Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

கரைநோக்கிப் பாய்ந்துவரும் கடலலைகளைத் தன் ஒளிப்படப்பெட்டிக்குள் அடக்கி நம் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருக்கிறார் திரு. ராமச்சந்திரன். இதனைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கிறார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.  இவ்விருவரும் நம் நன்றிக்கு உரியவர்கள்!

பொறுமைக்கு இலக்கணமான நிலமகளும், வாரி வழங்கும் வள்ளன்மைமிகு அலைமகளும், அவ்வப்போது தன்னிலை திரிந்து சீற்றம் கொண்டு, நிலநடுக்கத்தையும், ஆழிப்பேரலையையும் தோற்றுவித்து மக்களை நிலைகுலைய வைத்தாலும், பின்னர்ச் சீற்றம் தணிந்து, புவிவாழத் தம்மையே தந்துவிடும் தியாகவுள்ளத்தினர்!

நிலமகளும் அலைமகளும் அரவணைக்கும் இவ்வினியகாட்சியின் மாட்சியில் உளந்தொலைத்த நம் கவிஞர்கள், தம் கருத்துப்பெட்டகத்தை நம்முன் கடைவிரிக்கக் காத்திருக்கின்றனர்; அவற்றைக் கண்டுகளித்து மனமகிழத் தடையேது நமக்கு!

***

கடலில் தோன்றும் அலைகளைப் போன்றே நெஞ்சில் தோன்றிமறைகின்றன கணக்கற்ற ஆசை அலைகள். கொஞ்சுமொழிபேசிக் காதல்வளர்க்கும் இளையோர் தஞ்சம்புக ஏற்ற இடம் கவின்மிகு கடற்கரையே என்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி. 

நேரமும் அலையும் மனிதனுக்காகக் காத்திருக்காது
கடந்த காலமும், எய்த அம்பும் திரும்ப பெற முடியாது
ஆசையே அலைபோலே, எனப் பாடினான் கவிஞன் ,
அலையும் ஆசையும் செயலில் ஒன்றே என்றான் !
கடலைப் பார்த்தாலே, நெஞ்சினிலே எண்ண அலைகள் தோன்றிடுமே
[…]
கடலோரக் கவிதைக்கு என்றும் சிறப்புண்டு
கடல் அலை அருகினில் மக்கள் செல்வதுண்டு
மகிழ்ச்சியுடன் கடல் அலையில் கால்களை நனைப்பதுண்டு
கால் தடத்தில் மண் பெயர்ந்து தடம் பதிப்பதுண்டு !
நிலவும், மேகமும் ஒன்றையொன்று தழுவும் காட்சி
கடல் அலைகளுக்கு இதனை காண்பதே மகிழ்ச்சி
கடற்கரையே காதலர்களுக்கு ஓர் சொந்த வீடு
தனியே கொஞ்சுமொழி பேசிட, காதலர்க்கில்லை கட்டுப்பாடு !

*****

கடலலைகளுக்கும் மனத்தில் தோன்றும் எண்ணஅலைகளுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை வேற்றுமைகளைப் பட்டியலிட்டு மனத்தின் ஆற்றல் கடலினும் பெரிது எனக் கண்டுரைக்கிறார் திரு. நீலமேகம் சஹஸ்ரநாமன்.

கடலின் அலைகள் ஓயாது
மனதின் எண்ணங்களின் அலைகளும் ஓயாது
கடலின் அடிப்பகுதியில் அமைதி நிலவுகின்றது
மனதின் அடிப்பகுதியிலும் ஆத்மா அமைதி நிலவுகின்றது
கடல் உறங்குவதில்லை
மனித மனமும் உறங்குவதில்லை
கடலின் அலைகலை கட்டுப்படுத்த முடியாது
தனி மனதின் எண்ணங்களின் அலைகளை கட்டுப்படுத்த முடியும்
தனி ஒரு மனிதன் தன் மனதை கட்டுப்படுத்தினால்
நெருப்பிலும் நடக்கலாம்
ஆகாயத்திலும் பறக்கலாம் மழையையும் வரவைழக்கலாம்
எங்கும் வெற்றி எதிலும் வெற்றியடையலாம்

*****

”மனிதனிடம் நல்ல மாற்றத்தை எதிர்பார்த்துக் கரைவந்த அலைகள் ஏமாற்றத்தைச் சந்தித்து விரக்தியோடு கடலுக்குத் திரும்பும் சோகக் காட்சியிது” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மாறி யிருப்பான் மனிதனென்று
மீண்டும் அலைகள் கரைவந்தன,
ஏறி யிருக்குது கணக்கினிலே
எண்ணில் நில்லாக் குற்றங்கள்,
நாறிக் கிடக்குது நிலமெல்லாம்
நன்றி கெட்ட மனிதனாலே,
மாற மாட்டான் மனிதனென்று
மறுபடி சென்றன கடலுக்கே…! 

*****

தன் முட்டாள்தனத்தாலும், மூர்க்க குணத்தாலும் தனக்குத்தானே தீங்கிழைத்துக்கொள்ளும் மனித இனத்துக்குக் கரையோரம் கிடக்கும் ’பாட்டில்’ (bottle) வழியாக எச்சரிக்கைவிடுக்கும் கடலைத் தன் ’பாட்டில்’ காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார் திரு. ஆனந்த்.

எனக்குள் என்னை
நம்பி இருக்கும்
உயிர்களுக்கு
ஏதும் நேரக்கூடாததென்று
எத்தனை முறை
உன்னை தூக்கி எறிவது ?
முட்டாளே மனிதனுக்குதான்
அறிவில்லை !
உனக்குமா ?
நீ மனிதனின்
நீர் தாகம் தீர்க்க
பிறந்தவன்…
நான் இயற்கையின்
வாழ்வாதாரமாக
வந்தவன்….
என்னில் இருந்து
பிறந்தவன்
புதிது புதிதாய்
தீயவற்றை கண்டுபிடித்து
எனைத் தீர்க்கப்பார்கின்றான்….
என் மக்கள் என்று
பொறுக்கமாட்டேன்..
சொல்லி வை
கோபம் தலைக்கேறினால்
மறுபடியும் வருவேன்
சுனாமியாய்!

*****

’கடலாடு காதை’ பாடிய பண்டைத் தமிழினம் இன்று நாகரிகக் குப்பைகளால் கடலின் அழகிய உடலை அசுத்தப்படுத்தும் அவலங்கண்டு மனங்கசிகின்றார் முனைவர். மா. பத்ம பிரியா.

ஆதி முதல் ஆண்டாண்டு காலமாக
ஆழியே உன்னழகு
இலக்கியத்தின் பாடுபொருளாக
அகத்திய மாமுனி கமண்டலத்தில்
அடக்கிய மாக்கடலே!
சங்கச் சித்திரத்தில்
நெய்தல் நிலமாக வளம்பெற்ற அலைமகளே!
அற்றை நாளில்
கடற்கானல் சோலையில்
நண்டுலாவும் பாதையெல்லாம்
உயிர்ப்பித்த களவுக் காதல்
இற்றைப் பொழுதில்
நாகரிகக் குப்பையால்
களவாடிப் போனதென்ன?
காவியங்கள் பாடிய
கடலாடு காதைகள்
கதையாகிப் போனதென்ன?

அன்றொரு காலத்தில்
புண்ணிய தீர்த்தமாட
புனிதப் பயணம்
உன்னைத் தேடி
இன்றைய மானிடரோ
பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் உம்மை
கரைபடுத்த தயங்கவில்லை
சிறுமை செய்வோரிடம்
சினத்தைச் சுனாமியாகச் சுட்டினாலும்
உம்மை புறகணிக்கும்
உலகுக்கோர் மாமழை
உம்மால் தானே தரமுடியும். 

*****

”கடல்படு பொருள்களைக் கணக்கின்றி அள்ளித்தரும் கடலன்னை, மாந்தக்கூட்டம் மந்தபுத்திகொண்டு கழிவுகளை அள்ளிக்கொட்டித் தன்னை இழிவுபடுத்தினால் பொறுக்கமாட்டாள்; பொங்கியெழுவாள் சுனாமியாய்!” என்று வெகுண்டுரைக்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

…பெரியவர் முதல்
சிறியவர் வரை
கால் நனைத்து
கடலைகளில்
களிப்புறுவர்

உணவுச்சுவை
உப்பைத் தருவது அந்த உப்பைத்தருவது கடல்
கடற்கரை அழகுதான்

தள்ளி நின்றால் காற்று
அள்ளித்தருவது உப்பு
வலை வீசினால் மீன்
மூச்சை அடக்கினால் முத்து

முன்னேறும் அலைகளில்
பின்னூட்டமிட தொணும்
விரிந்திடும் நெஞ்சம்
சுரந்திடும் கவிதை

இயற்கை காட்சியில்
தோய்ந்தே
வயப்படுவது
வாழ்க்கை நிலை

கழிவுகளை இட்டு
இழிவு படுத்தினால்
பொங்கி எழுவாள் கடல் கன்னி
பெரும் சுனாமியாய் அதில் சிக்கி
அனாதை ஆகும் உலகு…

***

கரைதழுவும் அலையழகை, அது சொல்லிச்செல்லும் செய்திகளைத் தம் கவிதைகளில் சிறப்பாய்ப் பொதிந்து தந்துள்ள கவிஞர் குழாமுக்குப் பாராட்டுக்கள்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை!

வாழ்க்கையே போராட்டமாகி
வசந்தம் இனி எனக்குக் கனாக்காலமே
எனச் சாவைத்தேடி ஓடிய எனக்குக்
கடல் தந்தது முற்றுப்புள்ளி!
கரையில் நின்ற என் கால்களை ஸ்பரித்து முத்தமிட்டது அலைகள்!
அலையின் அந்த ஸ்பரிசத்தில் வெடித்து சிதறியது ஒரு புரிதல்!மனிதா.. கடலில் உருவாகி, அலையாகி, ஓயாமல் முயன்று எழுகிறேன்
இது சாதிக்கத் துடிக்கும் எழுச்சி!
கடலும் அலையும் வேறல்ல
கவலையும் வாழ்வும் வேறல்ல
இரண்டும் பின்னிப் பிணைந்த இயற்கையே
முத்து, சங்கு மட்டும் வாரி வருவதில்லை நான்
குப்பைகளையும் சுமப்பது மட்டுமல்லாது பிணத்தையும்தான்!!
விருப்பு வெறுப்பில்லாது… ஓயாது ஒழியாது ஓடிவந்து
கடலிலே உருவாகிக் கரையைத் தொட்டதும்
கரைந்து விடுகிறேன் கடலுக்குள்!
எனக்குள் பேதமில்லை
குப்பையும் முத்தும் ஒன்றே
எதையும் பதுக்கி வைப்பதில்லை
கரை சேர்ப்பதே என் கடமை
என்னைப்போல் ஏற்றுக்கொள் எல்லாவற்றையும்
அப்பொழுது வாழ்க்கையும் வசப்படும்
உன்னிடம் வசந்தங்களும் வந்து சேரும்!

விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களையும் முடைநாற்றமெடுக்கும் குப்பைகளையும், ஏன்…அழுகிமிதக்கும் பிணங்களையும்கூட முகஞ்சுளிக்காது தன்னகத்தே சுமந்துநிற்கின்றது இந்த அற்புதக் கடல்!” என்று கடலுக்குப் பாராட்டு மடலளிக்கிறார் திருமிகு. ராதா. கடலின் இந்த அருங்குணம், தெய்வச் சேக்கிழார் புகழ்ந்திடும், ”ஓடும் செம்பொனும் ஒக்கவே நோக்கும்” சிவநேசச் செல்வர்களின் பெருங்குணத்தை நினைவூட்டுகின்றது எனக்கு!

கடலின் இயல்பைத் தன் கவிதையில் கவினுற வருணித்திருக்கும் திருமிகு. ராதாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்து மகிழ்கின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இவ்வாரத்தின் போட்டிப் புகைப்படத்தை எடுத்துத் தந்திருக்கும் திருமிகு. ஷாமினிக்கும், அதனைத் தேர்வுசெய்திருக்கும் வல்லமை ஃபிளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் முதற்கண் நம் நன்றி!

சிரத்தின்மீது குவிந்திருக்கும் கரங்கள் இம்மனிதரின் முகத்தில் கவிந்திருக்கும் கவலையின் பிரதிபலிப்பாய் இருக்குமோ? 

நமக்கேன் அந்தக் கவலை? புகைப்பட மனிதரின் அகத்தைத் திறந்துகாட்ட நம் கவிஞர்கள் அணிவகுத்து நிற்கிறார்கள்! ஆதலால், அப்பொறுப்பை அவர்களிடமே விட்டுவிடலாம்!

***

என்ன தப்பு நிகழ்ந்திருந்தாலும் தலைமீது கைவைக்காதே தோழா! கடல் அலையெனக் கவலைகள் ஆர்ப்பரித்து வரும்போதும் நம்பிக்கையொன்றே தெப்பமாய் உன்னைக் கரைசேர்க்கும்!” என்று துணிவூட்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

கப்பல் மூழ்கிப் போனாலும்
கடலாய்த் துன்பம் வந்தாலும்,
எப்பவும் எதற்கும் சோர்ந்திடாதே
எல்லாம் போய்விடும் கடலலைபோல்,
தப்பே நடந்து போனாலும்
தலையில் கைகள் வைக்கவேண்டாம்,
தெப்பமாய் உதவிடும் நம்பிக்கை
துணிவுடன் செயல்படு வென்றிடவே…!

***

தம்பி! உன் கைகள் தலையைத் தாங்கிப்பிடித்திருப்பது எதற்காக? கப்பல் கவிழ்ந்ததாலா…இல்லைத் தலைநோவாலா? காரணம் ஏதாகிலும் இருக்கட்டும்! கவலையை விடு; நம்பிக்கையை விடாதே! என்பது திரு. ரா. பார்த்தசாரதியின் அறிவுரை!

கப்பல் மூழ்கியது போல் தலையில் இரு கைகள் வைத்தாயோ
தலை வலிக்கின்றது து என இரு கைகள் வைக்கின்றாயோ
தலையில் இருகை வைத்து எதை நோக்குகின்றாயோ
தலையில் இருகை வைப்பது நல்லது அல்ல என்பார் சான்றோர்
உன் இரு கைக்கொண்டு,நம்பிக்கையுடன்  உழைத்தாலே  போதும்
கைகளும், கால்களும் நமக்கு  தருமே பெரும் பதவி
அதில் காணும் திறமைதான் நமது செல்வம்! 

***

”நீந்திய சிறுவனை இரக்கமின்றி அள்ளிச்சென்றது கடல்; துள்ளிச்சென்று நான் காக்கத் தவறியதால் வென்றது விதி!” என்று தன்னையே நொந்துகொள்ளும் மனிதன் இவன் என்கிறார் திருமதி. ராதா.

தன்னம்பிக்கை தலை தூக்கினால்
கொக்கரிக்கும் அலைகள் –அங்கு
கொஞ்சி விளையாடிய சிறுவன்

காப்பாற்ற நினைக்க‌
என் வீரத்தில் நீச்சலில்
நான் வென்ற பதக்கத்தில்
அசையா நம்பிக்கை

தாவி குதித்து நீந்த முயல‌
நீண்டது என் நீச்சல் நேரம்
கண் இமைக்கும் நேரத்தில்
கடல் காலனுக்கு அவனை தாரை வார்க்க‌

ஐய்யோ
காணாமல் போனான் சிறுவன்
வென்றது கடல்
வெந்து தோற்றேன் நான்

என்னால் முடியும் என்பது தன்னம்பிக்கை
என்னால் தான் முடியும் என்பது அகம் பாவம்
உண்மை உறுத்துகிறது–இனி
உணர்ந்தும் பயனில்லை

நான் கொண்டது தன்னம்பிக்கையா இல்லை
அகம் பாவமா…….
ஆனால் இது நிஜம்..
காப்பாற்றுவேன் என்ற நிஜம்
நிழலாக நெஞ்சை பிளக்க‌
அலையை தள்ளிய கைகள்–என்
தலையை தஞ்சமடைகிறது தற்போது

 *** 

புறமுதுகிட்டவன் புறவுலகை வென்றதில்லை; விறலோடு புறப்படு; வெற்றியை வசப்படுத்து! என்று துவண்ட நெஞ்சுக்குத் தெம்பூட்டுகின்றார் முனைவர் மா. பத்மபிரியா. 

விரல்கள் பத்தும் மூலதனம்
கரம் கோத்துச் சிரம் சேர்க்காதே
[…]
விரலின் விந்தையால்
வீணை தீண்டினால் ராகம் பெறலாம்
உளி எடுத்தால் சிலை செதுக்கலாம்
எழுத்தாணி பிடித்தவனும்
பேனாமுனை பிடித்தவனும்
அறியாமை இருளை விரட்டி
அறிவொளியை வித்திட்டனர்
புறமுதுகுகாட்டியவன்
புறஉலகை வென்றதில்லை
உண்மையை நேருக்குநேர் நோக்கு
உள்ளொளி பெருக்கி உன்னதம் பெறுவாய்!

***

”இருகரத்தைச் சிரமேற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதால் கருநாடகம் சிந்தையிரங்கித் தண்ணீர் தந்துவிடப் போவதில்லை. யோசனையை விடுத்துப் புயலெனச் செயலில் இறங்கு! போராட்டத்தில் குதி! வழிபிறக்கும் நீருக்கு!” என்று வீரவுரை பகர்கின்றார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

பற்று பாசத்தால் பரிதவித்து
சுற்றுச் சூழலால் துடிதுடித்து
கற்றதும் பயனில்லையேஎன்று
கதறும்போது
கரங்கள் சிரம்மேல் அமர்வது இயல்பு
வெட்ட வெளிகளில் நின்று யோசித்தல்
நினைவுகளின் மயக்கத்திலிருந்து விடுபடும்

இருகரம் இறக்கு சிரம் தனை விடுத்து
இடையூறுகளை களைந்திட புறப்படு
பொறுப்புடன்கூடும் போராட்டம்
விருப்புடன் ஏற்கப்படும்
கர் நாடகா மனம் இறங்கி நீர் தரும்
கருகும் பயிர்கள் செழிப்புரும்

முடியாப்பொருளும்முடிந்துவிடும்
விடாமுயற்சி செய்வதால்
எடுத்தஎடுப்பு இனிதே முடிய
தொடுத்தே தொடர் தொழில் செய்

***

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து வருகின்றது…

சுதந்திர தாகம்

ஆயுத மனிதா! நாங்கள்
காயிதப் படகுகள்!
அடிக்கும் புயலில்
துடிக்கும் எமது கொடிகள்!
குப்புறச் சாயும்
பாய்மரம்!
குடியுள்ள சொந்த நாட்டில்
விடுதலை கேட்டுக்
கண்ணீர் விட்டோம்!
குருதி கொட்டினோம்!
ஆடை நீக்கப் பட்டு
மானம் இழந்தார் மங்கையர்,
[…]

தந்தையர் இழந்தோம்!
தாயை இழந்தோம்!
தனையனை இழந்தோம்!
அடே! பாவிகளா!
ஆயுத மில்லா
ஆவி மனிதர் நாங்கள்!
உணவின்றி, உடையின்றி,
உற்றார் உறவினர்,
மேற்கூரை இன்றிக்
காயும் வெயிலில் வேகின்றோம்!
ஆயுத மனிதா!
கரம் தூக்கி விட்டேன்!
சுடாதே ! சுடாதே ! சுடாதே என்னை
என்று சொன்னேன் !
செத்தவர் எல்லாம் சுதந்திரம்
பெற்றார் !
சுட்டெனக்கும் நிரந்தரச்
சுதந்திரம் அளித்திடு!

”அடிமை விலங்கை ஒடிக்க விரும்பினால் ஆயுதமேந்திய இந்த விலங்குகள் அனுமதிக்க மறுக்கின்றனவே! மண்ணுக்குச் சுதந்திரம் வேண்டினால் இங்கே கிடைப்பதோ மண்ணைவிட்டு விண்ணுக்கேகும் சுதந்திரம் ஒன்றே! அதையேனும் அளிக்கட்டும் இந்த ஆயுதபாணி!” என்று நொந்த உள்ளத்தோடு சிந்திக்கும் மனிதனைக் காண்கிறோம் திரு. சி. ஜெயபாரதனின் கவிதையில். நெகிழ்வூட்டும் இக்கவிதையைப் படைத்தமைக்காக இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அவரைத் தேர்வு செய்கிறேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான புகைப்படத்தை எடுத்தவர் நம் வல்லமை ப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். வல்லமை இதழாசிரியரின் விருப்பத்திற்கிணங்க இப்படத்தை அவர் போட்டிக்கு அளித்துள்ளார். அவருக்கு நம் நன்றி உரித்தாகுக!

அன்புக்கரம் நீட்டி ஆசையாய் அழைக்கும் பாட்டனாரை விழிவிரிய நோக்கும் இந்த மழலையின் மதிவதனம் நம் மனம் மயக்குகின்றது!

”தளர்நடை போடும் தளிரே…! உன் அருகிலிருக்கும் பாட்டனாரும் (வயதாகித்) தளர்நடை போடுபவரே…அந்த உறவுக்குக் கைகொடு; அவர் அன்புக்கு உனைக்கொடு!” என்று அக்குழந்தையிடம் கூறத்தோன்றுகிறது நமக்கு.

இக்கனிமழலையைக் கண்டு, கற்கண்டுக் கவி வடித்திருப்பர் நம் கவிஞர்கள். அவற்றைச் சுவைத்து வருவோம்!

”குழந்தாய்! நீ தளர்நடை பயிலும் பாதை மலர்ப்படுக்கை அன்று; அங்கே முட்களின் அணிவகுப்பே அதிகம். அந்த முட்கள் உன் பிஞ்சுப் பாதத்தைப் பதம் பார்க்காதிருக்க வேண்டுமே…!” என்று கவலையோடு காவலிருக்கும் பாட்டனாரைப் பார்க்கிறோம் திருமதி. ராதாவின் பாவில்.

ஆனந்தம் வழிகிறது கண்ணீராய் கன்னத்தில்
அடியெடுத்து நீ தளிர் நடை பயிலும் போது
அதே சமயம் பதட்டமும் வருகிறது –உனது
அந்தத் தளிர் நடை ஓட்டத்தின் வேகத்தைக் கண்டு!

இளம் கன்று போல் துள்ளி ஓடுகிறாய்
இன்னமும் பயம் உன்னைத் தீண்டவில்லை
நீ நன்றாக நடை பயிலும் வரைத் தினமும்
நான் நிழலாகத் தொடருவேன் உன்னை!

பாதைகள் ரோஜாப் படுக்கை அல்ல‌
பதம் பார்க்கும் முள்ளும்முண்டு அங்கு
பயணித்துப் பாடம் கற்றவன் நான்
பக்குவமாய் எடுத்து உரைக்க நானுள்ளேன்!

என் கை நீளுகிறது இன்று பாசத்துடன் உனக்காக‌
உன் கை நீளும் அன்றொரு நாள் எனக்காக– எனும்
நம்பிக்கையில் நாளை நகர்த்துகிறேன் –இந்த‌
நம்பிக்கை நான் மட்டும் கூறவில்லை –இது
நான்மறை தீர்ப்பும் கூட…! 

***

’மகன்கள் தம்மை மதியாது செய்யும் தவறுகளைப் பேரப்பிள்ளைகளாலேயே மறக்கின்றனர் முதியோர்’ என்ற வாழ்க்கை நடைமுறையை எளிமையாய்ச் சொல்லும் கவிதையைத் தந்திருக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

 தந்தையின்  தந்தையானவரே  தாத்தா ஆவார்
 பேரனின் செயல் கண்டு பெருமையடைவார்
 பேரனை அழைத்துக்கொண்டு பூங்கா செல்கிறார்,
அங்கே பல விளையாட்டுக்களைக் காண்பிக்கின்றார்! 

பேரனிடம் தனது முதுமையை இளமையாக்குகின்றார்
தவறி விழுந்திடுவானோ என்று கைகாட்டி நிறுத்துகின்றார்
உன் தந்தை என் சொல் மதியாமல் போகின்றார்
 நீயாவது என் சொல்லைக் கேள் எனக் கைநீட்டுகின்றார்
[…]
பிள்ளைகள் செய்யும் தவறுகளைப் பேரனால் மறக்கின்றார்
தன் வம்சாவளியினைத் தாங்கிச் செல்பவன் என நினைக்கின்றார்!
முதுமையில் பிள்ளையைவிடப் பேரனிடத்தில் அன்பு அதிகம்
 பிள்ளைகள் வெறுத்தாலும், பேரனைப் போற்றும் தாத்தாக்களே அதிகம்!  

***

”பழுத்த இலைகளாகிவிட்ட முதிய பெற்றோரிடம், பச்சை இலைகளான பிள்ளைகள் பாசம்காட்ட யோசிக்கும்போது, தளிர்க்கரம் நீட்டி அம்முதியோர் மனத்தில் பாசத்தைத் துளிர்க்கச் செய்பவர்கள் பேரக் குழந்தைகளே” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பச்சை இலைகள் பார்க்காத
பழுத்த இலைகள் பாசத்துடன்
இச்சை கொண்டே ஏக்கத்தொடு
இளைய தளிரைப் பார்த்திருக்கும்,
நிச்சய மில்லாப் புவிவாழ்வில்
நினைக்க மறந்த பிள்ளைக்குத்
துச்ச மான தந்தையுமே
தொடர்வார் பாசம் பேரனிடமே…!

 ***

பிள்ளைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பெற்றோரின் வலி இக்கவிதைகளில் ஆழமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளதைக் காண்கிறேன். 

இனி, இந்த வாரத்தின் பாராட்டுக்குரிய கவிதை நம் பார்வைக்கு… 

தொடரும் இனிய தலைமுறை
பெயர் சொல்லும் பெயரன்(பேரன்)
நம் பெயரை வைத்துக்கொள்ளும் பெயரன்
பெருமை பேசும் பேத்தி
கூடிவாழும் குலத்தின் குலக்குறியீடு
மகனுக்கு நடைபயில்வித்த கால்களுக்கு
நடை தளர்ந்த வயதில்
நடைவண்டிகளாய்ப் பேரன்கள்
ஓடியாடும் சிறுபிள்ளையின் பேச்சு
ஒடிந்த மனதிற்கு ஒத்தடம் போடும்
[…]
தலையெடுக்கும் தலைமுறையினரைத்
தடத்தில் அழைத்துச்செல்லும் கரங்களாக
ஆச்சி …தாத்தா… அய்யா…அப்பத்தா… ஆயா…
பாட்டி…பாட்டையா…. மாமை…
விரல் பிடித்து வழிகாட்டும் பருவம் முதிர்ந்தபின்
தாவி ஓடும் இளையதலைமுறையைத்
தன் பாசவேர்களால் கட்டிப்போடுவார்
கைநீட்டிக் கதைபேசும் மழலைகளை
கைகாட்டி வழிநடத்துவார்
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வாழும் குலதெய்வங்கள்
நம் பெற்றோரும்
பெற்றோரின் பெற்றோரும்
ஆலமரங்களாய் முன்னைய தலைமுறையினர்
ஆதாரமாய் நம்மைக் காப்பர்.

”தாவி ஓடும் இளைய தலைமுறையைத் தம் பாசவேர்களால் வீழாது காப்போர் பெற்றோரும், பாட்டன்மார்களும், அவர்களையொத்த பிற உறவுகளுமே! கைநீட்டிக் கதைபேசும் மழலைகளைக் கைகாட்டி வழிநடத்தும் வித்தகர்கள் அவர்கள்” என்று முதுமையைப் போற்றும் புதுமைக் கவிதையிது! இதனை இயற்றியிருக்கும் முனைவர். மா. பத்மபிரியாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வுசெய்கிறேன். பாராட்டுக்கள்!