செய்தல்

“மணிகண்டன் இருமுடியைத் தலையில் சுமந்து, கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்திக் காட்டுக்குச் சென்றான். இதனை அறிந்த தேவர்கள் “இதுவே மஹிஷியைக் கொல்லச் சரியான தருணம்” என்றறிந்து மணிகண்டனிடம் அவனுடைய அவதார நோக்கத்தை நினைவு கூர்ந்தார்கள்.” [மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், ப.8]என்பதை மிழலைத் தொண்டன் தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அதன்படியே மணிகண்டனும் தேவலோகம் சென்ற மஹிஷியைப் போருக்கழைத்து அவளைக் காலால் மிதித்துக் கொன்று தேவர்களைக் காத்தான் என்றும், அவ்வாறு மஹிஷியை வதம் செய்தபோது சிவபெருமான் அந்நிகழ்ச்சியைக் காணவந்தபோது, தன்னுடைய வாகனமாகிய காளையை ஓரிடத்தில் கட்டி விடுகிறார். அவ்விடத்திற்கு ‘காளை கட்டி’ என்று பெயர் வந்தது என்பதனை,

“மகிசி வதத்தின் மகிமை காண
தகவுறு சிவன்தன் காளை கட்டிய
இடமே “காளை கட்டி” என்பதாம்.” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.203-205] என்று இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன. 

முடிவுகள்

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் சங்ககாலம் முதல் தற்காலம் வரை வளர்ச்சியடைந்து வந்துள்ளது என்பதற்கு ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை எடுத்துக்காட்டாக அமைந்துள்ளது. 

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் தனியோர் இலக்கியமாக வளர்ச்சியடைந்ததற்குச் சிற்றிலக்கியங்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

ஆற்றுப்படைகளில் ஐயப்பன் பற்றிய தொன்மச் செய்திகளான ஐயப்பனின் விரதமுறைகள், உடைகள், ஐயப்பன் வரலாறு, மகிசியை வதம் செய்தல், மணிகண்டனின் வீரம், சரங்குத்தி என்ற இடத்தில் கோயில் அமைந்துள்ளதற்கான காரணம், மற்றும் காளைகட்டி என்னும் பெயரின் காரணம் என்பதை இச்சிறுப்பகுதி எடுத்துரைப்பதாக அமைந்துள்ளது.

துணை நின்ற நூல்கள்:

1. தமிழ் லெக்சிகன் அகராதி, தொகுதி-I
2. கழகத் தமிழ் அகராதி.
3. தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம், இளம்பூரணர் உரை.
4. சேதுராமன்.வா.மு., ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை.
5. மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள்.

*****

கட்டுரையாளர் – முழுநேர முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி)
சேலம் – 7.

 

 

 

-வீ. செல்வராணி

முன்னுரை 

மனித இனத்தின் பல்வேறு கூறுகளை விளக்குவது மானிடவியலாகும். அதில் மானிடப் பண்பாட்டை விளக்குவது மானிடவியலின் ஒரு பிரிவாகும். பண்பாட்டு மானிடவியல் என்ற  பிரிவில் மக்களின் குடும்பம் பற்றி அறிந்துகொள்ளும்போது அம்மக்களினுடைய சமுதாயம், கலாசாரம், பண்பாடு, பழக்கவழக்கம், வாழ்க்கைமுறை, வழிபாட்டுமுறை, போன்றவற்றை உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது. இதனால் மனிதப் பரிணாமத்தின் வளர்ச்சியினையும் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது ஆகவே மானிடவியல் குறித்த குடும்ப இயல்புகளை உணர்த்தும் களமாக இவ் ஆய்வுக் கட்டுரை அமைகிறது.

மானிடவியல் விளக்கம்

மானிடவியல் என்பது ஒரு முறையான அறிவியல் பார்வையாகும்.  மனிதனைப் பற்றி ஆராயும்  துறையாகச் செயல்படுகிறது. சர் எட்வர்ட் பர்னட் டைலர் கி.பி 1884-ஆம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் மானிடவியல் துறைக்கு வந்தபோதுதான் மானிடவியல் துறையானது முறையான தோற்றத்தைப் பெற்றது. ”மானிடவியல்” என்ற சொல்லாக்கம் ஆங்கிலத்தில் வழங்கப்பெறும் “ANTHROPOLOG” என்னும் சொல்லுக்கு நேரானது என்பர். இச்சொல் “ANTHROPOS” “LOGOS” ஆகிய கிரேக்கச் சொற்களின் மூலங்களைப் பெற்றது. கிரேக்கத்தில் இச்சொற்கள் முறையே “மனிதன் அறிவியல்” என்னும் பொருளுடைய “ANTHROPOLOGIST” என்ற சொல்லை முதன்முதலில் அரிஸ்டாட்டில் பயன்படுத்தினார். மனித சமுதாயத்தின் கடந்தகால மற்றும் நிகழ்கால வாழ்க்கை முறையையும், பழக்கவழக்கம், பண்பாடு, உயிரியல், போன்றவற்றை சமூக அறிவியலின் துணைகொண்டு படித்துணர்ந்து ஆய்வினை மேற்கொள்ளும் துறையே மானிடவியல் (“Anthropology”) எனக் குறிப்பிடுகின்றனர். (பண்பாட்டு மானிடவியல்- ப.17 ) ஆகவே தனி மனிதனோ அல்லது ஒரு சமுதாயமோ எத்தகைய தன்மைகொண்டு திகழ்கிறது என்பதைக் கண்டறிய மானிடவியல் இன்றியமையாததாகக் கருதப்படுகிறது.

இனத்தோற்றம்

 மானிட சமுதாயம் தோன்றியதற்கான ஆராய்ச்சிகள் பல நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இருப்பினும் முதல் மானிட இனம் இலெமூரியா கண்டத்தில் தோன்றியது என்பது அறிவியிலாளர்கள் கருத்தாகும். இக் கண்டத்தை மனித நாகரிகத்தின் தொட்டில் என்றழைப்பர். தென்கரை வழியாய் ஆப்பிரிக்காவின் கீழ்க்கரை வரைக்கும் பரவியிருந்த ஒரு கண்டமாயிருந்தது. களேற்றர் இப்பழங்கால பெருங்கண்டத்திற்கும் அதில் வந்த குரங்கொத்த உயிரிப் பற்றி இலெமூரியா என்று பெயரிட்டிருக்கின்றார். இக்கண்டம் மாந்தனின் பிறந்தகமாயிருந்திருக்கக் கூடுமாதலின், இதுவே மிக முதன்மையானதாகும் என்று கூறுகின்றார். பாவணர். (தமிழர் வரலாறு ப.6) அக்கண்டம் தமிழ் இலக்கியங்களில் குமரிக்கண்டம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனை இளங்கோவடிகள்

“பஃறுளி யாற்றுடன் பன்மலையடுக்கத்துக்
குமரிக்கோடுங் கொடுங்கடல் கொள்ள” என்று தாம் இயற்றிய சிலப்பதிகாரத்தில் எடுத்துரைக்கிறார். இதனை ஜான் இங்கிலாந்து என்னும் மேலைநாட்டு அறிஞர் லெமூரியா எனும் குமரிக்கண்டம் ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்துடன் இணைந்திருந்தது என்பார். ஆகவே முதல் மானிட இனம் தோன்றிய இடம் குமரிக்கண்டம் என்றும் முதல் மானிட இனம் தமிழ் இனம் என்றும் புலனாகிறது.

குடும்பம்

மனித சமுதாயத்தின் மிகத்தொன்மையான அமைப்பாகத் திகழ்வது குடும்பமேயாகும். இது எல்லாச் சமுதாயங்களிலும் எல்லாக் காலங்களிலும் பொதுவாக நிலவி வருகிறது. இன்று நூற்றுக்கணக்கான சமுதாயங்கள் காலங்காலமாகப் பல்வேறு நிறுவனங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு அதன் அமைப்பாலும் செயலாலும் வேறுபடுகின்றன. ஆனால் அனைத்திலும் குடும்பம் என்னும் நிறுவனமே மிகவும் இன்றியமையாத, அடிப்படை அலகாகச் செயற்படுகின்றது. அவ்வாறே மக்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் எண்ணற்ற குழுக்களில் பங்குபெற்று அவர்களின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவுசெய்து கொண்டாலும் குடும்பம் என்னும் அமைப்பே முதலிடம் பெறுகிறது. (பன்பாட்டு மானிடவியல் ப.350) கூடிவாழ்தல் குடும்பமாகும். இவை மானிட இனத்திற்கு மட்டுமல்லாது அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவாகத் திகழ்கிறது.

குடும்பங்களின் வாழிடங்கள்

குடும்பம் என்னும் அமைப்பு ஏற்படுவதற்கு அடிப்படை திருமணமேயாகும். குடும்பம், திருமணம், இரண்டும் ஒன்றெயொன்று சார்ந்தே செயல்படுகின்றன. ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் போல இன்று நாம் வழங்கும் திருமணம், குடும்பம் ஆகிய இரண்டு சொற்களும் புதிய சொல்லாட்சியாகும். பழந்தமிழ் நூல்களான தொல்காப்பியத்திலும், சங்க இலக்கியத்திலும் இச் சொல்லாட்சி இடம் பெற்றதாக தெரியவில்லை. மாறாக, குடிமை, குடி, கூடி போன்ற சொல்லாட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. ஆகவே குடும்பம் என்னும் சொல் பிற்காலத்தில் தான் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

குடும்பம் என்னும் சொல் முதன்முதலில் திருக்குறளில் தான் நேரடியாகப் பயின்று வருகிறது.

“இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்
குற்றம் மறைப்பான் உடம்பு” (குறள்-1029) என்ற குறளுக்கு உரைசெய்த டாக்டர் மு.வ அவர்கள், ”தன் குடிக்கு வரக்கூடிய குற்றத்தை வராமல் நீக்க முயல்கின்ற ஒருவனுடைய உடம்பு துன்பத்திற்கே இருப்பிடமானதோ”என்று உரை எழுதுகிறார். வள்ளுவர் பயன்படுத்திய குடும்பம் என்னும் புதிய சொல்லாட்சியைக் குடி என்றே குறிக்கிறார்.

சங்க இலக்கியத்தில் குடும்பம் என்னும் சொல்லுக்கு, “குடம்பை, குடும்பு, கடும்பு” ஆகிய சொற்கள் இடம்பெறுகின்றன. ”குடும்பை” என்ற சொல் இருபது இடங்களில் பயின்று வருகிறது என்பார் பேராசிரியர் மாதையன். மேலும் ”குடும்பு” என்னும் சொல் கூடிவாழ்தல் என்றும் பொருள்படுகின்றது என்கிறார்.  நற்றிணையில்,

”கருங்கலை கடும்பு ஆட்டு வருடையொடு தாவன உகளும்” (நற்-119)

என்னும் பாடல் மலைஆட்டு இனத்தின் கூட்டு வாழ்வைச் சுட்டுகிறது. குடும்பு என்னும் சொல்லுடன் “அம்” விகுதி சேர்ந்து பொருண்மை விரிவாக்கமாக (SEMANTIC EXTENSION) குடும்பம் எனும் சொல் அமைந்தது. (இலக்கிய மானிடவியல் பக். 348,349)

தொல்காப்பிய நூற்பாக்களில் இல், மனை, குரம்பை, புலப்பில், முன்றில், குடில், கூரை, வனப்பு, முற்றம், நகர், மாடம் முதலிய சொற்கள் குடும்பங்களின் வாழ்விடத்தில் உள்ள வேறுபாடுகளையும், வகைகளையும் சுட்டுகின்றன. குடும்பம் என்னும் அமைப்பானது ஒர் ஆணும் பெண்ணும் அவர்களுடைய சமுதாய மரபுப்படி மண வாழ்வில் ஈடுபடும் நிலையால் மட்டுமே தோன்ற முடியும். அவ்வாறு இணைந்தால்தான் அச்சமுதாயத்தில் அவர்கள் ஒரு குடும்பமாக ஏற்று கொள்ளப்படுவர். அவ்வாறின்றி ஒரே வீட்டில் ஒர் ஆணும், பெண்ணும் உண்டு மகிழ்ந்து வாழ்ந்தாலும் அவர்களிடையை சமுதாயம் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய கணவன்-மனைவி உறவு அமையாதவரை அவர்கள் குடும்பம் என்னும் அமைப்பை ஏற்படுத்தவியலாது. இங்குக் குடும்பம் என்னும் அங்கீகாரம் அந்தந்தச் சமுதாயத்தின் அகவயக்கருத்தாக்கத்தின் (EMIC CONCEPT) மூலமே அளிக்கப்படும். சில பழங்குடிகளில் காதலர்கள் திருமணத்திற்கு முன்னரே தனிக்குடிசையில் ஒன்று சேர்ந்து வாழ அனுமதிக்கப்படுவர். சிலகாலம் கழித்துத்தான் திருமணம் நடைபெறும், ஆயினும் இப்பழங்குடிகள் திருமணத்திற்கு முன்னர் வாழும் நிலையிலிருந்தே குடும்பம் ஏற்பட்டு விடுகிறதென்று எண்ணுகின்றனர். (பண்பாட்டு மானிடவியல்- ப.352) குடியிருப்பைக் குறிக்கும் நகர் என்னும் சொல் சங்க இலக்கியங்களில் பல இடங்களில் பயின்று வருகின்றது. தொல்காப்பியத்தைக்காட்டிலும் சங்க இலக்கியங்களே அக்கால சமுதாயத்தின் எல்லா வகையான உயர்வு, தாழ்வுகளையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மேலும் மனைவியகம், கணவனகம், புதிய அகம் பரத்தையர் அகம் போன்ற வகையினங்கள் சங்ககாலத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்ததை அறிய முடிகிறது. சங்க காலத்தில் பெண் திருமணம் செய்த பின்னரும் தன் இல்லத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ்க்கை நடத்தும் “தாயக முறை”(matrilocal) இருந்துள்ளது. ஆண் திருமணத்திற்குப்பின் மனைவியகத்திற்குச் சென்று பெண்ணின் இல்லத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறான். இத்தகைய பெண்ணின் இல், ”எம்இல்” என வழங்கப்பட்டிருப்பதைப் பல சங்கப்பாடல்கள் பதிவு செய்துள்ளன. நற்றிணையில்

……………..மாதோ எம்இல்
பொம்மல் ஒதியைத் தன்மொழிக்கொளீஇக்
கொண்டு உடன் போக வலித்த
வன்கண் காளையை ஈன்றதாயே    ( நற்- பா-293)

என்றும், குறுந்தொகையில்

”எம் இல் அயல தோழி உம்பர்
மயில் அடி இலைய மாக்குரல் நொச்சி” (குறு- பா-138)

என்றும், கலித்தொகையில்,

……………யாம் வாட ஏதிலார்
தொடியுள்ள வடுக்காட்டி ஈங்கு எம் இல்வருவதை (கலி- பா-78)

விடா அது நீ எம்இல் வந்தாய் அவ்யானை
கடாஅம் படுமிடத்து ஓம்பு (கலி- பா-97)

என்ற பாடல் வரிகள் மனை வாழ்க்கைக்குப் பின் தங்கும் பெண் இல்லத்தைச் சுட்டுகிறது. ஆனால் தற்போது பெண் இல்லத்தில் தங்குவது என்பது ஆண்மகனுக்கு இழிவாகக்கூடும் என்னும் தவறான பாதைக்குச் சமுதாயம் தள்ளப்பட்டுவிட்டது.

பெரியாழ்வார் தாம் இயற்றிய திருவாய்மொழியில் பெண் திருமணத்திற்குப் பின்னரும் தன்னுடைய தாயகத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ்ந்த முறையைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

பெருப்பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து
பேணிநம் மில்லத்துள்ளே
இருத்துவான் எண்ணி நாமிருக்க   (திருவாய்மொழி 3; 7-10 )

திருமணத்திற்கு முந்தைய ஆணின் இல் ‘தம்இல்’ என வழங்கப்பட்டிருப்பதையும் காணமுடிகிறது.

…………அன்னை
தம்இல் தமது உண்டன்ன சினைதொறும்
தீம்பழம் தூங்கும் பலவின்
ஓங்குமலை நாடனை வரும் என்றோளே.  ( குறு. பா-83)

மேற்கூறிய பாடலில் திருமணம் செய்யவரும் ஆணின் இல்லம் ‘தம் இல்’ எனும் தனி வழக்கில் சிறப்பாக எடுத்துரைக்கப்பட்டிள்ளது. சங்க இலக்கியத்தில் பொதியில் எனும் சொல்லையும் காணமுடிகிறது. வெளியூரிலிருந்து வரும் பாணர்கள் பொதியில் தங்கினர். என்ற குறிப்பு புறநானூற்றின் வழி அறிய முடிகிறது.

முடிவுரை

மானிடவியல் நோக்கினை சங்க இலக்கியங்களோடு பொருத்திப் பார்ப்பதன் மூலம் ஆய்வு செய்வதற்கான களங்கள் பலவற்றை கொண்டுள்ளதாகத் திகழ்கிறது. மக்களின் பண்பாடு, சமுதாயம், குடும்பம், திருமணம், உறவு முறை போன்றவற்றை ஆராயும்போது அவை முறையாகவும், நெறியாகவும் அமைந்துள்ளது என்பதை நாம்  அறிய முடிகிறது. தற்போது திசைமாறிப் போகும் நம் பண்பாட்டைச் சீர்பெறச் செய்ய மானிடவியல் ஆய்வுகள் மிக இன்றியமையாததாகத் திகழ்கிறது என்பதினைப் புலப்படுத்தும் நோக்கமே இக்கட்டுரையாகும்.

ஆய்விற்குப் பயன்பட்ட நூல்கள்

1. பக்தவத்சலபாரதி, பன்பாட்டு மானிடவியல், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்.
2. பக்தவத்சலபாரதி, இலக்கிய மானிடவியல் அடையாளம் பதிப்பு. திருச்சி பதிப்பு 2014
3. தொல்காப்பியம், கழக வெளியீடு, திருநெல்வேலி.
4. சங்க இலக்கியம் முழுவதும் நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை.
5. திருக்குறள், வரதராசனார்.மு.வ (உ.ஆ) பாரிநிலையம் சென்னை.

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
அண்ணமாலைப் பல்கலைக் கழகம்,
அண்ணாமலை நகர்- 608 002.

 

-நிலவளம் கு.கதிரவன்

இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி யுகத்தில் ஒரு நாடு மற்றொரு நாட்டோடு தொடர்பு கொள்ளவும், கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொள்ளவும் தூதரை நியமித்து, ஒவ்வொரு நாட்டிலும் தூதரகத்தைத் திறந்து நிர்வகித்து வருகிறது.  ஆக தூது என்பது கால மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும் அவசியம் என்பதை உணர்ந்துள்ளோம். இதற்கெல்லாம் முன்னோடியாக நமக்கு தூது என்பதை அறிமுகப்படுத்துவது சங்க இலக்கியங்கள் ஆகும்.  பொதுவாக அகத்திணையில் தூது பற்றிய நிகழ்வுகள் அதிகமாக இருக்கும்.  அதே போன்று புறத்திணையிலும் தூதுக் காட்சிகள் காணக் கிடைக்கின்றன.

 சங்க இலக்கியங்களின் தோற்றத்திற்குப் பின்னர் கி.பி.14ஆம் நூற்றாண்டில் தூது நூல் தோன்றியது. தமிழ் மொழியில் தோன்றிய முதல் தூது நூல்  ”நெஞ்சுவிடு தூது”  என்னும் நூலாகும். ”எந்த ஓர் இலக்கியமும் திடீரென்று தோன்றிவிடாது;  ஓர் இலக்கிய வகை தோன்றுவதற்குரிய கூறுகள் அதற்கு முன்னால் உள்ள இலக்கண நூல்களிலும், இலக்கிய நூல்களிலும்  காணப்படும்” என்கிறார் முனைவர். தா. ஈஸ்வரபிள்ளை.  நெஞ்சுவிடு தூது என்ற நூலிற்குப் பிறகு தமிழ்விடு தூது, அன்னம்விடு தூது, மேகம்விடு தூது, பழையதுவிடு தூது, மான்விடு தூது, கிள்ளைவிடு தூது போன்று நூற்றைம்பதற்கும் மேற்பட்ட தூது நூல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் தோன்றியுள்ளன.

 சங்க இலக்கியங்கள், காப்பிய இலக்கியங்கள், புராணங்கள் போன்றவற்றில் தூது பற்றிய நிகழ்வுகள் ஏராளமாக உள்ளன.  புறநானூற்றில் பிசிராந்தையார் அன்னத்தை தூது விடுவதாக அமைந்த நிகழ்வு, அநேகமாக தூது இலக்கியத்தில்  முதல் பாட்டாக இருக்கும் என்று கூறுகிறார்கள் ஆய்வாளர்கள்.

தூது செல்வோர் இலக்கணம்:

தூது  செல்வோரும், தூதைப் பெறுவோரும் ஆணாக இருக்கலாம்.  பெண்ணாக இருக்கலாம். தூது அனுப்புவோர் உயர்திணை மாந்தராகவோ அல்லது ஓர் அஃறிணைப் பொருளிடம் தம் செய்தியாகக் கூறி  அனுப்பலாம்.  சங்க இலக்கியத்தில் அரசனுக்காகப் புலவர்களும், காதலர்களுக்காகத் தோழியும், பறவைகள், மேகங்கள் எனத் தூது சென்றதற்கான காட்சிகள் பல உள்ளன.  தூது செல்பவருக்கு முக்கியமான பண்புகளாக அன்பு, அறிவு, ஆராய்ந்து பேசும் சொல்வன்மை ஆகியவை முக்கியக் கூறுகளாக கூறப்படுகின்றன.  மேலும் தூது செல்வபவருக்குத் துணிவு, துணை, தூய ஒழுக்கம் ஆகிய மூன்றும் அவசியம் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

       ” தூய்மை துணைமை துணிவுடைமை இம்மூன்றின்
        வாய்மை வழியுரைப்பான் பண்பு.”       (தூது: 688)

புறநானூற்றில் தூது:

 சங்க இலக்கியத்தில் எட்டுத் தொகை நூல்களில் ஒன்றான புறநானூற்றில் தூது பற்றிய பதிவுகள் உள்ளன.  ஈகை, வீரம், புகழ் கொண்டிருந்த  அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி மீது தொண்டைமான் பகைகொண்டு படை திரட்டியிருந்தான்.  இதனையறிந்த ஔவையார் போரினை நிறுத்தும் பொருட்டு, தொண்டைமானிடம் தூதாகச் சென்று அறிவுரை சொல்லி போரினை நிறுத்துகிறார்.  அதேபோன்று பிசிராந்தையார் என்னும் புலவர் உறையூர் கோப்பெருஞ்சோழனுக்கு அன்னச் சேவலையே தூதாக விடுகிறார்.  இக்காட்சியை மிகவும் நயம்பட புறநானூறு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

அன்னச் சேவல்! அன்னச் சேவல்!

தூதில் அன்னப் பறவைக்கு சங்கஇலக்கியங்கள் சிறப்பிடம்  தந்துள்ளன. கலித்தொகை, நெடுநல்வாடை, புறநானூறு, பரிபாடல், கம்பராமாயணம், திவ்யப்பிரபந்தம், பொருநராற்றுப்படை, சீவக சிந்தாமணி போன்ற இலக்கியம் மற்றும் காப்பியங்களில் அன்னத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளும், அவை தூது சென்றதற்கான நிகழ்வுகளும் விரிவாக கூறப்பட்டுள்ளன.

 வடமொழியில் ”ஹம்ஸம்” என்றால் அன்னத்தைக் குறிக்கும். ஆண் அன்னம் அன்னச் சேவல் என குறிப்பிடப்படுகிறது. ”சேவலோங்கு உயர்கொடி யோயே” ( பரிபாடல்: 4: 40 ) ஒப்பற்ற உயரப் பறக்கும், உயர்ந்து விளங்கும் கருடச் சேவலை கொடியாக உடையவனே  என பரிபாடல் திருமாலைப் போற்றுகிறது.

       ” மாவிசும்பு ஓழுகு புனல் வறள
        அன்னச் சேவலாய்ச் சிறகர்ப் புலத்தி யோய் ” ( பரி : 3 : 25 – 26 )

கடும்புயலுடன் கூடிய மழை பொழிந்தபோது திருமால் ஒரு  நெடிய அன்னச் சேவலாக வடிவெடுத்து தனது இரண்டு சிறகுகளையும் விரித்து  இந்த உலகத்தை காத்ததாகவும் பரிபாடல் புகழ்கிறது.

நான்முக பிரம்மாவின் மனத்தில் தோன்றிய மகன்களான சனகர்,  சனந்தனர், சனாதனர் மற்றும் சனத்குமாரர் ஆகிய நால்வருக்கும், யோகத்தின் சூட்சுமம் மற்றும் அதன் எல்லைகள் குறித்து ஹம்ஸப் பட்சி ( அன்னப் பறவை) வடிவத்தில் உபதேசம் செய்ததாகவும், இதையே ஹம்ஸ கீதை என்று அழைக்கப்படுவதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

 ஸ்வாமி நிகமாந்த மஹாதேசிகர் ”ஹம்ஸ ஸந்தேசம்” என்ற 110 ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட காவியத்தை எழுதியுள்ளார்.  சீதையின் பிரிவாற்றாமையால்  மிகவும்  துன்பப்பட்ட ராமன், சீதையை மீட்க முடிவுவெடுத்து, அதற்கு முன்னர்த் தான் சீதைக்கு தெரிவிக்க வேண்டிய செய்திகளையும், இலங்கைக்குச் செல்லும் வழியையும் ஓர் அன்னத்திடம் கூறி, தூதாக இலங்கைக்கு அனுப்பி, பின்னர் சீதையை  மீட்டதாக ஹம்ஸ ஸந்தேசம்  கூறுகிறது.

 சேவல் என்பதற்கு ”அழகு பொருந்திய” என்று பொருநராற்றுப்படையும், சீவக சிந்தாமணியும் விளக்கம் அளிக்கிறது.  அதே போல் ”சேவலான்” என்றால் விலங்கு, பறவை  போன்றவற்றால் கேடுவிளையாமல் காப்பவன் என்றும், விளை புனங்களைக் காப்பவன் என்றும் கூறுகிறது.

அன்னம் என்பது வெண்மை நிறம் உடைய பறவை என்பது மட்டும்தான் என பலரும் அறிவர். ஆனால் ”காரன்ன முண்மையின் வெள்ளன்னம்” கருமை நிறத்திலும் அன்னம் உள்ளதாக நச்சினார்க்கினியர் கூறுவதிலிருந்து நம்மால் அறியமுடிகிறது.

 பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அவையில், அரண்மனை முற்றத்தில் அன்ன நிற கவரிமா மற்றும் அன்னப்  பறவை துள்ளி விளையாடின என்கிறது நெடுநல்வாடை.

       ” நெடுமயிர் எகினத் தூநிற வேற்றை
         குறுங்கால் அன்னமோ டுகளும் முன்கடை ”   ( நெடு : 91 – 92 )

பாண்டியன் தனது மரபுக்கு இழுக்கு வருவதாக கருதினால் மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழாத கவரிமா போல் உயிர் நீப்பான் என்றும், நீர் நீக்கி பால் உண்ணும் அன்னம்போல் பொய் வழக்கை அறிந்து நீக்கிவிட்டு மெய் வழக்கறிந்து முடிவு கூறுவான்  என்பதை மக்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காக தனது அரண்மனை முற்றத்தில் இடம்பெறச் செய்தான் என்று கூறுகிறார் வித்துவான் வேங்கடராமச் செட்டியார்.

இத்தகைய சிறப்புகள் பல வாய்ந்த அன்னப் பறவையை பிசிராந்தையார் என்னும் புலவர் கோப்பெருஞ்சோழனிடத்தில் தூதாக அனுப்புகிறார்.

அன்னச் சேவல்! அன்னச் சேவல்!
ஆடுகொள் வென்றி அடு போரண்ணல்
நாடு தலையளிக்கும் ஒண்முகம் போலக்
கோடு கூடு மதியம் முகிழ்நிலா விளங்கும்
மையல் மாலை யாம் கையறுபு இனையக்
குமரியம் பெருந்துறை அயிரை மாந்தி
வடமலை பெயர்குவையாயின்
இடையது சோழ நல்நாட்டுப் படினே
கோழி உயர்நிலை மாடத்துக் குறும்பறை அசைஇ
வாயில் விடாது கோயில் புக்கு
எம் பெருங்கோக் கிள்ளி கேட்க
இரும் பிசிர் ஆந்தை அடியுறை எனினே
மாண்ட நின் இன்புறு பேடை அணிய,
நினக்கே தன் நன்புறு நன்கலம் நல்குவன்   ( புறம்: 67 )

பிசிராந்தையார், கோப்பெருஞ்சோழன் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டதில்லை. ஆனால் இருவருக்குள்ளும் உறுதியான நட்பு.  சோழனை நேரில் பார்க்க மாட்டோமா என்ற  ஏக்கத்தில் அவனின் புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் என்னும் நல்லியல்புகளைச்  சொல்லி அன்னத்தை தூது விடுகிறார்.

குமரியின் துறையிலிருந்து வட இமயம் வரை பறக்கும் அன்னச் சேவலை அழைத்து, நீ இமயமலை செல்லும்போது இடைவழியில் உறையூரை ஆளும் எனது நண்பன் கோப்பெருஞ்சோழன் என்னும் மன்னன் உள்ளான்.  நீ சென்று அவனை சந்திக்கும்போது, நான் பிசிர் என்னும் ஊரிலிருந்து ஆந்தையாரின் அடியவன் வந்துள்ளேன் என்று கூறினால், அம்மன்னவன் மனம் மிக மகிழ்ந்து உனது பேடைக்குப் பொன்னாலான அணிகலன்களை மிகுதியாக வழங்குவான் எனக் கூறித் தமது நட்பின் நெருக்கத்தை பிசிராந்தையார் இப்பாடல் வழியே நிறுவுகிறார்.

தொகுப்புரை:

• சங்க இலக்கியம், காப்பியங்கள், புராணங்களில் தூது செல்வதில் அன்னப்  பறவை முக்கிய இடம் வகிப்பதை அறியமுடிகிறது.
• நெடுமயிர் எகினத் தூநிற வேற்றை, குறுங்கால் அன்னமோ டுகளும்  முன்கடை, என்ற நெடுநெல் வாடை பாடல் வரிகளில் எகினம் என்பது    கவரிமாவையும், ஏற்றை என்பது ஆண்பாலையும், அன்னம் என்பது      பெண்பாலையும் குறிப்பதால் கவரிமா என்பது ஆண் அன்னத்தை         குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.
• மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழா கவரிமான் – எனப் பல உரையாசிரியர்கள்    கூறினாலும் கவரிமா என்பதே சரியான உச்சரிப்பாகும்.  மற்றும்    கவரிமானுக்கும், கவரிமாவுக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லை என்பதையும்  அறியமுடிகிறது.
• குளிர் காப்பாம் மயிர் நீங்கினால் உயிரோடு வாழாத கவரிமா என்று  இயற்கைச் சூழலின் தட்பத்தின் விளைவினை அடிப்படையாகக் கொண்டு   இளங்குமரனார் எனும் உரையாசிரியர் கூறுவதைக் கொண்டு, கவரிமா, அன்னம் இரண்டும் குளிர் பிரதேசங்களில் வாழும் ஆண் மற்றும் பெண் பறவைகள் என்பது புலனாகிறது.
• பிசிராந்தையார் குறிப்பிடும் வடமலை என்பது இமயமலையே ஆகும். சில உரையாசிரியர்கள் வடமலையைத் திருமலையோடு உருவகஞ்  செய்கிறார்கள்.  கவரிமாவும், அன்னமும் குளிர் பிரதேசங்களில் மட்டுமே     வாழும் இயல்புடையது.  வெப்ப காலத்தில் தென் பகுதியை நோக்கி    அவை வரும் இயல்புடையதாக இருக்கலாம்  என்பது இப் பாடல் மூலம்        புலனாகிறது.

முடிவுரை:

புறத்திணையில் பெரும்பாலும் பறவைகளையே தூது செல்வதற்காக உருவகப்படுத்துவதை மேற்கண்ட இலக்கியங்கள் வழியே நம்மால் அறிய முடிகிறது.  அதிலும் அன்னப் பறவைக்கு முதன்மையான இடம் இருப்பதையும் உணர முடிகிறது.  காரணம் புகழ்வதைக் காரணமாகக் கொண்டே இத்தகைய  தூது அமைவதாலும், அன்னம் என்பது மிக அழகான வெண்மை நிறத்தோடு அழகிய இறக்கைகளோடும், மிக நளினமான நடையழகையும் கொண்டதால் அன்னம்விடு தூது நம் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்கிறது.  உலகில் உள்ள 8650 பறவையினங்களில் 1200 இந்தியாவில் காணலாம்.  ஒரு காலத்தில் பறவைகளுடன் மிகவும் இணக்கமாக இருந்த மனிதன் தற்போது பறவைகளை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாகவோ அல்லது அது மனிதனுக்கு தொடர்பில்லாத ஜீவராசியாகவோ பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான் என்பது வருத்தத்திற்குரியதாகும்.  என்றாலும் இலக்கியங்களோடு தொடர்புகொண்ட பறவைகள் மற்றும் ஜீவராசிகளைப் படித்து ரசிப்பதோடு இல்லாமல் நம்மோடு வாழும் பறவையினங்களை போற்றிப் பாதுகாப்பதும் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.

துணை நின்ற நூல்கள்:

1.புறநானூறு மூலமும், உரையும் – புலியூர்க்கேசிகன் – சாரதா பதிப்பகம்,  சென்னை – 14.

2.பரிபாடல் (அகமும் புறமும்) மூலமும்  உரையும் – புலியூர்க்கேசிகன் –  சாரதா பதிப்பகம், சென்னை – 14.

3.ஹம்ஸ ஸந்தேசம் – உரை – ஸ்ரீ நிகமாந்த மகாதேசிகர்.

4.ஸ்ரீமத் பாகவதம் – அகிலஉலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கம், சென்னை.

5.சங்கத் தமிழ் ( நெடுநல்வாடை ) – முனைவர் ருக்மணி ராமச்சந்திரன்.

6.பொருளறம் – புலவர்.கோ.அருளாளன்., – திருவள்ளுவர் பதிப்பகம்,    நல்லாண்பிள்ளைபெற்றாள்.

 

 

 

 

-க.கவின்பிரியா                                     

முன்னுரை    

அன்பின் ஐந்திணை சார்ந்த களவுத் துறைகளுள் அறத்தொடு நிற்றல் தனிப்பெருஞ் சிறப்புடையதாகும். கற்புநெறி தவறாது, களவொழுக்கத்தை முறையாகப் பெற்றோரிடம் வெளிப்படுத்துதல் என்பது இத்துறையின் பொருள். தலைவி தலைவனுடனான காதலை, தோழிக்குக் கூறி அறத்தொடு நிற்பாள். பின்னா்த் தோழி தன் வளா்ப்புத் தாயாகிய செவிலிக்கு அறத்தொடு நிற்பாள். செவிலி தலைவியின் தாயான நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்பாள். நற்றாய் தலைவியின் தந்தைக்கும், உடன்பிறந்தோர்க்கும்  வெளிப்படையாய்க் கூறாமல் அவா்கள் அறிந்து கொள்ளுமாறு குறிப்பாகப் புலப்படுத்துவாள். இதனை,

”தந்தையும் தன்னையும் முன்னத்தின் உணா்ப” (தொல்.1083) எனத் தொல்காப்பிய நூற்பா குறிப்பிடும். தலைவி, தோழி, செவிலி, நற்றாய் ஆகிய நால்வரும் பெண்பாலார். அவா்கள் ஒருவருக்கொருவா் தம் உள்ளத்து உணா்வுகளை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதில் சிக்கல் இல்லை. இருப்பினும் வெளிப்படையாகக் கூறாமல் குறிப்பாக வெளிப்படுத்துவா். தந்தையும் அண்ணனும் நெருங்கிய உறவினரே ஆயினும் அவா்கள் ஆண்பாலார். ஓா் இளம்பெண்ணின் களவொழுக்கத்தினைக் குறிப்பினால் அவா்கள் உணருமாறு செய்தலே நல்லது என்ற நெறி சாலச்சிறந்தது.

அறத்தொடு நிற்றல்

தலைவியின் களவொழுக்கம் பற்றி அலா் எழும்போதும், அவளின் உடற்கண் நேரும் மாற்றங்களுக்குக் காரணம் அறியாமல் அன்னை வேலனை வேண்டி வெறியாட்டு நிகழ்த்தும்போதும், இற்செறிப்பு நிகழும்போதும், வேற்றுவரைவுக்கான ஏற்பாடுகள் நிகழும்போதும், தலைவனின் வரைவு மறுக்கப்படும்போதும் தலைவியின் களவொழுக்கத்தினை மறைத்து வைக்காமல் வெளிப்படுத்துவதே அறனெனக் கருதித் தலைவி தோழியிடம் தன்னுடைய காதலை வெளிப்படுத்துவாள். தோழி செவிலியிடம் கூறுவாள். செவிலி நற்றாயிடம் வெளிப்படுத்துவாள். நற்றாய் தலைவியின் தந்தை மற்றும் தமையனுக்கும் வெளிப்படுத்துவாள்

நந்திக்கலம்பகத்தில் அறத்தொடு நிற்றல்

அகமும், புறமும் கலந்துவரப் படைக்கப்படும் கலம்பக இலக்கியமாக நந்திக்கலம்பகம் அகப்பொருளும், புறப்பொருளும் கலந்து இலக்கிய இன்பம் தருகின்றது. நந்திக்கலம்பகத்தில் அகத்துறைகளுள் ஒன்றான அறத்தொடு நிற்றல் என்னும் துறையில் மூன்று பாடல்கள் அமைந்தள்ளன. தோழி செவிலிக்கு அறத்தொடு நிற்பதாக இரண்டு பாடல்களும், செவிலி நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்பதாக ஒரு பாடலும் அமைந்துள்ளது.

தோழி அறத்தொடு நிற்றல்

தலைவி பிறா் அறியாதவாறு தலைவன்பால் காதல்கொண்டு அவனைச் சந்திப்பாள். தன்னுடைய காதல் ஒழுக்கத்தை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தமாட்டாள். தோழியானவள் தலைவியிடம் காணப்படும் மாற்றங்களை வைத்தே கண்டறிவாள். பிறகு தலைவி தோழியிடம் தன் காதலைப் பற்றிக் கூறுவாள். தலைவி அறத்தொடு நிற்பதாக நந்திக் கலம்பகத்தில் பாடல் இடம்பெறவில்லை.

தோழி செவிலிக்குத் தலைவியின் களவொழுக்கத்தினைக் கூறுவதாக பின்வரும் பாடல் இடம்பெற்றுள்ளது.

”புனத்து நின்ற வேங்கைமேல் புகைந்தெழுந்த ஆனையின்
சினத்தை அன்றொழித்தகைச் சிலைக்கை வீரா் தீரமோ
மனத்துள் நின்ற வெஞ்சினம் மலைத்தல் கண்ட தீா்ந்தமான்
வனத்தகன்ற தீர்ந்ததோ நந்தி மல்லை ஆா்ப்பதே” (நந்தி.34)

தலைவி தலைவன் மீது கொண்ட காதலால் உடல் இளைத்து காதல் நோயுற்றாள். இதைக்கண்டு செவிலி தோழியிடம் தலைவியின் நிலை குறித்துக் கேட்கிறாள். வெறியாட்டு நிகழ்த்த எண்ணுகிறாள் செவிலி. தோழிக்கு தலைவியின் நோயின் காரணம் நன்கு தெரிந்திருந்தாலும் அதை எவ்வாறு செவிலியிடம் உரைப்பது? வெளிப்படையாகக் கூறவும் முடியாது. கூறாவிட்டாலும் தலைவியின் நோய் தீராது. கூறினாலும் தலைவியின் தாய் தந்தையரால் தலைவிக்கும், தலைவனுக்கும் ஊறு நோ்ந்தால் என்ன செய்வது? என்று பலவாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் மாமல்லபுரத்தின் நான்கு பக்கங்களிலும் பேரிரைச்சல் ஒலி வருவதை உணா்ந்து, அந்த இரைச்சலை வைத்தே தலைவியின் களவொழுக்கத்தைச் செவிலிக்கு உணா்த்த முற்படுகிறாள்.

நாங்கள் தினைப்புனங் காக்கச் சென்றிருந்த வேளையில் அங்கு வேங்கைமரத்தினடியில் பரணமைத்திருந்தோம். அங்கு மதங் கொண்ட யானை ஒன்று பேரிரைச்சல் இட்டுக்கொண்டு எங்களை நோக்கி வந்தது. நாங்கள் அஞ்சி நடுங்கி நின்றோம். அந்த சமயம் முருகனைப் போன்ற இளங்குமரன் வில்லேந்தி யானையை நோக்கி அம்பு எய்தினான். எங்களைப் பார்த்து அஞ்சாதீா்கள் என்று ஆறுதல் மொழி கூறினான். அவனைப் பார்த்த தலைவி வியந்து நின்றாள். அன்று வேங்கை மரத்தை நோக்கி வெகுண்ட யானையை அம்பெய்து வென்ற வீரா் இங்கே வர அவரைக் கண்டு ஊா் மக்கள் இரைச்சலிடுகின்றனரோ? அல்லது நந்திமன்னனின் பட்டத்து யானை கட்டுத்தறியை  முறித்துக் கொண்டு சங்கிலியை உடைத்தெறிந்து ஓடிவிட்டதோ? அதைப்பிடிப்பதற்கு வீரா்கள் இரைச்சலிடுகின்றனரோ? தெரியவில்லையே? எந்தக் காரணத்தினால் ஒலி உண்டாயிற்றோ? என்று இவ்வாறு கூறி தலைவியின் காதலைச் செவிலிக்கு அறத்தொடு நிற்கிறாள்.

இதே பொருண்மையில், யானையை அம்பெய்து தலைவியைக் காத்ததாகப் பின்வரும் குறிஞ்சிப்பாடலும் உணா்த்துகின்றது.

”மையல் வேழம்
அண்ணல் யானை அணிமுகத்தழுத்தலின்
புண்ணுமிழ் குருதி முனம்பாய்ந்தழிதரம் ”  (குறிஞ்சி.165-174)

தலைவியின் காதல் நோய்க்கு நந்திவா்மனே காரணம் எனவும், தலைவியின் நோய்தீர அவனுக்கே மணம் செய்தல் அறமாகும் எனத் தோழி செவிலித்தாய்க்கு அறத்தொடு நிற்பதாக பின்வரும் பாடல் அமைந்துள்ளது.

”துயக்குவித்தான் துயில் வாங்குவித்தான் துயில் வித்திவனை
வயக்குவித்தானுள்ளம் வஞ்சனை யான் மலா்க் காவகத்து
முயக்குவித்தான் துகில் வாங்குவித்தான் முனம் நின்றிவளை
மயக்குவித்தான் மானோதயனென்று வட்டிப்பனே”    (நந்தி.63)

தலைவி உண்ணாமல், உறங்காமல் சோர்வாகக் காணப்படுவதைக் கண்டு செவிலி தோழியிடம் வினவ, நந்திமன்னன் தலைவியின் நெஞ்சில் குடிகொண்டான்; சோர்வை ஏற்படுத்தினான்;  தூக்கத்தை விலக்கினான். பின் தூங்கச்செய்து கனவில் தோன்றி இவளைத் தன் வசமாக்கித் தன் அன்பிற்கு உாியவளாக்கி, மலர்ச்சோலையில் தன்னைத் தழுவுமாறு செய்து அவளது ஆடைகளை நெகிழச் செய்தான். தலைவி உணா்வினை இழந்து மயக்கங்கொள்ளுமாறு செய்தான் என்பதை நான் உறுதியாகக் கூறுவேன். அவனுக்கே தலைவியை மணம் முடித்தல் நலமாகும். இல்லையேல் தலைவி நெடுநாட்கள் உயிர்வாழாள் என்று தோழி செவிலிக்கு அறத்தொடு நிற்கிறாள்.

இக்கருத்தொடொப்பப் பின்வரும் திருக்கோவையார் பாடல் அமைந்துள்ளது.

”சினக்கலியானை கடிந்தார் ஒருவா் செவ்வாய்ப்பசிய
புனக்கலியும் கடியும் வரைச் சாரற் பொருப்பிடத்தே” (திரு.293) 

செவிலி நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்றல்

தலைவியின் களவொழுக்கத்தைத் தோழி செவிலிக்குக் கூற, செவிலி நற்றாய்க்கு (தலைவியின் தாய்க்கு) கூறுவதாக நந்திக்கலம்பகத்தில் பின்வரும் பாடல் அமைந்துள்ளது.

பெண்களில் சிறந்த தாயே! தெள்ளாறு எனும் இடத்தில் பகைவரை வென்று சினம் தணிந்த நந்திவா்மனுக்கே என் புதல்வியாகிய நம் தலைவி தன் வெண்ணிறச் சங்குகளான வளையல்களை இழந்து வெறுங்கையளாய் நின்றாள் என்று செவிலி நற்றாய்க்குக் கூறுவதாகப் பின்வரும் பாடல் அமைந்துள்ளது.

”வேண்டார் எண்ணும் வேந்தா் பிராற்கே மெய்யன்பு
கொண்டாள் நங்காய் அன்றிவள் என்றால் பொல்லாதோ
மூண்டார் தெள்ளாற் றுள்ளே மூழ்க முனிவாறி
மீண்டான் நந்திக்கு என்மகள் தோற்கும் வெண்சங்கே” (நந்தி.71)

பகைவா்கள் நினைந்து அச்சம் கொள்கின்ற நந்திவா்மனிடம் உள்ளன்பு கொண்டிருக்கிறாள் என்று கூறினால் குற்றம் ஆகுமோ? ஆகாது. உண்மையைக் கூறுவது தவறில்லை. ஆதலால் நந்திவா்மனுக்கே விரைவில் தலைவியை மணம் செய்வித்தலே நன்மையாகும் என்று செவிலி நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நிற்கிறாள். 

முடிவுரை

தலைவியின் காதலை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தாமல் குறிப்பாக வெளிப்படுத்தும் பண்பு சிறந்ததாகும். தலைவியின் உடல்நிலை மாற்றங்களுக்குத் தலைவனே காரணம் என்பதை அறிந்தும் அது கருப்பொருளோடு குறிப்பாக வெளிப்படுத்தப்படுவதை அறிய முடிகிறது.

*****

துணைநூல்:

நந்திக்கலம்பகம் – மர்ரே எஸ். ராஜம் அவர்கள் 1960-இல் வெளியிட்ட நூலின் மறுபதிப்பு- நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் பிரைவேட் லிமிடெட்.

*****

கட்டுரையாளர் – முழுநேர முனைவா்பட்ட ஆய்வாளா்
தமிழ்த்துறை,  அரசு கலைக் கல்லூரி (தன்னாட்சி)
சேலம் -7.
Cell:9442193166