Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

1932ஆம் ஆண்டு தோற்றம்பெற்ற  கலைமகள்  மாத இதழுக்கென்று ஓர் தனிச்சிறப்பு உண்டு. தமிழகப் பெண்களை ஊக்கப்படுத்தி எழுதவைத்த முதல் இதழ் அதுதான். கலைமகள் பெண் எழுத்தாளர்கள் வரிசை என்ற ஒன்றே அந்நாளில் இருந்திருக்கின்றது. சூடாமணி, ராஜம் கிருஷ்ணன், எம்.ஆர். ராஜம்மா போன்றவர்கள் அவ்வரிசையில் வரக்கூடியவர்கள். அவ்விதழில் பரிசுக்குரிய சிறுகதைகளையும் பெரும்பாலும் பெண் எழுத்தாளர்களே படைத்துள்ளனர் என்பது நாம் நினைந்து மகிழத்தக்கது. ராஜம் கிருஷ்ணனின் ’ஊசியும் உணர்வும்’, ’நூறு ரூபாய் நோட்டு’, ஆர். சூடாமணி எழுதிய ’காவேரி’ போன்றவை கலைமகளில் பரிசுபெற்ற சிறுகதைகளாகும்.

1947இல், கல்கி இதழ் நடத்திய சிறுகதைப் போட்டியில், குறிப்பிடத்தக்க மற்றொரு பெண் எழுத்தாளரான, அநுத்தமாவின் முதல் கதையான ’அங்கயற்கண்ணி’ இரண்டாம் பரிசினைப் பெற்றது. பெண் எழுத்தாளர்களில் பெரும்பாலோர் குடும்ப உறவுகள், குடும்பச் சிக்கல்களை மையமாக வைத்தே அப்போது கதைகள் எழுதினர். ராஜம் கிருஷ்ணன், சூடாமணிபோல் ஓரிருவர் மட்டுமே சமூக நோக்குடைய கதைகளை எழுதி வந்துள்ளதையும் அறியமுடிகின்றது. பெண்ணியச் சிந்தனைகளின் அடித்தளங்களைக் கட்டமைத்த பெருமை இப்பெண் எழுத்தாளர்களையே சாரும்.

1960களில் தொடங்கி சிவசங்கரி, வாஸந்தி, இந்துமதி, அனுராதா ரமணன் போன்றவர்கள் சிறுகதைகள் அதிகம் எழுதியுள்ளனர். இவர்களது சிறுகதைகளில் பெரும்பாலும் காதல், காதல் மணம், தனிக்குடித்தனம், குழந்தையின்மை போன்றவை கருக்களாக அமைந்திருந்தன. எழுபத்தைந்துக்குப் பின் சிவசங்கரி, வாஸந்தி எழுத்துக்களில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. சமூகப் பிரச்சினைகள், பெண் விடுதலை, பெண் உரிமை இவற்றைக் கருவாகக் கொண்ட கதைகளை இவர்கள் எழுதத் தொடங்கினர்.

இதழ்களேயன்றி வானொலி, தொலைக்காட்சி, திரைப்படம் என்று பல்வேறு வகைகளில் ஊடகத்துறை வளர்ச்சியும் விரிவும் கண்டது இருபதாம் நூற்றாண்டிலேயே. அதனால் எழுத்து மட்டுமல்லாமல், பேச்சு, நடிப்பு என்று பல்துறைகளில் தம் திறமைகளை வெளிப்படுத்தப் பெண்களுக்கு வாய்ப்புகள் கிட்டின.

தொடக்க காலத் திரைப்படங்களில் நடிகையாக வலம்வந்த எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி சிறந்த பின்னணிப் பாடகியாகவும் திகழ்ந்தார். இவரைப் போன்றே கே.பி. சுந்தராம்பாள், எஸ். வரலட்சுமி போன்றோர் நடிப்போடு சொந்தக் குரலில் பாடியும் புகழ்பெற்றனர். பி. பானுமதி, நடிப்பு, பாட்டு இவற்றோடு நில்லாது இயக்குநர், இசையமைப்பாளர், தயாரிப்பாளர், எழுத்தாளர் என்று திரைத்துறையின் பல்வேறு திறன்களும் ஆளுமையும் வாய்க்கப்பெற்ற அரிய பெண்மணியாய்த் திகழ்ந்தார்.

ஆரம்பத்தில் ஆண் நடிகர்களுக்கு நிகரான கனமான பாத்திரங்களில் நடிக்கக்கூடிய வாய்ப்பைப் பெண்களுக்கு(ம்) அளித்துவந்த திரைத்துறை பின்பு அந்த நல்ல போக்கிலிருந்து மெல்ல மாறி, பெண்களை வெறும் கவர்ச்சிப் பதுமைகளாகவும், போகப் பொருளாகவுமே திரைப்படங்களில் காட்சிப்படுத்தத் தொடங்கியது. 60களின் இறுதியில் தொடங்கிய இந்த அவலப்போக்கு இன்றுவரை மாறவில்லை என்பது பெரிதும் வருந்தத்தக்கது.

தொலைக்காட்சிகள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் ஆரம்பத்தில் அரசாங்கத் தொலைக்காட்சிகள் ஒன்றிரண்டு இருந்தவரையில் செய்தி வாசிப்பது, அறிஞர்களைப் பேட்டியெடுப்பது என்ற அளவில்தான் பெண்களின் பங்களிப்பு இருந்துவந்தது. நாளடைவில், தனியார் தொலைக்காட்சிகள் புற்றீசல்கள்போல் புறப்படத் தொடங்கின. அத்தோடு பெரிய திரைக்குப் போட்டியாக அவையும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் படைக்கத் தொடங்கின. பெண்களுக்கு இவற்றில் அதிக அளவில் வாய்ப்புகள் வழங்கப்படுவதென்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அவை பெண்களைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் இல்லை. அவர்களை இரக்கமே இல்லாத அரக்கிகளாகவும், நடமாடும் நகைக்கடைகளாகவும், எப்போதும் யாரையாவது பழிவாங்கத் துடிக்கும் கொடூர மனம் படைத்தவர்களாகவுமே காட்டிப் பெண்மையைப் பெரிதும் இழிவுபடுத்தி வருகின்றன.

இவை போதாதென்று விளம்பரத்துறை என்றொரு துறை இருக்கின்றது. அத்துறைக்கு, ஆண்களுக்கான சிகரெட், உள்ளாடை, ஆணுறை விளம்பரங்களுக்குக் கூட அரைகுறை ஆடையணிந்த பெண்களே விளம்பர மாடல்களாகத் தேவைப்படுகிறார்கள்.

இப்படியாக சின்ன திரை, பெரிய திரை, விளம்பரத்துறை மூன்றுமே பெண்களைப் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கேவலப்படுத்துவதைத் தவிரப் பெரிதாக எதையும் செய்துவிடவில்லை.

ஆண்களின் ஆதிக்கத்தில் அகப்பட்டு மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருந்த மற்றொரு துறை மேடைப்பேச்சுத் துறை.  அத்துறையிலும் பெண்கள் மெதுவாய் நுழைந்து அரங்குகளை அணிசெய்யத் தொடங்கினர். புலவர் காந்திமதி, இளம்பிறை மணிமாறன், சாரதா நம்பிஆரூரன், இராம. சௌந்தரவல்லி, சரஸ்வதி இராமநாதன், சௌந்தரா கைலாசம் என்று நீளும் நாவரசிகளின் பட்டியலில் சமீப காலங்களில் பாரதி பாஸ்கர், வழக்கறிஞர் சுமதி, ஆண்டாள் பிரியதர்சினி, பர்வீன் சுல்தானா, விஜயசுந்தரி, சுமதிஸ்ரீ என்று பல பெண்கள் கேட்டார்ப் பிணிக்கும் வகையில் பேசிவருவது பெண்டிர்க்குப் பெருமை தருவதாகும். ஆனால்…கவியரங்கம், பட்டிமண்டபம் போன்றவற்றில் அரங்கத் தலைமைக்கான நாற்காலிகள் இன்றும் ஆடவர்க்கே அதிகம் ஒதுக்கப்படுவது கண்கூடு.

கல்விகற்ற பெண்கள் இப்போது அரசு மற்றும் தனியார்த்துறைகளில் ஆண்களுக்கு இணையாகப் பணியாற்றத் தொடங்கிவிட்டனர். தம் அன்றாடத் தேவைகளுக்கும் ஆண்களையே சார்ந்துநின்ற இழிநிலை மாறி இன்றைய பெண்களில் பலர் தம் சொந்தக் காலில் நிற்பதும், சொந்த உழைப்பில் சோற்றை உண்பதும் பெரிதும் போற்றுதலுக்குரியது. எனினும் பெண்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொண்டு அவர்களின் உழைப்பை வேண்டியமட்டும் சுரண்டும் அலுவலகங்கள், அவர்களின் தகுதிக்கும் அனுபவத்துக்கும் ஏற்ற உயர்பதவிகளை உரிய காலத்தில் வழங்குகின்றனவா என்று வினவினால் ’ஆம்’ என்று அழுத்தமாகச் சொல்லமுடியவில்லை.

காரணம், ஆண் பெண் பாலின வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் பெண்டிரை மட்டும் மேலெழும்ப விடாமல் தடுத்துநிற்கும் கண்ணாடிக் கூரைகள் (Glass ceiling). இக்கூரைகளைத் தகர்த்தெறிந்தால் மட்டுமே பெண்கள் தம் தகுதிக்கேற்ற பதவி உயர்வையும் ஊதியத்தையும் பெறமுடியும்.

அடுத்ததாக நாம் ஆராயவேண்டியது பணியிடங்கள் பெண்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் மனநிறைவும் தருகின்ற வகையில் அமைந்திருக்கின்றனவா என்பது.

தாம் கற்ற கல்வியால் தமக்குச் செல்வம் வருகின்றது என்பது பெண்டிர்க்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருந்தாலும் உடன்பணிபுரியும் ஆடவரால் பெண்களில் பலர் சந்திக்கும் பாலியல் தொல்லைகள், அருவருக்கத்தக்க ஆபாசப் பேச்சுக்கள் போன்றவை அவர்களுக்கு மிகப்பெரும் அச்சுறுத்தலாகவும் அலுவலகத்தையே ’விடமென’ வெறுக்க வைப்பதாகவும் அமைந்துவிடுகின்றன. இதனால் கண்ணியமாகவும் ஒழுக்கமாகவும் வாழவேண்டும் எனும் கொள்கையுடைய பெண்கள் மனத்துக்குப் பிடித்த நல்ல வேலையைக்கூட உதறிவிட்டு ஓடவேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்!

இடைக்காலத்தில் பெண்டிர் கல்வி மறுக்கப்பட்டு, சிந்தனை முடக்கப்பட்டு, வீட்டுக்குள்ளேயே அடைக்கப்பட்டு நுகர்பொருளாகவே நோக்கப்பட்டார்கள் என்றால் ஆண்களுக்கு நிகராகக் கல்வி கற்கவும் பணிபுரியவும் அவர்கள் அனுமதிக்கப்படும் இன்றைய நவீன காலகட்டத்திலும்கூடப் பண்டமாகவும் தசைப் பிண்டமாகவுமே பெண்களைப் பார்க்கும் ஆண்களின் வக்கிரப் பார்வையிலும் கழிகாமச் செய்கைகளிலும் மாற்றமில்லை என்பது வெறுப்பையும் வேதனையையும் தருகின்றது. உயர் விழுமியங்களை ஒல்லும் வாயெல்லாம் ஓயாதுரைத்த தமிழ்ச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு வீழ்ச்சியாகவே இதனை நாம் எண்ண வேண்டியிருக்கின்றது.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் கணினித் துறை அசுரவளர்ச்சி கண்டிருக்கின்றது. அதன்பயனாய்த் தோன்றியிருக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் நம்மை வாய்பிளக்க வைக்கின்றன. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றான திறன்பேசி (smartphone), நம் உள்ளங்கைக்குள் உலகத்து நிகழ்வுகள் அனைத்தையுமே கொண்டுவந்து தந்துவிடுகின்றது. ஊடகத்துறையின் புதிய அவதாரமாகப் புறப்பட்டிருக்கும் சமூக ஊடகங்கள் (social media), இணையத் தொடர்பு வைத்துள்ள அனைவருமே எழுத்தாளர்களாகவும், புகைப்பட நிபுணர்களாகவும் மாற வழிவகை செய்துவருகின்றது.

நம் சிந்தனைகளை இணையத்தில் இலவசமாகப் பூக்கவைக்க உதவும் வலைப்பூக்கள் (Blogs), முகமறியாரோடும் முகமன்கூறிப் பழகவைக்கும் முகநூல் (Facebook), எண்ணச் சிறகால் வையமெங்கும் வட்டமடித்துப் பறக்கவைக்கும் சிட்டுரை (Twitter), சமூக நிகழ்வுகளை உடனுக்குடன் நெருக்கமான நண்பர்களோடு அலச உதவும் புலனம் (WhatsApp), வண்ணப் புகைப்படங்களைச் சுடச்சுட வெளியிட்டுத் தம் அழகையும் ஆளுமையையும் பறைசாற்றப் பயன்படும் இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) என எத்தனை வகைகளில் மனிதர்களின் வாழ்க்கையை இவ்வசதிகள் வனப்புறச்செய்கின்றன!

எனினும் ஒரு நாணயத்துக்கு இரு பக்கங்கள் இருப்பதுபோல் நம்மை வசீகரிக்கும் இத்தொழில்நுட்பங்களுக்குக் கோரமான இன்னொரு முகமும் இருக்கவே செய்கின்றது.

 [தொடரும்]

*****

http://www.tamilvu.org/ta/courses-degree-p101-p1011-html-p1011223-23799

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்தியப் பெண்களுக்கு எட்டாக் கனியாக இருந்த கல்வியைக் கிட்டச்செய்த இருபதாம் நூற்றாண்டு அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் போற்றத்தக்க நூற்றாண்டே. படிப்பறிவும் எழுத்தறிவும் பெண்களின் சிந்தனையைச் செப்பம் செய்தன; ஆதலால் பெண்களும் ஆண்களைப் போலவே அதிக அளவில் படைப்புக்களை உருவாக்கத் தொடங்கினர்.

மரபுசார் கவிதைகளே கோலோச்சிவந்த நிலைமாறி, கட்டற்ற புதுக்கவிதை (free verse), கட்டுரை, சிறுகதை, புதினம் என்று இலக்கியம் பல்வேறு தளங்களில் பரந்து விரிந்து பயணிக்கத் தொடங்கியதும் இக் காலகட்டத்திலேயே.

தமிழின் புதின இலக்கிய வரலாற்றைத் தொடங்கிவைத்த பெருமை முன்சீப் மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளையின் பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தைச் சாரும். எழுதுகோல் ஆண்களின் கைகளுக்கு மட்டுந்தான் வயப்படுமா என்ன? எம்மாலும் பழுதற எழுதமுடியும் என்று எழுதுகோல் பிடித்த வை. மு. கோதைநாயகி அம்மையார் புதினம் எழுதி ’முதல் பெண் புதின எழுத்தாளர்’ எனும் பெருமையைத் தமக்கு உரித்தாக்கிக் கொண்டார். தெலுங்கைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிருந்த இவ் அம்மையார் முறையாகத் தமிழ்க்கல்வி பயிலவில்லை; எனினும் தமிழில் எழுதத்தெரிந்த தம் தோழி பட்டம்மாள் என்பவரின் உதவியுடன் கதைகள், நாடகங்கள் முதலியவற்றை எழுதிவந்தார். பின்னர், தாமே தமிழில் எழுதக் கற்றுக்கொண்டு ஆக்கங்களை உருவாக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றார்.

இவரது முதல் நாடக நூலான ‘இந்திர மோகனா’ 1924-இல் வெளிவந்தது. இந்து, சுதேசமித்திரன், நியூ இந்தியா உள்ளிட்ட பல பத்திரிகைகள் இந்நூலைப் பாராட்டி விமரிசனம் எழுதின. மேடைகளிலும் இந்நாடகம் அரங்கேறியிருக்கின்றது. முதல் நாடகமே பெருவெற்றி பெற்றதால், மேலும் எழுத வேண்டும் என்ற ஊக்கம் பிறந்தது கோதைநாயகி அம்மையாருக்கு. தொடர்ந்து, ‘அருணோதயம்’, ‘வத்சகுமார்’, ‘தயாநிதி’ முதலிய நாடகங்களை எழுதினார்.

முதன்முதலாக ‘வைதேகி’ என்ற நாவலை எழுதினார். பெண் விடுதலை, நாட்டுப்பற்று, மதுவிலக்கு, கைம்பெண் மறுமணம் முதலியவற்றைத் தம் நாவல்கள் மூலம் அக்காலத்திலேயே வலியுறுத்திய முற்போக்குச் சிந்தனையாளராக வை.மு.கோ. அம்மையார் திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பது இன்றைய பெண்டிரும் அறிந்து பெருமிதம் கொள்ளவேண்டிய ஒன்றாகும். அவ்வமயம் தமிழகத்துக்கு வருகைபுரிந்த அண்ணல் காந்தியாரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்புப் பெற்ற கோதைநாயகி அம்மையார், அதன்பிறகு தம் அணிகலன்களைத் துறந்து கதராடை மட்டுமே அணிந்து எளிமையாய் வாழ்ந்திருக்கின்றார். கர்நாடக இசையிலும் சிறந்து விளங்கிய அம்மையார், பாடுவதில் திறமைமிக்க பிறபெண்களையும் ஊக்குவித்திருக்கின்றார். நாவல் ராணி, கதா மோகினி, ஏக அரசி என்றெல்லாம் பல பட்டங்களைப் பெற்ற பெருமைக்குரியவர் வை.மு. கோதைநாயகி அம்மையார்.

சாவித்திரி அம்மையார், சரஸ்வதி அம்மையார் போன்றோர் இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் வெளிவந்த அன்றைய சிறுகதைகளைத் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்திருக்கின்றனர். இஃது அவர்களின் பன்மொழிப் புலமைக்குச் சான்று பகர்கின்றது.

மைசூர் அரண்மனையில் இசையறிஞராக விளங்கிய நடராஜ ஐயர் என்பவரின் அருமை மகளார் விசாலாட்சி அம்மையார். தம் மகளைக் கல்வி கற்க வைத்த நடராஜ ஐயர் அவருக்குத் தமிழ், கன்னடம், சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் போன்ற பன்மொழிப் புலமையும் கிடைக்கச் செய்தார். அக்கால வழக்கப்படி இள வயதிலேயே மணமுடிக்கப்பட்ட விசாலாட்சி அம்மையார் தீயூழின் விளைவாய் மிக விரைவிலேயே கணவனை இழந்து கைம்பெண்ணானார். அப்போது அவர் வயது வெறும் பதினான்கு மட்டுமே. அந்நிலையில் மீண்டும் தம் படிப்பினைத் தொடர விரும்பிய அவருக்கு வீட்டிலும் உறவினர்களிடமிருந்தும் பலத்த எதிர்ப்பு எழுந்தது. அதையும்மீறி அவர் மைசூர் மகாராணிக் கல்லூரியில் சேர்ந்து தம் பட்டப் படிப்பினை முடித்தார். கல்லூரியிலேயே பேராசிரியராகப் பணியாற்றக்கூடிய வாய்ப்புக் கிடைத்தும் அதை மறுத்துவிட்ட அவர், எழுதுவதில் இயல்பாகவே தமக்கிருந்த ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் புதினம் ஒன்றை எழுதத் தொடங்க, ’எழுதுவது குடும்பப் பெண்களுக்கு அழகன்று’ என்று அதனைக் கண்டித்திருக்கின்றார் அவர் தந்தையார். அதைப் பொருட்படுத்தாத விசாலாட்சி அம்மையார் ’லலிதாங்கி’ என்ற புதினத்தை எழுதி அப்போது மிகப் பரவலான வாசகர் வட்டத்தைப் பெற்றிருந்த ‘லோகோபகாரி’ எனுமிதழில் அதனை 1902இல் வெளியிட்டார்.

விற்பனையில் சாதனை படைத்து ’Best Seller’ஆக இரண்டாயிரம் படிகள் விற்றுத் தீர்ந்திருக்கின்றது அப்புதினம்! அதைத் தொடர்ந்து ‘ஜலஜாட்சி’ என்ற பெயரில் இரண்டாவது புதினத்தையும் எழுதினார் விசாலாட்சி அம்மையார். அப்புதினமும் வெகுமக்களிடம் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெறவே, மகளின் எழுத்தாற்றலைத் தேற்றமாய் உணர்ந்தார் தந்தையார்; அதன்பிறகு மகளின் எழுத்துப்பணிகளுக்கு முட்டுக்கட்டை ஏதும் போடவில்லை அவர். அதுமட்டுமல்லாது, தம் மகளின் எழுத்துத்துறை வளர்ச்சிக்கு மைசூரைவிடச் சென்னை உகந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்தவராய்ச் சென்னைக்குக் குடும்பத்தோடு குடிபெயர்ந்திருக்கின்றார்.

தம் புதினங்களை வெளியிட்ட ‘லோகோபகாரி’ இதழிலும் சில காலம் துணை ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்திருக்கின்றார் விசாலாட்சி அம்மையார். பின்னர் அவரே ’ஹிதகாரணி’ என்ற பெயரில் பத்திரிகை ஒன்றையும் தொடங்கி நடத்தியமையால், ’முதல் பெண் இதழாசிரியர்’ என்ற பெருமைக்கும் உரியவராகின்றார். இவ்விதழோடு ‘ஞான சந்திரிகா’ என்ற மற்றோர் இதழையும் இவர் நடத்தியிருக்கின்றார். இவருடைய இடையறா இலக்கியச்சேவையைப் பாராட்டிச் சிருங்கேரி மடம் ’பண்டித ரத்னா’ என்ற பட்டத்தை இவருக்கு வழங்கிச் சிறப்பித்திருக்கின்றது.

அனைத்து உரிமைகளும் மறுக்கப்பட்டு, வீட்டுக்குள்ளேயே கூட்டுப்புழுக்களாய் கைம்பெண்கள் முடக்கப்பட்ட அன்றைய நிலையில், அவ்வாறு முடங்கியிராது துணிச்சலாய் உயர்கல்வி கற்று, ஆண்களின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த எழுத்துத் துறையிலும் கம்பீரமாய்ப் புகுந்து சாதனை படைத்தும், தாமே இதழ்களைத் தொடங்கி நடாத்தியுமிருக்கும் விசாலாட்சி அம்மையாரின் செயல்கள் அசாதாரணமானவை என்று அழுத்திச் சொல்லலாம்.

பிரபல தமிழ் எழுத்தாளரும், ’சிறுகதை ஆசான்’ என்றழைக்கப்படுபவருமான  கு. ப. ராஜகோபாலனின் சகோதரியான கு. ப. சேது அம்மாளும் அந்நாளில் சிறந்த எழுத்தாளராய் விளங்கினார். இரவீந்திரநாத் தாகூரின் கவிதைகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த கு. ப. ரா. தம் சகோதரியை, ’சாந்தி நிகேதனில்’ தாகூர் நிறுவியிருந்த ’விஸ்வபாரதி’ பல்கலைக்கழகத்தில் மேற்கல்வி பயிலச் செய்யவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கின்றார்; ஆனால் இவர்களின் தாயார் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளாததால் அந்த ஆசை நிராசையாகிவிட்டிருக்கின்றது.

சகோதரர் கு. ப. ரா.வின் எழுத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்ட சேது அம்மாள், தாமும் எழுதத் தொடங்கியிருக்கின்றார். அவருடைய முதல் சிறுகதையான ‘செவ்வாய் தோஷம்’ 1939-இல் ’காந்தி’ இதழில் வெளியானது. பின் அவரது சிறுகதைகள் பல தமிழ் இதழ்களில் வெளியாகத் தொடங்கின. 1940களில் சில திரைப்படங்களுக்கு வசனம் எழுதும் குழுவிலும் சேது அம்மாள் பணியாற்றியிருக்கின்றார் என்று அறிகின்றோம். மைதிலி, தனி வழியே, ஓட்டமும் நடையும், குரலும் பதிலும் உள்ளிட்ட 9 புதினங்களையும், தெய்வத்தின் பரிசு, உயிரின் அழைப்பு என 500 சிறுகதைகளையும், சமையற்கலை குறித்து இரு தொகுதிகள் அடங்கிய நூலையும், போதி மாதவன் எனும் பெயரில் புத்தரின் வரலாற்றையும் எழுதியிருக்கின்றார் சேது அம்மாள். 2002ஆம் ஆண்டு இவரது நூல்களைத் தமிழகஅரசு  நாட்டுடைமை ஆக்கியிருக்கின்றது. எழுத்தோடு நில்லாமல் அகில இந்திய வானொலியில் பலதரப்பட்ட தலைப்புக்களில் சொற்பொழிவுகளையும் வழங்கியிருக்கின்றார் பல்துறை வித்தகியான சேது அம்மாள்.

’சிறுகதை மன்னன்’ என்ற புகழுக்குச் சொந்தக்காரரான புதுமைப்பித்தனைத் தமிழ்கூறு நல்லுலகு நன்கறியும்; ஆனால் அவர் மனைவியான கமலா விருத்தாசலமும் (புதுமைப்பித்தனின் இயற்பெயர் விருத்தாசலம் என்பதாகும்) ஒரு நல்ல எழுத்தாளர் என்பதைப் பலரறியார். கிராம ஊழியன்’, `தினமணி’ போன்ற இதழ்களில் அவருடைய கதைகள் வெளிவந்தன. `காசுமாலை’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு 1971-ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்துள்ளது.

1931-ஆம் ஆண்டில் புதுமைப்பித்தனை மணந்த கமலா அம்மையார், 1948-ஆம் ஆண்டில் அவர் மறையும்வரையில் அவரோடு சேர்ந்து வாழ்ந்த ஆண்டுகள் பத்துக்குள்தான் இருக்கும். புதுமைப்பித்தன் இடைவிடாமல் கமலாவுக்கு எழுதிய கடிதங்களில்தான் இருவரும் வாழ்ந்திருக்கின்றார்கள். அத்தகு துயர வாழ்வுக்கிடையிலும் கதைகள் எழுதித் தம் எழுத்துத் திறமையைப் பறைசாற்றியிருக்கும் கமலா அம்மையார் பாராட்டுக்குரியவரே!

இத்தகு பெண் எழுத்தாளர்கள் மத்தியில் ’அத்தி பூத்தாற்போல்’ அரிதில் காணக்கிடைக்கின்றார் சித்தி ஜுனைதா பேகம் (ஆச்சிமா) எனும் இசுலாமியப் பெண் படைப்பாளி. காரைக்காலுக்கு அருகிலுள்ள நாகூரில் பிறந்த பேகம் அம்மையாரின் முதல் நாவலான ’காதலா கடமையா?’வுக்கு மகாமகோபாத்தியாயரான உ.வே.சா. அவர்கள் முன்னுரை வழங்கியிருக்கின்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பெண் உள்ளம் அல்லது கணவனின் கொடுமை, ஹலிமா அல்லது கற்பின் மாண்பு, மலைநாட்டு மன்னன், மகிழம்பு போன்ற பல புதினங்களை எழுதியிருக்கின்றார் இவ் அம்மையார். மிக அதிகமான ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளைப் பெண்களுக்கு விதிக்கும் இசுலாமிய சமயத்தில் பிறந்து மூன்றாம் வகுப்புவரை மட்டுமே படித்திருந்த ஜுனைதா பேகம் அம்மையார், அரும் முயற்சியாலும் பயிற்சியாலும், தேர்ந்த எழுத்தாளராய் மிளிர்ந்தது பெருஞ் சாதனையே!

[தொடரும்]   

*****

http://www.tamilvu.org/ta/courses-degree-p101-p1011-html-p1011223-23799

http://www.thehindu.com/thehindu/mp/2002/10/10/stories/2002101000900200.htm

http://web.archive.org/web/20080129164524/http://abedheen.googlepages.com/sithijunaitha.html