Month: July 2015

-மீனாட்சி பாலகணேஷ்

தலைவி நீராடிய சுனை!

கட்டு வரிவில் கரும் குறவர் கைத்தொழிலால் இட்ட பரண் மீதமர்ந்து அந்தக் குறமகள் கிளி முதலாகிய பறவைகளை தினைப்புனத்தின் அருகே வராவண்ணம் ஓட்டுகிறாள். ஆலோலம் பாடிப் பறவைகளை விரட்டித் தினைப்புனத்தைக் காக்க வேண்டுவது அவள் தந்தை அவளுக்கிட்ட பணி.

‘பூவைகாள் செம் கண் புறவங்காள் ஆலோலம்
தூவிமா மஞ்சைகாள் சொல் கிளிகாள் ஆலோலம்
கூவல் சேர் உற்ற குயில் இனங்காள் ஆலோலம்
சேவல்காள் ஆலோலம்’ என்றாள் திருந்து இழையாள்.

இவ்வாறு அந்த அழகு மயில், குயில் குரலில் ஆலோலம் பாட அதனைக் கேட்டு அங்கு வருகிறான் ஒரு இளம் வேடுவன். அவன்…..

காலில் கட்டிய கழலன் கச்சினன்
மாலைத் தோளினன் வரிவில் வாளியன்
நீலக் குஞ்சியன் நெடியன் ……………… 

காலில் கழல்களணிந்து, இடையில் கச்சினை இறுகக்கட்டி, திண்ணிய தோள்களில் காட்டு மலர்களால் ஆன வண்ண மலர் மாலைகளை அணிந்து கொண்டு வில்லையும் அம்பினையும் ஏந்தியபடி, முடிந்த குடுமித் தலையோடு, கம்பீரமாக நின்றான் அந்தக் கட்டிளம் காளை…..

சொல்லினைத் தேனில் குழைத்துரைக்கும் இளம் பெண்ணைக் கண்டு சொக்கி நின்றான் அவன். ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிய, அவளை விழித்து நோக்குகிறான். அவள் மேல் மையல் பொங்குகின்றது அவனுக்கு! யார் இந்த அற்புத நங்கை? யாரந்தக் கட்டிளங்காளை?

அவள் வேட்டுவ மன்னன் நம்பிராஜனின் அருமை மகள் வள்ளி!

“அழகு மங்கையே! நீ யார்? உன் பெயரென்ன? சொல்ல மாட்டாயோ! ஊரென்ன? அதையும் சொல்ல மாட்டாயா? சரி. உன் ஊருக்குச் செல்லும் வழியென்னவோ?” எனக் கேட்டான்.

வள்ளி பதில் கூறாமல் நிற்கிறாள். வழியில் போகிறவன் வருகிறவன் எல்லாம் வந்து ஊரையும் பேரையும் கேட்டால், அவள் ஏன் கூற வேண்டும்? ஆகவே பாராமுகமாய் நின்றாள் வள்ளி. கட்டிளம் காளைக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அவள் வனப்போ உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகு. கொஞ்சுமொழி அஞ்சுகம். கண்டதும் கொண்ட காதலில் உருகி அவனுடைய ஊனும் உயிரும் தவிக்கின்றதே!

மேலும் சொல்வான்,

“மொழி ஒன்று புகலாய் ஆயின் முறுவலும் புரியாய் ஆயின்
விழி ஒன்று நோக்காய் ஆயின் விரகம் மிக்கு உழல்வேன் உய்யும்
வழி ஒன்று காட்டாய் ஆயின் மனமும் சற்று உருகாய் ஆயின்
பழி ஒன்று நின்பால் சூழும் பராமுகம் தவிர்தி ….”

“ஒரு மொழி கூறமாட்டேன் என்கிறாய். புன்னகையும் நீ புரியவில்லை! என்னை நோக்க மாட்டயோ? விரகம் மிகுகின்றதே; எனக்கு ஒரு மறுமொழி தாராயோ? உன் மனம் உருகாவிட்டால் பழி ஒன்று உன்பால் சூழும்,” என அச்சுறுத்துகிறான்.

இப்படித்தான் காதலின் ஆரம்ப நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் துவங்குகின்றன!
____________________________________

இது தலைவன் தலைமகள் ஒருத்தியைக் கண்டதும் கொள்ளும் காதல். ஆயினும் ஒருதலைக் காதல். எவ்வாறு இவள் மனதைக் கவர்ந்து தன்வசப் படுத்திக் கொள்வது? அன்புமொழி புகன்றான் காளை. அவள் அதனை லட்சியமே செய்யவில்லை. இந்தக் கட்டிளம் காளை வேறு எவரோ அல்லவே! செந்தமிழ்க் குமரன் அல்லவோ? அவளுக்கு அதைத் தெரிவிக்க வேண்டாமோ? என்ன செய்யலாம்?
(இந்தக் காதல் நாடகம், குமரன் அரங்கேற்றியதைத்தான் காலகாலங்களாகக் கட்டிளம் இளைஞர்கள் காதலின் பாடங்களாகப் படித்து வருகின்றனர்!)

ஓ! இதென்ன, தனது ஜனங்கள் புடைசூழ நம்பிராஜ மன்னன் வந்து கொண்டிருக்கிறான். தினைப்புனம் காக்கும் அருமை மகளுக்குப் பசியெடுக்குமே! தேனும், தினைமாவும் தர வந்தான். இப்போது இந்தக் காளை அவர்கள் கண்ணில் படாமல் ஒளிந்து கொள்ள வேண்டும்! திடீரெனக் காளை நின்ற இடத்தில் ஒரு வேங்கை மரம் எழுந்து நின்றது.

கச்சியப்பச் சிவாச்சாரியார் தாம் இயற்றிய கந்தபுராணத்தில் ‘தானோர் வேங்கையின் உருவமாகி வேற்படை வீரன் நின்றான்,’ என்கிறார். இவன் மாயாஜாலம் செய்வதிலும் வல்லவன் போலும். வள்ளி இதனை உணரவில்லை. புதிய மரத்தைக் கண்ணுற்ற நம்பிராஜன், “அம்மா! குழந்தாய்! இது உனக்கு நிழல் தந்து உதவும்,” எனக் கூறிப் போகிறான். தானே அறியாமல் குமரனின் காதலுக்கு அவனும் தன் பங்கிற்கு உதவுகிறான்!

நம்பிராஜன் அங்கிருந்து அகன்றதும் வேங்கைமரம் மறுபடி உருமாறிக் கட்டிளங் காளையாயினான். “உன்னிடம் மையல் கொண்டேன். இனி உன்னைப் பிரிந்து வாழ இயலாது; என்னை மணந்து கொள்,” என வள்ளியிடம் இறைஞ்சி நின்றான்! அவள் உள்ளமும் மெல்லக் காதலில் கனிந்தது.

காதலனின் கருத்தறிந்த பேதைப்பெண் நாணமும் அச்சமும் ஒருசேரக் கொண்டாள். “உயர்குடிப்பிறந்த உமக்கும் வேடர் குலத்துப் பிறந்த எனக்கும் எவ்வாறு பொருத்தம்?” என்று கேட்டாள்.

திரும்பத் தன் தந்தையும் அவன் கூட்டத்தாரும் வர, என்ன ஆகுமோ என அஞ்சினாள். தன்மீது காதல் கொண்டு நிற்பவனை, அவர்கள் சினத்திற்கு ஆளாகாமல் மறைந்து நிற்கக் கூறினாள்.

இங்கு தான் அவளுடைய காதல் உள்ளம், தன்னையறியாமலே குமரன் எனும் காளை பால் சென்று விட்ட உள்ளம், அவனுடைய நன்மையை எண்ணிப் பதைக்கும் உள்ளம், அதன் மென்மை, கனிவு எல்லாம் அவ்விளைஞனுக்கும், நமக்கும் புலனாகின்றது! அவளைத் தவிக்க விடாமல் மாயவித்தைக் காரன் போல் நமது காளை, கிழவேடம் கொண்டான்!

(பேதைப்பெண் வள்ளி இதனை உணர்ந்திலள்!)

என்ன துணிவு! வந்த நம்பிராஜனை வாழ்த்தவும் செய்கிறான்(ர்) அந்த விருத்தன் (முதியவன்): “உனக்கு வெற்றி உண்டாகுக! உன் குலம் தழைக்க!” எனத் திருநீறு தந்தார்!

“என் முதுமை நீங்கி இளமை எய்த இந்தக் குமரித் தீர்த்தத்தில் ஆட வந்தேன்,” என இருபொருள் படுமாறு தந்தையிடமே சொல்கிறான் முதியவன்!

‘நீண்டதனி மூப்பகல நெஞ்சமருள் நீங்க
ஈண்டுநும் வரைக்குமரி எய்தி இனிதாட
வேண்டிவரு கின்றனன் மெலிந்துகடி தென்றான்’

‘உமது மலையிலுள்ள குமரித் தீர்த்தத்திலாட (அ) உமது மகளான இந்தக் குமரி வள்ளியைக் கூடி மகிழ’ என இருவிதமாகப் பொருள் கொள்ளலாம்!

அப்பனுக்குப் பாடம் சொன்ன முருகன் இங்கு அப்பனிடமிருந்து கற்ற பாடத்தைத் தானும் திரும்பப் படித்து, நடித்துப் பார்க்கிறான்! (தவ முனிவர் வேடம் கொண்டு வந்து தன் தலைவியைச் சீண்டி விளையாடுகிறான்!)

“அங்ஙனமே செய்வீராக! என் அருமை மகளுக்கும் துணையாக இருப்பீராக,” என்று வெகுளியாகக் கூறுகிறான் நம்பிராஜன்! இப்படியும் ஒரு தகப்பன்.

அவன் சென்றதும், “பெண்ணே! பசிக்கின்றது,” என்று பெரியவர், தேனையும், தினைமாவையும் உண்டு பின் தாகத்திற்கு நீர் கேட்டார்! அவள் சுட்டிய சுனைக்கு வழி தெரியாதது போல் நடித்து, தன்னைக் கைப்பிடித்து அழைத்துச் செல்லுமாறு செய்தார். நீரையும் பருகித் தாகமும் தீர்ந்தது. உடலில் தெம்பு வந்ததும் மனம் வேறெல்லாமோ எண்ணியது. வள்ளி மேல் கொண்ட மோகம் பெருகியது. “அதையும் தீர்ப்பாயா?” எனக் குறும்புடன் கேட்டார்.

“நரைத்த தலைக் கிழவனாரே! தவவேடம் கொண்ட உமக்கு இது தகுமோ? எனது குலத்தார் இதனை அறிந்தால் உமக்குக் கேடு தான் விளையும். பித்தர் போலும் பிதற்றி உமது குலத் துக்கும் எனது வேடர் குலத்துக்கும் பெரும் பழியைச் செய்து விட்டீர்,” எனச் சீற்றத்துடன் மொழிகிறாள் வள்ளிக் குமரி!
விடு விடென்று அங்கிருந்து புனங்காக்கப் புறப்பட்டுச் செல்லலானாள்.

இப்போது காளை தவிக்கிறான். கன்னிக் கனியமுது கைநழுவிப் போயிற்றே! குறும்புக்காரக் கிழவனாக வந்தவன் குமரனல்லவோ? தன் அண்ணன் தந்திமுகத்து விநாயகனைத் துதித்தான். அவரும் தம்பிக்கு உதவ வேண்டி, மதயானை வடிவெடுத்து, அண்டமெல்லாம் நடுங்க ஒடோடி வந்தார்.

இப்போது வள்ளி என்ன செய்வாள் பாவம். சிந்திக்கப் பொழுதில்லை! ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை! ஆகவே மிகுந்த அச்சம் கொண்டவள், பொய்வேடம் கொண்டு நின்ற புங்கவனான கிழவ னாரை அணுகி, “இவ்வேழத்தினிடமிருந்து என்னைக் காத்தருளுக,” என அவரை இறுகத் தழுவிக் கொண்டனள்.

அவ்வேளை யில்வள்ளி அச்சமொடு மீண்டுதவப்
பொய்வேடங் கொண்டுநின்ற புங்கவன்தன் பாலணுகி
இவ்வேழங் காத்தருள்க எந்தைநீர் சொற்றபடி
செய்வேன் எனவொருபால் சேர்ந்துதழீஇக் கொண்டனளே.

இப்போது குமரனின் உள்ளமும் உடலும் குளிர்ந்தது! தான் காதல் கொண்ட மங்கைக்குத் தன் உண்மை வடிவைக் காட்டி நின்றான் அந்தக் குறும்புக்காரன். வேழமும் தான் வந்த செயல் நிறைவேறியதால் விரைந்தோடி மறைந்தது! காதல் மங்கை நாணினாள்; வியர்த்தாள்; அயர்ந்தாள்; அச்சம் கொண்டாள். காதலில் அவனுக்கிணையாகக் கசிந்துருகினாள்.

நம்மை அணையும்வகை நற்றவஞ்செய் தாய்அதனால்
இம்மை தனிலுன்னை எய்தினோ மென்றெங்கள்
அம்மை தனைத்தழுவி ஐயன் அருள்புரிந்தான்.

வள்ளியுடன் கூடி இன்புற்றிருந்தபின், “நீ தினைப்புனம் செல்; நான் அங்கே வருவேன்,” எனக் கூறினான். திரும்பச் சென்ற வள்ளியிடம் தோழி வருகின்றாள்.

“என்னம்மா இது? பறவைகளெல்லாம் வந்து பயிர்களைப் பாழ்படுத்த விட்டு விட்டு நீ எங்கு சென்றாய்?” எனக் கேட்டாள். அவளை மேலும் கீழுமாகப் பார்வையால் துளைத்தெடுக்கிறாள்.

வள்ளியின் உடலிலொரு புது வாசனை (நாற்றம்); உருவம் சிறிது மாறுபட்டுத் தெரிகின்றது! நடந்து கொள்ளும் விதமும் புதுமையாக உள்ளது. எங்கோ பார்த்தபடி விட்டேற்றியாக அல்லவோ மறுமொழி பகருகிறாள். சொல்லும் செயலும் (மாற்றமும் செய்கையும்) உள்ளமும் இவை எல்லாமே வேறுபட்டுத் தெரிகின்றன தோழிக்கு! இவையெல்லாம் காதலனுடன் கூடிக் களித்தமையால் வந்த மாற்றங்கள் என ஊகித்து அறிந்த தோழி (இகுளை), “எங்கேயடி சென்றாய்?” என உரிமையுடன் கேட்கிறாள்.

நாற்றமுந் தோற்றமும் நவிலொ ழுக்கமும்
மாற்றமுஞ் செய்கையும் மனமும் மற்றதும்
வேற்றுமை யாதலும் விளைவு நோக்கியே
தேற்றமொடு இகுளையங்கு இனைய செப்புவாள்.

“போடி, நான் மலை மீதுள்ள சுனை நீரில் ஆடச் சென்றேன்,’ என வள்ளி நாணத்துடன் எங்கோ பார்த்தபடி கூற, தோழிக்கு எழுந்த ஐயம் நிச்சயமாகின்றது.

“விழிகள் சிவந்து வாய் வெளுத்து, உடலில் வியர்வையும் விம்மிய நெஞ்சகமுமாக, கைவளை நெகிழவும், ஆடியவர்க்கு இவற்றை எல்லாம் செய்விக்கும் தண்மையான சுனை எங்கே உள்ளதடி, காட்டுவாய்!” என வள்ளியிடம் தோழி கூறுகிறாள்.

மைவிழி சிவப்பவும் வாய்வெ ளுப்பவும்
மெய்வியர் வடையவும் நகிலம் விம்மவுங்
கைவளை நெகிழவுங் காட்டுந் தண்சுனை
எவ்விடை இருந்துளது இயம்பு வாயென்றாள்.

தோழி புரிந்து கொண்டதை, வள்ளியும் அறிந்து கொண்டாள். “அடி, நீயல்லவோ எனக்கு உற்ற தோழி, என்னைத் தவறாக எண்ணலாமோ?” என்று வேண்டினாள்.

காதல் நிறைவேறத் தோழியின் உதவி தாராளமாக வேண்டும் அல்லவோ?
அச்சமயம் குமரன் எனும் காதல் தலைவன் (வள்ளியின் தலைவன்) தனது அம்பினால் புண்பட்ட வேழம் ஒன்றினைத் தேடியவாறு வருபவன் போல் வந்து நின்றான்.

கொம்பினைக் கையிலேந்தி, குறி தவறாத அம்புகளை உடையவனாய், தீட்டப்பட்ட குறுவாளினையும் கொண்டு, கச்சினை இறுகக்கட்டி, வேட்டையால் இளைத்துக் காணப்பட்டவனாயும், தாள்கள் சிவக்குமாறு அவன் அங்கு தோன்றினான் என்பார் கச்சியப்பர்.

கோட்டிய நிலையினன் குறிக்கொள் வாளியன்
தீட்டிய குறியவாள் செறித்த கச்சினன்
வேட்டம தழுங்கிய வினைவ லோனெனத்
தாட்டுணை சிவந்திடத் தமியன் ஏகினான்.

இருவரும் ( வள்ளியும் முருகன் எனும் குமரனும்) கொண்ட மையல் தன்னை அவர்கள் இருவரின் கண்களும் உரையாடுவதிலிருந்து புரிந்து கொண்டாள் தோழி. அவள் உதவியின்றி, இக்காதல் நிறைவேறாது என்றுணர்ந்த குமரவேள் அவள் உதவியை வேண்டுகிறான். பல நாட்கள் ரகசியமாக இவர்கள் சந்தித்து மகிழத் தோழி உதவுகின்றாள்.

தோழியின் குறுக்கீட்டினால் தான் காதலர் ஒன்று சேர்கின்றனர். தந்தை அறிந்து கொண்டதும், அவனறியாமல் குமரன் எனும் காதலனுடன் வள்ளியை உடன்போக்காக அனுப்பி வைப்பதும் தோழி தான்! அவள் மதியூகத்தினால் தான் இக்காதல் கடிமணத்திலும் நிறைவு பெறுகின்றது!
காதலின் பொன்வீதியில் காதலர் வெற்றி நடை பயில எல்லாம் அறிந்த தோழியின் துணை மிகவும் அவசியம் என நாம் காண்கிறோம்.

தலைவன் கடிமண நாளை நீட்டும் போதுக் கடிந்துரைப்பதும் தோழியே!
அவனுடன் தலைவியை யாரும் அறியாது அனுப்பி வைப்பதும் தோழியே!
‘மணம் புரிந்து செல்லும் எம் தலைவியைக் காதலுடன் வாழ்நாள் முழுமையும் போற்றுவாயாக,’ எனக் கண்ணீர் மல்கத் தலைமகனிடம் வேண்டுவதும் அந்த உற்ற தோழியே!

*************************************************************

நிர்மலா ராகவன்

மல்லிகையும், தாம்பத்தியமும்

குழந்தைகள் வளர்ந்து, பெரியவர்களானாலும் பிரச்னைகள் எழாமல் இருப்பதில்லை. அப்படி ஒன்று இதோ!

கேள்வி: எனக்குத் திருமணமாகி ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகப்போகின்றன. தினமும் வேலை முடிந்து வருகையில் நான் மல்லிகைச் சரம் வாங்கி வரவேண்டும் என்று மனைவி எதிர்பார்க்கிறாள். மல்லிகைப் பூவிற்கும், தாம்பத்தியத்துக்கும் அப்படி என்ன உறவு?

விளக்கம்: தந்தையோ, தாயோ வேலை நிமித்தம் குழந்தையை வீட்டில் விட்டுவிட்டுப் போகிறார்கள். திரும்பி வரும்போது, அவர்கள் தின்பண்டமோ, விளையாட்டுச் சாமானோ வாங்கிக்கொண்டு வந்தால் குழந்தைக்கு ஏற்படும் மகிழ்ச்சியே தனிதான். தான் அருகில் இல்லாதபோதும், தன்னைப்பற்றிய நினைவு வைத்திருக்கிறார்களே!

இதேபோல்தான் ஒரு பெண்ணும். கணவன் அலுவலகத்தில் பல பெண்களுடன் பழகக்கூடும். இருந்தாலும், தன் நினைவாகவே இருந்திருக்கிறார் என்ற அற்ப ஆறுதல்.

இத்தகைய பெண்கள் தன்னம்பிக்கை குறைந்தவர்கள் என்றே தோன்றுகிறது. கணவன்மேல் ஒருவித ஆக்கிரமிப்பு.

என் உறவினர் பெண் வேறு மாதிரி சொன்னாள். எப்பொழுதாவது கணவர் மல்லிகைச் சரம் வாங்கி வந்தால், அன்று அவளை நாடுகிறார் என்று அர்த்தமாம். வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியாததை குறிப்பால் உணர்த்துகிறாராம்!

இந்திப் படங்களிலும், சில தமிழ்ப் படங்களிலும், நடனப் பெண்கள் இருக்குமிடத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் வில்லன் தன் கரத்தில் மல்லிகைச் சரம் சுற்றியிருப்பான். அடிக்கடி அதை முகர்ந்து பார்த்துக்கொள்வான். ஒரு இயந்திரியத்தைத் தன் வசப்படுத்தினால், மற்றவைகளும் நன்கு செயல்படும் என்று காட்ட எண்ணினார்களோ பட இயக்குனர்கள்?! (சிலருக்கோ, மல்லிகையின் நறுமணம் தலைவலி உண்டாக்குகிறதே?)

தாம்பத்தியமே சிக்கல்தான்.

கதை 1; ஒரு நண்பர், `உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேக்கணுமே!’ என்று தயங்கித் தயங்கி ஆரம்பித்தார்.
அவருடைய நண்பர் ஒருவர் வருத்தமாக இருந்தாராம். நண்பர்கள் சிலர் என்ன ஆயிற்று என்று கேட்க, மனைவிக்கு தாம்பத்திய சுகத்தில் விருப்பம் போய்விட்டது என்றார்.

நான்: `உங்கள் நண்பருக்கு என்ன வயது? `நாற்பத்து ஐந்து!’
நண்பர்களெல்லாம் தமக்கும் அப்படி ஒரு நிலை வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சியவர்களாய், ஆளுக்குக் கொஞ்சம் பணம் போட்டு, `கொஞ்சம் அல்வாவும், மல்லிகைப் பூவும் வாங்கிப்போ!’ என்று அறிவுரை கூறியிருக்கிறார்கள்.

மகிழ்ச்சியுடன் போனவர், சிறிது நேரத்தில் திரும்பி வந்துவிட்டார், முகத்தைத் தொங்கப் போட்டபடி.
`ஏங்க பொண்ணுங்க இப்படி, புரிஞ்சுக்க முடியாதபடி, இருக்காங்க?’ என்று என் நண்பர் என்னைக் கேட்டார்.

எல்லாப் பெண்களையும் புகழ்ச்சியாலோ, பரிசுப்பொருட்களாலோ வழிக்குக்கொண்டுவர (வீழ்த்திவிட?) முடியாது.

நாற்பதுக்கு மேல் ஆன பெண்ணிற்கு உடல் உபாதைகள் இருக்கலாம். பெண் மருத்துவரைப் பார்த்தால் விளங்கும். இல்லை, கணவன்மேல் ஏதாவது மனத்தாங்கலாக இருக்கலாம்.

கதை 2: கணவன் தமிழ்ப்படங்களில் `கவர்ச்சி நடனம்’ என்ற பெயரில் அரைகுறை ஆடைகளில் பெண்கள், ஆண்கள் மனத்தைத் தூண்டவேபோல் இடுப்பையும், மார்பையும் ஆட்டும் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் அருகில் வருகிறார். அது தனக்கு வெறுப்பாக இருக்கிறது என்று வலிய வந்து என்னிடம் சொன்னார் ஒரு மாது. `விரதம்,’ என்ற சாக்கில், தனியே பாயில் உறங்குவாராம்.

கணவன் மனைவிக்குள் எந்த காரணத்திலாவது இடைவெளி ஏற்பட்டால், வெளிப்படையாகப் பேசுவதுதான் ஒரே வழி. நிறைய கத்தலும், அழுகையும் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால், பலன் கிடைக்கும்.

கதை 3: கணவன் தன்னை நெருங்குவதைத் தவிர்த்தாள் அந்த இளம்பெண். ஓயாமல் குற்றம் கண்டுபிடிப்பவன் தன்மேல் இன்னும் அதிகமாகக் குற்றம் கண்டுபிடித்து விடுவானோ என்ற பயம்தான் அவளுக்கு.

`இரவு எட்டு மணிக்கெல்லாம் படுத்துத் தூங்கிவிடுகிறாள்!’ என்று அக்கணவன் என்னிடம் குறைபட்டுக்கொண்டான். `ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்தால், என்னைக் குறை சொல்லாதே!’ என்று அடிக்கடி மனைவியை மிரட்டுவதாகவும் சொன்னான்.

இருவருக்குமே நிம்மதி இல்லை. இத்தனைக்கும், காதல் திருமணம்!
அப்பெண் பாலியல் வதைக்கு ஆளானவள். ஆண்கள் என்றாலே ஒருவித மிரட்சி. இதைக் கணவரிடம் தெரிவிக்க வேண்டாம் என்று கெஞ்சினாள்.

கணவனும் அடிக்கடி, அவளை `முட்டாள்,’ என்று பழிப்பதைக் கண்டேன், அவர்கள் இல்லத்தில் சில தினங்கள் தங்கியிருந்தபோது.

ஏற்கெனவே தான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டோம் என்று உள்ளுக்குள் புழுங்குகிறவள்! அவளை இன்னும் மட்டம் தட்டினால்?

பழியை அவன்மீது திருப்பினேன். வேண்டுமென்றே அவளுக்குப் புரியாத விதத்தில், பெரிய பெரிய வார்த்தைகளை உபயோகித்து ஆங்கிலம் பேசுவது, பழிப்பது எல்லாவற்றையும் சுட்டிக் காட்டினேன்.
அவனுக்கு என்மேல் காட்டம். தான் ரொம்ப உயர்ந்தவன் என்பதுபோல் மனைவியை ஆட்டுவித்துக்கொண்டிருந்தவன், அல்லவா?

ஆனாலும் அவன் தன்னை மாற்றிக்கொண்டான். அடுத்த ஆண்டே, தனக்குக் குழந்தை பிறந்த செய்தியை மகிழ்ச்சியுடன் என்னிடம் தெரிவித்தாள் அப்பெண்.

அவன் மல்லிகைப்பூ வாங்கி வந்து அவளை மயக்கினானா என்று தெரியவில்லை. எது எப்படியோ, தளர்நடை போட்டுக்கொண்டிருந்த தாம்பத்தியம் வலுவாயிற்று.

தொடருவோம்

செண்பக ஜெகதீசன்

பரியது கூர்ங்கோட்ட தாயினும் யானை 

வெரூஉம் புலிதாக் குறின்.

      -திருக்குறள் -599(ஊக்கமுடைமை)

புதுக் கவிதையில்…

உருவில் பெரியது யானை,

நெருங்கிட அஞ்சும்

கூரிய கொம்புடைத்தாயினும்,

ஊக்கமுடன்

உருவில் சிறிய புலி தாக்கிட,

பயந்து ஓடும்…!

குறும்பாவில்…

பெரிய வலிய கொம்பன்யானையும்

பயந்தோடும்,

ஊக்கமுடன் புலி எதிர்த்தால்…!

மரபுக் கவிதையில்…

காட்டி லுள்ள விலங்குகளில்

     காணும் பெரிய உடலுடனே

ஈட்டி போன்றே கூர்மையுடன்

     இரண்டு தந்தம் இருந்தபோதும்,

ஓட்டம் பிடிக்கும் யானையதும்

     ஊக்க முடனே புலிபாய்ந்தால்,

காட்டிடு செயலில் ஊக்கமதை

     காசினி வாழ்வில் வென்றிடவே…!

லிமரைக்கூ…

பயந்தோடும் உருவில் பெரிய யானை

ஊக்கமுடன் புலி எதிர்த்தால்,

ஊக்கம் வாழ்வில் வென்றிடும் சேனை…!

கிராமிய பாணியில்…

யானயான கொம்பன்யான

காட்டுலபெரிய கொம்பன்யான,

ஈட்டிபோல கொம்போட

எவரயுமே குத்தும்யான..

ஊக்கமோட காட்டுப்புலி

பாஞ்சிவந்தா வீரத்தோட,

பயந்தேஓடும் யானையுந்தான்..

அதால,

வேணும்வேணும் ஊக்கம்வேணும்

வெற்றிகெடைக்க ஊக்கம்வேணும்…!

-செண்பக ஜெகதீசன்…

சுலோசனா

இல்லறம் எனும் நல்லறம்

இந்து தருமம் கூறும் நான்கு நெறிகளில் முதலான நூல் பிரம்மச்சரியம் என்பது பாலகனாக இருந்து வாலிபப்பருவத்தின் நுனழவாயிலில் முதல் படியில் மட்டும் அன்றி ,மகான்களால் வகுத்துக் கூறப்பட்ட அறநெறி நூல்கள் முதலான பலகலைகளையும் ஆழ்ந்து கற்க முற்படும் முன்னேற்றமான காலம்.சாண்றோர்களால் சாண்றோன் என அழைக்கும்படி வாழ்வது.,என்பது எவ்வாறு என்றும் அறிகின்ற பொற்காலம்.அறிந்த அறிவை தரும நெறிகளை அவரவர் குணநலன்களுக்கு ஏற்ப வாழ்வில் வாழ்ந்து பார்க்கும் காலம்.நாயன்மார்கள் வரலாற்றில் சுந்தரர் இரண்டு திருமணம் புரிந்து வாழ்கின்றார். ஊழ்வினையின் பயனாக அந்த காலகட்டத்தில் அது முற்போக்குத் திருமணம்.சங்கிலி நாச்சியார்- பரவை நாச்சியார் என இருவர். ஒருவர் கோவில் தாளா குலத்தை சார்ந்தவர். இன்னொருவர் கணவனை இழந்தவர் .இந்த சீர் திருத்த மனம் புரிந்தவர் திருநீலக்கண்டரின் வாழ்வும் அறிந்து கொள்ளத்தக்கதே.கணவரின் நடத்தை பிடிக்காத அவரின் துணைவியார் எம்மை தீண்டாதீர் என ஆணை இட இருவரும் முதிய நிலை வரை விலகியே இல்லறம் தொடர்ந்தனர்.ஒரு சோதனைக்கு பின்பு இறைவன் மீண்டும் இளமை அருளினார்.இல்லறம் எனும் நல்லறத்தை நடத்த முற்படும் காலம் என இந்து தர்மம் கூறுகிறது.இல்லறம் எனும் இனிய மலர்வனத்தில் அழகை தங்களின் தூய்மையான அழகான வாழும் முறையினால் இன்னும் கூட அழகூட்டவும் செய்யும் அற்புத காலம் .ஒரு சன்யாசி இவ்வாறு கூறுகின்றார்.எந்த நிலையும் உயர்வே .சன்யாசமே உயர்ந்த நிலை .மற்றவை அதைவிட குறைவு.என என்னம் கூடாது. இல்லற நெறி என்பது முறப்படி சரியாக கடைபிடிக்கப்பட்டால் அதில் எவ்வளவு கடமைகள் தெரியுமா?ம்ற்ற மூன்று நிலையில் உள்ளவர்களுக்கும் வேண்டுவன செய்ய கடமைபட்டவன் இல்லறத்தவனே ஆவான்.

மனித இனம் என்பதே ஆண் பெண் எனும் பிரிவு சார்ந்ததே . எனினும் இரண்டு இனமும் சேர்ந்து வாழ்தலே வாழ்க்கை என்பது. விதிவிலக்காக தனியே வாழ்பவர்களும் உள்ளனர். அவர்கள் தனக்குத்தானே நிறை வேற்றும் வகையில் மனப்பக்குவம் வாய்ந்தவர்கள்.ஆணோடு நல்லமுறையில் சேர்ந்து பெண்ணும் பெண்ணோடு நல்ல முறையில் இணைந்து வாழும் பொழுதே ஆணும் பரஸ்பரம் நிறைவேற்றுகின்றனர்.என இந்து தர்மம் கூறுகின்றது. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் மணம் என்ற பந்தத்தில்,திருமண வாழ்வில் ஈடுபட இயலாதவர்கள் எத்தனைப்பேர்?அவர்களில் பலருக்கு மனதில் எதையோ இழந்தது போன்ற ஆதங்கம் இருக்கின்றது.இப்படி இருப்பது இயல்புதான் என்கின்றனர்.மன நல நிபுணர்கள்.பெற்றோரின் அன்பும் கரிசனமும் அரவணைப்பும் குறிப்பிட்ட வயது வரைக்கும்தான்.குறிப்பிட்ட ஒரு பருவத்தில் ஆணுக்குப் பெண்ணின் அனுசரிப்பும் பெண்ணுக்கு ஆணின் அனுசரிப்பும் தேவையாக இருக்கின்றது.இயற்கைக்கு இது இயல்புதான். இந்த தேவைகளும் உணர்வுகளும் என்கின்றனர்.அப்படி இன்றி இயற்கைக்கு எதிராக தனித்து வாழும் பொழுது சில சமயம் ஒழுக்ககேடான நிகழ்வுகள் சமூக நலனுக்கு கேடு விளைவிக்கின்றனர் என்கின்றனர் வாழ்வியல் நிபுணர்கள்.மனம் புரிந்தும் மனம் பொருந்தாது பிரிவதும் அல்லது சகித்துக்கொண்டு மனமின்றி வாழ்பவர்கள் எவ்வளவோ பேர்கள் துறவிக்கான பக்குவம் இல்லாதவர்களுக்கு திருமணம் தேவை. இல்வாழ்வான் என்பான் இயல்புடைய மூவர்க்கும்

நல்லாற்றின் நின்ற துணை, என வள்ளுவம் கூறுகின்றது. இந்து சமயம் மனித வாழ்வை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கின்றது. முறையே பிரம்மச்சரியம் இல்லறம், வானப்ரஸ்தம் சந்யாஸம் என்று . இதில் இல்லறநெறி யில் இருப்பவர்கள் மற்ற மூன்று தர்மத்தில் இருப்பவர்க்கு உதவ கடமைப்பட்டவர்கள்.என்பதை திருவள்ளுவம் கூறுகின்றது.பிறப்பில் இருந்தே உலக மாயையில் இழுபடாமல் துறவு நெறியை பின்பற்றுபவர்கள் எங்கோ ஒரிருவர் தானே . மற்றபடி கல்விக்கற்று நியாயமான வழியில் பொருள் ஈட்டி ஈட்டிய பொருளை வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும் உதவுமாறு செலவுசெய்து வாழ்வதே இல்வாழ்வர்கள் கடன் வீட்டிற்கும் நாட்டிற்கும்கடமை.,முடிந்து பின் நான் யார் எனும் ஆன்மத்தேடலில் ஈடுபட்டு ஞானம் பெறும் மார்க்கத்தில் செல்வது வானப்ரஸ்தம் எனப்படுகிறது. அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு.,எனும் நிலையை அடைவதே பாரத தாயினுடைய புதல்வனின் குறிக்கோள். ஐம்புலன்களுக்கும்சுகமளிக்கும் விதத்தில் படைக்கப் பெற்றிருக்கும் இவ்வுலக சுகங்களை தக்க துனையான மனையாளோடு மகிழ்ந்து வாழவேண்டும்.(எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்தது இந் நாடே _பாரதியார்) அனுபவித்து வாழ்ந்து நன் மக்கட் பேற்றை அடைவது

“ஈன்று புறந்தறுதல் தாயின் கடனே அவனை
சான்றோர் ஆக்குதல் தந்தையின் கடனே”

என்பதே பழந்தமிழர் கோட்பாடு . பாரதம் முழுதும் அனேகமாக அதுவேதான் கோட்பாடு எனலாம். ஆனால் இன்றைய பாரதத்தில் சான்றோனாக்குதலிலும் தாயின் பங்கு சமமாகவே இருக்கிறது..எட்டும் அறிவினில் ஆணுக்கிங்கே பெண் இளைப்பில்லை .இந்து சமயம் கூறும் மகத்தான விஷயங்களின் இல்லறனெறி யும் ஒன்று.நான்கு நிலைகளும் மனிதனை படிப்படியாக முன்னேற்றுகின்றது.ஆனால் மஹாபாரதத்தில் வரும் யயாதி போன்றவர்களும் உண்டு.யயாதிக்கு ஒரு சாபத்தின் காரணமாக விரைவிலேயே மூப்பு வந்து அனுபவிக்க ஆசைகளின் வேகம் அடங்கி அமைதியுராமல் எரியும் தீயில் எண்ணெய் வார்த்தார்ப்போல் ஆசைகளின் அனுபவ சுகத்தின் தாகம் இன்னும் அதிகமாயிற்று.யயாதிக்கு உடம்பின் மூப்பு அதிகமாகியும் மனதின் இளமையின் உணர்வுகள் அப்படி இருந்தன.தன்மேல் அனுதாபம் உற்ற தன் இளைய மகனின் இளமையைதான் வாங்கிக்கொண்டு தன் முதுமையின் துன்பங்களை மகனுக்கு அளித்தவர் யயாதி.எவ்வளவுதான் இன்பங்களை அனுபவித்தும் தனக்கு திகட்டவில்லை.என்பதை யும் அதே நேரம் தன் இளவயது மனதுடன் தந்தைக்காக அவரது முதிர்ந்த முதுமையை ஏற்றுக்கொண்டு அதன் இயல்பான வேதனைகளை சகித்துக்கொண்டு வாழும்ன் அன்பு மகனைக் கண்டு வேதனையும் மனம் மாறுதல் அடைந்த யயாதி தன்முதுமையை திருப்பிக் கொடுக்கின்றான்.தவம் புரிந்து நலம் எய்து வனத்தை நோக்கி செல்கிறான்.என்கிறது மஹாபாரதம்.எந்த நிலையிலும் மனித மனத்திற்கு போதும் என்ற நிறையுணர்வே அவனை அடுத்த மேல் நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும். என்பதைபிரம்மச்சரியம் இல்லறம் _வானப்பிரஸ்தம் .சந்யாஸம் என்ற வரிசை அருமையாக அன்பாக கூறுகின்றது.

இந்திய திருமணங்களின் நோக்கமும் மிக உயர்ந்தது. ஆனால் அது அந்தக் கால கட்டத்தில் எவ்வாறெல்லாம் மறக்கப்பட்டது. அல்லது மறுக்கப்பட்டது என்பதே சிந்தனைக்கு உரியது. அரசர்கள் நிலையில் அரசாங்க விஷயங்களின் பொருட்டு திருமணம். இராஜியங்கள் விஸ்தரிக்க திருமணம். பகை முடிக்கத் திருமணம்.இன்னும் பற்பல காரணங்கள் திருமணத்திற்கு சுயம்வரம் என்பது ஒருவகை.பல நாட்டின் அரசகுமாரர்களை அழைத்து அவர்களைப் பற்றிய விஷயங்களை அரச குமாரிக்கு அதாவது மணமகளுக்கு எடுத்துச் சொல்வார்கள்.அவற்றை எல்லாம்கேட்டுக் கொண்ட அரசகுலத்தை சார்ந்த மண்மகள் தனக்கு விருப்பமான மணமகன் தேர்ந்து எடுத்து மாலை சூட்டுவாள் சில நேரம் அங்கு வந்த மற்ற அரச்ர்கள் வெற்றி அடைந்தவனை போருக்கு அழைப்பதும் உண்டு. அவரை வென்ற பிறகே இருவருக்கும் திருமணம் .இம்மாதிரி திருமணமண்டபத்தில் தான் ப்ருதிவிராஜன் சம்யுக்தையை சிறை எடுத்தான்.ஆனால் அந்த செயல் மணமகளின் சம்மதத்துடன் நடந்தது.சில இடங்களில்மனமகளின் சம்மதத்துடன் நடந்தது.சில இடங்களில் மணமகளின் ஒவியத்தை அனுப்புவார்கள். நாடு நாடாக கொண்டு செல்லும் பொழுது விருப்பப்பட்ட அரசகுமாரி படத்திற்கு மாலையிடுவாள்.சில இடங்களில் அரசனின் வாளை கொண்டு செல்வார்கள்.வாளுக்கு உரிய வீரனை மணக்க விரும்பும் பட்சத்தில் அவனால் அனுப்பப்பட்ட வாளினுக்கு மாலை சூட்டினாலே திருமணம் முடிந்த மாதிரிதான்.அந்நாட்களில் வீரத்திற்கே முதலிடம் தரப்பட்டது .இல்லாள் அகத்திருக்க இல்லாததொன்றில்லை.என்பது வள்ளுவர் வாக்கு. இதனை இயற்றிய வள்ளுவர் பெருந்தகை வாசுகி எனும் மங்கை நல்லாளுக்கு மனமுவந்த மணவாழ்வு நடத்தினார் என செவி வழி செய்தியாக பல கதைகள்ருக்கின்றன.அவர் முழுமையான பேணும் உணர்வு கொண்ட பெண்ணையே முன்னிறுத்தி வாழ்க்கைத்துனை நலம் எனும் ஒரு முகவை இயற்றியிருக்கின்றார்.தன்னையும் பாதுகாத்துக்கொண்டு தன்னை மணந்து கொண்டவனையும் பேணி காப்பாற்றி தகை சான்ற சொற்களையும் காப்பாற்றி இத்தனை கடமைகளையும் ஆற்றியும் புத்துணர்வு கொண்டவளாக திகழும் சக்தி படைத்தவள் பெண் என தெய்வப்புலவர் நினக்கின்றார் போலும்.இயற்கையே பெண்படைப்பை தகமைவாய்ந்ததாக கருதியதால்தான் மக்கட்பேறை அவள் வசம் ஒப்படைத்திருக்கின்றதோ என்னவோ? தமிழகத்தில் சங்கக் காலத்திலேயே காதல் திருமணங்கள் பழக்கத்தில் இருந்தது என தெரியவருகிறது.திருமணத்திற்கு முந்தய காதல் புரிந்த காலம் களவியல் எனவும் திருமணத்திற்கு பிறகு கற்பியல் எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.காதல் புரிந்த காலத்திலே தலைவி தலைவனோடு தனிவழி சென்றிட கூடவே தோழியும் சென்றிடுவாள்.தலைவியை வளர்த்த செவிலித்தாயோ தோழியோ திரும்ப அழைத்து வந்து பெற்றோரிடம் சொல்லி திருமணம் முடித்து வைப்பர்.ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற பண்பாடே பெரும்பாலும் தமிழகத்தில் நடைமுறையில் இருந்துவந்தது. ஆனால் வள்ளுவப் பெருமானே பொருளின் பால் பிரிவு பரத்தையர் பால் பிரிவு என பிரிவை வகைப்படுத்துகின்றனர்.மனைவியை விட்டு கணவன் காசுக்காக கணவனைவிரிக்கும் மங்கையர்பால் செல்வது எவ்வளவு இயல்பான ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது.கற்புனிலை என்பதை வீரமும் ஈகையுமேப் பெண்களைக் கவரும் ஆற்றல் உள்ள விஷயங்களாக கருதப்பட்டது.புலியை அடக்கி அதன் பல்லை கொண்டு வந்து தாலியாக கட்டுவதும்.மணமகள் வளர்க்கும் காளை மாட்டை அடக்கி அவளை மணப்பதும் பழகத்தில் இருந்திருக்கிறது.(வீரனோடு வீரன் போரிடாமல் மிருகங்களோடு ஆறு அறிவு உள்ள மனிதன் ஏன் போர்புரிந்து அடக்கினான் எனத் தெரியவில்லை.

நளாயினி எனும் ரிஷிபத்தினி தன் கணவர் அவர் ஆசை பட்ட பெண்ணின் வீட்டிற்கு கூடையில் வைத்துத் தலையில் சுமந்து சென்றாள் என்பது புராணக்கதை. அவள் சூரியனையே ஒரு நாள் உதிக்காதவாறு தடுத்து நிறுத்தும் வாக்கு பலம் உள்ளவளாக சித்தரிக்கப்படுகிறார். வள்ளுவரின் தெய்வத் தொழா(அல்)கொழுநன் தொழுதெழுவாள்,பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.தன்னைப் படைத்த தெய்வத்தையே இரண்டாம் இடத்திலும் ,தன் கணவனாக மணந்தவனை முதல் இடத்திலும் வைத்துப்பார்ப்பவள் நல்ல மனைவி என்றும் அவள் பெய்யென பெய்யும் மழை என்று அவள் சொல்வாக்கு குறித்து கூறுகிறார் வள்ளுவர்.பெண்ணை எவ்வளவு உயர்த்த முடியுமோ அவ்வளவு உயர்த்தி வைத்து புகழ்கின்றார்.

இன்னும்கூட சில கதைகள் உண்டு `தவ வலிமையில் ஒரு கொக்கை எரித்து விட்ட ஒரு முனிவர் பிட்சை வேண்டி ஒரு இல்லத்தின் முன் நிற்கின்றார். சற்றே தாமதித்து வந்த இல்லத்தரசியைக் கண்டு கோபத்துடன் கடுமையான நோக்குடன் நோக்க அந்த மனைக்குரியவள் கொக்கென்று நினனைத்தாயோ கொங்கணவா” என வினவ முனிவர் அதிர்ச்சி அடைகின்றார்.வனத்தில் தவம் செய்து முனிவர் பெற்ற சக்தியை இல்லத்தில் தனக்குறிய கடமைகளை சகிப்புத்தன்மையுடன் செவ்வனே செய்யும் இல்லாலும்பெறுகிறாள் என்பது நாம் புரிந்துக் கொள்ளவேண்டிய ஒன்றாக உள்ளது. ஆனால் பெண்னின் விருப்பம் எனன?ஆணைக் குறித்தே அனைத்து விருப்பங்களும் கூறப்படுகின்றன.அதற்கு அவனுக்கு வசதியாக சகித்துக் கொண்டு பொறுமையுடன் விட்டுக் கொடுத்து வாழ்கிறாள்.பார்வைக்குப் புலப்படாமல்வனங்களுக்கும் மலைகளின் இடையே சலசலத்து ஒடி நதிபோன்றது தூய இல்லறம் .ஒருவர் பால் ஒருவர் மதிப்பும் மரியாதையும் கொண்டு இவரோடு சேர்ந்து வாழ்வேண்டும் என்பதற்காக அவளும் அவரும் அன்புக்கொண்டு மனதிற்காக நடக்கும் அரிய மணங்களின் ஒன்றாக திருமணங்கள் நிகழ்ந்ததாக ரிஷிகள் ரிஷிபத்தினிகள் என அழைக்கப்படும் இவர்கள் வனத்தில் நதிக்கரையில் ஆஸ்ரமம் அமைத்து அதில் வாழ்ந்தனர். காயும் கனியும் உண்ணும் உணவு.

மலர்களே மனம் கவரும் அணிகலன்கள, மக்கட் பேறு வேண்டினால் மட்டுமே அதற்குறிய வாழ்வு.மற்ற காலங்களில் எல்லாம் இறையை தொழுவதும் இலக்கிய பணியுமே. அற நூல்களை அறியாப்பிள்ளைகளுக்கும் புகட்டுவதுமே ஆகும்.அங்கு ஆடம்பர மாளிகைகள் இல்லை .படோடபமான ஆடை ஆபரணங்கள் இல்லை. சமாதானமும் அமைதியும் ஆட்சி புரிந்தன. புலியும் மானும் ஒர் துறையில் நீர் அருந்தி தாகம் தீர்த்தன.இங்கேயே பற்பல அரசரின் அன்பை அடைந்த ஜயதேவர் அரண்மனை வாசம் கிட்டியும் தன் மனைவி பத்மாவதி ஆஸ்ரம வாசத்தையே விரும்பி சென்றுவிட ,ஜயதேவர் அரண்மனையைத் துறந்து அன்பு மனைவியுடன் தங்களுக்கு இயல்பான ஆஸ்ரம வாசத்தையே தொடர்ந்தனர்.ஜயதேவர் பத்மாவதி போன்ற தெய்வீக தம்பதிகளின் படைப்பினை கீதகோவிந்தம் எனும் அஷ்டபதி ச்ருங்காரகாவியமாக மலர்ந்து மணம் வீசுகிறது.ஆசாரியார்களின் மகா இலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதுதல் போன்ற இலக்கிய பணிகள் இனிது நடைபெறும்..தங்கள் வாழ்நாள் முழுதும் இது போன்ற பணிக்கே அர்ப்பணித்த ரிஷிகளும் ரிஷிபத்தினிகளும் உண்டு.பரசுராமனின் தந்தை ஜமதக்கனி முனிவர் ,தமது பத்தினி வாளில்சென்ற கந்தர்வனின் அழகை வியந்து ரசித்தாள்.தான் ஈடுபட்டிருந்த பணியில் கவனம் குறைந்தாள்.அதனால் அந்த பணிகுறைவு பட்டது என்பதற்காக தன் மகன் மூலமே மனைவியை கடுமையாக கண்டித்தார் என்றும் அறிகிறோம். கெளதம முனிவர் தன் பத்தினி அகல்யாவோட வாழும் காலத்தில் இந்திரன் அகல்யை மீதுகொண்ட மையலால் கெளதம முனிவரின் உருவில்வந்து ஏமாற்றுகிறான்.ஏமாந்த அகல்யாவை முனிவர் சினத்துடன் சபிக்கின்றார்.வந்தது யார் ?தன் பதியா அந்நியனா என அறியும் உள்ளுணர்வு இல்லாத நீ கல்லாக கடவாய் என்று சபித்தார்.

ஸ்ரீராமனின் பாதம் பட்டு ஜடமாகக் கிடந்த அகலிகை மீண்டும் பெண் ஆனாள்.அவளின் தண்டனைக்காலம் முடிந்ததும் முனிவரும் அவளை ஏற்கின்றார்.அரச குமாரிகள் கூட முனிவரை மணந்தனர் அகத்திய முனிவரின் பத்தினி லோப முத்ரா அரச குமாரி ஆவார் .அத்திரி மகரிஷி அனுசூயா தேவி வசிஷ்டர் அருந்ததி போன்ற ரிஷிகள் தார்மீக இல்லறம் அமைதியான வாழ்விற்கு எடுத்துக்காட்டல்லவா? தான் ஏற்றுக் கொண்ட இலக்கியப் பணி முடிந்த அன்று முனிவர் இவ்வுலக நினைவில் இருக்கும் பொழுது ,ஒரு முதிய மாது தனக்குப் பணிவிடைகள் செய்வதப் பார்த்தார். தான் எழுதிய ஏடுகளை பாதுகாத்து எடுத்து வைக்கும் அவளைக் கண்டு வியப்புற்றவராக ,நீங்கள் யாரம்மா என வினவுகின்றார்.அவளோ மெளனமாகவே நின்றாள். மறுபடியும்முனிவர் வினவ அந்த அம்மையார் சுவாமி நான் உங்கள் பத்தினி ஆவேன் என்கின்றார்.வியப்பும் அதிர்ச்சியும் உற்ற முனிவர் நினைத்துப் பார்த்தார். தாம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் மணந்துக் கொண்ட இளம் மனைவியே இவளாவாள்.தாம் புத்தகத்திற்கு உரை எழுத ஆரம்ப காலத்தில் அவள் இருந்த இளமைத் தோற்றம் நினைவில் வந்து நின்றது.தாம் தம் பணியில் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டு விட்டதில் ஆண்டுகள் உருண்டோடி இளமை கழிந்துவிட்டது. தமக்குத் தொண்டாற்றி தம் பணிக்கு பெறும் உதவியாக இருந்த சகதர்மினியை மிக்க அன்புடனும் நன்றியுடனும் நோக்கினார்.தாம் எழுதிய உரைக்கும் பாமதி எனும் தன் பத்தினியின் பெயரையே சூட்டினார்.பாரதத்தின் மிகப் பெரிய செல்வமான ஆன்ம ஞானம் என்பது,அதை அடைவதே இந்த பதி பத்தினிகளின் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது .இத்தகைய ஒரு இல்லறம் உலகின் வேறு எந்த நாடுகளிலும் இருந்ததா என்பது ஐயத்திற்கு உரியதே ஜனக மன்னரின் சபையில் யாக்ஞ வல்கியர் என்ற முனிவர் சபையில் முதன்மை ஸ்தானத்தில் இருந்தார்.பெரும் ஞானி ராஜரிஷி ஆனதால் ரிஷிகளின் செல்வமான ஆநிரைகள் (பசுக் கூட்டங்கள்) முதலிய செல்வங்கள் அவரிடம் மிகுந்திருந்தது. அவருக்கு துனைவியர் இருவர்.அவரின் இரண்டாவது துனைவியர் மைத்ரேயி என்பவர்.அவர் முனிவருக்கு மனவியாக மட்டும் அன்றி சிஷ்யையாகவும் அமைந்திருந்தார். ஒரு கால் கட்டத்தில் யாக்ஞ வல்கியர் மனம் திரல் குறையை உணர்ந்தார்.அவர் மனம் இருந்த நிலையில் இருந்து இன்னும் உள்ளுக்குள் நான் யார் எனும் ஆன்ம விசாரித்திற்காக அவா உற்றது.ஞான விசாரத்திற்கு தனிமைத் தவமே உற்ற வழி என தீர்மானித்தவராய் அரசபையில் இருந்து பிரிந்து வந்து தன்னிடம் உள்ள செல்வங்களை பத்தினிகளுக்கும் குமாரர்களுக்கும் வழங்கினார்.இரண்டாவது துனைவி மைத்ரேயின் மனம் ஒப்பவில்லை.தன் பதியிடம் கேட்கிறார் .இவைகளை எங்களுக்கு அளித்துவிட்டு தாங்கள் எந்த செல்வத்தை நாடி செல்கின்றீர்கள். என வினவுகின்றாள்.தன் மன நினைவையும் தன் தனிமைத் தவத்தின் அவாவினையும் ரிஷி விளக்கமாக எடுத்துரைக்கின்றார். ஆன்ம ஞானவிழைவு மைத்ரேயிக்கு மிக அதிகமாக இருந்ததால் பதியிடம் இவ்வாறு கூறுகின்றார்.ச்வாமி தாங்கள் எந்த உயரிய செல்வத்தை நாடி செல்கின்றீர்களோ அதை அடையவேஉன் மனமும் விழைகின்றது.அதை நாடியே நானும் தங்களை பின் தொடர்ந்து வருகின்றேன்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு ரிஷி மிகவும் மனம் மகிழ்ந்து பிரியே அவ்வாறே ஆகட்டும் என்றாராம். பிருகதாரண்ய உப நிஷத்தில் இந்த பகுதி வருகிறது.பகவான் ஸ்ரீராம கிருஷ்ணர் மிகவும் பரந்து விரிந்த மனதை உடையவர் பிறவி ஞானி எப்பொழுதுமே மிக உயரிய நிலையில் நின்ற அவர் மனம் சர்வ சமய சமரச கோட்பாட்டைக் கொண்டது. அவர் இயல்பிலேயே சந்நியாசி. ஆனால் அவர் இல்லறத்தில் இருந்தவர்.மிகச் சிறிய வயதிலேயே ஸ்ரீசாரதா தேவியை அவருக்கு மனம் முடித்திருந்தனர்.ஆனால் அவர்கள் சராசரி சரீர சம்மதப்பட்ட இல்லறம் நடத்தவில்லை.அந்த தெய்வீக தம்பதிகள் இடையே நிகழ்ந்த ஒரு கேள்வி பதில் ஆன்மீக அளவில் சரித்திர புகழ் பெற்றது.சாரதா என் மனம் எப்பொழுதுமே அல்லும் பகலும்துறவிலேயே நிலைப்பெற்றதாக இருக்கின்றது.உனக்கு விருப்பமானால் அதை உதறியாக வேண்டும்.உனக்கு ,உனக்கே சொந்தமான குழந்தை வேண்டுமா?அல்லது ஆயிரக் கணக்கான பிள்ளைகளுக்கு அன்னையாக வேண்டுமா? உன் விருப்பத்தைச் சொல் ஸ்ரீ சாரதையோ மனம் நெகிழ்ந்தவாறு நான் உங்கள் நிலையில் இருந்து உங்களை கீழே இழுக்க ஒரு நாளும் வரவில்லை.அனைவருமே என் குழந்தைகளாக இருக்கட்டும்.எனும் பதில் சொல்லி தன் தெய்வீகத் தன்மையை நிலைநிறுத்தினார்.பரம ஹம்சரின் முதல் சிஷ்யையும் அன்னையரே ஆவார்.இது போன்ற ஞானத்தின் உச்சியில் நின்ற இல்லறத்தை இந்தியாவைத் தவிர எங்கு காண முடியும்.,என்ற சிந்தனயே தோற்றுவிக்கிறது.நல்லவர்கள் இருவர் _பொருத்தமானவர்கள் இருவர் வாழ்வில் இனையும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டால் அவர்கள் ஏதோ ஒரு விதத்தில் எவ்வளவு உயர் நிலையை எட்டுகின்றனர்.அப்படிபட்ட தம்பதிகள் நாயன்மார்களிலும் உள்ளனர்.பாரதத்தில் உருவ வழிப்பாட்டு தத்துவத்தில் சிவ சக்தி ஐக்கியம் என்பது ஒரு பெரும் தத்துவம் அர்த்தநாரீஸ்வரர் வழிபாடும் ஆண் பெண் இணைப்பே உலக இயக்கம்.சராசரியாக வாழந்து பிளைக்குட்டிகளைப் பெற்றெடுத்து எதோ தங்களால் இயன்றவரை வாழ்ந்தோம் என்றில்லாமல் அதே வாழ்வை எவ்வளவு தெய்வீகமாக வாழ்ந்து இறைவனையே அடையலாம்.என பழங்கால நூல்கள் மட்டுமே அல்ல நவீன உலகின் ஞானியான ஓஷோ தன்னுடைய காமத்தில் இருந்து கடவுளுக்கு எனும் புத்தகத்தில் விளக்கி இருக்கின்றார்.

மனப் பக்குவம் வாய்ந்த மனித இனத்தை சேர்ந்த ஆண் பெண்கள் இருவரும் வாழ்வில் இனை சேரும் பொழுது யாரிடம் குணநலன்கள்மிகுதியாக உள்ளதோ .அவர் வழிக்கு மற்றவர் சென்று இனைந்து விட்டால் இனிய இல்லறம் .ஆண் அவ்வாறு இருக்கும் பொழுது பெரும்பான்மையாக பெண்கள் தான் என்பது இல்லாமல்இணைந்து விடுகிறார்கள்.அவ்வாறின்றி பெண் குணநலன்கள் மிக்கவளாக இருந்து விட்டால் ஆண் என்பவன் தான் என்பதாலேயே தாழ்வு மனப்பான்மையுற்று அவளுக்கு ஒத்துழைப்பு தராததோடு,அவளிடம் கடுமையாக நடந்துக் கொள்ளவும் கூட முற்படுகின்றனர் .இருவருமே சமம் என்ற மனப்பான்மை இருவருக்குமே வாய்த்து விட்டால் வாய்த்தது வாழ்வு என்கின்றனர் உள நல ஆராய்ச்சியாளர்கள்.

பரதம் பயில மிக விரும்பி கிட்டத்தட்ட 20 வயது வரை பரதம் கற்க வாய்ப்பேகிடைக்காமல் பிறகு மிகவும் சிரமப்பட்டு அனுமதி பெற்று அருண்டேல் என்ற ஆங்கிலேயரை மணந்து அவரின் ஒத்துழைப்போடு பரதம் பயின்றுதொடர்ந்து பாரதத்தின் சிறந்த நடன மணிகளில் ஒருவராக மிளிர்ந்தார்.அவரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கலாஷேத்ரா எனும் பள்ளி அடையாரின் ஆலமரம் போல் தழைத்துஅருகு போல் வேரூன்றிபல கலைகளும் ப்யிலும்பண்பாட்டுக் கூட மாக செயல்பட்டு வருகிறது,தமிழ்செல்வி சாரதா நம்பி ஆருரான் அவர்கள் தமிழில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர். இவர்கள் இருவருமே மறைமலைஅடிகார குடும்பத்தை சேர்ந்த தம்பதிகள் ஆவார்கள்.பொருத்தமாக அமைந்தவர்கள்.

புதுமைப் பெண்ணிவள் சொல்லும் செய்கையும்பொய்மை கொண்ட கலிங்கம் புதிது. என்ற பாரதியின் பொருள் பொதிந்த வார்த்தைகளுக்கு நடமாடும் விளக்கமாக வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். சாஸ்தரங்களும் சம்பிரதாயங்களும் மிகுந்த பிராமண குலத்தில் பிறந்து பால்ய விவாகம் எனும் கொடுமைக்கும் ஆளாக்கப்பட்டும் விதிஅதோடு விடாமல் கைம்பெணெனும் வெறுமைக்கும் ஆளாக்கியது தாய் வீட்டிற்கே திரும்பிய அச்சிறுமியானவள் வறுமையின் காரணமாக வீட்டு வேலைக்குச் செல்லும் தன் தாயோடு சேர்ந்து அவளும் செல்ல த் துவங்கினாள்.அவர்கள் சென்றவீட்டிற்கு உரியவர் நாடகக் கம்பெணி நடத்தி வந்தார்.இந்த சிறுமியின் துறுதுருப்பான முகமும் புத்திசாலித்தனமான செயல்களும் அந்த நாடககம்பெணியின் முதலாளியினுடைய கலைக் கண்களுக்குவிருந்தளித்தன,அதே நேரம் அவள் ந்டிப்புத்துறையில் ஈடுபட சிறுமியின் தாயிடம் திறம்பட பேசி தன்னுடைய நாடகக் கம்பெணியில் நடிக்க அனுமதி வாங்கினார்.நடிப்பில் பிரவேசித்த சிறுமி திறமையை வெளிக்காட்டி புகழ் பெற்று திரை உலகிலும் நுழைந்து கதாநாயகியாக நடிக்கவும் வாய்ப்பு பெற்றார்.திரைஉலகில் வெற்றிகரமான கதா நாயகியாக இடம் பெற்று புகழ்பெற்ற அந்த நடிகை தானே தயாரிக்கவும் செய்தார். அந்த படமும் வெற்றி பெற்றது.அவரின் கலை வாழ்வோடு,இளம் விதவையான அந்த சிறுமியின் வாழ்விலும் மாறுதல் வந்தது .வாய்ப்பு கிடைத்தது. படிபடியாக முன்னேறினார். தான் ஈடுபட்ட திரைத்துறையில்பல விதங்களிலும் தன் திறமையை

காட்டி புகழ் பெற்றார். அது மட்டுமின்றி தன்னுடன் நடித்துக் கொண்டிருந்த வரையே மனந்து நல்லதொரு குடும்பத்தின் தலைவியும் ஆனார். அவர்தான் திரைதுறையில் முதன் முதலில் தயாரிப்பு தொழில் செய்த பெண் தயாரிப்பு நடிகை டி.பி. ராஜலஷ்மி ஆவார்.

தெய்வீக இசை என்பார்கள் .தன் குரலில் பலரையும் கவர்ந்தவர் இசைக் குயில் திருமதி எம்.எஸ்.சுப்பு லட்சுமி அவர்கள். திரைப்படத்திலும் நடித்த இவர், நடிகை என்ற பெயரைவிட பாடகி என்ற பெயரிலேயே உலக மக்களுக்கு அறிமுகம் ஆனார்.பல சிரமங்களைக்கடந்து கல்கி சதாசிவம் அவர்களை துணைவராக அடைந்து அவரின் துனையோடு புகழின் உச்சிக்குசென்றவர்.இசை நிகழ்ச்சியின் மூலம் பல ந்ல்ல காரியங்களுக்கு சேவை புரிந்தும் பல நிறுவணங்களுக்கு பொருள் உதவி அளித்தவர். ஒரு முரை இந்திய பிரதமர் நேரு இவரை நான் வெறும் மந்திரி நீ இசை உலக ராணி என பகழ்ந்து கொளரவித்தார்.செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என்று உணர்ந்து அதில் திறமை எனும் செல்வத்தை மிகுதியாகவே பெற்றிருந்தார்.உலக புகழ் வாய்ந்த இவர் குரல் ஒலிக்காத விடுகளே இல்லை.இவரின் வெங்கடேசப்ரபாதமும் விஷ்னு சகஸ்சர நாமமும் ஒலிக்காத வீடுகளே இல்லை.பக்தமீரா என்ற படத்தில் மீராவாகவே வாழ்ந்தவர்.இவரின் குரல் கேட்பவரின் இதயத்தில் ஆன்மீகத்தேடலை உண்டாக்கியவர்.

அஷ்டாவதான என புகழ் பெற்ற டி.பானுமதியும் சொந்தக் குரலில் பாடி நடித்ததோடு அன்றி படம் தயாரிக்கவும் செய்தார். குதிரை ஏற்றமும் பயின்றவர்.திரை உலகில் ராணி போல் தான் நடந்துக் கொள்வாராம்.கே பி. எஸ். என்று அழைக்கப்பட்டு பெறும் புகழ் பெற்ற கே.பி.சுந்தராம்பாள் என்ற தெய்வீக இசைக்கலைஞர். இவரின் கணீர் என்ற குரல் காதுகளின் வழியே சென்று இதயத்தை தொடவல்லது.யாரோடும் துனை சேர்ந்து நடிக்காதவர் .அப்படி நடிப்பதை அடியோடு விரும்பாதவர் அவரின் சொற்களின் உச்சரிப்பும் கம்பீரமும் அவருக்கு மட்டுமே உரித்தானவை
மகா ஞானி ஓளவையாக நடிக்கும் பாக்யம் பெற்ற மாதரசி ஆவார்.

சிறு பெண்ணாக இரயிலில் பாடிக் கொண்டிருந்த இவரை குரலின் வளமையை கேட்டு ஏழ்மை நிலையில் இருந்து மீட்டார் .பிற்காலத்தில் இருவரும் தம்பதிகள் ஆனார்கள் என்று இவரின் வாழ்க்கை குறிப்பு கூறுகிறது.மக்களின் மனதில் ஒளவை என்றாலே இவரின் உருவம் தான் தோன்றும்.
அந்த அளவு அந்த பாத்திரமாகவே வாழ்ந்து காட்டியவர்.வறுமையின் காரணமாக ரயிலில் பாடி பிழைத்துக் கொண்டிருந்தவர் தன் உழைப்பினாலும் திறமையாலும் அக் காலத்தில் 50-60 வருடங்களுக்கு முன்பே ஊதியமாக லட்சம் வாங்கியவர்.

ஆந்திர தெலுங்கு நடிகை சிறுமி ஜானகி அவர்கள் சினிமா கதைகளில் வருவதைபோன்ற சம்பவங்களையே சொந்த வாழ்விலும் கண்டவர்.அவரே பல பேட்டிகளில் கூறியிருக்கிறார்.மிகச் சிறுவயதிலேயே கல்யாணம் செய்து வைக்கப்பட்டவர்.கணவரோ சிறிதும் பொறுப்பில்லாதவர். மூன்று குழந்தைகளுக்கு தாயாகி விட்ட ஜானகி அவர்கள் குழந்தைகலின் முன்னேற்றத்திற்காக நடிப்புல்கில் பிரவேசித்தவர்.ஒரு பேட்டியில் அவர் கூறியிருந்தார்.குழந்தைகளை நல்ல முறையில் வளர்த்து ஆளாக்கி விடுவதற்கே தன் வாழ்கையை தத்தம் செய்திருப்பவர்.தாயாகவே வாழ்ந்து வருகின்றார்.வாழ்வின் பல படிநிலைகளை தன் வாழ்வில் கண்ட திருமதி சௌகார் ஜானகி அவர்கள் . ஒன்றாகவே இருந்த ஒன்று இரண்டாகப் பிரிந்து ஆண் என்றும் பெண் என்றும் பெயர் கொண்டது.மனித குல வளர்ச்சிக்காகவே இந்த பிரிந்தது பின் இணையும் செயல்கள் எல்லாம் மனித குலத்தின் வளர்ச்சியின் பொருட்டு உலகில் நடந்து வருவதாக கூறப்படுகின்றது.ஆணும் பெண்ணும் தனித்தனியே வாழ்வதில் நிறைவு இல்லை என சமூக நலன் விரும்புகின்றனர்.

தட்டச்சு உதவி : உமா சண்முகம்