–மீனாட்சி பாலகணேஷ்

பெருங்களிவரச் சிறுகுறும்பு செய்முருகன்!

முன்புகண்ட இலக்கியச்சித்திரங்களுள் ஒன்றில் குழந்தை விநாயகன் தந்தை சிவபிரானின் மடிமீதேறிக் குறும்புகள் செய்வதனைக்கண்டு களித்தோம். அவன் தம்பி முருகன், தான் அண்ணனுக்குச் சளைத்தவனில்லை எனும்வண்ணம் குறும்புகள் செய்வதனை குமரகுருபரர் இயற்றியருளியுள்ள முத்துக்குமாரசுவாமி பிள்ளைத்தமிழில் கண்டு களிக்கலாம். மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழே இவர் இயற்றிய முதல் பிள்ளைத்தமிழ் நூலாகும். பின்பு வைத்தீசுவரன் கோவிலில் உறையும் முத்துக்குமாரசுவாமி எனும் முருகப்பெருமான் மீது இப்பிள்ளைத்தமிழை இயற்றினார் என அறிகிறோம். பெரும்புலவர்கள் அனைவரின் சிந்தனைகளும் கருத்துக்களும் ஒன்றாகவே இருக்கும் என்பதற்கு இந்தப்பாடல்கள் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. குமரகுருபரரின் காலம் 17-ம் நூற்றாண்டாகும். இவருடைய பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களே தமிழில் முதலில் எழுதப்பட்ட நூல்கள். பிற்காலத்துப் புலவர்களும் (18-ம் நூற்றாண்டு) இத்தகைய சிந்தனைகளைத் தம் நூல்களில் புகுத்தியுள்ளனர். இனிச் சித்திரத்தினைக் காணலாமே!

*******

குழந்தை முருகன் தன் தாய்தந்தையருடன் விளையாடியவண்ணம் இருக்கிறான். அதனைப்பார்ப்போருக்கு அதுவொரு கண்கொள்ளாக் காட்சியாக உள்ளதாம். குழந்தைகள் என்ன குறும்பு செய்தாலும் அதனை அனைவருமே ரசித்து மகிழ்வோமல்லவா?

அன்னை பார்வதியின் மடிமீதர்ந்துள்ளவனின் இனிய இளமையான வாயிலிருந்து தேன்போலும் நீர் (எச்சில்) ஒழுகுகின்றது; அது அவன் அணிந்துள்ள வெண்பட்டாடையை நனைக்கின்றது. ஓரிடத்தில் அமரக்கூடிய குழந்தையா இவன்? தாயின் மடியிலிருந்து தாவித் தன் தந்தை சிவபிரானின் மார்பில் ஏறிவிடுகின்றான்; அங்கும் தன் பிஞ்சுக்கால்களால் துவைத்துக் களித்து ஆடுகிறான்; காண்பவர்க்கு இது முருகன் குரவைக்கூத்தாடுவதாகத் தெரிகின்றதாம். அழகான, இன்பமான கற்பனை!

ஐயன்கையில் உள்ள உடுக்கை (துடி) மத்தளம்போல் மிகுந்த ஒலியை எழுப்புவது. அதனைத் தனது சிறுகைகளில் எடுத்துக்கொண்டுவிட்ட முருகப்பெருமான் அதனைச் சிறிய பறைபோன்று ஒலி எழுமாறு முழங்கச் செய்து மகிழ்கிறான். அவர் ஒருகையில் ஏந்தியுள்ள அனலை அவருடைய (மோலி)சடையிலிருந்து ஒழுகும் கங்கைப்புனலைச் சொரிந்தே அணைத்துவிடுகின்றான். தலையில் அணிந்துள்ள இளம்பிறையைக் கையாலெடுத்து அவருடைய கழுத்தில் நெளிகின்ற பாம்பின் வாயிலிட்டுவிடுகிறான் இளங்குமரன்! அவர்கையில் ஏந்தியுள்ள சிறுமானுக்கு, சடையினின்று அறுகம்புல்லை எடுத்து உண்ணக்கொடுக்கின்றான்.

அண்ணன் கணேசனுக்கு, தான்சளைத்தவனில்லை என நிரூபிக்கிறானோ என வியக்கவைக்கின்றதல்லவா?

இனி என்ன செய்யலாம் என எண்ணியவன், தந்தையான சிவபிரானின் அழகுமிகுந்த சிவந்த திருமேனியினை மிதித்துத் துவைத்து விளையாடுகின்றான். இந்தக்கூத்தினால் அவர் மேனியில் பூசியுள்ள வெண்ணீற்றுத்துகள்கள் மேலே பரந்தெழும்படி புழுதியாடல் செய்கின்றான் அவன். அவருடைய சடை காடெனப்பரந்து விரிந்துகிடக்கின்றது; அதிலிருந்து கங்கைநீர் பெருகிவழிகின்றது. இதில் குழந்தை முருகன் தனது விழிகளெல்லாம் சிவக்குமாறு (சேப்ப) முழுகித்துளைந்து நீராடி விளையாடுகிறான்.

‘இவ்வாறு, தான் வளர்ந்துவரும் காலத்தில் (இளமை முதிர்ந்து வரும் பருவத்தில்- குழவுமுதிர்) காண்போர் பெரும்களிப்புக்கொள்ளுமாறு சிறுசிறு குறும்புகளைச் செய்தவனே! வருக! குரவமலர்களின் நறுமணம் கமழும் கந்தபுரியில் குடிகொண்டிருக்கும் குமரகுருபரனே வந்தருள்க!’ எனத்தாயின் நிலையில் நின்று குமரகுருபரனார் வேண்டுகின்றார்.

இதில் வெளிப்படும் கருத்துக்கள் ஆச்சரியம் விளைவிப்பன. குழந்தைகள் வளர்ந்துவரும் அறியாப்பருவத்தில் எவ்விதமான குறும்புகளைச் செய்யினும், தாய்தந்தையர் அதனை மகிழ்ச்சியுடன் இரசிப்பதனைக் கண்கூடாகக் காண்கிறோம். அன்னையும் அத்தனும் தம்குழந்தை முருகனின் குறும்புச்சேட்டைகளை அமைதியாக அனுபவித்து மகிழ்வதனை நாம் குமரகுருபரர் வாக்கில் படித்துமகிழ்வது மிக்க இன்பமளிப்பதாகும்.

மழவுமுதிர் கனிவாய்ப் பசுந்தேறல் வெண்டுகில்
மடித்தல நனைப்பவம்மை
மணிவயிறு குளிரத் தவழ்ந்தேறி எம்பிரான்
மார்பினில் குரவையாடி
முழவுமுதிர் துடியினில் சிறுபறை முழக்கிஅனல்
மோலிநீர் பெய்தவித்து
முளைமதியை நெளியரவின் வாய்மடுத் திளமானின்
முதுபசிக்கு அறுகருத்தி
விழவுமுதிர் செம்மேனி வெண்ணீறு தூளெழ
மிகப்புழுதி யாட்டயர்ந்து
விரிசடைக் காட்டினின் றிருவிழிகள் சேப்பமுழு
வெள்ளநீர்த் துளையமாடிக்
குழவுமுதிர் செவ்விப் பெருங்களி வரச்சிறு
குறும்புசெய் தவன்வருகவே
குரவுகமழ் தருகந்த புரியிலருள் குடிகொண்ட
குமரகுரு பரன்வருகவே.
(முத்துக்குமாரசுவாமி பிள்ளைத்தமிழ்- குமரகுருபரர்)

குமரனின் குறும்பு விளையாட்டுகள் இத்துடன் நிற்பதாயில்லை. இப்போது அவனுடைய விளையாட்டு பார்வதி அன்னையிடமும் தொடர்கின்றது.

தமது படர்ந்த சடைக்காட்டினிடையில் சிவபிரான் ஒரு கலைமதியை- பிறைச்சந்திரனை வைத்துள்ளார். உமையம்மையின் அழகான கொண்டையில் முத்துக்களால் (நித்திலம்) செய்யப்பட்ட பிறைபோன்ற ஒரு அணிகலன் அழகுசெய்கின்றது. “அட! இரு பிறைச்சந்திரன்கள். இரண்டையும் இணைத்தால் முழுநிலவாகுமே,” என எண்ணுகிறான் குமரன். இரு இளம்பிறைகளையும் ஒன்றாக இணைக்கிறான். அது அழகான முழுமதியாகக் காட்சியளிக்கின்றதனைக்கண்டு மகிழ்ச்சியில் குழந்தை தனது கைகளைக் கொட்டிக் ‘கலகல’வெனச் சிரித்து மகிழ்கின்றான்.

முருகன் செய்துவைத்துள்ள இந்த முழுமதி போன்ற அணிகலனை உண்மையான முழுமதியே என எண்ணி, சிவபிரான் சடையில் அணிந்துள்ள பாம்பு அதனை உண்பதற்காக ஓடோடி வருகின்றது. அதன் படத்தைக்கண்ட முருகன் அதனைக் காந்தள்மலர் என எண்ணிக்கொண்டுவிட்டன்; அதனை முடியிலணிந்துகொண்டு அழகு செய்துகொள்ளலாமே எனப்பறிப்பதற்காக அதனருகில் சென்றான். அப்போது அப்பாம்பு பயங்கொண்டு வெகுவேகமாக ஓடலாயிற்று.

சிவபிரான் ஊழிமுதல்வனாகையினால் தனது திருமுடியில் ஒரு மண்டையோட்டை அணிந்திருப்பார். அந்த மண்டையோட்டின் ஒருபல் வெளியே துருத்திக்கொண்டு அது நகைப்பதைப்போலக் காணப்படும். இத்தகைய குறும்புகளினிடையே குமரப்பெருமான் தனது தலையை நிமிர்த்தி அதனை நோக்கியபோதில் அந்த மண்டையோடு தனது இச்செயல்களைக்கண்டு நகைப்பதாகக் கருதிச் சினம்கொண்டானாம். தனது தந்தையான சிவபிரான் முன்பொருநாள் சினங்கொண்டு கிள்ளிய மலரயனின் தலைதான் அது எனக்கருதினான் முருகன். உதட்டினைச் சுழித்தவண்ணம் சினத்துடன் அத்தலையினை நோக்கி, “நீ முன்பு என்கையால் உன்தலையில் குட்டுப்பட்டதை மறந்தனையோ? இப்போது நகைக்கலாயிற்றோ?” எனக்கேட்டான்.

சின்னஞ்சிறுகுமரனின் அதட்டுதலும் சினமும் நமக்கும்தான் நகைப்பை வருவிக்கின்றது. ஆயினும் பிள்ளைப்பிராயத்தில் பெரியபெயர் பெற்றவனல்லவா? நாம் நகைக்கலாகுமோ? ஆகவே ஆசையினாலும் அன்பினாலும் புன்னகைக்கிறோம்.
“இதழினை அதுக்கி (உதட்டினைச் சுழித்து) இவ்வாறு கேட்கும் குமரநாயகனே வருவாயாக! குரவமலர்கள் நிறைந்த கந்தபுரியில் குடிகொண்ட குமரகுருபரனே வருக!” எனப்புலவர் குமரகுருபரர் பாடிவேண்டுகிறார்.

கட்டுண்ட படர்சடைக் காட்டெம்பி ரான்வைத்து
கலைமதியோ டையநீயக்
கவுரிதிரு முடியின்நித் திலமிட் டிழைத்திட்ட
கதிரிளம் பிறையிணைப்பத்
தெட்டுண்ட போல்முழுத் திங்களென்று ஏக்கறும்
சுழுமணிச் சூட்டுமோட்டுச்
செம்பாம்பு பைவிரித் தாடுதலும் ஓடிநின்
சிறுநறுங் குஞ்சிக்கிடும்
மட்டுண்ட பைங்குலைக் காந்தளென் றணையஅம்
மாசுணம் வெருண்டோடலும்
மணிமுடியின் நகுதலையை மற்றெமை நகைத்தியால்
மலரயன் தலைநீமுனம்
குட்டுண்ட தறியாய்கொல் எனவித ழதுக்கும்
குமாரநாய கன்வருகவே
குரவுகமழ் தருகந்த புரியிலருள் குடிகொண்ட
குமரகுரு பரன்வருகவே.
(முத்துக்குமாரசுவாமி பிள்ளைத்தமிழ்- குமரகுருபரர்)

பிள்ளைத்தமிழ் சிற்றிலக்கியங்கள் இத்தகைய அருமையான கற்பனைநயம் செறிந்த பாடல்களை மிகுதியாகக் கொண்டவையாகும். தேடிப்பிடித்துப் பயிலுவோமானால், இவற்றின் அருமைகளையும் பெருமைகளையும் உணர்ந்து களிப்பெய்தலாம். இன்னும்வரும் அத்தியாயங்களில் தொடர்ந்து இவற்றைக்காண்போம்.

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

********************************

க. பாலசுப்பிரமணியன்

பள்ளியின் முதல் படிகள்

மழலைகள் தங்கள் பள்ளி வாழ்க்கையை எப்போது ஆரம்பிக்கவேண்டும்? எத்தனை ஆண்டுகள் தங்கள் வீட்டில் அம்மா, அப்பாவுடனோ அல்லது தாத்தா பாட்டிகளுடனோ இருந்து வாழ்க்கை முறைகளை கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்?

உலகமே தாயையே முதல் ஆசானாகக் கருதுகிறது. அது முற்றிலும் உண்மை. வீடுதான் குழந்தையின் முதல் பள்ளிக்கூடம். ஒரு நாற்பது, ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னே குழந்தைகள் ஐந்து அல்லது ஆறு ஆண்டுகள் வரை வீட்டிலேயே இருந்து தங்கள் கற்றலை மறைமுகமாகவும் பழக்கங்கள் மூலமாகவும்  (  Indirect & Informal  Learning ) கற்றுக் கொண்டு வந்தனர். பள்ளிகளுக்குச் செல்லும் முன் வாழ்க்கை முறைகளைப் பற்றிய சிறிதளவு அறிவு அவர்களுக்கு இருந்தது. அவர்களின் அறிவு மட்டுமின்றி அவர்களுடைய உணர்வு நிலையம் (Emotional Status) ஓரளவு பக்குவப் பட்டிருந்தது.

காலங்களின் தேவைகளுக்கும் சமூகச் சிந்தனைகளின் மாற்றங்களாலும் இன்று குழந்தைகள் மழலையர் பள்ளிகளில்   இரண்டாவது ஆண்டு முடிவடைந்த உடனே சேர்க்கப்பட்டு விடுகின்றனர். . இந்தத் தருணத்தில் குழந்தைகள் உடலாலும் உள்ளத்தாலும் உணர்வுகளாலும் முழுமையான நேரடிக் கற்றலுக்குத் தயாரான நிலையில் இல்லை. கற்றல் என்ற செயல் இயற்கையாக இல்லாமல் குழந்தையின் மூளையில் திணிக்கப் படுகின்றது .

எவ்வாறு திருமணமான ஒரு பெண்ணுக்கு  தன்னுடைய கணவன் வீட்டிற்குச் செல்லும் பொழுது ஒரு தவிப்பான மனநிலை இருக்கின்றதோ அதே போன்று தான் புதிதாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையின்  மனநிலையும் !

புதிதாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் குழந்தையின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? எந்த மாதிரியான உணர்வுகள் இருக்கும்? பொதுவாகக் கீழ்கண்ட உணர்வுகளை சொல்லலாம்.

1.அச்சம் 2. தயக்கம் 3. பாதுகாப்பின்மை    4. ஆச்சரியம்    5. புதுமை

6, சந்தேகம் ‘ 7. நம்பிக்கையின்மை 8. திருப்தியின்மை  9. உடல்சோர்வு 10.  ஆர்வம்

எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் மேற்கண்ட எல்லா உணர்வுகளும் இருப்பதில்லை. ஆனால் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் இவற்றில் சில  உணர்வுகள் நிச்சயமாக இருக்க வாய்ப்புண்டு. அது குழந்தைகளின் வீட்டுச் சூழ்நிலை, சமூகச் சூழ்நிலை, பொருளாதாரச் சூழ்நிலை மற்றும் பெற்றோர் அல்லது குடும்பத்தினரின் அன்பு மற்றும் ஈடுபாடு ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்படுகின்றது.

குழந்தைகளுக்கு பள்ளி செல்லும் போது மேற்கண்ட உணர்வுகள் ஏற்படக் காரணம் என்ன? அவற்றின் தாக்கம் எப்படிக் குழந்தையை பாதிக்கின்றது?

முதலாவதாக இடமாற்றம். (Change of Place) அறிந்த, பழகிய இடத்தை விட்டுத்  தெரியாத, புதிய, பழக்கமில்லாத இடத்திற்குச் செல்லும் பொழுது அது அச்சத்தையும் ஒரு பாதுகாப்பில்லாத உணர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றது. (Moving from known to the unknown)

இரண்டாவது காரணம் – ஒரு கட்டுப்பாடு இல்லாத சூழ்நிலையிலிருந்து கட்டுப்பாடு உள்ள சூழ்நிலைக்கு  ( from freedom to order ) குழந்தைகள் செல்கின்றன. இது ஒரு வரவேற்கத்தக்க கருத்து இல்லை. வீட்டில் இருக்கும் பொழுது அந்தக் குழந்தை எந்த விதமான உடை வேண்டுமானாலும் அணிந்து கொள்ளலாம். எங்கு வேண்டுமானாலும் படுத்துப் புரளலாம். என்ன விதமான ஒலியோ அல்லது சப்தமோ செய்யலாம். அதன் நகர்வுகளுக்கு பூரண சுதந்திரம் உண்டு.. ஆனால் பள்ளிக்குச் சென்றவுடன் இந்த சுதந்திரம் அனைத்தும் பறிபோகின்றது.

ஆகவே குழந்தைகளுக்கு ஒருவிதமான தயக்கம் மற்றும் திருப்தியின்மையும் ஏற்படுத்துகின்றது. இந்த நிலைமையை சமாளிப்பது எப்படி? இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து எப்படி வெளி வரலாம் என்ற எண்ணங்கள் அந்தக் குழந்தையின் மனத்தில் உருவாகின்றன.

மூன்றாவது காரணம்  ( A sense of suspicion )- பார்க்கின்ற மனிதர்களும் சூழ்நிலையும் புதிதானது. இங்கு நான் பார்க்கும் மனிதர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? அன்புடன் இருப்பார்களா ? இவர்களால் எனக்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்படும்? என் வயதில் இங்கே இருக்கின்ற எல்லோரும் என்னைப் போன்றவர்கள்தானா? அவர்களால் என்னுடைய தனித்துவத்திற்கு என்ன பாதிப்பு ஏற்படும்? இவர்களோடு நான் சரிசமமமாக விளையாடலாமா? என்னைப் பற்றி இவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? – என்ற பல ஐயப்பாடுகள் அந்தக் குழந்தைகளின் மனதில் ஏற்படுகின்றன..

மேலும் என்ன என்ன பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன என்பதைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

தொடரும். …….

நிர்மலா ராகவன்

முடியாது, மாட்டேன்! 

கேள்வி:
சுயநலம் தகாது என்ற முறையில் என்னை வளர்த்தார்கள். பெரியவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, மிக மரியாதையாகத்தான் நடந்து வந்திருக்கிறேன். இப்போது, நாற்பத்தைந்து வயதில் எதையோ இழந்துவிட்டதைப்போன்ற ஏக்கம் ஏற்படுகிறதே, ஏன்?

விளக்கம்:
பிறர் சொல்வதை அப்படியே கடைப்பிடிக்க வேண்டுமென்றால், நமக்கு எதற்கு தனித்தனியாக மூளை? நம் நலனைப் பேணினால்தான் பிறர் நலனில் அக்கறை செலுத்த முடியும். இதை ஏனோ பலரும் மறந்துவிடுகிறார்கள்.

தன் ஊருக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த தாத்தா ஒருவர், போகிற போக்கில், `அம்மா சொல்றதைக் கேளு!’ என்று தன் பேத்திக்கு அறிவுரை கூறிப்போனார். பெரியவர்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பதும், அவர்கள் கூறுவதை இம்மிபிசகாது கடைப்பிடிப்பதும் ஒன்றல்ல. அவர்களது கூற்றை ஏற்க முடியாவிட்டால், மரியாதையுடன் மறுக்கலாம். அந்தச் சுதந்தரம் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். தலைமுறைக்குத் தலைமுறை வாழ்க்கைமுறை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறதே!

சிறுவர்களுக்குப் பேச்சு சுதந்திரம் கொடுத்து, அவர்களது எண்ணங்கள் சரிதானா என்று அவர்களுடன் அலசுவதே நல்ல முறை. அப்படி இல்லாவிட்டால், ஏனென்று விளக்கினால், ஏற்பார்கள். சில இல்லங்களில், யோசிக்கத் தெரிந்த சிறுமிகள் வாயைத் திறந்து ஏதாவது பேசினாலே, `வாயாடாதே! ராங்கி!’ என்று பெற்றோர் அடிப்பதுண்டு.

இவர்களைப் போன்றவர்கள், தம்மையுமறியாது, குழந்தைகளின் தனித்தன்மையை ஒடுக்கிவிடுகிறார்கள்.

இரண்டு வயதான குழந்தைகளை `TERRIBLE TWOS” என்று வர்ணிக்கிறார்கள். ஏனெனில், அவர்கள் எளிதில் பிறருக்கு அடங்க மாட்டார்கள். எது சொன்னாலும், `மாத்தேன், போ!’ என்ற பதில்தான் வரும். இதுதான் மனிதனின் பிறவிக்குணம். ஆனால், சுயமாக எது செய்தாலும் கூடாது என்ற நிலை. நமக்கு இயற்கை அளித்திருக்கும் வரப்பிரசாதமான கற்பனைத்திறன், சிந்திக்கும் ஆற்றல் பலருக்கும் சிறு வயதிலேயே ஒடுக்கப்பட்டு விடுகிறது பெரியவர்கள் சொற்படி மட்டுமே நடப்பதால்தான்.

குழந்தைகள் சுவரில் கிறுக்குவது எல்லார் வீட்டிலும் நடக்கும் ஒன்று. வரையப் பிடித்த குழந்தைகள் தம்மைத் தாமே திருப்திப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அவ்வளவுதான். எதைச் செய்யலாம், எதைச் செய்யக்கூடாது என்றெல்லாம் பகுத்தறியத் தெரியாத வயது அது. அச்செயல் வீட்டின் அழகைக் குலைப்பது என்று நாம் எடுத்துக்கொண்டால், அது யார் தவறு?

`சுவற்றில் கிறுக்காதே!’ என்று ஒரு சிறுமி ஓயாது கண்டிக்கப்பட்டால், தன் காலில் வரைந்துகொள்ள ஆரம்பிப்பாள். அப்படி ஒரு அடக்க முடியாத எழுச்சி கிளம்பும் அந்த வயதில். அவளுடைய ஆர்வத்தைப் புரிந்துகொண்டு, காகிதத்தைக் கொடுக்க வேண்டும். எதையாவது உருண்டையாகப் போட்டுவிட்டு, `கோழி’ அல்லது `புலி’ என்று பெருமையுடன் காட்டும்போது, `புத்திசாலி என்று சொல்லிவைக்க வேண்டியதுதான். நாம் சொல்வதை நம்பி, தன்னம்பிக்கை வளர, திறமைசாலியாக ஆகிவிடுவாள்.

இப்படி வளர்க்கப்பட்ட ஒரு சிறுமி எட்டு வயதிலேயே சித்திரத்திற்கு வண்ணம் பூசும் (பெரியவர்களுக்கான) போட்டியில் கலந்துகொண்டு வெற்றி பெற்றாள். நீதிபதி, `இவளுடைய வண்ணச் சேர்க்கை எனக்கே தோன்றாத ஒன்று!’ என்று புகழ்ந்திருக்கிறார்.

இரண்டிலிருந்து நான்கு வயதுவரை சில குழந்தைகள் தனிமையை நாடி, தாமே பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். `என்ன பேசறே?’ என்று கேட்டால், `கதை சொல்கிறேன்!’ என்ற விளக்கமும் கிடைக்கும்! யாரிடம் என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது. அவர்கள் மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களைக் கோர்வையாகப் பிறரிடம் வெளிப்படுத்தத் தெரியாத வயதல்லவா! அப்போது காற்றோ, சுவரோதான் உற்ற நண்பன். அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த பொழுதுபோக்கு அது. `இதுக்குப் பைத்தியமா!’ என்று அயராது, குழந்தையைத் தன்போக்கில் விட்டுவிட்டால், கற்பனைத்திறன் மேன்மேலும் பெருகும்.

தனிமையை நாடுவது என்பது குழந்தைகள் தங்களைப் புரிந்துகொள்ள எடுக்கும் முயற்சி. அவர்களுக்குப் பிறரைப் பிடிக்காது என்றில்லை. பெரியவர்கள் அப்படித் தவறாக எடுத்துக்கொண்டு, `ஏன் பிறருடன் ஒத்துப்போவதில்லை?’ என்று பலவாறாக அவர்களை மாற்ற முயற்சித்தால், குழந்தைகளுக்குக் குழப்பம்தான் எழும்.

`உனக்குப் பிடித்ததைச் சொல்வதோ, செய்வதோ சுயநலம். அது கெடுதல்!’ என்று வளர்ப்பதும் இயற்கைக்கு விரோதமானதுதானே!

நமக்குப் பிடித்தது, வேண்டியது என்னவென்று நம்மைத் தவிர வேறு யாருக்குத் தெரியும்?

எந்தக் குழந்தையும், உலகம் தன்னைச் சுற்றித்தான் இயங்குகிறது என்றுதான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும். தனக்குப் பிடித்த தின்பண்டம் ஒன்றைத் தானே தின்று தீர்க்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கும் குழந்தையிடம் பிறருக்கும் பகிர்ந்து கொடுக்க வேண்டும் என்று போதிக்கலாம். அதைவிட்டு, `சுயநலம் பிடித்தது!’ என்று திட்டுவதோ, பழிப்பதோ நாம் எதிர்பார்க்கும் பலனைத் தராது.

எல்லாக் குழந்தைகளும் ஒரேமாதிரி இருப்பதில்லை. சில குழந்தைகளுக்குப் பலர் பேசும் இடத்தில் தானும் உட்கார்ந்திருக்கப் பிடிக்கும். எவர் சொல்வதையும் கேட்டு நடந்து, நல்ல பெயர் எடுக்க முனையும்.

இப்படி வளர்க்கப்படுகிறவர்கள் பெரியவர்களானதும், பிறரும் தாம் சொல்வதையெல்லாம் அப்படியே கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். அப்படி நினைத்தது நடக்காவிட்டால், ஆத்திரமடைகிறார்கள்.

வேறு சிலரோ, எந்த வயதிலும் பிறர் சொல்வதைக் கேட்டுத்தான் நடக்க முடியும் என்ற நிலைக்கு உள்ளாகி, அதனால் விரக்தி அடைகிறார்கள். இவர்கள், `என்னால் முடியாது!’ என்று சொல்லிப் பழகாதவர்கள். உலகில் இத்தகையவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள் போலும்! `SAY NO‘ என்று புத்தகங்களே போடுகிறார்கள்!

சர்வாதிகாரம் மிகப் பெரிய குடும்பங்களில் வேண்டுமானால் அவசியமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு குடும்பத்திலுள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையும் தன் தனித்தன்மையை இழக்காது வாழ்வில் சிறக்க, கடமை உணர்ச்சி, பொறுப்பு, சுயநலம் எல்லாம் சரியான விகிதங்களில் இருத்தல் அவசியம்.

இக்குணங்களில் ஏதாவது ஒன்று மட்டும் மிகையாக இருக்கும்போது ஒரு மனிதனுக்குப் பிறரிடம் அவன் எதிர்பார்க்கும் மரியாதையோ, பாராட்டோ கிடைக்காது. தாழ்மை உணர்ச்சி மிக, `என்னிடம் என்ன குறை?’ என்றெல்லாம் எண்ணம் போவதால், நிம்மதியும் போய்விடுகிறது.

தீர்வு:
`முடியாது!’ `மாட்டேன்!’ என்று சொல்லிப் பழகுங்கள். ஆனால் மரியாதை குன்றாது. வேண்டுமானால், சற்றுப் பொறுத்து, ஏன் என்று விளக்கலாம்.

உங்களை உங்களுக்கே பிடிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உலகத்தினர்மேல் அன்பு செலுத்த முடியும்.

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 45

அவன், அது, ஆத்மா

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)
(மீ.விசுவநாதன்)
அத்தியாயம்: 45

அவன் “காட்பரி நிறுவனத்தில்” 27.01.1976 அன்று சென்னையில் உள்ள அதன் கிளை அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அதன் தென்மாநில அதிகாரியாக ஆதிகேசவன் என்பவர் இருந்தார். அவனுக்கு அந்த அலுவலகத்தில் நேர்காணல் என்று எதுவும் நடைபெற வில்லை. “நீ ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் இருந்து வந்த பையன் என்றும், உன் பெற்றோர் நாணயமானவர்கள் என்றும்தான் திரு. ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களால் உனக்கு இந்தக் கம்பெனியில் வேலை கொடுத்திருக்கிறது. அதை நீ காப்பாற்ற வேண்டும். உனக்கு இப்பொழுது இருபது வயதுதான் ஆகிறது, இன்னும் நிறையப் படி. நேரத்தை வீணாக்காதே” என்று அந்த உயர் அதிகாரி ஆதிகேசவன் அவனிடம் சொல்லி, வேலைக்கான கடிதத்தை அவனிடம் தந்தார். அதைப் படித்துப் பார்த்து விட்டு, அதன் நகலில் கையெழுத்திட்டுத் தருமாறு கூறினார். அது ஒரு தற்காலிகப் பணி என்றும் , ஆறு மாதங்களுக்குப் பின் பணி நிரந்தரம் செய்யப்படும் என்றும், தினப்படி இருபது ரூபாய், அதுவும் ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளிக்கிழமை அன்று நூறு ரூபாய் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றும் அந்தக் கடிதத்தில் இருந்தது. ஒரு நாளைக்கு இருபது ரூபாய் என்பது அப்பொழுது நல்ல ஊதியம். அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அந்தக் கடித நகலில் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தான். அவனுக்கு அந்த அலுவலகத்தில் வேலைகளைக் கற்றுத்தரச் சொல்லி அங்கு இருந்த திரு. துர்கா பிரசாத், ஆர். நாகராஜன், கே.வி.ராகவன் போன்றவர்களிடம் அவனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் ஆதிகேசவன் அவர்களின் உதவியாளர் திருமதி. சுகன்யா சங்கர். அப்படித் துவங்கிய அவனது “காட்பரி நிறுவன”ப் பயணம் அவன் பணியில் இருந்து நல்ல பெயருடன் ஓய்வு பெற்ற 30.06.2013 நாள் வரை, சுமார் முப்பத்து ஏழரை ஆண்டுகள் சென்னையிலேயே அவன் மனம்போல நன்றாகவே சென்றதற்கு அவனுக்குப் பெற்றோர்களின் ஆசியும், ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்கள் அவன்மீது கொண்ட அன்பும்தான் காரணம். இந்தப் பயணத்தில் அவன் கற்றது ஏராளம். அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தவர்களை எல்லாம் அவன், அவனது நல்ல செயல்களால் வியக்க வைத்த பாடங்கள் அனந்தம். அவனுக்கு நிறைய இலக்கிய அன்பர்களை, எழுத்தாளர்களின் அறிமுகம் கிடைக்கக் காரணமாக இருந்தது ஒருவகையில் இந்த “காட்பரி நிறுவனமும்”, அதன் பம்பாய் அலுவலக உயர் அதிகாரியுமான ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களின் தொடர்பும்தான் என்று சொல்ல வேண்டும்.

இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பாளர்கள்:
அவன் காட்பரி நிறுவனத்தில் சேரும் முன்பாகவே இலக்கிய சிந்தனையின் மாதக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கிறான். அப்பொழுது அது சென்னையில் ஆழ்வார்பேட்டை எல்டாம்ஸ் சாலையில் உள்ள ஒரு இடத்தில் ஒவ்வொரு மாதமும் கடைசி சனிக்கிழமையன்று நடைபெறும். அந்த மாதம் வார, மாதப் பத்திரிகைகளில் வெளியான சிறுகதைகளில் இருந்து ஒரு கதையை ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்து அதுபற்றிப் பேசுவதும், வேறுஒரு அறிஞர் இலக்கியம் பற்றிப் பேசுவதும் வழக்கம். அந்த வருட “தமிழ்ப் புத்தாண்டு” தினத்தில் இலக்கிய சிந்தனை ஆண்டு விழா கொண்டாடி, அந்த நிகழ்ச்சியில் ஒவ்வொரு மாதமும் தேர்ந்தெடுத்த பன்னிரண்டு சிறுகதைகளை “வானதிப் பதிப்பகம்” மூலமாகப் புத்தகமாகக் கொண்டுவருவதும், அதில் சிறந்த சிறுகதையைத் தேர்வு செய்து ஆயிரம் ரூபாய் பரிசளிப்பதும், ஏதேனும் ஒரு சிறந்த படைப்பாளியின் படைப்புகளைப் பற்றி ஒருவர் ஆய்வு செய்த நூலை வெளியிடுவதும் இன்றுவரை ஒரு மரபாக இருந்து வருகிறது. அவனும் பல முறை “இலக்கிய சிந்தனை” அமைப்பின் மாதக் கூட்டங்களில் பேசியும், கதைகளைத் தேர்வு செய்தும் இருக்கிறான். அந்த அமைப்பின் அமைப்பாளர்களாக திரு. R. A. K. பாரதியும், திரு. ப. லெட்சுமணன் அவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரையும் அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களாகச் செய்தது இலக்கியமானாலும், முக்கியமாக “காட்பரி நிறுவனம்” இருந்ததை அவனறிவான்.

அதுவரை தான் தயாரிக்கும் பொருள்களை தென்மாநிலங்களில் “T.TK.”நிறுவனத்தின் மூலமாக விநியோகித்து வந்த “காட்பரி நிறுவனம்” 1.8.1978 முதல் தானே தன் நேரடிப் பார்வையிலேயே விநியோகஸ்தர்களையும், அவர்களுக்குப் பொருள்களை அனுப்புகிற “ஏஜென்ட்” அமைப்புகளையும் ஏற்பாடு செய்தது. அப்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட தமிழ்நாடு, பாண்டிச்சேரிக்கான “ஏஜென்ட்” அமைப்பான “கற்பகாம்பாள் ஏஜென்சி”யின் உரிமையாளர் திரு. ப. லக்ஷ்மணனும், அதை நிர்வகிக்கும் அதிகாரியாகத் திரு. R. A. K. பாரதியும் இருந்தனர். அதன் அலுவலகம் இராயப்பேட்டை நெடுஞ்சாலையில் பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் அருகில் உள்ள ஒரு பெரிய இடத்தில் இருந்தது. நல்ல நேர்மையான நிர்வாகிகளான அவர்களுடன் காட்பரி நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியான ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களுக்கு நல்ல நட்பு இருந்தது. அதற்குக் காரணமே இலக்கியமும், தமிழ்ப் பற்றுமாகவும் இருந்தது என்று அவனிடம் ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களே சொல்லி இருக்கிறார்.

அவன் அலுவலக வேலையாக அடிக்கடி “கற்பகாம்பாள் ஏஜென்சி” அலுவலகத்திற்குச் சென்று வருவான். அப்பொழுது R. A. K. பாரதி அவர்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவன் தான் எழுதிய கவிதைகளை அவரிடம் காட்டுவான். அவர் அதை ரசித்தும், விமர்சனம் செய்தும் பாராட்டுவார். ஒரு முறை ஒரு கதை எழுதி அவரிடம் காண்பித்தான். அதைப் படித்துவிட்டு இதை இன்னும் சரிசெய்தால் நல்ல குறுநாவலாக வரும் என்றார். அவன் அந்தக் கதையையே கிழித்துப் போட்டு விட்டான். அவன் எழுதிய சிறுகதைகள் பத்திரிகையில் வரும் பொழுது அது பற்றி பல முறைகள் “பாரதி” அவனைப் பாராட்டி இருக்கிறார். அவனது முதல் சிறுகதைத் தொகுதியான “இரவில் நனவில்” புத்தகத்தைப் படித்துவிட்டு,” ரொம்ப நல்லாருக்கு..விசு..எழுத்துல நல்ல ஸ்டைல் ஒனக்கு வந்திருக்கு” என்று அவனை வாழ்த்தினார்.

“அண்ணாமலை கைதொழ”
“எம்.எஸ் .வி”. அவர்கள் இசையமைக்கும் அழகை நேரில் காணும் வாய்ப்பு அவனுக்கு இரண்டு முறைகள் கிடைத்தன. அதில் ஒன்று அவன் நண்பர்களுடன் திருவல்லிக்கேணி வசந்தாமேன்ஷன் விடுதியில் தங்கி இருந்த பொழுது, விடுதியின் சொந்தக்காரர் 1978ம் வருடம் “மே” மாதத்தில் ஒரு படம் எடுக்க பூஜை போட்டார். அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் படத்தயாரிப்பாளரான விடுதியின் சொந்தக்காரர் அவனை அழைத்திருந்தார் (அவனுக்கு அதில் விருப்பம் இருந்த காரணத்தால்) ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் பூஜையுடன் பாடல் ஒலிப்பதிவு. படத்தின் இயக்குநர் மல்லியம் ராஜகோபால்., எம்.எஸ்.வி. இசையமைப்பில் கவியரசர் கண்ணதாசன் பாடல் எழுதும் கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் கண்டான். எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் மெட்டுச் சொல்ல அதற்கு “இங்கே ஒரு சங்கம் அதில் சங்கம் அடைந்தேனே …அங்கே அவள் அங்கம் அதில் அங்கம் வகித்தேனே” என்ற அழகான வரிகளைக் கவியரசர் சொல்ல, அதற்கு இசையமைத்த எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியத்திற்குப் பாடிக் காட்ட, எம்.எஸ்.வி. அவர்களின் உதவியாளர் ஜோசப்கிருஷ்ணா துணையுடன் அந்த மிக இனிமையான பாடல் ஒலிப்பதிவான தருணம் இன்றும் அவனுக்கு அதே இனிமையுடன் நினைவிருக்கிறது. பணப்பிரச்சனையால் அந்தப் படம் பாதியிலேயே நின்று போனது. ஆனால் அந்தப் பாடல் மட்டும் அவனுக்குள் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இரண்டாவது முறை 1999ம் வருடம் “அண்ணாமலை கைதொழ” என்ற தேவார, திருவாசகப் பாடல்களின் இசைத் தொகுப்புக்கு எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் இசையமைக்கும் பொழுது முழுமையாக இரண்டு தினங்கள் அவருக்கு வெகு அருகிலேயே இருந்து ரசிக்கும் பாக்கியம் பெற்றான். அ.ச.ஞானசம்மந்தன் அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்த பதினேழு பாடல்களுக்கு மெட்டமைத்து, தனது குழுவினருடன் அவர் இசையமைத்த அழகையும், அந்த இசையிலேயே அவரும் மூழ்கிக் குளித்த அவரின் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் நேரில் கண்டு ஆனந்தம் அடைந்தான்.

“இலக்கிய சிந்தனை” அமைப்பாளர்களில் ஒருவரான R. A. K. பாரதி அவர்கள் அவனிடம் ,”விஸ்வநாதா…தேவார, திருவாசகத்தில் இருந்து சில பாடல்களை அறிஞர் அ.ச.ஞா. தேர்வு செய்திருக்கிறார். அதற்கு “எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன்” இசையமைக்கப் போகிறார். இரண்டு நாட்கள் அதன் ஒலிப்பதிவு மைலாப்பூர், கச்சேரி ரோட்டில் உள்ள ஒலிப்பதிவு கூடத்தில் நடக்கவிருக்கிறது. ஒனக்கு இதிலெல்லாம் ஈடுபாடுண்டே..முடிந்தால் இரண்டு நாட்கள் லீவு போட்டு வாயேன். மிகக் குறைந்த பேர்கள்தான் இருப்பார்கள். அ.ச.ஞானசம்மந்தன் இருப்பார். முடிந்தால் சீதாவையும் (அவனுக்கு மனைவி) கூட்டிக்கொண்டு வா” என்றார். இரண்டு நாட்கள் லீவு போட்டுவிட்டு காலையில் எட்டு மணிக்குச் சென்று இரவு பதினோரு மணிக்குத்தான் திரும்பினான்.

ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தின் உள்ளே அ.ச.ஞா. அவர்கள் அமர்ந்திருந்து ஒவ்வொரு தேவார திருவாசகப் பாடலுக்கும் ஒரு சிறு உரை தருவார். அதை எம்.எஸ்.வி.அவர்கள் நுணுக்கமாகக் கேட்டுப் பதிவு செய்வார். ஒலிப்பதிவு முடிந்தவுடன் அ.ச.ஞா. கூறும் அற்புதமான விளக்கங்களைக் கேட்டு ரசிப்பார். அடுத்ததாக எந்தப் பாட்டு யார் பாட வேண்டும் என்று திட்டமிட்டபடி பாட அழைத்திருந்தார். இசையமைக்கும் குழுவினர் ஒரு கூடத்தில் இருப்பார்கள். அவர்களுக்குக் குறிப்புகள் தந்து வழிநடத்துவார். உடனே தனது இடத்திற்கு வந்து பாடகர்களுக்கான பாடலைத்தந்து, அதை எப்படிப் பாடவேண்டும் என்றும் கற்றுத் தருவார். குறித்த காலத்தில் ஒலிப்பதிவை முடித்துவிட்டு, அதை அங்கே உடனேயே போட்டுக் காட்டி ஒப்புதல் பெற்றுக் கொள்வார்.

“அண்ணாமலை கைதொழ” என்ற அத்தொகுப்பில் அப்பர் தேவாரத்தில் இருந்து “எந்த மாதவம் செய்தனை நெஞ்சமே ..சிந்தை உள்ளும் சிரத்துளும் தங்கவே” என்ற பாடலுக்கான இசைக்குறிப்பை (பதிவு செய்த ஒலிநாடாவை) எஸ்.பி.பி. இடம் தந்து,” பாலு..இதக் கேளு..பாடு” என்றார். எஸ்.பி.பி. அதைப் பணிவோடு பெற்றுக்கொண்டு எம்.எஸ்.வி.யையும், அங்கே அமர்ந்திருந்த அ.ச.ஞா. அவர்களையும் வணங்கி விட்டுப் பாடுவதற்காக ஒலிப்பதிவுக் கூடத்திற்குள் சென்று விட்டார். அவர் சென்றவுடன், “பாலுவிடம் ரொம்பப் பணிவும், கிரகிப்புத்தன்மையும் ஜாஸ்த்தி. என்ன சொல்லிக் கொடுக்கிறோமோ அதை அப்படியே பாடி இசையமைப்பாளர்களின் செல்லப் பிள்ளையாய்டுவான்” என்று அங்கிருந்த அ.ச.ஞா., ப.லஷ்மணன், பாரதி ஆகியோர்களிடம் எம்.எஸ்.வி. கூறினார். பாடல்களை எல்லாம் “டிராக்”கில் பாடியவர் எம்.எஸ்.வி.யின் உதவியாளராக இருக்கும் அனந்தநாராயணன். அவர் எம்.எஸ்.வி.யின் செல்லப்பிள்ளை.

“தேனாடு கொன்றை சடைக்கணிந்த சிவபெருமான்” என்ற திருவாசகப் பாடலை கிருஷ்ணராஜூவும், ராகவேந்தரின் மகளும் பாடினர். அந்தப் பாடலில் “தேராந்த வீதிப் பெருந்துறையான் நிருனடஞ்செய்” என்று ஒரு வரி வரும். அதற்கு இசை அமைக்கும் பொழுது எம்.எஸ்.வி.யிடம் அ.ச.ஞா. அவர்கள், ” எம்.எஸ்.வி….இந்த இடத்துல இறைவன் தேரில் ஊர்வலம் வருகிறார்…” என்று சொல்லும் பொழுது, “ஆங்….புரிஞ்சுது..புரிஞ்சுது..என்று சொல்லி “மாலாரி” ராகத்தில் அதை மிக அழகாக அமைத்தார். நாதஸ்வரம், மேளம் என்று அந்த இசை அமர்க்களமாக இருக்கும். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ப.லஷ்மணன் பரவசப்பட்டு எம்.எஸ்.வி.யின் கையைப் பிடித்துப் பாராட்டினார். அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலே உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கும்.

இரண்டாவது நாள் “சீரார் பவளங்கால் முத்தங் கயிறாக” என்ற திருவாசக, திருப் பொன்னூசல் பாடலை “சிந்து” பாடினாள். ரொம்பவும் அற்புதமான, மனம் ஊஞ்சலாடுகின்ற வண்ணம் அந்தப் பாடலுக்கு மெல்லிசைமன்னர் இசையமைத்திருப்பார். அந்தப் பாடல் ஒலிப்பதிவு செய்து முடிக்கும் பொழுது இரவு மணி பதினொன்று. அப்பொழுது அங்கிருப்பவர்களிடம்,” இதப் போலத்தான் “ஆயர்பாடி மாளிகையில்” பாட்டையும் நள்ளிரவுல ஒலிப்பதிவு செய்தோம்” என்றார் எம்.எஸ்.வி.

அப்பொழுது அவனுடன், அவனது மனைவியும், அவனது மைத்துனி “கலாவும்” இருந்தனர். கலா நன்றாகக் கர்நாடக சங்கீதம் கற்றவர். அவன் எம்.எஸ்.வி.அவர்களிடம்,” இவங்க என் மைத்துனி ..கலா ..கர்நாடக சங்கீதம் கற்றவர்” என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தான் . உடனே அவர் தன் ஆர்மோனியப் பெட்டியின் மீது தனது வலதுகை விரல்களைப் பரப்பியபடி,” அம்மா..எங்க..ஒரு பாட்டுப் பாடு” என்றார். கலாவும் கொஞ்சம் பாடினாள். ,” அம்மா ஒனக்கு நல்ல சாரீரம் இருக்கு…நிறைய பிராக்டீஸ் பண்ணனும் ..நல்ல வருவே..” என்று வாயார வாழ்த்தினார் அந்த இசை மேதை.

இதுபோன்ற பல நல்ல தொடர்புகளை அவனுக்கு ஏற்படுத்தித் தந்தவர் திரு. பாரதியும், திரு. ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களும். பாரதி டெல்லியில் மத்திய அரசு அலுவலகத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்தவர். அதைத் துறந்து சென்னைக்கு வந்தவர். அவரும் திரு. ப.லக்ஷ்மணன் அவர்களும் நல்ல புரிதல் கொண்ட அன்பு நண்பர்கள். ஆடம்பரம் இல்லாதவர்கள். திரு. ப. லக்ஷ்மணன் பெரும் செல்வந்தர். ஆனாலும் மிகுந்த பணிவும், எளிமையும், பண்பும் கொண்டவர்.

அவனுக்கு மகன் “கிருஷ்ணா”வின் திருமணத்திற்கு( 9.2.2014) அவனும், அவனுக்கு மனைவி சீதாவும் திரு. ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களுக்கு பத்திரிகையைத் தந்து, “கல்யாணம் எங்கள் ஊர் கல்லிடைகுறிச்சியில் வைத்து நடைபெற இருக்கிறது.. நீங்கள் கட்டாயம் வரவேண்டும்” என்று சொன்ன பொழுது, அவர், “நான் அன்று திருச்செந்தூர் முருகன் சந்நிதியில் இருப்பேன். 12.02.2014 அன்று நீங்கள் ஊரில் இருப்பீர்களா? பொண்ணும், புள்ளையும் அங்க இருப்பாங்களா ” என்று கேட்டார். ” எல்லோருமே ஊரில் இருப்போம் நீங்கள் அவசியம் வாருங்கள்” என்றனர் . “கட்டாயம் வருகிறேன்” என்றார். உடனே அவன் ,”அழகு சுந்தரத்தையும், அவரது குடும்பத்தினரையும் திருமண வரவேற்புக்கு வரச்சொல்லுங்கள்” என்றான். (டாக்டர் அழகு சுந்தரம் அவர்களுக்கு நல்ல நண்பன் என்ற முறையில்). ” நான் வரேன்ல …என் பையன் அழகு சுந்தரம் எதுக்கு?…அனாவசியமா, அதிகமா ஒரு மூணு சாப்பாடு தேவையா? காசை வீணாக்கப் படாது…..நான் சொல்லறதக் கேளுங்க…” என்று சொன்னார். அவனுக்கு அது நியாயமாகப் பட்டது. அதே குணம் திரு. பாரதிக்கும் உண்டு. அற்புதமான எளிய மனிதர்கள்.

இலக்கிய சிந்தனை மூலமாக அவனுக்கு நல்ல எழுத்தாளர்கள் மாத்திரம் கிடைக்க வில்லை. அவனுக்கு நல்ல நண்பர்களாகவும் கிடைத்ததுதான் பெரும் பேறு.

“பம்பாய் ஆதிலக்ஷ்மணன்” நினைவுப் பரிசு”
02.08.1991 அன்று பம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவர் தனது அறுபதாவது வயது பூர்த்தி ஆன சில மாதங்களில், தன்னுடைய ஊரான (பிறந்த ஊர் சாம்பூர்வடகரை. விருப்பமாய் இருந்தது தென்காசியில்) தென்காசியில் மரணமடைந்தார். தனது உயிலில்,” சென்னையில் இருக்கும் “இலக்கிய சிந்தனை” அறக்கட்டளை அமைப்புக்கு ரூபாய் ஒருலக்ஷம் கொடுக்கவும்” என்று எழுதியிருக்கிறார். அந்தத் தொகையை திரு. ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களின் ஷட்டகர் (சகலை) திரு. ஆர்.எஸ். மணி அவர்கள் அவனுக்கு ஒரு காசோலையாக அனுப்பி, “இந்த ஒரு லக்ஷரூபாய்”யை இலக்கிய சிந்தனைக்காக ஆதிலக்ஷ்மணன் கொடுக்கச் சொல்லி உயில் எழுதி இருக்கிறார் என்று சொல்லி, “ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களிடம் கொடுத்து விடு” என்று கடிதம் எழுதி இருந்தார். அவன் அந்தக் காசோலையை இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பாளரான திரு. பாரதியிடம் கொண்டுக் கொடுத்தான். அந்தத் தொகையை அவர்களது அறக்கட்டளையில் சேர்த்துக் கொண்டு, அடுத்த ஆண்டு முதல் (1992ம் வருடம் தமிழ் புத்தாண்டு இலக்கிய சிந்தனை ஆண்டு விழா முதல்) தமிழ்த் தொண்டு புரிந்த ஒரு அறிஞருக்கு ரூபாய் பதினைந்தாயிரம் (Rs . 15,000/-) “பம்பாய் ஆதிலக்ஷ்மணன்” நினைவுப் பரிசாக வழங்கி வருகின்றனர்.

28.01.2016
அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..