Author: admin

  • கண்ணின் கருமணியாம் மணிமொழிக்கு!

     

    சேஷா சீனிவாசன்

    என்னுயிரினும் இனிய மகள் மணிமொழிக்கு,

    உன் அன்பு அன்னை எழுதுவது. உன் வாழ்வில் நலமும் இன்பமுமே என்றும் சூழ்ந்திருக்க வேண்டுகின்றேன்.

    எங்கள் ஆசைமகளாகிய நீ எங்களுக்குத் தெரிவிக்காமலே உன் விருப்பப்படி உன் மணவாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டுவிட்டாய். ஆரம்பத்தில் அது எங்களுக்குப் பெருத்த இடியாகவும், சொல்லொணாத் துயரம் தரும் நிகழ்வாகவும் இருந்ததென்னவோ உண்மைதான்; ஆயினும், மணவாழ்க்கை என்பது ஒரு பெண்ணுக்கு அவள் மனம் விரும்பும் வாழ்க்கையாக அமைவதுதானே சிறப்பு? அந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் நீ உன் மனத்திற்குப் பிடித்த மணவாளனைத்தான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய்; இஃதொன்றும் மன்னிக்கமுடியாத பெரிய குற்றமில்லை. அத்தோடு…இளம்பெண்கள் தம் விருப்பப்படிக் கணவனை வரிப்பதும் அவனோடு உடன்போவதும் நம் தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்குப் புதிதுமில்லை.

    தலைவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொண்ட தன்மகளைப் பிரிந்த தாய் ஒருத்தி தன் அன்புமகள் சிறு குழந்தையாய் இருந்தபோது வைத்து விளையாடிய பாவையையும், சிறிய கிள்ளையையும் காணுந்தோறும் ”இவையெல்லாம் என் இனிய பைங்கிளி வைத்து விளையாடிய பொருள்களாயிற்றே!” என்று சொல்லிச் சொல்லிப் புலம்புவதை ஐங்குறுநூற்றுப் பாடலொன்றில் ஓதலாந்தையார் எனும் அருந்தமிழ்ப் புலவர் சொல்லோவியமாய் வடித்திருப்பார். கல்லூரியில் நான் அப்போது படித்த பாடல் இப்போது என் நினைவில் நிழலாடுகின்றது…..

    ”இதுவென் பாவை பாவை யிதுவென்
    அலமரு நோக்கி னலம்வரு சுடர்நுதற்
    பைங்கிளி யெடுத்த பைங்கிளி யென்றிவை
    காண்டொறுங் காண்டொறுங் கலங்க
    நீங்கின ளோவென் பூங்க ணோளே.” 

    மணிமொழி! என் சூழ்நிலையின் பிரதிபலிப்பாகவே இப்பாடலை உணர்கிறேன்….கண்களில் வழியும் கண்ணீரருவிக்கு அணைகட்ட இயலவில்லை மகளே!

    உன் தந்தையின் நிலையோ,

    ”ஒருமகள் தன்னை யுடையேன்

      உலகம் நிறைந்த புகழால்

    திருமகள் போல வளர்த்தேன்

      செங்கண்மால் தான்கொண்டு போனான்”

    என்று ஆண்டாளை அரங்கத்தானுக்கு மணம்செய்து கொடுத்துவிட்டுப் புலம்பும் பெரியாழ்வாரின் நிலையை ஒத்திருக்கின்றது. வேறென்ன சொல்ல?

    ”எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது” என்று கீதையில் அந்தக் கண்ணபிரான் உபதேசித்திருப்பதை எண்ணும்போது மனம் சிறிது அமைதிப்படுகின்றது. வாழ்வில் நடப்பவை எதுவும் நம் விருப்பப்படி நடப்பதில்லையே. நீரின் போக்கில் செல்லும் புணைபோல் விதியின் போக்கில் செல்வதுதான் உயிர்வாழ்க்கை என்பது ‘உளவியல் அறிஞராய்’த் திகழும் கணியன் பூங்குன்றனார் என்ற சங்கப் புலவர் கண்டு சொன்ன உண்மையல்லவா!

    ”……………………………..மின்னொடு
    வானந் தண்டுளி தலைஇ யானாது

    கல்பொரு திரங்கு மல்லற் பேர்யாற்று
    நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோ லாருயிர்

    முறைவழிப் படூஉ மென்பது திறவோர்

    காட்சியிற் றெளிந்தனம்…………..” 

     

    எத்துணைப் பொருள்பொதிந்த மொழிகள் இவை!

    மனம் கவல்கின்றபோதும், வாழ்வின் போக்கை நினைத்துப் பேதுறும்போதும் இதுபோன்ற பாடல்களும், ஆன்றோரின் அறவுரைகளுமே மனத்துயர் தீர்க்கும் மருந்துகளாகின்றன.

    போகட்டும்… இந்தக் கடிதத்தை மேலும் அவலச்சுவை நிறைந்ததாக்க விரும்பவில்லை; வேறு செய்திகளுக்கு வருகிறேன்….

    நீ சென்னையில் இருப்பதாகவும் உன் வாழ்க்கைத் துணைவன் நல்ல வேலையில் இருப்பதால் உனக்குப் பொருளாதார நெருக்கடி ஏதும் எழ வாய்ப்பில்லை என்றும் உன் தோழி பூங்குழலி மூலம் அறிந்தேன். (உன் முகவரியையும் அவள்தான் தந்தாள்). எங்களோடு நீ தொடர்பை முறித்துக்கொண்ட போதிலும் உன் தோழியுடன் தொடர்பிலிருப்பது குறித்து மகிழ்ச்சி. இல்லையென்றால் உன் நிகழ்காலம் நாங்கள் அறியாத இருண்டகாலமாகவே அல்லவா போயிருக்கும்!

    மணிமொழி! உன்மீது எங்களுக்குக் கோபமோ வருத்தமோ கொஞ்சமும் இல்லை. நீ மகிழ்வோடும் மனநிறைவோடும் வாழவேண்டும் என்பதே உன் பெற்றோராகிய எங்கள் விருப்பம். எங்கள் முயற்சியின்றியே இறைவன் அருளால் அது நல்லபடியாக நடந்துவிட்டது. அளவற்ற அருளாளனான அந்த இறைவனுக்கு நன்றி!

    இனி, உன் அன்னை என்ற முறையில் உனக்குச் சில அறிவுரைகளைக் கூற விரும்புகிறேன். எங்களுக்கு நீ ஒரே பெண் என்பதால் உன்னைச் செல்ல(வ)மகளாக வளர்த்துவிட்டோம்; உன் விருப்பப்படியே எல்லாம் செய்தோம் (மணவாளனைத் தேடித் தருவதைத் தவிர!). எனவே சிரமம் என்பதே என்னவென்று அறியாதவள் நீ; சுடுசொல்லே கேட்டறியாதவள். உன் பெற்றோர் போலவே உன் புகுந்த வீட்டினரும் உன்னைக் கொண்டாடவேண்டும் என்றும் உன் பேச்சைக் கேட்டு நடக்கவேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்காதே! புதிதாகச் சென்ற நீ(தான்) அவர்களின் விருப்பங்களையும், வாழ்க்கைமுறையையும் முதலில் அறிந்துகொள்ள முயலவேண்டும். அதற்கேற்ப உன்னை ஓரளவிற்கேனும் மாற்றிக்கொள்ள முயல்வது தேவையற்ற கருத்துமுரண்களும், சச்சரவுகளும் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்கும்.

    கூடுமானவரைக்கும் அடுக்களை வேலைகளை நீயே விருப்பத்தோடு செய்.

    அன்போடும் சுவையோடும் பரிமாறும் உணவும், பண்பான பேச்சும் புகுந்த வீட்டினரின் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் ரகசியங்கள்; இவை நல்ல பெண் என்ற பெயரை உனக்கு விரைவில் பெற்றுத்தரும். இப்படிச் சொல்வதனால் உன் அன்னை உன்னை மற்றவர்களுக்கு அடிமையாக வாழச் சொல்கிறாள் என்று பொருள் கொள்ளாதே! விட்டுக்கொடுத்துச் செல்வதும் அனுசரித்து நடந்துகொள்வதும் அடிமையாயிருப்பது என்று பொருள்படாது. அதுவும் காதல் திருமணம் செய்துகொண்ட உன்னையும் உன் கணவனையும் உன் புகுந்த வீட்டினர் அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டனர் என்பதை அறிந்தபோது நானடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவேது! ஆகவே அவர்கள் எங்களைவிடவும் நல்ல மனிதர்கள் என்றே எனக்குத் தோன்றுகின்றது. அத்தோடு, மணமான பெண்ணுக்குத் தன் மாமியாரும் மாமனாருமே தாய் தந்தையர்! அவர்களை அன்போடு பேணுவது அப்பெண்ணின் கடனாகும்.

    அடுத்து, நீ கற்ற பொறியியல் கல்விக்கு ஏற்ற வேலை ஒன்றையும் அடைவதற்கு முயற்சி செய் உன் புகுந்த வீட்டினரின் சம்மதத்துடன்! சிறுவயது முதலே நற்பண்புகளை அறிந்தும் புரிந்தும் வளர்ந்த நீ, நல்ல பொறுப்புள்ள பெண்ணாக நடந்துகொண்டு பிறந்த வீட்டிற்கும் புகுந்த வீட்டிற்கும் பெருமை சேர்ப்பாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு நிறையவே உண்டு!

    மணிமொழி! எங்களின் சம்மதம் பெறாமல் நீ மணம்புரிந்து கொண்டதனால் நாங்கள் உன்னை ஏற்றுக்கொள்வோமோ…..மாட்டோமோ என்றெல்லாம் அலமருவதைத் தவிர்த்து எங்களோடு பழையபடி நீ அன்பாயிருக்கவேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். எங்களுக்கு நீ ஒரே பெண் அல்லவா? உன்னைவிட்டால் எங்களுக்குத்தான் யார் இருக்கிறார்கள் அம்மா?

    விரைவில் உன்னிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பை எதிர்பார்க்கிறேன். எங்கள் அருமை மாப்பிள்ளைக்கு (உன் கணவனுக்கு) எங்கள் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களைத் தெரிவி. உன் புகுந்த வீட்டினர் அனைவரையும் நானும் உன் தந்தையும் நலம் விசாரித்ததாகச் சொல்லவும்.

    கணவனுக்கு ஏற்ற மனைவியாக…..அவன் பெருமையை உயர்த்தும் பீடுடைய பெண்ணாக நடந்துகொள்.

    தற்காத்துத் தற்கொண்டாற் பேணித் தகைசான்ற

    சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண். என்பது நீ அறியாதது அல்லவே!

    விரைவில் உன்னையும், மாப்பிள்ளையையும் நேரில் காணும் ஆவலுடன் வழிமேல் விழிவைத்தபடி,

    உன் அன்புப் பெற்றோர்.

    Share
  • அன்புள்ள மணிமொழிக்கு

    தினேஷ்

    அன்புள்ள மணிமொழிக்கு,

    அண்ணன் எழுதிக்கொள்வது, அம்மா நலமாக இருக்கிறார்களா?

    ‘அண்ணன்‘ என்ற வார்த்தையை எழுதும் போது எனக்கு உடல் கூசவே செய்தது. அந்த வார்த்தையால் என்னை அழைத்தற்காக எத்தனை முறை உன் மீது அமிலத்தை வார்த்தைகளாக வீசியிருப்பேன். என் கடந்த கால செயல்களை நியாயப்படுத்துவதற்கா நான் இந்த கடிதத்தை எழுதவில்லை. அப்படி நியாயப்படுத்திக் கொள்ளக்ககூடிய எந்த செயல்களையும் நான் செய்துவிடவும் இல்லை. இருப்பினும் கடந்த காலம் பற்றிய என் எண்ணங்களை உன்னிடம் பகிர்வதன் மூலம் என் வலிகளுக்கு, இந்த வரிகள் வடிகாலாய் இருக்கும் என நம்புகிறேன்.

    அப்பொழுது எனக்கு பனிரெண்டு வயது இருக்கும். நாங்கள் அம்மன் கோவில் தெருவில் குடி இருந்தோம். அப்பொழுதெல்லாம் அப்பா வியாபார விசயமாக அடிக்கடி வெளியூர் சென்றுவருவார். ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கென்று ஏதாவது வாங்கி வருவார். வழக்கமான நடுத்தர குடும்பத்தை போல சிறு, சிறு சண்டைகளோடு சாதாரணமாக சென்று கொண்டிருந்தது எங்கள் வாழ்க்கை. அப்பொழுதுதான் நீங்கள் எங்கள் வாழ்க்கையில் நுழைந்தீர்கள்.

    ஒரு நாள் காலை அப்பா கைக்குழந்தையுடன் ஒரு பெண்ணை அழைத்து வந்தார். அம்மாவின் கதறல் ஊரையே எழுப்பியது. அம்மா மாரில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள். அவர்கள் மீது மண் வரி இறைத்து சாபம் விட்டாள். பாட்டி தகாத வார்த்தைகளால் அவர்களை திட்டிக்கொண்டிருந்தாள். எதுவும் புரியாத அந்த கைக்குழந்தை கதறி அழுதுக்கொண்டிருந்தது. தெருவே எங்கள் வீட்டின் முன் கூடியது. அப்பாவின் நண்பர்கள் சிலர் வந்து அவர்களை அழைத்துச் சென்றனர்.

    கைக்குழந்தையாக இருந்த உன்னையும், உன் அம்மாவையும் கடம்பரயான் தெருவில் அப்பா வீடெடுத்து வைத்திருந்தார். தினமும் உங்களை திட்டியே பொழுது போனது என் அம்மாவிற்கும், பாட்டியிற்கும். உங்களை, அவர்கள் திட்டிய வார்த்தைகளை பட்டியலிட வேண்டுமெனில் கானகங்கள் அத்தனையையும் காகிதமாய் செய்தாலும் பத்தாது. இப்படி எங்கள் வாழ்க்கையை சீரழிக்க வந்தவர்களாகவும், ஒழுக்கம் கெட்டவர்களாகவும் தான் நீங்கள் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கப்பட்டீர்கள்.

    அப்பா உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் சில சமயங்களில், அம்மா என்னையும், கவிதாவையும் அழைத்துக்கொண்டு உங்கள் வீட்டின் முன்னால் வந்து சத்தம் போட்டு நியாயம் கேட்பாள். என் மாமாக்கள் அவ்வப்போது வந்து உங்களை மிரட்டி விட்டு போவார்கள்.

    நம் அப்பா வியாபார விசயமாக வெளியூர் சென்ற இடத்தில் உன் அம்மாவுடன் பழக்கம் ஏற்பட்டு, தான் ஏற்கனவே திருமணம் ஆனவன் என்பதை மறைத்து கல்யாணம் செய்துகொண்டார் என்பது எங்களுக்கு பின்னர் தெரிய வந்தாலும், உங்களை பற்றிய எங்கள் எண்ணங்களில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. உங்களை வெறுப்பதையும், காயப்படுத்துவதையும் நாங்கள் நிறுத்தவில்லை.

    நாம் ஒரே பள்ளியில் படித்தும் பேசிக்கொண்டதில்லை. கவிதா உன்னுடன் பேசியதை அறிந்து அவளை அறைந்ததை நீ அறிந்திருப்பாய். அப்பாவை அழைத்துச்செல்ல சில சமயம் உன் வீட்டிற்கு வரும்போது, நீ தண்ணி கொண்டு வந்து கொடுத்து ‘வாங்கண்ணா’ என அழைப்பாய். நான் உன்னை உதாசீனப்படுத்தி, வார்த்தைகளால் உன்னை குரூரமாக குத்தி காயப்படுத்துவேன். நீ கண் கலங்கிபோவாய். இருப்பினும் ‘அண்ணா’ என்று அன்பாக அழைப்பதை நீ ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை..

    தவறான நட்பு, எனக்கு தவறான பழக்கங்களை கற்றுக்கொடுத்தது. அப்பா தட்டி கேட்டால், அவரை குத்திக்காட்டி வாயடைக்கச்செய்வது எனக்கு எளிதாகிப்போனது. ‘படிப்பு தான் வரவில்லை, ஒழுங்காக வியாபாரத்தையாவது பார்’ என அப்பா கடை வைத்து தந்தார். பண புழக்கம், தீய பழக்கத்தை செழிப்பாக வளர்த்தது. அப்பா எவ்வளவோ முயற்சித்தும் முடியவில்லை. வியாபாரம் படுத்தது, கடன் பெருகியது. ‘நீ கூத்தியா வச்சிகிட்டதால தான் என்னால படிக்க முடியாம போச்சு, இப்போ வியாபாரமும் விளங்காம போச்சு’ என அப்பாவின் மீது பழி போட்டு என் தவறுகளை மறைத்துக்கொண்டேன்.

    கவிதாவின் கல்யாணம் எங்களின் பொருளாதார நிலையை தரை தட்டச்செய்தது. அப்பா உங்கள் வீட்டிற்கு வர தடை செய்யப்பட்டிருந்தார். உங்களுக்கு எதுவும் செய்யமுடியாத தன் கையாலாகாதத் தனத்தை நினைத்து வெட்கப்பட்டு, உங்களை சந்திப்பதையே தவிர்த்தார். உன் அம்மா வீட்டு வேலை செய்து உன்னை படிக்க வைக்கிறாள் என்றும், நீயும் கல்லூரி நேரம் போக மற்ற நேரங்களில் வேலைக்கு போகிறாய் என்பதையும் அறிந்து அப்பா மிகவும் வேதனை அடைந்தார். எங்களின் திட்டும், பழியும் அவரை மேலும் பலவீனமாக்கியது. அவரின் ஒரு பாவத்தின் மீது எங்களின் எல்லா பாவங்களையும் அடுக்கி வைக்கவே, அதன் பாரம் தாங்காமல் இப்பூவுலகில் இருந்து அவர் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டார்.  அப்பாவை கடைசியாக ஒரு முறை பார்க்க எங்கள் வீட்டின் முன் அழுது கதறிய உன்னையும், உன் அம்மாவையும் நாங்கள் கடைசிவரை அனுமதிக்கவில்லை. அவர் சாவிற்கு நீங்கள் தான் காரணம் என உங்கள் மீதே பழியை சுமத்தி உங்களை விரட்டினோம்.

    அதற்குப்பிறகு உனக்கு சென்னையில் வேலை கிடைத்துவிட்டதாகவும், நீங்கள் ஊரை விட்டு சென்று விட்டதாகவும் கேள்விப்பட்டேன். நீ பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் நல்ல சம்பளத்தில் பணிபுரிந்துக் கொண்டிருப்பதை எங்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. உன் ஒழுக்கத்தையும், இரவு வேலையில் பணிபுரியும் பெண்களின் ஒழுக்கத்தையும் மட்டும் இல்லாமல், பொத்தாம்பொதுவாக வேலைக்கு செல்லும் எல்லா பெண்களின் ஒழுக்கத்தையும் கேள்வியாக்கி, கேலி செய்து எங்கள் ஆற்றாமையை ஆற்றிகொண்டோம்.

    வேலை வெட்டி இல்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்த எனக்கு யாரும் பெண் தர முன்வராததால், வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் என் மாமா பெண்ணையே எனக்கு மணமுடித்து வைத்தார்கள். வருமானத்திற்கு வழியில்லாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது சாலையோர விவசாய நிலங்களை எல்லாம் வீட்டுமனைகளாக்கி, நகரத்து மக்களுக்கு ‘முதலீடு’ என்ற பெயரில் ஏமாற்றி விற்கும் தொழில் நம் ஊரில் விமர்சையாக நடந்தது. இருந்த கொஞ்சம் நிலத்தையும் அம்மாவின் பேச்சைக் கேட்காமல் விற்றேன். கடன் போக கையில் கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்தது. எப்படியாவது பஞ்சாயத்து தலைவர் ஆகிவிட்டால் இழந்த பணம், பேர், புகழ் அத்தனையும் திரும்ப பெற்றுவிடலாம் என நண்பர்கள் ஆசை காட்டவே, அரசியல் சூதில் பணத்தை இறைத்தேன், அத்தனையையும் இழந்தேன்.

    கடன் கணக்கு என் ஞாபக சக்திக்கு மீறி சென்றுவிட்டது. தினமும் கடன் கொடுத்தவர்கள் வீட்டை முற்றுகையிட்டனர். எங்கள் மாப்பிளையும் என்னை போன்ற ‘ஆண்மகன்’, கவிதாவை அடிக்கடி வரதட்சணை வாங்கி வர தாய் வீட்டிற்கு விரட்டி விட்டான். கடைசி சொத்தான வீடும் மூழ்கும் நிலைக்கு போய்விட்டது. இந்த சூழ்நிலையில் ஒரு ஆண், வீட்டில் இருக்கும் பெண்களை பற்றி கவலைப்படாமல் நல்லதொரு முடிவெடுப்பான். ஒன்று ஊரைவிட்டு ஓடிப்போவது அல்லது தற்கொலை செய்துக்கொள்வது. எந்த முடிவை எடுக்கலாம் என யோசித்துக்கொண்டிருந்த சமயம் தான் ஒரு கடிதம் வந்தது, அதுவும் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்தது. கூடவே இரண்டு லட்ச ரூபாய்க்கான காசோலையும் இருந்தது.

    “அன்புள்ள அண்ணனுக்கு,

    உங்கள் தங்கை மணிமொழி எழுதிக்கொள்வது. வீட்டில் அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறார்களா?

    தயவு செய்து நீங்கள் தப்பாக நினைத்துக்கொள்ளவேண்டாம். உங்கள் நிலை எனக்கு நன்றாக தெரியும்.

    நீங்கள் என்னை தங்கையாக ஏற்காவிட்டாலும், நான் உங்களை எப்போழுதும் என் அண்ணாகவே நினைத்திருக்கிறேன். அந்த  உரிமையில் தான் இத்துடன் காசோலையையும் அனுப்பியுள்ளேன்……..”

    என்று தொடங்கும் அந்த கடிதத்தை இன்றுவரை என்னால் கண்ணீர் திரையை மீறி முழுமையாக படிக்க முடியவில்லை.

    ‘ஞானம்’ என்பது தவறவிட்ட வண்டிக்கு கிடைக்கும் பயணச்சீட்டு போல, எப்போழுதும் தாமதமாய் தான் வரும். பணம் இருந்த போது என்னுடன் இருந்த நட்பும், சுற்றமும். பணமில்லாதபோது என்னை ஒதுக்கிவிட்டார்கள். ஆனால் எப்போழுதும் உனக்கு கெடுதல் மட்டுமே செய்த என் மீது நீ எப்படி இவ்வளவு பாசம் வைத்தாய்..? பெண்களின் அளவு கடந்த பாசத்தின் அர்த்தத்தையும், ஆழத்தையும் அறிய முயற்சிப்பது முட்டாள் தனம் தான். எப்போழுதும் பெண்கள் சூழவே இருந்திருக்கிறேன், ஆனால் அவர்களை புரிந்து கொள்ள ஒருநாளும் முயற்சித்ததில்லை, எனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கும் வரை.

    இந்த சமுதாயம் விசித்திரமானது. அது ஆண்களையும், பெண்களையும் எப்போழுதும் வெவ்வேறு தராசிலேயே வைத்திருக்கிறது. ஆண்களின் தவறுகளை எளிதாக கடந்து விடுகிறார்கள். பெண்களின் தவறுகள் மட்டும் பெரும் ஒழுக்கக்கேடாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

    நம் அப்பா செய்த தவறுக்கு, உன் அம்மா வாழ்நாள் முழுவதும் தண்டனை அனுபவித்தார்கள். அவர்களின் உறவினர்களே ஒதுக்கிவைத்தனர், நாங்கள் கொடுமைப்படுத்தினோம். எந்த பாவமும் அறியாத நீ, எந்த உறவும் இல்லாமல், பாசமும் கிடைக்காமல், பழிக்கும், துன்பத்திற்கும் ஆளானாய். ஆண் துணை இல்லாத பெண்களாய் எவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுபவித்திருபீர்கள். ஆண்களின் பாவங்களுக்கு எப்பொழுதும் பெண்களே சிலுவை சுமக்கிறார்கள்.

    எவ்வளவு தான் நாகரீகம் வளர்ந்தாலும், பெண்கள் முன்னேற்றம் அடைந்தாலும், பொருளாதார சுதந்திரம் பெற்றாலும். ஒழுக்கம், கௌரவம் என்ற பெயரில் அவர்கள் கொடிய வன்முறைக்கு ஆளாகிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பலாத்காரம், கௌரவக்கொலை, வரதட்சணை கொடுமை, குழந்தை திருமணம் என பல ரூபத்தில் அவர்களை பலி வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது இந்த சமூகம். ஒரு பெண் குழந்தையின் தகப்பனாக எனக்கு பெரும் அச்சமாக இருக்கிறது. என்னை போன்றவர்கள் நிறைந்த இந்த சமூகத்தில் அவளின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கபோகிறதோ..? எத்தனை இன்னல்களையும், பழி, பாவங்களையும் அவள் சுமக்கப்போகிறாளோ…?

    ஆனாலும் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, அத்தனை தடைகளையும் தாண்டி அவள் பெரிதாக சாதிப்பாள் என்று. ஏனெனில் அவளுக்கும் அவள் அத்தையின் பெயர் தான். ஆம்… அவள் பெயர்  மணிமொழி…

    (சில வருடங்களுக்கு பிறகு…)

    அன்புள்ள மணிமொழிக்கு,

    உன் அத்தை மணிமொழி எழுதிக்கொள்வது.. 🙂

    வீட்டில் அனைவரும் நன்றாக இருக்கிறார்களா?

    உன் பிறந்தநாள் பரிசாக மடிக்கணினி ஒன்றை அனுப்பியுள்ளேன்………

    (மின்னஞ்சலிலும் தொடரும்… ‘அன்புள்ள மணிமொழிக்கு…’)

    Share
  • அன்புள்ள தோழி மணிமொழிக்கு

    டி. விப்ரநாராயணன் 

    23-3-2014

    அன்புள்ள தோழி மணிமொழிக்கு

    உன் கடிதம் கிடைத்தது. உன் குழந்தைகள் எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறார்கள் என்று உன் கடிதத்தின் மூலம் புரிந்து கொண்டேன். நானும் மனைவியும் இங்கே தனியாகத்தான் இருக்கிறோம். மூத்தவன் சான்பிரான்சிஸ்கோவிலும் இளையவன் கனெக்டிகட்டிலும் இருக்கிறான். இளையவனுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. என் அத்தை காலமாகிவிட்டார்கள். என் மனைவி அத்தையின் மகள் தான் என்று உனக்கு நினைவிருக்கும். ஒரு துக்கம், ஒரு சந்தோஷம். இரண்டையும் ஒரே கடிதத்தில் சொல்கிறேனே என்று நினைக்கிறாயா? இரண்டையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும் மனநிலையை பெறுவதற்கு முனைய வேண்டும். அதாவது குழந்தை பிறந்தால் அழவேண்டும்;  யாரேனும் இறந்தால் சந்தோஷப் படவேண்டும். ஒன்று பிறவிக் கடலில் துக்கப்பட பிறந்துள்ளது;. மற்றொன்று பிறவிக் கடலிலிருந்து விடுதலையாகிச் செல்கிறது என்று என் தாத்தா அடிக்கடி சொல்வார். ஆனால் நாம் நடைமுறையில் அப்படியிருக்க முடியவில்லை.

    இசைக்கச்சேரிகளுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறாயா? உபன்யாசங்களுக்குச் செல்கிறாயா? சென்ற கடிதத்தில் கீதையில்  இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் 47 ஆவது ஸ்லோகம் புரியவில்லை என்று எழுதியிருந்தாய். அதுதான் கீதையின் அச்சாணி; நம் வாழ்விற்கும் அச்சாணி. ஸ்லோகத்தைக் கீழே தருகிறேன்

    கர்மண்யே வாதிகாரஸ்தே மாபலேஷு கதாசந                                       

    மாகர்ம பலஹேதுர்பூர்மாதே லங்கோஸ்தவ கர்மணி

    இதன் பொருளாவது — கருமத்தைச் செய்வதில் தான் உனக்கு அதிகாரம். அதன் பலன்களில் உனக்கு அதிகாரம் எப்பொழுதும் இல்லை. மற்றும் கரும பலன்களுக்கு காரணமாக ஆகாதே. ஆனால் கருமத்தைச் செய்யாமலிருப்பதில் மனத்தைச் செலுத்தாதே.

    ஒரு வேலை செய்தால் பலனை எதிர்பார்ப்பதுதானே மனித இயல்பு. எவ்வாறு பலனில் நமக்கு அதிகாரம் இல்லை என்று எப்படிச் சொல்லலாம்? —என்று நீ எழுதியிருக்கிறாய்.

    நீ கூறுவது நூற்றுக்கு நூறு உண்மைதான். அப்படியிருப்பதால்தான் சர்க்கரை வியாதி, இரத்த அழுத்தம், இதய நோய் போன்ற கடுமையான நோய்கள் நம்மை வந்து ஆட்கொள்ளுகின்றன. பலனை எதிர்பார்ப்பதற்கும் நோய்களுக்கும் என்ன தொடர்பு உள்ளது என்று நீ நினைக்கலாம்.

    ஒரு செயலைச் செய்கிறோம். அதன் பலனை எதிர்பார்க்கிறோம், அது கிட்டவில்லை என வைத்துக் கொள்ளலாம். உடனே நம் மனம் அதை எண்ணி அசைபோடுகிறது. பெருத்த ஏமாற்றம் விளைகிறது. யாருக்காக இந்த வேலை செய்தாயோ அவன் உன்னை சீண்டக்கூட இல்லை. அவனுக்குப் பலன் கிடைத்துவிட்டது. அவன் உனக்கு நன்றி கூடச் சொல்லவில்லை என்று உன் மனம் வேதனைப் படுகிறது. அவன்மேல் கோபம் உண்டாகிறது. கோபம் வெறுப்பாகிறது. அவனைப் பார்க்கக் கூடாது; அவனிடம் பேசக் கூடாது என்றெல்லம் உன் மனம் நினைக்கிறது. மற்றவர்களிடம் சொல்லிப் புலம்புகிறாய். தூக்கம் கெடுகிறது. மனவலி அதிகமாகிறது. மயக்கமாகி விடுகிறாய். மருத்துவர் சோதனை செய்கிறார்; இதயத்தில் கோளாறு என்று கணிக்கிறார். ஒரு சிறு எதிர்பார்ப்பு எங்கே உன்னை இட்டுச் சென்று விட்டது என்று பார்த்தாயா?

    காந்திஜி நமக்கு சுதந்திரம் வாங்கித் தந்தார். ஆனால் ஆகஸ்டு 15ஆம் நாள் சுதந்திர தின விழாவில் கலந்து கொள்ளவில்லை. அவர் நவகாளிக்கு யாத்திரையை மேற்கொண்டுவிட்டார். தான் பிரதமராவதற்கோ அல்லது ஜனாதிபதி ஆவதற்கோ அவர் தியாகம் புரியவில்லை. ஆகவே நாம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாது நம் கர்மங்களைச் செய்ய நாம் மனதைத் தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும்.

    ஸ்ரீராமானுஜர் தன் குருவிடம் உபதேசம் பெற 18 முறை ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து திருக்கோஷ்டியூருக்கு நடந்தார். 18 ஆவது  முறையின்போதுதான் அவர் உபதேசம் பெற்றார். 18 முறை சென்றதற்குக் காரணம் அவர் அந்த உபதேசத்தைப் பேறுவதற்கு அவர் தயாராகவில்லை என்று அவர் குரு எண்ணினார். அந்த உபதேசத்தைப் பெற்றவுடன் அவர் அந்த மந்திரத்தை சாதி மத வேறுபாடின்றி எல்லோருக்கும் உபதேசம் செய்தார். தான் நரகம் புகுந்தாலும் மற்றவர்கள் வைகுண்டம் செல்ல வேண்டும் என்ற உன்னதமான எண்ணம்.  இவர்கள் எந்த பலனையும் எதிர்பார்க்காது மக்களுக்குத் தொண்டாற்றவே நாம் பிறந்திருக்கிறோம் என்று எண்ணிய மகான்கள்.

    நான் என் கடமையைச் செய்துவிட்டேன். இனி நான் ஓய்வெடுக்கப் போகிறேன் என்பதும், என் பிள்ளையை 10 மாதம் தோளில் சுமந்தேன், அவன் என்னைக் கவனிக்காமல் விட்டு விட்டான் என்பதும், நான் அவனை இந்த வயிற்றில் 10 மாதங்கள் சுமந்து பெற்றேன்; ஆனால் இன்று அவன் இந்த வயிற்றுக்கு ஒரு வாய் சோறு கூட போடமாட்டேனென்கிறான் என்று புலம்புவதும் எதிர்பார்ப்பின் பயனே.

    குழந்தைக்கு தாய் உணவு ஊட்டுகிறாள். அப்பொழுது அவன் பிற்காலத்தில் தன்னை சுகமாக வைத்திருப்பான் என்றா அவள் நினைக்கிறாள். இல்லையே. ஆனால் அவன் வேலைக்குப் போன பின்பு நினைக்கிறாள். அவனுக்குத்  திருமணம் நடந்தபின் இதையே நினைக்கிறாள். அவன் மனமோ தாயைப் பற்றிய சிந்தனையில்லாது இருக்கிறது. முடிவு முதியோர் இல்லம் தான். இவையாவும் எதிர்பார்ப்பின் விளைவே.

    காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள் இளம் சிட்டுகள். இரண்டு நாளில் பிரிந்து விடுகிறார்கள். காதலிக்கும்போது ஈருயிரும் ஓருடலுமாக இருந்தவர்கள் வெவ்வேறு உயிராக மாறிய விந்தைதான் எங்ஙனம்? எல்லாம் எதிர்பார்ப்பின் விளைவுதான். நான் சொன்னபடிதான் நீ இருக்கணும் என்று அவனும் தான் சொன்னபடி அவன் இருக்கணும் என்று அவளும் நினைக்க மணச் சிதைவு ஏற்பட்டுவிட்டது. பயத்தினால் எதிர்பார்ப்பு ஏற்படுகிறது.

     நாம் பிறருக்கு உதவி செய்தாலும், ஆலயங்களில் பணியாற்றினாலும் நமக்கு மோக்ஷம் கிட்டும் என்று மதங்களும் மறை நூல்களும் கூறுகின்றன. இம்மாதிரி கூறும் மதங்களைச் சாடுகிறார் வினோபாபாவே. மோக்ஷத்தைக் காட்டி பணி செய்யவைக்கக் கூடாது என்கிறார். ஆலயங்களில் எந்தவித ஊதியமுமின்றி பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் ஒருவர். ஒருநாள் ”நாம் இத்தனை நாள் இங்கு பணியாற்றி வருகிறோம் இந்தக் கடவுள் கண்ணைத் திறக்க மாட்டேனென்கிறானே; இங்கு பணியாற்றினால் நம் பெண்ணுக்கு நல்ல வரன் வரும் என்று கூறினாரே அந்த ஜோஸியர்” என்றெல்லாம் அவர் மனம் அங்கலாய்க்கிறது. முடிவில் ஆலயத்திற்குச் செல்வதையே நிறுத்திவிட்டார்.

    அதனால் மணி மொழி நாம் நம் வேலையைச் செய்து கொண்டேயிருக்க வேண்டும். நம் கடன் பணி செய்வதே. அன்னை தெரசா, காஞ்சி பெரியவர், இரமண மகரிஷி, காந்திஜி, தியகராஜ ஸ்வாமிகள், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், விவேகானந்தர் ஆகியோருடைய அறிவுரைகளையும் வாழ்க்கையையும் படிக்கவேண்டும். எதிர்பார்க்காமல் வாழ முடியாது; ஆனால் நம்மை நாம் செய்யும் கர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு அதில் ஆனந்தத்தைப் பெறும் வழியைக் கண்டால் எதிர்பார்ப்பு  என்ற சொல்லே நம் அரிச்சுவடியில் வராது. இது ஒரே நாளில் வரக் கூடிய பண்பு இல்லை.

    கோவிலுக்கு ஒரு பால்காரி பால்கொண்டு வருவது வழக்கம். மழையின் காரணமாக ஆற்றில் வெள்ளம் வந்துவிட்டது.. அவள் மெதுவாகக் ஆற்றைக் கடந்து தாமதமாகப் பாலைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். கோவில் பூசாரி அவளிடம் “நீ ஆண்டவனை மனதில் நினைத்திருந்தால் ஆறே உனக்கு வழி விட்டிருக்கும்“ என்றார். “அப்படியா! நான் முயன்று  பார்க்கிறேன்” என்றாள். மறுநாள் மழை பெய்தது. ஆற்றில் வெள்ளம் வடியவில்லை. ஆனால் அவளோ சீக்கிரம் பாலைக் கொண்டு வந்து விட்டாள். ”எப்படி?”என்று கேட்டார் பூசாரி. “நீங்கள் சொன்ன மாதிரி செய்தேன். ஆறு வழி விட்டது, வந்துவிட்டேன்” என்றாள் பால்காரி. உடனே பூசாரி ”என்னையும் அழைத்துச் செல்” என்றார். உடனே இருவரும் ஆற்றை நோக்கி வந்தனர். இருவரும் ஆற்றில் இறங்கினர். பால்காரி ஆற்றில் எளிதாக நடந்து சென்றாள். ஆனால் பூசாரியால் முடியவில்லை. காரணம் அவர் பால்காரி போல் அக்கறையுடன் ஆண்டவனைத் தியானிக்கவில்லை. பூசாரி ஆண்டவன் அருகில் சேவை செய்தும் அவருக்குப் பலன் கிட்டவில்லை. ஏனெனில் அவர் பலனை எதிர்பார்த்து பணியாற்றுகிறார். பொதுவாக கோயில் பூசாரிகள் தட்டில் விழும் பணத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை நாம் கவனித்திருக்கலாம்.

    மேலே சொன்ன செய்திகள் உனக்கு நன்றாகப் புரிந்திருக்கும். செய்யும் வேலையில் கவனமும் அன்பும் ஈடுபாடும் வேண்டும். பலன் தானாகவே வந்து சேரும். நீயும் நானும் படிக்கும்போது நம் பெற்றொர்கள் நம்மைப் போல் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதுதான் நம்மை வளர்த்தார்கள். அவர்களுக்கு. வாழ்க்கையைக் கண்டு பயமில்லை. அதனால்தான் என் உடன் பிறந்தவர்கள் ஆறு பேர், உன்கூடப் பிறந்தவர்கள் எண்மர். நம் பெற்றொர்கள் நம் எதிர்காலம் பற்றிக் கனவு கண்டு தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துக் கொண்டார்களா? இல்லையே. அவர்களுக்கு எந்த வியாதியும் வரவில்லை.

    எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் வாழ்வதற்கு ஒரே வழி கடந்தகால நினைவுகளையும் வருங்காலக் கனவுகளையும் விடுத்து நிகழ்காலத்தில் வாழ்வதுதான்.

    உன் பிள்ளைகளையும் பேரன் பேத்திகளையும் விசாரித்ததாகச் சொல்லவும். ஒருதடவை இங்கு வந்துவிட்டுப் போயேன்.

    உன் பிரியமுள்ள தோழன்,

    அருள்மொழி.

    Share
  • அன்புள்ள பேத்தி மணிமொழிக்கு

    டி.விப்ரநாராயணன்

    அன்புள்ள பேத்தி மணிமொழிக்கு

    எங்கள் ஆசீர்வாதம். உன் கடிதம் கிடைத்தது. உன் கையெழுத்து நன்றாக இருக்கிறது. பாட்டி உன் எழுத்திற்கு முத்தம் கொடுத்தாள். நீ பரீட்சையில் 100 மார்க்குகள் எடுத்தது பற்றி எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். நீ ஆங்கிலம் நன்றாகப் பேசுகிறாய் என்று அப்பா நேற்று போனில் சொன்னார். தமிழை மறக்கக் கூடாது. நீ தமிழில் கடிதம் எழுதியிருக்கிறாய். ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கிறது. நன்றாகப் படி.

    கடவுளைக் கும்பிட வில்லையென்றால் கடவுள் நம் கண்களைக் குத்தி விடுவார் என்று அம்மா பயமுறுத்துகிறாள் என்று உன் கடிதத்தில் எழுதியிருந்தாய். கடவுள் ரொம்ப கொடுமையானவரா? என்று கேட்டிருக்கிறாய்.

    நீ பயப்படாதே.கடவுள் மிகவும் நல்லவர்; அன்பானவர்; கருணையுடையவர். தினமும் காலையிலும் மாலயிலும் சாமி படத்தின் முன் நின்று பாட்டு பாடு. அவர் சந்தோஷப் படுவார். இரவு தூங்கப் போகுமுன் கடவுளை வணங்கு. ஒருவேளை மறந்து விட்டால் கவலைப்படாதே.

    நீ சென்ற கடிதத்தில் தென்னை மரத்தைப் பற்றி ஒரு பாரா எழுதியிருந்தாய். படித்தேன். பாட்டியும் படித்தாள், நன்றாகவும் பிழையில்லாமலும் இருந்தது. சிறு புத்தகங்களைப் படித்துப் பழகு. நான் ஒரு பாடல் உனக்காக எழுதியிருக்கிறேன். நீ அதைப் பாடிப் பழகலாம்.

     காகமொன்று நீர் குடிக்க

    சுற்றி சுற்றி வந்தது.

    தாகம் தீர தண்ணீரைத்

    தேடித் தேடி அலைந்தது

    வேகமாகப் பறந்தது

    மெதுவாக நடந்தது

    நாகமொன்றைப் பார்த்தது

    நடுநடுங்கிப் போயிற்று

    சோகமாய்ப் பறந்து சென்று

    மரக்கிளையில் அமர்ந்தது

    செம்பொன்று கீழே

    இருந்ததைக் கண்டது

    ஜம்மென்று பறந்துவந்து

    செம்பிற்குள் எட்டிப் பார்த்தது

    தண்ணீரைக் கண்டதும்

    காகா என்று கத்தியது

    சுற்றுமுற்றும் பார்த்தது

    ஸ்ட்ரா ஒன்றைக் கண்டது

    ஸ்ட்ராவை எடுத்து உறிஞ்சிற்று

    தாகம் தீர்ந்தது, பறந்தது

    இந்தப் பாட்டைப் பாடிப் பழகு. நீயும் இந்த மாதிரி குட்டிப் பாடலை எழுதலாம். உன் தோழிகளுக்குப் பாடிக் காட்டு. நான் உன்னைப் பார்க்க வரும் போது பல பாடல்களும் கதைகளும் கொண்டு வருகிறேன்..

    பாடங்களைத் தவறாமல் படி. பயப்படாதே. உன் தம்பியுடன் நன்றாக விளையாடு.

    இப்படிக்கு

    உன் பிரியமுள்ள தாத்தா

    Share
  • தம்மையே இழந்திடுவார் !

    எம்.ஜெயராமசர்மாimages

    போதை தலைக்கேறி
    புத்தி  தடுமாறி
    பாதைதனை மறந்து
    பரிதவிக்கும் வேளையிலே

    காதும் அடைத்துவிடும்
    கண்களுமே கட்டிவிடும்
    பேதலித்த மனத்தோடு
    பெருமரமாய் வீழ்ந்திடுவர்

    வேர்த்து விறுவிறுக்க
    வெயிலெல்லாம் திரிந்தலைந்து
    பார்த்து உழைத்தபணம்
    பாதியிலிலே போய்விடுமே

    சோற்றுக்குக் காத்திருப்போர்
    சுகமின்றி படுத்திருப்போர்
    வீட்டிலே காத்திருக்க
    வீதியிலே குடித்துநிற்பார்

    நடுவீதி நாயகராய்
    நாளுமே நிற்பார்கள்
    தெருநாய்கள் கண்டுவிடின்
    தீராத கோபம்கோள்ளும்

    வெறிதலையில் ஏறிவிடின்
    நெறியெல்லாம் கெட்டுவிடும்
    தறிகெட்டுப் போயிடுவார்
    தம்மையே இழந்திடுவார்

    குடிபோதை வந்துவிடின்
    குணமெல்லாம் கெட்டுவிடும்
    மனைகூட அவனுக்கு
    மாறாகத் தெரிந்துவிடும்

    வாய்மையும் ஓடிவிடும்
    வல்லமையும் ஒழிந்துவிடும்
    பெய்கொண்ட மனமங்கே
    பேருருவம் கொண்டுவிடும்

    சிவமாக இருந்தவனோ
    சவமாகப் போயிடுவான்
    உவமானம் சொல்வதென்றால்
    உயிரற்ற பிணம்தானே

    மதியிழந்து கதியிழந்து
    மானமும் இழந்துநிற்கும்
    குடிபோதை நம்வாழ்வில்
    கெடுதியே தந்துவிடும்

    நாகரிகம் என்றெண்ணி
    நன்றாக குடித்திடுவார்
    நாட்டிலே உள்ளவரை
    நாகரிகம் என்னாகும்

    ஆதலால் குடிவிடுவோம்
    அனைவர்க்கும் வாழ்வுவரும்
    பேதலிக்கும் மனக்குரங்கை
    பிய்த்தெறிவோம் வாருங்கள் !

    http://fineartamerica.com/art/all/wine+bottle/canvas+prints

    Share
  • அன்புள்ள மணி மொழிக்கு

    டி.விப்ரநாராயணன்

    24-3-2014

    அன்புள்ள சகோதரி மணி மொழிக்கு

    நலம் உன் நலத்தை அறிய ஆவலாயுள்ளேன், சென்ற  கடிதத்தில் நலம் பற்றிக் குறிப்பிடாமல் கடிதத்தைத் தொடங்கிவிட்டாய். எப்படியிருக்கிறார்கள் சரவணனும் அருணாவும். பேரன் இளங்கோ நன்றாகப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறானா? உன் கணவர் மஸ்கட்டிலிருந்து வந்து விட்டாரா? இங்கு செந்தில் கனடா போயிருக்கிறான். அதனால் குழந்தையுடன் லக்ஷ்மி அவள் தாய் வீட்டிற்குச் சென்று இருக்கிறாள். அம்மாவிற்கு இரத்த அழுத்தம் அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது. அப்பா நலமாக இருக்கிறார்.

    சென்ற கடிதத்தில் தாய்மையைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுதியிருந்தாய். நன்றாக இருந்தது. நானும் நம் நாடு “அன்றும் இன்றும்” என்ற தலைப்பில்  ஒரு கவிதை எழுதினேன். என் நண்பர் பாலாவிடம் காண்பித்தேன். நன்றாக இருக்கிறது என்று சொன்னார். கீழே அந்தக் கவிதையை தந்திருக்கிறேன். படித்துப் பார். உன் கருத்தைத் தெரிவி. உன் வீட்டு வேலைகளின் நடுவில் கவிதை, கட்டுரை என்று எழுதுகிறாய். உன்னைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும். அம்மாவும் அப்பாவும் உன்னைப் பார்க்க அடுத்தமாதம் வரலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். உன் கருத்தைத் தெரிவி.

    இப்படிக்கு

    உன் பிரியமுள்ள அண்ணன்

    தமிழ்ச் செல்வன்

    நம்நாடு அன்றும் இன்றும்

    பாரத நாடு பழம்பெரும் நாடு

    பாரினிலே அது சிறந்த நாடு

    ஏரெடுத்து வாழும் மக்கள்

    பேரெடுத்த  அருமை நாடு,

    வேதங்கள் தோன்றிய நாடு – மன

    வேதனைகள் நிறைந்த நாடு – பல

    சோதனைகள் கண்ட நாடு – பல

    சாதனைகள் படைத்த நாடு.

    ஆலைகள் அமைந்த நாடு — கல்விச்

    சாலைகள் உள்ள  நாடு – அழகுச்

    சோலைகள் மல்கிய  நாடு – மனச்

    சோலைகள்  இல்லா நாடு.

    மக்கள் அதிகம் உள்ள நாடு

    ஏக்கங்கள் நிறைந்த நாடு

    ஊக்கங்கள்  குறைந்த நாடு – அதனால்

    தாக்கங்கள் விளைந்த நாடு

    சிற்பத்திற்குச் சிறந்த நாடு

    வெற்பால் சூழ்ந்த நாடு

    கற்பிற்கோர்  சிறந்த நாடு— ஆனால் பலர்

    கற்பைச் சூறையாடிய நாடு.

    மதங்கள் பல கண்ட நாடு

    மதச் சண்டைகளும் காணும் நாடு

    சாதிகள்  ஆயிரம் உள்ள நாடு

    சாதிச் சண்டையும் மலிந்த நாடு

    புனிதர்கள் தோன்றிய நாடு – பல

    முனிவர்கள் வாழ்ந்த நாடு

    மனிதத் தன்மை குறைந்த நாடு—அதனால்

    புனிதத்  தன்மையும் குறைந்த நாடு

    புண்ணியத் தலங்கள் உள்ள நாடு —  ஆனால்

    புண்ணியம் இல்லாத நாடு

    பெண்ணியம் குலைந்த நாடு—மனத்

    திண்ணியம் இல்லாத நாடு

    விழாக்கள் கொண்டாடும் நாடு – அதன்

    விளைவையும் சந்திக்கும் நாடு

    விளைநிலங்கள் அதிகம் உள்ள நாடு – அவற்றை

    விளையாத நிலமாக மாற்றிய நாடு.

    ஆன்றோர்கள் பிறந்த நாடு

    சான்றோர்கள் வாழ்ந்த நாடு – நாட்டை

    வென்றோர்கள்  இருந்த நாடு—ஆனால்  மனத்தை

    வென்றோர்கள் இல்லாத நாடு.

    நாட்டுப் பற்றை வளர்த்த நாடு

    வீட்டுப் பற்றை ஒழித்த நாடு—இன்றோ

    நாட்டுப் பற்று குறைந்த நாடு – தன்

    வீட்டுப் பற்றை வளர்க்கும் நாடு

    ஏற்றங்கள் நிறைந்த நாடு

    குற்றங்கள் மலிந்த நாடு – கட்சிச்

    சீற்றங்கள் காணும் நாடு—ஆனால் பல

    மாற்றங்கள் கொணர்ந்த  நாடு

    உண்மைக்குப் பெயர் பெற்ற நாடு

    உண்மையைப் பெயர்த்தெடுத்த நாடு

    வண்மைக்குச் சிறந்த  நாடு — ஆனால்

    வன்மைக்கும் உள்ளாகும் நாடு

    ஆட்சிகள் பல கண்ட நாடு

    கட்சிகளும் பல கண்ட நாடு– மாட்சிமிக்க

    ஆட்சி யில்லாத நாடு – மனச்

    சாட்சி யில்லா நாடு

    உழவர்கள் நிறைந்த நாடு

    ஊழல்கள்  மலிந்த நாடு

    உழைப்பாளிகளை மதிக்காத நாடு

    உழைப்பையும் மதிக்காத நாடு

    Share
  • அன்புள்ள மணிமொழிக்கு

    டி.விப்ரநாராயணன்

    24-03-2014

    அன்புள்ள மகள் மணிமொழிக்கு

    நீ எப்படி இருக்கிறாய்? பேரன் அருண் நன்றாக படிக்கிறானா? மாப்பிள்ளைக்கு ப்ரொமோஷன் கிடைக்கப் போகிறது என்று சென்ற கடிதத்தில் எழுதியிருந்தாய். கிடைத்துவிட்டதா? மாமனார் மாமியார் எப்படியிருக்கிறார்கள்?

    எதிர் வீட்டுப் பெண் தனக்குப்பார்த்த மாப்பிள்ளையை நிச்சயதார்த்தம் நடந்த பத்து நாட்களுக்குப்பின்  மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லி விட்டாளாம் என்று எழுதியிருந்தாய்..  மற்றொரு பெண் மாமனார் மாமியார் இல்லாத வீட்டில்தான் தான் கல்யாணம் செய்துகொள்வேன் என்று சொல்கிறாள் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தாய். மேலும் மிகவும் கவலைப் பட்டு எழுதியிருந்தாய்.. நீ சொல்வது உண்மைதான். இப்பொழுது பையனுக்கோ பெண்ணுக்கோ திருமணம் நடக்கும் வரைக்கும் பயமாக இருக்கிறது என்று பெற்றொர்கள் சொல்கிறார்கள். திருமணம் ஆனபின்பும் கவலைதான். முன்காலத்தில் மாமியார் கொடுமை, நாத்தனார் கொடுமை என்று கேள்விப்பட்டோம். இன்றோ மருமகள் கொடுமை என்று கேள்விப்படுகிறோம்.

    ஒரு நண்பர் ஒரு செய்தி சொன்னார்.நிச்சயமான பின்பு. பெண்ணும் பிள்ளையும் வெளியில் சென்றிருக்கிறார்கள். அப்பொழுது அவள் இளநீர் கேட்டிருக்கிறாள். அவனும் இளநீர் விற்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான் இளநீர் விற்பவரிடம் இளநீர் ஒன்றின் விலை என்ன என்று கேட்டிருக்கிறான். அவன் 25 ரூபாய் என்றிருக்கிறான். உடனே அந்தப் பையன் 20 ரூபாய் வைத்துக் கொள் என்று பேரம் பேசியிருக்கிறான். உடனே அந்தப் பெண் பேரம் பேசும் மாப்பிள்ளை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு வந்து நடந்ததைக் கூறிவிட்டு திருமணத்தை நிறுத்தி விட்டாளாம் அந்தப் பெண். மற்றொரு செய்தி. ஒரு பையன் பெண்ணைப் பார்த்துவிட்டு பிடித்திருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டு திருமணம் ஆனபின்பு பெண்ணின் பெற்றொர்கள் தங்கள் பெண்ணைப் பார்க்க வரக் கூடாது என்றானாம். இவ்வாறு பல கதைகள் என் செவியில் விழுந்தன.

    நீ ஏன் இவ்வாறு நடக்கிறது ? இதற்குக் காரணம் என்ன என்று கேட்டிருந்தாய்?

    குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் பெற்றொர்கள் தவறு செய்து விடுகிறார்கள். அவர்களின் எதிர்காலம் பற்றி ஒரு அச்சத்தை தோற்றுவித்தே குழந்தைகளை வளர்க்கிறார்கள். வாழ்க்கையை நேசிக்கக் கற்றுக் கொடுக்க வில்லை. சுதந்திரம் என்ற சொல்லின் பொருளைத் தவறாகத் தெரிந்துகொண்டு தங்கள் வாழ்வை அழித்துக் கொள்கின்றனர். .உன்னைத் திருமணம் செய்து கொடுத்தபோது இப்படியெல்லாம யோசித்தோமா.. மாப்பிள்ளயின் சம்பளம் ரூபாய் 200000 தான். அவர்கள் பெற்றொர்கள் உன்னுடன் தான் இருக்கிறார்கள்.. உனக்கு என்ன கஷ்டம் வந்து விட்டது. இப்பொழுது மாப்பிள்ளை நல்ல சம்பளம் வாஙுகுகிறார்.. வரவுக்கு ஏற்ற செலவு செய்து வாழ்க்கையை நன்றாகவும் சந்தோஷமாகவும் நடத்துகிறீர்கள்.

    வாழ்க்கையைக் கண்டு அச்சப்படக் கூடாது, 2020 பற்றி 2014-ல் சிந்தித்து வாழ்க்கையைத் தொலைப்பவர்கள் அனேகர். இக்காலப் பையன்களும் பெண்களும் – குறிப்பாக கணிணித் துறையில் பணிபுரிபவர்கள்—அதிக எதிர்பார்ப்பிலும் கற்பனையிலும் கருத்தைச் செலுத்தி நிகழ்காலத்தை இழந்து விடுகிறார்கள்.  பெண் பார்க்கும்போது  ஒரு பெண்  பையனிடம்,” தனக்குப் பிறக்கும் குழந்தை இண்டர் நேஷனல் பள்ளியில் படிக்கணும். அதற்கு நீங்கள் இப்பொழுது ஒப்புதல் தரவேண்டும் “ என்றாளாம்.இதெல்லாம் வேடிக்கையாக இருக்கிறது..நம் வாழ்க்கை இவ்வுலகில் நிரந்தரமல்ல. மரணம் எப்பொழுது. நிகழும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.இலக்கு இருக்கவேண்டும். ஆசைகள் இருக்க வேண்டியதுதான் . ஆனால் ஆசையையும் தேவையயும் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றால் அழிவைத் தேடித்தான் செல்ல வேண்டியிருக்கும்.

    நான் உனக்கு power of now என்ற நூலைப் பற்றிக் கூறியிருக்கிறேன், நம் கையில்  இருப்பது இந்தக் கணம். நடந்ததைப் பற்றி சிந்திiப்பதோ வருங்காலத்தைப் பற்றி எண்ணிக் கற்பனை காண்பதோ வீணான செயல் என்று அந்த நூல் கூறுகிறது.

    நாம் யாரும் இவ்வுலகில் தனித்து வாழ முடியாது. பிறரைச் சார்ந்து வாழத்தான் வேண்டும்.. எல்லொரும் சேர்ந்து வாழப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும். மேலை நாட்டின் தாக்கத்தால் உறவுகள் வேண்டாம் என்று பலர் எண்ணுகிறார்கள்…அது தவறு.  நான் என் நண்பர் வீட்டிற்குப் போயிருந்தேன். அங்கே அவர்களது பேரன் பேத்திகளைப் பார்த்தேன். அவர்கள் அமெரிக்காவில்  படிக்கிறார்கள்.. நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெரியவர் வந்தார். அவரை அந்தக் குழந்தைகளுக்கு “இவர் உங்கள் தாத்தா: என்று அறிமுகப் படுத்தினார்கள். அதற்கு அந்தக் குழந்தைகள் ”so whaat”  என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்று விட்டனர். அதனால் மேலை நாட்டு மோகம் பணத்திற்கு மரியாதை தருகிறது. மனித நேயத்திற்கு மதிப்புத் தருவது இல்லை.

    இந்தக் காலத்து இளம் சிட்டுகள் ஒரு குழப்பத்திலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்திலும் சிந்தனைகளை ஓடவிட்டுக் கொண்டிருப்பதால் அவர்கள் சிந்தனையில் தெளிவு இல்லை. ஆகவே பெற்றொர்கள் தான் அவர்களை நல்வழிப் படுத்த வேண்டும்.

    சரி. நீ ஒருகதை எழுதப் போகிறேன் என்று எழுதியிருந்தாயே. எழுதத் தொடங்கி விட்டாயா? வினோபா எழுதிய கீதைப் பேருரைகளைப் படித்து முடித்து விட்டாயா? எப்பொழுதும் நிறைவான மனதுடன் வாழப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும்.

    குழந்தைகளுக்கு என் அன்பைச் சொல்.

    இப்படிக்கு

    உன்பிரியமுள்ள அப்பா

    Share
  • சாவிற்கு முன்

    செந்தில்குமார் old-images

    சாவிற்கு முன் தெரியும் முகக்களையை தரிசித்திருக்கீற்களா?
    அப்போது தெரியும்  வாழ்வின் மகத்துவம்.
    சாகும் முகத்தின் புன்சிரிப்பை பார்த்திருக்கிறீர்களா?
    அப்போது தெரியும் அன்பின் ஆழம்.
    சாகும் நொடியில் அந்த முகத்தில் தெரியும் புரிதலை கவனித்திருக்கிறீர்களா?
    அப்போது தெரியும் அறிவின் பிதற்றல்.
    சாவை உணர்ந்துகொண்ட சந்தோஷத்தை  அனுபவித்திருக்கீற்களா?
    அப்போது புரியலாம்…..வாழ்க்கை.

    சாவை புரிந்து கொண்டதுபோல் தாத்தா முகம் இருந்தாலும்
    “இன்னும் கொஞ்சம் வாழ்விருக்காதா?” என்று
    தொக்கி நிற்கும் கேள்வி
    என்னை   புலப்படுத்தியதற்கு
    நன்றி.

    http://www.photographersdirect.com/buyers/stockphoto.asp?imageid=1131251

    Share
  • அன்புள்ள மணிமொழிக்கு

     

    நந்திதா

     

    இங்கு மணிமொழி என்பவர் ஒரு பெண் காவல் அதிகாரி. திருவிழாக்காலம். தீவிர வாதிகளால் கடத்தப் பட்ட ஒருவர் காவல் அதிகாரிக்கு கடிதம் அனுப்புகிறார். இதோ அக் கடிதம்.
    ஊர்திரை வேலை உலாவும் உயிர்மயிலைக்
    கூர் த்ரு வேல் வ்ல்லார் கொற்றங்க் கொள் சேரிதனில்
    கார் த்ரு சோலை கபாலீச் சரம் அமர்ந்தான்
    ஆர்திரை நாள் காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்
    ( தேவாரம்)

    இது பிணை கைதி பாடியவை

    கொற்றைவார் சடையோனை பணியாது போனேனோ
    பற்றற்றவன் பாதம்தனை போற்றாது போனேனோ
    கற்ற திரு வாசகமும் தேன் மொழி தேவாரம் பாடாது
    உற்றவரை விட்டு ஓடியவனை காத்தருள் மணிமொழி அம்மையே

    ஈரண்டு திங்கள் சுமந்தவளுமில்லை எங்கு உளேனென
    இரைந்து உரைப்பினும் ஏரெடுத்து பார்பாரில்லை
    ஈரட்டு நாளாய் ஏங்கியும் எமையறிவாரில்லை இனி
    இறப்பதோ இருப்பதோ உன்னையன்றி யாரரிவார் மணியம்மையே

    ஊரார் அறியாத ஒரிடத்தில் ஊமத்தைப் புதருமுண்டு
    பாழ் நரகக் குழியில் அமிழுமுன்னே அம்பிகையே வாராயோ
    உயிர் உகுக்கும்முன் காப்பியமும் கோப்பியமும் நான் படைப்பேன்
    உலகம்மையே மணிமொழியம்மையே காத்தருள்வாயே

    Share
  • அன்பு மகள் மணிமொழிக்கு

    தமிழ் செல்வி

    அன்பு மகள் மணிமொழிக்கு,

    ஆசையுடன் எழுதும் அன்பு மடல் யாதெனில் இங்கு அனைவரும் (பாட்டி, அப்பா, தம்பி மற்றும் தங்கை) நலம் .

    அதுபோல் அங்கு உன் நலமும் உன் தோழியர்களின் நலமும் அறிய ஆவல்.

    உன் கடிதம் கிடைத்தது. அனைவரும் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தோம். சமீபத்தில் நீ எழுதிய கடிதத்தில் நடந்த முதல் இடைத் தேர்வில் அனைத்துப் பாடங்களிலும் அதிகமான மதிப்பெண்கள் பெற்று வகுப்பில் முதல் மாணவியாக இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தாய். இது எதைப் போல் இருக்கின்றது தெரியுமா?

    ஈன்ற பொழுதில் பெரிதுவக்கும் தன்மகனைச்
    சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்

    என்ற வள்ளுவர் வாக்கிற்கிணங்க நான் பெருமகிழ்ச்சி அடைகின்றேன். இக்கடிதத்தை பார்க்கும் வரையிலும் நாங்கள் அனைவரும் உன்னைப் பற்றிய கவலையிலேயே ஆழ்ந்திருந்தோம்; ஏனெனில் தமிழ் வழிக் கல்வி படித்த நீ, எப்படி ஆங்கில வழிக் கல்வியில் படித்து தேர்ச்சியடையப் போகின்றாயோ என்ற கவலை வேறு. இனிமேல் உன் படிப்பைப் பற்றியக் கவலை எங்களுக்கு இல்லை. நீ எடுத்திருக்கும் மதிப்பெண்களிலிருந்து உன்னுடைய கடின உழைப்பும் விடாமுயற்சியும் வெளிப்படுகின்றது. வாழ்த்துகள். உன் பாடம் சம்பந்தமாக எழும் சந்தேகங்களை அவ்வப்போது உன் ஆசிரியரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள். மேலும் உனக்கு வகுப்பு எடுக்கும் ஆசிரியருக்கும் நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்.

    ஆசிரியரைப் பற்றி ஒரே வரியில் சொல்லவேண்டுமானால் கூழாங்கல்லை அவர்கள் கையில் கொடுத்தால், அதைக்கூட சிற்பமாக மாற்றும் திறன் கொண்டவர். அவர்கள் தெய்வத்திற்கு ஒப்பானவர்; உனக்கு அவர்கள் இரண்டாவது பெற்றோர்களாவர். அறியாமை என்னும் இருளை அகற்றுபவர் ஆசி;ரியரே. ஒரு மனிதனுக்குக் கல்வியையும் ஒழுக்கத்தையும் ஒருசேர போதிப்பது ஆசிரியர் ஒருவர்தான. ஒரு மாணவனுக்கு நல் ஆசிரியர் கிடைப்பது என்பது பூர்வஜென்ம பந்தம் என்பேன். அவர்கள் மனம் வருந்தும்படி எந்தச் செயலையும் செய்யாதே.

    அன்றைய காலத்தில் மாணாக்கர்களின் செயல்கள் அனைத்தும் ஆசிரியர் செயல்திறனைப் பொறுத்தே அமைந்திருந்தது. நீ குருகுல கல்வியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய் அல்லவா!. அயோத்தியை ஆண்ட தசரத மன்னன்கூட தனது மகன்களான இராம இலக்குமணர்களை குருகுலக் கல்வி கற்க அனுப்பவில்லையா!. இன்னும் ஒரு படி மேலே சொல்லப் போனால் கல்வி அறிவு (வில்வித்தையும் கூட கல்விதான்) பெறுவதற்காக ஏகலைவன் தனது கட்டை விரலை இழந்த கதையைக் கேட்டிருப்பாய்.

    இதெல்லாம் நான் எதற்கு உன்னிடம் எடுத்துக் கூறுகின்றேன் என்றால் எக்காலத்தும் ஒருவன் பெறக்கூடிய நிலையான செல்வமானது கல்வி ஒன்றே. இக்கல்வியினால்தான் ஒரு மனிதன் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு பேறு, ஞானம் என்ற அனைத்தையும் பெறுகின்றான்.

    கணிணி ஆதிக்கம் நிறைந்த இன்றைய இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் மாணவரும் ஆசிரியரும் எதிர் எதிர் துருவத்தில் இருப்பதாகவே எண்ணுகின்றேன். அதற்கு என்ன காரணம் என எண்ணுங்கால் ஆசிரியர் செய்யும் வேலையைக் கணிணி செய்யும் என்று மாணவர்கள் தவறுலாக கணிப்பதால்தான. கணினி ஒரு கருவிதான். நம் இயக்கத்திற்கு அது இயங்கும். ஆசிரியரின் அறிவுரையை ஏற்று நடக்கும் மாணவன் அகில உலகமும் போற்றும் படி வாழ்வாங்கு வாழ்வான். அவர் தன் மாணவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் அவனைச்சார்ந்த சமுதாயத்திற்கும் ஆக்கம் தரும் செயல்களை மட்டுமே கற்றுத் தருபவர்;.

    ஒரு மனிதனுக்கு கல்வி என்பது இரு கண்கள் போன்றது. அந்நியர் ஆட்சியால் புண்பட்டுக் கிடந்த இந்தப் புண்ணிய பூமியானது செம்மையானதும் செழுமையானதும் கல்வியாளர்களால்தான்.

    அன்றைய காலக்கட்டத்தில் கணவனை இழக்கும் பெண்கள் உடன்கட்டை ஏறும் பழக்கம் வழக்கத்தில் இருந்தது. அதாவது கணவன் இறந்த பின் அவனுடைய உடலுக்கு தீ வைத்து எரிக்கும் பொழுது மனைவியும் அச்சிதையில் விழுந்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்பெண் மறுக்குங்கால் அவளை அவளுடைய உறவினர்களே கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் தள்ளிவிடுவராம். என்ன கொடுமையடா இது!. இவ்வுடன்கட்டை ஏறும் பழக்கம் பெண்களுக்கு எதிராக பின்னப்பட்ட “சதி” என்றும் இது ஒரு அநீதி என்றும் இச்சதியை சமுதாயத்தில் இருந்து வேரோடு களைபிடுங்கப்பட்டதும் இராஜாராம்மோகன்ராய் போன்ற கல்வியாளர்களால்தான்.

    நம் நாடு ஆங்கிலேயர்களிடம் அடிமைப்பட்டிருந்தபோது “பாட்டுத்திறத்தாலே இவ்வையத்தைப் பாலித்திடவேண்டும”; என்று அடிமைச் சங்கிலியை கழற்ற முன்வந்தவர்கள்தான் நம் தமிழ்க்கவி, புரட்சிக்கவி, தேசியக்கவி என்று அழைக்கப்படும் பாரதியாரும் பாவேந்தர் பாரதிதாசனாரும் ஆவார்கள். சமுதாயக் கொடுமையான சாதிக் கொடுமையையும் படிப்படியாக முடிவுக்கு கொண்டுவரப் போவது இக்கல்வியால்தான் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள.

    நம் நாடு, நம் மக்கள் என்ற ஒற்றுமை உணர்வை நமக்குள் கொண்டு வந்து “வேற்றுமையில் ஒற்றுமை” என்ற தாரக மந்திரத்தை உலக நாடுகளுக்குப் பறைசாற்றி நம் ஒற்றுமை உணர்வை வலுப்படுத்துவதும் இக்கல்வியே.

    ஆண் ஒருவன் கல்வி அறிவு பெற்றால் அது அவனுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கு மட்டும்தான் உதவியாக இருக்கும். பெண் கல்வியானது தலைமுறை தலைமுறையாக பயன்பட்டு உலகை நல்வழிப்படுத்த உதவும் என்பதை அன்றே பாவேந்தர் பாரதிதாசனார் தன்னுடைய “குடும்ப விளக்கு” என்னும் பாடலில்

    பெண்களுக்கு கல்வி வேண்டும் குடித்தனம் பேணுதற்கே
    பெண்களுக்கு கல்வி வேண்டும் மக்களைப் பேணுதற்கே
    கல்வி இல்லாத பெண்கள் களர் நிலம் – அந் நிலத்தில்
    புல்விளைந்திடலாம் – நல்ல புதல்வர்கள் விளைவதில்லை

    எனப் பெண் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தைப் பறை சாற்றியுள்ளார். பெண் கல்வியினால்தான் வரதட்சணை, பெண் சிசுக் கொலை, பெண்ணடிமை போன்ற சமுதாயக் குற்றங்கள் குறைந்துள்ளன. ஆகவே நீ நன்றாகப் படித்து வீட்டுக்கும் நாட்டுக்கும் நல்லது செய்யவேண்டும் என்பது அனைவருடைய விருப்பமாகும்.

    வகுப்பில் முதல் மாணவியாகத் திகழும் நீ உன் கல்லூரியிலும் கல்லூரிகளுக்கிடையே நடக்கும் போட்டிகளிலும் பங்கேற்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நாகரிகம் வளர்ந்திருக்கும் இன்றைய காலத்தில் பாடத்தை மட்டுமே கருத்தில் கொள்ளாமல் அனைத்து வகையான போட்டிகளிலும் பங்கேற்று நீ படிக்கும் கல்லூரிக்கும் நம் வீட்டுக்கும் நாட்டுக்கும் பெருமை சேர்த்துத் தரவேண்டும்.

    நீ விடுதியில் தங்கி படிப்பதால் உனக்கு ஒரு சில அறிவுரைகளை வழங்கவேண்டியது ஒரு தாயின் தலையாய கடமையாகும். ஏனெனில் ஒரு குக்கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்து அக்கிராமத்திலேயே உன் பள்ளிப் பருவத்தை முடித்த நீ, நகரத்தில் அதுவும் விடுதியில் தங்கி எவ்வாறு படிக்கப் போகின்றாயோ என்ற கவலை என்னுள் கடல் அலைபோல் மாறி மாறி வந்துகொண்டிருந்தது.

    உலகில் பெண்களுக்கு எதிராக நடக்கும் வன்கொடுமைகள் ஏராளம். நாள்தோறும் செய்தித்தாள்களும் வானொலியும் தவறாமல் கொண்டுவரும் செய்தி என்னவெனில் கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு.

    பெண் கல்வி, பெண் சுதந்திரம் என்று பட்டிமன்றங்களில் நாம் பேசினாலும் மகளிர் தினம், அன்னையர் தினம் என்று கொண்டாடினாலும் அவை எல்லாம் ஏட்டளவில் மட்டும் தான் உள்ளது என்பதற்கு சமீபத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சியான தன்னியற்பெயரைத் தொலைத்த கன்னிகளான நிர்பயா, சூரியநெல்லிகள் நிகழ்ச்சியை ஒரு உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்.

    நமது தேசத் தந்தை காந்தியடிகள் சொன்னது போல் என்று நகை அணிந்த பெண் ஒருத்தி, தனியாக வீதி வழியே சுதந்திரமாக போகத் துணிகிறாளோ அன்றுதான் நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்ததாக அர்த்தம். அவசியம் இருந்தால் மட்டும் வெளியில் செல். விடுதியை விட்டு வெளியில் செல்லும் போதெல்லாம் சக மாணவியரிடம் எங்கு செல்கிறோம் என்பதை சொல்லிச் செல். உன்னுடன் உன் அலைபேசியையும் எடுத்துச் செல்.

    நம்நாட்டுக் கலாச்சாரம், நாகரிகம் என்ற பெயரில் மேலைநாட்டுக் கலாச்சாரத்தால் அநாகரிமாக மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. நிறைய மாணவிகள் சினிமாவையும் சின்னத்திரையையும் பார்த்துச் சிக்கிச் சீரழிந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். சினிமா வேறு! வாழ்க்கை வேறு! கலைஞர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையைச் சினிமாவாலும் சின்னத்திரையாலும் வாழ்ந்து கொணடிருக்கின்றார்கள். வாழ்க்கை சிதறும் பொழுது அது சினிமாவாக மாற்றப்படும் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்.

    இதை எதற்குச் சொல்கின்றேன் என்றால் நம் எண்ணங்கள் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.அப்பொழுதுதான் அது நல்ல செயல் வடிவம் பெறும். ஆம். நாம் யார் என்பதை நாம் உடுத்தும் ஆடையே ஒருவர்க்கு எடுத்துச் சொல்லும்.

    அன்றைய காலத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் மானத்தைப் பாதுகாக்க தான் உடுத்தும் ஆடைக்காக கூட நிறையப் போராட வேண்டியிருந்தது. ஏனெனில் சில சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்களே ஆடைகளை உடுத்தமுடியும். சில சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் மேலாடை அணிய தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்ததை கவனத்திள் கொள். அத்தடையை நீக்குவதற்காக அவர்கள் தங்கள் இன்னுயிரையும் இம்மண்ணின் மங்கைக்காக உயிர் நீத்தனர் என்பதை ஆசிரியர் பிரபஞ்சன் அவர்கள் தான் எழுதிய நூலில் விளக்கியிருக்கிறார்.

    நன்றாக நினைவில் வைத்துக்கொள் ! ஆடை என்பது மானத்தை மறைப்பதற்காகத்தானே தவிர உடம்பை வெளிக்காட்டுவதற்காக அல்ல. நீ உடுத்தும் ஆடையானது அடுத்தவர் கண்ணை உறுத்தும்படி, கவர்ச்சியாக இருக்கக்கூடாது. ஆகவே வெளியில் செல்லும் பொழுது நீ அணிந்து கொள்ளப் போகும் ஆடையில் கவனம் செலுத்துவது மிகவும் அவசியம். முடிந்தால் இதனை மற்ற மாணவிகளிடமும் கண்டிப்பாக கடைபிடிக்கச் சொல். மற்றவர்களை மாற்றுவதற்கு முன் நாம் முதலில் பின்பற்றுவது நல்லது. முடிந்தால் எளிமையாக இருக்கக் கற்றுக்கொள்.

    எளிமையாக இருக்கின்றேன் என்று கஞ்சத்தனமாக இருந்து விடாதே. உனக்கு பிடித்த சத்துள்ள உணவுப் பொருள்களை உண்டு மகிழ். சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம் வரையமுடியும். ஆரோக்கியமான வாழ்வு வாழ நாம் சத்துள்ள உணவு வகைகளை உண்பது நல்லது. சமீபத்தில் நடத்திய ஆய்வறிக்கையின் முடிவானது அதிர்ச்சி தரும் தகவல்களை எம் போன்ற அன்னையருக்கு அள்ளித் தந்திருப்பது என்னவெனில் பள்ளி அல்லது கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவிகளின் குருதியில் உள்ள இரத்த நிறமியின் அளவு மிகவும் குறைவாகக் காணப்படுகின்றனவாம். இது எதனால் என்ற விடை எழும்பொழுது அந்தப் பதிலானது சற்று வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது. பல பெண்களின் நடிகை சிம்ரன் போல் ஒல்லியாக இருக்கவேண்டும் என்ற தவறான அணுகுமுறையால் சரியாக சாப்பிடுவதில்லையாம். அதேபோல் பீட்சா, பர்கர், பெப்சி, கோக் போன்ற தேவையற்ற திண்பண்டங்களைக் கலாச்சார அவசியம் என்று நினைத்து தன் வாழ்க்கையை அவசரமாக முடித்துக்கொள்வதால்தான்.

    விடுதியில் பால், பழம், கீரை போன்ற சத்தான உணவு வகைகளை தருவதாக எழுதியிருந்தாய். இச்செய்தி எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது. இவைகளை அவசியம் உணவில் சேர்த்துக்கொள்; வருங்கால சந்ததிகள் நலமுடனும் வளமுடனும் வாழ இன்றைய பெண்கள் ஆரோக்கியமாக இருப்பது அவசியம். “மங்கையராய்ப் பிறப்பதற்கு மாதவம் செய்திடவேண்டும்” என்ற வரிகளானது பெண்மையின் மகத்துவத்தை உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல் பெண்கள் இவ்வுலகிற்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமையையும் சுட்டிக் காட்டுவதாகவே உள்ளது.

    இக்கடிதத்தைப் படித்து நீ பயன் அடைவாய் என்று நம்புகின்றேன. உன் வருங்காலம் சிறப்படைய வாழ்த்தும் உன் அன்பு அம்மா.

    Share
  • அன்புள்ள மணிமொழிக்கு

    ஜெயராமன்

    அன்புள்ள மணிமொழிக்கு,

    சிறப்புப் பட்டிமன்ற விவாதமேடையில் உனது மழைச்சாரல் போன்ற பேச்சினைக் கேட்கும் சந்தர்ப்பம் அளித்தமைக்கு உனக்கு என் நன்றி. பள்ளிநாட்களில் விவாதங்களிலும், பிற போட்டிகளிலும் நான் உன்பேச்சில் பார்த்த அதே வேகம் கண்டேன். உனது அந்நாள் தமிழ் ஆசிரியர் எனும் முறையில் பெருமிதமடைகிறேன். “சாதனைக்குத் தேவை கூடுதல் உரிமை அதிகாரம் வழங்கலே” என்ற உனக்களிப்பட்ட தலைப்புக்கேற்ப உன்வாதம் அமைந்திருந்தது. கொடுக்கப்பட்ட கடமையை செவ்வனே ஆற்றினாய். இருப்பினும் உனது ஆசிரியர் எனும் முறையில், சில கருத்துக்களை இங்கு தந்துள்ளேன். பயனளிக்கும் என நம்புகிறேன்.
    கூடுதல் அதிகாரம் ! கூடுதல் உரிமை !!

    சமத்துவம் கோரலில், சமாதானத்தையும் சகோரதத்துவத்தையும் தியாகம் செய்துவருகிறோம் ! அதிகாரம், உரிமை ஆகிய இரண்டும், நீரும், உணவும், காற்றும் போல் தவிர்க்கமுடியாத தேவைகள் என்பது ஓரளவு உண்மையே. ஆனால்,  தனிமனிதனின், சமூகத்தின் முடக்கநிலைக்கு அவையிரண்டுமே காரணமென்பது அளவுக்கு மீறிய கற்பனை!! எவ்வூனங்களுமின்றிப் பிறந்தோருள் பலர் தம் கால்களில் நிற்க இயலாது முடங்கியிருக்கையில், முடக்கும் ஊனங்களுடன் பிறந்தோருள் பலர் முன்னிலை வகிப்பதைப் பார்க்கிறோம்! எவ்வித கைதூக்கிவிடலுமின்றி! அவர்களுக்குரிய நியாயமான உரிமைகள் நிராகரிக்கப்பட்டும்கூட!! இது எப்படி சாத்தியமாகிறது? எவை சாத்தியமாக்குகின்றன??அவர்களின் தன்னம்பிக்கை, மனதிடம், சகிப்புத்தன்மை, சாதிக்கும் உறுதி, அயரா உழைப்பு இவையன்றி வேறேது காரணங்களாக இருக்கமுடியும்?

    காலங்காலமாய் அதிகாரம், பதவி, உரிமை, வசதிகள் ஆகியன தேவைக்கும் அதிகமான அளவில் பெற்றவர்கள் நற்சாதனையாளர்களாய் இருந்திருந்தால், நம்நாடு, சமுதாயம், உலகம் விண்ணையும் முட்டியிருக்கும்! இல்லையே!! சரி , அவர்கள் தம்மளவிலாவது நல்லமனிதர்கள் எனும் நிலைஎட்டினார்களா? இல்லையே! அவர்கள் சுவீகரித்திருந்த அதிகாரமும், உரிமைகளும் அவர்களை மனிதன் எனும் இனப்பெயருக்கே அருகதையற்றவர்களாக ஆக்கிவிட்டனவே!

    கடமைகளை மதிப்பவர் உரிமைகளைப்பற்றி கவலைப்படுவதில்லை! கடமை இயற்றலுக்கு, அதிகாரமும் உரிமைகளும் தடைகளாய் இருந்ததில்லை. “நாடு ..சமூகம் உனக்கு என்ன அளித்தது என வினவாதே ; நீ முதலில் அவற்றிற்கு என்ன நன்மை செய்தாய் என வினவிக்கொள் ” எளிய நிலை இருந்து உன்னதநிலைக்கு உயர்ந்த ஒரு சாதனையாளரின் கூற்று!! அளவுக்கு மீறிய அதிகாரமும், உரிமைகளும், ஆதிக்கம் செலுத்தலிலும், அழிவை விதைப்பதிலுமே பலநிலைகளில் பலரால் நிகழ்ந்துள்ளதென்பதை வரலாறு காட்டும். ” ஒருவரைக் கெடுப்பதற்கு எளிதான வழி அவருக்கு உயர் அதிகாரம், உரிமைகள் வழங்குவதே” என்பது சத்திய வாக்கு!!

    அடுத்து, வெளியிலிருந்து பெறப்படும் அதிகாரம், உரிமை என்பன கால, இட வரம்புகளுக்குட்பட்டன என்பதை நாம் அறிதல் அவசியம்; பெறப்பட்டு பின் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவன; நிரந்தரமற்றது! மேலும், இல்லாத ஒன்று இருப்பதுபோல் தோன்றுவது ! ஆம் ! பூரண உரிமை, அதிகாரம் எவருக்கு உள்ளது? முதல் குடிமகன் ஜனாதிபதிக்கு உள்ளதா? உண்மையில், உயருயர் அதிகாரப் பதவிகள் தனிமனிதனின் இயல்பான தினசரி வாழ்க்கைக்கே..கடைப்பிடிக்க என்னும் நல்ல சித்தாந்தங்களுக்கே உலை வைத்துவிடுகின்றன. அவன் வாழ்க்கை அவனிடமே இருப்பதில்லை! உரத்தை அள்ளி அள்ளிப்போடுவதால் விளைச்சல் அமோகமாகாது!! பாரதியார் மனதில் உறுதியையும், நெஞ்சில் நேர்மையையும், நினைவில் நல்லனவற்றையும் பராசக்தியிடம் வேண்டினார்! அவையே மனிதன் உயர உண்மையான பலம் தருபவை!!  ஆய்ந்தறியாது அதிகாரம் வழங்கல் பெறுவோரைக் கொலைசெய்தலுக்குச் சமம்!  “குருவி தலையில் பனங்காய் ஏற்றுதல் ” போன்றது! பாரம்சுமக்க இயலாது குருவி மடியும். அனைவருக்கும் சம உரிமை, அதிகாரம் என்பது நடைமுறையில் கனவுநிலை!!

    அடுத்தவரின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, அதிக உரிமைகளுக்காக குரல் எழுப்பச் சொல்லி, அவர்களின் அனுதாபியெனக் கூறிக்கொண்டு, தனக்கு கேடயங்களாக தனது வாழ்வின் ஆதாரங்களாக அவர்களை மாற்றி, போலிப் போராட்டங்களை நிகழ்த்தி, தான் ஜீவிக்கும் பலர் உள்ளனர். அமைதியாய் மனநிறைவுடன் வாழும் மனித சமூகத்தில் குழப்பங்களை விதைத்து, அவர்களது வாழ்வில் சூறாவளிகளுக்கு காரணமாகும் போலி சமூகநலவாதிகள் ஏராளம்!

    உயர்கல்வி, உயர் பதவி, அதிகாரம், வசதிகள் இவை மட்டுமே ஒருவரின் ஆற்றலும் தன்னம்பிக்கையும் வளர்ப்பன என்றால், மேற்படி வரம்பினுள் இருப்பவருள் ஏன் தற்கொலைகளும், மனச்சிதைவுகளும், போதைக்கு அடிமையாவதும் நிகழ்கின்றன? தங்களைத்தாங்களே நிலைப்படுத்திக்கொள்ள முடியாதவர்களால், எங்கனம் சமூகத்தை உயர்த்தமுடியும்??

    “தனக்கு அதிகாரம் இல்லை… உரிமையில்லை… ஒதுக்கப்பட்டுள்ளோம்” எனும் எண்ணமே, மனோவியாதி; மனத்தடை; சில வேளைகளில் கடமைகளினின்றும் கழன்றுபோகும் தன்மை; சோம்பேறித்தனம்; சுய மதிப்பின்மை; விமர்சனங்களுக்கு அச்சம் ஏதேனும் ஒன்றால் இருக்கலாம்.

    மற்றுமோர் கண்ணோட்டம்!

    வாழ்வோட்டத்தின் சில நியதிகளைக் காக்க, உயிரினங்களால் மாற்ற இயலாத, மாற்றப்படக்கூடாத, இயற்கையால் திணிக்கப்பட்ட கடமைகள், வலிமைகள், இயலாமைகள், சுதந்திரங்கள் உள்ளன; அவற்றுள் சில பாலினம் சார் பாகுபாடுகளும்கூட! இவைகளை எதிர்த்து போராடுவது, குரல் எழுப்புதல், ஒப்ப மறுத்தல், சமத்துவம் கோரல் அறிவுடமை அன்று ; நன்மைபயப்பதுமன்று. விபரீதங்களையே விளைவிக்கும். வல்லமை கொண்டுமட்டுமே எல்லா சாதனைகளையும் புரிந்துவிடமுடியாது. கடப்பாரையால் முடியாதன சிறு ஊசியால் முடியும்!  அவரவர் தத்தம் தனிச்சிறப்பினை உணர்தல் வேண்டும்; அதில் நம்பிக்கை வைக்கவேண்டும்; சிகரம் எட்ட வழிகள் வழிகள் ஆயிரம்; இருப்பதைக் கொண்டு பயணத்தைத் தொடங்கவேண்டும்; இல்லாததை எதிர்பார்த்து காத்திருத்தல்.. அதை நினைந்து ஏங்கித் தேங்கிப்போதல்.. இரண்டும் சாதிக்க விரும்புவோர் செய்யார்!

    இன்னுமோர் கேள்வி ! அதிகத்திற்கு ஆசைப்படும்முன் இருப்பதை முழுதும் பயன்படுத்தினோமா? நலன் தரும் வழியில் பயன்படுத்தினோமா?? நடுநிலையில் யோசித்தால் இல்லையென்ற பதிலே மனமுரைக்கும். “வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம்” என்பர். இருப்பதைக்கொண்டு மன உறுதியுடன் சாதிப்பதே உண்மையான சாதனை! அதுதான் வல்லமை!! பாறைகளை மரவேர்கள் பிளந்துவிடுகின்றன! நெம்புகோல்கள் கொண்டு அசையா பாரங்கள் அகற்றப்படுகின்றன! சாதனைக்கு மன வைராக்கியமும், அர்ப்பணிப்புமே தேவை.

    “அறவழி நிற்போருக்கு ஆண்டவன் துணையுண்டு ” என்பர். எண்ணங்கள் நல்லதாயின் எம்முயற்சியிலும் வெற்றியே!

    சத்யமேவ ஜயதே!! சத்யம் காத்தலே சாதனைக்கு தாரக மந்திரம்!!

    நல்லாசிகளுடன்
    உனது அந்நாள் தமிழ் ஆசிரியர்.

    Share
  • பொன் மாறனின் திருமுகம்!

     அன்புள்ள மணிமொழிக்கு….

    நந்திதா

    பார் புகழும் பாண்டிய நாட்டின் அரசி மணிமொழி தேவியாரின் பொற்பாதங்களைத் தொழுது,தங்கள் திருவளர் செல்வன் பொன்மாறன் எழுதியதை என் மெய்காப்பாளன் மார்த்தாண்டத்திடம் கொடுத்து தங்களிடம் சேர்ப்பிக்குமாறு கட்டளை இட்டுள்ளேன்.

    திருமுகத்தின் மேல் பொறிக்கப்பட்ட”மீன் இலச்சினையையும், என் கணையாழியின் சின்னத்தையும் கண்டு தங்கள் திரு குமாரன் நலமுடன் இருக்கிறான் என்பதை அறிந்து, தங்கள் திருமுகம் ஆதவனைக் கண்ட தாமரை மலர் போல் மடல் விரிவதை என் மனக் கண்ணால் காண முடிகிறது.

    தங்களின் உத்தரவு பெற்று நானும் மார்த்தாண்டனும் மாறு வேடத்தில் நள்ளிரவில் நகர் வலம் வர புறப்பட்டோம். நாட்டு மக்களின் நலனையும், பிற நாட்டு ஒற்றர்கள் ஊடுவுறுவதை அறியவும் வேட்கை கொள்வது நல்ல அரசனின் அழகு அன்றோ. அவ்விதம் செல்ல நம் நாட்டு மக்கள் நலமுடனும், மகிழ்வுடனும் இருப்பதை அறிந்தோம் நாங்கள் இருவரும். எல்லாம் அந்த ஆலவாயான் அருளே.

    நகரத்தைச் சுற்றிவிட்டு திரும்பும் வேளை அந் நள்ளிரவில் ஓரு கரிய உருவம் பதுங்கி ஓட நாங்கள் ஐயத்துடன் உருவத்தின் பின் செல்ல செல்ல நாங்கள் ஊர் எல்லையைத் தாண்டி விட்டதை சிறிது நேரம் சென்ற பின்னர்தான் உணர்ந்தோம். இந்த உருவம் பல வினாக்களை எழுப்பவே அரண்மனை திரும்பும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டோம். பாண்டிய வம்சத்தில் வந்த நான் எப்படி என் கடமையிலிருந்து தவறுவது?

    முன்னால் சென்ற உருவம், நகர எல்லையைக் கடந்து, வயல்களையும் கடந்து சென்றது. முடிவில் நாங்கள் வெகுதூரம் வந்து விட்டதை உண்ர்ந்தோம். அப் பாதை மிக கடினமாகி சிறு கற்களும், பாறைகளும் எங்கள் காலைப் பதம் பார்த்தன. கரிய உருவம் மேலே ஏறுவது தெரிய இடுப்பில் சொறுகிய வாளைத் தொட்ட வண்ணம் அதே பாதையில் முன்னேறினோம். நாங்கள் செல்லும் பாதை தற்பொழுது மலைப் பாதை என அந்த இருட்டில் உணர்ந்தோம். உருவத்திற்கு இப் பாதை பழக்கம் போலும். அதனால் ஏறி எங்கோ இருட்டில் மறைந்து விட்டது. இனி எங்கே செல்வது என்னும் வேளையில் தோளில் ஏதோ உராயவே, வாளை உருவி வெட்ட, அது ஆலபம் விழுது என உண்ர்ந்தோம். ஏதோ மிருகத்தின் உறுமல் கேட்க, சிந்தனை செய்யாது ஆல விழுதைப் பற்றிக் கொண்டு மேலே ஏறி பத்திரமாக ஒரு கிளையில் இளைப்பாறினோம். மார்த்தாண்டன் கூறினான், “இளவரசே தாங்கள் கொஞ்சம் இளைப்பாருங்கள். நான் காவல் புரிகிறேன். இந்த இருட்டில் எங்கு செல்வது? என்றான். அவனது யோசனை சரி எனப் படவே நான் இளைப்பாறினேன். நான்கு புறத்திலும் மலைக் கன்னியை கரிய போர்வை மூட அவளோ நன்றாக உற்ங்கிக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் உறங்க வண்டுகள் பண் இசைத்துக் கொண்டிருக்க, மின் மினிப் பூச்சிகள் நடன மாடிக் கொண்டிருந்தன. நேரம் மெதுவாக நகர்ந்து இருளின் கரிய போர்வையை ஆதவன் தன் பொன் கிரணங்களால் நீக்க மலைக் கன்னி தன் இமைகளைத் திறந்தாள். ஆதவனின் கிரணங்கள் நெடுந்துயர்ந்த மரத்தின் இலைகளின் ஊடே வந்து மரகதப் பட்டில் வட்ட வட்ட சரிகை வேலை செய்து நெய்த கம்பளம் போல் காட்சி அளித்தது. மலைக் கன்னி தன் அழகைக் பூரணமாக காட்டவில்லை. அவ்வளவு அடர்ந்த காடு.

    எனினும், விடியலுக்காகக் காத்திருந்த புள்ளினங்களின் ஓசை மனதிற்கு இனிமையை சேர்த்தது. அங்கு குயில், கிளிகள், மரங்க்கொத்தி,வலியான், ஆனைச் சாத்தான், பல வர்ணத்தில் வண்டுகள், தேனீக்கள், இவைகளின் பாட்டுக்குத் தாளம் போடுவது போல், அருகில் ஓடும் ஓடையின் சல சலப்பு. இவைகளைக் கண்டு மெய் மறந்து விட்டோம். அப்பொழுது தான் தெரிந்தது அது குறிஞ்சி நிலம் என.குறிஞ்சியின் மாண்பினை அப்படியே வண்ணக் கலவையில் தீட்டியத்து போல் இருந்தது அக் காட்சி. அதுவும் நம் பாண்டிய நாட்டின் மிக அருகிலேயே உள்ளதை நாம் அறியவில்லை என தெரிந்ததும் வருத்தமாக இருந்தது. நம் பார்வை இங்கு படவே இல்லையா அல்லது இங்குள்ள மக்கள் நம் நாட்டு மக்களுடன் கலக்கவில்லையா?

    ஒருவேளை நாம் யவன தேசத்தாருடன் வாணிபம் செய்து, குதிரை இறக்குமதி செய்வதிலும், இங்கிருந்து முத்து, பவளம், பட்டு, சங்கு, பருத்தி,மிளகு இவைகளை ஏற்றுமதி செய்வதிலும், தமிழ் சங்கம் அமைத்து, தமிழ் வளர்ப்பதிலும் மட்டும் கவனம் செலுத்தி இருந்தோமா. அல்லது எதிரிகளின் தாக்குதலை எதிர் கொள்ள படையைப் பலப் ப்டுத்துவதில் இருந்து விட்டோமா தெரியவில்லை. இந்தப் ப்ராந்தியம் நம் எல்லைக்கு அருகில் இருக்க இம் மக்களைப் புறக்கணித்து விட்டோமா. அதனால் இங்கு உள்ளவர் நம் ஊருக்குள் வந்து இருந்தாரோ. பல எண்ணங்கள் தோன்றியது. எப்படியும் ஊர் திரும்பாமல், இப் பிரதேசத்தை அறிவது என முடிவெடுத்தேன். அதற்கு கால தாமதம் ஆகி தாங்கள் கவலை கொள்வீர்கள் என எண்ணி மார்த்தாண்டனை திருமுக த்தோடு அனுப்பி உள்ளேன்.

    மேலும் மடலைத் தொடர்கிறேன்… நாங்கள் மெதுவாக மரத்திலிருந்து இறங்கி பாறைகளைக் கடந்து மேலே சென்றோம்.வழியில் ஓடிய ஓடையில் முகம், உடலைச் சுத்தம் செய்து மேலே செல்ல பல குரல்கள் விசித்திர மொழியில் பேசும் ஓசைக் கேட்டது. வழியில் பல வித தாவரங்கள், மூலிகைச் செடிகள், கொடிகள், சந்தனம், அகில், மீங்கில், கடம்பு,, கருங்காலி, பலா, திமிசு, வேங்கை, தேக்கு,மருதம், கனமில்லா பலகை செய்ய உதவும் மரங்கள் வானை முட்டும் உயரத்தில் வளர்ந்து இக் காட்டுக்கு அழகு சேர்க்கிறது தாயே. அட்துடன், மரங்களில் தாவிச் செல்லும் கவிகள், கீழே கரடிகள், மான், யானை, காட்டு எருமை, உடும்பு காட்டு ஆடுகள் மேய்து கொண்டிருந்தன.

    ஆர்வத்தால் மேலே சென்றோம். அங்கு பல குடிசைகள், ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர்கள் சிறுமிகள் காணப் பட்டனர். அவ்வேளையில் ஒருவன் எங்களைக் கண்டு, ஈட்டி போல் ஒன்றை ஏந்தி ஓடிவந்தான். நானும் மார்த்தாண்டனும் எங்களிடம் ஆயுதம் ஏதும் இல்லை என இரு கரங்களைத் தூக்கி நின்றோம். அக் கணம், அக் குடிகளின் தலைவன் போலும் வெளியில் வந்து ஈட்டிக் காரனை நிறுத்தினான். பிறகுதான் தெரிந்தது அது ஈட்டி இல்லை, ஈட்டி போன்ற ஆயுதத்தை மூங்கிலில் செய்த்துள்ளனர் என. அத் தலைவனை அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் வணங்கினர். எங்களை அருகில் அழைக்க நாங்களும் சென்று வணங்கி நின்றோம். அன்னையே, அவர்கள் பேசும் மொழி நம்முடைய தமிழ் போன்று இல்லை. நாங்கள் தலைவனை வணங்க நாங்கள் அமர ஒரு இருக்கையைப் போட்டு அமரச் சொல்ல நாங்களும் அமர்ந்தோம். தலைவன் தன் கைகளைத் தட்ட ஒரு பெண் ஒரு மரத்தட்டில், பால், தினை, தேன்,கிழங்கு, உப்பு கொண்டு வைக்க எங்களுக்கு சைகைக் காட்டினான் தலைவன். உப்பு வேண்டுமா அல்லது தேன் வேண்டுமா. முதலில் புரியாமல், யோசித்து செயல் பட்டேன். பாலில் தேன் சேர்ப்பது வழ்க்கம், உப்பு சேர்ப்பதில்லையே.. என பாலில் தேன் சேர்த்தேன். தலைவன் முகத்திலும், மற்றவர் முகத்திலும் புன்னகையைக் கண்டேன். அவனை வணங்கிவிட்டு, பாலை அவனுக்கு கொடுக்க அவனும் பாலை எடுத்துக் கொண்டான். தன் இரு கைகளை கூப்பி ஆகாயத்தையும், மலையைச் சுற்றியும் வணங்கினான். அப் பொழுது உணர்ந்தே. நம்மைப் போல் தெய்வங்களை சிலா வடிவத்தில் ஆராதிப்பதில்லை என. மனித சக்தியை விட இயற்கைக்கு சக்தி அதிகம். எனவே இயற்கையை வணங்குகிறார்கள். அவன் தேனுடன் உப்பு வைத்தது பற்றி யோசிக்க, எனக்கு ஒன்று புரிந்தது. அம் மக்களை நண்பர்களாக எண்ணுவர்கள் பாலும் தேனும் கலந்து சாப்பிட வேண்டும், இல்லை எதிரியாக நினைத்தால் உப்பைக் கலப்பார்கள் என்று.

    நம் தமிழர்பண்பாடு எல்லாரையும் அரவணைப்பது, அன்பு செலுத்துவது அன்றோ. நான் கொடுத்த பாலைக் குடித்து விட்டு, என்னை ஆரத் தழுவிக் கொண்டான். அன்று அங்கு என்னை தங்கச் சொல்லவே, நானும் சம்மத்தித்தேன். உங்களுக்கு இச் செய்தியை கொடுக்காவிடில் நீங்கள் துயரம் அடைவீர்கள் என மடலை அனுப்பி உள்ளேன். நான் நாளை காலை வரும் வேளை தாங்கள் பாலும் தேனுமே தந்து இத் தலைவனை வரவேற்பீர்களாக.

    இங்கு உள்ள மக்கள் கல்வி அறிவு இல்லாதவர்கள். நம்மைப் போல் ஆடைகள் உடுத்துவதில்லை. நல்ல ப்லசாலிகள். இங்குள்ள மூலிகைகளைப் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்துள்ளார்கள். நாகப் பாம்பின் விஷத்தை முறிக்கும் மூலிகை இங்கு உள்ளது. நாங்கள் பால் அருந்தும் போது ஒரு கீரீயும் பாம்பும் சண்டை போட்டு, பாம்ப் இறந்து விட்டது. கீரீயின் உடலை பல முறை பாம்பு தீண்டி இருக்க அது அருகில் இருந்த ஒரு செடியில் புரண்டு புரண்டு எழுந்து மறு கணம் ஓடி விட்டது. இதைதவிர இவர்களின் வீடுகளில் பல வண்ண ஓவியங்களைக் கண்டு அந்த வர்ணத்திலேதான் இம் மடலை எழுதியுள்ளேன்.

    இம் மக்களை நாம் அன்புடன் அரவணைத்து நல் வாழ்வை அமத்துக் கொடுத்தா நம் நாட்டு எல்லையும் விரியும். இவர்களும் எல்லையைக் காப்பாற்றுவார்கள். யுத்தம் புரிந்து பல ஆயிரம் மக்களைப் பலியாக்கி அந்த சவங்களின் மேல் சாம்ராஜ்ஜியம் எழுப்புவதை நான் விரும்பவில்லை அன்பு செலுத்தி, ஏழை எளியவர்களுக்கு, கல்வி, கலாச்சாரம் புகட்டுவோம்..

    அகநானூறூ தொகுப்பித்த உக்கிர பெருவழுதி குறிஞ்சி விருதம் பாடுவதில் வல்லவர். அவர் வழி வந்தவன் நான். புறநானூறூம் பெருமையாக கூறும் வரிகள் முன்னூர்த்தே தன் புறம்பு நன்னாடு என்று…. இதை பறை சாற்றும் வழியில் நாம் இக் குறிஞ்சி வாழ் மக்களை நம் பாண்டிய நாட்டுடன் இணைப்போம்

    நாளை இம் மலை நாட்டுத் தலைவனுடன் வருகை புரிகிறேன்.

    இங்கனம்

    தங்கள் பொற்பாதங்களைத் தொழும் பொன் மாறன்

    (அனுப்புனர்….நந்திதா)

    Share
  • அன்புள்ள தோழி மணிமொழி

     
    அமீர்
    தோழி மணிமொழி….
    உனக்கு அன்போடு
    நான் எழுதிய கடிதங்கள் போலில்லாமல்
    இது
    மன ஆற்றாமையில்
    எழுதுகிறேன் கவிதையோடு

    ஊர் கூடி தேரிழுப்பது எங்கும் நடக்கும்
    கூடிய ஊரை
    தேர் இழுத்தது
    என் ஊரில் மட்டுமே நடக்கும்
    அதை செய்தது ஒரு வெள்ளாவிக்கூட்டம்
    இது
    இ.பி.கோ அஞ்சும்
    மாபியா கூட்டம்

    குட்டையை குழப்பி
    கொள்ளை அடிக்கும் வித்தையை
    விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும்
    சத்தத்தை எழுப்பி
    சட்டத்தை அடக்கி
    நம் தலைமேல் நிற்கும்

    இப்படி
    ஊருக்கு ஒன்பது கூட்டம்
    பேருக்கு வெள்ளையும் சொள்ளையும்
    அதற்கு பெயர் கட்ட பஞ்சாயத்து
    இந்த அரக்க விதை
    யார் போட்டு முளைத்தது?

    ஆண்டவனை விலக்கி
    ஆள்பவனை உச்சரித்து
    ஒரு
    அராஜகம் ராஜாங்கம் செய்ய தீர்ப்பு தரும்
    இந்த திருவாளர் நாட்டாமை கூட்டம்
    இது
    கரம்பைக்காட்டின்
    கள்ள நரியே தோற்றுப்போகும் தந்திரக்கூட்டம்

    உயிர் இல்லா ஒன்றுக்காக
    உயிர் எடுக்கும்
    உயிர் உள்ள ஒன்றை
    மயிர் என்றே மதிக்கும்

    சீறும் சிங்கத்திற்கு
    சோப்பு போடும்
    சிலுப்பும் பிடறியில்
    சீப்பு போட்டு பூவும் சூட்டும்

    சாக்கடையை நிற்கவைத்து
    பூக்கடை என்றே சொல்லும்
    மறுப்பவரின் மூக்குடைத்து
    பணக்கத்தை கறக்கும்

    படமெடுக்கும் பாம்புக்கு
    சலாம் போடும்
    நல்ல புடம் போட்ட மனிதருக்கு
    சமாதி கட்டும்

    நம் முயலாமையை விரட்ட
    நமக்கே
    முயல் ஆமை கதை சொல்லும்
    இக் கூட்டத்திடம் சிக்கும்
    எந்த தளபதியின் தலையும் தலை பாதியாகும்.

    மந்திரியும் தந்திரியாகி
    காவலரும் கள்ளராகும்
    பாவிப்பய ராஜ்ஜியத்தில்
    கைக்கூலி வாங்கிக்கொண்டு
    துலாக்கோல் பூஜ்ஜியமாக்கும்
    இந்த
    தத்தாரி கூட்டத்திற்கு மட்டும் பஞ்சமில்லை

    தேளடைந்த வீட்டுக்குள்
    என்னை பூட்டும்
    இந்த சாவியில்லா பூட்டுக்களை திறக்க
    அஃ றினை உயிரினை
    தேடாமல்
    துணிச்சலெனும் எறிகணை கொண்டு உடைத்திடவா
    மிரட்சியும் மிரண்டலையும்
    தூக்கியெறிந்து
    முறுக்கிய தெம்போடு மிரட்டலை மிதித்திடவா

    அனிச்ச மலராயில்லாமல்
    அக்னி உடுத்திடவா
    வருத்தம் கொண்டு உடையாமல்
    விரட்டும் வேடனாகிவிடவா
    கண்ணீரை கொட்டாமல்
    கொதிக்கும் வெந்நீராய் மாறிடவா
    உருகும் மெழுகாயில்லாமல்
    உருக்கும் தீயாய் மாறிடவா

    சொல் மணிமொழி
    சொல்.
    -அமீர்-

    Share
  • அன்பு மிக்க மணிமொழிக்கு

    நந்திதா

    அன்பு மிக்க மணிமொழிக்கு,

    உன் அன்பு தோழி கயல்விழி எழுதும் அன்பு மடல்.  உன் கடிதத்திற்கு உடனே பதில் எழுத இயலவில்லை. நாட்கள் பல ஆனாலும் நினைவில் தினம் ஒரு கடிதம் எழுதிக்கொண்டே இருந்தேன். ஊரிலிருந்து என் அத்தை குடும்பம் வந்திருந்தது. நேரம் போனதே தெரியவில்லை. நேற்றுதான் அவர்கள் தங்கள் ஊருக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர். இங்கு நான், என் கணவர் குழந்தைகள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறோம். இது போல் அங்கும் யாவரும் நலமென நினைக்கிறேன்.

    விஞ்னானத்தின் வளர்ச்சியில் நமக்கு எத்தனையோ சாதனங்கள் கிடைத்து உள்ளது. அதில் ஒன்று தொலை பேசி, கை பேசி, இணைய தளம். இவற்றின் மூலம நாம் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் எங்கிருந்தும் தொடர்பு கொள்ளலாம். முக்கியமான செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ளலாமே அன்றி கடிதம் போல் விரிவாகவும் நிதானமாகவும் செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள இயலுவதில்லை. கைபேசியில் தொடர்ந்து பேசினால் நமது மூளைக்குச் செல்லும் திசுக்கள் செயல் இழந்து பல வித மான நோய்கள் வ்ருவதாக இப்பொழுது கண்டு பிடிக்கப் பட்டு உள்ளது.

    எது எப்படியோ நானும் நீயும் இந்த 21-வது நூற்றாண்டில் மாதத்திற்கு ஒரு முறையாவது கடிதம் எழுதி எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்கிறோம். பகலில் நேரம் இல்லை என்றால் இரவில் தலையணையில் தலை புதைத்தபின் உன் சொல் வளம், கற்பனை வளத்தில் நீ வடிக்கும் வரிகளைப் படித்தபின் நான் நானாக இருக்க மாட்டேன். நாள் முழுவதும் வேலை செய்த அலுப்பு பஞ்சு போல் பறந்து தேவதை வந்து தாலாட்டுவது போல் இருக்க ஒரு இனிய துயிலுக்கு இட்டுச் செல்லும் உன் கடிதம். எனக்கு உன்னைப் போல் இனிய நடையில் கடிதம் வடிக்கத்தெரியாது எனினும் ரசிக்கத் தெரியும்.

    அவ்வப்போது எனக்கு வரும் பிரச்சனைகளை உன்னிடம் பகிரும் பொழுது நீ எனக்குத் தரும் நல் யோசனைகள் எனக்கு மருந்தாக அமைகிறது. வள்ளுவரின் வாக்குப் போல் “உடுக்கை இழந்தவன் கை போல் இடுக்கண் களைவதையே இலட்சியமாக கொண்டு இருக்கிறாய். இப்படிப் பட்ட தோழி கிடைத்தமைக்கு நான் அந்த இறைவனுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.  என்னைப் போல் நீ குடும்ப தலைவி மட்டும் இன்றி அலுவலகத்தில் ஒரு அதிகாரியாகவும் இருக்கிறாய். எப்படி இரண்டு துறையிலும் நீ சிறந்து விளங்குகிறாய் என்னும் கேள்வி என்னுள் எழும். திறமை இருக்கிறது, அதை சரியாக பயன்படுத்தி செயல்படுகிறாய், இதனால் வெற்றி உன்னைத் தேடி வருகிறது. நீ அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் பொழுது தொலை பேசியின் மூலம் தொந்தரவு செய்வது சரியில்லை என்ற காரணத்தினால் கடிதம் எழுதுகிறேன். என் கடிதத்திற்கு உடனே பதில் எழுத முடியாவிட்டாலும் நேரம் கிடைக்கும் பொழுது, நான் கேட்ட அத்தனை கேள்விகளுக்கும் சரியாக தீர்வு கொடுத்து விடுகிறாய். இதனாலேயே நான் கடிதம் எழுத விரும்புகிறேன். தொலை பேசியில் நான் பேச ஆரம்பித்தால் வேறு எவரும் உன்னையோ என்னையோ தொடர்பு கொள்ள முடிவதில்லை. அப்படி ஒரு தரம் பேசினோம் உனக்கு ஞாபகம் இருக்குமென நினைக்கிறேன். அப்பொழுது என் கணவர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா; பி.எஸ்.என்.எல் நம் இருவரால் மட்டும்தான் ஓடுகிறதாம்…  நாம் இருவரும் அரசியல் முதல் அவியல் வரை அலுசுகிறோம். அதற்கு கடிதம் தான் சரி. இல்லையா.

    சரி இப்பொழுது எனது விஷயங்களுக்கு வருகிறேன். குழந்தைகளுக்கு தேர்வு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. இப்பொழுது முதலே எனக்கு பரபரப்பு, மன அழுத்தம் வருகிறது. குழந்தைகளைப் பார்க்கும் பொழுது மனம் மிகவும் வேதனை அடைகிறது. காரணம் உனக்கும் தெரிந்து இருக்கும். படிக்க வேண்டிய புத்தகங்களின் சுமையினால் முதுகில் கூன் விழுகிறது. என் மகன் ராகுல் பள்ளிக்கு காலையில் பள்ளி தொடங்க 1.1/2 மணி நேரம் முன்னால் தயாராகி விடவேண்டும். ஏன் என்றால் எங்கள் வீட்டைத்தாண்டிதான் மற்ற பிள்ளைகளின் வீடு உள்ளது. வேன் காரர் வீடு என் வீட்டுப் பக்கம் உள்ளதால் வண்டி எடுத்ததும் முதலில் ராகுல் தான் ஏறுவான். மாலையில் வீடு திரும்பும் போது எல்லா பிள்ளைகளும் வீட்டுக்குப் போய்விட்டபின்னர் தான் இவன் வீட்டுக்குள் நுழைவான். அதன் பிறகு மறுபடியும் டியூஷன் என்று போய்விடுகிறான். ஒரு விளையாட்டு இல்லை. நாம் படித்த காலத்தில் இவ்வளவு பாடங்களின் சுமைகள் இல்லை. அன்று பள்ளிப் படிப்பை விளையாட்டாக படித்தோம். அதே நேரம் விளையாடி மகிழ்ந்தோம். காலையில் பள்ளிக்குப் போகும் பொழுது தெருவில் போட்ட கோலங்களை ரசித்த படி, சுத்தமான காற்றை சுவாசித்துக்கொண்டு, வழியில் பால்காரன், மாடு, அவனது கன்று எப்படி ஓடுகிறது என்று பார்த்தபடி சென்றோம். இன்றைய நிலை…சிறு குழந்தைகள் தூக்க முடியாத புத்தக மூட்டையுடன் ஏதோ சர்க்கஸ் கம்பெனி வண்டியில் அடைத்துச் செல்லும் பிராணிகளைப் போல் பள்ளி வேன் கூட்டிச் செல்கிறது. இது என் பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் நடக்கும் பிரச்சனை இல்லை. இன்றைய கால கட்டத்தில் நகரத்தில் நடக்கும் சர்வ சாதாரண நிகழ்ச்சியாகி விட்டது.

    காலையில் தூக்கம் போதாமல், சரியாக சாப்பிடாமல், பெட்ரோல் புகையில் சுவாசித்து, புத்தகத்தின் தூக்கு தூக்கிகளாக செல்கிறது இவர்களின் மழலை வயது. கொஞ்சம் வயதாகி பள்ளி சென்றால் நல்ல பள்ளியில் இடம் கிடைப்பதில்லை. எங்கும் பணம் தான் பேசுகிறது. நாம் உயர் நிலைப் பள்ளியில் கூட இவ்வளவு பள்ளிக்கட்டணம் செலுத்தியதில்லை.

    அடுத்த பிரச்சனை… குழந்தைகளின் உண்வு. முக்கியமாக உன் யோசனைகள் எனக்கு தேவை. என் குழந்தை சரியாக சாப்பிடுவதில்லை. காலையில் மென்று சாப்பிட நேரம் இல்லை. மதிய உணவைக் கட்டிக் கொடுத்தால் பாதியை அப்படியே திருப்பிக் கொண்டு வருகிறான். நாம் அந்த நாளில் பழைய சாதம், தயிர், ஊறுகாய் வைத்து சாப்பிட்டோம். இப்பொழுது குழந்தைகளுக்கு பழைய சாதம் என்றால் என்ன என்பதே தெரியாது. தொலைக்காட்சி, செய்திதாள், பத்திரிகையில் வரும் விளம்பரங்களைக் கண்டு அதில் வரும் பொருள்களைத்தான் கேட்கிறார்கள். காலை எழந்தவுடன் நாம் எந்த பற்பசை உபயோகிக்க வேண்டும்,  காலை உணவு, பானம் எதை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்ற விளம்பரம் செய்கிறார்கள். அதைப் பார்த்து குழந்தைகள் அதையே கேட்கிறார்கள். நம் அவசரத்திற்கு ஒரு நாள் செய்து கொடுக்க அதுவே பழக்கமாகி விடுகிறது அவர்கள். நம்மைபோல் கீரை, சிறுதானியம், பனை வெல்லம், நமது பாரம்பரிய சிற்றுண்டியை விரும்புவதில்லை.மேலும் அவைகள் கிராமம் போல் நகரங்களில் கிடைப்பதும் மில்லை. மைதா, சக்கரை, வனஸ்பதி மூன்றும் உடலுக்கு மிக கெடுதி என்று என் பாட்டி சொன்னது எல்லாம் எங்கோ தொலைந்து விட்டது. நம் வயதுக்காரர்கள் இருக்கும் ஆரோக்கியம் இக் குழந்தைகளுக்கு இருக்குமா என்பது சந்தேகமே. குழந்தைகள் விரும்பி சாப்பிடுவது பிட்சா, நூடுல்ஸ், சைனீஸ் உப்பு போட்ட உணவு, குளிர் பானகம். இதெல்லாம் வயிற்றில் எரிச்சலுடன் வாயுவை கொடுத்து மறுநாள் நான் டாக்டரிடம் போக வேண்டும். எனக்கு மிக அச்சமாக இருக்கிறது இவன் எதிர் காலத்தை எண்ணி. மேனாட்டு உணவு முறை, உடைகள் பழக்க வழக்கங்களுக்கு அடிமையாகி நாம் நமது பண்பாடு, கலாச்சாரத்தின் வேரையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தோண்டி எறிகிறோமோ என்று தோன்றுகிறது. நீ என்ன நினைக்கிறாய். மேலும் வீட்டிற்கு கிராமத்திலிருந்து உறவினர் வந்தால் பிடிப்பதில்லை ராகுலுக்கு. வந்தால் பேசுவது இல்லை. விடுமுறை நாளில் எப்பொழுது பார்த்தாலும் வீடியோ கேம், மியூசிக் என்று காதில் வயரை சொருகிக் கொண்டு விடுகிறான். நாம் அக்காலத்தில் யாராவது வீட்டிற்கு வந்தால் அவர்களின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பேசுவதும், அவர்களிடம் கதை கேட்பதும் எப்படி மகிழ்ந்திருப்போம். இன்றும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. என் அத்தை நம் ஊருக்கு வந்தால், பக்கத்து தெருவிலிருந்து நீ உடனே எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து விடுவாய். முற்றத்தில் என் அத்தை நமக்கு கதை சொல்லிக் கொண்டே சாதத்தை பிசைந்து கையில் போடுவாள். முதலில் சாதம் வேண்டாம் என்போம். பிறகு அத்தை “வாங்க கதை சொல்கிறேன்” என்றதும் வட்டமாக உட்கார்ந்து கதை கேட்டுக் கொண்டே அவ்வளவு சாதம் சாப்பிடுவோம். நமக்கே தெரியாது. இப்பொழுது குழநதைகள் தொலைக் காட்சியின் பெட்டியில் கார்டூன் பார்க்கவே விரும்புகிறார்களே தவிர யார் வருகிறார்கள் என்ன கேட்கிறார்கள் என்றே அக்கறை காட்டுவதில்லை. வர வர உறவு என்ற சங்கிலி கூட அறுந்து விடும் என அச்சமாக இருக்கிறது. என் கணவர் தன் அலுவலக வேலையிலேயே மூழ்கி இருப்பதால் இந்த விஷயங்கள் மிகவும் துச்சமாக அவருக்குப் படுகிறது.

    நீ கூட நினைக்கலாம் நான் என் பையனைப் பற்றி மிகவும் குறை சொல்கிறேன் என்று. ஒருநாள் ராகுலுடன் கடைக்குப் போயிருந்தேன் கடையில் இருந்த மிக விலை உயர்ந்த விளையாட்டுச் சாமான் கேட்டான். நான் வேறு ஒன்றை வாங்கிக் கொடுத்தேன். அவன் அதை வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை. அவன் நண்பர்கள் இதைப் போலவே வைத்துள்ளார்களாம்.. அது கூட ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டே விளையாடும் மின்விளையாட்டுப் பொருளே.  அவன் வயதில் நாம் இருக்கும் பொழுது ஆண் பிள்ளைகள் கிட்டிப் புள், பம்பரம், ஓடி பிடித்து விளையாடுதல். கபடி என்று எப்படி விளையாடுவார்கள். பெண்கள் நாமும் சொப்பு, சொக்கட்டான், பல்லாங்குழி, ஆடு புலி கும்மி, கோலாட்டம், நடனம் என்று ஆடுவோம். இப்படி ஆயிரம் ரூபாய் என்று விளையாட்டுச் சாமான் வாங்கியதே இல்லை.

    தூங்கும் நேரத்தில் பாட்டி, தாத்தா கதை கேட்போம். அவர்கள் புராண இதிகாச கதைகள் சொன்னார்கள். அதில் உள்ள நீதிகள் அந்த பிஞ்சு வயதில் ஆழமாக நமக்குப் பதிந்தது. ஆனால் இப்பொழுதோ நிறைய காமிக் புத்தகங்கள் படிக்கிறார்கள் அதில் ஒரு நீதியும் இல்லை. அந்நாளில் பெற்றோர் எதை வாங்கிக் கொடுக்கிறார்களோ அதை வாங்கி திருப்தி அடைந்தோம் இப்பொழுது, குழந்தைகளை கடைக்கு அழைத்துக் கொண்டு போய் எல்லார் முன்னிலையில் அவர்கள் என்ன கேட்கிறார்களோ அதையே வாங்கி கொடுக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். அவர்களுக்கு நமது பர்ஸ்ஸின் நிலைமை எப்படித் தெரியும்.

    ராகுல் இங்கிலீஷ் மீடியத்தில் படிக்கிறான். நாம் படிக்கும் பொழுது திருக்குறள், நாலடியார், ஆத்திச் சூடி, கொன்றை வேந்தன் எனப் படித்து வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய அறவுரையை நன்றாக மனத்தில் பதிய வைத்துக் கொண்டோம். தமிழில் படித்ததால் இப்பொக்கிஷங்களால் நம் வாழ்கை சிறப்பாக அமைத்துக் கொண்டோம். இதனால் நமது இருவரின் திருமண வாழ்வில் வரும் பொருளாதாரம், குடும்ப பிரச்சனையால் பாதிக்கப் படுவதில்லை. என் அம்மா சொல்வாள். விரலுக்கு தகுந்தபடி வீக்கம் இருக்க வேண்டும் என்று. ஆனால் தற்பொழுது உள்ள சமூகத்தைக் கண்டால் பயமாக உள்ளது. எங்கு பார்த்தாலும் ஒரு போட்டா போட்டி, எல்லாருக்கும் எல்லாம் உடனடியாக கிடைக்க வேண்டும். காத்திருக்க ஒருவருக்கும் பொறுமையில்லை. பிறர் பொருளை பெருமையுடன் பார்க்க தவறி, பொறாமையுடன் பார்க்கின்றனர். இந்தப் போட்டியால் இன்னும் பணம் வேண்டும் என்று உழைக்க, அது உடலைப் பாதித்து மன அழுத்தம், ரத்த அழுத்தம் வருகிறது. இப்பொழுதே என் கணவர் கூறுகிறார்… பையனை டாக்டருக்குப் படிக்க வைக்க வேண்டுமாம். நான் கூறினேன்… முதலில் குழந்தை உடல் ஆரோக்கியத்துடனும், உள்ளத்தில் அன்புடனும் வளரட்டும் என… என் பதில் அவருக்கு திருப்தி அளிக்கவில்லை. எனக்கு பாஸிட்டிவாக நினைக்கவே தெரியவில்லை என்றார். வீண் வாக்கு வாதம் வரும் என ஒரு புன்னகையுடன் உரையாடலை முடித்துக் கொண்டேன்.. நாளுக்கு நாள் விலைவாசியின் உயர்வு, நம்மைப் போன்ற நடுத்தர குடும்பத்தினர் என்ன கனவு காண முடியும். நமக்கே புரியாமல் இருக்கும் பொழுது குழந்தைகளுக்கு எப்படி புரிய வைப்பது நமது பொருளாதாரத்தைப் பற்றி.  எல்லாரும் என்னைப் போல் சிந்திக்கிறார்களா, அல்லது என் கணவர் சொல்வது போல் என்னிடம் தான் பாஸிடிவ் எண்ணங்கள் உதயம் ஆவது இல்லையா..

    இம்முறை கடிதம் கொஞ்சம் நீண்டு விட்டது. மெதுவாகப் படி. எனக்கு என்ன வென்றால் நாம் ஒரு வகையில் நல்ல சூழ்நிலையில் மாசற்ற சுற்றுப்புறச் சூழலில், பெற்றோர், ஆசிரியர் அரவணைப்பில், அவசர இயந்திர வாழ்க்கை இல்லாமல் வாழ்ந்து விட்டோம். இன்று குடிக்கும் தண்ணீரிலிருந்து காற்றுவரை காசு கொடுத்து செயற்கைப் பொருளை வாங்கி வாழும் இக் கால கட்டத்திற்கு கட்டாயமாக தள்ளப்பட்டு உள்ள நம்மைப் போன்ற தாய்மார்கள் எப்படி குழந்தைகளை வளர்ப்பது. என்ன சொல்லி வளர்ப்பது. முளைத்து மூன்று இலை விட வில்லை, மூன்றாம் வகுப்பில் படிக்கும் என் பிள்ளை சொல்கிறான். ” அம்மா நான் ரொம்ப டென்ஷனாக இருக்கிறேன்” என்றும், “எனக்கு டயம் இல்லை” என்றும், “எல்லாமே போர் அடிக்கிறது” என்றும் சொல்வதைக் கேட்கும் பொழுது ஒரு பக்கம் சிரிப்பும் மறு பக்கம் பயமாகவும் இருக்கிறது.

    மனதில் இத்தனை நாளாக உறுத்திக் கொண்டு இருந்தது. அம்மா, அப்பா கிராமத்தில் இருப்பதால் அவர்களுக்குப் புரியாது. நம் குழந்தைகள் போல் நாம் வளரவில்லை. இப்படிப்பட்ட நிலையை அவர்கள் எதிர் கொள்ளவுமில்லை. எனவேதான் உன்னிடம் மனம் திறந்து கொட்டிவிட்டேன். மேலும் நீயும் இதே சமூகத்தில் இதே பிரச்சனைகளுடன் எதிர் நீச்சல் போடுகிறாய்.  குழந்தைகளுக்கு எப்படி புரிய வைத்து வளர்ப்பது என்பதை எனக்கு எழுது. உன் பதிலை ஆவலுடன் எதிர் பார்க்கும்

    உன் அருமைத் தோழி

    கயல்

    Share