Blog

உணவுண்ணும் முறையும் உடல் நலமும்

— முனைவர் சி.சேதுராமன்.

இறைவன் அளித்த இந்த அற்புதமான உடலைக் காத்துப் பேணுவது நம்மிடம் தானுள்ளது. இளமையைப் பாழாக்கிக் கொடிய நோய்களைப் பெற்று அற்ப ஆயுளில் இறந்து போவது அறிவீனம். உடலுக்கு ஊறு நேர்விக்காத உணவை உண்டால் நோய் என்பது நம்மை அணுகாது.

அவசரகதியில் இயங்கும் இன்றைய உலகில் கிடைத்த உணவை உண்டு நோயை நாமே வலிய வரவழைத்துக் கொள்கின்றோம். உணவிற்கும் உடல் நலத்திற்கும் மனதிற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது. நல்ல உணவாக இருந்தாலும் அதனை உண்ணுகின்ற முறைப்படி உண்ண வேண்டும். இல்லையென்றால் அது உடலுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். அவரவர் உடலின் தன்மைக்கு ஏற்ப ஏற்ற உணவை உண்ணுதல் வேண்டும்.

சிலர் உண்ணும்போது சலசலவென்று பேசிக் கொண்டே உண்பார்கள். இன்னும் சிலர் நின்று கொண்டும் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டும் உண்பார்கள். அமைதியாக அமர்ந்து உணவைத் தந்த இறைவனுக்கு நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டு விரும்பி உண்ண வேண்டும். அவ்வாறு உண்ணும் உணவே உடலுக்கு நலத்தைச் சேர்க்கும். அதைவிடுத்து ஏனோதானே என்று உண்ணும் உணவு உடலுக்கு நலத்தைத் தருவதைவிட கேட்டையே விளைவிக்கும். இதனை உணர்ந்து அனைவரும் உண்ணுதல் வேண்டும்.

அதிலும் சிலர் தமக்குப் பிடித்த உணவாக அமைந்துவிட்டால் அதனை அதிகமாக உண்பர். அவ்வாறு எந்த உணவையும் அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணுதல் கூடாது. அவ்வாறு உண்டால் அவ்வுணவே நஞ்சாக மாறிவிடும். வள்ளுவப் பெருந்தகை உணவை உண்ணும் முறையினையும் உடல் நலத்தைப் பேணும் முறையினையும் திருக்குறளில் தெளிவுற எடுத்துரைத்துள்ளார்.

உணவு உண்ணும் முறை:
உணவினை நாம் முறையாக உண்ணல் வேண்டும். மனம் போன போக்கில் உண்ணுதல் கூடாது. சிலர் நினைத்த போதெல்லாம் நினைத்ததை உண்டு கொண்டே இருப்பர். இது உடலில் சேர்ந்து நோய்க்கு இடங்கொடுக்கும். சரி எத்தனை முறை வேண்டுமென்றாலும் உண்ணலாமா? என்றால் மூன்று முறை மட்டும் உண்ணலாம் என்று பொதுவாகக் கூறுவர். அதாவது காலை, நண்பகல், மாலை என்று மூன்று வேளை உணவு உண்டு வரவேண்டும் என்ற பொருள்படக் கூறுவார்கள்.

ஆனால் “முப்போது உண்பான் ரோகி” என்று பழம்பாடல் ஒன்று கூறுகிறது. தினம் மூன்று வேளை உண்டு வருபவன் வாழ்நாள் முழுவதும் நோயாளியாகத்தான் இருப்பான் என்று அந்தப் பாடல் தெளிவுறுத்துகின்றது.

முதலில் உண்ட உணவு செறிமானம் ஆகி நன்கு பசி எடுத்த பின்னர்தான் அடுத்த வேளைக்குரிய உணவை உண்ண வேண்டும். அவ்வாறு உண்பதால் நோய் என்பது நம்மை அணுகாது. நம் உடலுக்கு மருந்து என்பது தேவைப்படாது.

இத்தகைய உணவு உண்ணும் முறையினை,
“மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது
அற்றது போற்றி உணின்”
என்று குறிப்பிடுகிறார்.

முன் உண்ட உணவு நன்கு செறிமானம் ஆகிவிட்ட பிறகு, நன்கு பசி எடுத்த பின்புதான் அடுத்த வேளைக்கு உரிய உணவை உண்ண வேண்டும். இவ்விதம் உண்டு வருவதால் நோய் ஏற்படாது. நோயின்றி இருந்தால் நமக்கு மருந்தே தேவை இல்லை என்கிறார் வள்ளுவர்.

கிராமப்புறங்களில் கூலி வேலை செய்பவர்கள், மலைகளுக்குச் சென்று விறகு கொண்டு வந்து பிழைப்பவர்கள், விடிந்ததும் போனால் பொழுது சென்ற பிறகு வீடு திரும்புவர்கள். நல்ல உடற்கட்டுடன் மட்டுமன்றி நீண்ட நாள் வாழ்வதற்குக் காரணம் அவர்கள் இரு வேளை உணவு மட்டுமே உண்டு வருவதுதான், காலையில் எதையாவது சாப்பிட்டுவிட்டுப் பின்னர் மாலையில் சூரியன் மறையும்போதுதான் எதையாவது சாப்பிட முடிகிறது.

அவர்களுக்குச் சாப்பிட வழியில்லை. எனவே இந்த இருவேளை என்ற முறை இயற்கையாகவே அமைந்து விட்டது. எனவே அவர்களால் நீண்ட காலம் வாழ முடிகிறது. எண்பது வயதைத் தாண்டியவர்களும் நோய் நொடியின்றிக் கண்பார்வை பழுதுபடாத வண்ணம் நீண்ட நாள் வாழ்கிறார்கள். எந்தவிதமான நாகரிக நோய்களும் அவர்களை அண்டுவதில்லை. காரணம் அவர்கள் பசியை நன்கு உணர்ந்து அனுபவித்து அதன் பின்னரே உண்ணுகிறார்கள்; அவர்களால் உண்ணவும் முடிகிறது என்பதே சரியானதாகும்.

வேளைக்கு வேளை மணியைப் பார்த்தவர்களாய், வயிறு பசிக்கிறதோ இல்லையோ குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கண்டிப்பாகச் சாப்பிட்டுத் தீர வேண்டும் என்ற எண்ணமுடன் சாப்பிட்டு வருபவர்களுக்கு நோயானது பெரிதும் துன்பத்தைக் கொடுக்கும். இவர்கள் அனைவரும் பசியை அறியாது உண்பார்கள். அதிகப்படியாக – அதாவது அளவுக்கு மீறி உண்ணுதல் என்பது இழிவாகும் என்பதை உணர்ந்து, மிதமாக உண்பவர்களிடம் இன்பம் நிலைத்து நிற்பதுபோல், அளவு மிகுந்து உண்பதே இன்பம் என்று நினைப்பவர்களிடம் தீராத நோய்களே நிலைத்து நிற்கும் என்பதை,
“இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்
கழிபேர் இரையான்கண் நோய்”
என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

வயிறு புடைக்க உண்ணுதல் இழிவைத் தரும். அதாவது கொடிய துன்பத்தைத் தரும் என்று உணர்ந்து உண்பவனிடம் நோய் தங்கவே தங்காது. இங்ஙனம் நோய் தங்காதவனிடம்தான் இன்பம் நிலைத்து நிற்கும். மிகுதியாக உண்பவனிடம் நோய் நிலைத்து நிற்கும். அவனால் மகிழ்வாக வாழ்க்கையை நடத்த முடியாது. எப்போதும் நோய் என்ற துன்பத்திற்கு ஆளாகியே மடிவர் என்பதையே இக்குறள் எடுத்தியம்புகிறது. அளவுக்கு அதிகமாக உண்ணாமல் தேவையான அளவு அறிந்து உண்ணுதல் வேண்டும் என்று உண்ணுகின்ற முறைமையினை, அளவினை இக்குறளில் வள்ளுவர் தெளிவுறுத்துகிறார்.

அளவுடன் உண்ணுதல் வேண்டும்:
கடும் உடலுழைப்பு இல்லாதவர்கள் மூன்று வேளை உண்டாலும் அளவறிந்து உண்ணுதல் வேண்டும். தன் தேவைக்கு மேல் உண்பவர்கள்தான் இன்று அவதியுற்று மருத்துவரை அடிக்கடி நாடுகின்றனர். மேலும் மருத்துவர்களிடம் பெரும்பணத்தைக் கொடுத்துப் பயனின்றி விரைவில் இவ்வுலகை விட்டே சென்றுவிடுகிறார்கள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒருவிதமான அளவு என்பது எல்லாவற்றிலும் உண்டு. அவ்வளவானது உணவிலும் உண்டு. அளவறிந்து உண்டு வாழ்பவன் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். வள்ளுவர் இதனை,
“அற்றால் அளவறிந்து உண்க அஃதுடம்பு
பெற்றான் நெடிதுய்க்கு மாறு”
என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

அளவறிந்து உண்பவனை நோய் நாடாது. அதனால் அவனது பொருள் விரையமாகாது. அவன் வாழுகின்ற வாழ்க்கையே அர்த்தமுள்ளதாக விளங்கும். உடல் நலத்தோடு இருந்தால் மட்டுமே ஒருவன் மற்றவர்களுக்கு உதவ முடியும். இல்லையெனில் அவன் பிறருக்குச் சுமையாக இருக்க நேரிடும். அதனால் நீண்ட நாள்கள் நோயின்றி வாழலாம் என்று இக்குறள் வழி வள்ளுவர் தெளிவுறுத்தியிருப்பது நோக்கத்தக்கது.

பசித்துப் புசித்தல்:
பசித்தால் மட்டுமே நாம் எதனையும் உண்ண வேண்டும். கிடைக்கிறதே என்று எதனையும் பசி எடுக்காமல் இருக்கும்போது உண்ணுதல் கூடாது. நாம் உண்ணும் உணவிலும் நமக்கு நன்மை செய்வன தீமை செய்வன என்னும் பிரிவுகள் உண்டு. நமக்குப் பிடித்தமான உணவாக இருந்தாலும் அதனை அதிகமாக உண்ணுதல் கூடாது. அதே நேரத்தில் குறைவாகவும் உண்ணக் கூடாது. எந்த ஒன்றையும் அளவோடு உண்ணுதல் வேண்டும். அளவுக்கு மீறி உண்டால் அவ்வுணவே நஞ்சாக மாறி நோயினை ஏற்படுத்தும். இத்தகைய உண்ணும் நெறிமுறையை,
“அற்றது அறிந்து கடைப்பிடித்து மாறல்ல
துய்க்கத் துவரப் பசித்து”
என்று எடுத்துரைக்கின்றார்.

நாம் முன்னர் உண்ட உணவு நன்கு செறிமானம் ஆனதை அறிந்து நன்கு பசித்த பிறகு நம் உடலுக்கு துன்பம் தருகின்ற உணவுகளைத் தவிர்த்து நன்மை தருகின்ற உணவுகளை அளவோடு உண்ணுதல் வேண்டும் என்று இக்குறட்பாவில் வள்ளுவர் பசித்துப் புசித்தல் வேண்டும் என்ற உணவு உண்ணும் கோட்பாட்டை விளக்கியிருக்கிறார்.

இயற்கையுடன் இயைந்த உணவு:
நாம் உண்ணும் உணவானது இயற்கையுடன் இயைந்த உணவாக இருத்தல் வேண்டும். அதென்ன இயற்கையுடன் இயைந்த உணவு? அதிகக் காரமோ, உப்புச் சுவையோயின்றி குறைந்த அளவு உப்பினைக் கொண்டதாகவும் எண்ணெய் அதிக அளவில் சேர்க்கப்படாமலும் இருக்க வேண்டும். நல்ல பழங்கள், பால், கீரைகள் இவையும் இயற்கையோடு இயைந்த உணவுகளாகும். இவ்வுணவுகள் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தாது. இவை சத்துவ குணம் நிறைந்த உணவுகளாகும். இத்தகைய உணவு வகைகளே நம்மை அமைதியான வாழ்க்கையை வாழச் செய்யும்.

கூடுதலான வாசனைப் பொருட்கள் மட்டுமின்றி அதிகப்படியான புளிப்பு, காரம் போன்றவைகளை இட்டுத் தயாரிக்கப்படும் உணவு வகைகள் ஆரவாரமான தன்மையைத் தரும். இவ்வகையான உணவுகளுக்கு ராஜஸ குணத்தை ஏற்படுத்தும் தன்மைகள் அதிகம். அதே போன்று அளவுக்கு மீறி உணவினை உண்டால் மந்தமான நிலை ஏற்படும். இம்மந்தமான நிலைக்கு தாமச குணம் என்று பெயர்.

இயற்கையோடு இயைந்த உணவாக இருந்தாலும் கூட நாம் அளவோடுதான் உண்ண வேண்டும். அளவோடு மாறுபாடில்லாத உணவை உண்டால்தான் நாம் உணவு உண்டதன் பயனை முழுமையாகப் பெற முடியும். வயிறு நிறைய உண்டு திணறிக் கொண்டிருப்பதில் எந்தவிதமான நன்மையும் ஏற்படாது. மாறுபாடு இல்லாத இயற்கையோடு இயைந்த உணவினை உண்ண வேண்டும் என்பதை,
“மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு”
என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

வள்ளுவர் மாறுபாடு இல்லாத உண்டி என்று குறிப்பிடுவது நமது உடலுக்கு ஏற்ற உணவேயாகும். பீட்ஸா, டின்களில் அடைக்கப்பட்ட உணவு, பதப்படுத்தப்பட்ட உணவு, விரைந்து தயாரிக்கப்படும் உணவு, நூடுல்ஸ் உள்ளிட்ட வெளிநாட்டு உணவு வகைகள் நமக்கு, நாம் வாழும் சூழலுக்குப் பொருந்தாத மாறுபட்ட உணவு வகைகளாகும். இத்தகைய உணவு வகைகளை உண்ணுதல் கூடாது.

அவ்வாறு உண்டால் உயிருக்கு ஊறு நேரும். இயற்கையான நம் உடலுக்கு ஏற்ற உணவினை உண்டால் நமக்கு எந்தவிதமான நோயும் ஏற்படாது. உயிருக்கு ஊறு நேராது. இதனை அறிந்து நம்முடைய மரபு சார்ந்த உணவு வகைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதனை நாம் உண்ண வேண்டும்.

தேவையறிந்து உண்ணுதல்:
ஒருவருக்கு எப்போது உண்ண வேண்டும் என்பது அவருக்கே தெரியும். அவர் தனது உடற்தேவைக்கேற்ப அளவோடு உண்ணுதல் வேண்டும். நமக்கு வேண்டியவர்கள் கொடுக்கிறார்கள், தட்டமுடியாது என்றெல்லாம் கூறிக்கொண்டு நம் உடலுக்கு ஒவ்வாததை உண்ணக் கூடாது. பசித்த பின்னர் நமக்குத் தேவையான அளவுடன் உண்ணுதல் வேண்டும். சிலர் மற்றவர்கள் மனம் நோகக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் கொடுக்கும் உணவைத் தங்களுக்குப் பசியில்லை என்றாலும்கூட உண்பார்கள். இதனைத் தவிர்த்தல் வேண்டும். அவ்வாறு தவிர்க்காவிட்டால் நோய்க்கு ஆளாக நேரிடும்.

இன்னும் சிலர் இன்று ஒருநாள்தானே! ஒரு நாள் உண்டால் ஒன்றும் ஆகிவிடாது என்று கூறி உண்ணுமாறு கூறுவார்கள். ஒரு நாள் சாப்பிட்டால் மறுநாள் ஒவ்வாத உணவால் ஒவ்வாமை நோய் ஏற்பட்டு துன்புற நேரிடும். அதனால் பசித்தீயின் அளவையும் உடலின் தேவையையும் அறிந்து உண்ணுதல் வேண்டும் என்பதை,
“தீயளவு அன்றித் தெரியான் பெரிது உண்ணின்
நோயளவு இன்றிப் படும்”
என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

பசித்தீயின் அளவை அறிந்து உண்ணுதல் வேண்டும். அவ்வாறு உண்ணும் அளவை அறியாமல் மிகுதியாக உணவினை உண்பவன் கணக்கில்லாத நோயால் துன்புறுவான் என்பது உண்மை. அளவறிந்து உண்ணல் வேண்டும். எதையும் கிடைக்கிறதே என்பதற்காக உண்ணுதல் கூடாது. சிலர் பசிக்காக அல்லாது ருசிக்காகவே அளவுக்கு அதிகமாக உண்பர்.

இவ்வாறு அளவு தெரியாமல் உண்டுவிட்டுப் பின்னர் வாந்தி எடுப்பர். வயிற்று நோயால் துன்பப்படுவர். அவ்வாறில்லாமல் தங்களின் பசித்தேவை அறிந்து உணவினை உண்ணுதல் வேண்டும்.

வள்ளுவர் கூறும் உணவு உண்ணும் முறையானது வாழ்க்கையை இனிமையாக வாழ்வதற்குரிய நெறிமுறையாகும். உணவினை வீணாக்காது நமது உடலின் தேவையறிந்தும், நன்கு பசித்த பின்னரும் அளவோடு உண்டு வளமாக வாழ்வோம். உணவினை உண்ணும் முறையினை அறிந்து உடல் பேணுவோம். அதுவே இன்பமான வாழ்வாகும்.

_________________________________________________________________________

முனைவர் சி.சேதுராமன்,
தமிழாய்வுத்துறைத் தலைவர்,
மாட்சிமை தங்கிய மன்னர் கல்லூரி(தன்னாட்சி),
புதுக்கோட்டை-1
Malar.sethu@gmail.com

September 16, 2015
ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள் – 13

–சி. ஜெயபாரதன்.

(1883-1931)

ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள்

மூலம் : கலில் கிப்ரான்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

ஓ இரவே !

ஓ இரவே

__________________________

உன் சினத்தைக் காண்கிறேன்
வெல்வெட் மெத்தையில் உறங்கும்
வேந்தர் மீது !
கள்வரைக் காண்கிறேன் !
தூங்கும் சிசுக்களைக் காத்து
விழித்திருக்கும்
உன் கண்முன்னே
மெய்க் காதலர்
கண்ணீர்த் துளிகள் மீது
பொதுவின் மகளிர் பொழியும்
போலிப் புன்னகை
நோக்கி நீ
ஓலமிடுவதைக் காண்கிறேன் !
தீயவரை மிதிக்கும்
உந்தன் பாதமும்
நல்லவர்க் குதவ ஓடும்
உனது வலக் கரமும்
எனக்குத் தெரிகிறது !

__________________________

இரவே ! அங்கே
உன்னைக் காண்பேன்
என்னைக் காண்பாய் நீயும் !
பயங்கர மாயினும் நீ
தந்தை போல் தெரியுது எனக்கு !
என்னை
உனது மகவாய்க் கற்பனித்துக்
கனவு காண்பேன் !
நம்பிக்கைத் திரை
நம்மிடையே நீக்கப் பட்டது !
உன் ரகசியங்கள் –
படைப்புகளை என்ன வென்று
உரைத்திடு !
என் இச்சைகள் –
எதிர்பார்ப்புகளை
என்ன வென்று
எடுத்துச் சொல்வேன் நானுனக்கு !
உன் கோரச் செயல்கள்
மாறிடும் இன்சுவைக் கானமாய் !
ஆறுதல் அளித்து நெஞ்சை
பேரமைதி யாக்கும்
பூக்களின் மெல்லிய
முணு முணுப்புக்கு மேலாய் !

__________________________

பலவீனமான ஒருவன் வலுத்தவனின் கொடுமைகளைப் பற்றிப் புகார் செய்யும் போது அண்டை வீட்டுக்காரன் இப்படிச் சொல்லி அவனை அமைதிப்படுத்துவான்: “மெதுவாய்ப் பேசு இதனைக் கேட்கும் மன அழுத்தக்காரரின் இதயம், வேகமாய் ஈட்டி தாக்குவதைத் தாங்கிக் கொள்ளாது.”
கலில் கிப்ரான். (The Narcotics & Dissecting Knives)

__________________________

September 16, 2015
கனம் கோர்ட்டார் அவர்களே: 23

— இன்னம்பூரான்.

சமுதாயத்தில் இயல்பாகவே கடமையாற்றலும், கடமை தவறினால், ஏற்புடைய நிவாரணமும், தவறு செய்தவர்களுக்கு தண்டனையும் இருக்கவேண்டும். நிவாரணம் உரிய நேரத்தில், சிக்கலும், பிரச்சினையும் இல்லாமல் கிடைக்கவேண்டும். இன்றைய நடைமுறையில் தவறு செய்தவர்கள் வீண்வாதம் செய்வதை, அதுவும் கோர்ட்டார் முன்னிலையில், அடிக்கடி காண்கிறோம். சான்றாக, போபால் நச்சு வாயு, கும்பகோணம் பள்ளி தீ விபத்து, டில்லி உபஹார் சினிமா தியேட்டர் இடிபாடு ஆகியவற்றைக் கூறலாம். என்ன தான் சால்ஜாப்பு சொல்லி தப்பிக்கப் பார்த்தாலும், குற்றம் குற்றமே. ஆனாலும் அளவுகடந்த தாமதங்களுக்குப் பிறகு தீர்வுகள் கிடைப்பதால், நாம் பழங்கஞ்சி குடிப்போர் கழக உறுப்பினர் ஆகிவிடுகிறோம்.

ஒரு பார்வை:
சென்னை எழும்பூர் பகுதியில் இருக்கும் தொன்மையான பெண்பாலாருக்கும், குழவிகளுக்கும் ஆன ஆஸ்பத்திரி பிரபலமானது. அதற்கு நல்ல பெயருண்டு. ஆனால், அங்கு ஒரு மாபெரும் தவறு நடந்துவிட்டது, 1996ல். அவ்வருடம் ஆகஸ்டு மாதம் கிருஷ்ணகுமார் தம்பதிக்கு பத்து மாதங்கள் பொறுத்திருக்காமல், பத்து வாரம் முன்னமே, குழந்தை பிறந்து விட்டது. அத்தகைய குழவிகளுக்குக் கண்பார்வை பாதிப்பு இருக்கக்கூடும் என்று பெற்றோர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்து, உடனே சிகிச்சை செய்யவேண்டும் என்பதை டாக்டர்கள் அவர்களிடம் சொல்லவில்லை.

விளைவு: அந்தப் பெண்குழந்தை ஒரு வருடத்துக்குள் கண்பார்வை இழந்தது. பெற்றோர்களும் அலையாத இடம் இல்லை. அமெரிக்கா போய் செய்யாத அறுவை சிகிச்சைகள் இல்லை. பயன் யாதும் இல்லை.

1998லியே அந்தப் பெண்ணின் தந்தை தேசீய நுகர்வோர் மையத்தில் கேட்டது நியாயமான நிவாரணம் (ரூபாய் 20 லட்சம் அமெரிக்கா சென்று சிகிச்சை பெற்று வந்த வகையில் + 30 லட்சம் வருங்கால மருத்துவ செலவுக்காக + 50 லட்சம், பட்ட கஷ்டம், மனவலி, உடல் வேதனை ஆகியவற்றுக்காக) மொத்தம் ஒரு கோடி. உலக பிரபலம் பெற்ற அகில இந்திய மருத்துவ மையம், எழும்பூர் ஆஸ்பத்திரி கடமை தவறி மாபெரும் அநீதி இழைக்கப்பட்டதை உறுதிப் படுத்திய பிறகும், தேசீய நுகர்வோர் மையம் மொத்தமாக ரூ. 5 லட்சம் நிவாரணம் அளித்தது எந்த விதத்திலும் உகந்ததாகப் படவில்லை. எதிர் தரப்பு தமிழக அரசு. அவர்கள் பொறுப்பை தட்டிக்கழிக்கலாமா?

தந்தை உச்சநீதிமன்றத்துக்கு விண்ணப்பம் செய்தார். அவருடைய வழக்கறிஞர் நிக்கில் நய்யார் அவர்கள் தங்கள் கேட்ட நிவாரணத்தைத் தொகையின் நியாயத்தை எடுத்துக்கூற, உச்ச நீதி மன்றம் ரூ.1.80 கோடி நிவாரணம் கொடுக்கவேண்டும் என்று தீர்வு அளித்தது, ஜூன் 24, 2015 அன்று.

அதற்குள் அந்தப் பெண்ணுக்கு வயது 18 ஆகிவிட்டது. அவள் கண்ணொளி இழந்த ஒரு யுவதி.

இனி ஒரு விதி செய்வோம்: நீதிமன்றங்களை மக்கள் மிகவும் மதிப்பதால், அவை தீர்வு அளிக்கும்போது, தாமதம் யாரால் ஏன் ஏற்பட்டது என்ற தகவலை ஒரு பட்டியலாக தரவேண்டும்.

சித்திரத்துக்கு நன்றி: http://www.thehindubusinessline.com/multimedia/dynamic/02257/BL27_snail_jpg_2257904f.jpg

இன்னம்பூரான்
http://innamburan.blogspot.co.uk
http://innamburan.blogspot.de/view/magazine
www.olitamizh.com

September 16, 2015
கடவுள் ஏன் கல்லானான்?

— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.
“அனுபவித்தே தான் அறிவது வாழ்வெனில்
ஆண்டவனே நீ ஏன் எனக் கேட்டேன்!
ஆண்டவன் சற்றே அருகே நெருங்கி
அனுபவம் என்பதே நான்தான் என்றான்….!!!!”
–கவியரசு கண்ணதாசன்

இந்த அனுபவக் கவிஞனின் தத்துவப் பாடலில் இதுவும் ஒன்று!

நல்லவன் கெட்டவன் என்று இரண்டு வகையிலும் மனிதர்கள் உண்டு. இதிலே கெட்டவன் செயல்களால் நல்லவன் பாதிக்கப்படுகிறபோது, படைத்த கடவுளை அழைத்துக் கேள்விகேட்பது கண்ணதாசனுக்குக் கைவந்த கலையே!

நேரில் வாழும் தெய்வங்களுக்கெல்லாம் நிம்மதி கிடையாது.
அந்த நிம்மதி தேடி ஓடியதெய்வம் கல்லாய் மாறியது!
என்கிற வரிகளை நான் எழுதத் தொடங்கிய காலத்தில் என் சிந்தனையில் உதித்தது, ஏதோ ஒரு அழுத்தம் மனதை இப்படியெல்லாம் எழுத வைக்கிறது என்று மட்டும்தான் சொல்வேன்.

பகுத்தறிவுப் பார்வையில் கடவுளை மனிதன் தேடிக் கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், மனசாட்சியும் கூட கடவுள்தான் என்று கண்ணதாசன் இப்பாடலில் அனுபவத்திலிருந்து மர்மமுடிச்சுக்களை அவிழ்க்கிறார்!

தவறு செய்யாமலே தண்டனை பெறுவது எத்தனைச் சுமையானது? அதுவும் தவறு செய்தவன் யார் என்று தனக்குத் தெரிந்திருந்தும் சட்டரீதியான சாட்சிகள் சாதகமாக இல்லையாதலால், ஆண்டுக் கணக்கில் தண்டனையை அனுபவிக்கும்போது மனம் என்ன பாடுபடும்? யாரிடம் நீதி கேட்கும்? படைத்தவனிடம்தானே? அந்த உணர்வுகளின் ஓங்காரம் இந்தப் பாடல்!

மக்கள் திலகம் திரையில் தோன்றி எளிமையாய், இனிமையாய், கே.வி.மகாதேவன் வழங்கிய இசையில், கண்ணதாசன் வரிகளில் எதிரொலிக்கும் இக் கேள்விகள் நியாயத்தராசு பேசிடும் மொழியோ?

நெஞ்சுக்குத் தேவை மனசாட்சி
அது நீதி தேவனின் அரசாட்சி
அத்தனை உண்மைக்கும் அவன் சாட்சி
மக்கள் அரங்கத்தில் வராது அவன் சாட்சி!!!

கடவுள் ஏன் கல்லானான் – சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

சதிச் செயல் செய்தவன் புத்திசாலி – அதை
சகித்துக் கொண்டிருந்தவன் குற்றவாளி
உண்மையைச் சொல்பவன் சதிகாரன் – இது
உலகத்தில் ஆண்டவன் அதிகாரம் !!!

கடவுள் ஏன் கல்லானான்?
மனம் கல்லாய் போன மனிதர்களாலே (கடவுள்)

கொடுமையைக் கண்டவன் கண்ணை இழந்தான் – அதை
கோபித்துத் தடுத்தவன் சொல்லை இழந்தான்
இரக்கத்தை நினைத்தவன் பொன்னை இழந்தான் …
இரக்கத்தை நினைத்தவன் பொன்னை இழந்தான் – இங்கு
எல்லோர்க்கும் நல்லவன் தன்னை இழந்தான்
எல்லோர்க்கும் நல்லவன் தன்னை இழந்தான் (கடவுள்)

நெஞ்சுக்குத் தேவை மனசாட்சி
அது நீதி தேவனின் அரசாட்சி
அத்தனை உண்மைக்கும் அவன் சாட்சி
அத்தனை உண்மைக்கும் அவன் சாட்சி …
மக்கள் அரங்கத்தில் வராது அவன் சாட்சி
அரங்கத்தில் வராது அவன் சாட்சி (கடவுள்)

சதி செயல் செய்தவன் புத்திசாலி
அதைச் சகித்துக்கொண்டிருந்தவன் குற்றவாளி
உண்மையைச் சொல்பவன் சதிகாரன்
உண்மையைச் சொல்பவன் சதிகாரன் …
இது உலகத்தில் ஆண்டவன் அதிகாரம்
இது உலகத்தில் ஆண்டவன் அதிகாரம் (கடவுள்)

காணொளி: https://www.youtube.com/watch?v=DrtNhx9XcKM

September 16, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

ரிக் வேதத்தில் என்று நினைக்கிறேன்….ஒரு மரத்துக் கிளையில் இரு பறவைகள்….ஒன்று சாக்‌ஷி பூர்வமாய் அமர்ந்திருக்க, மற்றது கிளை விட்டு பறந்து சென்று உலக விவகாரங்களில் ஈடுபட்டு, உருக்குலைந்து திரும்பும் கிளைக்கு…. கேசவ் ஓவியத்தில் பறவைகளுக்கு பதிலாக கறவைகள்…. கிளை(உறவு) கண்ணன்… சபாஷ் கேசவ் இன்று வேதசாரத்தை வரைந்திருக்கிறீர்கள்….

’’ஓங்கி உலகளந்தோன், உச்சியில் உத்தரம்,
தாங்கிடும் வெண்ணைக்காய் தாவிட, -ஈங்கிதனைக்,
கண்(டு)ஆன்ம ஆவுக்கு கால்வல்யம் , மற்றது,
திண்டாடும் ஜீவன் திகைத்து’’….கிரேசி மோகன்….

கைவல்யம் போல் -கண்ணனின் கால்வல்யம்….

September 15, 2015
இந்த வார வல்லமையாளர்!

செப்டம்பர் 14, 2015

இவ்வார வல்லமையாளர்
வல்லமைமிகு திரு. ரவிக்குமார் அவர்கள்

சென்ற ஆசிரியர் தின விழாவையொட்டி, தமிழ்நாட்டில் வெளிவரும் சிறந்த தமிழாய்விதழ்களில் ஒன்றான “மணற்கேணி ஆய்விதழ்” சார்பாக “நிகரி விருது” அளித்து, வகுப்பறையில் சமத்துவத்தை ஊக்குவிக்கும் பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்ட சிறந்த ஆசிரியர்களாக, பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக மகளிரியல் துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் மணிமேகலை அவர்களையும், சமயபுரம் எஸ்.ஆர்.வி மேனிலைப்பள்ளியின் தலைமைஆசிரியர் துளசிதாசன் அவர்களையும் இனங்கண்டு பாராட்டிய திரு. ரவிக்குமார் அவர்களை இவ்வார வல்லமையாளராகப் பாராட்டுவதில் வல்லமைக் குழுவினர் பெருமை கொள்கிறோம்.

சமத்துவ ஆசிரியர் விருதுகளை வழங்கிய தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் க. பாஸ்கரன், “சமுதாய அக்கறையை மாணவர்களிடம் விதைப்பவரே உண்மையான ஆசிரியர்” என்று பாராட்டினார். சமுதாயத்தில் முன்னேற்றத்திற்கான மாறுதல்களைக் கொண்டுவர விரும்பினால் அதை இளைஞர்களிடம் இருந்தே துவக்க வேண்டும் எனச் சொன்ன அறிஞர்கள் பலர். “இளைய பாரதத்தினாய் வா வா வா” என்று எழுச்சியூட்டிப் பாடினார் பாரதி, அக்கொள்கையைக் கொண்ட மனிதருள் மாணிக்கம் ஜவஹர்லால் நேருவும் இக்கருத்தைக் குறிப்பிட்டே குழந்தைகளிடம் அன்பு செலுத்தினார், சிறுவர்களுக்கு கல்விக் கண் திறந்து இதனை முயற்சித்தார் கர்மவீரர் காமராசர், இளைஞர்களை கனவுகாணச் சொல்லி ஊக்குவித்தார் அப்துல் கலாம். அறிஞர் அனைவரும் முதிர்ந்த மூங்கில்களைக் காட்டிலும், விளையும் பச்சை மூங்கில்களை வளைப்பது சுலபம் என்பதை அறிந்து தங்கள் அறிவுரைகளை இளைஞர் குழுவிடம் எடுத்துச் சென்றனர்.

அரசியல் களத்தில் அரசாங்கத்தை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு அரசியல்வாதியைக் காட்டிலும், சமூகக் கொடுமைகளை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியே துணிச்சல் மிக்கவர் என்றார் அம்பேத்கர். இந்நோக்கில் பள்ளி ஆசிரியர் பணி எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்று உணர்ந்து, வகுப்பறையில் சமத்துவத்தை ஊக்குவிக்கும் பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்ட சிறந்த ஆசிரியர்களைப் பாராட்டி ஊக்குவித்து ஆசிரியர் தின நாளில் அவர்களைக் கௌரவித்து மணற்கேணி ஆய்விதழ் சார்பாக “நிகரி விருது” அளித்து வரும், மணற்கேணி இதழ் மற்றும் அதன் நிறுவனருமான திரு. ரவிக்குமார் அவர்களின் பணி பாராட்டிற்குரியது. விருதின் நோக்கம் குறித்து எழுத்தாளர் ரவிக்குமார் விழாவில் ஆற்றிய உரையில், “மதிப்பெண் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு சென்று கொண்டிருக்கும் இன்றைய கல்வி முறையில், பெண்கள், சிறுபான்மையினர், தலித்துகள் என்ற எந்தப் பாகுபாடுமின்றி வகுப்பறையைச் சமத்துவமாக நடத்துகிற ஆசிரியர்களின் தேவை அதிகமாக இருக்கிறது. இதற்கான பிரக்ஞையுடன் கூடிய ஆசிரியர்களை உருவாக்க வேண்டும்,” என்றார்.

இனி தொடர்வது, தமிழகம் நன்கறிந்த “மணற்கேணி திரு. ரவிக்குமார்” பற்றியும் அவரது “மணற்கேணி ஆய்விதழ்” பற்றியும், அதன் “நிகரி விருது” பற்றியும் ஒரு சிறு அறிமுகம்.

எழுத்தாளர் திரு. ரவிக்குமார் ஒரு வழக்கறிஞர், முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர். மேலும், சமூகப் பணியாளரும், மணற்கேணி பதிப்பகத்தின் நிறுவனரும், மணற்கேணி தமிழ் ஆய்விதழின் ஆசிரியருமான இவர் 1961 இல் சீர்காழி வட்டம், மாங்கணாம்பட்டு என்ற சிற்றூரில் துரைசாமி – கனகம்மாள் இணையரின் மகனாகப் பிறந்து, பள்ளி நாட்களிலேயே ஆசிரியர் மூலம் பகுத்தறிவு சிந்தனைப் பாதையில் நடக்கத் துவங்கியவர். அண்ணாமலை பல்கலைக்கழக நாட்களில் நக்சல்பாரி அரசியலிலும், முற்போக்கு மாணவர் சங்கத்திலும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டவர். பேராசிரியர் அ. மார்க்கஸ், பொ. வேலுசாமி அவர்களுடன் 1990 களில் இணைந்து நடத்திய “நிறப்பிரிகை இதழில்” இவர் வடித்த எழுத்துக்கள் மூலம் சமூகத்தில் தாக்கம் ஏற்படுத்தி மக்களின் கவனத்தைக் கவர்ந்தார். தமிழகத்தின் தலித் அரசியலில், தலித் பண்பாட்டு எழுச்சியில், மனித உரிமை நடவடிக்கைகளில் இவர் காட்டிய ஈடுபாடு, பல ‘உண்மை அறியும் குழு’க்களை நிறுவவும், காவல்துறையினரின் அத்துமீறல்களை வெளிக்கொணரவும் உதவியது.

‘தடா’ ஒழிப்பு, மரணதண்டனை ஒழிப்பு மாநாடு போன்றவற்றில் 1990 ஆண்டுகளில் முன்னணியில் செயல்பட்ட இவர்; ‘புரட்சிப் பண்பாட்டு இயக்கம்’, ‘மக்கள் கல்வி இயக்கம்’, ‘மனித உரிமை இயக்கம்’, ‘பழங்குடி இருளர் பாதுகாப்பு சங்கம்’ எனப் பல சமுதாய இயக்கங்கள் உருவாக ஆலோசகராகப் பின்னணியில் இருந்தும் பங்களித்துள்ளார். ‘விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி’ காவல்துறையின் அடக்குமுறைகளைச் சந்தித்த பொழுதும், இந்துத்துவ சக்திகளால் இஸ்லாமியர், கிறிஸ்துவர் பாதிக்க நேர்ந்த பொழுதும் மக்கள் சக்தியை ஒருங்கிணைத்துப் போராடியவர் திரு. ரவிக்குமார். காட்டு மன்னார் கோவில் சட்டமன்ற தொகுதியில் 2006 ஆம் ஆண்டு வெற்றிபெற்று, சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தேர்வு பெற்ற வாய்ப்பைத் தக்கவாறு பயன்படுத்தி, சமூகப்பணிகளில் மிகத்தீவிரமாக ஈடுபட்டார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உயர்வுக்குப் பாடுபட்டதன் விளைவாக நரிக்குறவர்கள், புதிரை வண்ணார், பதிவுபெற்ற பாரம்பரிய மருத்துவர்கள், அரவாணிகள், நாட்டுப்புற கலைஞர்கள், வீட்டுப் பணியாளர்கள், நலவாரியங்களும் உருவாகின. அந்நாளைய முதல்வராக ஆட்சியில் இருந்த கலைஞரின் கான்கிரீட் வீடுகட்டும் திட்டத்திலும் பெரும் பங்கு வகித்தார். அவரது சமூகப்பணிகளுக்காக, ‘அண்ணா விருதை’ 2010 ஆம் ஆண்டில் பெற்றவர் திரு. ரவிக்குமார்.

மணற்கேணி: தனித்துவம் பெற்ற மணற்கேணி இருமாத ஆய்விதழ் துவக்கப்பட்டு ஐந்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ள நிலையில் அதன் எண்ணிக்கை முப்பதையும் தாண்டியுள்ளது.

மணற்கேணி ஆய்விதழ் வழங்கும் நிகரி – சமத்துவ ஆசிரியர் விருது:
நிகரி விருது – நினைவுக் கேடயம், பாராட்டுப் பத்திரம், பத்தாயிரம் ரூபாய் பண முடிப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாகும். கல்வி நிறுவனங்களில் சாதிய பாகுபாடுகளைக் களையும் விதமாகப் பணியாற்றிவரும் தலித் அல்லாத பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவரையும், கல்லூரி ஆசிரியர் ஒருவரையும் தேர்ந்தெடுத்து ஆண்டுதோறும் அவர்களுக்கு விருதளித்து பாராட்டுவது விருதின் நோக்கம்.

2013 ஆம் ஆண்டு பேராசிரியர் அ.ராமசாமி அவர்களும் , கடலூர் ஆசிரியர் த.பாலு அவர்களும் நிகரி விருதுகளைப் பெற்றனர்.
2014 ஆம் ஆண்டு பேராசிரியர் கி. நாச்சிமுத்து அவர்களும் ‘ஆயிஷா’ இரா. நடராசன் அவர்களும் விருதளித்துப் பாராட்டப்பட்டனர்.
2015 ஆம் ஆண்டுக்கான நிகரி விருதுகளுக்காக பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக மகளிரியல் துறைத் தலைவர் பேராசிரியர் மணிமேகலை அவர்களும், சமயபுரம் எஸ்.ஆர்.வி மேனிலைப்பள்ளியின் முதல்வர் துளசிதாசன் அவர்களும் விருதளித்துப் பாராட்டப் பட்டுள்ளனர்.

“பள்ளிப் பருவம்” என்ற மணற்கேணி பதிப்பக நூலின் பதிப்புரையில், திரு. ரவிக்குமார் அவர்கள் ‘நிகரி’ விருது தோற்றுவித்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார், “பொருளாதார நிலையில் பின்தங்கியிருக்கும் பெற்றோர்கூடத் தம் பிள்ளைகள் தரமான கல்வியைப் பெறவேண்டும் என விரும்புகிற காலம் இது. அதனால்தான் ஆட்சியாளர்கள் ‘சமச்சீர் கல்வி’யைப் பற்றி அக்கறை செலுத்தவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. சமூக, பொருளாதார பாகுபாடுகளைப் பள்ளிகளுக்குள் அனுமதித்துக்கொண்டு, அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாமல், பாடத் திட்டங்களை மட்டும் ஒரேமாதிரியாக அமைத்துவிட்டால் கல்வியில் சமத்துவம் வந்துவிடும் எனக் கூறுவது கல்வியில் இருக்கும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை மறைப்பதற்கானதொரு தந்திரம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். தமிழ்நாட்டில், ‘சமச்சீர் கல்வி’ குறித்த கல்வியாளர்களின் பேச்சுகள்கூட பாடத் திட்டங்களைத் தாண்டிச் செல்லாதது நமது துரதிர்ஷ்டம். சமத்துவக் கல்வியை வலியுறுத்தும் நோக்கில் ‘நிகரி – சமத்துவ ஆசிரியர்’ விருதுகளை ஆண்டுதோறும் வழங்கிவிருக்கும் மணற்கேணி, கல்வி குறித்த நூல்கள் பலவற்றைத் தொடர்ந்து வெளியிட இருக்கிறது. அதன் துவக்கமாக “பள்ளிப் பருவம்” என்ற நூல் அமைந்தது,” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

தமிழக கல்வி நிறுவனங்களில் நடைபெற்று , கடந்த ஆண்டுகளில் தமிழ்நாட்டின் நாளேடுகளில் வெளியான சாதிவெறி நடவடிக்கைகள் பற்றிய ஒருசில சான்றுகளைக் குறிப்பிட்டு (http://manarkeni.blogspot.com/2014/09/blog-post.html), ஆதிதிராவிட / பழங்குடியின சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களின் கல்விக்காக எத்தனையோ முயற்சிகளை மத்திய, மாநில அரசுகள் மேற்கொண்டு வந்தபோதிலும் பொதுவான கல்வியறிவு பெற்றோரின் சதவீதத்துக்கும் இந்தச் சமூகத்தினரில் கல்வி அறிவு பெற்றோரின் சதவீதத்துக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. இதற்கு அரசாங்கமும் சமூகமும் சேர்ந்து பொறுப்பேற்கவேண்டும். ஏனெனில் அரசாங்கம் போடும் சட்டங்கள் சாதிய சமூகத்தின் முன்னால் செயலற்றுப் போய்விடுகின்றன. அவற்றைச் செயல்படவைக்கும் அரசியல் உறுதி இருந்தாலொழிய இந்த நிலையை மாற்ற முடியாது என்கிறார் திரு. ரவிக்குமார். எனவே இந்த மாறுதல் நோக்கிய முயற்சிக்கு செயல்வடிவம் கொடுத்து, சமத்துவத்தை ஊக்குவிக்க எடுத்த நடவைக்கையின்விளைவே ஆசிரியர்களுக்கான நிகரி விருது. இவர் இவ்வாறு சமூகத்தை மாற்றக்கூடிய நம்பிக்கையைத் தனது கவிதை ஒன்றிலும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

வானத்தை நோக்கி விட்டெறியும் கனவு
சிலநேரம்
இன்மையிலிருந்து இன்மையைநோக்கிப் பாயும்
எரிகல்லாய் தடயமற்றுப் போகிறது
சிலநேரம்
மின்மினிப் பூச்சியாய் தலையைச் சுற்றி வருகிறது
சிலநேரம் பனியாக மாறி இலைகளில் படிகிறது

வானை நோக்கி விட்டெறியும் கனவு
நட்சத்திரமாக மாறுவது
எப்போதோதான் நடக்கும்.
என்றபோதிலும் மனந்தளராதே
உன் முன்னோர் எறிந்த கனவுதான் நிலவு
சூரியனும்கூட அப்படியென்றுதான் சொல்கிறார்கள்

தனது சமத்துவக் கனவிற்கு “நிகரி விருது” மூலம் செயல்வடிவம் கொடுத்து, தளரா நம்பிக்கையுடன் சமூகப்பணி செய்து வரும் திரு. ரவிக்குமார் அவர்களைப் பாராட்டுவதில் வல்லமைக் குழுவினர் பெருமை அடைகிறோம்.

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

[இந்த வாரத்தில் தனது ஆற்றலை சிறப்புற வெளிபடுத்தி உங்கள் கவனத்தைக் கவருபவரை வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், வழக்கம் போலவே வல்லமை ஆசிரியரிடம் (vallamaieditor@gmail.com) உங்களது பரிந்துரைகளை அனுப்பி உதவிடுமாறு வேண்டுகிறோம், மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 ]

_____________________________________________________________________________________________

மேலதிகத் தகவல்களின் இணைப்பு …

ரவிக்குமார் அவர்களின் படைப்புகள்:

கட்டுரைத் தொகுப்புகள்: –
1.கண்காணிப்பின் அரசியல், விடியல் பதிப்பகம், 1995
2.கொதிப்பு உயர்ந்துவரும் , காலச்சுவடு, 2001
3.கடக்க முடியாத நிழல்,காலச்சுவடு,2003
4.மால்கம் எக்ஸ்,காலச்சுவடு,2003
5.வன்முறை ஜனநாயகம், தலித் வெளியீடு, 2004
6.சொன்னால் முடியும், விகடன்,2007
7.இன்றும் நமதே, விகடன்,2008
8.சூலகம், உயிர்மை, 2009
9.கற்றனைத்தூறும், உயிர்மை, 2009
10.பிறவழிப் பயணம், உயிர்மை,2010
11.பாப் மார்லி, உயிர்மை, 2010
12.அண்டை அயல் உலகம், உயிர்மை,2010
13.ஆள்வதன் அரசியல், உயிர்மை, 2010
14.தமிழராய் உணரும் தருணம், ஆழி பதிப்பகம், 2010
15.துயரத்தின்மேல் படியும் துயரம், ஆழி பதிப்பகம்,2010
16.காற்றின் பதியம், மணற்கேணி,2010
17.கடல்கொள்ளும் தமிழ்நாடு,மணற்கேணி,2010
18. மீளும் வரலாறு, உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்,2010
19.காணமுடியாக் கனவு, ஆழி பதிப்பகம், 2011
20.சொல்லும் செயல், மணற்கேணி, 2011
21.அ-சுரர்களின் அரசியல்,மணற்கேணி,2014

கவிதை: –
1.அவிழும் சொற்கள், உயிர்மை, 2009
2.மழை மரம், க்ரியா,2010

சிறுகதை: –
1.கடல் கிணறு, மணற்கேணி,2014

மொழிபெயர்ப்பு: –
1.உரையாடல் தொடர்கிறது, விடியல்,1995
2.கட்டிலில் கிடக்கும் மரணம்,மருதம்,2002
3.வெளிச்சமும் தண்ணீர்மாதிரிதான்,தலித் ,2003
4.பணிய மறுக்கும் பண்பாடு,காலச்சுவடு,2003
5.வரலாறு என்னும் கதை, மணற்கேணி,2011
6.வலசைப் பறவை, மணற்கேணி,2011
7.அதிகாரத்திடம் உண்மையைப் பேசுதல்,மணற்கேணி,2011
8.மாமிசம்,மணற்கேணி,2014
9.அதிகாரத்தின் மூலக்கூறுகள், மணற்கேணி,2014
10.வெள்ளை நிழல் படியாத வீடு, மணற்கேணி,2014
11.குரல் என்பது மொழியின் விடியல்,மணற்கேணி,2014

ஆங்கிலம்: –
Venomous Touch,Samya,2010

தொகுப்புகள்: –
1.தலித் கலை இலக்கியம் அரசியல், தலித் கலைவிழாக்குழு,1996
2.தலித் என்னும் தனித்துவம், தலித் வெளியீடு ,1998
3.அயோத்திதாச பண்டிதர் சிந்தனைகள், 4 தொகுதிகள், தலித் சாகித்ய அகாடமி,1999
4.ரெட்டைமலை ஸ்ரீனிவாசன், தலித் சாகித்ய அகாடமி , 1999
5. தலித் காலம், தலித் வெளியீடு,1998
6.மிகைநாடும் கலை,காலச்சுவடு,2003
7.தொல்.திருமாவளவன் எழுத்துகள், 17 தொகுதிகள்,கரிசல்,2008
8.ஒடுக்கப்பட்ட இந்துக்கள், கரிசல்,2008
9.எங்கள் காலத்தில்தான் ஊழிநிகழ்ந்தது, மணற்கேணி,2010
10.நூர்ந்தும் அவியா ஒளி,மணற்கேணி,2010
11.சுவாமி சகஜானந்தா, மணற்கேணி,2010
12.எல்.இளையபெருமாள், மணற்கேணி,2010
13.பள்ளிப்பருவம், மணற்கேணி,2014
14.நூல் ஏணி,மணற்கேணி,2014

ஆங்கில தொகுப்புகள்: –
1.We the Condemned, PUCL,1998
2.Waking is another dream, Navayana,2011
3.Tamil Dalit writing,Oxford,2012

***

வல்லமையாளரின் தொடர்புக்கு:
திரு. ரவிக்குமார்
ஆசிரியர், மணற்கேணி
எண் 2, நோபிள் மேன்ஷன்
10, டாக்டர் நடேசன் சாலை
திருவல்லிக்கேணி
சென்னை 600005

Manarkeni Publication
B-1-4 Templeway Avenue
East coast road
Lawspet
Pondicherry 605 008

tamildalithistory@gmail.com
adheedhan@gmail.com
Mobile: 94430 33305

http://manarkeni.blogspot.com/
http://nirappirikai.blogspot.com/

***

கட்டுரைக்கான செய்தி மற்றும் தகவல் பெற்ற இடங்கள்:
செய்தி: சமுதாய அக்கறையை விதைப்பவரே உண்மையான ஆசிரியர்: துணைவேந்தர்
http://www.dinamani.com/edition_trichy/trichy/2015/09/06/சமுதாய-அக்கறையை-விதைப்பவரே-/article3013434.ece

நிறப்பிரிகை மற்றும் மணற்கேணி இணையதளங்கள்.

September 14, 2015
படக்கவிதைப் போட்டி – 30

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

திவ்யா பிள்ளை எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (19.09.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர் குழு உறுப்பினர், தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர் திருமதி மேகலா தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்த திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009 ம் ஆண்டுகளில் (ஆர்லாண்டோ & அட்லாண்டா) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். புறநானூறு, குறுந்தொகைப் பாடல்களில் அதிக நாட்டமும், இலக்கியக் கூட்டங்களில் சுவைபட பேசுவதிலும் வல்லமை பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

September 14, 2015
உன்னையறிந்தால் …….. (22)

—நிர்மலா ராகவன்.

தவற்றைத் தவற்றால் திருத்த முடியுமா?

கேள்வி:
ஒரு குழந்தை செய்யும் தவற்றை இன்னொரு தவற்றால் திருத்த நினைப்பவர்களைப்பற்றி..?

விளக்கம்:
குழந்தைகளுக்குத் தாம் செய்வதில் சரி எது, தவறு எது என்றெல்லாம் ஆராயத் தெரியாது. தவற்றுக்குத் தண்டனை கிடைத்தாலும், எங்கே தவறு செய்தோம் என்றும் புரியாது. சற்று பெரிய குழந்தைகளானால், தாம் செய்தது குற்றமே இல்லை என்று அவர்கள் நினைக்கும்போது தண்டனை அளித்தல் எதிர்மாறான விளைவைத்தான் அளிக்கும்.

உண்மைக் கதை:
இரண்டு வயதான அந்தக் குழந்தை தெருவில் தனது மூன்று சக்கர சைக்கிளில் போய்க்கொண்டிருந்தான். பக்கத்திலேயே அவனுடைய தாய். எதிரே அவனைவிடச் சற்றுப் பெரிய நண்பன், சாங், தனது சைக்கிளில் வர, வேடிக்கை என நினைத்துச் சிரித்தபடி, குறுக்கே போய், `ஆக்சிடெண்ட்!’ என்று கத்தினான். அவனும், சைக்கிளும் விழுந்தார்கள். (தொலைகாட்சி விளம்பரங்களில் பார்த்து ரசித்தது). தாய் சிரித்தபடி அவனைத் தூக்கிவிட்டாள். இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சாங்கின் தந்தை ஆக்ரோஷமாக அங்கு வந்தார். `அவன் எவ்வளவு சின்னப் பையன்! உன்னால் கீழே விழுந்துவிட்டான், பார்!’ என்று பையனின் காதைப் பிடித்தார். ` ஸாரி சொல்லு!’

பையன் முறைத்தான். அவன்தானே திடீரென்று குறுக்கே வந்தான்? தான் எதற்கு மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும்! `இப்போ கேக்கறியா, இல்லே..,’ தான் கொடுக்கும் தண்டனை என்னவாக இருக்கும் என்று சொல்லாமலே விட்டார். அதற்கும் சாங் மசியவில்லை. ஆத்திரத்துடன், மகனை ஒரு கையால் தூக்கினார். அவனது வாகனத்தை இன்னொரு கையால் இழுத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். வயதுக்குரிய வளர்ச்சி இல்லாதிருந்த அந்தப் பையன் இன்னும் சுருங்கிப்போனான் — கிடைக்கப்போகும் தண்டனையை நினைத்து. வீட்டுப் பாடம் பண்ணாவிட்டாலோ, எதிர்த்துப் பேசினாலோ அடிக்கடி கிடைப்பதுதானே!

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் அவனை வீட்டின் ஒரு மூலையில் நிற்க வைப்பார். அசையக்கூடாது. வாயே திறக்கக்கூடாது. என்ன அவசரமானாலும், நகரக்கூடாது. அன்று சாப்பாடு வாயிலும் மண். `YOU ARE GROUNDED! ‘ என்று கொக்கரிப்பார் தந்தை. அப்பாவின் தண்டனை சரியா, தப்பா என்று ஆராயும் வயதில்லை அவனுக்கு. அவர் செய்ததுபோல், தான் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டு நடக்க வேண்டும் என்று நண்பர்களை அதிகாரம் செய்ய ஆரம்பித்ததில், அவனுக்கு நண்பர்களே இல்லாமல் போனார்கள். அவனுடைய சிறிய உருவத்தைப் பிறர் கேலி செய்ய ஆரம்பித்தனர்.

தெருவில் பலர் பார்க்க நடந்த `விபத்தை,’ `ஏதோ சிறு பிள்ளைகளின் விளையாட்டு!’ என்று விட்டிருந்தால், சமாசாரம் அத்துடன் முடிந்திருக்கும். வயதானவர் ஒருவரின் அதிகாரப் போக்கால், மகனை இன்னும் தனிமைப்படுத்திவிட்டார். தாயையாவது தன் வழிக்குக் கொண்டுவருவதற்கு அவனுக்கு ஓர் உபாயம் புலப்பட்டது. எல்லாவற்றிற்கும் சிறுபிள்ளைபோல் சிணுங்கி, மூக்கால் அழுவான். சாப்பிடப் படுத்த, அம்மா தனது கவனிப்பை அதிகரித்துக்கொண்டாள், `குழந்தை ஏனோ வளரவே இல்லையே!’ என்ற தாபத்துடன். (இதெல்லாம் இந்தத் தாய் என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டது).

சாங்கின் பெற்றோர் இருவரும் வெளி உத்தியோகத்திற்குப் போகிறவர்கள். சுமார் பன்னிரண்டு மணி நேரம் வீட்டில் இருக்கவிடாது செய்யும் வாகன நெரிசல், மற்றும் வேலை. அவனை இந்தக் காலத்து நாகரீகத்தின் சின்னம் என்று கூறலாம். அதாவது, தான் மகனுடன் அதிக நேரம் கழிக்க முடியவில்லையே என்ற குற்ற உணர்ச்சி பெற்றவளுக்கு. அதை ஈடுகட்ட, அவனுக்கு விலையுயர்ந்த விளையாட்டுச் சாமான்கள், மற்றும் கார்ட்டூன் வீடியோக்கள் பரிசளிப்பாள். தந்தையோ, ஒரே மகன் எங்கே கெட்டுவிடுவானோ என்ற அச்சத்துடன், தனக்குத் தோன்றிய விதத்தில் அவனுக்கு ஒழுக்கம் கற்பிக்கிறார்!

அம்மா வாங்கி வந்ததிலேயே சாங்கிற்கு மிகவும் பிடித்த கார்ட்டுன் படம் டாம் அண்டு ஜெர்ரி. ஜெர்ரி என்ற குட்டி எலியானது, டாம் என்ற பூனைக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கும் அளவுக்குப் பிராணனை வாங்கும். இது குழந்தைகளுக்குப் பெரிய வேடிக்கை. எலியுடன் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் பாடத்தால், பெரியவர்களை தம்மால் இயன்றவரை துன்புறுத்துவது விளையாட்டு என்று தோன்றிப்போகிறது. தம்மையும் அறியாது, தண்டனையைக் கேட்டு வாங்குகிறார்கள்.

தப்பு செய்தால், உடனே மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற பாடத்தைப் புகட்ட நினைத்திருக்கலாம் சாங்கின் தந்தை. ஆனால், கீழே விழுந்த குழந்தையோ, அதன் தாயோ அவன் விழுந்ததைப் பொருட்படுத்தவுமில்லை, காயம் எதுவும் படவில்லை என்ற பட்சத்தில், சாங்கிற்குக் கிடைத்த தண்டனை அதீதம்தான். நடந்ததில் தன் தவறு ஏதுமில்லை என்று புரிந்ததால், சாங் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறான்: இந்தப் பெரியவர்களே நியாயமற்றவர்கள்!

மணிக்கணக்காக மூலையில் நின்று, சிறுநீர் கழிக்கக்கூட நகரமுடியாதபடி செய்வது என்ன கொடுமை! ஒரு சிறுவன் தன்னைப்பற்றி மட்டமாக நினைக்கவும், பெற்றோரை அலட்சியப்படுத்தவும் இம்முறை வழிவகுக்கிறது. பெற்றோரிடம் தோன்றிய அவமரியாதையும், வெறுப்பும் பள்ளியில் ஆசிரியர்களிடமும் பரவுகிறது. பிறர் குறைகூறும்போது, `நாங்கள் அவனை எவ்வளவோ கண்டிப்பாகத்தான் வளர்த்தோம்!’ என்று காலங்கடந்து புலம்புவதில் என்ன பயன்!
திட்டோ, ஒரே ஒரு அடியோ அவ்வளவு பாதிப்பை உண்டாக்காது.

அதுகூட எதற்கு!
`அவன்தான் சின்னப் பையன்! இன்னொரு முறை, அவன் குறுக்கே வந்தால், நீ சைக்கிளை ஒடித்துக்கொண்டு வேறு பக்கம் போய்விடு!’ என்ற அறிவுரையே போதுமே!
`மன்னிப்பு கேட்க முடியாதா! உனக்கு மரியாதை தெரியவில்லை!’ என்று திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்திக்கொண்டே இருந்தால், அதன்படியேதான் ஆவார்கள் சிறுவர்கள்.
தவறு செய்தால், ஏன் அக்காரியம் தவறு என்று விளக்கலாம். இரண்டு வயதுக் குழந்தைகூடப் புரிந்துகொள்ளும்.

நான் லட்சணமாக குழந்தை வளர்த்த கதை:
என் பேரன் கைதவறி தன் பானத்தைக் கீழே கொட்டிவிட்டான். பெரிதாக அழ, `போனால் போகிறது!’ என்று நான் சமாதானப்படுத்தினேன். `ஓ, இது செய்யக்கூடிய காரியம்தானா!’ என்று நினைத்தவன்போல், மறுநாள் மெனக்கெட்டு அதைக் கொட்டினான். ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி, `நோ!’ என்ற ஒரே வார்த்தையில் என் எதிர்ப்பைப் புலப்படுத்தினேன். மூன்றாவது நாளும் அப்படியே செய்ய, பொத்தென்று முதுகில் ஒன்று வைத்தேன்.

அவன் அழவில்லை. என்னையே பார்த்தான். அன்பைக் கொட்டி, கதைகள் சொல்லி சாதம் ஊட்டும் பாட்டி அடிப்பதென்றால், அது செய்யக்கூடாத காரியம் என்று புரிந்திருக்க வேண்டும். அன்றுடன் அந்த விஷமம் நின்றது. புரியாத குழந்தையாக இருந்தால், (உ-ம்: உங்களுக்குப் பிடித்தமான கண்ணாடிப் பொருளை உடைத்தல்) பெரிதுபடுத்தாமல் விடுவதுதான் குழந்தையின் எதிர்காலத்துக்கு நல்லது. ஏனெனில், இந்த வயதிலிருந்துதான் தான் எவ்வளவு நல்லவன், புத்திசாலி என்றெல்லாம், பெரியவர்களின் பாராட்டிலிருந்து உணர ஆரம்பிக்கிறது குழந்தை.

பொருளை மீண்டும் வாங்கலாம். ஆனால் உடைந்துவிட்ட மனத்தை..?

தொடருவோம்

September 14, 2015
ஆழ்வார்களை ஆட்கொண்ட கண்ணன் – 4

— எஸ். வி. நாராயணன்.

கிருஷ்ணணாகிய ஆயர் குழந்தையின் அழகையும், அவனுடைய நீர்மையையும் அந்த அரங்கனிடம், அந்த நம்பெருமாளிடம், கண்ட தொண்டரடிப் பொடியாழ்வார், அரங்கனைத் தவிர வேறு எந்த அர்ச்சா ரூபத்தையும் பாடாத தொண்டரடிப் பொடி ஆழ்வார்,

‘பச்சைமா மலையோல் மேனி பவளவாய்
கமலச்செங்கண், அச்சுதா, அமரர் ஏறே
ஆயர்தம் கொழுந்தே என்னும் இச்சுவை தவிர
யான்போய் இந்திரலோகம் ஆளும், அச்சுவை
பெறினும் வேண்டேன்”
என்று அடித்துக் கூறுகிறார்.

ஆழ்வார்கள் எல்லோரும் கண்ணனின் பல்வேறு லீலைகளை நினைந்து, நினைந்து உள்ளம் உருகிப் போந்தனர். காளியன்மீது அவன் களிநடம் புரிந்ததை அவர்கள் அப்படி வர்ணிக்கிறார்கள். ஆச்சர்யமாக வருணிக்கிறார்கள்.

யமுனை நதியில் மடு ஒன்று இருந்தது. அதில் காளிங்கன் என்ற சர்ப்பராஜன் தன் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகுந்த விஷமுள்ளவன். அவன் மூச்சுக்காற்று பட்டு கரையில் உள்ள மரம் செடி, கொடிகள் எல்லாம் தீய்ந்து போயினவாம். ஆகவே, அந்தப்பக்கம் எவரும் செல்லமுடியாத நிலை. இதை அறிந்து கொண்ட கிருஷ்ணன், அந்த மடுவில் குதித்து காளிங்கனை அடக்கி அவனுடைய தலைமேல் ஏறி நின்றான். காளிங்கனுக்கு மூச்சு முட்டியது. உயிர் பிச்சை கொடுக்கும்படி காளிங்கன் மன்றாடினான். அவன் குடும்பத்தாரும் மிக்க இறைஞ்சினர். அந்த மடுவை விட்டு வேறு இடத்திற்கு, சமுத்திரத்திற்கு செல்லுமாறு காளிங்கனை கிருஷ்ணன் பணித்தான். காளியனும் அவ்விதமே சென்று ஒழிந்தான். இதைப் பெரியாழ்வார் எப்படி அனுபவிக்கிறார் பாருங்கள்:

‘காளியன் பொய்கை கலங்கப் பாய்ந்திட்டு
அவன் நீள்முடி ஐந்திலும் நின்று நடஞ்செய்து
மீள அவனுக்கு அருள் செய்த வித்தகன்
தோள்வலி வீரமே பாடிப்பற! தரமணி
வண்ணனைப் பாடிப்பற !
அருள் செய்த வித்தகன்’ என்று கொண்டாடுகிறார் ஆழ்வார்.

கண்ணபிரான் காளியன் என்னும் பாம்பை அடக்கினான். ‘உரவு நீர்ப் பொய்கை நாகம் காய்ந்ததும்’ இன்னும் பற்பல ஆச்சரியமான செய்கைகள் செய்ததையும் இரவும் பகலும் நினைத்து அனுபவிக்கிறேன். இனி எனக்கு என்ன குறை என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

கண்ணன், குன்றமேந்தி குளிர்மழை காத்த அந்த வைபவத்தை ஆழ்வார்கள் பல்கிப் பல்கிப் பேசுகிறார்கள். “குன்று குடையாய் எடுத்தாய். குணம் போற்றி என்கிறாள் ஆண்டாள்.

பிருந்தாவனத்தில் ஆண்டுதோறும் இந்திரனுக்கு விழா எடுப்பது வழக்கம். விழாவுக்காக குறித்த நாளும் வந்தது. மூன்று உலகங்களுக்கும் தானே அதிபதி என்று இந்திரன் கர்வம் கொண்டிருந்தான். அந்த கர்வத்தை அடக்க வேண்டுமென்று கண்ணன் எண்ணங் கொண்டான்.

கண்ணனின் யோசனைப்படி, இந்திர விழாவை நாராயண விழாவாக, நாராயணனுக்கே பூஜை நடத்தும் விழாவாக, நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது. மேலும் கிருஷ்ணன் கூறியபடி, ஆவினங்கள் விரும்பும் புல் முதலியவற்றைத் தந்து, மழை பொழியச் செய்யும் கோவர்த்தன கிரியை வழிபடுவது என ஆயர்கள் முடிவு செய்தார்கள். பூசைக்கு வேண்டிய அனைத்தையும் செய்து முடித்து, மலையை வணங்கி வழிபாடு செய்தனர்.

இதைக் கண்ட இந்திரன் கடும் கோபம் கொண்டு கோகுலத்து மக்களை தண்டிக்க முற்பட்டான். மழையான மழை கொட்டியது. கல்மாரியோ என மழை பெய்தது. கோகுலத்து மக்கள் நடுநடுங்கிப் போயினர். கிருஷ்ணனிடம் அனைவரும் போய் முறையிட்டனர். ‘பயப்பட வேண்டாம்’ என்று அவர்களைத் தேற்றிய கண்ணன், கோவர்த்தனம் என்ற அந்தப் பெருமலையை பெயர்த்து எடுத்தான். அதை குடை போல உயர்த்தி தன் சுண்டு விரலில் தாங்கிக் கொண்டான். ஏழு நாட்கள் விடாது மழை பெய்தது. பகவான் பர்வதத்தை குடையாக பிடித்துக் கொண்டிருப்பதையும், அதன் அடியில் கோகுல மக்கள் கவலையின்றி தங்களுடைய வேலைகளை கவனித்துக் கொண்டிருப்பதையும் இந்திரன் பார்த்தான்.

பகவானின் பெருமை தெரியாமல் பிழை செய்தோமே என வருந்தி கண்ணனிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். மழையும் ஒய்ந்தது. சகஜ நிலை திரும்பியது. இந்த சம்பவத்தை, ‘அட்டுக்குவி சோற்றுப் பருப்பதமும், தயிர் வாவியும் தெய் அளரும் அடங்கப் பொட்டத் துற்றி, மாரிப்பகை புணர்த்த பொருமா கடல் வண்ணன் பொறுத்தமலை,’ என்கிறார் பெரியாழ்வார்.

இடையர்கள் தேவேந்திரனுக்கு படைத்த உணவை உண்டாய். அழகியமலையை குடையாகத் தூக்கி மழை தடுத்தாய். உன்மாயச் செயல்களை எண்ணும்போது என் நெஞ்சு நெருப்பில் இட்ட மெழுகு போல் உருகுகிறது என்கிறார் நம்மாழ்வார். இந்த ரீதியிலே, பூமியில் பிறந்து உலகத்தைக் காத்தளிக்கும் பேரருட் கண்ணனின் குணத்தால் உருகும் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் பக்தி ஒளியை பாய்ச்சி நமது உள்ளங்களின் இருட்டை அகலச் செய்யுமன்றோ!

கண்ணன் என்றாலே அந்த குழல் ஊதும் கண்ணனின் நினைப்புதானே வருகிறது. கையில் குழல் ஏந்தி காட்சியளிப்பவன் அன்றோ அவன். அவன் குழல் ஊதிய அழகை ஆழ்வார்கள் எண்ணி எண்ணி மயங்குகிறார்கள். இடது மேல் வாய்ப்புறத்தை இடது தோளோடு சாய்த்து, இருகையும் குழலோடு சேர, புருவம் நெறிந்து மேலேற, கண்ணன் குழல் ஊதினான் என்கிறார் பெரியாழ்வார்.

‘சிறுவிரல்கள் தடவிப் பரிமாறச்
செங்கண் கோடச் செய்யவாய்
கொப்பளிப்ப, குறுவெயர்ப்புருவம்
கூடவிப்ப கோவிந்தன்
குழல்கொண்டு ஊதினான்”
என்கிறார் ஆழ்வார்.

சிறுவிரல்களால் குழலின் துவாரங்களை மூடித் திறக்கிறான். கண்ணால் நோக்கிக் கொண்டே வாயால் ஊதுகிறான். முத்து அரும்பினாற் போல் முகத்தில் வியர்வைத்துளிகள் அரும்பி நிற்கின்றன. பறவைகள், பசுக்கள், விலங்குகள் என எல்லாம் அவன் குழல் இசையில் கட்டுண்டு கிடக்கின்றன. மரங்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிப்பதுபோல் தேனைத்தாரையாகச்சொரிகின்றன. செடிகொடிகள் அன்பின் பெருக்கால் பூக்களைச் சொரிகின்றன.

தாவரங்களையும் உணர்ச்சி மயமாக்கி விட்டது கண்ணன் குழல். மாயவனுடைய வேய்ங்குழல் ஓசையைக் கேட்ட ஆயர்கள் நெஞ்சுருகி, ஆவி தளர்ந்து ஒன்றும் அறியாராகித் தத்தம் பணிகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு கண்ணன் குழல் ஊதுமிடம் நோக்கி ஓடி வந்தனர். குழலின் ஒலிகேட்டு தும்புருவும், நாரதரும், தேவர்களும், கின்னரர்களும் தங்களுடைய வாத்தியங்களை விட்டுவிட்டு அந்த தெய்வீக இசையில் தம்மை மறந்து இருந்தனர். அந்த வேணுகானம் எல்லார் மனதையும் அலைபாய வைத்தது. கண்ணா, கண்ணா என்று கூவியழைக்க வைத்தது. இந்த ஒலி கம்சனுக்குக்கேட்டதுபோலும்.

கண்ணனை கோகுலத்திலிருந்து மதுராபுரிக்கு எப்படியாவது வரவழைத்து அங்கே அவனுடைய கதையை முடிக்கவேண்டுமென தீர்மானித்தான். அதனால் அவனுடைய கதையே முடியப்போகிறது என்பதை அவன் அறிந்தா னில்லை.

குவலயாபீடம் என்ற பட்டத்து யானைக்கு மதம் உண்டாகும்படி செய்து வைத்தான். சானுரன், முஷ்டிகன் என்னும் இரு மல்லர்களை தயாராக இருக்கும்படி பணித்தான். அக்ரூரரை அனுப்பி, அவர் மூலம் கிருஷ்ணனையும், பலராமனையும் மதுராபுரிக்கு வரவழைத்தான். மதுராபுரியில் கிருஷ்ணனை பக்தர்கள் ஓடி வந்து தரிசித்தனர். அவர் செல்லும் வழியில் மலர்களைத் துவினர். கிருஷ்ணன் குவலயாபீடத்தின் தந்தங்களை ஒடித்து, அந்த யானையை வதம் செய்தான். கிருஷ்ணனும் பலராமனும் மல்லர்களை முறியடித்தனர். பின்னர் கிருஷ்ணன், கம்சனை சிம்மாசனத்திலிருந்து கீழே தள்ளி, பயங்கரயுத்தம் செய்து, அவனை வீழ்த்தினான்.

கம்சவதத்தோடு பாலகிருஷ்ணனின் லீலைகள் முடிந்தன. ஆனால் கண்ணனின் பணி, எதற்காக அவதாரம் எடுத்தாரோ, அந்தப் பணி தொடர்கிறது. மண்ணின் பாரம் நீக்குதற்கே வடமதுரையில் பிறந்த அவன், பாரதப்போரில் பஞ்ச பாண்டவர்க்கு அருள்செய்து, அர்ச்சுனனுக்கு சாரதியாகி, அதியற்புதமான ரீதியிலே போர்க் களத்திலே கீதோபதேசத்தை நடத்தி, தர்மம் தழைத்தோங்கச் செய்தான்.

நம்மாழ்வார் நமக்கு எல்லாம் மிக அழகாக, தெளிவாகச் சொல்கிறார். ‘கண்ணன் அல்லால் இல்லை கண்மர் சரண்’ அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய சரணார விந்தங் களிலே நம்முடைய மனத்தை நிறுத்தி நமக்கு அவன் வழிகாட்ட வேண்டுமென்று பிரார்த்திப்போம்.

குலசேகர ஆழ்வார் முகுந்தமாலையிலே மிக அழகாகச் சொல்லுவார்:
ஹே முகுந்தா! உம்மைத் தலையால் வணங்கி இந்த ஒரே ஒரு பொருளை மட்டும் உம்மிடம் யாசிக்கிறேன். அதாவது ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உம்முடைய அருளால் உம் திருவடிகளை நான் மறவாமல் இருக்க வேண்டும்.

‘முகுந்த மூர்த்தா ப்ரணிபத்ய யாசே
பவந்தம் ஏகாந்தம் இயந்தம் அர்த்தம்
அவிஸ்மிருதிஸ் த்வத் சரணாரவிந்தே
பவே பவே மே அஸ்து பவத் ப்ரசாதாத்’

ஸர்வம் ஸ்ரீகிருஷ்ணார்ப்பணமஸ்து

September 14, 2015
குறளின் கதிர்களாய்…(88)

-செண்பக ஜெகதீசன்

உடம்பா டிலாதவர் வாழ்க்கை குடங்கருள்
பாம்போ டுடனுறைந் தற்று. (திருக்குறள்-890: உட்பகை)

புதுக் கவிதையில்…

மனப்பொருத்தம் ஏதுமின்றி
மறைத்திருக்கும் பகையோடு
உள்ளோருடன்
உடனுறைதல்,
குடிசையொன்றில் பாம்புடன்
குடியிருப்பது போன்றதாகும்!

குறும்பாவில்…

உடன்பாடு இல்லாதவருடன் வாழ்தல்,
குடிசையில் பாம்புடன்
வாழ்வது ஒப்பதே…!

மரபுக் கவிதையில்…

மனமது ஒன்றாய்ச் சேராமலே
–மாறாப் பகைமை கொண்டோருடன்
இனமாய்ச் சேர்ந்து வாழ்வதிலே
–இன்னல் தவிர ஏதுமில்லை,
தினமும் அச்சம் நிலைத்திருக்க
–தீய நச்சுப் பாம்புடனே
மனையாம் குடிலில் குடியிருக்கும்
–மடமை யொத்த செயலதுவே!

லிமரைக்கூ…

சேர்ந்துவாழ, வேண்டியது மனதில் பொருத்தம்,
இல்லையெனில், குடிசை ஒன்றில்
பாம்புடன் வாழ்வதுபோல் வந்திடும் வருத்தம்!

கிராமிய பாணியில்…

வாழுவாழு சேந்துவாழு
வஞ்சமிலாம சேந்துவாழு,
சேந்துவாழ வேணுமிண்ணா
சேரவேணும் மனப்பொருத்தம்…

மனப்பொருத்தம் இல்லயிண்ணா
அது
நட்டநடுக் காட்டுக்குள்ள
நட்டுவச்சக் குடுசக்குள்ள,
நல்லபாம்பு கூடத்தானே
குடியிருக்கும் கதயாவும்…

ஆதால,
வாழுவாழு சேந்துவாழு
வஞ்சமிலாம சேந்துவாழு!

September 14, 2015
பெருஞ்செய்தி

-கவிஜி

நான் உனக்கு
அனுப்பியபின்
நீ எனக்கு அனுப்பும்
இடைவெளியில்
ஏதாவது ஒரு
காற்று சிக்னலில்
நகம் கடித்து நிற்கலாம்…

அல்லது,
பக்கத்தில் வேறோர்
செய்தியை எட்டிப் பார்த்துப்
படித்து,
ட்ராபிக் ஜாம் செய்துவிட்டுத்
திரு திருவென விழிக்கலாம்…

சில போது
வழி மாறிக்
காணாமலும் போகலாம்…

வரும் வரைப்
பெருஞ்செய்தியையே
கொண்டு இருக்கிறது
குறுஞ் செய்தி கூட…!

September 14, 2015
யார் நாளைய கலாம்…?

-தமிழ்நேசன் த.நாகராஜ்

பாருங்கள் மாணவர்களே!
இங்கேதான்
மாணவராய் விதையானவர்
விஞ்ஞானியாய் விருட்சமானார்!

பாருங்கள் சிந்தனையார்களே!
இங்கேதான்
சீர்மிகு சிந்தனைவாதி
சிந்திக்கிறார்!

பாருங்கள் சாதிப்பவர்களே!
இங்கேதான்
சாலச்சிறந்த சாதனையாளர்
சாதிக்கிறார்!

பாருங்கள் அறிவியலார்களே
இங்கேதான்
அறிவுமிகு ஆராய்ச்சியாளர்
ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்!

பாருங்கள் கல்வியாளர்களே!
இங்கேதான்
கனம்பொருந்திய கற்பிப்பாளர்
கற்பிக்கிறார்!

பாருங்கள் தமிழர்களே!
இங்கேதான்
தாய்மொழி நேசர்
தமிழை நேசிக்கிறார்!

பாருங்கள் தாயகப் பற்றாளர்களே!
இங்கேதான்
மேதகு அய்யா ஆ.பா.ஜெ. அப்துல் கலாம் அவர்கள்
தன்னைத் தாய்நாட்டிற்கு அர்ப்பணிக்கிறார்!

வாருங்கள் நாமும் அவர் வழியில் கனவுகள் காண்போம்
கூறுங்கள் இளைஞர்களே உங்களில்
யார் நாளைய கலாம்…?

September 14, 2015
சுற்றும் பூமி

— கவிஜி.

என் அறை சாளரத்தை திறந்தேன். பனிக் காற்றின் நிறம், வண்ணம் கொண்ட பாலின் ஈரத் துளிகளை விரவிக் கொண்டிருந்தன. முகம் நீட்டி முகர்ந்த பொழுதில் உறைந்து விடும் நிலைக்குள் உடல் மொழி கூட கரைதலாகக் கொண்டேன். நுரையீரல் தீண்டும் சிலிர்த்த துளிகளின் சுவாசத்தில் சில் பயணம். சிலிர்க்கும் வனமெங்கும் பட்டாம் பூச்சியின் ஊடுருவலாய் நான் என்ற விதைக்குள் முளைக்கும் பனி கொட்டும் கவிதையை கடக்கவே முடியாத பக்கத்தில் அப்பிக் கொண்டேன். மரபின் கவிதை தாங்கிய பெண் பாதக் கடற்கரையென …

‘அப்பப்பா,’ என்றபடியே சாளரத்தை இழுத்து அடைத்தேன். கப்பென்று காணாமல் போன பனியின் நேசத்தின் தொடர்புகளாய் ஒரு சூடு அறைக்குள் நிரம்பியது. நான் மெய் மறந்த கணத்தை சற்று தள்ளி வைத்து விட்டு மெல்லமாக கதவைத் திறந்தேன். ஓ… சாரல் மழை அரிசியை தூவினாற் போல மழைத் துளிகள் பொழிந்து கொண்டிருந்தன. ஆச்சரியப் பார்வையில் நான் முகமற்று மனமானேன்.

அள்ளி இரைந்த மழை கதவுக்கு பின்னால். சாளரத்துக்குப் பின் பனி மூட்டம் ஒருவேளை என் கனவோ என்று கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டேன். அல்லி பூத்த இதயம் போல சிணுங்கிய என் தேடல். மீண்டும் ஓடிச் சென்று வலப்புறம் இருக்கும் சாளரத்தை திறக்கச் சொன்னது. ஓடினேன் திறந்தேன். அடர் வெயில் சுட்டெரிக்கும் பாலைவனத்தின் முகப்பின் நறு நறுப்பாக கண் கொண்ட தேடல் எதுவும் ஒரு வெயில் போல நிறமற்ற பாலையாகிக் கிடந்தது. கணத்தில் முகம் வியர்த்து உடல் வேர்த்து கண்கள் கூட வியர்த்துக் கொட்டியது.

ஓடிச்சென்று எதிர்ப்புறம் இருக்கும் பின் கதவையும் திறந்தேன். இலையுதிர் காலத்தின் சுவடுகளால் மரங்களின் தலையாட்டலோடு பழுப்பு நிற இலைகள் பாதி பழுத்த இலைகள் எல்லாமே கதை சொல்லியாக, பறந்து கொண்டும் மிதந்து கொண்டும். இணுங்கிய காற்றோடு செல்ல சிணுங்கலின் உயிர்ப்போடு கடந்து கொண்டிருந்தன.ஒன்றிரண்டு கதவு தாண்டி என் கன்னம் உரசியும் சென்றன. இலையுதிர் காலத்தின் வாசம் வரையறுக்கமுடியாத ஒன்று தேகம் நிறைக்கும். ஆனாலும் மிச்சம் ஒன்று உண்டு என்று சொல்ல சொல்பவையாக அது நிறைந்தேயிருக்கும் நிறைதலின் கணம் முழுக்க ஓர் இலையின் மெல்லிசை வாசித்துக் கொண்டே இருக்கும். சிறு வயது தோழியின் காற்றுக்கு தூக்கிக் கொண்ட பாவாடையின் வெட்கமெனத் தலை கவிழ்ந்து அமரும் நாட்குறிப்பின் வர்ணங்களோடு அவை சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும், மிதவைகளின் ரகசியத்தை. நான் ஓடி ஓடி ஜன்னல் வாசல் என்று நால்புறமும் திறந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன் ஆச்சரியக் காட்சிக்குள் மலையளவு உயர்ந்து கொண்டே போனேன், சிறு துளியென, அப்போது தான் ஒன்றைக் கவனித்தேன்.

என் எதிரே என் குழந்தை அமர்ந்து ஏதோ செய்து கொண்டிருந்தான். சற்று உற்றுக் கவனித்தேன்.

அவன் பூமிப் பொம்மையை மாற்றி மாற்றி சுற்றிக் கொண்டிருந்தான் சற்று வேகமாகவே.

September 14, 2015
முண்டாசுக் கவியே மீண்டும் வா!

– சித்ரப்ரியங்கா பாலசுப்ரமணியன்

கம்பீரத் தோற்றத்துடன் விளங்கும் அழகுக் கவியே
காணவில்லை எனத்தான் தேடுகிறோம் உனையே
சுதந்திரக் காற்றை நாங்கள் நித்தம் சுவாசிக்கத் தானே
பல கவிதை தான் வடித்துப் பக்குவப்படுத்திய சிற்பியே
எட்டையபுரம் பாரதத் தாய்க்கு அளித்த அறிவு மழலையே
எட்டாத தொலைவே ஓடவைத்தாய் நீயும் அந்நியனையே

கண்ணனைக் கண்ணம்மா ஆக்கிக் கவிபல பாடினாயே
உன் செல்லம்மாவுமேதான் உனக்காக ஆனாள் தாயே
அச்சமில்லை அச்சமில்லை என அன்றே நீயும் உரைத்தாய்
அஞ்சி வாழும் அவல நிலை அறிந்தால் நீயோ துடிப்பாய்
நீ கண்ட புதுமைப் பெண்களாய் இருக்கத் தானே ஆவல்
நீயே கண்டால் வெடிப்பாயே பெண்மைக்கு ஏது காவல்?
உனக்காக நாங்கள் இன்று செலுத்துவோம் வீரவணக்கம்
உன் நாமம் சொன்னால் தானே தமிழும் அமிழ்தாய் இனிக்கும்!

தரணி தன்னில் பல துறையில் சிறந்திருக்ககிறோம் நாமே
தப்பாது அன்றே நீ வடித்த வரிகளின் இலக்கணம் தானே
நன்றிகள் பலகோடி உரித்தாக்குவோம் உனக்கே ஐயா
நலிந்த நம் தாயவள் முகம் மலரச்செய்த தலைமகனே
என்ன தவம் செய்தோம் உனைப்பெற முண்டாசுக் கவியே
என்று மீண்டும் நீ வருவாய் என ஏங்கித் தவிக்குது புவியே
அண்டம் உய்ய மீண்டு(ம்) வா ஐயனே!

September 14, 2015
கடிதம்

—கவிஜி.

எதற்காக என்றால், எதற்காகவும் அல்ல இக்கடிதம். கடிதங்கள் படிப்பதற்காக அன்றி வேறு எதற்காக என்ற கேள்வியுடன் தொடங்குகிறது. காரணமின்றி எழுதும் படிக்கும் கடிதங்கள். ஆனால் எதற்கும் காரணம் உண்டு. காரணம் இல்லை என்பதும் காரணம் தானே.

படிக்கும் மனநிலையில் நீங்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம். இல்லை, வெறுமனே ஒரு செய்தி தாளின் பார்வையோடு படிக்கலாம் அல்லது பிரிக்காமல் கூட உங்கள் மேஜைக்குள் அடைபடலாம். ஆனால், என்றாவது ஒரு முணுமுணுப்புக்குள் வார்த்தைகளாய் வெளிப்பட்டே ஆக வேண்டும். அது தான் கடிதங்களின் வெளிப்பாடு அல்லது பொருள். அவசர உலகம், அத்தியாவசப்பணம், ஓட்டம், தொடர் ஓட்டம், சராசரி அறுபது வயது வாழ்க்கை ஏதோ ஒரு யுகத்திற்கான தேவையை சேகரிக்கச் சொல்கிறதோ என்ற சந்தேகம் கூட எழுகிறது. நின்று நிதானமாய் முகம் பார்க்க முடியவில்லை. முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிகள் தேவைப் படாத உலகில் கண் கண்ணாடிகள் கடை விரிக்கத்தானே செய்யும். நடந்து, கடந்து தேய்ந்த பாதங்களில் ஊற்றும் ஒரு பாலைவன குளிர்ந்த தண்ணீரில் முகம் கழுவிய பின் கிடைக்கும் புன்னகை என என் கடிதம் எழுதுகிறேன். நான்கு பக்கம் விவரிக்கும் காதல் கடிதங்கள் கூட குறுஞ்செய்தியில் சுருங்கி போனது. எல்லாம் மாறிப் போனது. எண்ணங்கள் முதல் எல்லைகள் தாண்டி, எல்லாம் மாறிப் போனது. எனக்கென்னவோ, எழுதுபவன் மனநிலைக்கும் படிப்பவர் மனநிலைக்கும் உள்ள தூரமும், இடைவெளியும் மட்டும் மாறவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. அது மாறாத கணம் ஒன்றில் நின்ற படி தான் இதை எழுதுகிறேன்

ஒற்றைத் தத்துவத்தில் அடைபடாத ஒன்றாய் இந்தப் பூமி சுழல்கிறது. இந்தப் பிரபஞ்சம் இயங்குகிறது. தத்துவங்கள் பசி போக்காத வயிற்றில் பற்றி எரிகிறது நிதர்சனம். கேள்விகள் இல்லாத நாளில் பதில்களின் குவியல்கள், குப்பை பொறுக்கும் சிறுவர்களின் பாதங்களில் அடிபடும் உலக பந்துகள். நான் இப்படிதான், எப்போதுமே சொல்லவரும் விசயங்களை விட்டுவிட்டு ஒரு அனிச்சை செயலைத் தொடர்வண்டியின் விரல் பிடித்து ஒரு தும்பியாய் எதிர்த் திசையில் பயணித்து விடுவேன்.

நினைக்கும் எண்ணங்கள் அனாதைகளாய் கடிதத்திற்குள் வரமுடியாமல், பேனாவின் முனையோரம் தங்கித் தவிக்கும். கம்பி வேலிக்கு அப்பால் மிரட்சியோடு பார்க்கும் பசி கொண்ட புலிகளின் கண் கொண்ட பார்வையில் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். மனநிலையில் எந்த நிலையில் நான் மற்றும் நீங்கள் மற்றும் நமது தோழமை இருக்கிறது? எத்தனை முறை பிரிந்தாலும் அத்தனை முறையும் சேர்ந்துவிடும் இலகுவான மனங்களை நாம் கொண்டுள்ளதாகவே ஒரு பெயரில்லாத பறவை சொல்லிப் போனது. நானும் அதையே நம்புகிறேன்.

நம்பிக்கையில் சுழலுவதுதானே எல்லாமே. வெறும் இறந்த காலத்தின் குவியலாய் என் கடிதம் இருந்து விடக்கூடாது என்பதில் நான் முனைப்போடு இருக்கிறேன். குவியல்களில் தேடி ஓரிரு பொருள்களை கண்டுபிடித்து அசை போட்டால் நிகழக் கால சூட்டிற்குக் கிடைத்த சிறு மழையென
இருக்கும் என்றே அந்தப் பெயரில்லாத பறவை இந்தப்பக்கம் பறக்கும் போது சொல்லிப் போனது.

பறவைகள் சொல்லும் கதைகள்
பெரும்பாலும்
பயணமாகவே இருக்கிறது…

எத்தனைச் சந்திப்புகள்! எத்தனைப் பிரிவுகள்! எல்லாமே என் எங்கிலும் இருக்கிறது. ஆனால், அனைத்தும் பெர்முடா ட்ரை ஆங்கிலுக்குள் செல்லும் எதுவும் மறைந்து விடும் போல ஒரு மறதிக்குள் மறைந்து கிடைக்கிறது. காலம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது, ஒற்றை ரயிலாய். அந்தந்த வயது மட்டும் ஒற்றைப் பனைமரமாய் வழியெங்கும் தங்கி விடுகிறது. நாமும் வேண்டும் என்றே விட்டு விட்டுக் கடந்து விடுகிறோம் அல்லது குளிரான அல்லது பனிகொண்ட காற்றில் அசைகிறது சில நினைவுகளோடு. தேடல் இன்னும் இன்னும் அதிகமாகிக்கொண்டே இருக்கும். வாழ்க்கையில் அவ்வப்போது உள்ளம் கொண்ட உண்மைகள் ஒன்றில் தொலைந்து போவதை உணராமல் இருக்க முடியுமா? எனது வெளிப்பாடுகள் சில போது எனக்கான பிம்பங்களை உடைத்தெறியலாம். உடையாத குமிழிகள் உண்டா? உடைவது அழகுதானே! தனியாகச் சாதனைகள் தேவை, தேவையில்லை என்ற கோட்பாட்டுக்குள் சிக்காத ஓட்டங்கள் எங்கும் சிதறிக்கிடக்கின்றன. பல சமயம் ஓடுகிறோம், சில சமயம் வேடிக்கை பார்க்கிறோம். இங்கு நடக்கும் எதுவுமே ஒரு காரணத்திற்காகத்தான். காரணங்கள் உண்டு உறங்கும் அதற்காகவே இருக்கிறது. இந்தக் கடிதத்தை எப்படி முடிக்கலாம் யோசித்துக் கொண்டே போகலாம்.

அது இது என எல்லாமே மாறிப் போனதை, யோசனைக்குள் சிக்காமல் சுண்டெலியாய் ஓடித்திரியும் ஏதோ நினைவுகள் மட்டும் யாரோ ஒரு பெயரில்லாதவன் வரைந்த ஓவியமாய் படிந்து விட்டதை, மாற்றங்கள் விரும்பாத தூரிகை ஒன்று தலை நரைக்க நரைக்கச் சொல்கிறது. சிலது ஓவியமாய் மாறுகிறது, சில ஓவியம் மாறுவதே இல்லை.

இப்படியும் முடிக்கலாம், முடிவென்று ஒன்று உண்டோ எதற்கும் எவர்க்கும் ?

கவிஜி

September 14, 2015