நிர்மலா ராகவன்

நல்லவரை இனங்காண்பது

“என் மகள் கல்யாணத்திற்குமுன் கலகலப்பாக இருப்பாள். இப்போது அதிகம் பேசுவதில்லை. சாந்தமாக, பொறுப்பாக இருக்கிறாள்,” என்று கூறும் பெற்றோர் மகளின் மாற்றம் அவளுக்கு நல்லதுதானா, அல்லது வயது கூடியதால் நேர்ந்ததா என்று யோசிப்பதோ, அதனால் கவலைப்படுவதோ கிடையாது. ஏனெனில், அனேகமாக எல்லாப் பெண்களுமே இப்படித்தான் மாறுகிறார்கள்.

கதை

பல இளைஞர்கள் தங்கள் நண்பனுடைய திருமணத்திற்கு வெவ்வேறு ஊர்களிலிருந்து வந்திருந்தார்கள்.

மணமகனுடைய உறவுக்காரப்பெண் மல்லிகா அவர்களுடன் கல்லூரியில் மேற்படிப்புப் படித்தவள். பழைய நண்பர்களைப் பார்த்ததும் உற்சாகம் பெருக, அவர்களுடன் உட்கார்ந்து, பழைய நாட்களைப்போல் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால், ஒரு வித்தியாசம். மல்லிகாவுக்கு இப்போது கல்யாணம் ஆகி, பிள்ளைகளும் இருந்தார்கள். மாமியார் முகம் சுண்டிப்போயிற்று.

கல்யாணத்திற்கு முன்பு எப்படி வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்கலாம். எப்போதும் அப்படியா!

`இவள் கண்ட ஆண்களுடன் பேசினால், பார்ப்பவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்!’ என்று ஆத்திரப்பட்டாள். தன் மகனுக்குத் தூபம் போட்டாள்.

காதலித்து மணந்த மனைவியின் போக்கை அவன் தவறாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. “நாங்க எல்லாரும் ஒண்ணாப் படிச்சவங்கம்மா,” என்றான் அலட்சியமாக.

கணவனோ, மாமியாரோ, ஒரு பெண் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டு, அதில் குற்றம் கண்டுபிடித்துக்கொண்டே இருந்தால் அப்பெண்ணின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்?

`பெரியவர்களை மதித்து நட,’ என்று தாயும், கணவரும் போதிக்க, குடும்பத்தில் பிரச்னைகளைத் தவிர்க்க பழைய போக்கை மாற்றிக்கொள்வாள் — மகிழ்ச்சியுடன் என்று கூற முடியாது.

கதை

காமாட்சிக்குத் தான் பெற்ற குழந்தைகளுக்குப் பெயர் வைப்பதோடு திருப்தி கிடைக்கவில்லை.  வீட்டுக்குப் பெரியவள் என்ற முறையில், பேரக்குழந்தைகளுக்கும் தானே பெயர் வைக்கவேண்டும் என்பது அவள் நம்பிக்கை.

ஆனால், புதுமையாக, நாகரிகமாக, தான் பெற்ற அருமை மகளுக்குப் பெயர் வைக்கவேண்டும் என்று ஒரு மருமகள் எண்ணினாள். அப்படி ஒரு பெயரை யோசித்தும் வைத்திருந்தாள்.

`இந்தத் தெருவில் எல்லார் வீட்டிலும் அந்தப் பெயர்கொண்ட ஒரு சிறுமி இருக்கிறாள். நன்றாக இருப்பதால்தானே வைத்திருக்கிறார்கள்!’ என்பது காமாட்சிப்பாட்டியின் எண்ணம்.

`நாளைக்கு என் குழந்தை தெருவில் போகும்போது அந்தப் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தால், பல குழந்தைகள் திரும்பிப் பார்க்கும்!’ என்பது மருமகளுடைய வாதம்.

`நான் சொல்வதை யார் கேட்பார்கள்!’ என்று மாமியார் அரற்றினாள். இறுதியில், அவள் பிடிவாதம்தான் வென்றது.

இவ்வாறு, `நீ என்னைக் கஷ்டப்படுத்துகிறாய்!’ என்பதுபோல் தன்னிரக்கத்துடன் பேசுவதால் மற்றவர் மனதைத் துன்புறுத்துகிறோம் என்று சிலருக்குப் புரிவதில்லை.

நம்மிடம் ஓயாது குற்றம் கண்டுபிடித்துக்கொண்டு, `உன் நன்மைக்காகத்தான் சொல்கிறேன்,’ என்று சப்பைக்கட்டுக் கட்டுபவர்கள் உற்றவர்கள் அல்லர்.

கதை

“என் பெண்ணின் முகத்தில் சிரிப்பே மறைந்துவிட்டது. `ஏன் எனக்குக் கல்யாணம் செய்துவைத்தாய்?’ என்று கோபிக்கிறாள்,” என்று ஒரு தாய் என்னிடம் குறைப்பட்டாள்.

மாப்பிள்ளை நல்லமாதிரிதான். பின் என்ன குறை?

“வெளியில் எங்காவது போனால், பட்டுப்புடவைதான் கட்டிக்கொண்டு போகவேண்டும் என்று நிர்ப்பந்திக்கிறாளாம் மாமியார். இவளுக்கோ, நைலக்ஸ்தான் பிடிக்கிறது!’

உடுத்துவது ஒவ்வொருவருடைய சொந்த விருப்பம். சிறு சமாசாரம்தான். ஆனால், ஒருமுறை விட்டுக்கொடுத்தால், தம் பிடியை இறுக்கிக்கொள்வார்களே, அதிகாரம் செலுத்துபவர்கள்!

புன்சிரிப்பு மறையாது, `இதைத்தான் சாப்பிட வேண்டும், இப்படித்தான் நடக்கவேண்டும்,’ என்று பிறரைத் தொணதொணத்துக்கொண்டு இருப்பவர்களுக்கு இறுதியில் ஏமாற்றம்தான் கிட்டும் – அவர்கள் எவ்வளவு இனிமையாகச் சொல்வதாக நினைத்தாலும்.

இம்மாதிரியானவர்களால் நம் நேரம்தான் விரயமாகிறது. அவர்கள் சுயநலம் பிடித்தவர்கள், அல்லது பொறாமையால் அப்படிப் பேசுகிறார்கள் என்று புரிந்துகொண்டால் பிழைக்கலாம். ஏனெனில் அவர்கள் செய்வது உணர்ச்சிபூர்வமான வதை.

கேள்வி: ஏன் வதை? அக்கறையுடன், நம் நன்மைக்குத்தானே சொல்கிறார்கள்?

பதில்: “உனக்கு சந்தர்ப்பத்துக்குச் சரியாக நடக்கத் தெரியாது. அறிவோ, அனுபவமோ போதாது!” என்று மறைமுகமாக மட்டம் தட்டுவது போலில்லை?

உடனிருப்பவர் பழித்துவிடுவாரே என்று பயந்து, எந்தக் காரியத்தைச் செய்யும்போதும் அதீத கவனத்துடன் செய்தால், அல்லது விட்டுக்கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தால், ஒருவரது தன்னம்பிக்கை குறைந்துகொண்டே போய்விடாதா!

“இம்மாதிரி ஒருவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்து, உடலும் மனமும் ஒருங்கே பாதிக்கப்பட்டு வாழ்வதைவிட தனியாக இருந்து ஆரோக்கியமாக இருப்பது மேலானது,” என்கிறார் ஓர் அனுபவசாலி.

உபயோகமான, மகிழ்ச்சி மட்டுமே அளிக்கும் உறவுகள் நம் கனவுகள் நனவாக கூடியவரை ஒத்துழைப்பார்கள். அப்படி இல்லாவிடினும், `இது நடக்கிற காரியமா!’ என்று அவநம்பிக்கை தெரிவிக்காமலாவது இருப்பார்கள்.

ஒருவர் துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கையில் ஆறுதலாக இருக்கும் ஒரே நபர்தான் நல்ல நண்பர்.

கதை

ஒரு நாளிரவு, “உன்னை நாளைக்குப் பார்க்கமாட்டேன்னு தோணுது!” என்று கணவன் சொல்ல, சரோ சிரித்தாள். “ராத்திரி அப்படி எங்கே போயிடப்போறீங்க?”

அப்போது இருவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை, அவன் இவ்வுலகைவிட்டே போகப் போகிறான் என்று.

சரோவால் அந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்கவே முடியவில்லை.

`முப்பது வயதுகூட நிரம்பவில்லை! இவள் என்ன பாவம் செய்தாளோ!’ என்பதுபோல், அவள் காதுபடவே சிலர் கரித்தார்கள்.

அவளுடைய சுந்தரி வயதில் மூத்தவள். அடுத்த சில ஆண்டுகளில், சரோ மேற்படிப்பைத் தொடர்ந்து, நல்ல உத்தியோகத்திலும் அமர்ந்தாள். முன்பு பழித்தவர்கள் இப்போது சொந்தம் கொண்டாட வந்தபோது அவளுக்கு உலகம் புரிந்தது.

வெளியூரில் இருந்த தன் இல்லத்திற்கு தூரத்து உறவினளான சுந்தரியை வற்புறுத்தி அழைத்து, நன்கு உபசரித்தாள்.

`ஒரு மாதம், தினமும், இரண்டு மைல் தொலைவிலிருந்த என் வீட்டிற்கு நடந்தே வந்து, ஆறுதலாகப் பேசினீர்களே! அந்த நன்றியை மறக்கவே மாட்டேன்!’ என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாளாம், நன்றிப் பெருக்குடன்.

இப்படிப்பட்ட நண்பர்கள் வெவ்வேறு துறையில் ஈடுபாடு கொண்டவராக இருக்கலாம். ஒத்த மனத்தினராக இருக்க வேண்டிய அவசியமுமில்லை. வயது வித்தியாசமும் பெரிதில்லை.

நல்ல நண்பரை எப்படி இனங்கண்டுகொள்வது?

அவருக்காக நாம் மாற வேண்டியிருக்காது. நம் கடந்த காலப் பிழைகள் அவருக்குத் தெரிய வந்தாலும், எதிர்காலம் சிறப்பாகத்தான் அமையும் என்ற நம்பிக்கையுடன் நாம் இருக்கிறபடியே நம்மை ஏற்பார்.

பிரதிபலனை எதிர்பாராது, நம்மை ஊக்குவிப்பார்.

நம்மையே நமக்கு உணர்த்துகிறவர். நம் வெற்றிக்காகப் பெருமைப்படுகிறவர்.

நம் இழப்புகள், குறைகள் பெரிதாகத் தோன்றாதுபோக, நம்மை நம்மால் ஏற்கமுடியும்.

அவர் அண்மையில் இருக்கையில், நாம் அதிகம் சிரிப்போம்.

நாம் என்ன சொன்னாலும், மனதில் எதை நினைத்து அப்படிச் சொல்கிறோம் என்பது அவருக்குப் புரியும்.

இப்படி ஒருவர் கிடைத்தால், அவரை SOULMATE (ஆத்மார்த்தி) என்கிறோம்.

இப்போதெல்லாம், இன்னா செய்தாருக்கு நன்னயம் செய்தால் அவர் நாணுவதில்லை. நல்லவர்களை `ஏமாளி’ என்று எண்ணிவிடும் காலம் இது.

நமக்கென்று சில உண்மையான நண்பர்கள் கிடைக்காமலா போவார்கள்!

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

பாடல் 69

மாடம் அழிந்தக்கால் மற்றும் எடுப்பதோர்
கூடம் மரத்திற்குத் துப்பாகும் – அஃதேபோல்
பீடிலாக் கண்ணும் பெரியோர் பெருந்தகையர்
‘ஈடில் லதற்கில்லை பாடு’.

பழமொழி – ‘ஈடில் லதற்கில்லை பாடு’.

எங்கடா கூட்டிண்டு போற. ஏதோ முக்கியமான இடத்த காண்பிக்கப் போறதா சொல்லிட்டு நிக்காம ஒரு மணிநேரம் கார ஓட்டிண்டே இருக்கியே. வழியில எவ்வளவு அழகான பூங்காக்களெல்லாம் இருந்தது. பச்சைப்பசேல்னு. அதவிடவா பெரிய இடம். அம்மா புலம்பிக்கொண்டே இருந்தாள்.

பாட்டி டோன்ட் வொரி. இப்போ நாம உங்களுக்குப் பிடிச்ச பழைய கலாச்சாரத்து சாமான்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கிற மியூசியத்துக்குத்தான் போய்க்கிட்டிருக்கிறோம். அங்க ஒவ்வொரு மாநிலத்திலையும் முன்னாடி காலத்துல என்ன பொருட்கள் உபயோகிச்சாங்களோ அவைகளையெல்லாம் பாக்க முடியும். ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.  நானும் அப்பாவும் ஏற்கனவே பாத்துட்டோம். உங்களுக்காகத்தான் இப்போ போய்க்கிட்டிருக்கோம். இந்தாங்க இத காதுல மாட்டிக்கிட்டு பாட்டு கேட்டுக்கிட்டே வாங்க. அம்மாவின் தொணதொணப்பை நிறுத்தினான் என் பதினைந்து வயது மகன் சுஷாந்த்.

இன்னும் பத்துநிமிசத்துல நாம போய்ச் சேந்துடலாம். அம்மாவை உற்சாகப்படுத்தினேன். இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கூட்டிக்கிட்டு வரேன். அம்மா என்ஜாய் பண்ணலேன்னா சப்புனு ஆயிடும்.

உள்ளே நுழைந்ததுதான் தாமதம். முதலில் இருந்த ஒரிசா சாமான்களை மந்தமான முகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே நடந்த அம்மா அடுத்த அறையின் தமிழ்நாடு என்ற பலகையைப் பார்த்தவுடனேயே உற்சாகமானாள். பாருடா பழங்காலத்து பித்தளை பொம்மைகள் வச்சிருக்காங்க.

இங்க வா சுஷாந்த் இதுக்குப்பெயர் தான் வார்ப்பு. கல்யாணத்துக்கெல்லாம் மைசூர்பாகு, பால்கோவா எல்லாம் இதுலதான் கிண்டுவா. ஆமா பக்கத்துல பெயர் எழுதிருக்குபாரு படிச்சுச் சொல்லு.

அம்மணி அம்மாள் என சுஷாந்த் பெயர் வாசித்தவுடன் சுற்றிலும் இருப்பவர்களை மறந்து அம்மா பேச ஆரம்பித்தாள். இது நம்ம ஊர்லேந்து எடுத்துண்டு வந்த பாத்திரம். அம்மணி மாமிய நாங்கெல்லாம் மைக் மாமினு தான் கூப்பிடுவோம். அவ்ளோ சத்தமா பேசுவா. எத்தன கல்யாணத்துக்கு மைசூர்பாகு கிண்டின பாத்திரம் இது.

அடுத்த பெயர வாசிடாப்பா. எல்லாமே பாக்கறச்ச நம்ம ஊர்லேந்து கொண்டு வந்தது மாதிரி தான் இருக்கு. கொப்பரை, அன்ன விளக்கு என வரிசைகள் நீண்டன.

அடுத்த அறைக்குச் சென்றவுடன் கல் உரல், அம்மி, எந்திரம் வரிசையாகப் பார்த்த பாட்டியின் கண்கள் கலங்கின. இதெல்லாம் நான் புழங்கினது. நீ பெயரே வாசிக்க வேண்டாம். அப்பெல்லாம் திருப்புளியிலேந்து (சமயலறையிலேந்து) கொல்லப்புறம் வரை கல்தொட்டிலதான் தண்ணி உட்டு வைப்போம். சைஸ் வாரியா இருக்கும்.

உப்பு, புளி, ஊறுகாய்கள், பழைய சாதம்  போட்டுவைக்க எடை குறைஞ்ச கல் பாத்திரம். அப்பயெல்லாம் ஏது பிரிட்ஜ். வாங்கின காய்கறிகள ஆட்டு உரல்குள்ள போட்டு மூங்கில்தட்டால மூடிவைப்போம். மாவு அரைக்கிற நேரம் மட்டும் அது வெளிய இருக்கும். பாட்டி உற்சாகத்தில் தானே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

காஸ் அடுப்பு வந்து அரைவை மிஷின்களெல்லாம் வந்தவொடனே ஒவ்வொண்ணயா தூக்கி கொல்லப்புறத்துல வைக்க ஆரம்பிச்சோம். அப்பறம் நம்ம ஊர் ராமன்தான் எதுக்கு வீணா எடத்த அடைச்சிண்டிருக்குனு சொல்லி ஒரு லாரியில தெருவுல இருந்த எல்லா கல்தொட்டி, பழைய பாத்திரங்கள், மரச்சாமான் எல்லாத்துக்கும் ஒரு விலை போட்டு எடுத்துண்டு போய் எங்கியோ குடுத்தான். ஆனா அதெல்லாம் இத்தன தூரம் பிரயாணம் பண்ணி இங்கவந்து சேரும்னு நான் எதிர்பார்க்கல.

நம்மாத்து தூணப் பாத்தியா. ஆத்த இடிச்சு மாத்திக் கட்டும்போது வெளிய வச்சது. நடுரேழியில பல வருசம் நின்ன தூண். அப்பயெல்லாம் இந்த வரி இடுக்குகள்ல மூட்டப்பூச்சி வரிசையா வந்து நின்னுடும். ஊக்கால அதக் கீழதள்ளி நசுக்குவோம். இப்ப அதுக்கு வந்த வாழ்வப் பாத்தியா. எல்லாமே இந்த இடத்துல பளபளனு கம்பீரமா நிக்கறதுகள்.

இணையில்லாத சிறப்புடைய ஒன்றுக்கு என்னைக்கும் அழிவே கிடையாதுனு பழமொழியே இருக்கே. அந்தப்பழமொழிய நீ படிச்சிருக்க மாட்ட. இருந்தாலும் சொல்றேன் தெரிஞ்சிக்கோ என ‘ஈடில் லதற்கில்லை பாடு’ என்ற பழமொழியை என் மகனிடம் சொல்கிறாள் அம்மா. .

பாடல் 70

முன்னும் ஒருகால் பிழைப்பானை ஆற்றவும்
பின்னும் பிழைப்பப் பொறுப்பவோ? – இன்னிசை
யாழின் வண்டார்க்கும் புனலூர! ‘ஈனுமோ
வாழை இருகால் குலை?

பழமொழி – ‘ஈனுமோ வாழை இருகால் குலை?’

டேய். சீக்கிரம் வாடா. இவன் ஒருத்தன் இப்பதான் பொண்ணுமாதிரி மேக்கப் போட்டுக்கிட்டு நிக்கறான். அம்மா நிக்கறதால ஒண்ணும் சொல்லவும் முடியல.

புலம்பினான் கோவிந்தன்.

என்னடா..  என்னமோ குசுகுசுனு பேச ஆரம்பிச்ச. என்னயப் பாத்தவொடனே நிறுத்திட்ட. ஊர்சுத்தாம போய் படிக்கற வழியப் பாருங்க.  போலீஸ் தோரணையில் அதட்டுகிறாள் என் அம்மா.

அட போங்கம்மா. நாங்க என்ன பெரிசா பேசிடப்போறோம். பக்கத்துவீட்டு ஆண்ட்டி ரொம்ப நேரமா காம்பவுண்ட் சுவர்லேந்து எட்டி எட்டி நம்ப வீட்டையே பாக்கறாங்க. ஏதோ வம்பு சொல்லணுமா இருக்கும். அம்மாவை விரட்டினேன்.

உண்மைதான் இந்த ஆண்ட்டிக்கு காலங்காத்தால அப்டி என்ன வம்பு இருக்கும். நான் தலைசீவிக்கொண்டு நிற்கும் கண்ணாடி அருகேயிருக்கும் சன்னல்வழி பக்கத்துவீட்டு பக்கவாட்டுச் சுவர நல்லாப் பாக்க முடியும். அங்கதான் நிக்கறாங்க ஆண்ட்டி.

டேய் எவ்ளோ நேரம்டா. சீக்கிரம் வாடா. அங்க பெரிய பிரச்சினையே போயிக்கிட்டிருக்கு. என்னமோ ரூம் போட்டு யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க. நண்பன் திரும்பவும் ஆரம்பிக்கிறான்.

ஒருவழியா கிளம்பி அவனுடன் சைக்கிளில் டபுள்ஸ் போகும் வழியில்….  டேய் நம்ப சுரேஷ ஸ்கூல்லேந்து ரஸ்டிகேட் பண்ணிட்டாங்கடா.

என்னடா சத்தமே காணோம். அதாண்டா ஸ்கூல விட்டு விலக்கிட்டாங்க.இனிமே அவனால படிக்கமுடியாது. அந்த வருத்தத்துல அவன் வீட்டுல யார்கிட்டயும் சொல்லாம காணாம போயிட்டானாம். காலையில எங்கப்பா சொன்னதிலேந்தே எனக்கு வயத்தக் கலக்கிருச்சு. அதான் உன்னயப் பாக்க வந்தா நீ என்னவோ சீவி சிங்காரிச்சு இவ்ளோ லேட் பண்ணி உட்டுட்ட.

சரி இப்ப எங்கடா போய்கிட்டிருக்கோம். நான் கேட்கிறேன்.

அதான் நம்ம தனபால் இருக்கான்ல அவன் வீட்டுக்குப்போயி அவனுக்கு ஏதும் தெரியுமானு கேக்கலாம். எப்படியும் நாம நாலுபேரும்தானே எப்பவும் ஒண்ணாச் சுத்தினோம். இப்ப சுரேஷுக்கு ஒரு பிரச்சினைனா நம்மளத் தேடி தானே வருவான். நம்ம ரெண்டுபேர் வீட்டுக்கும் வரல. அதான் தனபாலக் கேக்கலாம்.

ஒருநிமிசம் நில்லுடா. பேசாம நாம ஸ்கூலுக்குப் போயி ஹெட்மாஸ்டர்கிட்ட உண்மயச் சொல்லிடலாம். எல்லாத்துக்கும் நிரந்தரமா தீர்வு கிடைச்சுரும். நான் கூறுகிறேன்.

நல்லா உதை வாங்குவோம். அவ்ளோதான் நடக்கும். நம்மளையும் ஸ்கூலவிட்டு

நிறுத்திடுவாங்க. ‘ஈனுமோ வாழை இருகால் குலை?’னு கேட்டதில்லையா. வாழை ரெண்டுதரம் குலை ஈனாது. அதுமாதிரிதான் நம்ம ஹெட்மாஸ்டர் எவ்வளவுதான் பொறுமசாலியா இருந்தாலும் முதல்தடவ தப்புசெஞ்சப்போ நம்ம எல்லாரையும் மன்னிச்சு விட்டாரு. ஆனா மேல மேல பெரிய தப்ப நாம செஞ்சிக்கிட்டேயிருந்தா அவர் மன்னிக்கணும்னு ஒரு அவசியம் இல்ல. இந்தமாதிரி தண்டனதான் கிடைக்கும். நண்பன் முடித்தவுடன் நான் ஆரம்பித்தேன்.

பாவண்டா சுரேஷ். நம்ம அல்ப சந்தோஷத்துக்காக ஸ்கூல் கேண்டீன்காரர் போட்டு வச்சிருந்த டீயில கரப்பான் பூச்சியப் போட்டோம். விசயம் தெரிஞ்சு கண்டுபிடிச்சு நம்மள அவர் முன்ன நிறுத்தினப்போ எவ்ளோ பொறுமையா அறிவுரை சொன்னார். இப்ப ஒருபடி மேல போயி விளையாட்டுத்தனமா கிளாஸ்ரூம் சன்னல் கண்ணாடிகள உடைக்கறதுல பந்தயம் வச்சிக்கிட்டோம். அத நம்பிதானே சுரேஷ் வாட்டர் பாட்டில சன்னல்மேல எரிஞ்சான்.  நாம மூணுபேரும் ஒடிப்போயிட்டோம். அவன் மாட்டிக்கிட்டான். உடைஞ்ச கண்ணாடித்துண்டுகள் பாட்டிலோட கீழ்த்தளத்துல நின்னுக்கிட்டிருந்த ஒண்ணாம்கிளாஸ் பையன் தலையில பட்டுட்டதாலதான் இவ்ளோ பிரச்சினையும்.

பேசாம நாம போய் ஒத்துக்கிட்டு மன்னிப்பு கேட்டுறலாம். அப்பறம் அம்மா அப்பாகிட்ட சொல்லி அடிஒத வாங்கிக்கிட்டு சுரேஷத் தேட உதவலாம்.

நண்பன் ஒப்புக்கொண்டதால் பள்ளிக்கூடம் நோக்கி விரைகிறோம்.  .