Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மானுட உளவியலுக்குப் புத்தொளி பாய்ச்சியவர்

’கனவு காணுங்கள்!’ என்று இளைஞர்களை அறிவுறுத்தினார் மேனாள் குடியரசுத் தலைவரும், சிறந்த அணுவிஞ்ஞானியுமான அமரர் அப்துல் கலாம். அவர் குறிப்பிட்டது பஞ்சணையில் படுத்தபடிக் காண்கின்ற பயனற்ற பகற்கனவுகளை அல்ல! வாழ்வில் வெற்றிபெறத் தேவையான ஊக்கத்தையும் உற்சாகத்தையும் தரவல்ல இலட்சியக் கனவுகளை!

உறக்கத்தின் முக்கிய அங்கமான கனவுகளும், அதில் தோன்றுகின்ற காட்சிகளும் அவற்றின் தன்மைகளைப் பொறுத்துப் பல்வேறு உணர்ச்சிகளை மனிதருக்குள் விதைக்கவல்லவை. எதிர்காலத்தைக் கண்டறியும் ஓர் முன்னோட்டமாகக் கனவுகளை, அதிலும் அதிகாலைக் கனவுகளை நம் முன்னோர் கருதினர் என்பதை இலக்கியங்கள் வாயிலாய் அறிகின்றோம். அவை தெய்வாதீனமாக நிகழ்பவை (Godsend) என்று நம்புவோரும் உண்டு.

ஆனால் கனவுகளை அறிவியல்பூர்வமாக அணுகி அவற்றின் வாயிலாக மனிதர்களின், குறிப்பாக மனநோயாளிகளின் கடந்தகாலத்தை அறிந்து அவர்களின் உளநோய்களைக் குணப்படுத்தமுடியும் எனும் உண்மையை உலகுக்கு உணர்த்தியவர் ’பகுப்பாய்வு உளவியலின் தந்தை’ (Father of Psychoanalysis) என்று போற்றப்படும் சிக்மண்ட் ஃபிராய்டு (Sigmund Freud) எனும் உளவியல் மருத்துவர் ஆவார்.

ஆஸ்திரியாவிலுள்ள ஃப்ரெய்பர்க் (Freiberg) எனும் நகரில் (தற்போது செக் குடியரசில் உள்ளது) 1856-இல் கலீசிய யூத இனத்தில் (Galician Jews) பிறந்த ஃபிராய்டு, இளமை முதலே அறிவுக்கூர்மை மிக்கவராய்த் திகழ்ந்தார். அதுகண்ட அவருடைய பெற்றோர் தாம் வறுமையில் உழன்றபோதும் அவரை நல்ல பள்ளியில் கல்விகற்க வைத்தனர். 1881-ஆம் ஆண்டு வியன்னா பல்கலைக்கழகத்தில் தன்னுடைய மருத்துவப் படிப்பை நரம்பியல் துறையில் (Neurology) முடித்த ஃபிராய்டு, பின்பு வியன்னா பொது மருத்துவமனையில் மருத்துவராகவும், பேராசிரியராகவும் பணிபுரியத் தொடங்கினார். பெருமூளை வாதம் (cerebral palsy), பேச்சிழப்பு (aphasia), மற்றும் நரம்பியல் கட்டமைப்பு (neuroanatomy) குறித்து ஆய்வுகள் மேற்கொண்டார்.

தன்னுடைய நரம்பியல் ஆய்வுகளைச் சிறப்பாகத் தொடரவிரும்பிய ஃபிராய்டு, 1885-இல் பாரீஸுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கே புகழ்பெற்ற நரம்பியல் மருத்துவரான ஜீன் மார்ட்டின் சார்காட் (Jean-Martin Charcot, a renowned neurologist in Paris) தலைமையின்கீழ் தம் ஆராய்ச்சிகளைத் தொடர்ந்தார். அப்போது சார்காட்டின் வித்தியாசமான மருத்துவ அணுகுமுறைகளைக் காணும் நல்வாய்ப்பு ஃபிராய்டுக்குக் கிடைத்தது. உடலுறுப்புக்களில் ஒன்று இயங்காத நிலையிலிருந்த நோயாளி ஒருவரை மருந்து மாத்திரைகள் மூலம் குணப்படுத்தாது, ஹிப்னாடிஸம் எனும் உளவியல் அணுகுமுறைமூலம் சார்காட் குணப்படுத்தியது கண்ட ஃபிராய்டு வியந்துபோனார்.

’மனித மூளையை நம்புவதைக் காட்டிலும் ஆழ்மனத்தின் ஆற்றலை நம்புவது அதிகப்பலன் தரும் போலும்’ எனும் எண்ணம் அவர் உள்ளத்தில் அச்சமயம் பளிச்சென்று உதயமானது. அவ்வகையில் சார்காட்டுடனான ஃபிராய்டின் சந்திப்பு அவர்தம் வாழ்வில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனைக்கு அடிகோலியது எனலாம்.

அதுபோன்றே, மருத்துவர் ஜோசப் பிரயருடனான (Joseph Breuer) ஃபிராய்டின் நட்பும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் இருவரும் இணைந்து மனஉளைச்சல் நோய் குறித்த ஆய்வு’ (Studies on Hysteria) எனும் புகழ்பெற்ற நூலொன்றை 1895-இல் வெளியிட்டனர் .

அதன்பின்னர் மனித மனத்தைத் தீவிரமாய் ஆராய்வதிலேயே தன்னுடைய மருத்துவ அறிவை முழுதாய்ப் பயன்படுத்தினார் ஃபிராய்டு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மனிதன் என்பவன் பல தருணங்களில் சூழ்நிலைகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றான். ஆம்…அவனொரு சூழ்நிலைக் கைதி! சமூகமும் வாழ்வியல்சார் ஒழுக்கநெறிகளும் ’தன்னிச்சைப்படி’ அவனை நடக்கவிடாமல் முடக்கிவைக்கின்றன. இவ்வாறு மனிதனை ஆட்டிப்படைக்கும் மனத்தை, உணர்வை வெளிப்படுத்தும் புறமனம், உணர்விற்கப்பாற்பட்ட அகமனம் என இரு கூறுகளாக்கினார் ஃபிராய்டு.

அதுபோல் மனத்தின் இயல்புகளையும் மூன்றாக வகைப்படுத்தினார். அவை:

1.   உணர்வு உந்தும் இயல்பு (Id)
2. நான் என்னும் முனைப்பு (Ego)
3. அதியுயர் மனக் கூறு (Superego)

மனிதனிடம் எழுகின்ற அன்பு, ஆசை, கருணை, காமம், பசி, வெறி போன்ற பல்வகை உணர்ச்சிகளையும் தூண்டுவது இந்த உணர்வு உந்தும் இயல்பே. ஃபிராய்டின் கூற்றுப்படி மனிதனின் இவ்வியல்பானது, வெளிஉலகைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் தன்னுடைய இன்ப விழைவையே முக்கிய நோக்கமாய்க் கொண்டிருக்கும் (This quality is called as the Pleasure Principle by Freud).

இரண்டாவது மன இயல்பான ’நான்’ என்னும் தன்முனைப்பு (Ego) வெளியுலகைப் பற்றிக் கவலைப்படாத முந்தைய இயல்பு போலல்லாது, ஆசையையும் புறச்சூழ்நிலையையும் இணைத்துப்பார்த்து ஆசை பூர்த்தியாவதற்கான வழிமுறைகளை முன்வைக்கின்றது. ஆனால் அவ்வழிமுறைகள் (சம்பந்தப்பட்ட) மனிதனுக்கு நன்மை பயப்பவையா இல்லையா என்பது குறித்து இவ்வியல்பு ஆராய்வதில்லை.

இத்தருணத்தில்தான் மனத்தின் மூன்றாவது இயல்பான அதியுயர் மனக்கூறு (Superego) வேலைசெய்யத் தொடங்குகின்றது. தன்னுடைய ஆசை/தேவை தனக்கும் சமுதாயத்துக்கும் நன்மை பயக்குமா என்பதையெல்லாம் சிந்திக்கத்தொடங்கும் இவ்வியல்பு, தனக்குச் சிறுவயது முதலே பெற்றோராலும் மற்றோராலும் கற்பிக்கப்பட்ட ஒழுக்கநெறிகளை, வாழ்வியல் பண்புகளை நினைவுகூர்ந்து மனத்தில் கிளர்ந்தெழும் (வேண்டாத) உணர்வுகளை அடக்கியாண்டு வெற்றிகொள்கின்றது.

மேற்கண்ட இம்மூன்று இயல்புகளுக்கிடையே நடைபெறும் போராட்டமே மனிதனின் ஆளுமையைத் தீர்மானிக்கின்றது என்று அறிவித்தார் சிக்மண்ட் ஃபிராய்டு.

உளவியலை விளக்கவந்த ஃபிராய்டு,”உளவியல் என்பது மனம் குறித்த திட்டவட்டமான வரையறை அன்று; அது தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருப்பது” என்றார். அதனையே உயிரோட்டமுள்ள உளவியல் (Psychodynamics or Dynamic Psychology) என்ற பெயரில் முன்வைத்தார்.

அடுத்து, கனவுகள் குறித்த அவருடைய ஆராய்ச்சியும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். அவ்வாராய்ச்சி (மனநல) மருத்துவ உலகையே ஓர் புதியபாதையில் பயணிக்க வைத்தது என்று கூறலாம்.

’கனவுகளின் விளக்கம்’ (The interpretation of dreams) எனும் அவருடைய நூல்
கனவுகள் குறித்த அவரின் கருத்துக்களைத் தாங்கிநிற்கும் ஓர் அரிய படைப்பாகும். உலகையே புரட்டிப்போட்ட முக்கியமான ஐந்து புத்தகங்களில் ஒன்றாக அந்நூல் திகழ்கின்றது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்களேன்.

அந்நூலில் அவர் குறிப்பிடும் சில முக்கியச் செய்திகள்…

’உறக்கத்தில் மனிதர்கள் காணும் கனவுகள் வெறும் கனவுகள் அல்ல…அவை அவர்களின் நிறைவேறாத ஆசைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முனையும் ஆழ்மனத்தின் வெளிப்பாடே ஆகும்’ (dreams are various forms of wish fulfillment) என்ற ஃபிராய்டு, பெரும்பாலும் கனவுகளைப் பாலுறவுடனேயே சம்பந்தப்படுத்தினார். ஆம்! அவரைப் பொறுத்தவரை மனிதனுடைய எல்லாச் செயற்பாடுகளுக்கும் அவன் ஆழ்மனத்தில் புதைந்துகிடக்கும் பாலுணர்வே காரணமாகும். இதுவே அவருடைய மிகப்பெரிய குறையாக அவர் காலத்திய பிற மருத்துவர்களால் விமரிசிக்கப்பட்டது என அறிகின்றோம்.

இவ்விஷயத்தில் ஃபிராய்டின் நம்பிக்கையை நாம் முற்றாக நிராகரிக்கமுடியாது என்றபோதினும், இது சற்றே மிகையான நம்பிக்கைதான் என்பதை அவரே பின்னாளில் உணரத்தொடங்கினார்; அதனை அவருடைய பிந்தைய படைப்பான ’புலனின்பத் தேற்றத்துக்கு அப்பால்’ (Beyond the Pleasure Principle) எனும் நூல் புலப்படுத்துவதாய் உள்ளது.

நண்பர்களே! நம்மில் பலர் அலட்சியமாய் மறந்துவிட்டுப்போகும் கனவுகளுக்குள், மனித வாழ்க்கையையும், மனிதனின் ஆசைகளையும் கண்டெடுத்தவர் ஃபிராய்டு. ’கனவென்பது மனிதனை அவன் ஆழ்மனத்தோடு இணைக்கும் ராஜபாட்டை’ (Dreams to be the royal road to the unconscious) என்றார் அவர்.

டார்வினின் பரிணாமக் கோட்பாட்டுக்கும், மார்க்ஸின் மூலதனக் கோட்பாட்டுக்கும் இவ்வுலகம் தந்த அதே முக்கியத்துவத்தை ஃபிராய்டின் கனவுக் கோட்பாட்டுக்கும் தந்து அவரைக் கொண்டாடியது.

இவ்வாறு உளவியல் மருத்துவத்திற்குப் புத்தொளி பாய்ச்சி, அற்புதக் கண்டுபிடிப்புக்கள் பலசெய்த மருத்துவமேதை சிக்மண்ட ஃபிராய்டு தன்னுடைய 83-ஆம் அகவையில் (1939) தாடையில் ஏற்பட்ட புற்றுநோயால் மரணமடைந்தார். எனினும், அவருடைய அரிய உளவியல் ஆய்வுகள் அவரோடு முற்றுப்பெறாவண்ணம் அவருடைய அருமை மகளார் அன்னா ஃபிராய்டு (Anna Freud) அதே துறையில் முத்திரை பதித்துத் ’தந்தையர் ஒப்பர் மக்கள்’ எனும் ஆன்றோர் வாக்கை மெய்ப்பித்துக் காட்டியிருக்கிறார் என எண்ணுகையில் உவகை பிறக்கின்றது.

***

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sigmund_Freud

http://www.iep.utm.edu/freud/

http://www.thinnai.com/index.php?module=displaystory&story_id=20110071&format=print&edition_id=20011007

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழின் பெருமையைத் தரணிக்கு உணர்த்தியவர்

நம் அன்னை பூமியாம் பாரதம் பல்வேறு மொழிகளைப் பேசுகின்ற மக்களைத் தன்னகத்தே கொண்டது. வேற்றுமைகளுக்கிடையே காணக்கிடைக்கின்ற இந்த ஒற்றுமைப் பண்பே அதன் சிறப்பாகும் என்பது அறிஞர்கள் துணிபு.

மகாகவி பாரதியும், ‘செப்புமொழி பதினெட்டுடையாள் எனில் சிந்தனை ஒன்றுடையாள்’ என இந்தியத்தாயின் இயல்பை விதந்தோதியிருக்கின்றார். எனினும், எல்லா மொழிகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான மதிப்பும் செல்வாக்கும் மக்களிடத்து நிலவுகின்றதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் ’இல்லை’ என்ற விடையை எளிதில் சொல்லிவிடலாம்.

தேவ பாஷையான வடமொழியே (சமஸ்கிருதம்) உயர்ந்தது; அதிலிருந்துதான் தமிழ் உள்ளிட்ட பிற திராவிட மொழிகளனைத்தும் தோற்றம் பெற்றன என்ற எண்ணம் முற்காலத்தில் நம் மக்கள் மனத்தில் ஆழ வேரூன்றியிருந்தது. அந்தோ! பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை இந்நிலையே நீடித்தது.

தாய்மொழியின் தகுதியறியாத தம் புதல்வர்களின் அவலநிலைகண்டு கவலையோடு கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டிருந்த தமிழன்னையின் துயர்துடைத்து, அவளின் தன்னேரிலாச் சிறப்பை, பிற மொழிகளின் தயவின்றித் தனித்தியங்கும் தகைமையைத் தரணிக்கு உணர்த்தினார் ஓர் மொழியியல் அறிஞர்!

அச்சான்றோர் வேறுயாருமல்லர்! 1814-ஆம் ஆண்டு அயர்லாந்தில் பிறந்து, ஸ்காட்லாந்தில் கல்வி பயின்று, 1838-ஆம் ஆண்டு (தம்முடைய 24-ஆம் அகவையில்) கிறித்தவச் சங்கத்தொண்டராய் (An Evangelist Missionary) சென்னை மாநகருக்கு வந்து, 53 ஆண்டுகள் தமிழகத்தின் திருநெல்வேலியிலுள்ள ’இடையன்குடி’ எனும் சிற்றூரிலேயே தங்கிச் சமயத்தொண்டோடு அருந்தமிழுக்கும் அளப்பரிய தொண்டாற்றிய இராபர்ட் கால்டுவெல் (Bishop Robert Caldwell) எனும் பெருமகனாரே அவர்.

பெற்ற மகவைப்போல் தம்மைப் போற்றிப்பேணிய நெல்லைச்சீமையின் வரலாற்றை (A Political and General History of the District of Tinnevelly) வரன்முறையாக முதன்முதலில் எழுதிய பெருமைக்குரியவர் அவரே. பாண்டிய நாட்டின் பழம்பெருமையினைப் பரக்கப் பேசுகின்றது அந்நூல்.

அந்நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் நம் கவனத்திற்கு…

பாண்டிய நாட்டின் முக்கியத்தொழிலாய் முற்காலத்தில் திகழ்ந்தது முத்துக் குளித்தலே (முத்துச் சலாபம்) ஆகும். நெல்லையைச் செல்லமாய் ஊட்டி வளர்த்த தாயான தாமிரபரணி கடலோடு கலக்கும் இடத்தருகேதான் பாண்டியரின் புகழ்பெற்ற கொற்கைத் துறைமுகம் அன்று அமைந்திருந்தது. உலகறிந்த பெருந்துறைமுகமான கொற்கையிலே நன்முத்துக்கள் மிகுதியாய் விளைந்தன. அழகாய் உருண்டு திரண்டிருந்த அம்முத்துக்களின் அழகில் உள்ளூர் அரிவையர் தொடங்கி உரோமாபுரி அரசிகள்வரை மனம் மயங்கினர். புலவர்பெருமக்களும் ‘பூழியர்கோன் தென்னாடு முத்துடைத்து’ என்று அதன் சிறப்பைப் போற்றினர். இத்துணைப் புகழ்வாய்ந்த கொற்கைத் துறைமுகம் பின்னாளில் தூர்ந்துபோனபின் ’காயல்’ எனும் கடற்கரையூர் சிறந்த துறைமுக நகரமாயிற்று. அத்துறைமுகத்திற்கு அரேபிய, சீனக் கப்பல்கள் வந்துசென்றிருக்கின்றன என்று குறிப்பிடும் கால்டுவெல், அத்துறைமுகத்தில் பரதவர் முத்துக்குளிப்பதையும் விவரமாகத் தன் நூலில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் என அறிகின்றோம்.

அதுபோல், காவிரியாறு கடலோடு கைகுலுக்கும் இடத்தில் அமைந்திருந்த செழிப்பான துறைமுக நகரம் காவிரிப்பூம்பட்டினம். அத்துறைமுகத்தின் வழியாக அன்று வெளிநாடுகளுக்கு அரிசி ஏற்றுமதியாயிற்று. அரிசி என்று நாம் தமிழில் வழங்குவதையே கிரேக்க மொழியில் ‘அருஸா’ எனச் சிதைத்து வழங்குகின்றனர். இதன் அடியாகத் தோன்றியதே ஆங்கிலச் சொல்லான ’ரைஸ்’ என்பதையெல்லாம் முதலில் நமக்கு ஆய்ந்துசொன்னவர் கால்டுவெல் ஆவார்.

மயிற்தோகையும் அன்று தமிழகத்திலிருந்து பிறநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி ஆயிற்று; கூடவே ’தோகை’ என்ற சொல்லும்! ஹீப்ரு மொழியிலுள்ள பைபிளில் காணப்படும் ’துகி’ என்ற சொல் நம் தமிழ்ச்சொல்லான ’தோகை’யின் திரிபே என்று விளக்கியுள்ளார் கால்டுவெல். அவ்வாறே பிறமொழிகளில் சிதைந்து வழங்கும் பல தமிழ்ச்சொற்களை நம்மவர்க்கு அடையாளம் காட்டினார் அவர்.

கால்டுவெல் பன்மொழிகள் கற்ற பேரறிஞர். மேனாட்டுச் செம்மொழிகளான கிரீக், இலத்தீன், ஹீப்ரு ஆகியவற்றை இளம் வயதிலேயே கற்றிருந்த அவர், இந்தியா வந்ததும் ஆரியத்தையும், தென்மொழியான தமிழையும் ஆர்வத்தோடு பயின்றார். ஜெர்மானிய அறிஞர்கள் இந்திய மொழிகள் குறித்து எழுதியிருக்கும் ஆராய்ச்சி நூல்களைக் கற்கவேண்டும் எனும் வேட்கை உந்தித்தள்ள, ஜெர்மானிய மொழியையும் அவர் கற்றுத்தேர்ந்தார்.

மொழிநூல் ஆராய்ச்சி என்பது இயல்பிலேயே அவருக்கு விருப்பமான ஒன்று. ஆதலால் தென்னிந்திய மொழிகள் குறித்து ஆராயத் தலைப்பட்டார். அவ்வாராய்ச்சியின் விளைவே இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒப்பற்ற ஒப்பிலக்கண நூலான ’திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ (A Comparative Grammar of the Dravidian or South-Indian family of languages) எனும் அரிய புதையல்!

ஆரிய மொழிகளின் இலக்கணம் வேறு; திராவிட மொழிகளின் இலக்கணம் வேறு என்பதைத் தம் ஒப்பிலக்கணத்தில் தெள்ளத்தெளிவாய் விளக்கியுள்ள கால்டுவெல், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் ஆகிய நான்கு தென்னிந்திய மொழிகளுக்கும் அடிப்படை இலக்கணம் ஒன்றே; ’இவையனைத்தினும் மூத்தமொழி தமிழே’ என்பதையெல்லாம் தக்க சான்றுகளுடன் இந்நூலில் நிறுவியுள்ளார். தென்னிந்திய மொழிகளைக் குறிக்கும் பொதுச்சொல்லாக ’திராவிட மொழி’ என்ற பதத்தை அவர் உருவாக்கினார். அன்றுமுதல் ’திராவிடம்’ என்ற சொல் (It is a Sanskrit word for ‘southern’) மொழிநூல் உலகில் நிலைபேறடைந்துவிட்டது. (இன்று அந்தச்சொல் படும்பாட்டை நல்லவேளை கால்டுவெல் பார்க்காது போய்விட்டார்!)

தமிழின் தற்சார்புத் தன்மையை விளக்க விரும்பிய கால்டுவெல், சங்க காலத்தில் தமிழ்நூல்களில் ஆரியச் சொற்களின் கலப்பு அருகியிருப்பதையும் பிற்காலத்தில் அச்சொற்களின் கலப்பு மிகுந்திருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டி, ”எல்லாக் கருத்துக்களையும் வெளியிட ஏற்ற சொற்கள் தமிழிலேயே நிறைந்திருந்தும் அவற்றைப் புறந்தள்ளிவிட்டு ஆரியச் சொற்களையே நம் தமிழ்மக்கள் தேடிப் பயன்படுத்தியதால்தான் காலப்போக்கில் பல தமிழ்ச்சொற்கள் இறந்தொழிந்தன” என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

இவைபோல் இன்னும்பல ஆழமான கருத்துக்களைத் தம் ஒப்பிலக்கண நூலில் ஆய்ந்து வெளியிட்டிருக்கும் கால்டுவெல், திராவிட மொழிகளுக்குப் புத்துயிரூட்டிய தீரர்; திராவிட மொழிகளின் தொன்மையை, அவற்றின் மாண்புகளை மேனாட்டார்க்கும் செப்பமாய் எடுத்துக்காட்டிய செம்மல்
எனில் சற்றும் மிகையில்லை.

அடிப்படை வசதிகள்கூட அற்ற, அனல்பறக்கும் வறள்நிலமான ‘இடையன்குடி’ எனும் கிராமத்தில் ஓர் கூரைவீட்டில் வாழ்ந்தவண்ணம் பெரிய ஆராய்ச்சிகளைச் செய்து, அரிய உண்மைகளை கால்டுவெல் வெளியிட்டிருப்பது வியக்கற்பாலது. அத்தோடு அங்கிருந்த விளிம்புநிலை மக்களுக்கு எழுத்தறிவித்த இறைவனாகவும் அவர் திகழ்ந்திருக்கின்றார். மேனாட்டாரான அவர், மாமிசம் புசிக்காது காய்கனிகளையே உணவாக உண்டு எளிமையாய் வாழ்ந்திருக்கின்றார்.

தமிழகத்திலிருந்தபோது, மொழியாராய்ச்சியோடு அகழ்வாராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்ட கால்டுவெல், கொற்கைக்கு அருகில் புதையண்ட கட்டடங்களின் அடிப்பகுதி, பாண்டிய நாட்டு மீன்சின்னம் பொறித்த நாணயங்கள், உலோகக் கலயங்கள் போன்ற பல தொல்பொருள்களை வெளிக்கொணர்ந்திருக்கின்றார் என்று கூறப்படுகின்றது.

அயலகத்தில் பிறந்தாலும் தம் ஆர்வத்தின் காரணமாக அரிதின் முயன்று தமிழ் பயின்று, ’தமிழ் ஓர் உயர்தனிச் செம்மொழியே; அஃது ஆரியத்தைச் சார்ந்ததன்று’ என்பதைத் தம் மொழிநூல் ஆராய்ச்சிகளின் வாயிலாய் அறிந்து அதனை வையத்து மாந்தர்க்கும் ஐயமற விளக்கிய கால்டுவெல்லின் அருந்தொண்டு தமிழ்கூறு நல்லுலகில் குன்றிலிட்ட விளக்காய் என்றும் சுடர்விட்டு ஒளிரும்.

***

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Caldwell

http://nakkeran.com/Drcaldwel.htm

http://www.missionariesbiography.com/May/07.robert_caldwell.html

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மதவெறியால் மாய்ந்த மாதரசி!

புவியையே புரட்டிப்போட்ட புரட்சியாளர், தத்துவத்துறையில் முத்திரை பதித்த வித்தகர், பல்கேள்வித் துறைபோகிய நல்லறிஞர் என்றெல்லாம் போற்றப்படுவோர் யார் என்று ஆராய்ந்தால் அவர்களில் அநேகர் ஆண்களாகவே இருந்துவிடக் காண்கிறோம். இவற்றைக் காண்கையில், ஏன்…பெண்களில் சீரிய சிந்தனை வாய்க்கப்பெற்றோர், அறிவுத்தளத்தில் ஆற்றலோடு இயங்கக்கூடியோர் யாருமே இல்லையா? என்றொரு ஏக்கம் நம் மனத்தின் ஓரம் மெலிதாய் எட்டிப்பார்க்கின்றது.

அந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிப் பெண்ணினத்தைப் பூரிக்கச்செய்யும் பெயர்தான் ’ஹைப்பாட்டியா’ (Hypatia). ஆம்! பேரறிவோடும், பெரும் புலமையோடும்,  தன் கருத்துக்களைத் துணிச்சலாகவும், சுதந்திரமாகவும் வெளியிட்ட பெண்ணறிஞர்தான் ஹைப்பாட்டியா!

எகிப்தின் பெருநகரங்களில் ஒன்றான அலெக்சாண்டிரியாவில் (it was founded by Alexander the Great, in 331 B.C.) கி.பி. 300-களின் இறுதியில் பிறந்தவர் ஹைப்பாட்டியா. அலெக்சாண்டிரியா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றிவந்த புகழ்பெற்ற கணிதவியலாளரும், வானியலறிஞருமான தியோன் அலெக்சாண்டிரிகஸ் (Theon Alexandricus) என்பவரின் அருமை மகள்தான் இவர்.

தொடக்கத்தில், ஏதென்ஸ் நகரைச் சேர்ந்த பிரபல வரலாற்றாசிரியரும், கட்டுரையாளருமான புளுடார்ச்சிடம் (Plutarch the younger) கல்வி பயின்றார் ஹைப்பாட்டியா. பின்பு தன் தந்தையிடம் கணிதம், வானியல் துறைகளைக் கற்றுத்தேர்ந்தார். இவையேயன்றித் தத்துவத்துறையிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அதிலும் ஆழ்ந்தபுலமை பெற்றவரானார்.

கி.பி. 400-களின் வாக்கில் அலெக்சாண்டிரியாவின் நவபிளேட்டோனியப் பள்ளி (Neo-Platonic School) ஒன்றை நிறுவி அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட ஹைப்பாட்டியா, அங்கு பிளேட்டோ (Plato), அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) போன்றோரின் செறிவான சிந்தனைகளையும், பிளேட்டோவின் சிந்தனைகளில் புதிய வளர்ச்சிநிலையை ஏற்படுத்தியவரும், நவபிளேட்டோனியத்தைத் (Neo-Platonism) தொடங்கிவைத்தவருமான பிளோட்டினஸின் (Plotinus) சித்தாந்தங்களையும், தம்மிடம் கல்விபயின்ற கிறித்தவ, பேகனிய (people who follow the religions other than Christianity or Judaism) மற்றும் இதர பிரிவைச் சார்ந்த மாணாக்கர்களுக்குக் கற்பித்தார்.

அவரிடம் பயின்ற மாணாக்கர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் ’சைரின்’ என்ற நகரைச் சேர்ந்த ’ஸைனிசியஸ்’ (Synesius of Cyrene) ஆவார். பிற்காலத்தில், கிரேக்கத்திலுள்ள தோலிமெய்ஸ் என்ற பகுதியின் தலைமைக் குருவாய்ப் (Bishop of Ptolemais) பதவியேற்ற ஸைனிசியஸ், தன் ஆசிரியையான ஹைப்பாட்டியாவிடம் தான் கற்றறிந்த நவபிளேட்டோனியச் சிந்தனைகளைத் தோலிமெய்ஸில் பரப்பினார் என்று கூறப்படுகின்றது. பல கடிதங்களைத் தன் ஆசிரியருக்கு எழுதியிருக்கின்றார் ஸைனிசியஸ். அக்கடிதங்கள், தன் ஆசிரியர்பால் அவர் கொண்டிருந்த மட்டற்ற மதிப்பையும் மரியாதையையும் புலப்படுத்துவனவாகவும், ஆசிரியரின் அறிவியல் புலமையைப் பெரிதும் போற்றுவனவாகவும் அமைந்திருப்பதாய் அறிகின்றோம்.

ஸைனிசியஸ் தன் கடிதங்களில் குறிப்பிட்டபடி, அறிவியல் துறையில் ஆழங்காற்பட்ட புலமையுடனேயே ஹைப்பாட்டியா திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பதை அவரின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்கள் மெய்ப்பிக்கின்றன. திரவங்களின் அடர்த்தியை நீரோடு ஒப்பிட்டு அறிய உதவும் திரவமானி (Hydrometer), நீருக்கு அடியிலிருக்கும் பொருள்களை ஒளிவழியாய்க் காண உதவும் சோதனைக்கருவி (hydroscope), வானியலாளர்கள் சூரியன், சந்திரன், மற்றும் பிற கோள்களின் இடத்தைக் கண்டறிய உதவும் கருவி (astrolabe) முதலியவை ஹைப்பாட்டியாவின் கண்டுபிடிப்புக்களே என்று சொல்லப்படுகின்றது.

சிறந்த கணிதவியலாளராகவும் திகழ்ந்த ஹைப்பாட்டியா, ’அல்ஜீப்ராவின் தந்தை’ என்று புகழப்படும் தியோஃபாந்தஸ் (Diophantus) எனும் கிரேக்கக் கணிதவியலாளரின் நூலான அரித்மெட்டிகாவுக்கு (Diophantus’s Arithmatica) விளக்கக் குறிப்புகள் வரைந்துள்ளார். அக்காலத்தில், அலெக்சாண்டிரியாவில் வாழ்ந்த புகழ்வாய்ந்த வானியலறிஞர் ’தாலமி’யின் (Claudius Ptolemy) வானியல் நூலுக்கும் அவர் உரை எழுதியுள்ளார். இவையேயன்றி, தன் தந்தை தியோனின் நூலெழுதும் பணிகளுக்கும் ஹைப்பாட்டியா பேருதவி புரிந்திருக்கின்றார்.

புகழ்பெற்ற ஆசிரியராகவும், பிற அறிஞர்களின் நூல்களுக்கு உரையாசிரியராகவும் திகழ்ந்ததோடல்லாமல் சிறந்த பேச்சாளராகவும் அலெக்சாண்டிரியா மக்களைக் கவர்ந்தவர் ஹைப்பாட்டியா. ஓர் ஆசிரியருக்கு ஏற்ற வகையில் மிகவும் கண்ணியமான உடையுடனேயே எப்போதும் காட்சியளித்த அவர், தனக்கென்று வைத்திருந்த தேரைத் (Chariot) தானே செலுத்திக்கொண்டு வீதிகளில் கம்பீரமாக வலம்வருவாராம். தெளிந்த அறிவும், தேர்ந்த சிந்தனையும் பெற்றிருந்த ஹைப்பாட்டியாவைப் ’பெண்ணியச் சிந்தனையாளர்களின் முன்னோடி’ என்று பெருமையோடு சுட்டுகின்றனர் இன்றைய பெண்ணியவாதிகள்.

அளவற்ற திறனும் மாணாக்கர்களின் மட்டற்ற அன்பும் வாய்க்கப்பெற்றிருந்தும், ஹைப்பாட்டியாவின் மரணம் என்னவோ இயற்கையானதாய் அமையவில்லை. மாறாக, நம்மால் கனவிலும் கற்பனை செய்யவியலாத வகையில் மிக்கொடூரமான ஒன்றாக அதனை அமைத்துவிட்டது விதி! இல்லை..வஞ்சகர்களின் சதி!

ஆம்! அவருடைய சிந்தனைகள் கிறித்தவத்திற்கு எதிரானவை, பேகனியத்திற்கு (Paganism) ஆதரவானவை என்று கருதிய அலெக்சாண்டிரியாவைச் சேர்ந்த (கிறித்தவ மதவெறி மிகுந்த) சிரில் (Cyril) என்ற மதகுரு, கலகக்காரர்களை ஹைப்பாட்டியாவுக்கு எதிராக ஏவிவிட, அக்கூட்டமோ வீதியில் தேரில் சென்றுகொண்டிருந்த அப்பெண்ணரசியை வழிமறித்தது. தேரினின்றும் அவரைப் பலவந்தமாகக் கீழிறக்கி, அவர் ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொடூரமாகத் தாக்கிக் கொலைசெய்திருக்கின்றது இரக்கமற்ற அந்த அரக்கக் கூட்டம்!

அத்தோடு விட்டதா? அலெக்சாண்டிரியாவில் அவரால் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த நூலகத்தையும், அவருடைய ஆக்கங்களையும் தீக்கிரையாக்கி ஆனந்தக் கூத்தாடியது. அறிவுக்கண்ணை முழுக் குருடாக்கிவிட்ட மதவெறியானது, நற்பண்பாளரும், சிறந்த அறிஞருமான பெண்மணி ஒருவரின் வாழ்க்கையைச் சின்னாபின்னமாக்கிக் கோரமாய்ச் சிதைத்திருப்பதை இப்பயங்கர நிகழ்வு நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றது.

ஹைப்பாட்டியாவின் சமகாலத்தவரும் வரலாற்றறிஞருமான (historiographer) சாக்ரடிஸ் ஸ்கோலாஸ்டிகஸ் (Socrates Scholasticus) என்பவர், ஹைப்பாட்டியாவைப் பற்றிப் பின்வருமாறு பதிவுசெய்திருக்கிறார்:

“அலெக்சாண்டிரியாவைச் சேர்ந்த பெண்மணியும், தியோன் எனும் அறிஞரின் மகளுமான ஹைப்பாட்டியா, இலக்கியம், அறிவியல், தத்துவம் போன்ற பல்துறைகளிலும் தன்காலத்தைச் சேர்ந்த அனைத்து அறிஞர்களினும் விஞ்சிய திறன்வாய்ந்தவராய்த் திகழ்ந்தார். பிளேட்டோ, மற்றும் புளோட்டினஸின் சிந்தனைகளைக் கற்பிக்கும் பள்ளியொன்றை நிறுவி, அச்சிந்தனைகளை மக்கள் மன்றத்தில் துணிச்சலோடும் ஆற்றலோடும் கொண்டுசேர்த்தார். ஆண்களின் சபைகண்டு அவர் அஞ்சியதில்லை; அவருடைய கண்ணியமும், உயர்ந்த ஒழுக்கமும் அனைவராலும் மெச்சப்பட்டது.”

நண்பர்களே! சாக்ரடீஸை விஷமருத்திக் கொன்றது கிரேக்கம்; அதுபோல் ஹைப்பாட்டியாவைக் கொடூரமாய்த் தாக்கிக்கொன்றது அலெக்சாண்டிரியா. இவ்விரு அறிஞர்களின் மரணத்திற்கும் அடிப்படைக் காரணம், அப்பகுதி மக்களின் இறைநம்பிக்கைக்கு எதிரான கருத்துக்களை இவர்கள் பரப்பிவந்தனர் என்ற மதவாத எண்ணமே!

இதில் விந்தை என்னவென்றால்…அனைத்து மதங்களும் ’தம் ஆண்டவர் அன்பே வடிவானவர்’ என்றுதான் சொல்லிக்கொள்கின்றன. ’அன்புவழியே அறவழி’ என்று முழக்கமிடுகின்றன. ஆனால், அம்மதங்களைப் பின்பற்றும் மக்களோ அன்புவழியைப் பிரசாரம் செய்கின்ற அளவிற்கு வாழ்வில் பின்பற்றுவதில்லை என்பதையே இச்சிந்தனையாளர்களின் மரணங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஆயினும், செயற்கரிய செய்யும் சான்றோர் என்றுமே அழிவதில்லை; தம் சாதனைகளாலும், போதனைகளாலும், அரிய கண்டுபிடிப்புக்களாலும் மன்னாவுலகத்தில் மன்னுபுகழ் பெற்றுவிடுகின்றனர்.

அவ்வகையில், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முண்டாசுக் கவிஞன் படைத்துக்காட்டிய புதுமைப்பெண்ணாய் 4-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே வாழ்ந்து காட்டிய அறிவுலகமேதை ஹைப்பாட்டியா அம்மையார், வையத்து மா(ந்)தரனைவரும் என்றும் நினைந்து போற்றவேண்டிய மாதரசியே அல்லவா!

***

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

 https://en.wikipedia.org/wiki/Hypatia
http://www.britannica.com/biography/Hypatia
http://oregonstate.edu/instruct/phl201/modules/Philosophers/Hypatia/hypatia.html
100 Philosophers – Peter J King
http://www.smithsonianmag.com/womens-history/hypatia-ancient-alexandrias-great-female-scholar-10942888/?no-ist

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வல்லமை வாசகர்கள் அனைவருக்கும் ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்!

நானிலம் போற்றும் நல்லாசிரியர்!

மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்ற வரிசையில் அன்னை தந்தைக்கு அடுத்த உயரிய இடம் வழங்கப்படுவது குரு என்று போற்றப்படும் ஆசிரியர்களுக்கே.

‘ஆசு’ எனப்படும் அறியாமைக் குற்றந்தன்னை மாணாக்கர் மனத்தினின்று இரியச் (விலக) செய்பவரே ’ஆசிரியர்’ ஆவார்.

கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர் முகத்திரண்டு
புண்ணுடையர் கல்லா தவர் என்பார் தெய்வப் புலவர்.

எனவே கல்வியெனும் கண்ணைத் திறந்து மாணாக்கரை மாண்புடையோராய் மிளிரச்செய்யும் ஆசிரியப்பணி ஓர் அருட்பணியே. ஆயினும், மாணாக்கரின் மனங்கொள்ளத்தக்க வகையில் கல்வி கற்பிக்கவில்லையாயின் அந்த அருட்பணியானது மருட்சி தருகின்ற மருட்பணியாய் மாறிவிடக்கூடிய அபாயமும் உண்டு.

அவ்வாறு மருட்சியை மாணாக்கரிடத்து ஏற்படுத்தி அவர்களை வெருண்டோடச் செய்திடாமல், மாணவமணிகள் விருப்பத்தோடு தம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும்வகையில் கல்வி கற்பித்த, கற்பிக்கின்ற ஆசிரியப் பெருமக்கள் அன்றும் இன்றும் இருக்கவே செய்கின்றனர். அத்தகைய நல்லாசிரியர்களில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர்தான் சர்வ பள்ளிகளும் இன்று போற்றிக் கொண்டாடும் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள்.

தமிழகத்தில் திருத்தணிக்கு அருகிலுள்ள சர்வபள்ளி எனும் கிராமத்தில் தெலுங்கு பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்த வீராசாமி மற்றும் சீதம்மா இணையருக்கு மகனாய் 1888-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 5-ஆம் நாள் பிறந்தார் இராதாகிருஷ்ணன். பூமகளின் (திருமகள்) பார்வைபடாத ஏழ்மையான நிலையில் அவர் குடும்பம் இருந்தபோதும், நாமகள் அங்கே கொலுவீற்றிருக்கத் தயங்கவில்லை. ஆம்! கலைவாணியின் கருணையை முற்றாய்ப் பெற்றிருந்த இராதாகிருஷ்ணன், தன்னுடைய அபார அறிவுக்கூர்மையாலும் அயரா உழைப்பாலும் கல்விக்கூடங்களில் அரசாங்க உதவித்தொகையைப் பெற்றுச் சிறப்பாய்க் கல்விபயின்று வந்தார்.

1906-ஆம் ஆண்டு, சென்னை கிறித்தவக் கல்லூரியில் தன்னுடைய இளங்கலைப் படிப்பைத் தொடங்கிய இராதாகிருஷ்ணன், எதிர்பாராத விதமாகவே தத்துவத்தை விருப்பப்பாடமாக எடுத்திருந்தார். (He studied Philosophy by chance rather than choice). மேற்கத்தியத் தத்துவவியலாளர்களான பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில், ஹெகல், ஸ்பென்ஸர், காந்த் போன்றோரின் சிந்தனைகளையெல்லாம் அறிந்துகொள்ளக்கூடிய நல்வாய்ப்பை அவருடைய கல்லூரிக்கல்வி அவருக்களித்தது. இவையெல்லாம் தத்துவத்துறையின்மீது அளவிறந்த காதலை அவருள் வளர்த்ததால் முதுகலைப் படிப்பையும் தத்துவத்துறையிலேயே தொடர்ந்தார் அப்பெருமகனார்.

தன்னுடைய முதுகலை ஆய்வேட்டை(Thesis) “The Ethics of the Vedanta and its Metaphysical Presuppositions” (வேதாந்தக் கோட்பாடுகளும் அவை சார்ந்த முன்முடிவுத் தீர்மானங்களும்) என்ற தலைப்பில் அவர் செய்திருந்தார். வேதாந்தத்தில், வரையறுக்கப்பட்ட கோட்பாடுகள் ஏதுமில்லை என்ற (மேற்கத்திய கிறித்தவ மதத்தினரின்) குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பதில் கூறுமுகமாகவே இந்தஆய்வினை அவர் செய்திருந்தார். எனினும் தன் ஆய்வேடு குறித்துத் தன்னுடைய தத்துவத்துறைப் பேராசிரியர் ஆல்பிரட் ஜார்ஜ் ஹாக் (Dr. Alfred George Hogg) என்ன சொல்வாரோ என்ற அச்சமும் அவரை உள்ளூர அலைக்கழித்தது.

ஆனால் சற்றும் எதிர்பாராவிதமாய் இராதாகிருஷ்ணனின் ஆய்வேட்டையும் அதில் சொல்லப்பட்டிருந்த கருத்துக்களையும் ”வெகு அருமை” என்று பாராட்டியிருக்கின்றார் பேராசிரியர் ஹாக். பேராசிரியரின் நன்மதிப்பைப் பெற்ற அந்த ஆய்வேடு விரைவில் நூலாகவும் வெளியீடு கண்டது.

கல்லூரிப் படிப்பை வெற்றிகரமாய் முடித்த இராதாகிருஷ்ணன், 1909-ஆம் ஆண்டு சென்னை பிரசிடென்சி கல்லூரியில் (Madras Presidency College) தத்துவத்துறை விரிவுரையாளராய்ப் பணியில் சேர்ந்தார். சில ஆண்டுகளுக்குப்பின் மைசூர் மகாராஜா கல்லூரியில் (Maharaja’s College, Mysore) தத்துவத்துறைப் பேராசிரியராய்ப் பதவியேற்றார். தன்னுடைய கம்பீரத் தோற்றத்தாலும், கற்பித்தல் திறனாலும், கனிவான அணுகுமுறையாலும் மாணாக்கர்களின் உள்ளங்களைக் கொள்ளை கொண்டார் இராதாகிருஷ்ணன். நண்பனாய், நல்லாசிரியனாய், வழிகாட்டியாய் (friend, philosopher and guide) மாணாக்கர்களுக்குத் திகழ்ந்த அவருடைய புகழ் திக்கெட்டும் பரவியது.

இந்தியாவிலுள்ள எல்லாப் பல்கலைக்கழகங்களும் அவரைப் பணியமர்த்த விரும்பிப் போட்டிபோட்டுக்கொண்டு அழைத்தன. ஆனால் அவர் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்ற விரும்பினார். கல்கத்தாவிற்குத் தம்முடைய பேராசிரியர் புறப்படுகிறார் என்பதையறிந்து, மைசூர் மகாராஜா கல்லூரியே அவரை வழியனுப்பத் திரண்டுநின்றது. அச்சமயத்தில் அவருடைய மாணாக்கர்கள் செய்தசெயல் அனைவரையும் வியப்பின் உச்சிக்கே கொண்டுசென்றது.

அது என்ன தெரியுமா? கல்கத்தா செல்வதற்காகத் தொடர்வண்டி நிலையம் செல்லவிருந்த பேராசிரியர் இராதாகிருஷ்ணனுக்குக் குதிரை வண்டியொன்று ஏற்பாடாகியிருந்தது. தம் பேராசிரியர்மீது அளவுகடந்த அன்பும் மதிப்பும் கொண்டிருந்த மாணாக்கர்கள் குதிரை வண்டியிலிருந்த குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டுத் தாமே குதிரைகளாகி(!) அவ்வண்டியைத் தொடர்வண்டி நிலையத்திற்கு இழுத்துச் சென்றனராம். இக்காட்சியைக் கண்ட பொதுமக்கள் அதிசயித்து நின்றிருக்க, இராதாகிருஷ்ணனோ மாணாக்கர்களின் அன்பைக்கண்டு நெகிழ்ந்தநெஞ்சினராய்க் கைகூப்பி விடைபெற்றாராம்.

கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்திலும் தன் நாவன்மையால் புகழ்க்கொடி நாட்டினார் இராதாகிருஷ்ணன். பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றிய காலத்திலேயே எழுத்துத் துறையிலும் முத்திரை பதித்திருந்தார் அந்தப் பேரறிவாளர். 1914 தொடங்கி 1920க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் The Quest, Journal of Philosophy, International Journal of Ethics, The monist, Mind போன்ற உலகத்தரம் வாய்ந்த பல பத்திரிகைகளில், இந்தியச் சமயங்கள், அத்வைத வேதாந்தம், இந்தியச் சமயங்களும் மேற்குலகச் சமயங்களும் ஓர் ஒப்பீடு எனப் பலதரப்பட்ட தலைப்புகளில் தத்துவக் கட்டுரைகள் எழுதி உலக வாசகர்களின் கவனத்தையும், பாராட்டையும் பெற்றார் இராதாகிருஷ்ணன்.

வங்கத்துக் கவிச்சிங்கம் தாகூரின் சிந்தனைகளில் பெரிதும் ஈர்ப்புடையவர் இராதாகிருஷ்ணன். கிழக்கு மேற்கு எனும் பேதமற்றனவாய் உலகனைத்திற்கும் பொதுவானவை தாகூரின் செழுமையான சிந்தனைகள் (நம் திருக்குறள் போல்!) எனும் எண்ணம் கொண்டிருந்த அவர், ‘வங்கக்கவியின் கருத்துக்களில்தான் இந்தியாவின் ஆன்மா கண்ணியமாய் வெளிப்படுகின்றது’ (Tagore’s philosophy was the genuine manifestation of the Indian spirit) என்று பகன்றார். அவ்வடிப்படையில், தாகூரின் தத்துவங்களை ஆய்ந்து வெளிப்படுத்துவதாகவே தன் முதனூலை அமைத்துக்கொண்டார் இராதாகிருஷ்ணன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

’The Philosophy of Rabindranath Tagore’ எனும் அந்த அரியநூலைப் படித்துவியந்த தாகூர், “என்னுடன் ​நேரடியாகப் பழகாத​போதினும் என்னு​டைய நூல்க​ளைப் படித்​தே என் எண்ணங்களை நன்கு உணர்ந்துள்ளீர்கள்! ​ உங்கள் ​பேரறிவு ​போற்றுதலுக்குரியது; உங்க​ளைப்​போல் ​ இவ்வளவு தெளிவாக என்னை உணர்ந்தவர் எவருமில்லை!” என்று இராதாகிருஷ்ணனைப் போற்றிப் புகழ்ந்திருக்கின்றார்.

புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டாம் உணர்ச்சிதான்
நட்பாம் கிழமை தரும் எனும் வான்புகழ் வள்ளுவம் ஈண்டு நம் நினைவிற்கு வருகின்றது.

மடைதிறந்த வெள்ளம்போல் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றுவதில் வல்லவர் இராதாகிருஷ்ணன். அவருடைய சொல்லாற்றலின் சிறப்பு அன்னைபூமியைக் கடந்து அயல்நாடுகளுக்கும் பரவிற்று. ஆதலால், ‘பிரிட்டிஷ் அகாதெமி’ இந்துமதத் தத்துவங்கள் குறித்துப்பேச அவருக்கு அழைப்புவிடுத்தது. இந்த அகாதெமியில் பேசுவதற்கு ஆசியாக் கண்டத்திலிருந்து முதன்முதலில் அழைக்கப்பட்டவர் இராதாகிருஷ்ணனே ஆவார்.

தொடர்ந்து, இங்கிலாந்து அமெரிக்கா போன்ற பல நாடுகளிலும் சொற்பொழிவாற்றிய தத்துவமேதை இராதாகிருஷ்ணன், தனது பொழி​வை இந்திய விடுத​லைக்கான ஓர் ஆயுதமாகவே பயன்படுத்தினார் எனலாம். மேற்கத்தியச் சிந்தனையாளர்களின் அனைத்துக் கருத்துக்களும் நம் இந்தியத் தத்துவங்களின் எதிரொலியாகவே உள்ளன என்ற அவர், இந்தியத் தத்துவங்களை மொழிபெயர்த்தால் அவை மேற்கத்தியச் சிந்தனைகளை விஞ்சிவிடும் ஆளுமையும் கருத்துச்செறிவும் உடையவை என்றுரைத்தார். இந்தியத் தத்துவங்களில் சாரமில்லை என்று நகையாடிய மேல்நாட்டினரின் எண்ணத்தை மாற்றி, உலக அரங்கில் இந்தியத் தத்துவங்களுக்கும் சமயங்களுக்கும் அடையாளத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் பெற்றுத்தந்தவர் சர்வபள்ளியாரே!

இராதாகிருஷ்ணனின் அயல்நாட்டுப் பயணங்கள், பலநாட்டுத் தலைவர்களையும் சந்தித்து நட்புபாராட்டக்கூடிய நல்வாய்ப்பை அவருக்கு நல்கின. ஒருமுறை இங்கிலாந்தின் மேனாள் பிரதமமந்திரியும், சிறந்த இராஜதந்திரியுமான வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் இராதாகிருஷ்ண​னை ஓர் விருந்துக்கு அ​ழைத்திருந்தார். அவரது அ​ழைப்​பை ஏற்று விருந்துக்குச் ​சென்ற இராதாகிருஷ்ணன் அங்கே தம் ​கைகளால் சாப்பிடத் ​தொடங்கியதைக் கண்ட சர்ச்சில், “இந்தாருங்கள் ​டேபிள் ஸ்பூன்! ​கைகளால் சாப்பிடுவ​தைவிட ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுவதுதான் சுத்தமானது; இந்தியர்களுக்கு இந்தச் சுத்தம் ​தெரியாமல்தான் ​கைகளால் சாப்பிடுகிறார்கள்; நாங்கள் சுத்தம்பற்றி நன்கு ​அறிந்தவர்கள்! அதனால்தான் ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுகி​றோம்” என்றிருக்கிறார்.

இதைக் ​கேட்ட இராதாகிருஷ்ணன் முறுவலித்தபடி, “இல்​லை சர்ச்சில்! ஸ்பூன் ​வைத்துச் சாப்பிடுவ​தைவிடவும் சுத்தமானது ​கைகளால் சாப்பிடுவதே; ஏ​னெனில் நமது ​கைக​ளை ​வைத்து ​வேறுயாரும் சாப்பிடமுடியாது; ஆனால் நமது ஸ்பூ​னை ​வைத்து மற்றவர்கள் சாப்பிட முடியு​மே? அதனால்தான் இந்தியர்கள் ​கைகளால் சாப்பிடுகிறார்கள்” என்றாராம். அசடுவழிந்த சர்ச்சில், பதிலேதும் ​பேசாமல் தனது ​பேச்சிற்கு இராதாகிருஷ்ணனிடம் வருத்தம் ​தெரிவித்தாராம்.

மதிநுட்பம் மிகுந்தவரான டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன், கல்வித்துறையில் பல உயர்பதவிகளை வகித்தவர். 1931-ஆம் ஆண்டு ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தராக அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1939-ஆம் ஆண்டு மதன்மோகன் மாளவியாவின் (இவர்தான் பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவியவர்) விருப்பத்திற்கிணங்க பனாரஸ் இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தில் துணைவேந்தராய்ப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். மேலும் பல அரியபதவிகள் அவரை அணிசெய்தன. அனைத்திற்கும் மகுடம் வைத்ததுபோல் 1952-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் துணைத்தலைவராய் இராதாகிருஷ்ணன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1954-ஆம் ஆண்டு, இந்திய அரசு அவருக்கு ‘பாரத ரத்னா’ என்ற உயரிய விருதினை வழங்கிச் சிறப்பித்தது. இரண்டுமுறை குடியரசுத் ​துணைத்தலைவராய்ப் பணியாற்றியபின், 1962-ஆம் ஆண்டு இந்தியக் குடியரசுத் தலைவராய் அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன் குடியரசுத் த​லைவராயிருந்த​போது, அவருடைய பிறந்தநாளை விமரிசையாய்க் ​​கொண்டாட ஏற்பாடுகள் நடந்தன. அதையறிந்த அவர், தான் முதன்முதலில் செய்த அறப்பணியான ஆசிரியப் பணியைப் பெருமைப்படுத்தும் வகையில் தன் பிறந்தநாளை ’ஆசிரியர் தினமாக’க் கொண்டாட விரும்பினார். அவர் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் வண்ணம் அவ்வாண்டுமுதல் (1962) அன்னாரின் பிறந்தநாளான செப்டம்பர் 5-ஆம் தேதி ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது.

மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தில் பிறந்து தன் அசாதாரண அறிவுத்திறத்தாலும் ஓய்வில்லா உழைப்பாலும் பல சிகரங்களைத்தொட்ட உன்னத மனிதர் சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன். பெரும்பதவிகளில் இருந்தபோதும், ‘போதும்’ என்ற நிறைவோடு எளிமையாய் வாழ்ந்த ஏந்தல் அவர். அன்பால் மாணவர்களையும், பண்பால் மக்களையும், நாநலத்தால் உலகத் தலைவர்களையும் தன்பால் ஈர்த்தவர்.

இவ்வாறு பல்கேள்வித் துறைபோகிய நல்லாசிரியராய்த் திகழ்ந்து, இந்தியத் தத்துவங்களின் மேன்மையை மேற்குலகுக்கு உணர்த்திய சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணனின் பிறப்பால் நம் தாய்த்திருநாடு சிறப்படைந்தது. சான்றோர்கள் போற்றிய அச்சான்றோரை நாமும் போற்றுவோம். அவர்வழி நடப்போம்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்த தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Sarvepalli_Radhakrishnan

http://www.iep.utm.edu/radhakri/