வல்லமை

Blog

  • மனிதர்கள் எதனால் வாழ்கிறார்கள்?—(What Men Live By) By லியோ டால்ஸ்டாய் (Leo Tolstoy) 5

       தமிழாக்கம்- சற்குணா பாக்கியராஜ்

    மறுநாள் காலை, சைமன் எழுந்த போது, மெட்ரீனா, அயல் வீட்டிலிருந்து ரொட்டி கடன் வாங்கச் சென்று விட்டாள். அந்தப் புதிய மனிதன், பெஞ்சின் ஒரத்தில் அமர்ந்து கைகளைக் கூப்பிக் கூரையை பார்த்த வண்ணமாக உட்கார்ந்திருந்தான். முகம் முந்தைய இரவை விடத் தெளிவாகவும் பிரகாசமாகவும் இருந்தது.

    சைமன், அவனைப் பார்த்து அவனுக்கு ஏதாவது தொழில் தெரியுமா என்று கேட்டான்.
    “எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது”

    “உன் பெயரென்ன?

    “மைக்கேல்”
    “மைக்கேல், மனிதனுக்கு உணவும், உடையும் தேவை. உன்னைப் பற்றி நீ சொல்ல விரும்பாவிட்டால் பரவாயில்லை. ஆனால் ஏதாவது தொழில் செய்ய வேண்டும். செருப்புத் தைக்கும் வேலையை நீ கற்றுக் கொண்டால் என்னுடன் தங்கியிருக்கலாம். உணவும் உறையிடமும் கொடுக்கிறேன்” என்றான். மைக்கேலும் அதற்கு இணங்கினான். சைமன் செருப்புத் தைக்கச் சொல்லிக் கொடுத்த போது மைக்கேல் மிகவும் எளிதாகப் புரிந்து கொண்டான். இரண்டு மூன்று நாட்களில் மிகவும் திறமையுடன் சைமனின் உதவி இல்லாமல் செருப்புகள் தைக்கத் தொடங்கி விட்டான். அவன் தைத்த செருப்புகள் போல் இது வரையிலும் ஒருவரும் தைக்கவில்லையாதலால், அவன் புகழ் எங்கும் பரவியது. பிற ஊர்களிலிருந்து மக்கள் வந்து செருப்புத் தைக்கக் கொடுத்தனர். சைமனின் வாழ்க்கைத் தரமும் உயர்ந்தது.

    தொடரும்

    Share

  • பாப்பா நீ படி.. படி.. படி..!

    – ஆ. செந்தில் குமார்

    பாப்பா நீ படி.. படி.. படி..!  அதுதான்
    வாழ்கைக்கு ஏணிப்படி!
    வெற்றிப்படியை எட்டும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!

    அன்னை சொல்லும்படி                         babies
    தந்தை நினைக்கும்படி 
    ஆசிரியர் மெச்சும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!    (பாப்பா…)

    ஒழுக்கத்தில் சிறக்கும்படி
    இழுக்கென்பது இல்லாதபடி
    எழுச்சியாய் இருக்கும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!   (பாப்பா…)

    நல்லோரின் எண்ணப்படி
    எல்லோரும் போற்றும்படி 
    இல்லாமை நீங்கும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!    (பாப்பா…)

    தன் காலால் நிற்கும்படி
    தக்கோன் என விளங்கும்படி
    தரணிக்கு உதவும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!    (பாப்பா…)

    சான்றோனாய் மாறும்படி
    சாகாமல் பெயர் நிலைக்கும்படி
    சிறிதும் சலிக்காதபடி
    படிப்படியாய் நீ படி!   (பாப்பா…)

    நாள்தோறும் நல்லபடி
    நல்லது மனதில் பதியும்படி
    நாடு மேலும் உயரும்படி
    படிப்படியாய் நீ படி!      (பாப்பா…)

     

     

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    IMG_4255

    கீதைக் கடமையைக் கண்ணன் மறந்துகாதல்
    ராதைப் பலனை எதிர்ப்பார்த்து -போதை
    படபடப்பில் பார்க்கின்றான் பாவையோ பாதம்!
    அடகடவு ளேயென்ன திது….!

    ” காலில் கனத்தராதை, தோளிங்க நர்த்தனத்தால்
    காளிங்கக் காட்சி கவனத்தில் – மாலிங்கு
    மாதைக் கால்சுமந்து காதல்கூத் தாடுகிறான்
    கீதை வரிகள் மறந்து”….!

    ” அவலுக்கு செல்வம், அழகுமயில் ராதை
    அவளுக்குக் காதல், விஜயன் -கவலைக்கு
    கீதை, ஆவின்தன் கரணா கதிக்கு
    தாதை அளித்திடுவார் தாள்”….!
    கனிச்சுவை ராதை கமலஇதழ் கவ்வி
    துணிச்சலுடன் முத்தம் திணித்து -அனிச்ச
    மலராள் அலறும்முன் மன்னிப்பு கேட்பான்
    தளரான் எதற்கும் துணிந்து….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180205 - Yadava 20 Krishna Rukmini -lr Marriage of Rukmini and Krishna: Rukmini was bedecked with ornaments as though it meant to subdue her beauty. Krishna, in his leela, performed the rituals as was the custom. The agni (fire) in the altar went around the divine couple in reverence. Krishna went round the fire as though he went around himself in the form of fire. He also looked up to see the star Arundathi (of the Ursa Majar constellation), the wife of Vasishta. This ritual was meant to emulate sage Vasishta and Arundathi’s ideal marriage. Dwaraka flourished in dharma because of the presence of the divine couple.
    180205 – Yadava 20 Krishna Rukmini -lr
    Marriage of Rukmini and Krishna: Rukmini was bedecked with ornaments as though it meant to subdue her beauty. Krishna, in his leela, performed the rituals as was the custom. The agni (fire) in the altar went around the divine couple in reverence. Krishna went round the fire as though he went around himself in the form of fire.
    He also looked up to see the star Arundathi (of the Ursa Majar constellation), the wife of Vasishta. This ritual was meant to emulate sage Vasishta and Arundathi’s ideal marriage. Dwaraka flourished in dharma because of the presence of the divine couple.

    ராதை புலம்பல்….கிருஷ்ண சமாதானம்

    ’’அம்மியில்லை, அண்ணாந்து அருந்ததி காட்டவில்லை,
    நம்முடைய சந்திப்போ நட்டநிசி -விம்மியழும்
    ராதைக்குக் கண்ணன் ரகசியமாய்க் கூறினார்,
    மாதேநீ ருக்கு மணி’’….கிரேசி மோகன்…..!

    Share

  • மயங்கொலிச் சொற்கள்

    ஆ. செந்தில் குமார்.

    அனையின் அணைப்பு பிள்ளைக்கு இனிமை!
    கனலின் அண்மை பஞ்சிற்கு அன்மை!

    ஊன் கலந்த ஊண் தவிர்த்தல் நலம்!
    கனி உணவே அதனினும் நலமென கணிப்பாய்!

    தண்மதி தண்னென தன்னொளி பாய்ச்சினாலும்
    கனல் கணை தைத்தால் கனைக்கும் பரி!

    காணத்திற்காக கானம் அழித்தால்
    கானலை நாம் காணலாம் என உணர்வாய்!

    சேணையும் சேனையும் கொண்டு வென்றாலும்
    கோன் இல்லா அரசு கோண் ஆகிப்போகும்!

    பொருள் :-
    அனை – அன்னை
    அணை – தழுவுதல்
    கனல் – நெருப்பு
    அண்மை – அருகில்
    அன்மை – தீமை
    ஊன் – மாமிசம்
    ஊண் – உணவு
    கனி – பழம்
    கணி – கணிப்பு
    தண் – குளிர்ந்த
    தன் – தன்னுடைய
    கணை – அம்பு
    கனை – கனைத்தல்
    பரி – குதிரை.
    காணம் – பொன்
    கானம் – காடு
    கானல் – பாலை நிலம்
    காணல் – பார்த்தல்
    சேணை – அறிவு
    சேனை – படை
    கோன் – அரசன்
    கோண் – கோணல்

    குறிப்பு :-
    °°°°°°°°°°

    மயங்கொலிச் சொற்கள் என்பன தமிழில்கிட்டத்தட்ட ஒரே வடிவிலான எழுத்துருக்களை கொண்டவைகளாகவும், முற்றிலும் வேறுபட்ட பொருள் கொண்டவைகளாகவும் காணப்படும். இவ்வகையான சொற்கள் ஒலிப்பின் போது நுண்ணிய வேறுபாடுகளை மட்டுமே கொண்டிருப்பதால் எது சரி, எது தவறு என மயங்க வைப்பவைகளாக இருக்கும். அதனாலேயே இவற்றை மயங்கொலிச் சொற்கள் என்றழைக்கப்படுகின்றன.

    நன்றி : விக்கிபீடியா.

    Share

  • ஆன்மீகப் பொக்கிஷம் !

     

    எம் . ஜெயராமசர்மா …. மெல்பேண் … அவுஸ்திரேலியா 
    ஆடைதனைக் குறைத்தார்
    ஆணவத்தைக் களைந்தெறிந்தார்
    நாடிநின்றார் நம்ரமணர்
    நல்வழியைக் காண்பதற்கு
    ஓடிவந்தார் அண்ணாமலை
    ஒடுக்கிநின்றார் மனமதனை
    வாடிவிடா அவரிருந்தார்
    வழங்கிநின்றார் அருளையெலாம் !

    தன்னையே அறிவதற்குத்
    தவமிருந்தார் ரமணரிஷி
    தனிமைதனை இனிமையாய்
    தவமுனிவர் ஏற்றுநின்றார்
    பொய்மையாம் உடலுக்குள்
    மெய்மையைத் தேடிநின்றார்
    மெய்மையை உணர்ந்தவவர்
    மேதினியில் ரிஷியானார் !

    அத்வைத தத்துவத்தை
    அனைவருக்கும் காட்டிநின்றார்
    ஆடம்பரம் அனைத்தும்
    அவர்க்கு வெறுப்பாச்சு
    ஆசைதனைக் குறைத்த
    ஆன்மீகப் பொக்கிஷமாய்
    அகிலமே போற்றும்வண்ணம்
    ஆகிவிட்டார் ரமணரிஷி !

    சொத்துக்கள் சேர்க்கவில்லை
    சுகதுக்கம் நோக்கவில்லை
    சத்தான உணவேதும்
    தானவரும் உண்ணவில்லை
    மாடிமனை ஆடம்பரம்
    மனமதிலும் இருக்கவில்லை
    மாசில்லா வழிதேடி
    மாமுனிவர் தவமிருந்தார் !

    Share

  • செவ்வாய்வணக்கம்!!!

     

    #மங்களத்துச்செவ்வாய்
    கங்கணத்தில் தோசமாய்
    சங்கடம் தருவதாய்
    இங்கொரு செய்தியுண்டு!!
    #மண்ணாளும் யோகமும்
    பொன் பொருள் தாகமும்
    விண்ணோர்கள் வழிவந்து
    இன்நாளில் வாழ இவராசியுண்டு!
    #காதலைக் காமத்தை
    கற்பிப்பதிவரே….
    கல்யாணம் காண்போர்க்கு
    நல்ஞானம் போதிப்பவரிவரே!!
    #செல்வாக்கு..சேமங்கள்..
    சொல் வாக்கு தருகின்ற
    சுபரான செவ்வாய்
    சுகமான நாள்!!வணக்கம்!!

     
    ஏ.ஆர்.முருகன்மயிலம்பாடி

    Share

  • SRI AUROBINDO or The Adventure of Consciouness -Satprem ….!

    One is seated before a closed door, a heavy door of BRONZE, and one remainsthere with the Will that it open, to pass through the other side, filled with white light. All the Aspiration gathers in to single beam, pushing harder, until suddenly the BRONZE door gives way. And one enters , as if precipitated into the light-MOTHER….Then one is truly born….!

    “ஃப்ரான்ஸ்(FRANCE ) மதர்சொன்னார் பேஜ்(PAGE)தொண்ணூற் ஆறிலே-
    ப்ரான்ஸ் (BRONCE) கதவுதிறக்க பேரொளி::- டான்ஸாடும் –
    கான்ஷியஸ்னஸ் கொண்டோரே கற்பனை அல்லநிஜம் –
    வான்ஷீயெஸ்(வான்-she -yes ) ஸாய்வந்த வள்”…..கிரேசி மோகன் ….!

    Share

  • திருமந்திரத்தில் சில சிந்தனைத் துளிகள்-47

    க. பாலசுப்பிரமணியன்

    இறைவன் என்றும் மனத்துணையே வழித்துணையே

    திருமூலர்-1-1-2

    சிந்தையிலே பராசக்தியை நிறுத்தி அவள் திருவருளை முழுநிலவாய் தன் அகக்கண்ணில் கண்ட அபிராமி பட்டர் பக்தியின் பரவச நிலைக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கின்றார். எப்படி நம்மால் இவ்வாறு இறையோடு ஒன்றிய நிலையை அடைய முடியும்? இதற்காக என்னென்ன முயற்சிகள் செய்ய வேண்டும் ? இந்த நிலையை அடைவதற்கு முன்னால் நாம் இந்த உலகின் பற்று பாசங்களிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டாமா? மனமோ மரம் விட்டு மரம் தாவும் ஒரு குரங்கினைப் போல் ஒரு எண்ணத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கு ஓடுகின்றதே ! என் செய்ய?

    அடியார்கள் பலரும் “இறைவா! இந்தத் துயர வலையிலிருந்து உன்னால் தான் என்னைக் காக்க முடியும்” என்று கூறி எப்படியெல்லாம் இறைவனால் நம்மைக் காக்க முடியும் என்று கற்பனை செய்து பார்க்கின்றனர் ‘

    பட்டினத்தார் பாடுகின்றார்:

    மந்திக் குருளையொத் தேனில் நாயேன் வழக்கறிந்துஞ்

    சிந்திக்குஞ் சிந்தையை யானென்செய் வேனெனைத் தீதகற்றிப்

    புத்திப் பரிவிற் குருளையை யேந்திய பூசையைப்போல்

    எந்தை கூறியவன் காணத்த னேகையி லாயத்தனே.

    இறைவன் என்றும் நமக்குத் துணையாக உள்ளான். அவன் துணையில்லையெனில் நாம் தனியாக நின்று வினைகளில் விழுந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளுவது மிகக் கடினம் என்று உணர்ந்த மாணிக்கவாசகரோ  இவ்வாறு கூறுகின்றார்:

    தனித் துணை நீ நிற்க யான் தருக்கித்

    தலையால் நடந்த

    வினைத் துணையேனை விடுதி கண்டாய்

    வினையேனுடைய

    மனத் துணையே என்தன் வாழ்முதலே

    எனக்கு எய்ப்பில் வைப்பே

    தினைத் துணையேனும் பொறேன்

    துயர் ஆக்கையின் திண் வலையே

    மனத்துணையே என்று அழைத்து இறைவனிடம் தான் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை உறுதிசெய்கின்றார். “வழிமுதலே” என்று அழைக்கும் பொழுது பிறப்பிலிருந்து இறைவனுடன் தான் கொண்டுள்ள உறவுக்கும் வாழ்வின் வழியெல்லாம் அவன் துணையைப் போற்றி வளர்ப்பதற்கும் உள்ள அவர் சிந்தனை வெளிப்படுகின்றது

    அப்பர் பெருமானோ இதற்கும் மேலான ஒரு நிலைக்குச் சென்று தன்னுள் இருந்து தன்னை ஆட்டிவைப்பதே அந்த இறைவன் என்று இரண்டறக்கலந்த நிலையை விளக்குகின்றார்.

    எம்பிரான் என்றதே கொண்டு என்னுள்ளே புகுந்து நின்றிங்கு

    எம்பிரான் ஆட்ட ஆடி என்னுள்ளே உழிதர் வேளை

    எம்பிரான் என்னைப்பின்னைத் தன்னுள்ளே சுரக்கும்

    எம்பிரான் என்னில் அல்லால் என்செய்கேன் ஏழையேனே.

    திருமூலரோ அவனை ஒரு முறை நினைத்தாலே போதும். நினைத்த மாத்திரத்தில் நம்முள் வந்து அமர்ந்து நம்மோடு ஒன்றாகி நமக்கு அருள்புரிபவனாக இறைவன் ஆகிவிடுகின்றார் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் கூறுகின்றார் :

    நினைக்கின் நினைக்க நினைப்பவர் தம்மைச்

    சுனைக்குள் விலைமலர் சோதியி னானைத்

    தினைப் பிளந்து அன்னசிறுமைய ரேனும்

    கனத்த மனத்து அடைந்தால் உயர்ந்தவரே

    சிந்தையிலே எப்படி சிவனை நிறுத்த முடியும்? அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்த அவனை ஒரு கோயிலில் தானே வைக்க முடியும் ? கோவிலில் அவனை வைத்தல் நம் சிந்தையிலே அவன் எப்படி வருவான் என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றுகின்றது. அதற்கு பதிலளிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது திருமூலரின் கீழ்கண்ட பாடல் “

    உள்ளம் பெருங்கோவில் ஊனுடம்பு ஆலயம்

    வள்ளல் பிரானார்க்கு வாய் கோபுர வாசல்

    தெள்ளத் தெளிந்தார்க்கு சீவன் சிவலிங்கம்

    கள்ளப் புலனைந்து கால மணிவிளக்கே.

    உள்ளத்தில் அவனை நிறுத்தி உடலையே கோயிலாக்கி அவனை ஆராதித்து வந்தால் நமக்குத் துயர் எவ்வாறு வரும்? நெஞ்சில் அமைதிக்கு அதை விடச் சிறந்த வழி ஏது?

    இந்த அமைதியைத் தன் அறிவாலும் தவப்பயனாலும் கண்டறிந்த திருமூலர் நமக்கு என்ன அறிவுரை அளிக்கின்றார் ?

    இல்லனு மல்லன் உளனல்லன் எம்பிறை

    கள்ளது நெஞ்சம் பிளந்திடுங் காட்சியன்

    தொல்லையன் தூயன் துளக்கிலன் தூய்மணி

    சொல்லாருஞ் சோதி தொடர்ந்துநின் றானே.

    (தொடரும்)

    Share

  • ஞாநி

    மாதவன் இளங்கோ

    ஞாநியின் மறைவு தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கொரு பேரிழப்பு. இதை ஒரு க்ளீஷாவாக சொல்லவில்லை. உண்மையிலேயே.

    நான் இந்தியா வந்திருந்த போது ஞாநியின் அழைப்பை ஏற்று அவர் இயக்கிய ‘விசாரணை’ திரைப்பட வெளியீட்டு விழாவுக்கு சென்றிருந்தேன். விழா முடிந்ததும் படம் திரையிடப்பட்டது. அதன் பிறகு, ஞாநி அவர்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இயக்குநரான மகேந்திரனுக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். “இவர் பெல்ஜியத்தில் இருக்கும் என்னுடைய நண்பர். இவரது சிறுகதைத் தொகுப்பு வெளிவந்துள்ளது. அத்தனையும் அருமை.” என்று கூறிய போது நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவரது முகத்தில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியைப் பாருங்கள். தன் மகன் மனுஷ் நந்தனை அறிமுகப்படுத்தி வைத்துப் பேசுவது போல் இருக்கிறது அவருடைய உடல்மொழி.

    அதன் பிறகு மகேந்திரன் அவர்களுக்கு என்னுடைய புத்தகத்தை வழங்கினார். அவரோ புத்தகத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு, ‘இதில் உங்கள் கையெழுத்து போட்டு கொடுங்கள்!’ என்று கூறியபோது, எனக்கு கண்களில் நீர் சொரிய ஆரம்பித்துவிட்டது. அடக்குவதற்கு சற்றுத் திணறித்தான் போனேன். அறிவை இதயம் கைப்பற்றிக்கொள்ளும் அற்புதத் தருணங்கள் இவை.
    நிறைகுடங்கள் அவர்கள்.
    அவரை நான் சந்தித்த பொழுதுகளில் எடுத்த புகைப்படங்களையும் அது சார்ந்த என்னுடைய நினைவுகளையும் இங்கு பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

     இவை அவர் பெல்ஜியம் வந்த பொழுது எடுத்த புகைப்படங்கள். அதன் பிறகு ஒவ்வொருமுறை இந்தியா வந்த பொழுதும் மறக்காமல் அவரைச் சந்திப்பேன். அவருடைய வீடு கிட்டத்தட்ட சத்திரம் போன்றது. யார் வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் அவரை வந்து சந்திக்கலாம். ஒருமுறை கூட அவர் தனியாக இருந்து நான் பார்த்ததில்லை. இளைஞர்களை அவர் எப்படி தன்பால் ஈர்த்து வைத்திருக்கிறார் என்று பார்க்கும் பொழுது வியப்பாக இருக்கிறது. முதல்முறை அவருடைய வீட்டுக்கு சென்ற பொழுது, குழந்தையைப் போல் வீட்டைச் சுற்றிக் காண்பித்தார். அந்த வீட்டில் இருந்த எல்லாவற்றைப் பற்றியும் அவருக்கு சொல்வதற்கு ஏராளம் இருந்தது. நடிகர் சிவக்குமார் வரைந்து அவருக்குப் பரிசளித்த ‘காந்தியடிகள்’ ஓவியம் ஒன்றைக் காண்பித்தார். அவருடைய மகன் மனுஷ் எடுத்த புகைப்படத்தைக் காண்பித்து அது தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான புகைப்படம் என்று கூறினார். அவை அனைத்தையும் நான் புகைப்படம் எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். அவரது வீட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான இடம் “ஞாநியின் கேணி”. இலக்கிய வட்டாரத்தில் கேணி சந்திப்புகள் பிரபமாலானவை.

     அவர் பெல்ஜியத்துக்கு வந்திருந்த பொழுது லூவன் நகரில் என்னுடைய வீட்டிற்கு மிக அருகிலேயே இருந்த “Groot Begijnhof” (ஆங்கிலத்தில்  ‘Beguinage’) என்கிற இடத்துக்கு இன்னொரு நண்பருடன் சென்றிருந்தேன். அது நோன்பு மேற்கொள்ளாத துறவு சார்பற்ற கன்னியர் தங்கும் குடியிருப்பு. லூவன் நகரின் இடையே ஓடும் டெய்லே என்கிற குறுநதிக்கு இருபுறமும் ஏழு ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைந்த அந்த இடத்தில் கிட்டத்தட்ட நூறு வீடுகள். எண்ணூறு வருடங்களாக பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் அந்த இடத்தை ஞாநி மிகவும் ரசித்தார். அப்போது இந்தியாவின் தேவதாசி மரபைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த பொழுது, டெய்லே நதிக்கு அருகே இருந்த பூங்கா ஒன்றைக் கண்டவுடன், அந்த சூழல் அவருக்கு மிகவும் பிடித்துவிட, நோட்டுப்புத்தகத்தை கையில் எடுத்துக்கொண்டு எழுத ஆரம்பித்துவிட்டார். நானும் என்னுடைய நண்பரும் புல்வெளியின் மீது படுத்து சூரிய குளியல் எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டோம்.

    ‘பெகெய்னாஃப்’ தெருக்களில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அங்கிருந்த கேணி ஒன்று எங்கள் கண்களில் பட்டது. உடனே ஞாநியின் இல்லக் கேணி என்னுடைய நினைவுக்கு வந்தது. உடனே அவரை அதன் மீது அமர வைத்து இந்தப் புகைப்படத்தைக் கிளிக்கினேன். அவருக்குள் இருக்கும் ‘natural director’ இந்தப் புகைப்படத்தில் என்னை இயக்கிக் கொண்டிருப்பதைக் காணலாம்.

    இது நகரின் மையத்தில் அமைந்த ஒரு உணவகத்தில் காபி அருந்திக்கொண்டிருந்த பொழுது எடுத்த படம்.

    எங்களுக்கு அருகே ஒரு பெல்ஜியத் தம்பதியினர் அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் தன்னைத் தானே அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். அதுதான் ஞாநி. நான் இடைமறித்து, “ஞாநி இந்தியாவில் ஒரு பெரிய எழுத்தாளர்” என்று கூறினேன். அதற்கு அந்த முதியவர் மெல்லிய புன்னகையுடன் தானும் ஒரு கவிஞர் என்றும், டச்சு மொழியில் நிறைய கவிதைகளை தான் எழுதியிருப்பதாகவும் கூறினார். ஞாநி உற்சாகத்துடன், “உங்களுடைய கவிதை ஒன்று கூறுங்களேன்” என்றார். முதியவரும் கவிதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் எனக்கும் அவருடைய மனைவிக்கும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் அது ‘குசு’ பற்றிய கவிதை. ஞாநிக்கு நான் அதை மொழிபெயர்த்தேன். உடனே அவர் சிரித்துவிட்டு தானும் குதவழி காற்றோட்டம் பற்றி நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு கட்டுரை எழுதியிருப்பதாகத் தெரிவித்தார். அதன் பிறகு நாங்கள் ‘ஜோசப் ப்யுஜோ(ல்)’ என்கிற குசுவிசைக்கலைஞரைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

    இப்படி எங்கு சென்றாலும், எதைப் பார்த்தாலும் அவற்றைப் பற்றியெல்லாம் விரிவாகப் பேசுவதற்கான விஷய ஞானம் கொட்டிக்கிடந்தது ஞாநியிடம். அப்படிப்பட்ட மனிதரை இழந்துவிட்டது என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய விஷயமாகப் படவில்லை எனக்கு. அவரைப் போன்றவர்களுக்கு இப்பொழுதுதான் தேவை அதிகம் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.  இதற்காகவே எழுத்தாளர்களுடன் தொடர்பு வைத்துக்கொள்வதில் நான் அதிக நாட்டம் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு மாதத்துக்கு குறைந்தபட்சம் ஒரு புத்தகமாவது வாசிக்கவேண்டும். அல்லது மாதத்துக்கு ஒரு மணிநேரமாவது ஒரு எழுத்தாளனை சந்திக்கவேண்டும். அறிவைப் பெருக்கிக்கொள்வதற்கு இது ஒரு குறுக்கு வழி. ஆனால் யதார்த்தம் என்னவென்றால் ஒவ்வொரு முறையும் எழுத்தாளர்களுடன் நான் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களை என் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் பொழுதும், அவர்களைப் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதிய பிறகே பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஹங்கேரி நாட்டு இசையறிஞர் பிரான்ட்ஸ் லிஸ்ட்டினுடைய வாசகம் ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது – “விசனம் தோய்ந்தது ஆயினும் வீறார்ந்தது கலைஞனின் விதி” (“Mournful and yet grand is the destiny of the Artist”).

     

     அறிவார்ந்த மனிதர்களை இழந்த பிறகு அவர்களுடன் நான் இருந்த கணங்களை நினைத்துப்பார்க்கும் பொழுதான் புரிகிறது அந்தத் தருணங்கள் எவ்வளவு தரமான முறையில் கழிந்திருக்கிறது என்று. அதே சமயம், அவர்களுடன் இன்னமும் அதிகமாக நான் கழித்திருக்க வேண்டிய நேரத்தை, இந்த பெல்ஜியம் வாழ்வு எப்படித் தின்று விழுங்கியிருக்கிறது என்று நினைக்கும் பொழுது எனக்கு அது வலிமிகுந்ததாக இருக்கிறது.

    ஞாநியுடன் இறுதியாக கடந்த வருடம் கே.கே நகர் சரவணபவன் உணவகத்தில் மாலை உணவு அருந்தியது நினைவுக்கு வருகிறது. ஆனால் அதுதான் கடைசி சந்திப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை.

     

    “ஞாநி” என்று உரிமையோடு அவரை அழைக்கலாம். வயது வித்தியாசம் பார்க்காத மனிதர். அவருடன் உரையாடலாம்; விவாதம் புரியலாம்; அவர் செயல்களைப் பற்றி கேள்வி எழுப்பலாம். கேள்வி கேட்பதின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சளைக்காமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பார். பிறர் காலில் விழுவது அவருக்கு அறவே பிடிக்காது. எழுத்து, ஓவியம், நாடகம், இதழ் ஆசிரியர், பதிப்பாளர், அரசியல் விமர்சகர், சமூகப் போராளி என்று பன்முகங்கள் கொண்ட, பல திறக்குகளில் பம்பரமாகச் சுழன்று உற்சாகத்துடன் பணியாற்றியவர். மறைவதற்கு இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புகூட ஒரு யூட்யூப் சேனலைத் துவக்கி அதில் ஒவ்வொரு வாரமும் வந்து பேசுவேன் என்று கூறியிருக்கிறார். ஆனால் இன்று அவர் நம்முடன் இல்லை.

     

    அவரைப் பற்றி சொல்வதற்கு பல விஷயங்கள் இருக்கிறது. அவருடைய ‘அறிந்தும் அறியாமலும்’ புத்தகத்தை நிச்சயம் பெற்றோர்கள் வாசிக்கவேண்டும். என் மனைவிக்கு மிகவும் பிடித்த புத்தகம் அது. அதை அவரிடமே அவள் கூறியிருக்கிறாள். ஒரு மாதத்துக்கு முன்புகூட என் எட்டு வயது மகன் கேட்ட கேள்வியொன்றுக்கு எப்படி பதிலளிப்பது என்று தெரியாமல் அந்த புத்தகத்தை மீண்டும் எடுத்து வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

    இன்றைய தலைமுறை ஒரு neurotic தலைமுறையாக மாறிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. இன்றைய இளைஞர்கள் அற்ப விஷயங்களையெல்லாம் பெரிதாக்கி மனஅழுத்தத்திற்குள்ளாகிறார்கள். ஞாநிக்கு எத்தனை உடல் உபாதைகள் இருந்தது. ஆனால் அதையெல்லாம் காட்டிக்கொள்ளவே மாட்டார். அதைப் பற்றி நாம் கேட்டால்கூட ஒரு புன்னகையுடன் விளக்குவார். எப்போதும் உற்சாகத்துடனும், புதுப்புது யோசனைகளும், எழுதுவதும், தொலைக்காட்சி விவாதங்களுக்கு செல்வதும்,  இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டுவதும் என்று மும்முரமாக இருந்தது அவருடைய வாழ்க்கை. வார்தா புயலுக்காக முகநூலில் “Belgium For Chennai” என்கிற தலைப்பில் ஒரு பதிவெழுதி, பெல்ஜியத்திலிருந்து நிவாரண நிதி திரட்டிக் கொண்டுவந்த போதுகூட அவருடைய அறிவுரையின்படியே செயல்பட்டு பள்ளிகளுக்கு நிதியும், ஆய்வக உபகரணங்களையும் வழங்கினோம்.

     

    // பேசும்போது நம்மை தொட்டுக்கொண்டே இருப்பதும், நட்பார்ந்த சிரிப்புடன் முகத்தை நம் முகம் அருகே கொண்டுவந்து அடித்தொண்டையில் உரக்கப்பேசுவதும் அவருடைய பாணி. பேச்சில் அடிக்கடி ‘என்ன? என்ன?’ என்பார்//

    என் ஆதர்ச எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் எழுதி இருந்த அஞ்சலிக்குறிப்பில், இந்த வரிகளை வாசித்தபோது நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஞாநி என் அருகே அமர்ந்து என்னைத் தொட்டுக்கொண்டே “என்ன? என்ன?” என்று அவருக்கே உரித்தான கரகரத்த குரலுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பது போல் உணர்ந்தேன்.
    I’ll miss you, Gnani.
     இப்போதும் என்னுடைய அறையிலுள்ள மேஜையில் அவர் வரைந்த பாரதி படம், அவருடைய  கையெழுத்துடன் கம்பீரமாக வீற்றிக்கிறது. அதில் “அன்பென்று கொட்டு முரசே” என்று அதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது அந்த ஓவியத்தின் உயிர்ப்பு.

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180206 Yadavabhyudayam 19 - lr - Dwaraka 24x32cms Jarasandha attacks Mathura. Krishna doesn’t attack Jarasandha as Bheema was destined to kill him. Krishna commands the king of the sea to provide an island. There, Krishna has the city of Dwaraka constructed by Vishwakarma, which the devas feel that it was a reflection of their own city Amaravati.He transports the citizens of Mathura by his yogamaya to Dwaraka. The whole city was like a heap of gems, Krishna being the central gem; It was like a gem necklace worn by the sea. The devas thought it was a reflection of their own city Amaravati. With the presence of Krishna, Dwaraka was protected from the internal and external afflictions. Rukmini, daughter of the Vidarbha king were the divine couple. Born to the Vidarbha king, Bhishmaka, Rukmini was Lakshmi incarnate. Krishna was always in her mind. Krishna carries her away, on the wishes of Rukmini. As she came out of the temple and saw Krishna, her glances were like garlands she placed on him during the swayamvara. He grasps her hand - which looked like a bee desiring for her lotus face and her eyes became the bees for his lotus face.
    180206 Yadavabhyudayam 19 – lr – Dwaraka 24x32cms Jarasandha attacks Mathura. Krishna doesn’t attack Jarasandha as Bheema was destined to kill him. Krishna commands the king of the sea to provide an island. There, Krishna has the city of Dwaraka constructed by Vishwakarma, which the devas feel that it was a reflection of their own city Amaravati.He transports the citizens of Mathura by his yogamaya to Dwaraka. The whole city was like a heap of gems, Krishna being the central gem; It was like a gem necklace worn by the sea. The devas thought it was a reflection of their own city Amaravati. With the presence of Krishna, Dwaraka was protected from the internal and external afflictions.
    Rukmini, daughter of the Vidarbha king were the divine couple. Born to the Vidarbha king, Bhishmaka, Rukmini was Lakshmi incarnate. Krishna was always in her mind. Krishna carries her away, on the wishes of Rukmini. As she came out of the temple and saw Krishna, her glances were like garlands she placed on him during the swayamvara. He grasps her hand – which looked like a bee desiring for her lotus face and her eyes became the bees for his lotus face.

    ’’மாலை துவாரகா மத்தியில் மாலர்கோன்
    நீல மணிவண்ணர் நிற்கின்றார்: -கோலமலர்
    கண்ணனைக் கண்டவர் காதலி ருக்மணி
    கண்களால் வண்டாய்க் கலப்பு’’….கிரேசி மோகன்….!

     

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    180205 Yadavabhyudayam 18 - wm-24x32cms Desika describes Krishna in Mathura. Ugrasena was made king and Krishna preferred to be the crown prince. The royal umbrella held over him was a lotus from his navel. The flywisk (chamaras) on either side appeared as though it was his hamsa avatara. He was adorned with the crown brought to him by Garuda. The vedas which served as the cows were now his four royal horses. His flute attained the original form of the conch. Ugrasena ruled the kingdom with the help of Krishna.
    180205 Yadavabhyudayam 18 – wm-24x32cms Desika describes Krishna in Mathura. Ugrasena was made king and Krishna preferred to be the crown prince. The royal umbrella held over him was a lotus from his navel. The flywisk (chamaras) on either side appeared as though it was his hamsa avatara. He was adorned with the crown brought to him by Garuda. The vedas which served as the cows were now his four royal horses. His flute attained the original form of the conch. Ugrasena ruled the kingdom with the help of Krishna.

     

    ”கண்ணன் உதவியுடன் கம்ஸ மதுராவை
    உன்ன தமாயாண்டார் உக்கிரர் :- மென்மையாம்
    அன்னத்தின் சாமரம், ’ஆ’க்கரசு அந்தஸ்து,
    விண்ணப்பர்(கருடர்) உச்சி வரைந்தார்(கிரீடம்)-முன்னைப்புல்-
    லாங்குழல்வெண் சங்காய் லபித்திட, நாபியின்,
    தாங்கு குடைகுமு தம்’’….கிரேசி மோகன்….!

    Share

  • இந்த வார வல்லமையாளர் (260)

    இவ்வார வல்லமையாளராக பேராசிரியர் கண்மணி அவர்களை அறிவிக்கிறோம்.

    நாம் அனைவரும் “பழைய சோறு” என அறியும் உணவு இவரால் “ஐஸ் பிரியாணி” என்ற பெயருடன் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

    அரை நூற்றா ண்டுக்கு முன்பு வரை என் அருமை எல்லோருக்கும் தெரிந்து தானே இருந்தது.
    எதனால் இந்த திடீர் மாற்றம்?
    என்னை எல்லோரும் ஒதுக்கி விட்டார்கள்.
    வெறும் வயிற்றில் ஒரு செம்பு நிறைய என்னை ஊற்றிக் குடித்துவிட்டு தெம்பாக வேலை பார்த்த பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு இப்போது என் நினைவே இல்லாமல் போய் விட்டதே !? அந்த அளவிற்கு போலி நாகரிகம் மேலாதிக்கம் செலுத்துகிறது.

    வட்டில் நிறைய என்னைப் போட்டு கெட்டித்தயிர் ஊற்றி பச்சை மிளகாயைக் கல்உப்போடு சேர்த்துக் கடித்துச் சுவைத்தவர் அளவிட முடியுமா?
    பச்சை வெங்காயத்தைக் கூட்டி பசியாற்றியதோடு ஆரோக்கியத்தையும் கட்டிக் காத்ததெல்லாம் பழைய கதையாகி விட்டது.
    ஊறுகாயும் ,வடகமும் ,வத்தலும் என எத்தனை எண்ணிலடங்கா கூட்டாளிகள்.எல்லாம் எளிமையின் சின்னங்கள்.
    ஒருவேளை இந்த எளிமை தான் என்னை ஓரங்கட்ட வைத்து விட்டதோ?!

    என்னோடு சேர்த்து வைத்துச் சுவைத்த பக்கஉணவுகள் —-அவற்றுக்கு எல்லாம் இன்னும் மவுசு குறையவில்லை.
    மாதா ஊட்டாத சோறு மங்கா ஊட்டும் என்பார்களே —ஒரு ராஜபாளையம் சப்பட்டை —தோல் சீவி துண்டு போட்டால் —இந்த இணைக்கு ஈடு எது?
    பங்குனி சித்திரை கத்தரி வெயிலின் போது களைப்பு நீங்க என்னளவிற்குத் தகுதியான வேறு உணவு எது?
    சப்பட்டை சீசன் ஓய்ந்து பஞ்சவர்ணம் வந்தால் தோலைச் சீவ வேண்டியதில்லை.—உரித்து விட்டு என்னோடு கடித்துச் சாப்பிடுவது தானே ருசி.
    எல்லா மாம்பழமும் வரத்து குறையும்போது வரத்தொடங்கும் காசாலட்டு;சும்மா கழுவித் தோலோடு வைத்துக்கொண்டு ஒருவாய்சோற்றுக்கு ஒருகடி

    சைவம் மட்டும் அல்லாமல் அசைவத்திற்கும் ….அசராமல் ஈடு கொடுத்தேன்.
    ஒரு விரலளவு சீலா கருவாடு போதும்;அப்படியே எல்.பி.ஜி .காஸ் அடுப்பிலேயே சுட்டு விடலாம்…பானை சோறும் காலி.
    இன்னும் வக்கணையாக வேண்டுமென்றால் ……
    “மையூன் தெரிந்த நெய்”யில் வெடித்து வேகத் தொடங்கும் …..வெடிகறி
    இப்படியே இன்னும் நீட்டிக்கொண்டே போகலாம்.
    நீர்ச்சோறு /பழையது என்றெல்லாம் பெயர் பெற்ற எனக்கு மாணவர் கூட்டம் வைத்த பெயர் தான் ஐஸ் பிரியாணி.
    என்னோடு போட்டி போட …..ஹைதராபாதி /செட்டிநாடு /ஆம்பூர் …..இன்னும் என்னென்ன …..
    பருப்புச் சோறுக்கு நெய் ஊற்றித் தயிரோடு உண்ணும் கூட்டத்தைப் பார்த்து ரசித்துச் சிரித்து விடலாம்…….குழந்தைக் கூட்டம் என்று ….
    ஆனால் அதைக் கூகைக்குப் பலியாகப் படைத்த சமுதாயம் தமிழ்ச் சமுதாயம் என்றால் ……கொடுமை …கொடுமை என்று கூக்குரலிடத் தோன்றுகிறது.
    உஷ்ஷ் ….எழுத்து கத்தக் கூடாது .
    அமைதி …அமைதி ……அமைதி ”

    மையூன் புழுக்கல் எனும் சங்கத்தமிழ் சொல்லாடலுக்கும் மிக புதுமையான, ஆனால் ஏற்கும் வண்ணம் புழுக்கல் என்பது அரிசி அல்ல, இறைச்சி புழுக்கலே எனும் விளக்கமும் அளித்தார். “உரை ஆசிரியர்களின் உரை என்பது விளக்கு கம்பம் போல, அதை ஒரு பாதைகாட்டியாக தான் பயன்படுத்தவேண்டுமே ஒழிய, அதையே சாசுவதமாக பிடித்து நின்றுவிடகூடாது” எனும் சிறப்பான வழியும் காட்டுகிறார்.

    இவரது தமிழின் மேன்மையை பாராட்டி இவரை இவ்வார வல்லமையாளராக அறிவிக்கிறோம்.

    (இந்த வார வல்லமையாளராக தங்கள் கவனத்தைக் கவருபவர் எத்துறையைச் சார்ந்தவராக இருப்பினும் நம் வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், vallamaiselva@gmail.com, vallamaieditor@gmail.com ஆகிய முகவரிகளில் தங்கள் பரிந்துரைகளை அனுப்பி வைக்கலாம். மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 

    Share

  • படக்கவிதைப் போட்டி 146-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    bulls

    கம்பீர நடைபயிலும் காளைகளைப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார்  திரு. நித்தி ஆனந்த். படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இதனைத் தேர்வு செய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். படமெடுத்தவர், அதனைத் தேர்ந்தெடுத்தவர் இருவருக்கும் என் நன்றி உரித்தாகுக!

    மாடே செல்வமென்று மக்கள் வாழ்ந்த காலம் இன்று மலையேறிவிட்டது. அதனால் மாடுகளோடு கூடிவாழ்வோரும் குறைந்துவிட்டனர். இத்தகு சூழலில் சாலையில் மாடுகளை ஓட்டிச் செல்வோரைக் காண்கையில் இவை எங்கே செல்கின்றன…உழுதற்கா… இல்லை…அடிமாடாய் அழிதற்கா எனும் கவலையும் எழவே செய்கின்றது.

    விடைகள் (காளைகள்) நகரும் பாதைகுறித்து விடைபகரும் பொறுப்பை நம் கவிஞர்களிடம் விட்டுவிடுவோம்!

    ***** 

    சீமை மாடுகள் வந்தபிறகு நாட்டுமாடுகள் மீது நம் மக்களுக்கு நாட்டங்குறைந்துவிட்டது; அழிவைநோக்கிச் செல்லும் நாட்டு மாட்டினத்தை உடன் காப்பது நம் கடன் என்கிறார் திரு. ஏ.ஆர். முருகன். 

    மாடுகளின் மாண்பு!!

    செவலை மயிலையுன்னு
    எவ்வளவோ மாட்டினங்கள்
    அவ்வளவும் இன்னிக்கு
    அதிசயமாய் ஆயிடுச்சு
    நாட்டுப்பசும்பால் காயவச்சு
    புரை போட்ட தயிரு கடஞ்ச
    வெண்ணெயில நெய் எடுத்து
    வச்ச கையின் வாசம்
    வீதியிலும் மணமணக்கும்!!
    சீமையில இருந்து
    ஜெர்சி…சிந்துனு
    வந்ததுக்குப்பின்னால
    நாட்டுக்கன்னுக மேல
    நாட்டங்கொறஞ்சுபோச்சு!!
    இருக்கும் ஒண்ணு ரெண்டும்
    இப்பொவோ அப்பொவோனு
    அழிவ நோக்கிப்போயிட்டிருக்கு!
    கெடாரி நாலு பாதையில போறத
    பாக்கிறதில் மகிழ்ச்சி!!
    கட்டுத்தறி தவறாம
    நாட்டு மாடு வளர்க்க
    விவசாயிகள் அனைவருக்கும்
    விழிப்புணர்ச்சி வரவேணும்!!
    எருவுக்கு சாணம்
    மருந்துக்கு கோமியம்
    விருந்துக்குபால்மோர்தயிர்
    இத்தனையும் கொடுக்கிற
    உத்தமமான ஆவினத்தின்
    உருப்படிகள் பெருக வேணும்!!
    கால்நடைச் செல்வங்களை
    காப்பாற்றி வச்சாத்தான்
    அடுத்த தலைமுறைக்கும்
    அவைகளால் பயன்கிடைக்கும்!!
    மாடுகள் தானேனு
    மட்டமா நினைக்காம
    சாமியோட ரூபமுன்னு
    காமிப்போம் அகிலத்திற்கு!!

    *****

    ”எது இனிய வாழ்க்கை? தொலைந்துபோன கிராமம், அழகிய கிராமம்” எனும்  மூன்று முத்தான தலைப்புக்களில் மண்ணின் மணங்கமழும் கிராமத்து எழில் வாழ்க்கையையும், கிராம மக்களின் வெள்ளந்தி உள்ளத்தின் மகிமையையும், கிராமங்களை விட்டகன்றதால் நம் இன்பமும் நமைவிட்டு அகன்றுவிட்டதையும் நெஞ்சைத் தொடும் கொஞ்சுதமிழ் வரிகளில் கவிதைகளாய் வடித்துள்ளார் திரு. ஆ.செந்தில் குமார். 

    எது இனிய வாழ்க்கை?

    தென்னங்கீற்றில் கூரை வேய்த
    சின்னதாய் ஒரு ஓலைக் குடிசை!
    குடும்பத்தின் பசி போக்க
    குறைவிலா பயிர் வளர்நிலம்!

    நீருடைய என்றும் வற்றாத 
    நிலத்திடையே ஒரு கிணறு!
    அதைச் சுற்றி வளர்ந்த
    அழகான பத்து தென்னைமரங்கள்!

    பால்தரும் பசுமாடு இரண்டு – நிலத்தைப்
    பண்படுத்த எருதுகள் இரண்டு!
    பட்டியில் சில ஆடுகள்!
    பண்ணையில் சில கோழிகள்!

    […]

    நிழலுக்கு ஒரு வேப்பமரம் – அதனடியில்
    அழகாய் ஒரு கயிற்றுக்கட்டில்!
    உழைத்த களைப்புக்கு பழங்கஞ்சி!
    பிழைப்புக்கு சிறிது பணம்!

    கையால் குத்திய அரிசி – சமைக்க
    களிமண்ணால் செய்த பாண்டங்கள்!
    அன்பைப் பரிமாறும் மனைவி!
    பண்பில் சிறந்த குழந்தைகள்!

    பக்கத் துணையாய் உறவுகள்!
    படுத்த உடனே உறக்கம்!
    இதைவிட இனிமை இனியுண்டோ?
    இப்பிறவியில் கிடைக்க வாய்ப்புண்டோ?

    *****

    தொலைந்துப் போன கிராமம்

    […]
    நெல்விளைந்த பூமியெல்லாம் கல்முளைத்த மனையாச்சு!
    கல்நட்ட கழனியெல்லாம் கண்கவரும் வீடாச்சு!

    வழிப்போக்கர் ஓய்வெடுக்கத் திண்ணைவைத்த வீடில்லை!
    எழிற்தோற்றம் கொண்டிருந்த ஏரியிலும் நீரில்லை!
    ஆட்டுக்கல்லும் அம்மியும் காண்பதெல்லாம் அரிதாச்சு!
    வீடுகளில் திருக்கை உரலுலக்கையனைத்தும் போயாச்சு!

    பனைமரங்களெல்லாமே அழிவின் விளிம்புக்கு வந்தாச்சு!
    சினையாக மாட்டுக்கு ஊசியே என்றாச்சு!
    நாதியற்றுப் போய்விட்ட நாட்டு மாட்டினங்கள்!
    சேதிசொல்லும் குட்டிச்சுவர் பழங்கால சரித்திரங்கள்!

    […]

    *****

    அழகிய கிராமம்

    கருக்கல்லில் கண்விழிப்பர்! கழனிக்குச் சென்றுழைப்பர்!
    மாடுகன்று ஓட்டிக்கொண்டு மேய்ச்சலுக்குச் சென்றிடுவர்!
    தொழுவத்தைத் தூய்மைசெய்து வாயிலில் சாணந்தெளிப்பர்!
    அழகான மாக்கோலம் வீட்டிற்கழகுசேர்க்க இட்டிடுவர்!
    எருக்குழியை ஏற்படுத்தி தொழுவுரத்தைச் சேகரிப்பர்!

    […]

    பச்சைப் பட்டாடை போன்றிருக்கும் வயல்வெளி!
    வயல்களைப் பிரித்திருக்கும் வரப்பென்ற இடைவெளி!
    அதிகாலைப் பொழுதினிலே நனைத்திருக்கும் பனித்துளி!
    செங்கதிரோன் உதயத்திலே சிவந்திருக்கும் வான்வெளி!
    இத்தகு கிராமமே சிங்காரச் சமவெளி!

    பனையோலைக் குடிசையெல்லாம் எளிமையினைப் பறைசாற்றும்!
    ஐய்யனார் கோயிலெல்லாம் பக்தியின் திடங்காட்டும்!
    முதியோரின் பேச்செல்லாம் வெள்ளந்தி மனங்காட்டும்!
    மக்களின் மனதெல்லாம் மாட்டிடமும் பாசங்காட்டும்!
    இத்தகு கிராமத்திலே இருப்பதுவேநம் மனதின்நாட்டம்!

    *****

    ”ஆடு மாடுகளைச் சொந்தப் பிள்ளைகள்போல் பாடுபட்டு வளர்ப்பவன் உழவன். அவன் சேற்றில் கால்வைத்தால்தான் நம் மக்கள் சோற்றில் கைவைக்க முடியும். ஆனால் இன்றோ… வான்பொய்த்து வளங்குன்றிப் போனதனால் கழனிகளெல்லாம் கட்டுமனைகள் ஆனதே” என்று வெதும்புகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    அனைத்துயிர்க்கும் அவனே நண்பன்..!

    அதிகாலையில் ஆதவன் தோன்றுமுன் அவனெழுவான்..
    ……….ஆடுமாட்டைத் தன்பிள்ளையெனப் பேணிக் காப்பான்.!
    கதிரவனைத் தொழுதபடி ஏருழுவான் ஏற்றமிறைப்பான்..
    ……….கதிர்நெல்லைக் காணவயல் களத்திலே கடுமுழைப்பான்.!
    நதிதீரம் நாடியேயிவர்கள் வாழ்க்கையாம் தன்னலமின்றி..
    ……….நானிலத்துக்காக உழைத்து உலகுக்கே நண்பனாவான்.!
    விதியேயெனக் காலமுழுதும் கடமையாற்றும் நற்பண்பு..
    ……….விதிமாற்றத்தால் கண்ணீர் விட்டுக் கலங்குகிறானின்று.!

    உதிரத்தை வியர்வையாக்கி உழைக்கின்ற வர்க்கம்தான்..
    ……….ஊராரும் உணவுக்காக நம்பிவாழும் உயருழவன்தான்.!
    எதிரிகளென்றால் இயற்கையின் சீற்றம்தான் அதிகம்..
    ……….என்றைக்கு மோருயர் நிலையில்லாத வாழ்க்கைதான்.!
    நிதிப்பற்றாக்குறை என்பதெப்போது மிருக்கும்! அவன்..
    ……….நிலத்தைச் சீர்படுத்தி விளைபயிர் செழிக்கவே!..இவன்..
    குதிகால் குவலயத்தில் பதியாவிட்டால்?..ஒருவேளைக்..
    ……….கூழுக்கும் கஞ்சிக்கும் சோற்றுக்கும் கடும்பஞ்சம்தான்.!

    அனைத்துத் தொழிலுக்கும் முதலானது உழுதொழில்..
    ……….அனைத்துலக ஜீவிகளுக்கும் உழவனே நல்நண்பன்.!
    நினைவில் கொள்ளுவீர் நீர்! அறிவியல் வளர்ந்தாலும்..
    ……….ஆருமுணவின்றி வாழ்தலியலா தென்பது இயற்கை.!
    பனைமரத்தை வளர்க்காமலே பலருக்கும் பயன்தரும்..
    ……….பாருலகுக்கு அதுபோல நீரும்நிலவளமும் பலன்தரும்.!
    வினைசெய்யும் வஞ்சகத்தார் இன்று விளைபயிரழித்து..
    ……….விளை நிலைத்தையும் வீட்டுமனையாக்கி விட்டனரே.!

    *****

    ”எம்மை எங்குக் கொண்டு போறீக எஜமான் மாருகளே! எடைபோட்டு விற்பதற்கா!? பால்கொடுத்துக் காத்த எமக்கு நீர்காட்டும் பரிவிதுவோ?” என்று காளைகள் கண்ணீரோடு கேள்வி எழுப்பக் காண்கிறோம் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜாவின் கவிதையில்!

    பொட்டு வச்ச நெத்தியில பூமாலை ஒண்ணு சுத்தி
    தொட்டுக்கிட்டுப் போறதுக்கும், தோழியரைச் சேத்து வச்சி
    எங்க கொண்டு போறீங்க எஜமான் மாருகளே – எங்கள
    எடை போட்டு விற்பதற்கா எஜமான் மாருகளே!

    கொம்புக்கு எடை கழிச்சி குழம்புக்கும் எடை கழிச்சி
    இம்புட்டுத்தான் மிச்சமென்பார் யாவாரி மாரே –அத
    ஏத்துக்கிட்டுப் போவிகளோ எஜமான் மாருகளே

    தோலைக் கழிச்சிப்பிட்டுத் தோராய நிறைபோட்டு
    மேலே ஒண்ணும் தேறாதெம்பார் யாவாரி மாரே –காச
    வேண்டிக்கிட்டுப் போவிகளோ எஜமான் மாருகளே

    காலம் முழுதுமுங்க காலடியிலே கிடந்து
    பாலூத்திக் கொடுத்ததுக்கு எஜமான் மாருகளே–உங்க
    பரிசு இதுதானோ எஜமான் மாருகளே

    ஓரத்திலே எங்காச்சும் உயிர் பிரிஞ்சு போம் வரைக்கும்
    பாரங் கொடுக்காம எஜமான் மாருகளே – நாங்க
    படுத்தாலும் பயன் தருவோம் எஜமான் மாருகளே.

    கொல்லக் கழுத்தறுத்து குருதி கொட்டி நாங்க விழ
    அல்லாஹு அக்பரென்று தக்பீர் செய்கையிலே –அத
    அருகிருந்து பார்ப்பீகளோ எஜமான் மாருகளே!

    நாங்க தந்த பால் குடிச்ச நம்மூட்டுப் புள்ளைங்கள
    ஓங்க வச்சு உயர்த்திடுங்கோ எஜமான் மாருகளே –எங்க
    உயிரதுக்குப் பயன்படட்டும் எஜமான் மாருகளே.

    *****

    மடுத்த வாயெல்லாம் மெய்வருத்தம் பாராது பாரமிழுக்கும் பகடுகளின் அவல நிலையைத் துல்லியமாய்க் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

    இனி வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

    தேடியே…

    செல்வ மென்றே மாடதையும்
    சேர்த்துக் கொண்ட நம்முன்னோர்,
    இல்ல மதிலே ஓருறுப்பாய்
    இணைத்தார் நமது வாழ்வினிலே,
    புல்லும் மேய இடமின்றிப்
    போனதா லின்று கிராமத்தில்,
    செல்கிறார் மாந்தர் மாட்டுடனே
    சேர்ந்தே தேடிட பிழைப்பினையே…!

    செல்வமென்று மாட்டைக் கருதிய திருநாட்டில் இன்று அவை பசித்தால் புசிக்கக்கூடப் புல்லில்லை; இந்த அவலத்தை எடுத்தியம்பச் சொல்லில்லை!

    கழனிகள் காய்ந்துவிட்டதால் காளைகளும் உழவின்றி ஓய்ந்துவிட்டன. எனவே உழைக்கும் வர்க்கத்தவரான உழவரும் அவரின் உறுதுணையான மாடுகளும் பிழைப்புத்தேடி ஊரைவிட்டுச் செல்வதை எளிமையாய்ச் சொல்லியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

    Share

  • நாளை வெம்புவார்!

     

    தண்ணிகேட்டு முதல்வர்பாவம் ஓடுறார் – தண்ணி

    தரமறுத்து கதவைஅங்கு மூடுறார்! – என்ன

    பண்ணித்தான் அவர்தொலைப்பார்

    பெருசுசெய்த பாவமின்னும்

    தொடருது – இருள் – படருது!
    செத்துப்போன உயிர்மீண்டும் வருமா? – தலை

    சாகடித்த காவிரிகை தருமா? – வாழ்க்கை

    வெத்தாகும் எனத்தெரிந்து

    வழக்குதனை திரும்பஅன்று

    பெற்றார் – வாழக் – கற்றார்!
    கறந்தபால் மீண்டும்மடி புகாது – நம்மைக்

    கதறவைத்த தலைசெயல் தகாது – நாட்டு

    நலனைமிக அவர்மறந்து

    நன்குதன்னைக் காக்கவுமே

    செய்தார் – வாகை – கொய்தார்!
    ஊழல்வழக்கில் சிக்கமனம் பதைத்தார் – மிக

    ஊசலாடும் மனசாட்சி புதைத்தார் – தன்னை

    வாழத்தான் செய்வதற்கு

    வழக்கதனை வாபஸ்வாங்கிப்

    பிழைத்தார் – பாவம் – இழைத்தார்!
    நடுவர்மன்றத் தீர்ப்பையுமே மதியார் – உச்ச

    நீதிமன்ற வாசல்தனை மிதியார் – கன்னடர்

    நடுவனரசு சொல்லுவதை

    நன்றெனவே கேட்கும்மனம்

    இல்லார் – பெரும் – பொல்லார்!
    நம்நாட்டு மக்களுமே சரியிலே – இவர்

    நடந்துகொள்ளும் விதமெதுவும் புரியலே – என்றும்

    தும்பைவிட்டு வால்பிடிக்கும

    தேவையற்ற செயல்செய்யப்

    பறப்பார் – கடமை – மறப்பார்!
    மஞ்சுவிரட்ட ஒற்றுமையாய் நிற்பார் – அதில்

    மலையளவு வெற்றிபெறக் கற்பார் –

    அணையில் கொஞ்சமுமே நீரின்றி

    காளைஎட்டிப் பார்த்திடினும்

    வருந்தார் – என்றும் – திருந்தார்!
    முந்துரிமை விதிச்சிறப்பை அறியார் – அதை

    முறையாகப் பயன்படுத்தத் தெரியார் – நமைச்

    சந்திதனில் நிற்கவைக்கும்

    சதிகாரர் அரசியலை

    நம்புவார் – நாளை – வெம்புவார்!
    06.02.2018
    கவிஞர் இடக்கரத்தான்

    Share