வல்லமை

Blog

  • அருங்காட்சியகம் ஓர் அறிவுக் கருவூலம் – 112

    ஃப்ராம் அருங்காட்சியகம், ஓஸ்லோ, நோர்வே

    முனைவர். க.சுபாஷிணி

    மிக அண்மையில் நான் பயணம் மேற்கொண்ட நாடு நோர்வே. நோர்வே நாட்டின் தலைநகரான ஓஸ்ல்லோவில் 106 அருங்காட்சியகங்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட அருங்காட்சியகங்கள் பட்டியலில் இடம்பெறுகின்றன. அதில் ஒரு அருங்காட்சியகத்தைப் பற்றிய செய்திகளை இந்தப் பதிவில் வழங்குகின்றேன்.

    ஃப்ராம் அருங்காட்சியகம் (Fram Museum) பொதுவான அருங்காட்சியகங்களிலிருந்து மாறுபட்டதொரு அமைப்பைக் கொண்டது. 1936ம் ஆண்டு மே மாதம் 20ம் தேதி இந்த அருங்காட்சியகம் திறந்து வைக்கப்பட்டது. இந்த அருங்காட்சியகம் உலகின் வடக்கு-தெற்கு துருவங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு சாதனை படைத்த மூவரைச் சிறப்பிப்பதற்காகவும் உலகின் வடக்கு தெற்கு துருவங்களுக்குப் பயணம் செல்லப் பயன்படுத்திய ஃப்ராம் என்ற பெயர்கொண்ட மரக்கலத்தைச் சிறப்பிப்பதற்காகவும் அமைக்கப்பட்டது.

    இந்த அருங்காட்சியகத்தின் அமைப்பை முதலில் காண்போம். அருங்காட்சியகத்தின் மையப்பகுதியில் ஃப்ராம் மரக்கலம் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. கப்பலைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் மூன்று தளங்களில் கண்காட்சி சுவர்ப்பகுதியை ஒட்டியவாறு அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஃப்ராம் கப்பலின் மேல் தளத்திற்குச் சென்று அதனை முழுமையாகப் பார்த்த பின்னர் படிகளில் இறங்கி கப்பலின் இரண்டாம் தளத்திற்கு வரலாம். அங்கு மாலுமிகள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், பணியாளர்கள் ஆகியோர் தங்குவதற்கான அறைகள் உள்ளன. அங்கேயே சமையலறை, உணவருந்தும் பகுதி, ஓய்வெடுக்கும் பகுதி, நூலகப் பகுதி ஆகியன அமைந்திருக்கின்றன. இதற்கு அடுத்த கீழ்த்தளத்தில் கப்பலின் இயந்திரம் உள்ளது. இங்கு சமையல் பொருட்கள், பயணத்தில் தேவைப்படும் கருவிகள், போன்றவை வைக்கும் பகுதி உள்ளது.

    உலகின் வடதுருவத்திற்குப் பயணம் சென்று அறிந்து வரவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் 1891ம் ஆண்டு நோர்வே அரசும் தனியாரும் சேர்ந்து இவ்வாய்வுப் பயணத்திற்கானப் பொருளாதாரத்தைச் சேகரித்துக் கொடுக்க, திரு.நான்சன் ( Fridtjof Nansen ), கோலின் ஆர்ச்சர் (Colin Archer) என்ற கப்பல் கட்டும் பொறியியலாளரை அமர்த்தி இக்கப்பலை உருவாக்கச் செய்தார். இந்தப் பிரத்தியேகக் கப்பலே உலகின் துருவங்களுக்குச் சென்ற ஆய்வுப்பயணங்களில் முதன் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட கப்பல் என்ற பெருமையைப் பெறுகின்றது.

    உலகின் துருவங்களுக்குப் பயணித்தோர் என்று குறிப்பிடும் போது இதில் முதன்மையாகப் பட்டியலில் இடம் பெறுவோர் நோர்வே நாட்டினர் மூவர். அவர்கள் திரு. பிரிட்ஜோவ் நான்சன் ( Fridtjof Nansen ), திரு.ஓட்டோ சுவேதுருப் (Otto Sverdrup) மற்றும் திரு. ரோல்ட் அமுண்ட்சன் ( Roald Amundsen) ஆகியோர்.

    திரு. பிரிட்ஜோவ் நான்சன் (10 அக்டோபர் 1861 – 13 மே 1930) நோர்வே நாட்டைச் சேர்ந்தவர். ஒரு ஆய்வாளர், சமூக நல செயற்பாட்டாளர், அரசப்பிரதிநிதி, விஞ்ஞானி என்ற பன்முக ஆளுமையாக அறியப்படுபவர். இவரது சாதனைகளுக்காக அமைதிக்கான நோபல் பரிசினை 1922ம் ஆண்டு இவர் பெற்றார் என்பதை நினைவு கூர்வது தகும்.

    திரு.நான்சன் இன்று உலக வரைபடத்தில் நாம் அறியும் க்ரீன்லாந்து எனும் நாட்டின் உட்பகுதியை ஸ்கீ பயணம் மேற்கொண்டு ஆய்வு செய்யச் சென்ற குழுவிற்குத் தலைமை தாங்கியவர். ஆயினும் 1893லிருந்து 1896 வரையிலான ஆய்வுப்பயனத்தில் வடதுருவத்தின் 86°14′ அடைந்து செய்த சாதனை இவருக்கு உலகப்புகழைச் சேர்த்தது. இந்தப் பயணத்திற்குப் பின்னர் பயணங்களிலிருந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு தனது ஆய்வுகளிலும் தனது சமூக நலப்பணிகளிலும் நோர்வே நாட்டின் அரசியல் அமைப்புப் பணிகளிலும் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

    திரு. ஓட்டோ சுவேதுருப் (31 அக்டோபர்1854 – 26 நவம்பர் 1930) வடதுருவத்திற்கான திரு.நான்சனின் முதல் பயணத்தில் அவரோடு இணைந்து ஆய்வில் ஈடுபட்டவர்களுள் ஒருவர். அப்பயணத்தின் முக்கிய அதிகாரிகளுள் ஒருவராக அமர்த்தப்பட்டு பின் திரு.நான்சன் கப்பலை விட்டு ஸ்கீ செய்து வடதுருவத்திற்குச் சென்ற போது ஃப்ராம் கப்பலை வழிநடத்தும் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றிருந்தார். 1898ம் ஆண்டு திரு. ஓட்டோ சுவேதுருப் வடதுருவத்திற்கான இரண்டாவது பயணத்தை நிகழ்த்தினார். ஃப்ராம் கப்பலிலேயே இந்த இரண்டாவது பயணமும் நிகழ்ந்தது. இப்பயணம் 1902ம் ஆண்டு வரை நீடித்தது. க்ரீண்லாந்து நாட்டைக் கடந்து மேலும் பல தீவுகளைக் கண்டுபிடித்து அவற்றை வரைபடத்தில் இணைக்கும் பணியைச் செய்தார். இவற்றுள் பல சிறு தீவுகள் கண்டறியப்பட்டன, பெயரிடப்பட்டன, வரைபடத்தில் இணைக்கப்பட்டன. இந்தத் தீவுத் தொகுதிகளுக்கு இவரது பெயரிலேயே சுவேதுரூப் தீவுகள் (Sverdrup Islands) என்ற பெயரும் வழங்கப்பட்டது. இவருக்கு அந்நாளைய ஜெர்மனியின் பெரூசியன் அரசின் விருது 1917ம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது. ஆனால் 2ம் உலகப்போரில் ஜெர்மானியப் படை நோர்வேயின் மீது தாக்குதல் நடத்தி கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தமையை எதிர்த்து இந்த விருதை திரு. ஓட்டோ சுவேதுருப் ஜெர்மனிக்கே திருப்பிக் கொடுத்து விட்டார். பல தனியார் அமைப்புக்களினாலும் பல்கலைக்கழகங்களினாலும் இவர் கவுரவிக்கப்பட்டார். இவரது பிறந்த ஊரான சாண்ட்விகா நகரில் இவருக்கு ஒரு சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

    திரு. ரோல்ட் அமுண்ட்சன் (16 ஜூலை1872 -18 ஜூன் 1928) வரலாற்றில் தனக்கெனத் தனியிடத்தைப் பெறுபவர். இவரே உலக வரைபடத்தில் தென்துருவத்தை முதலில் அடைந்து ஆராய்ந்து அதனைப் பதிவு செய்தவர் என்ற பெருமையைப் பெறுகின்றார். இவரது தென் துருவத்திற்கானப் பயணத்திலும் ஃப்ராம் மரக்கலமே பயன்படுத்தப்பட்டது. இவர் 1911ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 14ம் நாள் தென்துருவத்தை அடைந்து சாதனை நிகழ்த்தினார். கடல் மார்க்கமாகவும் நில மார்க்கமாகவும் வடதுருவத்தை இவருக்கு முன்னரே திரு.நான்சன் சென்றடைந்து சாதனைப் படைத்திருந்தார். இவர் விமானம் வழிப்பயணித்து வடதுருவத்தை 1926ம் ஆண்டு சென்றடைந்தவர் என்ற சிறப்பும் பெறுகின்றார். முதலில் ஆர்க்டிக் பகுதியில் அதாவது வடமேற்குப் பகுதிப் பயணத்தை (1903-1906) நிகழ்த்தியவர் என்ற சிறப்பும் இவருக்குச் சேர்கின்றது. இத்தகைய ஒரு பயணத்தில் 1928ம் ஆண்டு ஈடுபட்டிருக்கும் போது காணாமல் போன தமது குழுவின் சிலரை கண்டுபிடிக்கச் சென்றபோது இவர் சென்ற அவசரக்கால பாதுகாப்பு விமானம் தொலைந்து போனதில் இவரும் காணாமல் போய்விட்டதாக ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

    வட துருவம் என்பது உலக உருண்டையின் வடக்கின் கடைக்கோடியில் உள்ள புள்ளி. அதே போல தென்துருவம் என்பது உலக உருண்டையின் தெற்கே கடைக்கோடியில் உள்ள புள்ளி. இப்பகுதிகள் பனிக்கட்டிகளாலும் பனித்துகள்களாலும் சூழப்பட்டு கடுங்குளிருடன் ஆண்டு முழுக்க இருக்கும் நிலப்பகுதிகளாக அறியப்படுபவை. இவற்றிற்குப் பயணம் மேற்கொள்வது என்பது ஒரு அசாதாரணக் காரியமே. கடலில் பயணிக்கலாம் என்றால் நீர்மட்டம் பனிக்கட்டிகளால் இறுக்கமாகச் சூழப்பட்டு கப்பல் பயணத்தைத் தடுத்துவிடும் சூழல் உண்டு. ஆக இப்பகுதிகளில் ஆய்வு செய்யச் சொல்வோர் ஓரளவிற்குக் கடலில் கப்பல் வழி பயணித்து பின்னர் பனியில் சருக்கிச் செல்லும் ஸ்கீ வகை கருவிகளைப் பயன்படுத்திச் சென்றே ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள முடியும். இதே போன்று பிரத்தியேக விமானங்களின் வழி பயணம் மேற்கொள்வதும் இவ்வகைப் பயணங்களைச் சாத்தியப்படுத்துகின்றன.

    வடதுருவங்களிலும் தென் துருவங்களிலும் மக்கள் வாழ்ந்தமைக்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. இன்று நமக்குக் கிடைக்கின்ற சான்றுகளின் அடிப்படையில் வடதுருவத்தில் இன்றைக்கு ஏறக்குறைய 4500 ஆண்டுகள் வாக்கிலேயே மனித இனம் இங்கு வாழ்ந்துள்ளது என்ற தகவல்கள் ஆராய்ச்சிகளின் வழி கிடைத்துள்ளன. குளிரான தட்பவெட்ப நிலையினால் இங்கு மக்கள் குடியேற்றம் என்பது மிகக் குறைவாகவே அமைந்திருக்கின்றது என்பதையும் நோக்கவேண்டியுள்ளது. இக்குளிரான தட்பவெட்ப சூழலிலும் இங்குள்ள சூழலுக்கேற்ற வகையில் தாவரங்களும் விலங்குகளும் இங்கு உயிர்வாழ்கின்றன. இவற்றைப்பற்றிய தொடர் ஆய்வுகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுள்ளன. இவ்வகை ஆய்வுகளில் குறிப்பாக ஸ்கேண்டினேவியன் நாடுகள் என நாம் குறிப்பிடும் நோர்வே, டென்மார்க், சுவீடன், பின்லாந்து ஆகியவற்றோடு கனடா, வட அமெரிக்கா, ரஷ்யா, பிரித்தானியா ஆகிய நாடுகளும் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

    மனிதனின் தேடுதல் எல்லைகள் அற்றது. அத்தகைய ஒரு செயலே மனிதன் உலக உருண்டையின் வட துருவத்திற்கும் தென் துருவத்திற்கும் பயணம் மேற்கொண்டு நிகழ்த்திய சாதனை. உலகின் அறியப்படாத விடயங்கள் பல இன்னமும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவற்றை அறிவதில் அறிவியல் முயற்சிகள் ஒவ்வொரு நாளும் முன்நோக்கிச் சென்று கொண்டே இருக்கின்றது. அத்தகைய அறிவியல் சாதனைகளில் பங்கு எடுத்துக் கொண்ட ஃப்ராம் கப்பல் பாதுகாக்கப்படும் ஃப்ராம் அருங்காட்சியகம் உலகப் பிரசித்தி பெற்ற அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றது!

    °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
    Dr.K.Subashini
    http://www.subaonline.net – எனது பக்கங்கள்
    http://www.tamilheritage.org/- Tamil Heritage Foundation
    http://www.heritagewiki.org/- மரபு விக்கி

    Share

  • மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் மனப்பூ சிறுகதைத் தொகுப்பில் வாழ்வியல்

    -முனைவர் ச.கோபிநாத் 

    முன்னுரை

    சமுதாயம் என்பது மக்கள் தொகுதிகளின் இணைப்பு ஆகும். அதாவது, மக்கள் கூடி வாழ்வதாகும். அவ்வாறு கூடிவாழும் மக்கள் தங்களுக்குள் உறவினை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி வளர்த்துக்கொள்ளும் சமுதாயம் உயிருள்ள சமுதாயமாகும். மக்கள் கூட்டம் ஒன்றுசேர்ந்து வாழ்வதற்கு ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அமைப்பே சமூகமாகும். இச்சொல்லிற்குச் சொல்லகராதி ‘மக்கள் திரள்’ என்று பொருள் தருகின்றது.

    “சமுதாயம் பொதுநல ஸ்தாபனம், சங்கம், கழகம்”1 என்று ஆங்கில அகராதி கூறுகின்றது. இத்தகைய சமுதாயத்தில் மனிதன் எவ்வாறான சிக்கல்களையும் விளைவுகளையும் எதிர்கொண்டு வாழ்கிறான் என்பதையும் அதிலிருந்து எவ்வாறு வெளியேறுகிறான் என்பதையும் ‘மனப்பூ’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பின் வாயிலாக வெளிக்கொணர்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

    வறுமை

    மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் கொடுமையானது வறுமையாகும். மனிதனுக்கு வறுமை வந்துவிட்டால் அவனின் எண்ணம், செயல்கள் மாற்றம் பெறுகிறது.

    “வறுமையே பாவங்களில் பொல்லாதது என்றும், வறிய நிலையில் வாழ்வதே கொடிய பாவ வாழ்க்கை என்றும் அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்வதே முதல் கடமையாகக் கொள்ளவேண்டும்”2 என்பர். இதனால் வறுமையினை ஒழித்தல் அவசியம். ஆனால், இன்றைய அளவிலும் வறுமை என்பது ஒழிக்கப்படவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

    ”தனியொருவனுக்கு உணவில்லையெனில்
    ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்”3

    “பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
    தொகுத்தவற்றுள் எல்லம் தலை”4

    அதாவது, தனியொருவனுக்கு உணவு இல்லையெனில் இந்த உலகத்தை அழிக்க வேண்டும் என பாரதியும், அவ்வுணவைப் பகுத்து உண்ணுதல் வேண்டும் என்பதை வள்ளுவனும் நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றனர். ‘மானத்தீ’ என்ற சிறுகதையில் ஆவுடைச்சி என்பவள் தன் மகனுக்கு ஒரு முறுக்குக்கூட வாங்கிக்கொடுக்க முடியாத அளவிற்கு வறுமை அவளைச் சூழ்ந்துள்ளது. வறுமையினைப் பயன்படுத்தி அவளைத் தன் வழிக்குக் கொண்டுவந்து விடலாம் என்று ஒருவன் நினைக்கிறான். ஆனால் ஆவுடைச்சி அவனை, “ச்சீ நாயே…. ஓடிப் போயிரு. இல்லேனா ஒரே போடுதான். அருவா ஒன்னை வகுந்துடும்”5 என்று அடித்துவிரட்டித் தன் மானத்தினைக் காத்துக்கொள்கிறாள்.

    சாதி

    சாதி, சமூகத்தின் கேடு எனலாம். அந்த அளவிற்கு நம் நாட்டில் சாதியின் உச்சம் உள்ளது. சட்டமேதை டாக்டர் அம்பேத்கர் “தன்னை உயர்ந்த சாதியாகவும் இன்னொரு மனிதனைத் தாழ்ந்த சாதியாகவும் கருதுபவன் மனநோயாளி”6 என்கிறார். இப்படித்தான் மனிதர்கள் மனிதர்களுக்குள் சாதியம் பார்க்கின்றனர். இந்த சாதிய முரணைத் ‘தீண்டாதே’ என்ற சிறுகதையில் ரெங்கலட்சுமி என்பவள், ஒரு வெள்ளத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறாள். கீழ்ச்சாதியினைச் சேர்ந்த மாடத்தியின் மகன் ராக்கப்பன் காப்பாற்றப் போகிறான், அப்போது அவள்,

    “கையை மட்டும்தான் நீ தொடணும் அதுவும் முனிக்கையைத் (நுனிக்கையை) தீண்டணும்.

    ’அதெப்படிமா….. முடியும்?’
    ‘அது அப்படித்தான். என்னோட ஒடம்பைத் தீண்டாதே’

    வெள்ளத்திற்குள் நீந்துகிற அவனுக்குள் பற்றி எரிகிற நெருப்பு அவமான நெருப்பு, சாவின் விளிம்பிலுமா…. சாதி?7 என்ற நினைப்புடன் அவளை நெருங்கிச்செல்கிறான். ஆனால் ரெங்கலட்சுமி பிடித்திருந்த விளாரை நழுவவிட்டு உயிரினை விட்டுவிடுகிறாள்.

    உயிரைவிடச் சாதிதான் முக்கியம். அதிலும் கீழ்ச்சாதிக்காரன் நம்மைத் தொடக்கூடது என்பதை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு உயிரை விட்டுவிடுகிறாள். இந்தச் சமூகத்தில் பெண்களைக்கூட சாதி வெறியராக மாற்றிவைத்து இருப்பதுதான் மிகப் பெரிய கொடுமையான நிகழ்வாகும். ஆனால் பெண் என்பவளை இந்தச் ‘சாதி, மதம்’ இரண்டும் காப்பாற்றாது என்பதுகூடத் தெரியாமல் பெண்கள் இவ்வாறு இருப்பது அறியாமையின் வெளிப்பாடாகவே தெரிகிறது.

    குழந்தைத் தொழிலாளர்கள்

    குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராகப் பல வகையான சட்டங்களைக்கொண்டு வந்தாலும் அதனை முழுமையாக ஒழிக்க முடியவில்லை. நம்நாட்டில் உள்ள மக்கள் தொகையில் 75% பேர் வறுமைக்கோட்டிற்கும் கீழ் இருப்பதாகப் புள்ளி விவரம் கூறுகிறது. இந்த வறுமைதான் குழந்தைத் தொழிலாளர்களை உருவாக்குகின்றது. குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எப்படி உருவாகின்றனர் என்பதை ’ஏழாப்பு’ என்ற சிறுகதையில் ஆசிரியர் நேர்த்தியாகக் கூறியுள்ளார். ராசாத்தி என்பவர் ஏழாவது படிக்கும் போது தந்தையை இழந்துவிடுகிறாள். இதனால் தன் படிப்பினை இடையிலேயே நிறுத்திவிட்டு தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் செல்கிறாள்.

    “வாய் நிறைய சோறு. கன்னம் புடைத்திருக்கிறது. பதற்றமாய்க் கைகழுவினாள் ராசாத்தி. பாவாடையில் ஈரக்கையைத் துடைக்கிறாள். சுண்டெலியாய் ‘குடு குடு’ வென்று ஓடுகிறாள். மஞ்சள் பிளாஸ்டிக் டப்பாவையும், சிட்டையும் எடுக்கின்றாள்”8 அவள் தன்னை அறிந்துகொள்ளும் முன்னரே தொழிலாளியாக மாறிவிட்டாள் என்று தோன்றுகிறது.

    போதைப்பொருள்

    நம் சமூதாயத்தில் பல மனிதர்கள் உணவு இல்லாமல் கூட இருந்துவிடுவார்கள். ஆனால் போதை இல்லாமல் வாழ முடியாத அளவிற்கு மனிதர்கள் உருவாகியுள்ளனர். ‘போதை இல்லையெனில் வாழ்க்கை இல்லை’ என்ற நிலைதான் இங்கு உள்ளது. ஒருவன் போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாகிவிட்டால் அவனின் எண்ணங்கள் மாற்றம் பெறுகின்றன.

    போதைக்கு அடிமையானவர்கள் குற்றங்களைச் செய்பவர்களாகவும் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை உடையவர்களாகவும் மாறிவரும் போக்கினை நம்மால் பார்க்க முடிகின்றது. போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் என்னமாதிரியான செயல்களைச் செய்கிறான் என்பதை ‘குறுக்கு’ என்ற சிறுகதையில் கணேஷ் புகையிலைக்கு அடிமையாக, பூபாண்டி என்பவன் இருக்கிறான். சாதிக் கலவரம் அவ்வூரில் ஏற்படுகிறது. அதனால் கடைகள் அடைக்கப்படுகின்றன. புகையிலை வாங்க முடியாமல் கிறுக்கு பிடித்தவன் போல் திரிகிறான். எப்படியோ தேடிப்பிடித்து புகையிலை தின்று போதையினை ஏற்றிக்கொள்கிறான். பூபாண்டியன் சாதியினர் மாற்றுச் சாதியினர் வீட்டில் ஒரு கொலையாவது விலுக வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்கின்றனர். இதனைக் கேட்ட பூபாண்டி,

    “ஓடிப்போய்….. பின்பக்கமாய்த் தழுவி, இடதுகையில் கழுத்தைச் சுற்றி, ஒரு கவ்வு கவ்வு கவ்வி…. இறுக்கிய வேகத்தில் வலதுகைச் சூரிக்கத்தியால் ஓங்கி… ஒரு சொருகு…. உருவிக்கொண்டு, ‘ச்சதக்,சதக்’ கென்று ரெண்டு குத்தி”9 கொலை செய்துவிடுகிறான்.

    போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் எவ்வாறு நடந்துகொள்வான் என்பது இக்கதை மூலம் தெரியவருகிறது. சுய சிந்தனை, தன்னை இழத்தல், கையேந்தல் போன்றவை இவர்களைத் தொற்றிக்கொள்ளும் என்பது அறியமுடிகிறது.

    முடிவு

    நம் நாடு வளர்ச்சிப் பாதையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், வறுமை, சாதி, குழந்தைத் தொழிலாளர், போதை பொருட்கள் இவற்றினை ஒழிக்க எந்த மாதிரியான நடவடிக்கையினை எடுத்துவருகின்றன எனக் கேள்விக்கு உட்படுத்தினால் மிஞ்சுவது கேள்வி மட்டுமே. அந்த அளவிற்கு இதனைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை நாம் சரியாகச் செய்யவில்லை எனலாம். ஒரு நாடு வளர்ச்சி நாடாக வரவேண்டுமென்றால் இந்த நான்கில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும். இது மட்டுமின்றி பெண் முன்னேற்றமும் முக்கியமான ஒன்றாகும். ஏனெனில் இந்த நான்கிலும் பெண் என்பவள் அவளுக்குத் தெரியாமலும், தெரிந்தும் இதில் அகப்பட்டுக்கொள்கிறாள். பெண் சிக்கலையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சமுதாயத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையும். அதன் மூலம் அந்நாடும் நல்ல வளர்ச்சிப் பாதையை நோக்கும் என்பதில் எந்த ஒரு ஐயப்பாடுமில்லை.

    குறிப்புகள்:

    1. இரா.மோகன், (ப.ஆ) இந்தியப் பல்கலைக்கழகத் தமிழாசிரியர் ஆய்வு மன்றம், ஆய்வுக்கோவை. ப.1956
    2. மு. வரதராசன், அறிஞர் பெர்னாட்ஷா. ப.80
    3. பாரதியார் கவிதைகள். ப.150
    4. திருக்குறள்.332
    5. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.138
    6. quotes.mowval.in
    7. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.62
    8. மேலது, ப.82
    9. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.43

    *****

    கட்டுரையாசிரியர் – உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,
    செய்யது அம்மாள் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி,இராமநாதபுரம்.

     

     

    Share

  • தாவரங்களை சித்திரப்படுத்தும் – தமிழன்பன் கவிதைகள்

                                   ஆ. பிந்து,

                                   முனைவர்பட்டஆய்வாளர்,

                                       தமிழ்த்துறை,

                                   ஸ்காட் கிறிஸ்தவக் கல்லூரி,

                                    மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்.

                                             

    முன்னுரை

        கவிஞர் தமிழன்பன் 1933-ம் ஆண்டு சென்னிமலையில் பிறந்தவர்.  ‘ஈரோடு’ என்பதை தனது குறியீட்டு பெயராகக் கொண்ட தமிழன்பன் தொடக்க காலத்தில் மரபுக்கவிதையையும் பின்பு புதுக்கவிதைகளையும் எழுதி தமிழ்கவிதை உலகில் தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்க வைத்துக்கொண்டவர். இவர் தனது கவிதைகளில் தாவரங்கள் குறித்து நிரம்ப பதிவு செய்துள்ளார். அவை குறித்து விவாதிப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

       சிறிய புல் பூண்டுகள் முதல் மரங்கள் வரை தாவர வகையில் அடங்குகின்றன. தாவரங்கள் சூரிய ஒளி, நீர், காற்று ஆகிய மூன்றையும்  தங்கள் வளர்ச்சிக்கு வேண்டிய அளவில் பெற்று தம்மை வளர்த்துக் கொள்கின்றன. தாவரங்களின் உலகம் என்பது ஒரு தனி உலகம் என்றே கூறலாம். புல், பூண்டு, செடி, கொடி, மரம் எனும் பசுமையான இவ்உயிரினத்தை ஆங்கிலத்தில் “Plant’ என்ற சொல் குறிக்கும்” என்பார் வேங்கடசாமி. (செடிகளின் செயலியல் பண்புகள், ப.1.)

    மரங்கள்

       மரங்களைத் ‘தரு’ என்றும் ‘விருட்சம்’ என்றும் கூறுவர். இவை பூ, காய், கனி, இலை, நிழல், பசுமை, என மரங்கள் தங்களுடைய ஒவ்வொரு அவயங்களையும் மக்களுடைய பயன்பாட்டிற்கு அளிக்கின்றன. இத்தகைய மரத்தின் மீது கவிஞர் அன்பு வைத்துக் கவிதைகளைப் படைத்துள்ளார். மரத்தை கடவுளை விட மேலானது என்று தமிழன்பன் தமது கவிதையில் குறிப்பிடுகின்றார்.

                “கேட்காமலே

                நிழல் தருகிற மரத்தை விடக்

                கடவுள் எப்படி மேலானவன்”

                                          (தமிழன்பன் ஆயிரம், ப.875).

          மரம் என்றாலே ஞாபகத்திற்கு வருவது கனிகள் தான். மரங்களை மனிதர்கள் அழிக்கின்றனர். எனினும் மக்களுக்கு நிழலையும், உணவுகளையும் அளித்து உதவுகின்றதென்பதை,

                “கொம்பனும் கம்பிகள்மேல்

                 குளிரிலைத் துணியைப் போர்த்தே

                 எம்மிடம் வருக வென்றாய்

                 எழிற்குடை மரமே ! எய்தி

                 உம்முடல் வெட்டி னோர்க்கும்

                 உதவினை நிழலே!”  

                                         (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி-2, ப-99)

    என்று எடுத்துரைத்துள்ளார்.

          கவிஞர் மரத்தின் மீது பாசம் கொண்டவராக காணப்படுகின்றார். தனது கவிதையில் வேப்பமரம், தென்னை மரம், அசோக மரம், கருங்காலி, ஆலமரம் என்று பல மரங்களை சுட்டிக்காட்டுகின்றார். காடுகள் மற்றும் மலைப்பகுதிகளில் வளரக்கூடிய கருங்காலி மரத்திலிருந்து குழல் கருவிகள் செய்து பாட்டு இசைப்பர். இதனை,

                “கருங்காலி குழல் செய்து பாட்டிசைக்கக்

                காடுதெரு நல்லமரம் !

                                   (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, ப.104)

    என்றும் தம் கவிதையில் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.

    செடி கொடிகள்

          செடிகள் சிறிய அளவில் மட்டும் வளரக்கூடியவை. கொடிகள் என்பவை வேறு மரங்களைப் பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு படர்ந்து வளருபவை. கவிஞர் செடி கொடிகள் நன்கு செழிப்பாக வளர்ந்து காற்றில் ஆடுவதை,

                “பருவச் செழிப்பும் உருவக் கொழிப்பும்

                 மருவிய தங்க மணிச்சிலை மங்கையர்

                 நூற்றுக் கணக்காய் நுண்ணிடை ஒசியக்

                 காற்று வெளியில் களிநட மாடினர் !

                 ஆடிய மங்கையர் அங்குள கொடிகள் !”

                                     (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, ப.171)

     என்று அழகுறச் சித்திரப்படுத்துகிறார்.

          மேலும் தனதுக் கவிதையில் எருக்கஞ் செடியைச் சுட்டிக் காட்டுகின்றார். அச்செடி வீடுகளில் வளர்ப்பதில்லை என்றும் வீதிகள் மற்றும் சுடுகாடு போன்ற இடங்களில் தானாக வளர்ந்து நிற்பதை,

                “தாவரக் குற்றவாளியா

                 காடு கடத்தப்பட்டு அடுக்கு வீடுகளுக்கிடையே

                 என் வீட்டெதிரில் இருக்கும்

                 இந்த எருக்கஞ் செடி ?

                 எல்லாச் செடிகளுக்குப் பாய்ச்சியபின்

                 மிஞ்சிய பச்சையை

                 இயற்கை

                 தண்ணீர் விட்டு விளாவியிருக்கிறது

                 இந்த எருக்கில்”

                               (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -1, பக்.623- 624)

    என்று விளக்கியிருக்கிறார். அந்தச் செடியிலுள்ள இலையின் பச்சை நிறம் மற்றச் செடிகளின் இலைகளில் காணப்படுவதை விட குறைவாகவே இருப்பதையும் பதிவு செய்கின்றார்.

    புல்

          தரையில் தானாகவே முளைத்து வளரும் செடி வகைகளில் ஒன்று.  “பச்சைப்பசேல்” என்று பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கும். ஸ்ரீநிவாசன் என்பவர், “புல் என்றால் ஏதோ ஒரு சாதாரண தாவரம் என்று தான் அனைவரும் கருதுகிறார்கள். ஆனால் உண்மை அப்படி இல்லை. தாவர வகைகளில் புல் மிக முக்கியமான ஒன்று. தாவரவியலில் புல் இனத் தாவரங்கள் ஒன்றாக்கப்பட்டுப் புல் குடும்பம் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தக் குடும்பத்தில் 4500 இனங்கள் உண்டு” (தாவரஉலகில்! 100, ப.43) என்கிறார். தமிழன்பன் புல்லின் அழகை மக்கள் ரசித்துப் பார்ப்பதை,

                 “தான்

                 பூப்பதில்லை புல் …

                 தன்னைப்

                 பார்ப்பவரைப் பூத்துவிடச் செய்கிறதே

                 போதாதா?

                                     (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -4, ப.170)

    என்று கூறியுள்ளார்.

    தாவரங்களின் உறுப்புகள்

          மரம், செடி, கொடிகளில் வேர் தண்டு, இலை,பூ, காய், கனி போன்ற உறுப்புகள் காணப்படுகின்றன. இவற்றுள் வேரும் தண்டும் இலையும் தாவரங்களின் வளர்ச்சியில் முக்கிய அங்கமாகத் திகழ்கின்றன. தாவரங்களின் இனப்பெருக்கத்திற்குக் காரணமாக அமைவது பூக்கள், ஏனென்றால் தாவரங்கள் விதையின் மூலம் தான் இன்னொரு தாவரத்தை உண்டாக்குகின்றன.

          ஒரு செடி முளைத்து வளருவதற்கு அவசியமானது விதை. ஸ்ரீனிவாசன் என்பவர். “செடியின் ஆதி மூலம் விதை. செடியே விதைக்குள் இருக்கிறது என்றாலும் குற்றமில்லை தாவரத்தின் சிசுவிதையில் இருக்கிறது” (தாவரங்களின் இல்லறம், ப.35) என்று தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். இலக்கியத்தில் விதையானது ‘காழ்’ மற்றும் ‘அரிசி’ எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தமிழன்பன் பூமியில் புதைந்த விதை அழிந்து தாவரமாக வளரும் என்றுக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.இதனை,

          “விதையின் இறப்பே செடியின் பிறப்பு!

                                  (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -4,ப.453).

    என்று தனது கவிதையில் பதிவு செய்துள்ளார்.

          தாவரங்கள் வளர்வதற்கு மிகவும் முக்கியமானவை வேர்கள். வேர்கள் பூமிக்கு அடியில் ஆழமாக சென்றால் தான் தாவரங்கள் பலமாக இருக்கும். இதனைத் தமிழன்பன்,

                      “விண்முட்டும் மரங்களுக்கும்

                       வேர்களில்தான் பலமெல்லாம்”

                                       (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -2,ப.327).

    என்று கூறியுள்ளார்.

          பூக்களின் அழகுக்கும் வாசனைகளுக்கும் பெரியவர் முதல் சிறியவர் வரை மயங்கி நிற்பவர். இதன் வாழ்நாட்கள் என்பது மிகவும் குறைவு. அந்த நாட்களிலே அவற்றின் மணம், அழகு, நிறம் போன்றவை மக்களைக் கவர்ந்து விடுகின்றன. இதனை வர்ணிக்கும் தமிழன்பன்,

                “கொடியின் வீட்டில் பிறந்தது !

                 குறைந்த நாட்கள் வாழ்ந்தது !

                 மடிந்து வீழும் முன்னரே

                 மதிப்பு பெற்றுக்கொண்டது!”

                                       (தமிழன்பன் கவிதைகள் தொகுதி -2,ப.572).

    என்று கூறி, மலரை போல மனிதனும் மதிப்புடன் வாழ வேண்டும் என அறிவுறுத்துகின்றார்.

    முடிவுரை

          இயற்கை என்பது மனிதனுக்கு கிடைத்த வரம் இந்த இயற்கையினுள் இருக்கின்ற தாவரங்கள் என்பது மனிதனுக்கு கிடைத்த வரப்பிரசாதம். அதனால் தான் தமிழன்பன் தனது கவிதையில் இவைகளின் அழகினை, பயனை திறம்பட பதிவு செய்கின்றார். அவை இக்கட்டுரையில்ஆராயப்பட்டுள்ளது.

    துணைநூற்பட்டியல்

    1. அமிர்தகணேசன். தி., (தொ.ஆ) –       ஈரோடு தமிழன்பன் ஆயிரம்

                                              விழிகள் பதிப்பகம்

                                              8/எம் 139, 7 ஆம் குறுக்குத்

                                              சென்னை- 41. மு.பதிப்பு – 2016.

    1. சக்கரவர்த்தி ராஜகோபால் ஆச்சாரியார் – தாவரங்களின் இல்லறம்

                                               அல்லயன்ஸ் பிரஸ்

                                              எம்.எஸ் 109, பிராடீஸ்ரோட்

                                              மயிலாப்பூர். மு.பதிப்பு -1947

    1. வேங்கடசாமி – செடிகளின் செயலியல் பண்புகள்                                            நியூசெஞ்சுரி புக்ஹவுஸ் (பி)லிட்.

                                          41-B சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்,                                        அம்பத்தூர், சென்னை – 98.

                                                மு.பதிப்பு – 2012.

    1. ஜெயதேவன். வ.(தொ.ஆ)        –     ஈரோடு தமிழன்பன் கவிதைகள்                                            பூம்புகார் பதிப்பகம்,                                                       127 ப. எண்: 63,                                                          சென்னை- 108. மு.பதிப்பு – 2012.
    1. ஸ்ரீநிவாசன். N – தாவர உலகில்! 100

                                              70-தி. ஜெனரல் சப்ளைஸ் கம்பெனி

                                              மந்தை வெளி, சென்னை- 600 028.

    Share

  • அப்பா

    சேசாத்திரி பாஸ்கர்

    பள்ளி நாட்கள் எப்படிப்பட்டவர்க்கும் ஒரு இனிமையான் விஷயம். படிப்பவன், படிக்காதவன், ஏழை, பணக்காரன் , ஆளுமை எல்லாம் தாண்டி பள்ளிநாட்கள் ஒரு கூட்டு வாழ்க்கை. அதுவும் இரண்டு மாத விடுமுறை முடிந்து அடுத்த வகுப்பில் எல்லோரும், புதுஇடத்தில கூடும்போது ஏற்படும் சந்தோஷம் எந்த சினிமாவும், பணமும் , கொடுக்க முடியாதது.சின்ன சட்டை , அதில் பிய்ந்த பொத்தானை தைய்க்க வேண்டாம். அதனை அப்பாவோ , அம்மாவோ உள் வழியாக பின்னை வைத்து குத்தி ( தலையை குனியாதடா) ஊக்கு மாட்டி அனுப்பும் போதே தெரியும். ஒரு விளையாட்டில் அது படக்..

    இருந்தாலும் அவர்களின் அன்பு இன்றும் என் கண்ணில் நீர் வரவழைக்கும்.எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாத செயல்

    .இங்கு மாதாவும் பிதாவுமே குருவும் தெய்வமும். அறுபதுகளில் மயிலாப்பூரில் அம்பிகா ஸ்டோர்ஸ் புத்தக கடை மிக பிரசித்தம். அங்கு லேபில் வாங்கி அதனை கட்டு கட்டாய் வைத்து கொண்டு வகுப்பில் பீத்திகொள்ள அவ்வளவு ஆசை.என் தந்தை புத்தககங்களுக்கு நேர்த்தியாய் அட்டைபோட்டு நாலு பக்கமும் அதனை சோற்று பருக்கை வைத்து ஒட்டி அதனை வெயிலில் காய வைத்து அடுத்த நாள் அந்த அட்டையில் பெயரை கூர்ப்பான பௌண்டைன் பேனாவில் எழுதி துணிப்பையில் போட்டு கொடுப்பார் எனக்கு எந்த பக்கம் கிழிந்தாலும் கவலை இல்லை . அப்பா ஒட்டின லேபிளும் அவர் கையெழுத்தும் ஒன்றும் ஆக கூடாது. இன்று என் அலுவல் பணி சம்பந்தமாய் ஒரு புத்தக கடைக்கு சென்ற போது அந்த கடை வாசம் என் நினைவுகளை பள்ளிக்கு அனுப்பியது ஒரு புது புத்தகம் எடுத்து அதனை அழகாய் மடித்து சீட்டுகட்டு போல பக்கங்கள் புரட்டி வாசக்காற்று முகர்ந்தேன்.என் தந்தை வாசம் காற்றில் மலர்ந்தது.

    Share

  • செம்பதிப்பு வரிசையில் ஐங்குறுநூறு

    கல்பனா சேக்கிழார்

    உதவிப்பேராசிரியர்

    அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்

    காலத்தை வென்று நிற்பவை சங்கப் பனுவல்கள். அவை தமிழ் மொழியின் அடையாளமாய், பண்பாட்டுக் கருவூலமாய்த் திகழ்வதால் காலம் தோறும் வெவ்வேறு வாசிப்புக்கு உட்பட்டுள்ளன. சுவடியில் இருந்தவை, அச்சு ஊடக வருகைக்குப் பிறகு மூலமாகவும், உரையோடு இணைத்தும் பல்வேறு பதிப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. இருப்பினும்  செம்பதிப்பு (மூலப்பாடத் திறனாய்வு) அடிப்படையில் பதிப்பிக்கும் நோக்கில் செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம் திட்டத்தினை வகுத்து, தமிழ் அறிஞர் பெருமக்களிடம் அப்பணியை ஒப்படைத்தது. அந்த வரிசையில் சங்கத் தொகை நூல்களுள் ஒன்றான ஐங்குறுநூறு, பேராசிரியர் கு.வெ. பாலசுப்பிரமணியம் அவர்களைப் பதிப்பாசியராகக் கொண்டு வெளிவந்துள்ளது.

    இப் பதிப்பு தொகுத்தோர், தொகுப்பித்தோன், ஐங்குறுநூறு – பதிப்பும் உரையும், மூலம், பாடத் தேர்வு, சுவடி விளக்கம், பதிப்பு விளக்கம், பாடல் – சிதைவும் முறிவும், கூற்றுகள் – சிதைவும் முறிவும், பாடல்கள் – சுவடித் திறப்பு, கூற்றுகள் – சுவடித் திறப்பு, பாடல்கள் – பிழைப்பாடப் பட்டியல், கூற்றுகள் – பிழைப்பாடப் பட்டியல், சங்க இலக்கியம் தொடரொப்புமை, பிற பதிப்புகள் – ஒப்பீடு, சொல்லடைவு, தொடரடைவு, கலைச் சொற்கள், கூற்றுகள் – பாடல் தொகை, பழைய உரை இடம் பெறாத பாடல்கள், மெய்ப்பாடுகளும் பயன்களும், தொல்காப்பிய இயைபுகள், மன்னர்களும் நாடுகளும் என்னும் தலைப்புகளாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு பகுப்பிலும் அதற்கான தரவுகள் தொகுத்து தரப்பட்டுள்ளன.

    இவற்றுள் பாடத்தேர்வு என்னும் பகுதி அரிதின் முயன்று பல்வேறு சுவடிகளுடனும், கையெழுத்துப் பிரதிகளுடனும் ஒப்பிட்டு, பாடவேறுபாட்டில் எப்பாடம் சரியானது எனத் தேர்ந்து சான்றுகளுடன் விளக்கப்பட்டுள்ளது. சான்றாக ஐங்குறுநூற்றின் பதினோராவது பாடலின் முதலடியில் ‘மனைநடு’ ‘மனைநெடு’ என இரு வேறுபட்ட பாடம் உள்ளது. இப்படத்தினை எடுத்துக்காட்டி, மனைநடு வயல் என்பது மனைக்கண் நடப்பெற்ற வயலைக் கொடி என்னும் பொருளுடையது. சங்க இலக்கியங்களில் பதினோரு இடங்களில் வயலை இடம்பெறுகிறது. இஃது இல்லத்தில் நட்டு வளர்க்கப்படும் கொடியாகும். வேலியிலும் பந்தரிலும் படர்வது. மேற்கண்ட நூல்களில் இல்லெழு வயலை, மனைநெடு வயலை, மனைநடு வயலை என்றே பாடங்கள் உள்ளன. தழையாடையகச் சுற்றிக் கொள்ளுவதற்குரிய இக்கொடி தலைவியால் இல்லத்தில் நடப்பெற்று வளர்க்கப்பெறுவது. இங்கு நெடுமைப் பொருளினும், நடு வயலை என்னும் வினைப் பொருண்மையே, செய்யுளில் உள்ளுறை அமையப் பொருந்தும். மனையின்கண் நட்ட வயலை புறத்தே சென்று வேழக் கரும்பைச் சுற்றினாற் போல மனைக்கு உரியனாகிய தலைவன் பரத்தையரைச் சார்ந்தான் என்ற உள்ளுறையை, நடு வயலை என்னும் பாடமே அளித்தலின் இதுவே ஏற்புடையது எனத் தரவுகளின் வழியாகவும் இலக்கண குறிப்பு அடிப்படையிலும், வாழ்வியலோடு இயைத்துப் பார்த்தும் இது சரியானப் பாடம் என நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு திணைக்கும் நூறு நூறு பாடல்களைக் கொண்டுள்ள ஐங்குறுநூற்றிணை, திணைவாரியாக ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரித்து ஐந்து நூலாகப்  பதிப்பிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு நூலும் 700 பக்க அளவில் அமைந்துள்ளன. ஆய்வு நிலையில் இப்பதிப்பு ஆகச் சிறந்த பல்வேறு  பதிப்பு நுட்பங்களை உள்வாங்கியப் பதிப்பாக அமைந்துள்ளது.

    ஐந்து தொகுதிகள்

    செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம்

    எண் 40, நூறடிச் சாலை, தரமணி

    சென்னை – 600113

    2017

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180902 -Radha Mala – watercolour-charcoal 10×14” raw -lr

    மாலை(திருமாலை) இராதைப்பொன் மாலையில்(சாயங்காலம்) சந்தித்து
    மாலையாய்(பூ மாலை) சங்கை(சங்குக் கழுத்தை) மருவிடும்(தழுவிட) -வேளையில்,
    அக்காள்(இராதை -ஆவின் சக்களத்தி) வருகையில் அக்காரக்(தித்திப்பு) கண்ணபிரான்
    அக்கால் கிடையாதம் ‘மே’(பொறாமைக் கனைப்பு)…..கிரேசி மோகன்

    Share

  • ரமணாயனம்-சுபம்,முடிவு,மங்களம்….!

     

    முக்தி காண்டம்
    ——————

    திருச்சுழி தோன்றி திருக்கூடல் காய்த்து
    திருவருணை நின்ற தருவாம் -குருச்சுவை
    ஞானப் பழத்தை நுகர நினைப்பது
    வானத்தை வில்லாய் வளைப்பு….(351)

    அருந்தி, உறங்கி, அளவளாவும் அன்பு
    நெருங்கி இருப்போர்க்கே ஞானம் -பெருந்தீ
    அருணை ரமணர் அணைப்பில் குளிர
    அருகதை அன்பே அரன்….(352)

    மேடிட்ட நெற்றியில் மேதமை இட்டவர்
    தோடுற்ற காதோன் திருவுரு -சாடுவிக்கின்
    ‘’கைகளால் பேசுவார் செய்கையால் சிந்திப்பார்’’
    பொய்கையாம் வர்ணிப்பைப் பார்….(353)

    சாது சிரிப்பிற்கிங்(கு) ஏது உவமானம்
    பாதுகாப் பேயதன் பாவமாம் -வேத
    மறைபொருளாய் வார்த்தை மனயிருளைப் போக்கும்
    கரைபுரளும் ஞானக் கடல்….(354)

    காந்த விழியிரண்டும் காணும் அடியார்க்கே
    காந்தம் பொழிந்தவரின் காமத்தால் -காந்தும்
    மனக்கருமை நீங்க குணச்சலவை செய்து
    வினைக்கதவை மூடும் விரல்….(355)

    நரேனை பரமஹம்ஸர் நிர்விகல்பம் தன்னில்
    சரேலென சேர்த்தாற்போல் சேர்ப்பீர் -பிரானென
    ‘’இந்த வினாவுக்(கு) இளைஞனே நீவிவேகா
    நந்தனாசொல் என்றார் நகைத்து….(356)

    தொட்டால் துலங்கிட, சுட்டால் பொரிந்திட
    பட்டால் பலித்திட பக்குவம் -கட்டாயம்
    வேண்டும் அதனோடு யாண்டும் குருவடியைத்
    தீண்டும் சரணா கதி….(357)

    ஒரா யிரமாசை தேறா மனதுக்குள்
    பாரா முகமேன் பகவானே -சீராக
    சாதகம் செய்ய சமர்த்தில்லை தேவராஜன்
    தீதாம் தன்னைத் திருத்து….(358)

    எல்லாம் எனதென்றே என்னிடம் விட்டுவிட்டு
    செல்லாத காசாய் சரணடை -கொள்ளலிது
    சக்திக்(கு) உகந்த சகாயமான சாதகம்
    முக்திக்கு முன்னுதிர்த்த முத்து….(359)

    நாணுர்வு நிஷ்டையில் நிற்க சவிகல்பம்
    நானொடுங்க நீடித்தால் நிர்விகல்பம் -வானுயர்ந்து
    வாயு பலூன் வெடித்துள்ளே வான்புக
    சாயும் நிலைசகஜம் சேர்….(360)

    இயல்பாக தன்னில் இருத்தலிங்கு முக்தி
    கயல்போல நீரில் கலந்து -செயலும்
    உடலில் உறுத்தும் உபாதிகள் எல்லாம்
    கடலில் அலையாகக் காண்….(361)

    புற்றில் தவமாய் புராணத்தோன் வான்மீகி
    புற்றே தவமாய் பகவானைப் -பற்றியது
    சார்கோமா தன்னை சுயம்புலிங்கம் என்பாராம்
    யார்கைக்கோ வந்தாற்போல் பார்த்து….(362)

    ரமணனே சத்குரு ராயனென்று பாடும்
    அமளியில் சேர்ந்தநம் அய்யன் -சுமுகமாய்
    ‘’ஏனென்னை இச்சிறிய மேனிக்குள் பார்க்கின்றீர்
    நானும்தான் நம்மெல்லோர் நான்….(363)

    அண்ணலை விட்டு அமெரிக்கா செல்கின்ற
    எண்ணத்தால்பெண் பக்தை எலினார் -கன்னத்தில்
    தங்கும்கண் ணீரை துடைத்துத் தகப்பன்நான்
    எங்குநீ சென்றாலும் அங்கு….(364)

    அன்பெனும் கட்டில் அகப்படும் பர்வதம்
    நண்பனாய் அன்பனாய் ஞானியாய் -வன்பகையால்
    கூடார் தமக்கும் குளிரடி வாரத்தில்
    கூடார மாகும் குரு….(365)

    ஆசுபர்ன் ஆர்தரின் பாசமிகு பெண்கிட்டி
    தேசம் திரும்பிடத் தேம்பினாள் -பாசமாய்
    என்னை மறவாதே என்றும் நினைவில்கொள்
    உன்னைநான் கொள்வேன் உளம்….(366)-

    எண்ணா(து) இருந்திடல் எவ்வளவு கஷ்டமோ
    எண்ணலவர்(கு) அவ்வளவு ஏதமாம் -அண்ணளுலம்
    தாம்புக் கயிறென்ற தோற்றப் பிழையாமே
    சாம்பல் அதற்கில்லை சத்து….(or)
    சாம்பலதால் ஆகாது சுற்று….(367)

    பற்றிலாத பற்றும் பழகப் பெருநெருப்பாய்
    பற்றிடும் ஆகவே முற்றுவை -வெற்றிலை
    சாப்பிட்டுப் போடுவதை சாக்கிட்டு விட்டாராம்
    கூப்பிட்ட ஆள்வராக் கண்டு….(368)

    பேஷ்கூறி பண்டிதர் சாஷ்டாங் கமாய்க்கேட்டார்
    காஷ்மீரி யாரிடம் கற்றதென்று -ஹாஸ்யமாய்
    ‘’ஆசையாய் கேட்டவும் ஆசாமி கேள்விக்கு
    பேசாமல் சொன்னேன் பதில்’’….(369)

    சன்யாஸி ஆகலாம் சம்சாரி வீட்டுக்குள்
    தன்யோ சனையால் தடம்புரண்டு -சன்யாஸி
    காட்டில் க்ரகஸ்த்தனாய் மாட்டித் தவிக்கலாம்
    ஆட்டுக்கு வாலிங்(கு) அளந்து….(370)

    மெய்யாம் துறவு மனதைத் துலக்குதல்
    பொய்யாம் துறவென்ற பாத்திரம் -உய்யாய்
    குடும்பஸ்த்தன் சன்யாசி கொள்கை அளவில்
    கடும்பித்தம் நானைக் களை….(371)

    தன்னைப் பராமரிக்கும் தாகம் துறந்திட
    உன்னைப் பராமரிக்கும் உன்னான்மா -கண்ணை
    மறைக்கின்ற மோகங்கள் மாயப் பிசாசு
    குறைக்கின்ற நாய்கடிக் காது….(372)

    உக்ராண உள்ளிலே ஒன்றுமில் லாதலால்
    அக்ரா சனர்சொன்னார் ஆட்குறைப்பு -அக்குரவர்
    வற்றாக் கருணையால் வந்ததாம் பண்டங்கள்
    பற்றாக் குறைதீர்க்கும் பற்று….(373)

    இதயம் வலது இடத்தில் விளங்கும்
    புதிய விளக்கம் புகன்றார் -உதயம்
    உலகெனும் கோலம் ஒடுங்கிடும் புள்ளி
    கலகநான் காரியின் கை….(374)

    சக்தி சிவனிடப் பக்கம் இருந்தாலும்
    முக்திவலம் செய்தல் வலப்புறமே -பக்தி
    இறையுணர்வு போதும் இடவல மையம்
    திரையவிழும் நாள்வரை தான்….(375)

    நெருப்புக்கு பஞ்சாக நிஷ்டைக்கு நெஞ்சு
    விருப்பிருந்தால் பற்றும் விரைவாய் -கிறுக்குத்
    தனமாய் இதயமிடம் தேடி அலைந்தால்
    மனமாய் மயக்கிடு மது….(376)

    என்ணெய்க் குளியல் எடுத்தாமைப் பாறைக்கு
    அண்ணல் வரமீண்டும் அந்திமத்தை -முன்னம்
    மதுரையில் பார்த்த புதிராகப் பார்த்தார்
    அதையவர் வாக்கில் அடுத்து….(377)

    வெள்ளம் புகுந்தாற்போல் வெள்ளைப் பிழம்பொன்று
    மெள்ளப் படர்ந்தியற்கை மேய்ந்தது -தெள்ளத்
    தெளிவாய் வளியாய் ஒளியாய் வெளியாய்
    களியாய் மரணக் கலப்பு….(378)
    கலப்புத் திருமரணம் கொண்டமுகூர்த் தத்தில்
    களைப்பாக சாய்ந்தேனோர் கல்லில் -வலப்பக்க
    மார்பி னிலிருந்தோர் மின்னல் புறப்பட்டு
    சார்ந்த திடப்பக்கம் சேர்ந்து….(379)

    சேர்ந்தென் னுடன்வந்த சாஸ்திரியார் ஓலமிட்டார்
    நேர்ந்தயென் சாவால் நடுநடுங்கி -தேர்ந்தேன்
    அதிதியாம் கூற்றை அழையா விருந்தை
    கதிகலங்க வைக்கும் கலை….(380)

    கலையாத அல்லி மலரதன் மொக்காய்
    வலமார் பிலிருவிரல் விட்டு -இலகும்
    இதயத் துளையில் இருளும் ஒளியும்
    உதயமாம் உண்மை உணர்….(381)

    உணரும் ஒளியை உலகியல் நாட்டம்
    புணர இருளாம் பிறப்பு -திணரும்
    திருட்டுமனக் கையில் திணித்திடு ‘’நானார்’’
    திறக்குமது ஆன்மாவின் தாழ்….(382)

    தாழுடைத்த கள்ளன் திரைகடல் ஆன்மாவில்
    மூழ்கடித்துப் போதல் மனோநாசம் -பாழுடல்
    பற்றின்றி வெற்றியாய் பேரின்ப சாம்ராஜ்ய
    கொற்றவனாய் இவ்வுலகில் சுற்று….(383)

    பெருநகர தம்பதியர் பேரார்வம் கொண்டு
    பெருமகன் ஏசு பிரானின் -மறுபிறப்பாய்
    எண்ணி வணங்கிட அண்ணலும் அற்புதமாய்
    சொன்னது கேட்டு சிலிர்ப்பு….(384)

    உங்கள் பெருநகர உப்புநீர் முற்புறத்தில்
    திங்கல் சலவைத் திடலுண்டு -அங்கங்கு
    தென்னை மரங்களும் திண்ணைகளும் உண்டைந்தாம்
    எண்ணில் அமர்வீர் என்று….(385)

    காலதேச வர்த்தமானக் கோலங்கள் தாண்டிய
    மூலமாம் ஆன்ம முனைப்புடையோன் -ஞாலத்தை
    கண்டிடுவான் கையளவில், எண்டிசையும் அண்டமும்
    உண்டில்லை ஆவதவன் உள்….(386)

    கொண்டுசென்ற வாழையில் விண்டு வினாயகர்க்கு
    துண்டுகூட வைக்காது தந்தவரை -கண்டித்தார்
    செம்மலை நீங்காது சுற்றுப் புறமறியும்
    செம்மலை யாரறிவார் சொல்….(387)

    சந்யாசம் வேண்டி சலித்துவந்த அன்பர்க்கு
    உன்ந்யாயம் உத்தமமா உன்னிப்பார் -அந்யாயம்
    தைக்க அரும்பாடு தையலிலை போல்வாழ்வு
    துய்க்கும்முன் தள்ளல் திமிர்….(388)

    எம்பிரான் கேட்டார் எழுதிட நோட்புக்கை
    நம்பியார் சொப்பனத்தில் நைச்சியமாய் -அன்பரதை
    மாதவம் முன்வைக்க ‘’ மாதவா நீமறந்த
    போதிலும் வந்ததுபார் புக்….(389)

    ராஜகோபால் பேரனை நாகராஜன் தீண்டிட
    மேஜைமேல் வைத்திறைஞ்சி வேண்டினார் -ராஜ
    சிகிச்சையாய் சேயைத்தன் சொர்ணக்கை யால்வருட
    மகிழ்ச்சியாய் பாலன் முழிப்பு….(390)

    அற்புதம் கண்டோர் அதிசியக்க அண்ணலோ
    அற்பமாய் சொல்வாராம் ‘’அப்படியா !’’ -நற்கதி
    நானாக செய்ததில்லை தானாக நேர்ந்திடும்
    சோணேசன் கையில்நாம் சொப்பு….(391)

    தொண்டர் மயக்கத்தால் உண்டு களைத்தவர்
    விண்டார் இனிவுப வாசமென்று -அண்டும்
    அடியார்கள் அன்புப் பிடிவாதம் தப்ப
    வடிவான வெற்பை வலம்….(392)

    வலம்வரும் வேளை வனிதையர் ஏழ்வர்
    பலமாய் படையல் படைக்க -சிலையாய்
    சமைந்தவர் அன்பாய் சமைத்ததை உண்டு
    சுமந்தார் உபவாசச் சோறு….(393)

    சோறன்று போட்டது யாரென்று கேட்டதற்கு
    ஊரொன்றி வாழ்ந்திடும் சப்தகன்னி -மாரென்று
    சோதித்தவர் சொன்னார் சமையலுக்கு வேண்டிய
    ஏதுமின்றி வந்தனரவ் வேழு….(394)

    இந்து கிருத்துவம் இஸ்லாம் இவைமூன்றும்
    அந்த பரத்திற்(கு) அணுகுமுறை -சொந்த
    முயற்சியே மெய்யுணர்வில் மொய்த்திட சாதனம்
    பயிற்சியாய்த் தேடல் பழகு….(395)

    எந்தவழி போனாலும் ஏகம்தான் மிஞ்சிடும்
    உந்துகின்ற உத்தமரை உன்மார்க -பந்துவாய்
    ஏற்கத் தடையில்லை, என்பதனால் இங்குபல
    தீர்க தரிசிகள் பார்….(396)

    அந்தணப் பண்டிதர் அக்பர் சபையிருந்து
    தந்தநூல் அல்லா உபநிஷத் -இந்தநற்
    சேதியை அண்ணலும் சையது டாக்டரும்
    ஓதிக் களித்தனரோர் நாள்….(397)

    ஏதுமே பேசாத சாதுவின் மேனிக்குள்
    வாதம் புகுந்தெதிர் வாதமிட -பாதமாயூர்
    வேதம் புகன்றிடும் வேப்பெண்ணை சாறுண்டால்
    சேதம் குறையுமாம் சற்று….(398)

    சற்றெண்ணை பூசிடும் சாக்கில் பதத்தினைப்
    பற்றிடப் போட்டியாம் பக்தர்க்குள் -முற்றும்
    துறந்தவர் கேட்பார் துளிக்கால் அளிப்பீர்
    கறந்துகொள்வேன் புண்ணியம்கால் பங்கு….(399)

    காலன் புறமுதுகு கண்டமுக் காலர்க்கு
    தோளின் எலும்புகள் தேய்ந்திட -மேலும்
    அணிலுக்காய் நாயை அடிக்கப்போய் தோளில்
    பிணியுற்றார் பட்டை பிளந்து….(400)

    வாம முழங்கை வழியாய் புகுந்தன்று
    ஆமையாம் கான்ஸர்நோய் அண்ணலிடம் -சாமியே
    காலடியின் கூட்டத்தால் கையடியில் வந்தநானும்
    போலடியார் தானென்றான் புற்று….(401)

    ஆடா(து) அசங்கா(து) அமர்ந்திருந்த உங்களை
    மேடையென் றெண்ணிமேல் ஏறிவிட்டேன் -ஆடிடுவோன்
    வாய்க்கெட்டும் ஆலம்நான் கைக்கேட்டும் மூலமும்
    நோய்க்கட்டி ஆனதென்நன் நாள்….(402)

    மாதுமையாள் கண்டத்தில் மாலையாய் சாய்கின்ற
    போதெம்மை பூஜைக் கரடியென்றாள் -ஆதலால்
    உய்ய வழியின்றி உம்மில் புகுந்தேன்நான்
    அய்ய அடைக்கலமுன் கை….(403)

    சிற்றின்பம் ஓடியது பேரின்பம் நாடியது
    உற்றன்பு கொண்டூ டுறுவுமிப் -புற்றின்பம்
    ஏற்றுப் பொறுத்து எமக்களிப்பீர் முக்தியை
    தூற்றுமூர் மூக்கை உடைத்து….(404)

    கொல்லும் கணைக்கூட்டம் காகுத்தன் தோளிருப்பு
    சொல்லும் வசவும் சரஸ்வதிதான் -அல்லும்
    பகலுமிங்கு சேர்ந்திருக்க புண்ணியத்துள் இப்புண்
    புகுதலென்ன பாவம் புகல்….(405)

    கர்கடக ராசிநான் கைராசி ஆனேனே
    சற்குரு உந்தன்கை சேர்ந்ததனால் -தற்பரமே
    கையடித்து சொன்னாலுன் கைவலிக்கும் வாக்களித்தேன்
    மெய்யடியார் மெய்யுண்ணேன் மெய்….(406)

    கொப்பளநோய் தன்னை குணமாக்க நீர்மனம்
    ஒப்பிடத் தூளாகும் அப்பளமாய் -சுப்பரா
    மய்யாவாள் வேண்ட மகானுரைத்தார் மெய்யாமை
    பொய்யாம் மனமுயல் போக்கு….(407)

    நேரிசை வெண்பாவில் சீரசைவு போனதற்கு
    நேரிசை வானநோய் மேனியின் -வாரிசே
    நானசம் பாவிதத்தை நன்குணர்ந்த ஞானிக்கு
    மானச சஞ்சார மேது….(408)

    அஸ்திரத்தை நோவானேன் அர்ஜுனன் எய்ததற்கு
    சஸ்திர வைத்தியம் செய்வதேன் -வஸ்திர
    மேனிக்கு வந்ததே ஹானி எனக்கல்ல
    ஞானிக்(கு) ஏதுடல் நெஞ்சு….(409)

    நோய்சிரமம் ஏற்று நொடிந்த ரமணரிடம்
    ஆசிரமம் அண்டி அறுவைக்காய் -பேச
    மயக்க மருந்தின்றி மாசை அகற்ற
    தயக்கமில்லை என்றார் தவர்….(410)

    தொண்டையில் ஹம்ஸரும் தோளில் கிருத்துவும்
    கொண்டனர் தொண்டர்தம் கர்மத்தை -பண்டை
    வினைப்பயன் ஏது விதிவசம்தான் ஏது
    தனிப்பெரும் வாஞ்சை தனக்கு….(or)
    கணித்திடும் தெய்வங் களுக்கு….(411)

    பாவியென்று வந்தவரின் பூர்வஜென்ம கர்மமேற்று
    கோவிலாய் மாற்றினார் கோட்டானை -தாவிய
    அப்பாவம் புற்றாக அண்ணலிடம் சேர்ந்திட
    அப்பிரா ரப்தம் அழிவு….(412)

    வண்டி அமர்ந்தவன் கொண்டுவந்த மூட்டையை
    மண்டை சுமத்தல் மதியீனம் -அண்டியோர்
    தேசிகன் தாளிடை தஞ்சம் புகுந்துவிடு
    நீசுக துக்க நினைப்பு….(413)

    வாமனனாய் வந்தகட்டி விக்கிரம னாய்வளர்ந்து
    கோமணத்தர் கையில்கை கூப்பியது -சாவினை
    போவென சொன்னவர்மேல் போயின்று நாளைவந்த
    ராவணனாய் நின்றான் ரணம்….(414)
    கள்ளுண்டோன் ஆடைமேல் கொண்ட உணர்வேயாம்
    உள்ளுண்ட சித்தன் உடலுணர்வு -புல்லுண்டு
    மண்ணுண்டு பூச்சி புழுவுண்டு போகுமிதை
    புண்ணுண்ட போதேன் பதைப்பு….(415)

    பலியுண்ட ஆட்டுக்கு பீடம் நெருங்கியும்
    கிலியின்றி போகும் கதையாய் -வலியுண்டு
    கூறுவார் வாய்தவறிக் கூட வலிக்கிறது
    கூறாராம் ஊராருக் காய்….(416)

    வேள்வியாய் மூலிகை வைத்தியர் பார்த்தது
    தோல்வியாய்ப் போக துவண்டாராம் -கேள்வியாய்
    கூனியவர்(கு) ஆறுதலாய் கூறினார் ‘’அன்பரே
    நானிருப்பேன் உம்மால் நிலைத்து’’….(417)

    ஜனவரியில் அண்ணல் ஜனித்த தினத்தில்
    ஜனவரிசை கூட்டத்தில் சேர்ந்து -அனைவரையும்
    போல்யானை நட்புடன் தாள்வணங்கிச் சென்றதாம்
    பால்யத்து தோழனைப் பார்த்து….(418)

    தேவை நமக்கு தயவு அனைத்திற்கும்
    சாவை நமக்காக சுமப்பாரோ -பாவை
    உடலிதை நால்வர் திடல்வரை சேர்ப்பர்
    இடைவெளியில் நானேன் இதற்கு….(419)

    பண்டங்கள் நூறு பறிமாறி நாலுமிலை
    உண்டபின் ஓரம் ஒதுக்கத்தான் -பிண்டமாம்
    வாழுமிலை மேனியிது வாழ்விலை ஆனபின்
    வாழையிலை போலெறியும் வீடு….(420)

    இல்லாத துன்பம் இருப்பதாய்த் தோன்றவைக்கும்
    பொல்லாத மாயையை போக்கிவிட்டு -எல்லாமும்
    சாட்சியாய்ப் பார்க்கின்ற சாஸ்வத மெய்யுணர்வே
    மோட்சமாம் நீயதில் மூழ்கு….(421)

    மணியென்ன கேட்ட மகானுடனே சொன்னார்
    இனியென்ன காலக் கணக்கு( இழுப்பு) -பணியாக
    அன்பர்க்(கு) அளித்தார் அமைதியாய் த்யானத்தை
    நண்பகல் வேளைஅந் நாள்….(422)

    ஆதவன் சாய்கின்ற அந்திப் பொழுதினில்
    மாதவம் சாய்ந்தது மஞ்சத்தில் -ஓதும்
    அருணா சலசிவத்தை அண்மையில் காண
    மரணாவஸ் தைக்கு முடிவு….(423)

    எட்டுநாப் பத்தேழு ஏப்ரல் பதினாலில்
    விட்டுடல் ஜோதி விரைவாக -முட்டக்
    கறுத்தவிரி வானை எரித்துவிண் மீனாய்
    பரத்திடம் முக்தி பறப்பு….(424)

    சுபம்(சத்யம்)
    முடிவு(சிவம்)
    மங்களம்(சங்கரம்)
    ——————————————————-

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180901 Penance of Devaki and Yashoda 14×20” arches 300 gsm wcol lr

    ஒருத்தி கருத்தரிக்க வேறொருத்தி காத்த
    கருத்த நிறக்கண்ணன் நின்போல் -பிறப்பில்
    அனாதை ஆனாலும் ஆய்ச்சியர் அன்பால்
    அனாதி அவன்கதை ஆச்சு….!

    திரும்ப சிறையில் பிறந்து சிரித்து
    விரும்பி வ்ரஜமண் விரைந்து -கறந்த
    பசுக்கள் பால்மடி பச்சிளங் கன்று
    ருசிக்கும்முன் உண்ணகண்ணா ரா….!

    வேண்டுதல் வெண்பா….!
    ———————————————————————

    ஒருத்தி கருத்தரிக்க வேறொருத்தி காத்த
    கருத்தநிறக் கண்ணனனே, கோட்டை – திருச்சியில்
    மாது பிளஸ்டூவில் சாக்லேட் கிருஷ்ணாவில்
    தாதவிழ் பூவாய் மலர்….!

    எங்குநாம் சென்றாலும் அங்கவன் முன்னம்போய்
    தங்கு தடைகள் தவிர்த்திடுவான் -செங்கண்மால்
    தாளிரெண்டைப் பற்றித் துதிப்போர்தம் தீவினை
    தாளிரெண் டாகும் தெறித்து….!

    கண்ணிநுண் தாம்பினால் கட்டுண்ட காரணம்
    அன்னையின் அன்பினாலா அல்லது -கண்ணனே
    ஓயாத லீலையின் மாயா வசப்பட்டு
    ஆயாசம் ஆனதா லா….!

    திரும்ப சிறையில் பிறந்து சிரித்து
    விரும்பி வ்ரஜமண் விரைந்து -கறந்த
    பசுக்கள் பால்மடி பச்சிளங் கன்று
    ருசிக்கும்முன் உண்ணகண்ணா ரா….!

    பள்ளிதனைக் கொண்டதால் பிள்ளை பெறுவதால்
    வெள்ளலைப் பாற்கடல் உள்ளமால் -புள்ளேறும்
    கார்மேக வண்ணனும் ஓர்மகன் அன்னையும்
    நேர்நிகர் ஆவார் நமக்கு….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 16

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மனித மாண்புகளில் தலையாய ஒன்று மானம். ’தன்னிலையில் தாழாமையும் தாழ்ந்தபின் உயிர் வாழாமையும் மானம் எனப்படும்’ என்று அதற்கு இலக்கணம் வகுத்தனர் தமிழர். மானத்தின் சிறப்பை,

    “இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார்
    ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு” என்று போற்றுகின்றார் வள்ளுவர். அஃதொப்ப, நூல்களில் சிறந்த நாலடியும் மானத்தின் மாண்பைப் பரக்கப் பேசுகின்றது. 

    மறுமைக்குத் தீவினையையும் இம்மைக்குப் பெரும்பழியையும் உருவாக்கும் செயல்களைச் சான்றோர் ஒருநாளும் செய்யார்; ஏனெனில், இறத்தல் என்பது ஒருநாள் துன்பந்தான்; ஆனால் பழியும் பாவமும் ஒருவனிடம் சேர்ந்தாலோ  வாழ்நாள் முழுவதுமே அவை மாற்றுதற்கு அரியவை என்பது கருதியே.

    பாவமும் ஏனைப் பழியும் படவருவ
    சாயினும் சான்றவர் செய்கலார் – சாதல்
    ஒருநாள் ஒருபொழுதைத் துன்பம் அவைபோல்
    அருநவை ஆற்றுதல் இன்று.  (நாலடி – 295)     

    குன்றின் அனையாரும் குன்றிப்போவதற்குக் குன்றி (குன்றிமணி) அளவிலான தரந்தாழ்ந்த செயல்களே போதுமானவை. எனவே அவற்றைத் தவிர்த்தல் அவசியம்.

    நற்குடியில் பிறந்த மக்கள் தம் வாழ்வில் இன்மைவந்து அதன் காரணமாய் இன்னல் வந்துற்றபோதும் தம் குணம் மாறுபடாது வாழவே விரும்புவர். அப்படிப்பட்டவர்கள் வறுமை காரணமாக, வேறுவழியின்றி, செல்வர்களிடம் பொருள்வேண்டி நிற்கும் நிலையில், அச்செல்வர்கள், “இவர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள், கனிவுடையவர்கள், ஆயினும் வறுமையுற்றிருக்கிறார்கள்” என்று இந்நன்மக்களின் உயர்பண்புகளை இகழ்ச்சிக்குள்ளாக்கி ஏளனப் பார்வை பார்க்கும்போது, கொல்லனின் உலையில் ஊதும் தீயைப் போல இச்சான்றோர் மனம் உள்ளுக்குள் வேதனையில் கனலும் என்கிறது நாலடியார்.

    நல்லர் பெரிதளியர் நல்கூர்ந்தார் என்றெள்ளிச்
    செல்வர் சிறுநோக்கு நோக்குங்கால் – கொல்லன்
    உலையூதுந் தீயேபோல் உள்கனலுங் கொல்லோ
    தலையாய சான்றோர் மனம்.  (நாலடி – 298)     

    எனவே பணம் படைத்தவர்கள், தம்மிடம் பொருள்வேண்டி வரும் நன்மக்களிடம் அவர்கள் மனம் வருந்தும்படியான புன்மொழிகளைப் பேசாதிருப்பது நன்று. செருக்கின்றி அடக்கத்தோடு நடந்துகொள்ளுதல் எல்லார்க்குமே நன்மை பயக்கும்; எனினும் அது செல்வரிடம் அமைந்தால் அவர்க்கு மேலும் ஒரு செல்வமாய்ச் சிறப்புறும் என்றாரே நாயனார் அதனை அவர்கள் ஓர்ந்துபார்க்க வேண்டும். 

    ”எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல் அவருள்ளும்
    செல்வர்க்கே செல்வம் தகைத்து.”

    இனி, புலியின் குணத்தோடு பெரியோரின் குணத்தை ஒப்பிட்டுப் பேசும் நாலடியார்ப் பாடலொன்றைப் பார்ப்போம்.

    மதம் பொருந்திய யானையை அதன் வலிமை ஒழித்து வீழ்த்திய காட்டிலுறையும் புலியானது, தனக்கு இடப்பக்கம் வீழ்ந்த அந்த யானையை, தான் பசி மிகுதியால் உயிர்துறக்குந் தறுவாயிலிருப்பினும் உண்ணாது உயிரைவிடும். அதுபோல், தன்மானமும் நற்குணமும் நிரம்பிய பெரியோர் செல்வந்திகழ் சொர்க்கமே கையகம் வருவதாயினும் அது தமது மானம்கெட வருவதாயின் அதனை ஒருசிறிதும் விரும்பார்.

    கடமா தொலைச்சிய கானுறை வேங்கை
    இடம்வீழ்ந்த துண்ணா திறக்கும் – இடமுடைய
    வானகம் கையுறினும் வேண்டார் விழுமியோர்
    மானம் மழுங்க வரின்.  (நாலடி – 300)     

    வறுமையிலும் புரவலரிடம் இரந்துநிற்கும் சிறுமைக்குக் கூசும் மேன்மக்களின் சால்பை வள்ளுவரும், 

    ”இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
    காலும் இரவொல்லாச் சால்பு” எனப் பகர்வதை நாம் மேற்கண்ட நாலடியோடு ஒப்பவைத்து எண்ணலாம்.

    புலி குறித்த செய்திகள் சில நம் சிந்தனைக்கு… 

    காட்டுவிலங்குகளில் புலியின் வீரத்தைப் பற்றியும் அதன் உணவுப்பழக்கத்தைப் பற்றியும் நம் தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவிடங்களில் பேசுகின்றன. அவற்றில், ”புலி பசித்தாலும் புல்லைத் தின்னாது” என்பதும், ”புலியானது தான் வீழ்த்திய இரை தனக்கு இடப்பக்கம் வீழ்ந்தால் அதனை உண்ணாது” என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கவை. புலி மாமிசங்களையே விரும்பி உண்ணும் ’மாமிசபட்சிணி’ (Carnivore) என்பதால் அது புல்லைத் தின்னாது என்பது ஏற்புடைத்தே. ஆயினும் அடுத்ததாகச் சொல்லப்படும் இடப்பக்கம் வீழ் இரையை அஃது உண்ணாது என்பதை மெய்ப்பிப்பதற்கு அறிவியல்பூர்வமான ஆதாரங்கள் ஏதும் இதுவரை நமக்குக் கிட்டவில்லை. ஆகவே, இது புலியைச் சிறப்பிப்பதற்காகச் சுட்டப்படும் உயர்வுநவிற்சி மொழியாகக்கூட இருக்கலாம். அல்லது ”இடம் வீழ்ந்த/ இடம்பட வீழ்ந்த” என்ற தொடர்களுக்கு இடப்பக்கம் அல்லாத வேறுபொருள் இருக்கிறதா என்று ஆராய்தலும் புதிய உண்மைகளைக் கண்டறிய உதவலாம். 

    புலி இடம்பட வீழ்ந்த இரையை உண்ணாது என்றியம்பும் சங்கப் பாடல்கள் சில: 

    …இடம் படின்
    வீழ்களிறு மிசையாப் புலியினும் சிறந்த
    தாழ்வு இல் உள்ளம்…. (அகம் – 29) 

    …கடுங்கட் கேழல் இடம்பட வீழ்ந்தென
    அன்றவண் உண்ணா தாகி வழிநாள்
    பெருமலை விடரகம் புலம்ப வேட்டெழுந்
    திருங்களிற் றொருத்தல் நல்வலம் படுக்கும் புலி…  (புறம் – 190)     

    ’கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது’ என்பது மூத்தோர்மொழி. வறுமையால் வாழ்க்கை வெறுமையாகி, பிறரிடம் இரந்துநிற்கும் அவலம் வார்த்தைகளில் வடிக்கவொண்ணாதது. எனினும் வறுமையைச் சாக்காக வைத்து முறையற்ற வழிகளில் முயன்று வயிற்றை நிரப்புவதும் சரியாகாது. இக்கருத்தைப் பேசுகின்றது ஓர் நாலடியார்ப் பாடல். 

    இழித்தக்க செய்தொருவன் ஆர உணலின்
    பழித்தக்க செய்யான் பசித்தல் தவறோ?
    விழித்திமைக்கு மாத்திரை யன்றோ ஒருவன்
    அழித்துப் பிறக்கும் பிறப்பு. (நாலடி – 302)

    இழிக்கத்தக்க மானக்குறைவான செயல்களைச் செய்து ஒருவன் வயிறார உண்ணுவதைவிட, உலகம் பழிக்கத்தக்க அச்செயல்களைச் செய்யாமல் வறுமையாற் பசியோடிருத்தல் தவறாகுமோ? ஆகாது!ஏனென்றால், அழிக்கப்பட்டு ஒருவன் பிறக்கும் இப்பிறப்பு, இமைத்துப் பின் கண்திறக்கும் நொடிப்பொழுதே அன்றோ?

    இதே கருத்தையே நம் குறளாசானும் வேறு சொற்களில்,

    ”ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க
    சான்றோர் பழிக்கும் வினை” என்று எச்சரித்திருப்பதை எண்ணுக.

    உலகில் எல்லாருமே தீயவர்கள் அல்லர். இரவலரிடம் இன்சொல் இயம்பி, ஈதல் செய்யும் நல்லவர்களுக்கும் நானிலத்தில் பஞ்சமில்லை. அவ்வாறு தமக்கென்று ஒளியாத உறுதியான மெய்யன்பினையுடைய கண்போன்ற அன்பர்களிடத்தும்கூட இரவாது வாழ்வதே நல்வாழ்க்கையாகும். இரத்தலாகிய செயலை நினைக்கும்பொழுதே உள்ளம் கரைந்து அழிகின்றதே… அப்படியாயின், பிறரிடம் ஒன்று ஏற்குங்காலத்தில் அங்ஙனம் ஏற்பவரது மனந்தான் எப்படி நைந்துபோகும் என்று கவல்கின்றது பின்வரும் பாடல்.

    கரவாத திண்ணன்பின் கண்ணன்னார் கண்ணும்
    இரவாது வாழ்வதாம் வாழ்க்கை – இரவினை
    உள்ளுங்கால் உள்ளம் உருகுமால் என்கொலோ
    கொள்ளுங்கால் கொள்வார் குறிப்பு.  (நாலடி – 305)     

    அன்போடு ஈவோரிடமும் இரப்பது துன்பமானது என்பதே இதன்வாயிலாய் நாம் உணரும் உண்மை. 

    இதே கொள்கையுடைய நம் தெய்வப்புலவரும், 

    ”கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
    இரவாமை கோடி உறும்” என்று இரத்தலின் இ(ளி)ழிவை எடுத்தோதுகின்றார்.     

    பிறரிடம் சென்று ஒன்றை ஈயென இரந்துபெறும் இழிநிலை எத்துணை வருந்தத்தக்கது என்று கண்டோம். அவ்வாறு இரப்போர்க்கு ஈயாதிருப்பதும், அவர்கள் உளம் புண்படும்படி ஏளனச்சொல் உதிர்ப்பதும் அதினும் வருந்தத்தக்கதாகும். ஆகலின், செல்வமுடையோர் நல்மனமுடையோராயும் இருந்து ஈகை செய்தால் நிலைத்த புகழை இந்நிலவுலகில் பெறலாம்.

    [தொடரும்]

    *****

    துணைநூல்கள்

    1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை
    2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்

    Share

  • பேரூர் சுவாமிகளின் ஆன்மா இறையடி நிழலில் …

    சைவமும் தமிழும் இரு கண்களென போற்றி தொண்டாற்றிய பெருந்தகை தவத்திரு பேரூர் சாந்தலிங்க இராமசாமி அடிகளார் ஐயா அவர்களுக்கு நம் இதய அஞ்சலியை பணிவன்புடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம். ஆகச்சிறந்த சொற்பொழிவாளரும், ஆன்மீகவாதியும், பெரிய புராணத்தில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்ட அடியாரின் ஆன்மா இறையடி நிழலில் சாந்தி பெற உளமாரப் பிரார்த்திக்கிறோம்.

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180831Asatoma Sadgamaya-DWA mixed media 100dpi lr

    அஸத்தே எழுந்திரு,ஆதிஸத்நான் சொன்ன
    உஸத்தியான கீதையால் உள்ளம் -அஸங்கலையா:!
    வேண்டும் சமத்துவம், வீரன் அவனழியான்
    காண்டீபம் தானுன் களிப்பு”….!

    ”பேடித்தனம் காண வேடிக்கை யாயிருக்கு
    வாடிய அக்கினியே(அஸதோமா) வீரியம்கொள்(ஸத்கமய) -சூடிய
    உள்ளத் தளர்ச்சி ஒழிக, எழுந்திரு
    கொல்லத் துணிவதே கடன்”….

    ‘’சாத்திரங்கள் எல்லாமே சாதா ரணர்க்காகும்,
    தோத்திரம் போதும் துரீயமாம் -பாத்திரம்
    ரொம்பி வழிய ரங்கன் உபதேசம்
    நம்பினோர்க்கு நீராம் நெருப்பு’’.

    “ஆச்சரியம் கொண்டதால் பேச்சிழந்து போய்விடல்,
    மூச்சிரைக்க கர்மத்தில் மூழ்குதல், -கூர்ச்செரிந்து,
    பார்க்கையில் ஆனந்த பாஷ்பம் பெருகுதல்,
    நீர்க்குமிழி ! நீயோ நதி !”….!

    .
    ”இல்லாத தென்றும்மெய் இல்லை, இருப்பது
    இல்லா ததாகாது, இவ்வுண்மை -அல்லாது
    வேறொன்று மில்லையென, கூறுவோர் ஞானியர்:
    நூறொன்று மில்லாது செய்”….!….கிரேசி மோகன்….!

    .

    Share

  • ரமணாயனம்…..தொடர்ச்சி….அமுத சுரபியில் வெளிவந்தது…..!

     

    தவரச காண்டம்
    —————-

    சீதைக்(கு) இருப்பிடம் ஸ்ரீராமன் தங்குமிடம்
    கீதைக்(கு) இருப்பிடம் கண்ணனே -தாதையும்
    கூடியிருந்து அன்பருடன் காகுத்தன் ராமனாய்
    தேடிவந்தோர்(கு) ஊட்டினார்கீ தை….(299)

    பனியோ, குளிர்மழையோ பல்துலக்கும் நேரம்
    தனியேவோர் பாறையில் தாவி -கனிவாய்
    செளபாக்கியம்மா கீழிருந்து சாமியைக் காண
    தவபாக் கியத்தார் தயவு….(300)

    கண்கெட்ட பின்னுமேன் காணவந்தாய் என்னையென
    பண்பட்ட சாமி பரிந்திட -உன்பட்டு
    பார்வை முதலியார் பாட்டியிவள் மேல்பட்டால்
    தீர்வைத் தருமென்றாள் தாய்….(301)

    இந்தநேரம் பார்த்திந்த ஏழையிடம் ஏதுமில்லை
    வந்தய்யர் நொந்தவண்ணம் வாடிட -‘’இந்தரோஷம்
    சுந்தரேசா ஏனுனக்கு உந்தனையே நீயெனக்கு
    தந்தபின்னும்’’ என்றார் தவர்….(302)

    தேசூரைச் சேர்ந்த துலுக்கப்பெண் தித்திப்பை
    ஆசான்தன் அன்னைக்(கு) அளித்திட -ஆசாரம்
    போய்விடும் என்றுரைக்க ‘’ பாரபட்சம் உண்டெனில்
    போய்விடு’’ என்றார்ஊர் பார்த்து….(303)

    அரிசனமோ அன்றி அரசனோ அங்கு
    தரிசனம் தந்தோர்க்குத் தன்னை -சரிசமமாய்
    காட்டுவார் ஆன்மீக காந்தியாம் கண்களால்
    நீட்டுவார்நால் வர்ண நிழல்….
    நீட்டுவார்நால் வர்ணக் கொடி….(304)

    நேரெதிர் நிற்பவர் நினைவின்றி நெக்குருக
    பாரதியார் பாடலைப் பாடிட -நாரதர்கள்
    கோளுரைக்க கோபித்துக், கூப்பிட்(டு) அருட்ப்ரகாசம்
    பாலுரைத்தார் பாடப் பரிந்து….(305)

    ஆணென்ன பெண்னென்ன ஆன்மீகப் பாற்கடலில்
    ஜாணென்ன மைலென்ன சாந்தியாம் -ஆன்மாவில்
    பேதமற்று போனபின்பு ஏதுபால் ஆதலால்
    ஓதலாம் பெண்களும் ஓம்….(306)

    வாட்டியொரு வெள்ளைமூ தாட்டியிரு கால்களை
    நீட்டிட கோபித்தார் நிர்வாகி -காட்டினார்
    சம்மணம் இட்டமர்ந்து, சட்டம் பொதுவென்று
    தம்மடக்கு வாதத்தாள் தொட்டு….(307)

    வந்தராஜ வாரிசு வந்தனித்தோர் சாதுவிடம்
    தந்தகாசு கண்டு துடித்தவர் -எந்தடா
    பேறுபாயப் பிச்சை பெறவந்தோன் போட்டயிந்த
    நூறுரூபாய் நோட்டு நகைப்பு….(308)

    அகப்பட்ட(து) ஆடு அபாயப் பாறை
    முகப்புற்ற மாபிளவில் மாட்டி -சுகப்ரும்மம்
    அன்றந்த ஆடுபிடித்(து) ஆயுள் அதற்க்களந்தார்
    நின்றழும் பெண்ணுக்காய் நேர்ந்து….(309)

    விதுரர் குடில்சென்ற விஷ்ணுகண்ணன் கூழை
    சிதறாது நாலுகை சேர்த்து -அதரத்தால்
    உண்டாற்போல், ஆட்டிடையன் அன்போ(டு) அளித்ததை
    மண்டியிட்டு உண்டார் மகான்….(310)

    தீண்டாமை காலத்தில் தாயன்புக் கேணியர்
    தோண்டியில் தண்ணீர் தளும்பிட -வேண்டிடும்
    புல்லறுக்கும் பெண்கள் புறமுதுகில் பெய்வாராம்
    கொள்ளிரக்கம் கீழோர்பால் கொண்டு….(311)

    தானிருக்க முன்போர் திண்ணையும் கூரையும்
    ஊணியப் பாட்டி உகந்ததோசைத் -தீனியின்முன்
    தேவா மிருதமும் தலைகுனியும் என்றாராம்
    மூவா அவளன்பு மொக்கு….(312)

    பட்ஷணம் மேலல்ல பாட்டியிவள் பக்தியின்
    லட்ஷணமே அன்பின் லஹரியென்றார் -அஷ்ஷணமே
    தின்றாராம் வேகாத தோசையை விண்டுவிண்டு
    அன்றாயர் கண்ணனிவர் அன்பு….(313)

    அம்பதாம் ஆண்டு அவரருணை வந்தநாள்
    ரொம்பதான் பாரபட்சம் அன்பர்கள் -உண்பதில்
    சாப்பாடு கொள்வேன் சமபந்தி போஜனமாய்
    சாப்பாடு வென்றவரின் சொல்….(314)

    போளூர் நடேசன் பவுர்ணமி பட்ஷத்தில்
    மாளூர் ஜெயித்தோர் முடியிறக்கும் -நாளில்வெண்
    கோவணம் மண்ணமர நாவிதர்நாற் காலியுற
    ஓவியம் தீட்டவர்மா ஓடு….(315)

    தமையந்தி நேரத்தில் தேடிவரு வோர்க்கும்
    சமையல் செய்தன்னம் தூதாய் -அமைய
    நளபாகர், சிந்தைசூழ் ‘நான்’சனி ஓட்டி
    உளபாகம் தேற்றும் உணவு….(316)

    அதிகாலை வேளை அடுப்படியில் வேலை
    கொதிசாம்பார் கூட்டு கறிகாய் -புதினாவில்
    சட்டினி என்று சமையல் படிதாண்டா
    பத்தினி யாம்பகவான் பார்….(317)

    தொப்பலாய் வேர்த்த தவத்திற்(கு) இதமாக
    சுப்பரா மய்யா விசிறிவிட -செப்பினார்
    ‘’காற்றுள்ள போதேநீ தூற்றிக்கொள் ஆன்மாவை
    மாற்றமில்லா மாற்றதுவே மெய்’’….(318)

    இங்கிலாந்து கேரட்டும் இந்தியக் கத்திரியும்
    எங்கு விளைந்தாலும் எந்தோட்டம் -பொங்கலை
    ஆழிசூழ் பூமியே ஆசிரமத் தோட்டம்தான்
    வாழிய ஏக உணர்வு….(or)
    வாழிய ஏக வழுத்து….(319)

    ஆக்கிய சாம்பாரில் தூக்கல் புளிப்பிருக்க
    நாக்கில் ருசிபார்த்த நாயன்மார் -வாக்குரைத்தார்
    ‘’எத்தைநாம் தின்றால்நம் பித்தம் தெளியுமென்று
    ஒத்தைக்கால் நிற்போர்க்கு ஊத்து….(320)
    மீதமான மோர்நீரை மூடிடாத சாக்கிட்டு
    போதுமென்றார் சமையலுள் பொல்லாப்பு -ஏதுமிதில்
    கோபமில்லை சாதுக்கு, கொள்ளுவதும் தள்ளுவதும்
    ஆபரண மாட்டல் அவிழ்ப்பு….(321)

    கிஷ்கிந்தா காண்டம்
    ——————–

    நோக்கும் இடமெல்லாம் நாமின்றி வேறில்லை
    பார்க்கும் எவற்றிலும் பேதமில்லை -காக்கை
    கருநாகம், மந்தி, கொடுஞ்சிறுத்தைக் கூட்டம்
    குருரமண சீடர் குழு….(322)

    முதுகில் குரங்கு ,முழந்தாளில் ஆடு
    எதிரில் அணிலெனக்(கு) என்று -புதிராகப்
    பார்த்திருக்க ஒவ்வொன்றாய் வேர்க்கடலை ஊட்டியதைப்
    பார்த்திருந்தால் பாரதியார் பாட்டு….(323)

    மேனியில் நாகம் மெதுவாக ஊர்ந்திடும்
    ஞானிமுன் சித்திரமாய் நின்றிடும் -கானின்
    புலிவந்து திண்ணையில் பொய்யுறக்கப் பூனையாய்
    மெலிதாக சொல்லும் மியாவ்….(324)

    அமெரிக்க அன்பர் அகாஸ்டோ கேட்டார்
    சமரசம் சாத்தியமா சொல்வீர் -அமரிக்கை
    மேவ அமர்ந்த மனிதரே உம்மைப்போல்
    தாவும் குரங்குமொன்று தான்….(325)

    நாமொழிக்க நாமிங்கு ஞானிதான் என்கிறீர் ?
    ஏனுமக்கு சந்தேகம் என்றவர் -நானிருந்தும்
    நீரிருந்தும் ஆங்கே நமதுபணி யாளிருந்தும்
    ஓரிருப்பு தானிங்(கு) உணர்வு….(326)

    விலங்கு, மனித, விருட்ச விதங்கள்
    விளங்கும் பலவான வீம்பு -விலங்காய்
    ஒருமை உணர்வை ஒதுக்கிடப் பூட்டும்
    வெறுமை விடுதலைசா வி….(or)
    வெறுமை விடுதலை வீடு….(327)

    வாடும் பயிர்கண்டு வாடிய வள்ளலார்
    பாடுமப் பண்பே பவித்திரம் -ஓடும்
    உயிரடையும் ஓர்நாள் ஒருமைக் கடலை
    தயிர்கடைய வெண்ணெய்த் திரள்….(328)

    மந்திமொட்டைப் பையனை மற்ற குரங்குகள்
    தொந்திரவு செய்ய தவம்செய்து -வந்தவனைக்
    கண்டால் மிரண்டு கவிகள் நடுங்கியதாம்
    உண்டாம் அதற்க்கும் உணர்வு….(329)

    பட்சணம் தன்னை பறிகொடுத்த வர்க்குமந்தி
    லட்சணம் சொன்னார் லயித்துமகான் -லட்சிய
    நோக்கிது போலவே நோக்குமிருந் தால்ஞானம்
    பார்க்கலாம் தாவிப் பறித்து….(330)

    நொண்டிக் குரங்குவெகு நட்பாம் ரமணருக்கு
    சண்டித் தனம்செய்ய சாப்பிட -கண்டித்த
    வர்கரத்தைப் பாய்ந்து வாயால் கடித்திட
    தற்பரம் தண்டனை தீர்ப்பு….(331)
    தீர்ப்பாக ஓரிருநாள் பார்க்கா திருந்திட
    ஆர்பாட் டமடங்கி அம்மந்தி -பார்ப்போர்
    வியக்கக் குழைந்தவர் வீராப் படங்க
    புயத்தில் அமர்ந்தது போய்….(332)

    பணியாய் மனிதர்க்கு போன குரங்கு
    இனிவனம் சென்றால் எதிர்ப்பு -எனினும்
    ஆரண்யம் சென்றரசன் ஆனவன் வந்தனன்
    காருண்யர் விஸ்வாசம் கொண்டு….(333)

    கொண்ட மனையாள்கள் குட்டிகள் சூழ்ந்திட
    நொண்டி ரமண தரிசனம் -கொண்டதைக்
    கண்டவர்கள், ராமனை கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில்
    கண்டபலன் கொண்டார் களித்து….(334)

    கல்லெறிந்தோர் அன்பர் குரங்கொன்றைக் கொன்றிட
    சொல்லறியா சோகத்தில் சூழ்ந்தயினம் -சொல்லியதாம்
    போன சிதையை பகவானின் முன்வைத்து
    ஆன கதையை அழுது….(335)

    அழுத குரங்குகள் ஆறுதல் பெற்று
    தொழுது வணங்கித் திரும்ப -பழுது
    விளைவித்த அன்பர் விழுந்தாராம் நோயில்
    கிளைசுற்றம் கேட்டது காப்பு….(336)

    காப்புத் திருநீறாய் பாப்பார சாமியிவர்
    சாப்பாட் டடுப்படி சாம்பலிட -ஆ!பார்
    அசலான அற்புதம் முசல்மான் அன்பரெழுந்(து)
    அசலாமா லேகும் அழைப்பு….(337)

    தாகம் தவமாக ,தண்ணீர் ரமணராக
    காகம் கிணற்றங்கால் கொம்பில் -யாகமாய்
    மூன்றுநாள் மூச்சடக்க மோட்சம் அளித்தெடுத்தார்
    சான்றாய் சமாதியும் செய்து….(338)

    செய்யுமோ மெய்த்தவம் சிந்தை அதற்குண்டோ
    உய்யுமோ மோட்ச உலகுக்கு -அய்யமாய்
    சொன்னவர்க்கு சொன்னார் சிறகுடைய காக்கைக்கும்
    தன்னான்மா பொன்னான்மா தான்….(339)

    அன்பர் குளிக்கும் அடவிக்கு நீரருந்த
    வன்புலி வந்திட வாஞ்சையாய் -நண்பரே
    இன்றுபோய் நாளைவா என்றதும் அச்சிறுத்தை
    கன்றுபோல் சென்றதாம் கான்….(340)

    வாதுமைக் கண்களால் வாத்சல்ய மாய்ரமண
    சாதுவைப் பார்க்குமாம் சாப்பிடும் -போதினில்
    கோவிந்த லஷ்மி கடாட்சத்தால் ஆசிரமம்
    ஓவென்(று) உயர்ந்ததென்பார் தேவு….(341)

    ஆவென்று வாய்பிளந்து ஆசிரமம் பார்த்திருக்க
    ஆவன்று தேவன் அனுக்ரகத்தால் -சாவென்ற
    சூட்சுமம் தாண்டி சுயநினை வோடுமுக்தி
    மோட்சம் புகுந்ததுடல் மாய்த்து….(342)

    ஆயி சமாதிக்(கு) அருகே பசுவுக்கு
    கோயில் எழுப்பினார் குருநாதர் -ஆயினும்
    ஏனைய பேருக்காய் ஆனை கஜேந்திரன்
    வானை அடைந்ததாய் வாக்கு….(343)

    உருவுனார் துண்டை உருண்டதாம் முட்டை
    குருகுருவிக் குஞ்சின் கதிக்காய் -பரிவுடன்
    ஈரத்துணியில் முட்டையிட்டு ஈன்றவள் போல்காத்து
    வாரம் முழுக்கஅதை வேவு….(344))

    வேவுக்கு காரணம் வேதனையும், தாய்க்குருவி
    கோவிக்கும் என்ற கிலியுமாம் -சாவிற்கே
    அஞ்சாத அஞ்சலவர் அஞ்சினார், அஞ்சாம்நாள்
    குஞ்சான போது குதிப்பு….(345)

    குதித்தன்பர் மாதவனைக் கூப்பிட்டுக் குஞ்சை
    இதைப்பார் உயிரோ(டு) இருக்கு -பதித்தார்பின்
    அக்குஞ்சை ஆன்ம அருணைசேய் நெஞ்சத்தில்
    அக்கினிக்குஞ் சான தது….(346)

    வேட்டுவப் பையன் வறுமை களைந்தவனால்
    காட்டுப் புறாகொண்ட குற்றுயிரை -நீட்டுவித்தார்
    பச்சை திராட்சை பிழிந்ததன்மேல் பத்திட்டு
    இச்செய்கை யாறரிவார் இங்கு….(347)

    மரமண்டை தொண்டர்கள் மாமரத்தை தாக்கி
    கரம்கொண்ட கொம்பினால் கொய்ய -பரம்பார்த்து
    ‘’போதும் நிறுத்தும் பழத்துக்கு நன்றியாய்
    தீதிழைத்தல் பாவம் திருந்து’’….(348)

    எச்சம்மா நேர்ந்தாளாம் லட்சம் இலைபறித்து
    அர்ச்சனை சாமிக்(கு) அளிப்பதாய் -அச்சச்சோ
    சொல்லி விளித்தாராம் சாமிக்(கு) உனதுடலை
    கிள்ளிக் கொடுப்பாயோ கூறு….(349)

    கூறியது கேட்ட கிழவி முழித்தாளாம்
    மீறியதைச் சொன்னார் மகரிஷி -பாரினில்
    புல்லிலை காய்கனி பூச்சி புழுவினில்
    உள்ளவனே உள்ளானுன் னுள்….(350)

    ஆசிரம காண்டம்
    —————–

    வெப்பம் குடிதண்ணீர் சொற்பம், விருபாட்ஷி
    அப்பனைக் காண்போர்க்(கு) அவஸ்தையாம் -தப்பிட
    மாசிரமப் பட்டு மகானுக்காய் கந்தனென்போன்
    ஆசிரமம் கட்டினான் அங்கு….(219)

    கண்ணை மறைக்கின்ற கள்ளிப் புதரகற்றி
    தென்னை மரம்வைத்து தோட்டமிட்டான் -மண்ணிலவன்
    ராமன் குகனாய் ரமணருக்கு வந்தகந்தன்
    நாமம் நினைவில் நிலைப்பு….(220)

    கந்தன் குடிலுக்கு வந்தாறாம் ஆண்டினில்
    தன்தாய் தளர்ந்திடத் தாயுமானார் -தந்தார்
    நடுபுகுந்த கூற்றை நகர்ந்திடக் கூறி
    மடிசுமந்து மோட்ச மகிழ்வு….(221)

    கொப்பளமாய்த் தோன்றும்நான் சொப்பனமே ஆராய
    அப்புளுகன் ஆட்டம் அடங்குமாம் -அப்பளப்
    பாட்டினால் அன்னைக்கு ஊட்டினார் ஞானச்சாப்
    பாட்டினை சூடாய்ப் பொரித்து….(222)

    விலாநோக தன்னை வயிற்றில் சுமந்தோள்
    உலாவந்த தேகம் உதிர்ந்திட -பலாக்கொத்தில்
    மூர்த்தியாய் மாபலி தீர்த்தக் கரைதனில்
    சேர்த்தார் சமாதி சமைத்து….(223)

    உன்னை வெறுக்கலாம் தன்னை மறக்கலாம்
    அன்னை துறத்தல் அவமன்றோ -கண்ணை
    இமைகள் அணைக்க நமையாள் உறக்கம்
    சுமையா சுவர்கமா சொல்….(224)

    அராப்பள்ளி மாலன் சிராப்பள்ளி ஈசன்
    இராப்பகல் நூற்போன் இணைந்த -இராப்பள்ளி
    நாதன்தன் தாய்க்களித்தான் பாதுகாவ லாய்மாத்ரு
    பூதனை லிங்கம் பிடித்து….(225)

    தாயார் சமாதி தரிசிக்க வந்தவர்க்கு
    ஆயாச மாலும் அடியார்ள் -பாயாசம்
    நோக்கி எறும்புகள் போக்காய்ப் படையெடுக்க
    ஆக்கினார் ஆசிரமம் அங்கு….(226)

    எந்தசக்தி என்னை எமனெதிர்க்க வைத்ததோ
    அந்தசக்தி தானிங்(கு) அழைத்தது -வந்தபின்
    அங்கிங்(கு) ஆசிரமம் ஆனாற்போல் ஆனதென்றார்
    தங்குமிடம் தாயார் தயவு….(227)

    ஓலை சமாதியின் ஓரமாய்க் கட்டிய
    சூளையில் வேகாத செங்கல்லால் -ஆலயச்
    சுற்றுச் சுவரெழுப்பக் கற்றுக் கொடுத்தாராம்
    முற்றும் துறந்த முனி….(or)
    அற்றைக்கு ஞானச்சித் தாள்….(228)

    ஆகமச் சொற்படி அடிக்கல் , புனிதநீர்
    சாகர கங்கை அபிஷேகம் -ஸ்ரீகரர்
    நேராய் நுழைந்து நிறுவிஸ்ரீ சக்கிரத்தை
    ஆராதித் தாரங்(கு) அமர்ந்து….(229)

    ஆயிரம் ஆலயம் ஆயினும் அண்ணலின்
    தாயிற் சிறந்ததோர் கோயில்லிலை -தூயயிச்
    சேதியைச் சாதகர் சாட்விக் எனப்பட்ட
    சாதரு ணாசலா சொல்….(230)

    ஆசான் அனுமதிக்க ஆசிரம அன்பர்கள்
    காசோலை தந்திட கட்டுமானம் -கோசாலை
    சான்றோர்க்கு நூற்சாலை சாதக சாதுக்கள்
    போன்றோர் புகலிடம் பின்பு….(231)
    விருந்து சமைக்க விருந்தினர் தங்க
    விரிந்திட ஆசிரமம் விண்ணாய் -நிரஞ்சனா
    நந்தர் பொறுப்பேற்று நிர்வாகம் செய்யநிச்
    சிந்தையாய் நாதர் சதம்….(232)

    முகவையார் கண்ண முருகனார் பிள்ளை
    அகவையில் ஆசு கவியாய் -பகவனை
    தேனிக்(கு) இணையாய் திருவாச கித்தானார்
    மாணிக்க வாசக மாய்….(233)

    மணமாலை தந்த க்ஷரமண மாலை
    மனமாயை கொண்டுழலும் மாந்தர் -குணம்மாய்க்கும்
    நானாரை தன்மருக நானார்க்(கு) அளித்தமாம
    னானாரால் மாற்றம் நிகழ்வு….(234)

    எதானாலும் என்றும் யதார்த்தத்தில் நீந்தும்
    சதாசர்வ சாந்த சிவனை -கதாநாத
    காந்தனைக் கண்ட கனிமம் முருகனார்
    நான்தனைத் வென்றதன் நாள்….(235)

    கையிலென்ன காயிதம் கேட்ட ரமணரிடம்
    அய்யநின் பேரில் அடியேனின் -செய்யுளென்ற
    ஆசுகவி வாக்கினை அங்கீ கரித்தவரை
    ஆசிகவி ஆக்கினார் அன்று….(236)

    மாசிகரம் மாதுமையாள் பூசிக்கும் ஆசுரரை
    வாசகர்தம் பாசுரத்தால் விட்டன்று -ஈசன்
    பெருந்துறை வந்தாற்போல் பேதையிவன் பாக்காய்
    இருந்தயிறை யேரமணா இன்று….(237)

    திருவெம்பா வையைப்போல் தீந்தமிழில் ஞான
    குருவெம்பா வையை முருகாநீ -தரவுன்பால்
    மாணிக்க வாசகரின் மேதமை உள்ளதென்றார்
    சீனிக்(கு) எறும்பால் சிறப்பு….(238)

    சாதுவாய் வந்த சிவனை அறியாது
    வேதியர் அன்றானை வன்புலியை -மோதவிட
    தோலுரித்த ஈசன் திருவாய் உபதேசம்
    மாலறுக்கும் உந்தியார் நூல்….(239)

    பகவான் திருவாய் புலர்ந்த அமுதை
    அகவாய் மலர்ந்து அருந்தி -முகவை
    முருகனார் செய்யுள் முகமாய்க் கொடுத்தார்
    குருவா சகக்கோவை காண்….(240)

    ‘’அய்யே அதிசுலபம் ஆன்மவித்தை’’ பல்லவியை
    மெய்யன் முருகனார் முன்மொழிய -அய்யன்
    சரணமைந்து சொன்னார் சரளமாய் அன்று
    வருணன் ரமணகவி வாக்கு….(242)

    அன்பர்கள் கேள்விக்கு அய்யன் பதில்களை
    மண்பெற கோர்த்த முருகனார் -தன்பதிவில்
    எள்ளதில் எண்ணையாய் ஏற்றிக் கொடுத்ததே
    ‘’உள்ளது நாற்பதின்’’ உரு….(243)

    உள்ளதை உள்ளபடி உள்ளது நாற்பதை
    உள்ளம் அறிதற்க்(கு) உவமானம் -சுள்ளிக்
    கழியால் கடலைக் கடத்தல், ரமண
    வழிநாற் பதுஅவ் வகை….(244)

    ரமண வழி நாற்பது வெண்பாக்கள்….245 to 284….!
    ——————————————————___________________

    ரமண வழி வெண்பாக்கள்
    ——————————-

    உடலுயிர் நானா ? உணர்ச்சிகள் நானா ?
    நடைமுறை வாழ்க்கையில் நானார் ? -திடமாய்க்
    குடைந்த மனமாம் குகைதனில் ஆன்மா
    கடைந்த நவநீதம் காண்….(1)….3-12-2008

    மருந்துண்ணும் வேளை குரங்கெண்ணம் கொள்ளும்
    விருந்துண்ணச் சொன்னால் விலகிப் -புறம்சென்று
    இஷ்டமில்லா தோரிடம் ஏந்திப் பிழைத்திடும்
    துஷ்டநெஞ்சை தூர விரட்டு….(2)….3-12-2008

    ஆழ்ந்த உறக்க மதிலே அமைதியாய்
    வாழ்ந்து களிப்பவன் யாரென்று -தாழ்ந்து
    அகங்காரம் விட்டந்த ஆன்மனைத் தேடி
    சுகம்காணும் நாள்வரை சுற்று….(3)….3-12-2008

    எமனை எதிர்த்து மரணம் அளித்த
    ரமண ரகசியம் கற்றோர் -அமண
    உலகிலே ஆன்ம உடையணிந்து வாழ்வர்
    அலகிலா இன்பம் அடைந்து….(4)….3-12-2008

    நோய்நாட வேண்டாம் அதன்முதல் நாடவேண்டாம்
    ஆய்வாம் ரமண வழி ஆன்மீகம் -ஓய்வாம்
    மருந்தால் உடலின் மயக்கம் விலக்கும்
    விருந்தாம் உணர்வை வடித்து….(5)….3-12-2008

    சொப்பனத்தில் கண்ட சொகுசான தூக்கமது
    அப்படியே போச்சு அடரமணா ! -அப்புறம்
    எப்படியோ என்னை எவனோ எழுப்பினான்
    இப்படித் தானா இறப்பு….? (6)….3-12-2008

    காட்சிபல கண்டேன் கண்டதெல்லாம் இல்லையென்று
    சாட்சி சிரிக்கின்றான் சொல்ரமணா ! -ஆட்சி
    அவனிடமா என்னிடமா ஆராயும் சக்தி
    எவனிடம் உண்டென்(று) இயம்பு….(7)….3-12-2008

    ஈரம் தெரிகிறது ஏதோ இருக்கின்ற
    சாரம் அறிந்தேன் சரிரமணா -தீரம்
    அளித்திடு ஆழத்தில் ஆன்மாவில் மூழ்கி
    குளித்திட நானும் களித்து….(8)….3-12-2008

    சர்க்கரை தேடிச் சுவைக்கும் எறும்பதின்
    அக்கறை பொங்க அடரமணா !- அக்கரை
    சேர்ந்திட வேண்டும் சுமையாம் மனக்கழுதை
    தேய்ந்திடச் செய்கட் டெறும்பு….(9)….4-12-2008

    தானே கழுத்தில் தரித்தப்பொன் மாலையை
    காணோமென் றாளாம் கதைரமணா !-வீணே
    புதையலைத் தேடிடும் பூதமே மாயை
    அதையழித்தல் ஆன்ம அடைவு….(10)….4-12-2008

    வினையால் அணையும் பெயரும் புகழும்
    எனையாள லாமோ ரமணா ! -தனியாய்
    அணையாத ஆன்ம அகலாய் ஜொலிக்க
    நினைவாகும் நீயே நெருப்பு….(11)….4-12-2008

    நால்வர் பொறுப்பேற்று நாமே தலைமுதல்
    கால்வரை தூக்கி கனக்கின்றோம் -மால்வினை
    தேடல் விசாரத்தில் கூடிக் களிக்கும்முன்
    ஊடல் உணர்வே உடல்….(12)….5-12-2008

    எடுப்பார்கைப் பிள்ளை எதிர்ப்போர்க்குத் தொல்லை
    எடுத்துரைக்கப் போனால் இல்லை -கொடுப்பாய்
    திருடன் மனக்கையில் தேடலாம் சாவி
    திருடன் புருடனாய்த் தேர்வு (OR) தீர்வு….(13)….5-12-2008

    உச்சரிக்கும் மந்திரம் உற்பத்தி ஆகுமிடம்
    எச்சரிக்கை யோடுபார்க்க ஏகாந்தம் -நச்சரிப்பாய்
    நானில்லை என்ன நமதில்லை என்னபின்
    ஜாண்பிள்ளை ஆன்மா ஜனிப்பு….(14)….6-12-2008

    பார்ப்பான் அகத்தில் புலித்தோல் பசுவாக
    ஆர்ப்பரிக்கும் ஆணவத்துள் ஆன்மனாய் -தோற்பான்
    அவனே ஜெயிப்பான் அவனே சமர்த்த
    சிவனே அருணா சலத்து….(15)….5-12-2008

    கயமை அகந்தை கடமை பலனை
    நயமுறக் கூறி மயக்கும் -சுயமாய்
    இருந்த இடத்தில் பொருந்தி இருந்து
    அருந்து அருணா சலம் (OR) ஜலம்….(16)….5-12-2008

    முப்பதில் வாழ்க்கையில் மூப்பதில் மூழ்கையில்
    அப்பவும் இப்பவும் ஆசைதான் -தப்பிட
    மேனி நமதென்ற மாய மனப்படி
    ஏணியில் ஏறா(து) இறங்கு (OR) இரு….(17)….6-12-2008

    உட்புகும் உள்ளம் உணரும் உவகையை
    கட்புலனை கைகோர்க்கும் காயமாம் -மட்பாண்டம்
    நோயில் ஒடுங்கிபின் பாயில் முடங்கிடும்
    தாயில்லா சேயாய்த் தவித்து….(18)….6-12-2008

    சயனத்தில் தோன்றுகின்ற சொப்பனத்தை மூடும்
    நயனத்தால் காண்கின்ற நானார் -அயனொத்து
    தூக்கம் கனவு விழிப்பைப் படைத்திடும்
    போக்கே மனதின் பழுது….(19)….6-12-2008

    ஆவிற்(கு) ஒருகோயில் ஆயிக்(கு) ஒருகோயில்
    காவிக்குள் வாழ்ந்த கிரஹஸ்த்தா -சாவிற்கே
    சஞ்சலம் தந்த சமர்த்த ரமணரே
    தஞ்சமுன் பாதம் தயவு….(20)….7-12-2008

    வானகம் வீழ்ந்தாலும் வையகம் ஓய்ந்தாலும்
    நானகம் தோயநவ நீதமாம் -கானகம்
    போகாதே கண்மூடி சாகா வரம்காண
    வாகா னதாம்ரமண வழி….(21)….9-12-2008

    நந்த வனம்மாயை நாலாறு மாதம்பொய்
    வந்ததோர் ஆண்டி வெறும்புளுகு -விந்தையை
    வீணே ரசிக்கும் விளையாட்டு ஓயமனம்
    காணோம் எனஓடும் காண்….(22)….9-12-2008

    கண்டது காயாம் கவர்ந்தற்று , கைகூப்பி
    கண்டதை விண்ட கனிரமணர் -உண்டதில்
    சோறுண்டு மெல்ல சுகப்பானை விட்டான்ம
    ஊரொன்றில் உய்யும் உயிர்….(23)….22-12-2008

    வினையளவு கர்மம் திணையளவு தேடல்
    பனையளவு ஆனந்த பானம் -முனையளவு
    ஊசி நிலத்திலும் உல்லாச வாசியாம்
    வாசி ரமண வழி….(24)….23-12-2008

    கள்ளதில் போதையாய் கண்ணனில் ராதையாய்
    உள்ளதே ஆன்மா உணர்ந்திடு -உள்ளது
    நாற்பது சொன்ன நமது ரமணனை
    ஏற்பவர்(கு) இல்லை இறப்பு….(25)….2-1-2009

    உடலுறவு கொண்டு உணர்வை மறைக்கும்
    மடமனதின் மாயா வினோதம் -அடஅதை
    அப்படியே ஏற்று அருணா சலரமணன்
    சொற்படி செல்ல சுகம்….(26)….2-1-2009

    காண்போன் அழிய ககனம் ஒழிந்திடும்
    நான்போய் உதிக்கும் நமச்சிவாயம் -ஆண்பெண்
    அபேதம் அதையுணர்ந்து ஆன்ம வெளியில்
    உபாதிகள் அற்று உலவு….(27)….2-1-2009

    எதிராக வந்த எமனை எதிர்த்து
    பதினாறில் வென்ற பகவான் -பதிலாக
    ”நானார்” வினாவை நமக்களித்தார் நாமுய்ய
    தேனாறான் மாவில் திளைத்து….(28)….3-1-2009

    அய்யே அதிசுலப ஆன்ம விசாரணையை
    கையில் கனியாய் கவர்ந்தவராம் -அய்யன்
    ரமண வழியில் ரகசியங்கள் இல்லை
    நமனே துணையாம் நமக்கு….(29)….5-1-2009

    உடலதற்(கு) இல்லை உபாதிகள் ,ஆன்ம
    கடலதற்(கு) இல்லை கரைகள் -வடிவெடுத்து
    வந்துவந்து போகும் வினையுரு வானவன்
    தொந்தரவு நெஞ்சைத் துரத்து….(30)….6-1-2009

    மானாபி மானம் மதிநுட்பம் மாட்சிமைகள்
    நானாகி வந்த நயவஞ்சம் -தானாகி
    தன்னந் தனியாய் தவத்தில் திளைப்பவர்கு
    எண்ணம் எதிலே எதற்கு….(31)….7-1-2009

    மனோமயம் ஆளும் மமதை அரசன்
    கனாநனா காணும் குடிகள் -வினாவிட
    பூஜ்ஜியம் தோன்றிடும் ராஜ்ஜியம் ஆகிடும்
    ”நான்”ஜெயம் ஆன்மா நிகழ்வு….(32)….7-1-2009

    குப்பன்தன் சொப்பனத்தில் சுப்பனாய் மாறுகிறான்
    குப்பென வேர்த்து விழிக்கின்றான் -தப்பிதில்
    குப்பனாய் சுப்பனாய் கோலங்கொள் நானைநீ
    துப்புர வாக்கத் தெளிவு….(33)….9-1-2009

    தீதாளும் நெஞ்சு திரையிட்டு மூடிடும்
    பாதாள லிங்க பரவசத்தை -வேதாந்தம்
    செப்பரிய ஆன்மாவை சோதித்(து) அளித்தனன்
    அப்பளப் பாட்டில் அடைத்து….(34)….10-1-2009

    ரமண ஜயந்தி அன்று எழுதியது
    —————————————

    அருணா சலமமர்ந்த ஆதிரைக்குப் பின்னே
    மறுநாள் பிறந்த முனியே -திருநாள்
    ஜயந்தியில் மீண்டும் ஜகத்தின் மரண
    பயந்தீ அணைக்கப் பிற….(35)….11-1-2009

    முற்றும் உணர முழுதும் துறயிதில்
    சற்று குறைந்தாலும் சம்சாரம் -பற்றில்
    ஒருகாலும், சத்தில் ஒருகாலும் வைப்போர்
    ஒருகாலும் காணார் ஒளி….(36)….17-1-2009

    வெள்ளித் திரைக்கு வரலாமோ வெட்கம்தான்
    கள்ளத் தனமான காட்சிகளால் -உள்ளத்
    திரையதில் தோன்றி மறைகின்ற(து) எல்லாம்
    கரைவந்து மாயும் திரை….(37)….17-1-2009

    தானாய்ப் படர்க்கையாம் தன்மையின் முன்நிலை
    நானாய் ஒளிந்திடும் நம்மகந்தை -தூணாம்
    அதனை உதைக்க அரியுரு வான
    முதலாய் உதிக்கும் முடிவு….(38)….21-1-2009

    ஊணறியா, ஓடும் உயிரறியா, உள்ளுறையும்
    கோனறியா வண்ணமுன் கண்மூடும் -நானறிய
    வெள்ளமாய் வெண்பா வடித்த ரமணரின்
    உள்ளது நாற்ப(து) உரைத்து….(39)….21-1-2009

    முகமது தேடும் மலைபோல ஆன்ம
    அகமதில் வாழும் அருணை -புகலாய்
    இருந்த இடத்தில் இறைவனைக் காண
    விரைந்து வருமாம் விழிப்பு….(40)….21-1-2009

    Share

  • நமது நம்பிக்கை

     

    – முனைவர் கி.இராம்கணேஷ்,

    உதவிப்பேராசிரியர்,தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீ சரஸ்வதி தியாகராஜா கல்லூரி,

    பொள்ளாச்சி.-642 107

     

    துவண்டு கிடக்கும் சட்டையும்

    உன் தோள்பட்டால் மிடுக்குப் பெறும்…

    வாசலில் கிடக்கும் செருப்பும்

    உன் பாதம்பட்டால் பீடுநடை போடும்…

    வெளுத்து வாங்கும் வெயிலும்

    உன் வேகம்கண்டால் வியர்த்துப்போகும்…

    சுருண்டு கிடக்கும் பாயும்

    உன் உடல்கண்டால் விரிந்து கொள்ளும்…

    தோல்வி உன்னைக் கண்டால்

    தோள்வலிமை கண்டு ஓடிப்போகும்…

    வீசும் தென்றலும் வீறுடன் நடந்தால்

    உனக்குக் கவரி வீசும்…

    வாசிப்பை உன் வசிப்பிடமாக்கி

    வசந்தத் தேரில் உலாப்போ…

    வெற்றிடமான வாழ்க்கையை

    வெற்றியின் இடமாக மாற்று…

    சோம்பல் என்னும் துரோகியை

    சாம்பலாக்கிச் சாகசம் செய்…

    முயற்சி கொண்டு பயிற்சிபெறு

    முடிவில்லா சுகம்பெறு…

     

    Share

  • ஐங்குறுநூற்றில் விளையாட்டுக்கள்

    -பி.சந்தனமாரி

    முன்னுரை:

    பண்டைக் காலத் தமிழ் வாழ்க்கை நிலையைப் பிரதிபலித்துக் காட்டுவது சங்க இலக்கியங்கள் ஆகும். இவ்விலக்கியங்கள் தமிழ் மக்களின் உணர்வையும் பாரம்பரிய வாழ்வையும் உணர்த்துவதாக அமைகின்றன. சங்ககால மக்கள் இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்க்கை நடத்தினர். வாழ்க்கையைச் செம்மையாக வாழவிரும்பிய பழந்தமிழர் ஓய்வு நேரங்களைக் கழிக்கத் தேவையான பொழுதுபோக்குகளையும், விளையாட்டுக்களையும் உருவாக்கிக் கொண்டனர் அவ்வகையில் ஐங்குறுநூற்றில் இடம்பெற்றுள்ள விளையாட்டுக்களைப் பற்றி ஆய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகின்றது.

    பழந்தமிழரின் விளையாட்டுக்கள்:

    ஐவகை நிலங்களில் வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கைச் சூழலுக்கு ஏற்ப அவர்தம் விளையாட்டுக்கள் அமைந்திருந்தன. முல்லைநில மக்கள் புனலாடுதல்,பொழிலாடுதல் போன்ற விளையாட்டுக்களையும். நெய்தல் நில மக்கள் கடல், பொய்தல் விளையாட்டுக்களையும்.மருதநில மக்கள் அலவனாட்டல் என்ற விளையாட்டையும்,பாலைநில மக்கள் பைஞ்சாய் விளையாட்டையும் விளையாடியதாக ஐங்குறுநூற்றுப் பாடல்கள் சுட்டுகின்றன.

    விளையாட்டு சொற்பொருள் விளக்கம்:

    தமிழில் ஆடல், ஆட்டு, ஆட்டம், விளையாட்டு போன்ற சொற்கள் விளையாட்டைக் குறிக்கின்றன. விளை என்று கூறி விளையாட்டு என்ற சொல் ஒலிமாற்றம் அடைந்த பின்னர் விளையாட்டு என மாறியிருக்கலாம் என்று விளக்குகிறார் மு.வை. அரவிந்தன்.

    விளையாட்டுப் பொருள்கள்:

    ஐங்குறுநூற்றில் மகளிர் விளையாடிய விளையாட்டுக்களே பெருபான்மையாகச் சுட்டப்படுகின்றது. இளம் பெண்கள் பந்தாடுல், பாவையை வைத்து விளையாடுதல், கழங்காடுதல் முதலிய பொழுது போக்குகளில் பெரிதும் இன்பம் கணடனர் என்பதை,

    நீர் நசைக்கு ஊக்கிய உயவல் யானை
    இயம் புணர் தூம்பின் உயிர்க்கும் அத்தம்
    சென்றனள் மனற்,என் மகளே
    பந்தும் பாவையும் கழங்கும் எமக்கு ஒழித்தே.       (ஐங்.377)

    என்ற பாடல் மூலம் அறியலாகிறது. இங்கு பந்தாடல் என்பது பந்தை நூல்களால் வரிந்து காட்டப்படுவதாகும். கழங்கு என்பது கழற்சிக்காய் அல்லது சிறு கற்றுண்டுகளாகும். பாவை என்பது மரப்பாச்சி போன்ற பொம்மை வகைகளில் ஒன்றாகும். இளமகளிர் விளையாட்டுப் பொருள்களை வைத்துத் திண்ணையில் உட்கார்ந்து விளையாடுவதாக ஐங்குறுநூறு சுட்டுகின்றது.

    புனலாடல்:

    கார்காலம் தொடங்கியதும் தலைவனும் தலைவியும் புதுப்புனலில் ஆடி வருவதே புனலாடுதல் எனப்படும். இதனை நீர் விளையாட்டு என்றும் கூறுவர். தலைவன் தலைவியோடு புனலாடுவது மட்டுமல்லாமல் பரத்தையரோடும் புனல் விளையாட்டினை விளையாடி வருகின்றான். கார்காலத்தில் முதன்முதலாகப் பொழியும் மழையின் காரணமாக வரும் வெள்ளத்தில் நீராடி வருவது சிறப்பானதாகும். அவ்வெள்ளத்தில் தலைவன் தலைவியோடு ஆடாமல் பரத்தையரோடு நீராடி வருவதை,

    தலைப் பெயற் செம்புனல் ஆடித்
    தவநனி சிவந்தன முகிழ்ந! நின் கண்ணே.   (ஐங்.80) என்ற பாடல் மூலம் காணமுடிகின்றது. இங்கு தலைவன் பல பெண்களோடு நீராடி மகிழ்கின்றான். என்ற செய்தியை ஐங்குறுநூறு சுட்டகின்றது.

    கடல் விளையாட்டு:

    கடல் விளையாட்டு என்பது இளமகளிர் அவர்தம் தோழியாரோடு இணைந்து கடலில் இன்பத்தோடு விளையாடக் கூடியதாகும். இவ்விளையாட்டினை விளையாடும் மகளிர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து மணலில் பாவை செய்து, அப்பாவைக்கு மலர்களால்ஆன மாலைகளாகக் கோத்துச் சூடி மகிழ்ந்தனர். இப்பெண்கள் தம் விளையாட்டுப் பொம்மைக்கு பிறர் கொடுக்கும் மாலைகளைச் சூட மாட்டார் என்பதை,

    நொதுமலாளர் கொள்ளார் இவையே
    எம்மொடு வந்துகடல் ஆடு மகளிர்
    நெய்தல் அம்பகைத் தழைப் பாவை புனையார்.       (ஐங். 187)

    என்ற பாடல் வரிகள் மூலம் அறியமுடிகின்றது. இவ்விளையாட்டு மகளிர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி விளையாடும் விளையாட்டாகும்.

    பொழிலாடுதல்:

    தலைவன் தலைவி இருவரும் களவு, கற்பு என்ற இருவகைக் காலங்களிலும் புனலாடதலும். பொழிலாடுதலும் என்பது இயல்பான ஒன்றாகும். பொழிலாடுதல் என்பது பல வகையான மலர்கள் மலர்ந்துள்ள சோலையில் தலைவனும் தலைவியும் மலர்களைப் பறித்து விளையாடுதலாகும்.  காயா, கொன்றை, நெய்தல், செம்முல்லை, பிடவம் போன்ற மலர்கள் மலர்ந்நு அழகுபெற்று விளங்குகின்றன. இதனை,

    காயா கொன்றை நெய்தல் முல்லை
    போதவிழ் தளவமொடு பிடவு அலர்ந்து கவனிப்
    பூ அணி கொண்டன்றால் புறவே
    பேர் அமர்க்கண்ணி ஆடுகம் விரைந்தே.       (ஐங். 412)

    என்ற பாடல் மூலம் காணலாகிறது. இங்கு ‘ஆடுகம் விரைந்தே’ என்று கூறுவது தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் பொழிலாடுதலில் மிகுதியான ஆர்வத்தை ஏற்படத்துகின்றன. என்பதைக் கூறலாம்.

    அலவனாட்டம்:

    பண்டைய மகளிர் நண்டுகளை அவை வாழும் வளையினின்றும் வெளிப்படச் செய்து அவற்றை அலைத்து விளையாடுவது மரபாகும். இதனை அலவனாட்டல் என்பர்.

    முள்ளிவேர் அளைக் களவன் ஆட்டி
    பூக்குற்றி எய்திய புனல்அணி ஊரன்.        (ஐங்.23)

    என்ற பாடலின் வழி அறியலாம். பண்டைய கால இளமகளிர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி முட்செடியின் வேர்களுக்குகிடையே இருக்கும் வளைகளில் வாழும் நண்டுகளைப் பிடித்தும், பூக்களைப் பறித்தும் விளையாடி மகிழ்ந்தனர்.

    இலக்கு வளை தெளிர்ப்ப அலவ னாட்டி
    மகளிர் கடற்கரைக்குச் சென்று நண்டுகளைப் பிடித்து விளையாடிச் சென்றனர்.

    பைஞ்சாய் விளையாட்டு:

    பைஞ்சாய் என்பது கோரை வகையில் ஒன்றாகும். இக்கோரையாய் பாவை செய்து அதற்கு மலர்அணிந்து அழகு பார்ப்பதும். பாலுட்டுவதும் உண்டு. இது பேதைப் பருவ மகளிர் விளையாட்டுற்குரிய செயல்களாகும். மகப்பேறு அடைவதற்குகாக, தலைவி தலைவனோடு சேர்ந்துவாழ வேண்டும் என்று தோழி தலைவியிடம் கூறினாள். தலைவி அதனை மறுத்து ‘மகப்பேறு’ என்பது நான் இனிமேல் தான் அடைய வேண்டுமோ! நான் களவுக்காலத்திலேயே தலைவனுக்கும் பைஞ்சாய்க் கோரைப் பிள்ளையைப் பெற்றுதுண்டு என்று கூறினாள். இதனை

    ஓதமொடு பெயரும் துறைவற்கும்
    பைஞ்சாய்ப் பாவை ஈன்றனென் யானே.   (ஐங்.155)

    என்ற பாடல்வழி அறியமுடிகின்றது. பைஞ்சாய்ப் பாவைக்கு மாலைகள் அணிவதற்காக தலைவி தனித்தனியே மலர்களைக் கட்டுகின்றாள் என்று இதில் சுட்டப்படுகின்றது.

    பொய்தல் விளையாட்டு.

    பொய்தல் விளையாட்டு என்பதை காமக் குறிப்பில்லாத விளையாட்டு என்று கூறுவர். காமக்குறிப்பில்லாத போதை மகளிர் பலர் கூடி இவள் கணவன். மனைவி என்று தம்முள் கூறிக் கொண்டு சிறு வீடு கட்டிச் சோறாக்கியும்.உண்டு அடுகின்ற ஆட்டம் என்று கூறுவதும் உண்டு. இவ்விளையாட்டை ஆடும் மகளிர் ஆட்டம் சலிப்படைந்தால் குரவையும் ஆடுவர் என்பதை,

    நெய்தல் உண்கண் நேர்இறைப் பணைத் தோள்
    பொய்தல் ஆடிய பொய்யா மகளிர்.         (ஐங்.181)

    என்ற பாடல் மூலம் அறியமுடிகிறது. தாம் கண்டதை, கேட்டதை சிறிதும் மறைக்காமல் வெளிப்படையாகக் கூறும் பருவத்தர் ஆதலின் பொய்தலாடிய மகளிர் பொய்யா மகளிர் எனப்பட்டனர்.

    விளையாட்டு முறை:

    புழந்தமிழ் மக்கள் எப்பொருளினை வைத்து விளையாடினர் என்பதனை ஐங்குறுநூறு உணர்த்துகிறது. தலைவி விளையாடிய பொருள்களைப் பார்த்து நற்றாய் வருந்தவதாய்ப் பல இடங்களில் வருகின்றன.

    நீர்நசைக் கூக்கிய உயவல் யானை
    இயம்புணர் தும்பினு யிர்க்கு மதிதம்
    சென்றனள் மன்ற வென்மகளே
    பந்தும் பாவையுங் கழங்குமெமக் கொழித்தே.

    என்ற பாடல் வழி அறியலாம். பந்து, கழங்கு, வைத்து விளையாடி மகிழ்வது அவர்களுடைய பழக்கமாக உள்ளது. இதே போன்று தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் பிறக்கும் மகன் சிறுதேர்இனை உருட்டி விளையாடுகிறான் எனக் கூறப்படுகிறது.

    முடிவுரை:

    விளையாட்டு என்பது மகிழ்விற்கான செயல்பாடேயாகும். அவ்விளையாட்டு பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமின்றி, உடல்நலம், மனநலம்,    பேணுபவையாகவும் அமைகின்றது. இதில் விளையாட்டுப் பொருள்கள், விளையாட்டு முறை, விளையாட்டின் வகைகள் போன்றவற்றை எடுத்துக் காட்டப்படுகின்றது. இவ்விளையாட்டுக்களை மக்கள் ஓய்வு நேரங்களைக் கழிப்பதற்கு விளையாடி மகிழ்கின்றனர்.

    பார்வை நூல்

    1. ச.வே. சுப்பிரமணியன் – ஐங்குறுநூறு
    2. புலியூர்க் கேசிகன் – சங்க இலக்கியம் எட்டுத்தொகை

    *****

    கட்டுரையாளர் – தமிழ் முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்
    அய்யநாடார் ஜானகி அம்மாள் கல்லூரி
    சிவகாசி

     

    Share

  • ஜெயமோகன் சிறுகதைகளில் புலப்படும் நிலைக்கலன்கள்           

    -போ.சக்திஜோதி

    முன்னுரை

    இன்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சிறுகதைப் படைப்பாளர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர் ஜெயமோகன். இவர் நாகர்கோயில் வட்டார மக்களின் வாழ்க்கை முறைகளையும், மொழிநடை, பழக்கவழக்கங்களையும் தனது சிறுகதையில் கையாண்டுள்ளார். மேலும் இவரது படைப்புகள் யதார்த்தச் சித்திரிப்பு, மிகையான புனைவு, புராணச்செய்திகளின் புனைவு, கட்டுரை அமைப்புக்கொண்ட கதைகள், படிமங்கள் முதலியவற்றை நிலைக்கலன்களாகக் கொண்டுள்ளமையை இக்கட்டுரை விளக்க இருக்கின்றது.

    மொழிநடை:

    உள்ளத்து உணர்வுகளையும், எண்ணங்களையும் வெளிப்படுத்த மொழி இன்றியமையாததாகிறது. இதனை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் “சிறுகதையில் இடம்பெறும் மொழியானது, கருத்து வெளியீட்டையும் உணர்ச்சிப் புலப்பாட்டையுமே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. சிறுகதையினை ஆராயுங்கால் ஆசிரியரது படைப்பு நோக்கு வெற்றி காண அவர்    தேர்ந்தெடுத்த மொழிநடை உறுதுணையாக ஆக்கம் தருகிறதா அல்லவா என்பதனை ஆராய வேண்டும்”1  என்ற மேற்கோளுக்கு இணங்க ஜெயமோகன் தன் சிறுகதைகளில் கையாளப்பட்டுள்ள மொழிநடையின் அவசியத்தை அறியமுடிகின்றது. சான்றாக,                                                                                                                                                      ‘பெயல எழுப்பி தெக்குக் கண்டத்தில போயி மட்டையோ தேங்காயோ விழுந்து கெடக்கா என்னு பாக்கச்சொல்லு; சின்வள எழுப்பாண்ட…’
    ‘காலம்பற  என்ன திண்ணிய? மரச்சீனி உப்புக்கண்டம் போட்டு கடுங்காப்பி எடுக்கட்டா? என்றாள்.                                                  இவ்வரிகளின் மூலம் ஆசிரியர் அப்பகுதி மக்களின்  மொழியை அப்படியே பயன்படுத்தும் வட்டாரப்போக்கு புலப்படுகிறது. வேறு வட்டாரத்தைச் சார்ந்தவர்களாக  இருப்பினும் இம்மொழிநடையை விரும்பி வாசிப்பவர்களாகவே இருந்தனர்.

    யதார்த்தச் சித்திரிப்பு:

    தேவகிச்சித்தியின் டைரி’ என்ற சிறுகதையில் இரண்டு தம்பதியர் இருக்கின்றனர். இளையவனின் மணைவியான தேவகிக்கு டைரி எழுதும் பழக்கம் உள்ளது. அதை யாரும் அறியாதவாறு எழுதி வருகின்றாள். ஒரு நாள் அந்நிகழ்வு தெரிந்தவுடன் அந்த டைரியை யாரிடமும் காண்பிக்கும் முன்பு எரித்து விடுகிறாள். அதில் மறைக்கப்பட  வேண்டியவை எவையும் இல்லை என்று கூறுகிறாள். இருப்பினும் அவளை விவாகரத்து செய்யுமளவிற்குச் சென்றுவிட்டது. இந்நிகழ்வினை ஆராயும்பொழுது, ஒரு பெண் தனக்கென்று ரகசியமான கருத்துக்கள் என்று எதையும் மறைத்து வைப்பதற்கென்று இச்சமூகத்தில் உரிமைகள் மறுக்கப்படுகின்றன என்ற கருத்தைப் புலப்படுத்துவதை உணரமுடிகின்றது.

    வழிகாட்டி:

    பார்வையற்ற ஒருவர் தன்னுடைய கடுமையான பயிற்சியினாலும் முயற்சியினாலும் சிறந்தவராகத் திகழ முடியும் என்பதனை ஜெயமோகன் தன் சிறுகதை வழியே விவரித்துள்ளார். ‘மன்மதன்’ என்ற தலைப்பின் கீழுள்ள சிறுகதையில் பார்வையற்ற ஒருவர் கோயில் சிற்பங்களைப்பற்றி எடுத்துக்கூறும் வழிகாட்டியாக உள்ளார். அவரைக் கண்டவர்கள், இவரால் எவ்வாறு ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்க முடியும் என்று எண்ணுபவர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் வண்ணம், கோயில் சிற்பங்களின் வறலாறுகளை தெளிவாக எடுத்துக்கூறுகின்றர். இதன் மூலம் திறமைக்குத் தடைகள் கிடையாது என்ற கருத்தை பார்வையற்றோர்  வழி  மெய்ப்பித்துக்காட்டியுள்ளார்.

    புனை கதைகள்:

    ஜெயமோகன் பன்முகத்தன்மை கொண்ட சிறுகதைகளை ஒரே காலகட்டத்தில் எழுதியுள்ளமை சிறப்பிற்குரியது. இதன் காரணம் வாசகர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்காக அல்ல என்றும், அப்பொழுது என்ன தோன்றியதோ அதைப் படைப்பாகப் படைத்துக் காட்டியுள்ளதாகவும் அவரே குறிப்பிட்டுள்ளமையை அறிய முடிகின்றது. ஆசிரியர். புனைகதைகளில் மிகையான கற்பனைப்புனைவைப் பயன்படுத்தியுள்ளார் என்பதற்கு ‘நாகம்’ சிறுகதை சான்றாக அமைந்துள்ளது. நாகத்திற்கும்  ஒரு பெண்ணின்மீது காமம் ஏற்பட்டு அவளைத்தேடி வருகிறது. அப்பெண்ணும் அதை ஒரு நாகம் எனக் கருதி அச்சம் கொள்ளவில்லை. அவள் அந்நாகத்தை ஒரு விஷமுள்ள மண்புழு என்றே நினைக்கின்றாள். எனவே ஒரு நாகத்திற்கும் மானிடப் பெண்ணுக்குமான காம உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் ஜெயமோகனின் புனைவுத்திறன் மிகையை நம்மால் உணர முடிகின்றது.                                                                                                                        பேச்சிப்பாறையின் வளங்களைப் பற்றிச் சிங்கனும் சிங்கியும் குறிப்பிடுகையில், சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படுகின்ற இயற்கை வளங்களோடு ஒப்பிடக்கூடியதாக உள்ளது. ‘படுகை’ என்ற தலைப்பிலமைந்த சிறுகதையில் மழை வளங்களினால் மக்கள் அனுபவிக்கும் செல்வச் செழிப்பினையும், மழை பொய்த்துப்போன காலத்தில் அம்மக்கள் படும் இன்னல்களையும் ஆசிரியர் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளமையை அறியமுடிகின்றது.

    சமுதாயச் சூழல்:                                                                   ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் வாழக்கூடிய மக்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றி வாழும் மக்கள் தொகுதி சமுதாயம் எனப்படும். படைப்பாளி தன் சமூக வளர்ச்சிக்கான இலக்கியங்களையும் படைத்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. தன்னலம் கருதாமல் தொண்டு செய்யும் மனம் படைத்தவராகவும் திகழ்கிறார். சமுதாய வாழ்க்கை என்பது தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களின் நிலையை பெரும்பான்மை குறிப்பிட்டிருந்தாலும், பிற வட்டார மக்களின் நிலையையும் எடுத்துக் கூறுவதாக இருத்தல் வேண்டும். அவ்வகையில் ஜெயமோகன் சிறந்து விளங்குவதை அவரது படைப்புக்களின் வழி நம்மால் உணரமுடிகின்றது. படைப்பாளி என்பவன் சாதாரண மக்களிடமிருந்து தனித்துவம்பெற்றுத் திகழ்வதால்  வாழ்க்கையின் அனைத்து நிலைகளிலும் சமுதாயம் தரும் பட்டறிவுகளை அப்படியே தம் படைப்புகளில் பதிவு செய்கிறார். இவ்வடிப்படையில் நோக்கும்பொழுது  படைப்பிலக்கியம் என்பது பலருடைய கூட்டு உற்பத்தியாகும். “நினைவானது மனத்தின் ஆசைகள், அபிலாசைகள், விருப்பு வெறுப்புகள் எப்படி தன் மனத்தில் தாங்கிப் பின் கனவு வழி வெளிப்படுமோ அப்படியே முத்திரை குத்தப்பெற வேண்டும்”2 என்ற கூற்று சமதாயத்திற்கும் படைப்புக்கும் உற்ற உறவை விளக்குகின்றது. சமுதாயத்தை நீக்கிவிட்டுப் படைப்பாளியை மட்டும் தனித்துப் பார்க்க இயலாது. சமுதாயம் கொடுக்கும் பட்டறிவு, மற்றும்அனுபவ அறிவு, அவனுக்குச் சமுதாயத்தின் மீதான வெளிப்பாடுகள், இவையே படைப்பாக உருவெடுக்கின்றன. ஜெயமோகன் தன்னுடைய பிறப்பிடமான நாஞ்சில் வட்டாரச்சமூகத்தின் தாக்கங்களையே பெரும்பான்மை படைத்திருப்பினும் மற்ற பகுதி மக்களின் வாழ்க்கை நிலையையும் படைத்துக் காட்டியுள்ளமையை மறுக்க இயலாது.

    ‘ஓலைச்சிலுவை’ என்னும் சிறுகதையில் நாகர்கோயில் பகுதியிலுள்ள பனையேறி நாடார்களின் வாழ்க்கை முறையைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அச்சமுதாயத்தில், ஒரு குடும்பத்தலைவன் தன்னுடைய தொழிலான பனையேறும் தெழிலில் ஈடுபடும்பொழுது,  பனைமரம் வழுக்கிக் கீழே விழுந்து இறந்துவிடுகின்றான். அவ்விழைவு அவனுடைய குடும்பத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கின்றது. அவனுடைய குழந்தைகளின் வாழ்க்கையானது  செம்மைபெறாமல் திசைமாறிச் செல்வதினை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவர்களின் குழந்தைகள் ஒரு வேளை உணவுக்குக்கூட வழியில்லாமல் தவிக்கும் நிலையினையும், ஆரம்பக் கல்வியினைக்கூடப் பெறமுடியாமல் படும்  இன்னல்களையும் படைப்பாளி பதிவு செய்துள்ளார்.

    ‘சேறு’ என்ற சிறுகதையில் பிள்ளைமார் சமுதாயத்தில் வசதியாக வாழ்ந்த குடும்பம், சிறிது காலகட்டத்தில் மிகுந்த வறுமையில் வாடுகின்றது.  ஒரு வீட்டில் கணவன் இறந்துவிட்டான், அவனுக்கு இரண்டு ஆண்குழந்தைகள். வீட்டுத்தலைவியானவள்  வேலைக்குச் சென்றும் பழக்கம் கிடையாது. சிறு பொருட்கள் வாங்கக்கூட கடைக்குச்சென்று பழக்கப்படாதவள். சூழ்நிலை காரணமாக வயல்வேலைக்குச் செல்கின்றாள். அந்த வேலையைச் சரியாகச் செய்யாத காரணத்தால், அவளுடன் வேலை பார்ப்பவர்களின் எள்ளலுக்கு ஆளாகின்றாள். இதனால் மனமுடைந்து வேலைக்குச் செல்லமுடியமால், தன் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதினை நம்மால் உணரமுடிகின்றது.

    முடிவுரை:                                                                                           ஜெயமோகன் மார்க்சியச் சிந்தனைவாதியாகவும், சமூகச் சிந்தனைகளையும் கொண்டு  இலக்கியத்தில் தனக்கென ஒரு தனித்த இடத்தினைப் பிடித்தவர்.  இவருடைய சிறுகதைகளின் நிலைக்கலன்களாகப்  பொதுவுடைமைச் சிந்தனையும், யதார்த்தமும்,  புனைவும் வெளிப்பட்டுள்ளமையை  இக்கட்டுரையின் வழி  விளங்கிக்கொள்ள முடிகின்றது.

    அடிக்குறிப்பு:

    1.மீனாட்சி முருகரத்தினம், கல்வியின் சிறுகதைக்கலை,

    2.தமிழவன்,மு.நூ.,ப.61

    *****

     கட்டுரையாளர் –  தமிழ்  முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர் ,
    அய்யநாடார் ஜானகி அம்மாள் கல்லூரி
    சிவகாசி.

    Share