Month: August 2015

தஞ்சை வெ.கோபாலன்

                      

முன்பு சென்னை மாகாணத்தைப் பிரித்துத் தெலுங்கு மொழி பேசுவோர் அதிகமுள்ள பகுதிகளை ஆந்திரப் பிரதேசம் என்று தனி மானிலமாகப் பிரிக்க வேண்டுமெங்கிற கோரிக்கையை வைத்து பொட்டி ஸ்ரீராமுலு உண்ணாவிரதமிருந்தார். அப்போதைய ஆந்திரத் தலைவர்கள் டி.பிரகாசம், புலுசு சாம்பமூர்த்தி போன்ற பெரியவர்கள் அந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தி வந்ததோடு பொட்டி ஸ்ரீராமுலுவின் உண்ணாவிரதத்துக்குத் தூண்டி அவர் இறப்பதையும் பார்த்திருந்தனர். உடனே தெலுங்கு மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகள் தீப்பற்றி எரிந்தன. ஆந்திரம் கேட்டதோடு “மதறாஸ் மனதே” என்கிற கோஷமும் வானைப் பிளந்தது. தமிழகத்திலிருந்து வடக்கே செல்லும் ரயில்கள் நிறுத்தப்பட்டன. தமிழர்கள் தாக்கப்பட்டனர். விளைவு, ஜவஹர்லால் நேரு மனமிரங்கி தனி ஆந்திரம் அமைக்க ஒப்புக்கொண்டார். இது வரலாறு. ஒரு தனிமனிதனின் உண்ணாவிரதம், அவர் இறப்பு, அதனைத் தொடர்ந்து நடந்த வன்முறை வெறியாட்டங்கள், மத்திய அரசு இறங்கி வந்து கோரிக்கையை அங்கீகரித்தது இவை அனைத்தையும் நம் காலத்தில் பார்த்த நிகழ்ச்சிகள்.

ஆந்திரம் பிரிந்து போய் தனி மானிலம் ஆன பின்பு மலபார் உள்ளிட்ட பகுதிகளைக் கொண்ட கேரளம் உருவானதும், தமிழ் பேசும் எஞ்சிய சென்னை மாகாண பகுதிகளுக்குத் தமிழ் நாடு என்று பெயரிட வேண்டுமென்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து சங்கரலிங்க நாடார் என்பவர் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் நீத்தார். அப்போது பெயர் மாற்றம் நிகழவில்லையாயினும் சி.என்.அண்ணாதுரை முதலமைச்சரான பின்பு தமிழ் நாடு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது.

1937இல் ராஜாஜி சென்னை மாகாண முதலமைச்சரான போது சேலம் ஜில்லா முழுவதும் முழு மது ஒழிப்பு அமுல் படுத்தப்பட்டது. அது வெற்றிகரமாக செயல்பட்டதைத் தொடர்ந்து 1947க்குப் பிறகு சென்னை மாகாணம் முழுவதும் மதுவிலக்கு அமுல் படுத்தப்பட்டு வெற்றிகரமாக செயல்பட்டது. 1947 ஆகஸ்ட் 15இல் நடந்த சுதந்திர தின பேரணிகளில் பெரிதும் மக்கள் கவனத்தைக் கவர்ந்த பகுதி, குடி ஒழிந்ததைக் கொண்டாடும் வகையில், சிலர் குடிகாரர்கள் போல் நடந்து கொண்டு, கையில் வடைக்கு பதில் தவக்களையைக் கடிப்பதுபோல் பாவனை செய்து, மனைவியை அடிக்கும் குடிகாரனை உருவக்கப்படுத்தி வேடமிட்டும் வந்தவர்களை மக்கள் பார்த்து மகிழ்ந்து கைதட்டி ஆர்ப்பரித்த காட்சிகளைக் கண்டிருக்கிறேன். மதுவிலக்கு மிகத் திறமையாகக் கையாளப்பட்டுதான் வந்தது. மதுவிலக்குப் போலீஸ் துறை தனித்து இயங்கியது. அது திறமையோடு இயங்கியதையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

திருட்டு குற்றம்தான்; கொலை செய்வதும் குற்றம்தான்; இந்தியன் தண்டனை சட்டம் பல்வேறு செயல்களைக் குற்றம் என்று சொல்கிறது. அப்படி சட்டம் சொன்னாலும், அந்தக் குற்றங்கள் ஆங்காங்கே சில இடங்களில் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன அல்லவா? அதற்காக குற்றம் நடக்கிறது என்பதற்காகச் சட்டத்தை நீக்கவில்லையே. மதுவிலக்கு அமுலில் இருந்தபோதும், சில இடங்களில் கள்ளச் சாராயம் காய்ச்சுவதும், திருட்டுத் தனமாக கள் இறக்கிக் குடிப்பதும் இருந்துகொண்டுதான் இருந்தன. அப்படிப்பட்டோரைப் பிடிக்கக் காவல்துறையும் இருந்தது. குடித்துவிட்டு வருபவன், குடிக்கக் கையில் சாராயம் எடுத்துச் செல்வது, சாராயம் திருட்டுத் தனமாகக் காய்ச்சுவது இவற்றைப் போலீஸ் தடுக்கத்தான் செய்தது. அப்படியும் குற்றங்கள் நடந்து கொண்டு இருந்தது. அதற்காக இந்த சட்டம் வேண்டாம், மக்கள் தாராளமாகக் குடிக்கட்டும், இந்த விற்பனையைத் தனியார் வசம் விட்டுவிட்டால் லாபம் அனைத்தும் தனியாருக்குப் போய்விடும் என்று அரசாங்கமே சாராய வியாபாரம் செய்யத் தனிப் பிரிவு ஏற்படுத்தி, அதன் மூலம் ஏராளமான ‘டாஸ்மாக்’ கடைகளைத் திறந்து, மக்களை, குடிகாரர்களை மட்டுமல்ல, மாணவர்களை, சிறுவர்களை, இளம் பெண்களை, வேலைக்குப் போகும் படித்த பெண்களை, இளைஞர்களை, முதியவர்களை, பொறுப்பற்ற மனிதர்களைக் குடிகாரர்களாக ஆக்கியப் பெருமை யாரைச் சாரும்? எண்ணிப் பார்ப்போம்.

ராஜாஜி ஒரு நாள் விடியற்காலையில் காரில் புறப்பட்டு எங்கோ செல்கிறார். கடற்கரைசாலைக்குச் சென்று அங்கு நடை பயிற்சி செய்வார் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவரோ முக்கியமான நபர் ஒருவரைச் சந்தித்து, அவர் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, ஐயா! ஒரு தலைமுறை மற்ந்து போயிருக்கிற குடிப்பழக்கத்தை மீண்டும் கடைகளைத் திறந்து மக்களைக் கெடுத்து விடாதீர்கள் என்று கெஞ்சினார் என்கிறார்கள். ஆனால் அவரோ, அவர் சொற்களைக் கேட்காததோடு, அவர் வேறு விஷயமாய்த் தன்னைப் பார்த்தார் என்று விஷயத்தைத் திசைதிருப்பி விட்டுவிட்டார். அன்று பிடித்தது சனியன் தமிழ் நாட்டுக்கு. எங்கும் குடிகாரர்கள், சாலையில் எதிர்ப்படும் பத்துப் பேரில் எட்டு பேர் குடித்துவிட்டு வருகிறவர்கள். கண்கள் சிவந்து, உடை கசங்கி, நிலை தடுமாறி, வாய் குழறி, உடை மட்டும் நாகரிகமாக வரும் எத்தனை பேரை தினமும் பார்க்கிறோம். எத்தனை படிக்காத பெண்மணிகள் குடிகார கணவன் மார்களிடம் அடிபட்டு, உதைபட்டு, தான் சம்பாதிக்கும் காசையும் அவன் குடிப்பதற்காக இழந்துவிட்டு, தான் வேலை செய்யும் வீடுகளில் வந்து புலம்புவதைக் காண முடிகிறது. வெள்ளிக்கிழமை மாலையானால் போதும், குடிகாரக் கடைகளின் வாசலில்தான் எத்தனை விதமான ஆசாமிகள். படித்தவர்கள், காரில் வருபவர்கள், உழைப்பாளிகள், பிறருக்கு வாங்கிக் கொண்டு போக வந்திருக்கும் சிறுவர்கள், தாங்களே குடிப்பதற்காக நிற்கும் பையங்கள், பெண்கள், உழைக்கும் பெண்கள் இப்படி எத்தனை விதம்.

ஒரு பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் தினமும் குடித்துவிட்டு கண்களை மூடிய வண்ணம் தன் இருசக்கர வாகனத்தில் வீடுதிரும்பும் காட்சியைப் பார்த்து வருகிறேன். அடிக்கடி அவர் யார் மீதாவது வண்டியை மோதிவிட்டு பஞ்சாயத்து பண்ணிக் கொண்டிருப்பதையும் பார்த்து வருந்தியிருக்கிறேன். ஒரு முறை அவர் மூக்குக்கண்ணாடி தூர விழுந்து கிடந்ததை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்த போது மூடிய கண்களோடு, என்னைக் கன்னத்தைத் தொட்டு நன்றி சொன்னதையும் மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு ஏற்றுக் கொண்டேன். இதுதான் இன்றைய தமிழ் நாடு.

இவை அனைத்துக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல, ஜூலை 31 அன்று கன்யாகுமரிக்கு அருகில் டெலிபோன் டவர் ஒன்றின் மீது ஏறி மதுவிலக்கைக் கொண்டு வரச்சொல்லி போராடிய காந்தியவாதி யொருவர் இறந்து போன கொடுமையையும் ஊடகங்கள் இடைவிடாது ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். பொட்டி ஸ்ரீராமுலு இறப்பு நடந்த போது இருந்த எதிர் விளைவுகள் போலவே, சங்கரலிங்க நாடாரின் இறப்புக்கு இருந்த அனுதாபம் போலவே இந்த காந்தியவாதியின் இறப்புக்கு ஏன் ஏற்படவில்லை என்று நெடு நேரம் யோசித்ததில் புரிந்தது, நம்மில் பலர் மதுவிலக்கு வேண்டும் என்பதிலோ, அல்லது இந்தக் கோரிக்கைக்காக ஒரு நபர் தன் உயிரை இழந்தது குறித்தோ சற்றும் கவலைப்படவில்லை என்பது புரிந்தது. சின்ன அண்ணாமலை ஒரு பழமொழி சொல்வார்: “ஏற்கனவே பையனுக்கு தமிழே தள்ளாபுள்ளா, இதிலே ஆங்கிலம் தலைகீழ் பாடமாம்” என்பார். குடிப்பழக்கத்தை ஒழித்திட நம்மவர்கள் உண்மையிலேயே அக்கறை கொண்டிருக்கிறார்களா என்பது தெரியவில்லை. இல்லாவிட்டால் ஒரு காந்தியவாதி மிக உயர்மான டவரில் ஏறி உயிர்விட்ட பின்பும் சற்றும் அயர்ந்து விடாமல் தங்கள் வயிற்றுப்பாட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நம்மவர்களைப் பார்த்து வருந்துவதா? துக்கப்படுவதா? போராடத் துடிப்பதா? என்ன செய்வது? அதை முடிவு செய்யவாவது மனம் தெளிவாக இருக்க வேண்டுமல்லவா?

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

“ஆபட்ஸ்பரி திருமண மண்டபம்” என்ற பெயரைக் கேட்டதுமே, எங்களுக்குச் சம்பந்தமே இல்லாத தி நகரின் மிகப் பெரிய ஜவுளிக்கடை இல்லத் திருமணத்திற்கு அண்ணன் தம்பிகள் நாங்கள் புறப்பட்ட எழுபதுகளின் காலம் மறக்க முடியாதது. இத்தனைக்கும் பத்திரிகை மேற்கு மாம்பலத்தில் நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டுக்குச் சொந்தக்காரரான – அந்தமானில் வர்த்தகம் செய்துவந்த ஒரு குடும்பத்துக்குத்தான் வந்திருந்தது. இருந்தால் என்ன, எப்படியோ அந்த அமர்க்களமான அழைப்பிதழ் எங்கள் கண்ணிலும் பட்டுவிட்டது. சென்னையின் பிரசித்தமான அந்த மண்டபத்தை நேரில் பார்த்துவிடுவது, தடபுடலாக இருக்கப் போகும் சாப்பாட்டை ஒரு பிடி பிடிப்பது இவை மட்டுமல்ல எங்கள் நோக்கம். வரவேற்பில் இசை விருந்து; எம் எஸ் விஸ்வநாதன் குழுவினர் என்று போட்டிருந்ததே மிகப் பெரிய காரணம். அடேங்கப்பா, அவ்வளவு பெரிய இசையமைப்பாளரை அருகே பார்த்துவிட முடியுமா, திரைப்படத்தில் வாசித்த அதே இசையை மேடையிலும் கேட்க முடியுமா, அப்படியானால் நமக்கு உயிராயிருக்கும் பாடகர்களும் அல்லவா வந்து இறங்குவார்கள்….அட்ரா சக்கை விடக் கூடாது என்ற தீர்மானத்தோடு போய் இறங்கினோம்……வாழ்நாள் மறக்க முடியாத இசை விருந்தை அருந்தினோம் அன்று!

கச்சேரியின் தொடக்கத்தில், அந்தக் குள்ளமான மனிதர் இசைக் கருவிகளின் நடு நாயகமாக நின்றுகொண்டு இரண்டு கைகளிலும் சிட்டிகை போட்டு ஒன டூ த்ரீ சொல்லவும், டண்டன் டண்டன் டண்டன் டண்டன்…..ஆஹா…காதலிக்க நேரமில்லை படத்தின் நாளாம் நாளாம் திருநாளாம்….முழுக்க முழுக்க இசைக் கருவிகளின் வாசிப்பிலேயே கொடி கட்டிப் பறக்க, இந்த மனிதர் இந்தப் பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் கைகளை மேலும் கீழுமாக அசைத்துக் கொண்டே இருக்கவும், பாடல் முடியும்போது இரண்டு கைகளையும் குறுக்காகக் கொண்டுபோய் முடிச்சு போட்டு நிறுத்தவும் பாடல் நிறைவடையவும் அத்தனை துல்லியமாக எங்கள் கண் முன்னே நிகழ்ந்தது….வயலின் வாசிப்போரும், தபலாக்காரர்களும், பேண்ட் இசைப்போரும், புல்லாங்குழல் கலைஞரும், இன்னபிற வாத்தியக்காரர்களும் அவரது கண்ணோடு கண்ணினை நோக்கியவாறே தங்கள் இசைப்படகை அசாத்தியமாக செலுத்திக் கொண்டிருந்த காட்சி, ஓர் இசையமைப்பின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தைக் கண்டாற்போல் அத்தனை இன்பமாய் அமைந்தது.

இசைக் கச்சேரிகளின்மீது பித்துப் பிடிக்க வைத்த அந்த ஒரு காட்சி, இசையமைப்பாளர் என்ற கலைஞர் குறித்த திணறடிக்கும் அனுபவமாகவே உள்ளிறங்கியது. அதன்பின் எந்தப் பாடலை வானொலியில் கேட்டாலும்கூட, மனத்திற்குள்ளே ஓர் இசைக்குழு மொத்தமாக மானசீகமான இயங்கி வாசிக்கத் தொடங்குவதை நான் பலமுறை உணர்ந்திருக்கிறேன். எத்தனை நூறு பாடல்கள், எத்தனை எத்தனை இசைத்தட்டுகள், எத்தனை எத்தனை இசைக் கச்சேரிகள்….ஆனால் எம் எஸ் வி உள்ளிருந்து நெறிப் படுத்திக் கொண்டே இருக்கும் இசைதான் அவையனைத்தும்.

மெட்டுக்குப் பாட்டோ, பாட்டுக்கு மெட்டோ, தனது கைகளில் வழங்கப்படும் ஒரு கவிதையை அதன் உயிர்மூச்சைத் தன்னுள் இழுத்துக் கொண்டு உயிர்த் துடிப்பான வகையில் அதன் நயங்கள் அனைத்தும் மின்னித் தெறிக்கத் தக்க பாடலாக உருமாற்றித் திருப்பிக் கொடுக்கும் ரசவாதத்தை எம் எஸ் வி ஓயாமல் செய்து கொண்டே இருந்தார். எத்தனை எத்தனை உணர்வுகள், என்னென்ன உணர்ச்சிகள், அவற்றின் பாவத்தை அப்படியே இசையில் நனைத்து வழங்க முடிந்தது அவருக்கு. ஒரே திரைப்படத்தில் முற்றிலும் முரண்பட்ட வெவ்வேறு காட்சிகளுக்கான பாடல்களுக்கான இசையை அத்தனை அபாரமாக கொண்டுவரத் தெரிந்த மேதை எம் எஸ் வி. தவப்புதல்வன் படத்தில், சிவாஜி கணேசன் கேபரே நடனத்திற்கு இசைத்துப் பாடுபவர். ராண்டார் கை மற்றும் வாலி கூட்டு உழைப்பில் தயாரான லவ் இஸ் ஃபைன் டார்லிங் என்று தொடங்கும் அந்தப் பாடலின் துள்ளாட்டம் ஒரு பக்கம். கிண்கிணி கிண்கிணி கிணி எனும் கிருஸ்துமஸ் தாத்தா பாடல் ஒரு சுவை என்றால், உலகின் முதலிசை தமிழிசையே என்ற போட்டிப் பாடல், பிறகு இசை கேட்டால் புவி அசைந்தாடும்….மிகவும் கொண்டாடப்படும் பாடல்.

இரட்டையராக விஸ்வநாதன் – ராமமூர்த்தி கட்டியாண்ட இசைக் கோட்டையிலிருந்து ஆயிரத்தில் ஒருவனும், புதிய பறவையும் காலகாலத்திற்கும் பேசப்படும் பாடல்களைக் கொண்டவை. உன்னை நான் சந்தித்தேன் பாடலில் குழையும் பி சுசீலாவின் குரல், பார்த்த ஞாபகம் இல்லையோ என்று சீண்டிக் கேட்பதாக பரிணாமம் பெற வைத்த மேதைமை அவர்களுக்கு இருந்தது. ஓடும் மேகங்களே என்று தூதுவிட்ட டி எம் எஸ் குரலை, எங்கே நிம்மதி என்று அலறித் தவித்துத் தத்தளித்துக் கதற வைத்த திறமை அது. தனியே வந்தபிறகு, எம் எஸ் வியின் அடுத்த பரிமாணம் துலங்கத் தொடங்கியது. ரீ ரிகார்டிங் எனப்படும் பின்னணி இசையில், ஒலிச்சித்திரத்தை வானொலியில் கேட்கத் தொடங்கும்போதே, படம் முழுக்க பரவி விரவும் குறிப்பிட்ட இசைக்கோவை மூலம் அடையாளப்படுத்தும் அவரது லாவகம் அருமையானது. தங்கப்பதக்கம் படத்தில் பாத்திரங்களின் சிக்கலான சந்திப்புகளின் போதெல்லாம் இடம் பெறும் அந்த வயலின் இசை எப்போது ஒலிக்கும்போதும் கண்களில் நீரை வரவழைக்கத் தக்க உணர்ச்சி தூண்டுதளைச் செய்து கொண்டிருப்பது.

எடுப்பு, தொடுப்பு, முடிப்பு என்று பல்லவியில் தொடங்கி சரணங்களில் பயணம் செய்யும் பாடலினூடே ஒலிக்கும் இசையின் சமன்பாடு உருக வைக்கவும், சிலிர்க்கச் செய்யவும், கொதிக்க வைக்கவும், கொதிநிலையைத் தணிக்கவுமாக என்னென்னவோ ஜால வித்தைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கும் இசையமைப்பை எம் எஸ் வி எண்ணற்ற வகைகளில் பரிசோதனை செய்தபடி ரசிகர்களுக்குக் கொட்டிக் கொட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவர். பல்லவியில் விடுபடும் சொற்கள் மீண்டும் சரணத்தில் கலந்து தழுவிக் கொள்ளும் இணைப்பு இசையில் தபலாக்களின் முடிச்சு தாவித் தழுவிக் கொண்டாட வைப்பதாயிருக்கும். கேள்வியின் நாயகனே (அபூர்வ ராகங்கள்) பாடலில் வயலினும், மிருதங்கமும் கதாபாத்திரங்களாகவே மாறி ஒரு முடிவற்ற உரையாடலை நடத்திக் கொண்டிருக்கும். மரோ சரித்ரா எனும் கே பாலசந்தர் அவர்களது தெலுங்குப் படத்தின் பாடல்களை தமிழ் ரசிகர்கள் அனாயாசமாக முணுமுணுக்க முடிந்ததில் எம் எஸ் வியின் இசை மிகப் பெரிய பங்கு வகித்தது. ‘ஏ திக பூவனு ஏ கொம்ம தேட்டினு கலிபிந்தி ஏவிந்த அனுபந்தமு’ பாடலும், ‘பலே பலே மகாடிவோய் பங்காரு நா சாமிவோய்’ பாடலும் காலத்தால் அழியாதவை.

பாடலின் தொடக்கத்திலும், இடையேயும் வரும் ராக ஆலாபனை பாடலுக்கு கம்பீரம் சேர்ப்பது. தெய்வம் தந்த வீடு (ஜேசுதாஸ்-அவள் ஒரு தொடர்கதை), பூ மாலையில் ஓர் மல்லிகை (ஊட்டிவரை உறவு)….என்று மிகப் பெரிய பட்டியல் அது. சிரிப்பில் உண்டாகும் ராகங்களில் (டி எம் எஸ் – பி சுசீலா: எங்கிருந்தோ வந்தாள்) பாடலில் சிரிப்பையே ஸ்வரங்களில் கொண்டுவந்திருப்பார் எம் எஸ் வி. தானே படிய ‘எனக்கொரு காதலி இருக்கின்றாள்’ (முத்தான முத்தல்லவோ) பாடலில் அவரது சிரிப்பும் சங்கீத சிரிப்பாக வந்திருக்கும். தமிழ்ப் புலமையும், பேரும் பெற்றிருந்த சம காலக் கவிஞர்கள் கண்ணதாசன், வாலி இருவரிடையேயும் தொழில்முறை நட்பும், தோழமை நேயமும் பாராட்டி கருத்தொற்றுமையோடு பல நூறு பாடல்களை உருவாக்கிய சாதனை அசாதாரணமானது. ஆனால் அந்தச் செருக்கு தலைகாட்டாத அவரது எளிமைதான் பாமர ரசிகர்களின் நெஞ்சில் அவரைக் குடியமர்த்தி இருப்பது.

பாடகராக அவரது குரல் தனித்துவம் பெற்றிருந்தது. நீ இல்லாத இடமே இல்லை எனும் அல்லா அல்லா பாடல் ஒரு போதும் மறையாது எனில், கண்டதைச் சொல்லுகிறேன், சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன், சம்போ சிவசம்போ, உனக்கென்ன குறைச்சல் பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதத்தில் வித்தியாசமான முறையில் அமைந்தவை. உருவங்கள் மாறலாம் படத்தில் இடம் பெற்றிருந்த இத்தனை மாந்தருக்கு ஒரு கோவில் போதாது சத்திய திருநாயகா எனும் பாடல் மனித வாழ்வின் சொந்த விசாரணைக்கு ஏற்ற குரலில் ஒலிப்பது. எதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு பாடல் (சிவகாமியின் செல்வன்) உருக்கம் மிகுந்த குரலில் ததும்புவது. நடிகராக அவர் அறியப்பட்ட சில படங்களில் அவரது தனி முத்திரை இருந்தது.

தன்னோடு ரஷ்யப் பயணத்தில் உடன்வந்த எம் எஸ் வி, மாஸ்கோ ம்யூசியத்தில் குழந்தையைப்போல் இது என்ன, அது என்ன என்று அப்பாவியாகக் கேட்டு வந்தாராம்; பிறகு, அங்கிருந்த மிகப் பெரிய பியானோ கருவியைக் கண்டதும் சிறப்பு அனுமதி கேட்டுப் பெற்று எந்த சிரமமும் இன்றி அதை வாசித்துக் காட்டியபோது வழிகாட்டியாக வந்தவர்களும், ரஷ்யர்களும் அதிர்ந்து கொண்டாடியதை கண்ணதாசன் ஒரு முறை குறிப்பிட்டிருந்தார். மேதைமைக் குழந்தையாகவே வாழ்ந்து மறைந்திருக்கிறார் எம் எஸ் விஸ்வநாதன். பாடகர்களின் திறமையை வெளிக்கொண்டு வந்தவர், கவிஞர்களின் சொற்களுக்கு அழியாத வடிவம் அளித்தவர், படங்கள் பேசப்படக் காரணமாக இருந்தவர், விருதுகளைக் கடந்த அங்கீகாரத்தோடு விடை பெற்றுச் சென்றிருக்கிறார்.

எங்கேயும் எப்போதும் சங்கீதம் சந்தோஷம் என்பதே அவரது மூச்சுக் காற்றாக இருந்திருக்கிறது. அவர் மறையவில்லை. காற்றில் கலந்திருக்கிறது அவர் உயிரும் ஓர் இசைக் கோவையாக.

***************

நன்றி : சினிமா எக்ஸ்பிரஸ் இதழ்