வல்லமை

Blog

  • அறிந்துகொள்வோம் – 16 (ஹைப்பாட்டியா (Hypatia))

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மதவெறியால் மாய்ந்த மாதரசி!

    புவியையே புரட்டிப்போட்ட புரட்சியாளர், தத்துவத்துறையில் முத்திரை பதித்த வித்தகர், பல்கேள்வித் துறைபோகிய நல்லறிஞர் என்றெல்லாம் போற்றப்படுவோர் யார் என்று ஆராய்ந்தால் அவர்களில் அநேகர் ஆண்களாகவே இருந்துவிடக் காண்கிறோம். இவற்றைக் காண்கையில், ஏன்…பெண்களில் சீரிய சிந்தனை வாய்க்கப்பெற்றோர், அறிவுத்தளத்தில் ஆற்றலோடு இயங்கக்கூடியோர் யாருமே இல்லையா? என்றொரு ஏக்கம் நம் மனத்தின் ஓரம் மெலிதாய் எட்டிப்பார்க்கின்றது.

    அந்த ஏக்கத்தைப் போக்கிப் பெண்ணினத்தைப் பூரிக்கச்செய்யும் பெயர்தான் ’ஹைப்பாட்டியா’ (Hypatia). ஆம்! பேரறிவோடும், பெரும் புலமையோடும்,  தன் கருத்துக்களைத் துணிச்சலாகவும், சுதந்திரமாகவும் வெளியிட்ட பெண்ணறிஞர்தான் ஹைப்பாட்டியா!

    எகிப்தின் பெருநகரங்களில் ஒன்றான அலெக்சாண்டிரியாவில் (it was founded by Alexander the Great, in 331 B.C.) கி.பி. 300-களின் இறுதியில் பிறந்தவர் ஹைப்பாட்டியா. அலெக்சாண்டிரியா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றிவந்த புகழ்பெற்ற கணிதவியலாளரும், வானியலறிஞருமான தியோன் அலெக்சாண்டிரிகஸ் (Theon Alexandricus) என்பவரின் அருமை மகள்தான் இவர்.

    தொடக்கத்தில், ஏதென்ஸ் நகரைச் சேர்ந்த பிரபல வரலாற்றாசிரியரும், கட்டுரையாளருமான புளுடார்ச்சிடம் (Plutarch the younger) கல்வி பயின்றார் ஹைப்பாட்டியா. பின்பு தன் தந்தையிடம் கணிதம், வானியல் துறைகளைக் கற்றுத்தேர்ந்தார். இவையேயன்றித் தத்துவத்துறையிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அதிலும் ஆழ்ந்தபுலமை பெற்றவரானார்.

    hypatiaகி.பி. 400-களின் வாக்கில் அலெக்சாண்டிரியாவின் நவபிளேட்டோனியப் பள்ளி (Neo-Platonic School) ஒன்றை நிறுவி அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட ஹைப்பாட்டியா, அங்கு பிளேட்டோ (Plato), அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) போன்றோரின் செறிவான சிந்தனைகளையும், பிளேட்டோவின் சிந்தனைகளில் புதிய வளர்ச்சிநிலையை ஏற்படுத்தியவரும், நவபிளேட்டோனியத்தைத் (Neo-Platonism) தொடங்கிவைத்தவருமான பிளோட்டினஸின் (Plotinus) சித்தாந்தங்களையும், தம்மிடம் கல்விபயின்ற கிறித்தவ, பேகனிய (people who follow the religions other than Christianity or Judaism) மற்றும் இதர பிரிவைச் சார்ந்த மாணாக்கர்களுக்குக் கற்பித்தார்.

    அவரிடம் பயின்ற மாணாக்கர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் ’சைரின்’ என்ற நகரைச் சேர்ந்த ’ஸைனிசியஸ்’ (Synesius of Cyrene) ஆவார். பிற்காலத்தில், கிரேக்கத்திலுள்ள தோலிமெய்ஸ் என்ற பகுதியின் தலைமைக் குருவாய்ப் (Bishop of Ptolemais) பதவியேற்ற ஸைனிசியஸ், தன் ஆசிரியையான ஹைப்பாட்டியாவிடம் தான் கற்றறிந்த நவபிளேட்டோனியச் சிந்தனைகளைத் தோலிமெய்ஸில் பரப்பினார் என்று கூறப்படுகின்றது. பல கடிதங்களைத் தன் ஆசிரியருக்கு எழுதியிருக்கின்றார் ஸைனிசியஸ். அக்கடிதங்கள், தன் ஆசிரியர்பால் அவர் கொண்டிருந்த மட்டற்ற மதிப்பையும் மரியாதையையும் புலப்படுத்துவனவாகவும், ஆசிரியரின் அறிவியல் புலமையைப் பெரிதும் போற்றுவனவாகவும் அமைந்திருப்பதாய் அறிகின்றோம்.

    ஸைனிசியஸ் தன் கடிதங்களில் குறிப்பிட்டபடி, அறிவியல் துறையில் ஆழங்காற்பட்ட புலமையுடனேயே ஹைப்பாட்டியா திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பதை அவரின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்கள் மெய்ப்பிக்கின்றன. திரவங்களின் அடர்த்தியை நீரோடு ஒப்பிட்டு அறிய உதவும் திரவமானி (Hydrometer), நீருக்கு அடியிலிருக்கும் பொருள்களை ஒளிவழியாய்க் காண உதவும் சோதனைக்கருவி (hydroscope), வானியலாளர்கள் சூரியன், சந்திரன், மற்றும் பிற கோள்களின் இடத்தைக் கண்டறிய உதவும் கருவி (astrolabe) முதலியவை ஹைப்பாட்டியாவின் கண்டுபிடிப்புக்களே என்று சொல்லப்படுகின்றது.

    சிறந்த கணிதவியலாளராகவும் திகழ்ந்த ஹைப்பாட்டியா, ’அல்ஜீப்ராவின் தந்தை’ என்று புகழப்படும் தியோஃபாந்தஸ் (Diophantus) எனும் கிரேக்கக் கணிதவியலாளரின் நூலான அரித்மெட்டிகாவுக்கு (Diophantus’s Arithmatica) விளக்கக் குறிப்புகள் வரைந்துள்ளார். அக்காலத்தில், அலெக்சாண்டிரியாவில் வாழ்ந்த புகழ்வாய்ந்த வானியலறிஞர் ’தாலமி’யின் (Claudius Ptolemy) வானியல் நூலுக்கும் அவர் உரை எழுதியுள்ளார். இவையேயன்றி, தன் தந்தை தியோனின் நூலெழுதும் பணிகளுக்கும் ஹைப்பாட்டியா பேருதவி புரிந்திருக்கின்றார்.

    புகழ்பெற்ற ஆசிரியராகவும், பிற அறிஞர்களின் நூல்களுக்கு உரையாசிரியராகவும் திகழ்ந்ததோடல்லாமல் சிறந்த பேச்சாளராகவும் அலெக்சாண்டிரியா மக்களைக் கவர்ந்தவர் ஹைப்பாட்டியா. ஓர் ஆசிரியருக்கு ஏற்ற வகையில் மிகவும் கண்ணியமான உடையுடனேயே எப்போதும் காட்சியளித்த அவர், தனக்கென்று வைத்திருந்த தேரைத் (Chariot) தானே செலுத்திக்கொண்டு வீதிகளில் கம்பீரமாக வலம்வருவாராம். தெளிந்த அறிவும், தேர்ந்த சிந்தனையும் பெற்றிருந்த ஹைப்பாட்டியாவைப் ’பெண்ணியச் சிந்தனையாளர்களின் முன்னோடி’ என்று பெருமையோடு சுட்டுகின்றனர் இன்றைய பெண்ணியவாதிகள்.

    அளவற்ற திறனும் மாணாக்கர்களின் மட்டற்ற அன்பும் வாய்க்கப்பெற்றிருந்தும், ஹைப்பாட்டியாவின் மரணம் என்னவோ இயற்கையானதாய் அமையவில்லை. மாறாக, நம்மால் கனவிலும் கற்பனை செய்யவியலாத வகையில் மிக்கொடூரமான ஒன்றாக அதனை அமைத்துவிட்டது விதி! இல்லை..வஞ்சகர்களின் சதி!

    ஆம்! அவருடைய சிந்தனைகள் கிறித்தவத்திற்கு எதிரானவை, பேகனியத்திற்கு (Paganism) ஆதரவானவை என்று கருதிய அலெக்சாண்டிரியாவைச் சேர்ந்த (கிறித்தவ மதவெறி மிகுந்த) சிரில் (Cyril) என்ற மதகுரு, கலகக்காரர்களை ஹைப்பாட்டியாவுக்கு எதிராக ஏவிவிட, அக்கூட்டமோ வீதியில் தேரில் சென்றுகொண்டிருந்த அப்பெண்ணரசியை வழிமறித்தது. தேரினின்றும் அவரைப் பலவந்தமாகக் கீழிறக்கி, அவர் ஆடைகளைக் கிழித்துக் கொடூரமாகத் தாக்கிக் கொலைசெய்திருக்கின்றது இரக்கமற்ற அந்த அரக்கக் கூட்டம்!

    அத்தோடு விட்டதா? அலெக்சாண்டிரியாவில் அவரால் நிர்மாணிக்கப்பட்டிருந்த நூலகத்தையும், அவருடைய ஆக்கங்களையும் தீக்கிரையாக்கி ஆனந்தக் கூத்தாடியது. அறிவுக்கண்ணை முழுக் குருடாக்கிவிட்ட மதவெறியானது, நற்பண்பாளரும், சிறந்த அறிஞருமான பெண்மணி ஒருவரின் வாழ்க்கையைச் சின்னாபின்னமாக்கிக் கோரமாய்ச் சிதைத்திருப்பதை இப்பயங்கர நிகழ்வு நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றது.

    ஹைப்பாட்டியாவின் சமகாலத்தவரும் வரலாற்றறிஞருமான (historiographer) சாக்ரடிஸ் ஸ்கோலாஸ்டிகஸ் (Socrates Scholasticus) என்பவர், ஹைப்பாட்டியாவைப் பற்றிப் பின்வருமாறு பதிவுசெய்திருக்கிறார்:

    “அலெக்சாண்டிரியாவைச் சேர்ந்த பெண்மணியும், தியோன் எனும் அறிஞரின் மகளுமான ஹைப்பாட்டியா, இலக்கியம், அறிவியல், தத்துவம் போன்ற பல்துறைகளிலும் தன்காலத்தைச் சேர்ந்த அனைத்து அறிஞர்களினும் விஞ்சிய திறன்வாய்ந்தவராய்த் திகழ்ந்தார். பிளேட்டோ, மற்றும் புளோட்டினஸின் சிந்தனைகளைக் கற்பிக்கும் பள்ளியொன்றை நிறுவி, அச்சிந்தனைகளை மக்கள் மன்றத்தில் துணிச்சலோடும் ஆற்றலோடும் கொண்டுசேர்த்தார். ஆண்களின் சபைகண்டு அவர் அஞ்சியதில்லை; அவருடைய கண்ணியமும், உயர்ந்த ஒழுக்கமும் அனைவராலும் மெச்சப்பட்டது.”

    நண்பர்களே! சாக்ரடீஸை விஷமருத்திக் கொன்றது கிரேக்கம்; அதுபோல் ஹைப்பாட்டியாவைக் கொடூரமாய்த் தாக்கிக்கொன்றது அலெக்சாண்டிரியா. இவ்விரு அறிஞர்களின் மரணத்திற்கும் அடிப்படைக் காரணம், அப்பகுதி மக்களின் இறைநம்பிக்கைக்கு எதிரான கருத்துக்களை இவர்கள் பரப்பிவந்தனர் என்ற மதவாத எண்ணமே!

    இதில் விந்தை என்னவென்றால்…அனைத்து மதங்களும் ’தம் ஆண்டவர் அன்பே வடிவானவர்’ என்றுதான் சொல்லிக்கொள்கின்றன. ’அன்புவழியே அறவழி’ என்று முழக்கமிடுகின்றன. ஆனால், அம்மதங்களைப் பின்பற்றும் மக்களோ அன்புவழியைப் பிரசாரம் செய்கின்ற அளவிற்கு வாழ்வில் பின்பற்றுவதில்லை என்பதையே இச்சிந்தனையாளர்களின் மரணங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

    ஆயினும், செயற்கரிய செய்யும் சான்றோர் என்றுமே அழிவதில்லை; தம் சாதனைகளாலும், போதனைகளாலும், அரிய கண்டுபிடிப்புக்களாலும் மன்னாவுலகத்தில் மன்னுபுகழ் பெற்றுவிடுகின்றனர்.

    அவ்வகையில், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முண்டாசுக் கவிஞன் படைத்துக்காட்டிய புதுமைப்பெண்ணாய் 4-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே வாழ்ந்து காட்டிய அறிவுலகமேதை ஹைப்பாட்டியா அம்மையார், வையத்து மா(ந்)தரனைவரும் என்றும் நினைந்து போற்றவேண்டிய மாதரசியே அல்லவா!

    ***

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

     https://en.wikipedia.org/wiki/Hypatia
    http://www.britannica.com/biography/Hypatia
    http://oregonstate.edu/instruct/phl201/modules/Philosophers/Hypatia/hypatia.html
    100 Philosophers – Peter J King
    http://www.smithsonianmag.com/womens-history/hypatia-ancient-alexandrias-great-female-scholar-10942888/?no-ist


    Share

  • அவன், அது , ஆத்மா (29)

    (ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

    மீ.விசுவநாதன்

    அத்யாயம்: 29

    “N. வெங்கடசுப்ரமணியன் என்ற N. V .S”

    amvஅவன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் அவனுக்கு ஒன்பதாவது, பத்தாவது, பதினொன்றாவது வகுப்புகளுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தவர் N. வெங்கடசுப்ரமணியன் என்ற N. V .S அவர்கள். மிகவும் கண்டிப்பானவர். நன்றாக மனதில் பதியும் படியாகப் பாடம் நடத்துவார். ஆங்கில இலக்கணத்தை அவர் கற்றுத்தரும் முறையே அருமையாக இருக்கும். ஒரு பாடம் நடத்தினால் அதன் உட்பொருள் அனைவருக்கும் புரிந்தால்தான் அடுத்த பாடமே எடுப்பார். ஒவ்வொரு மாணவனாகக் கேள்வி கேட்டுத் தெளிய வைப்பார். அவரது வகுப்பில் அவனையும், சுப்பாமணி என்ற பாலசுப்ரமணியனையும் அவருக்கு நேராகக் கீழேதான் உட்காரச் சொல்லுவார். அவர் பாடம் நடத்தும் பொழுது அவர்களிருவரும் பேசாமல், அவர்களது முழு கவனமும் பாடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் இந்த ஏற்பாடு. அவனுக்கு விளையாட்டு புத்தி அதிகம் என்றாலும் N. V .S. சார் வகுப்பில் அவன் கவனம் செலுத்துவான். அவரது உச்சரிக்கும் முறையைக் கூர்ந்து கவனித்து அதன்படி பேச அவன் முயர்ச்சி செய்வான். எத்தனை முறை சந்தேகம் கேட்டாலும், அது எப்படி இருந்தாலும் அன்போடு சொல்லித்தருவார். சரியாக வரும்வரைச் சொல்லித் திருத்துவார். தேர்வில் மார்க்குக் குறைவாக எடுத்திருந்தால் ,” என்னடா மார்க்கு வாங்கறாய் ஒரே “டென்மார்கா”ன்னா இருக்கு” என்று சத்தம் போடுவார். அப்படி ஒரு சராசரி மாணவனான அவனே S. S. L. C. தேர்வில் ஆங்கிலப் பாடத்தில் அறுபது சதவிகிதம் மதிப்பெண் வாங்கினான் என்றால் அவர் கற்றுத்தரும் முறைக்குத்தான் வெற்றி.

    அவர் திலகர் வித்யாலயம் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராக இருந்து ஒய்வு பெற்ற பின்பு, அவன் சொந்த ஊருக்குச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் முதலியப்பபுரம் தெருவில் வசித்து வந்த அவரைச் சென்று பார்த்து வணங்கி வருவான். அவனுக்குத் திருமணத்தன்று அவனையும், மனைவி சீதாலக்ஷ்மியையும் வாழ்த்தும் பொழுது, அவனுக்கு மனைவியிடம்,” இவனுக்கும் நான் ஆசிரியர், ஒன்னோடு அம்மா “சங்கரிக்கும்” நான்தான் ஆசிரியராக இருந்தேன்…” என்று பெருமிதமாகச் சொல்லி ஆசீர்வதித்தார். அவரது சதாபிஷேகத்திற்கு ஒரு வாரம் முன்பு அவனும், அவனுக்கு மனைவியும் அவரது இல்லத்திற்க்குச் சென்று அவரை வணங்கினார்கள். அப்பொழுது அவன் எழுதிய “மனித நேயம்” என்ற கவிதைத் தொகுதியை அவருக்குக் கொடுத்தான். ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியோடு அதை வாங்கிக் கொண்டு ,” என்னோடு மாணவன் ஒரு கவிஞன் பாத்தயா ” என்று அவரது வீட்டில் இருந்த உறவினர்களிடம் கூறிப் பெருமைப் பட்டுக் கொண்டார். அவரது மகள் முத்துலட்சுமி அவனுக்கு வகுப்புத் தோழி. மிகச் சிறந்த படிப்பாளி. வகுப்பில் அவள்தான் அனேகமாக முதல் “ராங்கில்” இருப்பாள் இல்லையேல் அவனக்கு நண்பன் வீரமணி முதலாவதாக வருவான். சமீபத்தில்தான் அவரது மகள் முத்துலக்ஷ்மியும் அம்பாசமுத்திரத்தில் இருக்கும் ஒரு பள்ளியில் கணக்கு ஆசிரியராக இருந்து ஒய்வு பெற்றிருக்கிறார் என்று சொன்னார்கள்.

    “J. பாண்டியராஜ் ஐசக்”

    am1அவனுக்கு பாண்டியராஜ் சார் அதிகம் வகுப்பு எடுக்காவிட்டாலும், அவரது அன்பும், கண்டிப்பும் அவனை கவர்ந்திருந்தது. மனித நேயம் மிக்க நல்லாசிரியர் அவர். சில ரேரங்களில் அவனுக்கு “பூகோள” வகுப்பு எடுத்திருக்கிறார். பாடத்தை நடத்தும் பொழுதே, மாணவர்களுக்கு ஒழுக்க நெறியையும் அவர் போதிக்கத் தவறுவதில்லை. அவனுக்கு அப்பாவிடம் பாண்டியராஜ் சாருக்கு நல்ல நட்புண்டு. அவனுக்கு சகோதரி பாலாவுக்கும் அவர் வகுப்பு எடுத்திருக்கிறார். மாணவ, மாணவியர்களைத் தன் குழந்தைகளைப் போல நடத்துவார். பெற்றோர்களின் கண்டிப்பும், குருவின் தெளிவும் அவரைப் போன்ற நல்லாசிரியர்களிடம் அவன் நேரில் கண்டிருக்கிறான். அவரும் தலைமை ஆசிரியராக இருந்துதான் ஒய்வு பெற்றார். சர்மாஜி சாலையில் உள்ள “மேரிஸ்டோர்”ரில் மாலை நேரத்தில் அவரைக் காண முடியும். அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்,” அம்பி…நல்ல பையனா இரு…ஒழுக்கம்தான் முக்கியம் அம்பி” என்று கனிவோடு கூறுவார்.

    நெல்லை மாவட்டத்தில் ஒருமுறை சாதிக்கலவரம் வந்து, அனாவசியமாகப் பொதுச் சொத்துக்களைச் சேதப்படுத்தியும், அப்பாவி மனிதர்களை அடித்தும் ரகளை செய்தனர். அந்த நேரம் அவன் ஊருக்கு வந்திருந்தான். சென்னைக்குத் திரும்பிச்செல்ல வேண்டிய “பஸ்” செல்லவில்லை. அதனால் அன்று அவனால் சென்னைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. அந்தக் கலவர நிகழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு “சாதீ” என்றொரு சிறுகதை எழுதினான். அந்தக் கதை “தாமரை” மாத இதழில் வெளியானது. அந்தக் கதையில் ஒரு ஆசிரியர், கலவரக்காரர்களை தடுத்து அமைதிப் படுத்த முயற்சிப்பார். அந்த ஆசிரியரின் பெயரை “பாண்டியராஜ்” என்று வைத்திருந்தேன் . அது ஒரு நன்றிக் கடன்.

    “ஓவியர் அப்துல் மஜீத் “

    மேல்நிலைப் பள்ளியில் அவனுக்கு ஓவிய ஆசிரியராக “அப்துல் மஜீத்” அவர்கள் இருந்தார்கள். அழகாகப் படங்கள் வரைவார். அதுபோலவே எயளிமையாகக் கற்றும் தருவார். கையில் ஒரு சாக்பீஸ் வைத்தபடியேதான் வருவார். வந்தவுடனே கரும்பலகையில் “சடக்கென” சில கோடுகளை வரைந்து, வண்ணம் தீட்டுவார். ஒரு அழகிய ஓவியம் ரெடி. “ஏலே..இந்தப் படத்த போடுங்க பாக்கலாம்” என்று ஒவ்வொரு மாணவனின் பக்கமும் வந்து அவர்கள் வரையும் முறையைத் தெரிந்து கொண்டு, திருத்த வேண்டிய இடங்களில் திருத்திக் கொடுப்பார். மாணவர்கள் நல்ல ஓவியங்களைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பழக வேண்டும் என்று சொல்லுவார். அவன் பார்க்க அவர் வரைந்த முதல் ஓவியம் “தாமரை மலர்”. ஒன்பதாவது வகுப்பிற்குப் பாடம் எடுக்க வந்த முதல் நாளில் கரும்பலகையில் அவர் வரைந்த அந்த தாமரைப்பூவின் ஒவ்வொரு இதழ்களும் அவனுக்கு இன்றும் மஞ்சளும், இளஞ்சிவப்புகாக நினைவில் நிற்கிறது.

    அவரது தந்தையார் “ஷேக் பீர் முகமது” அவர்கள் ஒரு தேசபக்தர். தியாகி கோமதி சங்கர தீட்சிதரின் சீடர் . திருவள்ளுவர் ஸ்டோர் என்ற பெயரில் ஜவுளிக்கடை வைத்திருந்தார். அவனுக்கு அப்பவும் மஜீத் சாரும் நல்ல நண்பர்கள். இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான நிகழ்ச்சியைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். அவனுக்கு அப்பாவின் “சதாபிஷேகம்” 20.04.2008 அன்று சென்னையில் வைத்து நடைபெற்றது. அன்று காலையில் பூஜை ஆரம்பிக்கும் முன்பாக அவனுக்கு அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர் எம்.ஆர்.ஆதிவராகன் மாமா எட்டு மணிக்கெல்லாம் தொலைபேசியில் அப்பாவுக்கு வாழ்த்துக் கூறினார். அவர் பேசி முடித்த ஐந்து நிமிடங்களில் “பாண்டியராஜ் சார்” தொடர்புகொண்டு ,” அம்பி..அப்பாட்ட என்னோட வாழ்த்தச் சொல்லணும்” என்று கூறி அவனுக்கு அப்பாவுடன் பேசினார். அவர் வைத்த சில நொடிகளில் ,”விஸ்வநாதா…ஒங்கப்பா ..மீனாட்சிசுந்தரம் பக்கத்துல இருக்காரா…” என்று கேட்டு அவரும் அப்பாவுக்கு வாழ்த்துச் சொன்னார். ஒய்வு பெற்று பலவருடங்கள் ஆனாலும் அந்த நட்பு இன்றும் பலமாகவே இருக்கிறது. எப்பொழுது கல்லிடைகுறிச்சிக்குச் சென்றாலும் அவன் அவனது ஆசிரியர்களைப் பற்றி விசாரிப்பான். நேரிலும் சந்தித்துப் பேசி மகிழ்வான். அதுவும் வாழ்வில் ஒரு பேறு தானே.

    10.09.2015

    அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

    Share

  • ஆழ்வார்களை ஆட்கொண்ட கண்ணன் – 3

    — எஸ். வி. நாராயணன்.

    Krishnan with butterஆழ்வார்களை, முக்கியமாக நம்மாழ்வாரை, மிகவும் ஈர்த்தது, அந்த வெண்ணையுண்ட கண்ணனின் நீர்மை, அந்த செளலப்யம்.

    கண்ணனின் நீர்மை வெளிப்படுவதற்காகவே கண்ணனின் குறும்புகள் கூடின போலும். வீட்டில் உள்ள தயிர், வெண்ணெய் உண்டது காணாது என்று ஊரார் வீட்டு வெண்ணையை, சிறுவர் ஜமா சேர்த்துகொண்டு, எட்டாத உறிகளில் வைத்தாலும், தட்டாது விழுங்கிச் சென்றான். கண்ணனின் சேஷ்டைகளும் கூடின. ஊரார் புகாரும் பெருகியது.

    கன்றுக்குட்டிகளின் காதில் கட்டெறும்பை விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பது, கோபிகைளின் வளைகளை ஏமாற்றி வாங்கிக் கொண்டு போய் நாவற்பழம் வாங்கித்தின்றது, வீடுகளில் புகுந்து அவர்கள் செய்து வைத்திருக்கும் ‘கன்னல் இலட்டு வத்தோடு சீடை, காரெள்ளின் உண்டை” மற்றும் அக்கார அடிசில் போன்றவற்றை விழுங்கிவிட்டு ‘இன்னம் உகப்பன்’ என்று சொல்லி நிற்பது – இத்தகைய புகார்கள் ஓங்கிவந்த வேளையிலே யசோதைக்கு கோபம் வந்தது. ஆனால் அந்த தெய்வக் குழந்தையை அடிக்க மனம் வரவில்லை.

    அவனைத் திருத்த வேண்டி உரலில் பிணைக்க எண்ணம் கொண்டாள். எனவே ஒரு தாம்புக் கயிறை எடுத்து அவன் இடுப்பில் கட்டி உரலில் பிணைத்துக் கட்டச் சென்றாள். முதலில் எடுத்த கயிறு போதவில்லை. அதற்காக ஆயர் மனைகளில் உள்ள கயிறுகளை எல்லாம் கொண்டு பொருத்திப் பார்த்தும் அவன் இடைக்கு அது போதாததாக இருந்தது. எல்லாத் தாம்புகளையும் ஒன்றாக முடித்து முயற்சி செய்தாள். அப்போதும் அவனைக் கட்டுவதற்கு அது போதவில்லை. யசோதை களைப்படைந்தாள். கை சலித்தது. வியர்வை கொட்டியது. கண்ணன் தாயின் அவஸ்தையைப் பார்த்தான்.

    தேவேந்திரனுக்கும், பிரமனுக்கும், ஞானி களுக்கும், முனிவர்களுக்கும் லேசில் அகப்படாத அந்தப் பெரியோன், தாயின் கைத்தாம்பினால் உரலில் கட்டுண்டான். நம்மாழ்வார் வாய்மணக்கப் பாடுகிறார்:
    ‘பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்
    பிறர்களுக்கு அரிய வித்தகன்
    மலர்மகள் விரும்பும் நம்அரும்பெறல் அடிகள்
    மத்துஉறு கடைவெண்ணைய் களவினில்
    உரலிடை யாப்புண்டு எத்திறம்
    உரவினோடு இணைந்திருந்து ஏங்கிய எளிவே’

    பக்தி உடைய அடியார்களுக்கு எளியவனாயும், பிறருக்கு அணுக முடியாதவனாயும், திருமகளின் செல்வ நாயகனாகவும், பெறற்கரிய நம் தலைவனாகவும் உள்ள அந்தக் கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம், வெண்ணைய் திருடியதால் கட்டப்பெற்று, உரலுடன் இணைந்து, அங்கேயே இருந்து ஏங்கிய அவன் எளிமைதான் என்னே! என்னே!

    நம்மாழ்வார் இந்த எளிமைச் செயலை எண்ணி எண்ணி ஆறுமாத காலம் அப்படியே மோகித்துக் கிடந்தாராம். பக்தர்களால் தான் பகவானைக் கட்ட முடியும். பரம பக்தையான தாய் யசோதையினால் அந்தப் பரந்தாமன் கட்டுண்டான். வடவரையை மத்தாக்கி, வாசுகி என்னும் பாம்பை கயிறாகப் பூட்டி, பாற்கடலை கலங்கச் செய்தவன் அவன். அவ்விதம் கலக்கிய கையே யசோதையார் கடைகயிற்றால் கண்டுண்ட கை. இது என்ன மாயமோ என வியக்கிறார் சிலப்பதிகார ஆசிரியர்.

    பேயாழ்வார் இந்த நீர்மையை மிகவும் போக்யமாக அனுபவிக்கிறார்.
    “மண்ணுண்டும் பேய்ச்சிமுலையுண்டும் ஆற்றாதாய்
    வெண்ணெய் விழுங்க வெகுண்டு, ஆய்ச்சி
    கண்ணிக் கயிற்றினால் கட்டத்
    தான் கட்டுண்டிருந்தான் வயிற்றினோடு ஆற்றாமகன்’.

    வயிற்றினோடு ஆற்றா மகன் என்ற விசித்திரமான தொரு விருதை அவர் கண்ணனுக்குச் சூட்டுகிறார். இதை ஒட்டியே நம்மாழ்வாரும் ”காரேழ் கடலேழ் மலையேழ் உலகுண்டும் ஆராவயிற்றேனை அடங்கப்பிடித்தேன்’ என்று திருவாய் மொழியில் பாடுகிறார் போலும். கடல்களை யெல்லாம் நிரப்ப வல்ல பெரு மேகங்களையும், ஏழு சமுத்திரங்களையும், ஏழு பர்வதங்களையும் விழுங்கியும் வயிறு நிரம்ப வில்லை. பேய்முலை நஞ்சுண்டான். அதுவும் போதவில்லை. ஆய்ச்சிமார் கடைந்த வெண்ணை யனைத்தையும் விழுங்கினான். அப்படியும் திருப்தி பிறக்கவில்லை.

    இப்படி ஒரு அடங்காத ஆசையுடையவனை யசோதை தனது அன்பு என்னும் அஸ்திரத்தால் கட்டிவைத்தாளன்றோ. ‘உபநிஷதர்த்தம் உலூகலே நிபத்தம்’ ‘வேதத்தின் உச்சிப் பொருள் ஒரு உரலிலே கட்டுண்டிருந்தது காணிர்’ என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள் ரிஷிகள். அன்னை யசோதை கட்டியதால் உதரத்திலே பெருமாளுக்கு தழும்பு ஏற்பட்டதாம். தாமோதரன் எனும் திருநாமத்திற்கு வயிற்றிற் தழும்பை பொருளாகச் சொல்வதுண்டு. இன்றும் இத்தழும்பை ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாள் வயிற்றில் காணலாம் என்பார் ஸ்ரீபராசரபட்டர்.

    பெருமாளுக்கு பல தழும்புகளாம். பொய்கை யாழ்வார் கூறுகிறார். தாம்பினால் ஆர்ந்த தழும்பு ஒன்று. சாரங்கவில் உராய்ந்ததினால் கையில் தழும்பு. சகடம் உதைத்ததினால் காலில் தழும்பு. இப்படி பெருமாள் திருமேனியெல்லாம் தழும்பேறிக்கிடக்கிறதே, இவையெல்லாம் அவனுடைய ஆச்ரித தன்மையினால் ஏற்பட்டவை அன்றோ.

    கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தை, அவன் ஆடிப்பாடி வளர்ந்த அந்த காணக் கிடைக்காத காட்சியை, யசோதைபோல் தன்னால் பெற முடியவில்லையே என தேவகி புலம்புவது போல குலசேகர ஆழ்வார் அருமையான பாசுரங்களை அமைத்துள்ளார்.

    முழுதும் வெண்ணெய் அனைந்து தொட்டுண்ணும்
    முகிழ் இளம் சிறுத்தாமரைக்கையும்
    எழில்கொள் தாம்பு கொண்டு அடிப்பதற்கு எள்கும்
    நிலையும், வெண்தயிர் தோய்ந்த செவ்வாயும்,
    அழுகையும், அஞ்சிநோக்கும் அந்நோக்கும்
    அணிகொள் செஞ்சிறு வாய்தெளிப்பதுவும்
    தொழுகையும் இவை கண்ட யசோதை
    தொல்லையின்பத்தின் இறுதி கண்டாளே.

    யசோதை அடைந்த அந்த எல்லையில்லா இன்பத்தை தான் அடையவில்லையே என்று தேவகி பட்ட விசனம் வார்த்தைகளுக்குள் அடங்குமோ?

    உரலில் கட்டுண்ட அந்த மாயக்கண்ணன் வெறுமே இருந்தானா? நாரதரின் சாபத்தினால் இரு மருத மரங்களாய், பல ஆண்டுகாலம் இருந்த குபேரனின் புத்திரர்கள் நளகூபரன், மணிக்ரீவன் ஆகியோரின் சாபவிமோசனத்திற்காக, உரலுடன் தவழ்ந்து சென்று அந்த இரு மருத மரங்களுக் கிடையே போய் அவற்றை வீழ்த்தினான். குபேரன் புத்திரர்கள் சாப விமோசனம் பெற்று கண்ணனை தொழுதேத்திச் சென்றனர். குழந்தையைக் கடவுள்தான் காத்தார் என மரம் விழுந்த ஓசையைக் கேட்டு ஓடி வந்த யசோதை, குழந்தையை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டாள்.

    தமது ஆசாரியனான நம்மாழ்வாரை மட்டுமே பாடினார் மதுரகவி ஆழ்வார். ஆனால் ஆசார்யனை பாட ஆரம்பித்தவர் ‘கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்ணப் பண்ணிய பெரு மாயன்’ என்றுதான் துவங்குகிறார்.

    அந்த பால கிருஷ்ணன் வெண்ணெய் மீது வைத்திருந்த அபரிமிதமான ப்ரீதியை எல்லா ஆழ்வார்களுமே பெரிதும் போற்றிக் கொண்டாடு கிறார்கள். அரங்கனைப் பாடிய திருப்பாணாழ்வார், ‘கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணைய் உண்ட வாயன் என் உள்ளம் கவர்ந்தான் எனப்பாடுகிறார்.

    இப்படி வெண்ணெய் உண்டது குறித்து நம்மாழ்வார் ஒரு கேள்வி எழுப்புகிறார். மாயோனே, முன்பு ஒரு கால் உலகங்களை உண்டாய். பின்பு ஒரு கால் அதனை உமிழ்ந்தாய்.

    ஒரு வேளை முதலில் உண்டு, பின்னர் உமிழும் போது, உலகத்தோர் போலே, அந்த மண்ணில் கொஞ்சம் உனது வயிற்றில் தங்கி விட்டதோ? அதனால் நோய் ஏதும் வராமல் காத்துக்கொள்ள, அந்த மண்ணுக்கு மருந்தாக வெண்ணையை வாரி விழுங்கினையோ? ‘மண்கரைய நெய்யூண் மருந்தோ?’ என்று வினவுகிறார் நம்மாழ்வார்.

    கண்ணனின் வெண்ணெய்தின்ற சாகசங்களை நினைவு கூறும்போது ததிபாண்டனுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய அதிர்ஷ்டத்தைச் சொல்லவேண்டும். ஒரு நாள் அந்த நவநீத கிருஷ்ணன், வீட்டில் இருந்த வெண்ணெய்த் தாழியை உடைத்து, தான் வாரி அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டதல்லாமல், தரையிலே பாலையும், தயிரையும், வெண்ணெயையும் ஆறாகப் பெருக்க விட்டான்.

    இதனைக் கண்ட யசோதை அவனை அடிப்பதற்காக துரத்திச் சென்றாள். தாய் அடிக்க வருவதைக் கண்ட கண்ணன் வெளியே ஓடினான். யசோதையும் துரத்திச் சென்றாள். தாய் தன்னை நெருங்கும் சமயத்தில், ததிபாண்டன் என்ற ஆயன் இல்லத்தில் புகுந்துவிட்டான் கண்ணன். யசோதை விரைந்து வருவதைப் பார்த்த கண்ணன், ததிபாண்டனை நோக்கி, “என்தாய் கோபத்துடன் வருகிறாள். உன் பக்கத்தில் உள்ள தயிர்த்தாழியை என் மேல் கவிழ்த்து என்னை ஒளித்துவை’ என்று வேண்டினான்.

    ததிபாண்டன் அதன்படியே தாழியை கண்ணன் மேல் மூடிவிட்டான். யசோதை வந்து கேட்டபோது, ‘கண்ணனா! அவன் இங்கு வர வில்லையே’ என்று கூறிவிட்டான். யசோதையும் முணுமுணுத்துக்கொண்டே சென்று விட்டாள். ததிபாண்டன் ஞானவான். கண்ணன் யார் என்பதை நன்கறிந்தவன். யசோதை அகன்றவுடனே தாழியின் மேல் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டான் ததிபாண்டன்.

    தாய் சென்று விட்டதால் தன்னை வெளியே விடும்படி கண்ணன்ததிபாண்டனை வேண்டினான். பரம்பொருளே கண்ணனாக அவதரித்திருக்கிறது என்பதை அறிந்த ததிபாண்டன், கண்ணனை நோக்கி ‘எனக்கு மோட்சம் அளித்தால் ஒழிய நான் உன்னை வெளியில் விட மாட்டேன்’ என்கிறான். ததி பாண்டனுக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடனேயே கண்ணன் அந்த ஆயன் வீட்டுக்கு வந்ததால், ‘உனக்கு மோட்சம் அளித்தேன். என்னை விடு’ என்று கூறினான். ஆனால் ததிபாண்டன் நகரவில்லை. அவன் கூறினான் : ‘கண்ணனே, உன்னுடைய கிருபை எனக்குக் கிட்டுவதற்கு இந்த தயிர்த்தாழி மிகவும் உதவியாக இருந்தது. இதனை விட்டு நான் பிரிய மாட்டேன். இந்தத் தாழிக்கும் நீ மோட்சம் கொடுக்க வேண்டும்’ என்றான். கண்ணபிரான் ததிபாண்டனின் சாதுர்யத்தை மெச்சி, உமக்கும் மோட்சம், உமது தயிர்த்தாழிக்கும் மோட்சம் கொடுத்தேன் என்று கூறினான்.

    அவ்வளவில் கண்ணனை ததிபாண்டன் வெளியே விட, ததிபாண்டனும் அவனது தாழியும் மோட்சலோகம் எய்தினர். ஆசார்ய ஹ்ருதயமும், அதன் வியாக்கியானமும் ததி பாண்டன் வரலாற்றைக் கூறுகின்றன.

    வைணவ உலகமும், தமிழ் இலக்கிய உலகும் போற்றுகிற அஷ்டப் பிரபந்தம் என்ற எட்டு நூல்கள் அடங்கிய தொகுப்பை அருளிய பிள்ளைப் பெருமாள் ஐயங்கார் சொல்லுவார்: பண்டங்களை வைப்பதற்கன்றி, சிந்திப்பதற்கு நெஞ்சும், திருநாமங்களை கூற நாவும், விழுந்து சேவிக்கத் திருமேனியும் இல்லாத அசித்தாயிருக்கிற மண்பாண்டம் மோஷம் பெற்றது. ஆனால், நெஞ்சும், நாவும், உடலும் உள்ள நமக்கெல்லாம் எளிதில் மோக்ஷம் கிடைக்காது இருக்கிறதே. இது எதனால்? என்று பெருமாளையே அவர் கேட்கிறார். ஆனால் பதில் அவருக்கே தெரியும்.

    ராமபிரான் பிறந்த அயோத்தியிலே புல், எறும்பு ஆதி ஒன்றின்றியே அனைத்தும் நற்கதி பற்றன என்பார் நம்மாழ்வார். அதுபோல கண்ணனின் தர்சனமும், கண்ணனின் ஸ்பர்சமும் பெற்ற ததிபாண்டனும், அவனது தாழியும் மோகூடிம் பெற்றதில் அதிசயமென்ன? இதுபற்றி பெரியோர்கள் ரசமான கருத்து ஒன்றைச் சொல்லுவர். கிருஷ்ணதரிசனம், கிருஷ்ண கைங்கர்யம் இவற்றைச் செய்தவுடனேயே ததிபாண்டனுக்கு மோட்சம் உறுதியாகி விட்டது.

    கிருஷ்ண ஸ்பர்ஸம் ஏற்பட்ட உடனேயே தாழிக்கும் நற்கதி கிடைத்துவிட்டது. ததிபாண்டன் அதைக் கேட்டுப் பெறுவதற்கு அவசியமே இல்லை. இருந்தாலும் அவன் அப்படிச் செய்தான் என்றால் அதற்கு முக்கிய காரணம் கிருஷ்ணனின் அந்த எளிமையை, பக்தர்களுக்கு அருள்புரியும் அந்த மேலான குணத்தை, உலகத்திற்கு எடுத்துக் காட்டவேதான் என்று பெரியவர்கள் சொல்லுவார்கள்.

    [தொடரும் …]

    Share

  • இரவில் கற்ற பாடம்

    -மீ.விசுவநாதன்

    இரவில் ஆந்தைகள்
    காக்கையின் கூட்டைக் கலைத்தன…
    குஞ்சுகளைக் கொன்று தின்றன…

    விடிந்தது…

    காக்கைகள் ஆந்தையை
    கொத்திக்கொதிக் கொன்றன…

    இரவைப் பார்த்துப்
    பாடம் கற்றவன்
    அஸ்வத்தாமன்…!

    தூங்கிக்கொண்டிருந்த
    பாண்டவக் குழந்தைகளைக் கொன்றான்…
    தர்மத்திற்காக
    அதில் ஒன்று தப்பியது…!

    பகலில்…
    அவனைக் கொல்லப்
    பார்த்தன் துடித்தான்…
    விழிப்போடிருந்த கண்ணன்
    ”அஸ்வத்தாமா நீ சிரஞ்சீவியாக
    என்றுமே இருப்பாய்
    துன்பத்தோடு” என்று சபித்தான்!

    இன்றும் தெருக்களில்
    பலர் அஸ்வத்தாமனாக
    அலைகின்றனர் துன்பத்தில்…
    தப்பிய தர்மவானின் கைகள்தான்
    பகைமறந்து அவர்களை அணைக்கிறது!

     

    Share

  • வளவன் கனவு-15

    சு. கோதண்டராமன்

    தலைநகர் மாற்றம்

    vallavan-kanavu11

    புள்ளி னம்புகழ் போற்றிய பூந்தராய்
    வெள்ளந் தாங்கு விகிர்தன் அடிதொழ
    ஞாலத் தில்லுயர் வாருள்கு நன்னெறி
    மூல மாய முதல்வன்தானே

    -சம்பந்தர்

    ஆழிப் பேரலை காழி நகருக்குள் நுழையவில்லை. அது மட்டுமல்ல, கடல் தன் பழைய எல்லையிலிருந்து அரைக் காத தூரம் பின் வாங்கியும் போய் விட்டது. சற்றுத் தூரத்தில் இருந்த புகாரில் அந்த அளவு தூரம் கடல் உள்ளே நுழைந்து நகர் முற்றிலுமாக நீரினுள் மூழ்கி விட்டது. கடையூர் மயானக் கோயிலில் கடல் நீர் உட்புகுந்து கோயில் முழுகி விட்டது. ஆனால் ஒரு நாள் கழிந்து வடிந்து விட்டது. கோயில் வளாகம் முழுவதும் மண்ணும் சேறும் இறந்த பிராணிகளின் உடல்களுமாகக் கிடந்தன. காழி மட்டும் சிறிதளவு கூடப் பாதிக்கப்படாமல் காப்பாற்றப்பட்டது இறைவனின் திருவுள்ளம் என்று கருதினார் ஆதிரை வளவன். அது ஒரு புண்ணிய பூமி, அங்கு ஒரு மகான் தோன்றுவார் என்று தன் தாத்தா கனவு கண்டு சொன்னதை நினைவு கூர்ந்தார். அது வெறும் கனவு அல்ல, தீர்க்க தரிசனம் என்பதை உணர்ந்தார்.

    அரசர் தம் மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாது சிவலிங்கத்தைக் காப்பாற்றிய வேதியர்களின் தியாகத்தை நன்றியுடன் பாராட்டினார் அவர். அந்தக் கோயில் ஒரு மாளிகையாக உயரும் என்று செந்தீ வளவன் சொல்லியிருந்ததை அவர் மறக்கவில்லை. அதைச் செயல்படுத்துவதைத் தன் முதல் கடமையாகக் கொண்டார். லிங்கத்தை அதன் பழைய இடத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தார். இறைவனின் திருவுரு சிறிது நேரம் தென்னை மர உச்சியில் வைக்கப்பட்டிருந்ததை நினைவு கூரும் வகையில் பின்னால் ஒரு உயரமான கட்டிடம் எழுப்பி அதில் தோணியப்பராக வந்து காழியைக் காப்பாற்றிய பெருமானின் உருவச்சிலையைச் சுதையில் அமைத்தார்.

    கடையூர் மயானத்தில் தன் தந்தை கட்டிய கோயில் நீரில் மூழ்கிச் சிதிலமடைந்ததைக் கண்டு வருந்தினார் அரசர்.  வருங்காலத்தில் இனி அத்தகைய நிகழ்வுகளால் பாதிக்கப்படாவண்ணம் உள்நாட்டில் ஒரு கோயில் கட்ட விரும்பினார். நல்ல வேளையாக, மயானக் கோயிலைக் கட்டிய ஸ்தபதிகளில் பலர் உயிருடன் இருந்தார்கள். அவர்களைக் கொண்டு அதே போன்ற ஒரு கோயிலை மயானக் கோயிலிலுக்கு மேற்கில் ஒரு  நாழிகை தூரத்தில் அமைக்கச் செய்தார்.

    காழியில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் நாடெங்கும் பரவின. அக்கம்பக்கத்திலிருந்த மக்கள் எல்லோரும் அங்கு வந்து பார்த்து வியந்து சென்றனர். வடம வேதியரின் புனித பூமி அது என்று போற்றினர். கொள்ளிடத்திற்கு மறு கரையிலிருந்த சமணர்களையும் இது உலுக்கிச் சைவத்தின் பால் நாட்டம் கொள்ளச் செய்தது. மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முன் மேற்கே மலைநாட்டில் குடியேறிய சோழியப் பிராமணர்கள் இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டார்கள். தங்கள் முன்னோர்களின் இடத்துக்கு மீண்டும் வரவேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களிடையே தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்தது. இப்பொழுது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணிய அவர்களில் 3000 பேர் தில்லையில் வந்து மீண்டும் குடியமர்ந்தார்கள். கோவிந்தராசர் விண்ணகரம் இருந்த சித்திரகூடம் மீண்டும் தன் பழைய பொலிவை அடைந்தது. தங்கள் பழைய இடத்தில் தாங்கள் குடியேற மூலகாரணமான சிவபெருமானுக்கு நன்றி செலுத்தும் வகையில் கோயில் வளாகத்தில் ஒரு லிங்கத் திருமேனி அமைத்து அதற்கு மூலநாதர் எனப் பெயரிட்டனர். இதை அவர்களில் சிலர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் பெரும்பாலானோரின் கருத்துக்கு மாறாக அவர்களால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

    ஆழிப் பேரலைக்குப் பூம்புகார் பலியானபின் அரசர் சுபதேவர், தலைநகர் ஆரூரில் இருப்பது உசிதம் இல்லை என்று கருதினார்.  ஆரூரிலிருந்து ஒரு காத தூரத்தில் கடல் உள்ளது. அடுத்த பேரலை இதை விடப் பெரியதாக வந்தால் ஆரூர் பிழைக்காது. படைவீரர்களின் எண்ணிக்கையும் வர வர அதிகரித்து வருகிறது. எனவே மேற்கில் ஒரு புதிய தலைநகரை உருவாக்க நினைத்தார். குடந்தைக் காரோணத்திற்குத் தென்மேற்கில் அமைக்கலாம் என அமைச்சர்கள் ஆலோசனை கூறினர். அதன்படி திருமலைராயன் ஆற்றுக்கும் முடிகொண்டான் ஆற்றுக்கும் இடையில் பழையாறை என்னுமிடத்தை மையமாகக் கொண்டு புதிய தலைநகர் உருவாகியது. சோழன் மாளிகை என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய மாளிகை கட்டப்பட்டது.  அதன் நான்கு திசைகளிலும் தாராசுரம், பட்டிசரம்,* சத்திமுற்றம், நல்லூர் ஆகிய இடங்களில் சிவாலயங்கள் கட்டப்பட்டன. நந்திபுரம் என்னுமிடத்தில் ஒரு விண்ணகரமும் கட்டப்பட்டது.

    படைவீரர்கள் தங்குவதற்கென ஆரியப்படையூர், பம்பைப்படையூர், மணற்படையூர், புதுப்படையூர் என நான்கு பாடிகள் அமைக்கப்பட்டன. இரு காததூரம் சுற்றளவுள்ள இந்நகரம் ஆங்காங்கு பல காவல் கொத்தளங்களை உடையதாகத் திட்டமிட்டுக் கட்டப்பட்டது. ஆனால் சுபதேவருக்கு அதில் குடியேறும் பாக்கியம் கிட்டவில்லை. அவரது மறைவுக்குப்பின் அவரது மகன் செங்கணான் என்ற கோச்செங்கட்சோழன் முதன்முதலாகப் பழையாறையிலிருந்து ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினார்.

    செங்கணான் ஆட்சியில் படை வலிமை மேலும் பெருகியது. உறையூரிலிருந்த குறுநில மன்னர் நீக்கப்பட்டார். உறையூர் சோழர்களின் நேர் ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. ஆட்சிப்பரப்பு பெருகியதால் சோழர்களின் செல்வ வளம் பெருகியது.

    செங்கணான் இறைபக்தி மிக உள்ளவர். மக்களிடத்திலும் இறை உணர்வு பெருகவேண்டும் என்பதற்காகத் தன் நாட்டில் பல ஆலயங்களைக் கட்டினார். சமணம் செல்வாக்கு இழந்தது. சமணர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகச் சைவத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர். சமணப் பள்ளிகள் பாழடைந்து கிடந்தன. சில பிற்காலச் சமணத் துறவிகள் ஒழுக்கம் குன்றினார்கள் என்றாலும் சமணப் பள்ளிகள் தவம் புரிந்தோர் பலர் வாழ்ந்த புனித பூமி என்பதால் செங்கணான் அவற்றை இடிக்கவில்லை. அவற்றைச் சுற்றிச் சுவர் எடுத்து சமாதி போல் கட்டி அதன் மேல் சிவாலயங்களையும் விண்ணகரங்களையும் கட்டினார். துறவிகளின் சமாதி மேல் வழிபாட்டிடங்கள் அமைப்பது வழக்கமாக இருந்ததால் இது மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. உயரமாக அமைந்த மேடைகளின் மேல் இருந்ததால் அவை மாடக் கோயில்கள்** எனப்பட்டன.

    * இன்று பட்டீஸ்வரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது

    ** யானை ஏறாமல் இருப்பதற்காக மாடக்கோயில்கள் கட்டப்பட்டன என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் சோழநாட்டில் அந்த அளவு காட்டு யானைகள் சுதந்திரமாகத் திரிந்தன என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

    தொடரும்

    Share

  • தாயின் மனமும் தமிழும் ஒன்றே!

    -தமிழ்நேசன் த. நாகராஜ்

    தமிழா நீ…
    தமிழோடு நிமிர்ந்து நின்றாலே
    தமிழ் இமயத்தைத் தாண்டி நின்றிடுமே
    பிறமொழி வேடம் அணிந்தாலே                            tamil mella sagathu
    உன்மொழித் திறனே அழிந்திடுமே!

    சிறுதுளியல்லவே நீ உடனே உலர்ந்துவிட
    விடாமல் பொழியும் அடைமழை நீ…!
    சிறுஏணியல்லவே நீ  ஏறிமிதிபட
    ஏறவே தயங்கும் எரிமலை நீ…!

    வெற்று ஓசையல்லவே நீ ஓய்ந்துவிட
    பற்றி வானத்தையே பிளந்திடும் பேரிடி நீ…!
    சுடரல்லவே நீ அணைந்துவிட
    சுட்டெரிக்கும் சூரியன் நீ…!

    தமிழ் மெல்லச் சாகாது
    நீ அன்னிய மொழியை நினைந்து
    அன்னைத் தமிழை மெல்லமறந்தாலே
    அமைதியாய்ச் சாகும்!

    தாயின் மனமும் தமிழும் ஒன்றே
    தரம் பாராமல் நீ கண்ணாய்ப் பார்த்தாலே
    உன்னைப் பொன்னாய்க் காத்திடுமே!

    வாழ்க தமிழ்!

     

    Share

  • நான்

    -பா வானதி வேதா. இலங்காதிலகம்

    நான் யாரெனும் தன்னறிவு நன்மை
    நான் முயல் நான் எறும்பு
    நான் திமிரற்றவள் மானம் உள்ளவள்
    நான் படித்தேன் யாழ் கோப்பாயில்
    நான் கட்டுரை கவிதைகள் எழுதுகிறேன்
    விண்மீன்களாய் என்னைச் சுற்றுது அவைகள்
    நான் உன் அன்பை நினைத்து
    என்னை மறக்கிறேன் இது காதல்!

    இயற்கை அழகில் தொலையும் நான்
    இசையும் கவியில் மயங்கும் நான்
    அசையும் மழலையில் உருகும் நான்
    அகவும் மயிலை ரசிக்கும் நான்
    நான் (தன்)முனைப்பு நீக்கும் நான்
    தன்னான்ம உணர்வு பெறுவது தெளிவு
    ’தான்’ என்ற கர்வ அழிவில்
    ’நான்’ என்பது இனிமை கீதமாகும்!

     

    Share

  • ஏன் வரவில்லை?

    ஷைலஜா

    இரண்டுவருஷமாய் நான் இந்தியாவிற்குப்போகவே இல்லை. அதற்குமுன்புவரை வருடம்ஒருமுறைதவறாமல் போவது வழக்கமாக இருந்தது. ஒவ்வொருமுறையும் இருபதுநாளுக்குமேல் லீவ் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டில் அப்பா அம்மா அண்ணா மன்னி தம்பிதங்கை அண்ணாவின் குழந்தை ப்ரியாக்குட்டியுடன் பொழுதினைக்கழித்துவருவேன்.மலைக்கோட்டை, சமயபுரம்,

    கல்லணை,முக்கொம்பு,வயலூர் என்று பெரிய திட்டங்களோடுதான்

    துபாயைவிட்டுப்புறப்படுவேன் ஆனால் அங்கெல்லாம் போக நேரம் கிடைக்காத அளவுக்கு வீடு என்னைக் கட்டிப் போட்டுவிடும்.

    இந்தவருடமும் ஊருக்குப்போகவேண்டாமென்றுதான் இருந்தேன் ஆனால் போனவாரம் போனில்ப்ரியாகுட்டி,”சித்தப்பா எப்போ வரே?’ என்று கேட்டதும் மனது கேட்கவில்லை.

    புறப்பட்டுவிட்டேன்!

    காவிரிப்பாலத்தில் டாக்சியில் வரும்போதே காலைநேரத்து இளம்குளிரோடுவீசியகாற்றில் உடலிற்குப் புதுத்தெம்பு வந்துவிட்டது.

    மாம்பழச்சாலையைக் கடந்து ஊருக்குள் டாக்சிநுழையும்போது எதிரே விண்ணைமுட்டும்ராஜகோபுரம் ‘வா வா’ என அழைப்பதுபோல இருக்கிறது.

    தெற்குவாசலில் டாக்சியை நிறுத்தசொல்லி மன்னிக்குப் பிடிக்குமே என்று ஜாதிமல்லிபத்துமுழமும், கோபுரத்துஅடியில் கூறுகட்டி

    விற்றுக்கொண்டிருந்தவளிடம் அம்மாவுக்காக கொய்யாபழமும் வாங்கிக்கொள்கிறேன்.

    டாக்சியின் எஃப் எம் கமல்படத்தின் ’ உன்னைக்காணாமல்…’என்றது.போனமுறை ஊர்வந்தபோதுதீப்தா எனக்குப்பாடிக்காட்டிய பாடல்! என் இனிய சிநேகிதியான அவளுக்கும் குடும்பச் சுமை அதிகம்,அதுவும்அவள் அப்பாவின் மறைவிற்குப்பிறகு, உள்ளூரில் ஒருசீட்டுக்கம்பெனியில் பணிபுரிகிறாளாம், மாதம்நாலாயிரம் ரூபாய் சம்பளத்திற்காக

    சித்திரை வீதிவழியே டாக்சிபோகும்போது இரண்டுவருடங்களில் கொஞ்சமும் மாறாத என்ஊரைப்பெருமையுடன்பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

    . தேரடியில் ரங்கப்ரசாத் மற்றும் பாபு, சுதர்சனுடன் கிரிக்கெட் விளையாடியதைமனம் அசைபோட்டது.

    ?யாரு பரத்வாஜனா? ஏண்டாப்பா, ரண்டுவருஷம் கழிச்சி வரபோல்ருக்கு?”

    எதிர்வீட்டுதிண்ணையிலிருந்து மூக்குக்கண்ணாடியை எடுத்து மறுபடி அணிந்தபடியேகிச்சாமாமா குரல்கொடுத்தார்.

    “ஹைய்யா சித்தப்பா வந்தாச்சு:!” ஓடிவந்தது ப்ரியாகுட்டி. அட! ப்ரியாக்குட்டிஎப்படி வளர்ந்துட்டது!

    டாக்சியை அனுப்பிவிட்டு நிமிர்கிறேன்.

    வீட்டுவாசல்கதவை அடைத்துக்கொண்டு உறவுப்பட்டாளம்!

    பார்வையாலேயே பாசத்தைப்பொழிந்தார் அப்பா. பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியராய்பணிபுரிந்தபோது அதிகம் பேசிய களைப்போ என்னவோ ஓய்வுபெற்றதிலிருந்து அப்பாயாருடனுமே அதிகம் பேசுவதில்லை.

    “அதில்லைடா பரத் உங்கப்பாக்கு குடும்பச்சுமையை உன்மேல ஏத்திட்டோ மேன்னுமனசுக்குள்ள குறுகுறுப்பு உங்கண்ணாக்கும் சுமாரான சம்பளம்தான். சேமிப்பும்அதிகமில்லை..குடும்பம் ஓடணும்னுதான் படிச்சதுமே நீ துபாய் போய் பணம்அனுப்பிண்டு இருக்கே..பாவம் …நாங்கள்ளாம் வாய்விட்டு சொல்லிடுவோம்…உங்கப்பா மனசுக்குள் வச்சிண்டு குமைவார். அதான் மௌனசாமியாராய் ஆயிட்டார்”என்று போனதடவையே அம்மா சொன்னாள்.

    “ரண்டுவருஷமாச்சே கண்ணா எப்டிப்பா இருக்க? என்னவோ இந்தக்குடும்பம் முன்னேறவும்வீட்டுக்கடனை அடைக்கவும் உன்னை

    அவ்வளோ தூரத்துக்கு அனுப்பிட்டோ மேன்னு பலசமயம் வருத்தமா இருக்குப்பா”

    அம்மா இப்போதும் பார்த்ததும் கண்பனித்தாள்.

    “வாங்கோ! போனவருஷம் வருவேள்னு ரொம்ப எதிர்பார்த்தோம்”என்றாள் மன்னி. கல்யாணமாகி ஆறுவருடங்களாகியும் மாறாத புன்னகைமுகம்.

    ” அதான் லீவே கிடைக்கலை வரமுடியலைன்னு போன்ல சொல்வானே விஜி? இப்போ லீவ்கிடைச்சிருக்கு ஓடிவந்துட்டான் என் தம்பி!…வாடா பரத்…எப்படீ இருக்கே? அம்மா! அவனுக்கு ஃபில்டர்காஃபி புதுப்பால்லபுதுசா போட்டுக்கொடு” அண்ணா ராஜு தோளைத்தட்டி வரவேற்றான்.

    “பரத் அண்ணா! நான் இந்தவருஷம் ப்ளஸ்டூக்கு ரொம்ப ஹார்ட் ஒர்க் பண்ணிபடிக்கறேன்’

    ‘நானும்:தான்”

    இரட்டைசகோதர உறவுகள் சேர்ந்துகுரல் கொடுத்தன.

    “இந்தவருஷமும் நீ வரலேன்னா நாங்க கடனை உடனைவாங்கி டிக்கட்போட்டுண்டுதுபாய்வந்துருப்போம்,தெரியுமா அப்படி

    ஏங்கிட்டோ ம்டா பரத்! போன்ல எத்தனை பேசினாலும் நேர்ல பாக்றாப்ல ஆகுமா சொல்லு?”

    “வந்ததும்வராததுமா அவனை ஆயிரம் கேள்வி கேக்காதங்களேண்டிம்மா.. பரத்! ஊஞ்சல்லஉக்காருப்பா… டீ சித்ரா! fan போடேன் சித்த..குழந்தை வெளிநாட்ல ஏசிகீசின்னு சௌகர்யமா இருப்பான் இங்க வந்த சித்த நாழிலகறுத்துப்போயிட்டான்பாரு..” அத்தை-அப்பாவின் மூத்த சகோதரி- வாஞ்சையுடன் என்

    தலையைக் கோதிவிட்டாள்.

    . :அம்மா சூடாய் வெண்பொங்கலும் கத்திரிக்காய் சுட்ட கொத்சும் தட்டில் வைத்துஎன்னிடம் நீட்டினாள்.தங்கநிறத்தில் வறுபட்டமுந்திரிகளும், பொம்மைமுயலின்கண்களைப்போல முழித்துக்கொண்டிருந்த மிளகும் நாக்கில் நீர் ஊறவைத்தது.

    புழக்கடைப்பக்கம் போய் கிணற்றடியில் கைகால் அலம்பிக்கொண்டுவந்து தட்டைஅம்மாவிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டேன்.

    “காஃபி முதல்ல தரக்கூடாதோ?” அண்ணா கத்தினான்.

    “பசியா இருக்குமோன்னு முதல்ல டிபனைத் தந்தேன்..முடிச்சதும் காஃபி கலந்துட்டாபோச்சு”

    “பொங்கலோட வடையும் பண்ணி இருக்கலாம்னு இப்போ தோண்றது

    ..சாப்பாட்டுக்குப்பண்ணிடலாம்மா…மச்சினருக்கு தயிர்வடைன்னா ரொம்பவேபிடிக்குமே?” மன்னி உருகினாள்.

    “நேத்தே திரட்டிப்பால் கிளறிவச்சிட்ட்டேன் குழந்தைக்கு தட்ல ஓரமா போடேன்பத்மா,சொல்லணுமாக்கும்? “அத்தை அதட்டினாள் அம்மாவை அன்பாக.

    வாங்கிவந்த சாமான்களை அனைவரிடமும் கொடுத்தபோது கண்களில் மகிழ்ச்சிதவழ நன்றிதெரிவித்தனர்.

    “எதுக்குடா இப்படி சிரமம் எடுத்துக்கறே?”அண்ணன் அன்பாய்கடிந்துகொண்டான்.

    ஊரும் மாறவில்லை என்வீட்டுமனிதர்களும்மாறவில்லை என்னும்போது எனக்குப்பெருமையாகஇருக்கிறது.

    “கொள்ளிடம்போய்குளிச்சிட்டுவந்துடறேன்” என்றபோது அப்பா தன் சைக்கிள்சாவியைஎன்னிடம் தந்தார். நடந்துபோகக்கூடாதாம்!

    படித்துறையில் தீப்தா துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்தவள், என்னைக்ண்டதும்,”பரத்எப்போ வந்தே? “என்று வியப்பாய் கேட்டாள்.

    சிறிதுநேரம் நாஞ்சில்நாடனையும் ஜெயகாந்தனையும் அலசினோம்.

    “ஜெயகாந்தனும் போயிட்டாரேடா பரத் நம்பவேமுடியல”

    “ஆமா …மனசுக்கு ரொம்பக்கஷ்டமா இருக்கு..”

    “என்னவோபோ..சொல்லிக்காம வர ஒரேவிருந்தாளி மரணம்தான்…

    அதுபோக்கட்டும்..நாளைக்கு ஆடும்பல்லக்குடா, பரத்…வாசல்பூரா

    கோலம் வழக்கம்போலப்போடப்போறேன்..நீவந்து பார்த்து கருத்து சொல்லணும் என்ன?”

    “இந்த கம்ப்யூட்டர் யுகத்துலயும் சின்னக் குழந்தைமாதிரி கோலம்போடறதும்கொள்ளிடக்குளியலுமாய் அது இதுன்னு இருக்கியா தீப்தா?”

    “மனசுக்கு சந்தோஷமான விஷயங்களை எதுக்கு மாத்திக்கணும் அல்லதுமறக்கணும் , அதுவேமத்த துக்கங்களை மறக்க ஒருகருவியா இருக்கறப்போ?”

    நான் சிரித்தபடி வேறுபக்கம் நகர்ந்தேன்

    ஆயிற்று ஊருக்குபோகிற நாள் வந்தாயிற்று.

    எந்நேரமும் விரல்பிடித்துக்கொண்டே விளையாடிய ப்ரியாகுட்டி..

    பார்வையால் வருடும் அப்பா..

    வாய்க்கு ருசியாய் சமைத்துப்போடும் அம்மாவும் அதனை வயிறாரப் பரிமாறியமன்னியும்

    ..

    பாடங்களில் சந்தேகம்கேட்டு என்னைப்பெரிய ஆசிரியர் போல மதிக்கும் என்உடன்பிறப்புகள்..

    ‘துபாய்ல உப்பு,புளிகிடைக்குமா ?நல்ல ஹோட்டல் இருக்கா? உடம்புக்கு ஏதாவதுன்னாயாருடா பக்கத்துல இருக்கா உனக்கு?’

    அத்தையின் அன்பான அக்கறையான கேள்விகள்.

    ‘பரத்! அம்மா அப்பாவைப்பத்தி கவலையேபடாதே …நானும்மன்னியும் நன்னாபாத்துக்றோம் என்ன? “

    அண்ணாவின் அனுசரணையான பேச்சு..

    சிநேகிதம் என்கிற எல்லைக்கோடிற்குள்லேயே எப்போதும் இருந்துகொண்டுபழகும்அன்புதோழி தீப்தா…

    எல்லாரையும் விட்டு ஊருக்குபுறப்படவேண்டுமே என்றிருக்கிறது.

    அப்பாமட்டும் எவ்வளவு தடுத்தும் சென்னை செல்லும் ரயிலில் ஏற்றிவிட ஸ்ரீரங்கம்ஸ்டேஷனுக்கு வந்துவிட்டார்.

    ரயில் வருவதற்கு இன்னும் சில நிமிடங்கள் இருக்கும் போது அப்பா என்னிடம்,

    “பரத்! உன்கிட்ட வந்ததுலேந்து கேட்க நினச்சேன் , இப்போ கேட்டுட்றேன்.. உன் தலைலகுடும்பச்சுமைய ஏத்திட்டோம்ன்னு எங்கபேர்ல கோபமா? அதனால்தானே நீ இத்தனை நாளாய்

    ஊர்பக்கமே வரலயா?” என்றார்.

    ‘ஐயோ அப்பா! இந்தப்பேச்சுக்கு உங்கள் மௌனமே பரவாயில்லை’ என்று கத்தவேண்டும்போலிருந்தது.

    என்னையே பார்த்துகொண்டிருந்த அப்பாவின் விரல்களை பிடித்துக்கொள்கிறேன்.

    “அ அ ..அ.ப்.பா! ” வார்த்தைகள் உடைந்து வந்தன .

    இருபத்தி ஏழுவயதில் இருபதுவயதை முழுங்கிவிட்டு, சிறுவனாய் கதறஆரம்பிக்கிறேன்.

    “அப்பா ஒவ்வொரு தடவை ஊருக்கு வந்துவிட்டுப்போகிற போதெல்லாம் உங்க எல்லாருடையபாசத்தையும் பரிவையும் அனுபவிச்சிட்டுதிரும்பி துபாய் போனதும் பலநாட்களுக்கு என்னால் இதிலிருந்துமீளமுடிவதில்லை.. எதையுமே ருசிகண்டால்தானே அவஸ்தை?என்னால் ஆசையை அடக்கமுடியும்போல இருக்கு… ஆனா அவஸ்தையை தாங்கமுடியலப்பா..அதான் இத்தனை நாளா வரல…இப்போ மறுபடி துபாய்போனதும் இந்த அவஸ்தைதொடரபோகிறதுப்பா..” நான் முடிக்கவும் உடனே

    “ப..ர..த்!” என்ற அப்பாவின் குரலில் மேலும் கரைந்துவிடவும் இருந்த நிலையில், நல்லவேளையாய் ரயில் வந்துவிட்டது .

    Share

  • சிவபிரதோஷம்

    -மீ.விசுவநாதன்

    மானேந்தி யப்பரே, மயிலேறும்
    –மகனுடைச் சீடரே, பெருந்தீத்                            lord-shiva
    தானேந்தும் கையரே, ஒருகாலைத்
    –தவநிலை யோகியே, உள்ளத்
    தேனேந்தும் பூவரே, மறுகாலைத்
    –திறனுடன் மாற்றிய கலையே!
    ஊனேந்து(ம்) ஆசையை விழியாலே
    –பொசுக்கிட வந்தருள் சிவனே!

    (அறுசீர் விருத்தம் வாய்பாடு: காய், விளம், காய், விளம், விளம், மா)

     

    Share

  • ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள் – 12

    –சி. ஜெயபாரதன்.

    கலில் கிப்ரான்

    ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள்

    மூலம் : கலில் கிப்ரான்

    தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

     ஓ இரவே !

     

    ஓ இரவே

    __________________________

    காதலர் துணைவன் நீதான் !
    சோர்வு அடைவோர்க் கெல்லாம்
    ஆறுதல் தருவது நீ !
    புறக்கணிக்கப் பட்டோர்க்கு
    இருப்பிடம் நீ !
    ஏகாந்த மாந்தர்க்கு
    இடம் அளிப்பது நீ !
    உனது நிழலில் கவிஞன் உள்ளம்
    ஓய்வெடுக்கும் !
    தீர்க்க தரிசிகளின் நெஞ்சம்
    விழித்துக் கொள்ளும்
    உந்தன் நிழலில் !
    சிந்தனை யாளர் மூளை
    செவ்விய நிலை அடையும் !
    கவிஞர்க்கு
    உள்ளீர்ப்பு அளிப்பாய் !
    தூதர்க்கு
    ஒளிக்காட்சி ஊட்டுவாய் !
    வேதாந்த முனிவர்க்குப்
    போதனை வழங்குவாய் !

    ___________

    மனித இனத்துடன்
    எனது ஆத்மா களைப்புறும் போது,
    பகற் பொழுதின் முகம் தாக்கி
    எனது விழிகள் கடுத்துச்
    சலிப்படையும் போது,
    அலைந்து திரிவேன் நான்
    மலைத்துப் போய்
    பழைய பேய் உருக்கள் கண்மூடி
    ஒளியும் இடங்களில்,
    ஆயிரங் காலுடன் அவனிமேல்
    அடி யெடுத்து வைத்து
    நடுங்கிடும்
    மங்கலான பீடத்தின் முன்பு
    தங்கி நிற்பேன் !
    நிழலின் விழிக்குள் காண்பேன்
    தெரியா இறக்கைகள்,
    அசையும் சலசலப்பு கேட்டேன் !
    மௌனத்தின் மாய
    ஆடைக்குள்
    மென்மைத் தொடுதல் உணர்ந்தேன் !
    கரிய இருட்டின்
    கடுமை தாங்குவேன் !

    ____________

    இரவே ! அந்த அமைதியில்,
    உன்னைக் கண்டேன்
    எழிலாய்,
    அலங் கோலமாய்,
    வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையே
    மோன நிலையில் மூழ்கி,
    மூடு பனியில்
    முகத்திரை யிட்டு,
    முகில் அங்கி போர்த்தி,
    பரிதியை நகையாடிய வாறு
    பகலையும் கேலி செய்து,
    உறங்காது
    வடிவ வழிபாடு செய்யும்
    அடிமை மாந்தரைக்
    கோபித்துக் கொண்டு !

    ____________

    “தமது மதத் தலைவரின் தகாத செயல்களைத் தவறெனத் தாக்கி எதிர்க்கும் இனப் புரட்சியாளர் மனித நேயமுள்ள, மூடப் பழக்கம் இல்லாத வேறொரு மதத்துக்கு மாறப் போவதாய்ப் பயமுறுத்துவார். ஆனால் அடுத்து நம் காதில் விழுவதென்ன ? சமூக மயக்க மருந்தளிப்பு மூலம் தேசத்தின் மதவாதிகள் இடையனையும் ஆட்டு மந்தை ஆடுகளையும் சமாதானப் படுத்தினர் என்பதுதான்.”
    கலில் கிப்ரான். (The Narcotics & Dissecting Knives)

    ____________

     

    Share

  • வீசு தென்றலே வீசு …

    — கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

     

    கே.வி. மகாதேவன் அவர்களின் இசையில் உருவான கானங்கள் தேவாமிர்தம் வகையைச் சார்ந்தவை! பொன்னித் திருநாள் திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் இப்பாடலை எழுதியவர் புத்தனேரி சுப்பிரமணியம். பி.பி.ஸ்ரீநிவாஸ் மற்றும் பி. சுசீலா இணைந்து பாடும் இன்பகீதம்.

    ஏழு ஸ்வரங்களுக்குள் இத்தனைப் பாடல்களா என்று வியக்க வைக்கும் இசை.

    ஆண் முகம் காணும் பெண்
    மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
    அதிசயம் தானோ

    ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
    எங்கள் அணிகலம் அதுவே
    துணை பலம் அன்றோ

    Veesu Thentrale Veesu screen shot 2Veesu Thentrale Veesu screen shot 1

    பெண்ணின் மாண்பைக் காட்டும் குணங்களைத் தொட்டுக்காட்டி, கவி வண்ணம் தந்திருக்கும் கவிஞரும் அதற்கேற்ற இசையமைத்து நம் நெஞ்சங்களை அள்ளும் இசை அமைப்பாளர், காதில் தேனைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் குரல்களும் இப்பிறவியில் நாம் பெற்ற இன்ப வரங்கள்!

    திரையில் தோன்றும் முகத்தில் ராஜ சுலோச்சனா அவர்களை அறிய முடிகிறது. அது யார் உடன் தோன்றும் நாயகன்? விடை தருகிறார் வேம்பர் மணிவண்ணன்… வளையாபதி முத்துக்கிருஷ்ணன் என்பவராம்.

    பாடலில் இன்பம் வழிகிறது. இதயம் நிறைகிறது. அன்புத் தேனாகிப் பெருகும்போது இருவரின் உள்ளங்கள் சொல்கின்ற சொற்கள் மட்டுமே பாடலை உருப்பெற, உருவாகி இருக்கிறது இப்பாடல். அதிகம் அறியப் படாத கவிஞர் என்றாலும் அழகிய தமிழில் எளிமையாக எழுதியிருக்கிறார்.

    பாடலைக் கேளுங்கள், பரவசம் எய்திடலாம்.

    பாடல்: வீசு தென்றலே வீசு
    படம்: பொன்னித் திருநாள் (1960)
    பாடியவர்கள் : பி. சுசீலா, பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ்
    இசை: கே.வி. மகாதேவன்
    நடித்தவர்கள்:வளையாபதி முத்துக்கிருஷ்ணன் & ராஜசுலோச்சனா

    ________________________________________________________

    வீசு தென்றலே வீசு… வேட்கை தீரவே வீசு
    மாசில்லாத என் ஆசைக் காதலன்
    வந்து செந்தமிழில் சிந்து பாடவே…

    பாடு கோகிலம் பாடு … பாசமாக நீ பாடு
    தேடும் காதலன் ஓடி வந்தனன்
    சிந்து பாடிட நீ சேர்ந்து பாடுவாய்…

    ஆண் முகம் காணும் பெண்
    மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
    அதிசயம் தானோ
    ஆண் முகம் காணும் பெண்
    மனம் நாணம் அடைவதும் ஏனோ
    அதிசயம் தானோ

    ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
    எங்கள் அணிகலம் அதுவே
    துணை பலம் அன்றோ
    ஆண்மையை வெல்லும் நாணமே
    எங்கள் அணிகலம் அதுவே
    துணை பலம் அன்றோ

    பாடு கோகிலம் பாடு … பாசமாக நீ பாடு
    தேடும் காதலன் ஓடி வந்தனன்
    சிந்து பாடிட நீ சேர்ந்து பாடுவாய்…

    நிலவினை எங்கே காணோம்
    இந்த நேரத்திலே தனியாக ஆனோம்
    நிலவினை எங்கே காணோம்
    இந்த நேரத்திலே தனியாக ஆனோம்

    தலை மறைவாகவே கலை மதி முகமே
    தலை மறைவாகவே கலை மதி முகமே
    சாகசம் செய்வதில் தான் என்ன சுகமே

    தொட்டால் குளிரும் விட்டு விலகினால்
    சுடுமே காதல் நெருப்பு
    தொட்டால் குளிரும் விட்டு விலகினால்
    சுடுமே காதல் நெருப்பு

    விட்டு விலகுதல் இனி ஏது
    விட்டு விலகுதல் இனி ஏது
    எந்த வெப்பமும் நம்மை அணுகாது

    வீசு தென்றலே வீசு… வேட்கை தீரவே வீசு
    மாசில்லாத என் ஆசைக் காதலன்
    வந்து செந்தமிழில் சிந்து பாடவே…
    வீசு தென்றலே வீசு…
    வேட்கை தீரவே வீசு…

    காணொளி: https://youtu.be/cjRfjtJ2cd4

     

    https://youtu.be/cjRfjtJ2cd4

    புத்தனேரி சுப்பிரமணியம் அவர்களின் இப்பாடலை நினைவூட்டிய நண்பர் சுந்தர் (ராகப்ரவாகம்) மற்றும் நடித்தவர்கள் வரையில் விவரங்கள் தந்து உதவிய வேம்பர் மணிவண்ணன் அவர்களுக்கும் நன்றி.

    Share

  • காலம் – 21

    மீ. விசுவநாதன்

     

    vallamai-300x150

    நல்லோர்கள் வாழ்க்கை நமக்கொரு பாடத்தைச்
    சொல்லாமல் கண்முன்னே சூக்குமமாய்ச் சொல்லுவதை
    நல்லபடி நாம்கொண்டால் நன்றாகும் காலந்தான் !
    வில்லங்க மில்லா விதி. (211) 29.07.2015

    உணவில் விருப்பம் ; உயிரில் நெருக்கம் ;
    பண”வில்” லெழுத பலநாள் சுணக்கம் !
    அடடேய் மனிதா அரைநொடி அன்பில்
    கிடடேய் அதுவே சிறப்பு. (212) 30.07.2015

    பிறந்து சிறந்தோர் பிரிந்து மிருப்பர் !
    இரந்து பிழைப்போர் இருந்தும் இறப்பர் !
    துறந்து நடப்போர் துயரைத் துடைப்பர் !
    பரந்த மனத்தோர் பசு. (213) 31.07.2015

    பிறரை மனத்தால் பிரியமுடன் வாழ்த்தக்
    குறையே வராது ; குணமே நிறையும் !
    அதனால் சிரித்தும் அணைத்து மிருப்போ(ம்)
    மதனால் மலரும் மனம். (214) 01.08.2015

    படியளக்கும் தெய்வம் பதறாமல் என்னுள்
    அடியளக்க வைத்தான் ; அதனால் முடிவெடுத்தேன்
    எப்போதும் நன்மையே எல்லோர்க்கும் செய்வதாக !
    முப்போதும் சாந்தி முகம். (215) 02.08.2015

    கூடிப் பெருக்கு குலத்தை ; தினமும்நீ
    றாடிப் பெருக்குன் அழகையே -பாடினால்
    நாடி நரம்பெலாம் ஞானக் குளியலிலே
    ஆடிப் பெருக்குமே அன்பு. (216) 03.08.2015

    நன்றாய் உழைத்து நடுவீட்டில் எல்லோரும்
    ஒன்றாய் இருந்தே உணவுதனை அன்றாடம்
    சாப்பிடும் ஆனந்தம் சம்சாரப் பேரின்பம் !
    கூப்பிடு தூரம் குஷி. (217) 04.08.2015

    உயிர்வளர் நெல்லிக் கனியைத் தமிழின்
    பயிர்வளர் “அவ்வை”யைப் பார்த்து வயிர்நிறை
    கொள்ளென்றே தந்தான் கொடையில் உயர்ந்தவன் !
    கொள்ளத் தகுந்த குணம். (218) 05.08.2015

    புதிது புதிதாய்ப் புலர்கின்ற நாட்கள்
    முதிய உருவில் முடிய, இளைய
    நிலவும் மலரும் ; நினைக்க நினைக்க
    மலரும் நினைவே மணம். (219) 06.08.2015

    செடிகொடிக்கு நீரிடுதல், சித்தப் பிரமை
    பிடித்தோர்க்கும், யாருமிலாப் பேதை படிப்பிற்கும்
    ஓடிப்போய் அன்புடனே ஒர்கைகொடுப் போருக்கு
    நாடி வருமே நலம். (220) 07.08.2015

    Share

  • அமெரிக்காவில் முதன்முதல் பறந்த அபூர்வ சகோதரர்கள்

    —சி. ஜெயபாரதன்.

     

     

    Wright brothers -1

     

    அமெரிக்காவில் முதன்முதல் பறந்த அபூர்வ சகோதரர்கள்

    சி. ஜெயபாரதன் B.E.(Hons) P.Eng (Nuclear) கனடா

    https://youtu.be/q3beVhDiyio

    http://www.biography.com/people/groups/the-wright-brothers

    https://youtu.be/Wfyvspnko04

    https://youtu.be/RLv55FSuyu4

    https://youtu.be/dWP7A02tv4U

    ++++++++++++++++

     

    பறவையைக் கண்டான்! மனிதன் பறந்திட முயன்றான்!

    மனிதன் தோன்றிய காலம் முதல் பறவைகளைப் போல் தானும் வானில் பறக்க வேண்டும் என்று பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகக் கனவு கண்டு, காவியங்கள் எழுதி, காற்றில் பறக்கவும் முயன்றிருக்கிறான். புராண இதிகாசக் காவியங்களில் புஷ்பக விமானங்கள் இருந்ததாக நாம் படித்திருக்கிறோம்! விஞ்ஞானக் கதைகள் எழுதிய பல எழுத்தாளர்கள், ஃபிரான்ஸிஸ் காட்வின் [1562-1633], சாமுவெல் பிரன்ட் [1727], ஜூல்ஸ் வெர்ன் [1828-1905] போன்றோர் அண்ட வெளிப் பயணங்களை யும், வான ஊர்திகளைப் பற்றியும் எழுதிப் பறப்பியல் சிந்தனையைத் தூண்டி விட்டிருக்கிறார்கள்! இத்தாலிய ஓவியக் கலைஞர், லியனார்டோ டவின்ஸி [1452-1519] தன் குறிப்புத் தாள்களில் பறவையைப் போன்று ‘இறக்கை இயக்கும் ஊர்திகளை ‘ [Ornithopters] டிசைன் செய்து படத்தில் வரைந்து காட்டி யிருக்கிறார். அந்த ஊர்தியில் விளக்கமுடன், தோளில் இணைத்த சிறகுகள், நுழைக் கதவுகள், உள்ளடங்கி [Retractable], அதிர்வை விழுங்கிக் [Shock-absorbing], கீழுருளும் கால்கள் [Landing Legs] அமைக்கப் பட்டிருந்தன! ஆனால் டவின்ஸியின் விமானம் வரை படத்திலிருந்து வடிவக அமைப்பில் வரவில்லை! முதன் முதலில் மனிதனைத் தரைக்கு மேலே தூக்கி வானில் பறந்தது, 1783 இல் டிரோஷியர் [DeROZIER] படைத்த, காற்றை விடக் கன மில்லாத, ‘தீவாயு பலூன் ‘ [Fire-Balloon]! ஆனால் பலூன்கள் யாவும் காற்றின் தயவில் பறப்பதால், அவற்றைக் கட்டுப் படுத்துவது கடினமாய்ப் போனது! 1893 இல் ஜெர்மன் நிபுணர், ஆட்டோ லிலியென்தால் [Otto Lilienthal] பறவையைப் போல், தன்னுடன் மாபெரும் இறக்கைகளை மாட்டிக் கொண்டு, ஒரு குன்றுச் சரிவில் ஓடிச் சிறிது தூரந்தான் பறக்க முடிந்தது! ஆனால் பாவம் 1896 ஆண்டு சோதனையின் போது, ஊர்தி கீழே விழுந்து தரையில் உடைந்து, அவர் மாண்டு போனார்!

    First Flights -1

    லியனார்டோ டவின்ஸி மற்றும் பின்பு முயன்றவர் யாவரும், ‘வானில் தாவிப் பறப்பதற்குரிய தசைச் சக்தி மனிதனுக்கு உண்டு ‘, என்னும் தவறான ஓர் அடிப்படைக் கொள்கையைக் கொண்டிருந்தனர்! மெய்யாக அந்தச் சக்தியைக் கடவுள் மனிதனுக்கு அளிக்கவில்லை! அடுத்த அடிப்படைத் தவறு: ‘பறவைகள் தம் இறக்கைகளை கீழ்நோக்கியும், பின்னோக்கியும் அடித்து, காற்றில் உந்தி நீடித்துப் பறக்கின்றன ‘. அதாவது, மனிதன் நீரில் நீந்திடும் போது, கை கால்களை முன்னும் பின்னும் நகர்த்தி உந்துவது போல், பறவைகளும் இறக்கை களால் செய்கின்றன! இதுவும் தவறானதே! கீழ் நோக்கி அடிக்கையில், ஒரு பறவை தன் இறக்கைகளைப் பின்னோக்கி அடிக்க இயலாது. அப்படியெனில் பறக்கும் போது, ஒரு பறவையின் இறக்கைகளில் என்னதான் நிகழ்கிறது ? பெரும் பான்மையான பறவை இனங்களுக்கு, இறக்கையின் ஓரத்தில் ஐந்தாறு சிறப்புச் சிறகுகள் உள்ளன. கீழ் நோக்கி இறக்கை அடிக்கும் போது, இந்தச் சிறப்புச் சிறகுகள், ‘சுழற் தட்டுகள் ‘ [Propeller Blades] போன்று சக்தியோடு சுழற்றிப், பறவை யானது முன்னோக்கி உந்திப் பாய்கிறது. அதிவேகக் காமிராக்கள் எடுத்த சோதனைப் படங்களில், பறவையின் இறக்கைகள் கீழடிக்கும் போது அவற்றின் நுனிச் சிறகுகள் சுழற்றுவதையும், இறக்கைகள் முன்னோக்கி வளைவதையும் காண முடிகிறது. ஆதலால் மனிதன் பறக்க வேண்டு மென்றால், இதுவரை பயன் படுத்திய இறக்கைகளை ஒதுக்கி விட்டு, வேறு புது முறைகளைக் கையாள வேண்டும்!

    First Flights -9

    பறக்கும் யுகத்தின் நுழைவாயிலை முற்றிலும் திறந்தார்கள்

    பறக்கும் வாகனமாக, மனிதன் இதுவரைக் கையாண்டவை, வாயு பலூன், வாயுக்கப்பல் [Airship], பொறி யில்லா ஊர்தி [Glider], எஞ்சினுள்ள விமானம் [Powered Aircraft], ஏவு கணை [Rocket] போன்றவை! ஆனால் 1903 டிசம்பர் 17 ஆம் நாள் முதன் முதல் வெற்றிகரமாய் ஊர்தியை எஞ்சின் பொறியால் இயக்கி, பறப்பியல் உந்தலைக் கட்டுப் படுத்தி, நீடித்துப் பறந்த [Powered, controlled & Sustained Flight] படைப்பு மேதைகள், அமெரிக்காவின் சரித்திரப் புகழ் பெற்ற அபூர்வ சகோதரர்கள், வில்பர் ரைட் & ஆர்வில் ரைட் [Wilbur Wright & Orville Wright]. கல்லூரிக் கல்வியோ, பட்டப் படிப்போ எதுவும் இல்லாமல், வெறும் உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்போடு, சைக்கிள் மெக்கானிக்காகப் பணியாற்றி, விமானத் துறையில் பேரார்வம் காட்டி, அவர்கள் இருவரும் வெற்றி பெற்றது விந்தையிலும் விந்தையே! இத்தாலியில் தி லானா [De Lana 1670], பிரான்ஸில் மாண்ட் கால்பியர், பிளான்சார்டு [Josepf & Etienne Montgolfier, Blanchard 1783-1785], பிரிட்டனில் கேய்லி [George Cayley 1804-1852], பிரான்ஸில் வெர்ன், கோடார்டு [Jule Verne & Godard 1828-1905], சாமுவெல் ஹென்சன் [Samuel Henson 1842], பிரான்ஸில் ஜல்லியன், து டெம்பிள் [Pierre Jullien 1850, Felix Du Temple 1857-1874], அமெரிக்காவில் லாங்கிலி [Dr. Samuel Langley 1896-1903], பிரேஸிலில் துமாண்ட் [Alberto Dumont 1898], ஜெர்மனியில் லிலியென்தால் [Otto Lilienthal 1868-1896], பிரென்ச் அமெரிக்கன் சனூட் [Octave Chanute 1896-1901] போன்ற பறப்பியல் விஞ்ஞானத்தின் முன்னோடி மேதைகளாக இருந்தாலும், 1905 இல் உலகிலே முதன் முதல் செயல்முறை விமானத்தை [Practical Plane] உருவாக்கி அதில் பறந்து காட்டியவர்கள் ரைட் சகோதரர்களே! இருபதாம் நூற்றாண்டில், பறக்கும் யுகத்தின் நுழைவாயிற் கதவை முற்றிலும் திறந்து வைத்தவர்கள், ரைட் சகோதரர்களே!

    Parts of an Air Plane

    ரைட் சகோதரர்களின் பிறப்பு, வளர்ப்பு, விருப்புகள்.

    வில்பர் ரைட் மில்வில் [Millville], இண்டியானாவில் 1867 ஏப்ரல் 16 ஆம் தேதி யிலும், ஆர்வில் ரைட் டேடன், ஒஹையோவில் 1871 ஆகஸ்டு 19 ஆம் தேதியிலும், கிறிஸ்துவப் பாதிரியார் மில்டன் ரைட், தாய் சூசன் ரைட் இருவருக்கும் பிறந்தவர் கள். சாதாரணப் பொதுப் பள்ளிக்கூடத்தில்தான் இருவரும் படித்தவர்கள். இரு வரும் ஏனோ கல்லூரிப் படிப்புக்கு அனுப்பப் படவில்லை! சிறு வயதில் அவர்கள் அறிவாற்றல் துறைகளில் தொடரவும், ஒன்றில் ஆர்வம் எழுந்தால், அதை ஆராயும் படிப் பெற்றோர் ஊக்க மூட்டினர். சுயமாய்த் தனித்துச் சிந்தனை புரிவது, ஒரு கொள்கையைப் பின்பற்றிச் செயல்படுவது, போன்ற நற்குணங்கள் இவர்கள் தந்தையிடம் கற்றவை.

    தந்தையிடம் கற்றதை விடத் தாயிடம், இருவரும் அறிந்து கொண்டது அதிகம். தாய் கல்லூரிக்குச் சென்று அல்ஜீப்ரா, ஜியாமிதி கற்றுக் கொண்டவள். பையன் களுக்குப் ‘பனிச் சறுக்கி ‘ [Sled] எப்படி டிசைன் செய்வது என்று சொல்லிக் கொடுத்து, படத்தைத் தாளில் வரைய வைத்து, இருவரையும் பலகையில் செய்யக் கற்றுக் கொடுத்தவள் தாய். ‘முதலில் தாளில் துள்ளியமாக வரைந்தால், பின்னல் அதைச் செய்யும் போது, முறையாக அமைக்கலாம் ‘ என்று சிறு வயதிலேயே சிறந்த செய்முறை வழியைப் புகட்டியவள் தாய்! அதைப் பின்பற்றி இருவர் அமர்ந்து செல்லும் பனிச் சறுக்கி ஒன்றைப் பலகையில் செய்து, போட்டியில் கலந்து கொண்டு முதலாவதாகப் பனியில் சறுக்கி வெற்றியும் அடைந்தனர்.

    ஒரு சமயம் தாயுடனும் தம்பியடனும் டேடன் ஆற்றில் மீன் பிடிக்கச் சென்ற போது, பறவை ஒன்று வானி லிருந்து நீரில் பாய்ந்து, ஒரு மீனோடு மீண்டதைக் கண்டு, பதினொரு வயதுச் சிறுவன் வில்பர் பேராச்சிரியம் அடைந்தான். ‘பறவை எப்படிப் பறக்க முடிகிறது, அம்மா ? ‘ என்று வில்பர் கூர்மையாகக் கேட்டான்! ‘இறக்கை களால் பறக்கிறது ‘ என்று கூறினாள் தாய். வில்பருக்குத் தாயின் பதில் திருப்தி அளிக்க வில்லை. ‘எப்படி அம்மா ? பறவை நீரில் பாயும் போதும், மீனோடு மேல் எழும் போதும், அதன் இறக்கைகள் அசையவே இல்லை அம்மா! ‘ என்று தாயைக் குறுக்குக் கேள்வியில் மடக்கினான் வில்பர். தாயால் அவனுக்கு விளக்கம் தர முடியவில்லை. ‘நமக்கும் இறக்கைகள் இருந்தால் நாமும் பறக்கலாம், இல்லையா அம்மா ? ‘ என்றான் வில்பர். ‘கடவுள் நமக்கு இறக்கைகள் அளிக்க வில்லை ‘ என்றாள் தாய். ‘இறக்கைகளை நாமே தாயாரித்து மாட்டிக் கொள்ளலாம், அம்மா ‘ என்று தர்க்கத்தைப் பூர்த்தி செய்தான், வில்பர்!

    First Flights -4

    தம் யூகிப்பில், திறமையில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், தீர்மான மான முடிவில் தளராத உறுதியும் கொண்டவர்கள்! ஏமாற்றம், ஏலாமை, இல்லாமை எதுவும் மனதைக் கலைக்காத விடாமுயற்சி! இரு பையன்களும் சிறு வயதிலிருந்தே பொறி நுணுக்க அறிவும், ஒப்பில்லாத யந்திரச் செய்திறமையும் கொண்டிருந்தார்கள்.

    தாமே படித்து அறிந்த ஞானத்துடன் முதலில் அச்சு யந்திரங்களைப் [Printing Machines] புதிதாய் டிசைன் பண்ணி, உற்பத்தி செய்தார்கள். அடுத்து சைக்கிள் வண்டிகளை டிசைனும் உற்பத்தியும் செய்து விற்றார்கள். இந்த வர்த்தகங்களில் சேர்த்த பணத்தொகையே பின்னால் அவர்கள் விமானத் துறை ஆராய்ச்சிகளுக்கு மிகவும் உதவின. 1896 இல் ஆக்டேவ் சனூட்ஸ் [Octave Chanutes] எழுதிய ‘பறக்கும் யந்திரங்களின் வளர்ச்சி ‘ [Progress in Flying Machines] வெளியீடு களை, ஆழ்ந்து படித்து அறிந்ததுதான், அவர்களது அடிப்படையான ஆரம்பப் பாடம். அறுபது வயதான பிரென்ச் அமெரிக்கன், சனூட்ஸ் தன் சகாகக்களுடன் சிகாகோவுக்கு அருகில் மிச்சிகன் ஏரியின் மணற் பாங்கான தளத்தில், ஐந்து விதப் ‘பொறியிலா ஊர்திகளை ‘ [Gliders] ஆயிரம் முறைக்கு மேல் பறக்க விட்டு முயன்றிருப்பவர். 1900 இல் ரைட் சகோதரர்கள் டேடனில் தம் ஊர்திச் சோதனை களை ஆரம்பித்த போது, சனூட்ஸ் அவரது ஆழ்ந்த தோழனாகி, அடிக்கடி கடிதம் எழுதித் தொடர்பு கொண்டிருந்தார்.

    First Flights -3

    விமானத்தில் முதல் முப்புற அச்சு முறைக் கட்டுப்பாடு

    ரைட் சகோதரர்கள் விமானத் துறையில் அடி வைத்த காலம், அவர்கள் முன்னேறத் தகுந்த தருணமாக இருந்தது. 1896 இல் தான் ஹென்ரி ஃபோர்டு [1863-1947] தனது முதல் மோட்டார் காரைச் செய்தார். அப்போதுதான் டாசல் எஞ்சின், பெட்ரோல் எஞ்சின் புதிதாகத் தோன்றி வளர்ச்சி பெற்ற காலம். விமான நகர்ச்சி [Aerodynamics], கட்டமைப்புப் பொறித்துறை [Structural Engineering] ஆகிய பொறியியல் ஆக்க நுட்பங்கள் விருத்தியான காலம். இவற்றை எல்லாம் ஒன்றாய் இணைத்து வானத்தில் விமானத்தைப் பறக்க விடுவது, ரைட் சகோதரருக்கு ஓர் அரிய பெரிய வாய்ப்பாக அமைந்தது!

    ஜெர்மன் நிபுணர், ஆட்டோ லிலியென்தால் ‘பொறியிலா ஊர்தியில் ‘ [Glider] 1891 இல் வெற்றிகரமாய்ச் செய்த பல சோதனைகளை ஆழ்ந்து படித்த, வில்பர்தான் முதலில் பறக்கும் யந்திரத்தில் மோக முற்றார். 1896 இல் லிலியென்தால் தனது சோதனையின் போது, ஊர்தி கீழே விழுந்து மரணம் அடைந்தார். 1899 ஆண்டு ஒரு சமயம், வில்பர் கழுகு பறப்பதை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்த பின், விமானம் விழாமல் சீராய்ப் பறந்து செல்ல, ‘மூன்று அச்சு முறையில் ‘ [Three Axes] இயங்கும் பொறியமைப்பு இருக்க வேண்டும், எனக் கண்டு பிடித்தார். அதாவது, ‘முன் நகர்ச்சி ‘ [Thrust], ‘மேல் எழுச்சி ‘ [Lift], ‘திசை திருப்பி ‘ [Turning Left or Right] ஆகிய ‘முப்புறக் கட்டுப்பாடு ‘ என்ற புதிய பறப்பியல் நியதியைச் சிந்தித்து உருவாக்கினார். பறவையைப் போன்று, பறக்கும் யந்திரம் பக்க வாட்டில் மிதக்க முடிய வேண்டும்! மேலே உந்தி ஏறிச் செல்லவோ, கீழே இறங்கி நிற்கவோ இயல வேண்டும். இடப் புறமோ, வலப் புறமோ திரும்ப முடிதல் வேண்டும். தேவைப் பட்டால், இவற்றில் இரண்டு அல்லது மூன்று வித இயக்கங்களையும் ஒரே சமயத்தில் நிகழ்த்த வசதிகள் இருக்க வேண்டும். முன்னகர்ச்சிக்கு வலுவான பளுவற்ற எஞ்சின் தேவைப் பட்டது. எழுச்சி அளிப்பதற்கு ‘தூக்கிகள் ‘ [Elevators] வேண்டி யிருந்தன. பக்க வாட்டில் திருப்ப ‘திருப்பி ‘ [Rudder] வால்புறம் மாட்டப் பட்டது.

    First Flights -5

    விமான இயக்கத்தில் ரைட் சகோதரருக்குப் ‘பறப்பியல் கட்டுப்பாடு ‘ [Flight Control] மிகப் பிரதானம் என்று தோன்றியது. கழுகு, பருந்துகள் உருளும் போது இறக்கைகள் சுழல்வதைக் கண்டார்கள். 1899 இல் முதன் முதல் அவர்கள் சோதனை செய்த ‘இரு தளப் பட்டத்தில் ‘ [Bi-Plane Kite] சுழலும் இறக்கைகளை பிணைத்திருந்தார்கள். அவ்வாறு இறக்கைகளில் அமைத்ததால் விமானம் திரும்பிடும் போது, ஒருபுறம் எழுச்சி உயர்ந்தும், மறுபுறம் எழுச்சி இணையாகத் தாழ்ந்தும், காற்றை எதிர்த்துச் சீராகத் திரும்ப முடிந்தது. எஞ்சின் பொருத்திய முதல் விமானத்தை இயக்கியதோடு, ‘முப்புற அச்சுக் கட்டுப்பாடுப் ‘ பொறியமைப் பைக் கண்டு பிடித்து வெற்றி கரமாய்ப் பயன்படுத்திப் ‘பறப்பு யந்திரவியலைச் ‘ [Aerodynamics] செப்பனிட்டுச் சிறப்பித்த பெருமை ரைட் சகோதரர்கள் இருவர் களுக்கு மட்டுமே சாரும்.

    எஞ்சின் இயக்கும் விமானத்தைச் சோதிப்பதற்கு முன், 1900 முதல் 1902 வரை மூன்று ஆண்டுகள், கிட்டி ஹாக், வட கரொலினாவில் [Kitty Hawk, North Carolina] பொறி இல்லாத மூன்று ஊர்திகளைச் [Gliders] காற்று எப்போதும் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘கில் டெவில் ஹில் ‘ [Kill Devil Hill] என்னும் இடத்தில் ஆராய்ச்சி செய்தார்கள்! டேடன் ஓஹையோவில் முதன் முதல் ‘புயல் குகை ‘ [Wind Tunnel] ஒன்றை நிறுவி, 200 விதமான இறக்கைகளைப் பல மாதங்கள் இருவரும் ஆராய்ச்சி செய்து, கடேசியில் தகுதியான ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். மூன்றாவது படைக்கப் பட்ட ஊர்திதான் முழுக் கட்டுப்பாடு உடையது. மேலும் கீழும் எழுச்சி [Lift] உண்டாக்கும் ‘தூக்கி ‘ [Elevator] ஊர்தியின் முன்புறமும், இடது-வலது பக்கம் திரும்ப ‘திருப்பி ‘ [Rudder] பின்புறமும், ஊர்தி உருள்வதற்கு ‘இறக்கைச் சுழற்றி ‘ [Wing Wrapper] இரு புறமும் அதற்கு அமைக்கப் பட்டிருந்தன!

    First Flights -7

    இரண்டு சிரமமான பிரச்சனைகள்: திறம் மிக்க, பளுவற்ற அப்போது இல்லாத ‘சுழலாடிகள் ‘ [Propellers] முதலாவது, டிசைன் செய்யப் பட்டு அமைக்கப் படவேண்டும். இரண்டாவது தகுதியான எடை சிறுத்த, எஞ்சின் ஒன்று தயாரிக்கப் படவேண்டும். அந்தக் காலத்தில் படைக்கப் பட்ட எஞ்சின்கள் யாவும் மிகக் கனமாக விமானத்தில் இணைக்கத் தகுதி யற்றவையாய் இருந்தன!

    1903 இல் 12 H.P. பெட்ரோல் எஞ்சின் கொண்ட ‘கிட்டி ஹாக் ‘ [Kitty Hawk] என்னும் Flyer I டிசம்பர் 17 ஆம் தேதி பூமிக்கு மேல் முதலில் 12 வினாடிகள், கடைசியில் 30 mph வேகத்தில், 59 வினாடிகள் 852 அடி தூரம் பறந்தது! விமானத்தின் எடை 750 பவுண்டு. இறக்கையின் நீளம் 40 அடி 4 அங்குலம். சரித்திரப் புகழ் பெற்ற இந்தப் பயணத்தைச் செய்த முதல் வீரர், ஆர்வில் ரைட். பிறகு மற்றும் இரண்டு ஆண்டுகள் செம்மைப் படுத்தப் பட்டு, சிறப்பிக்கப் பட்டு, 1905 இல் உலகின் முதல் பறக்கும் விமானம், Flyer III உருவானது. அது வானில் 38 நிமிடங்கள் நேரம் பறந்து, 24 மைல் கடந்தது; சிரமம் இன்றி எட்டாம் எண்போல் வட்ட மிட்டது! பக்க வாட்டில் திரும்பியது! 1908 இல் ஐந்து மாதங்களில் வில்பர் மட்டும், 100 தடவைக்கும் மேல் 25 மணி நேரங்கள் பறந்து காட்டி யிருக்கிறார். தொடந்து நீண்ட நேரம் பயணம் செய்தது, 2 மணி 20 நிமிடங்கள். பயணம் தடைப் பட்டதற்குப் பெரும் பான்மையான காரணம், எஞ்சினில் பெட்ரோல் தீர்ந்து போனதுதான்! எஞ்சினும் சிறியது! பெட்ரோல் கலனும் சிறியது!

    1909 இல் அமெரிக்கா செப்பனிடப்பட்டு சீர் செய்யப் பட்ட முதல் யுத்த விமானத்தை ரைட் சகோதரர் உதவியில் தயார் செய்து உலகிலே முதன்மையானது!

    First Flights -8

    விண்வெளியில் ஏறி வெண்ணிலவில் கால்வைத்தார்.

    1912 மே மாதம் 30 ஆம் தேதி வில்பர் டைஃபாய்ட் காய்ச்சலில் உயிர் துறந்து, ஆர்வில் தனித்து விடப் பட்டார். அடுத்து 35 ஆண்டுகள் விமானச் செம்மைப் பாட்டில் ஆழ்ந்து பங்கெடுத்து ஆர்வில் 1948 ஜனவரி 30 ஆம் தேதி காலமானார். இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், வாழ்நாள் முழுதும் விமானத்துறைப் படைப்புக்கே தங்களை அர்ப்பணித்த பிரம்மச்சாரிகள். பூமியில் சாதாரண சைக்கிள் மெக்கானிக்களாக ஆரம்பித்து, வானில் மிரக்கிள் மெக்கானிக்களாக மேலுயர்ந்த அமெரிக்காவின் அபூர்வ சகோதரர்களின் அபாரத் திறமையை என்ன வென்று வியப்பது ? 1903 இல் அபூர்வ சகோதரர்கள் 12 வினாடி காலம் 120 அடி பயணம் செய்து பறப்பியல் அடிப்படையாகி, அண்ட வெளியில் நீல் ஆர்ம்ஸ்டாங் ஏவுகணைச் சிமிழில் 250,000 மைல் பறந்து, வெண்ணிலவில் முதன் முதல் 1969 இல் கால் வைக்க உதவியதைச், சரித்திரம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பறை சாற்றிக் கொண்டே இருக்கும்!

    First Flights -10

    **************************

    தகவல்

    1.  https://en.wikipedia.org/wiki/Wright_brothers  [September 2, 2015]
    2.  http://wrightbrothers.info/
    3.  http://www.history.com/topics/inventions/wright-brothers
    4.  http://eyewitnesstohistory.com/wright.htm

    +++++++++++++++

    S. Jayabarathan [jayabarathans@gmail.com]  [September 5, 2015]  [R-1]

     

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    crazy
    ”சிந்தை வெளிகடந்து, மந்தை வெளிபுகுந்து,
    கந்தல் உடையணிந்து, கன்றுகளை -தந்தையாய்,
    அன்னையாய்க் காத்து, அனன்யம் அளித்திடும்,
    கண்ணனை நெஞ்சே கருது”….கிரேசி மோகன்….

    Share

  • கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

    crazy

    ”படிகாரப் பச்சை, பவளச்செவ் வாயதரம்,
    (எழுப்பும்)கடிகா ரமுரளியின் கீதம், -அடிசேர்ந்து,
    உண்ணும் பசுசமேத, உத்தவர் தோழனை,
    கண்ணனை நெஞ்சே கருது”….கிரேசி மோகன்….

    முரளி -வேணுகானம்….

    Share