Author: விவேக்பாரதி

விவேக் பாரதி

அம்பிகே சிவசக்தி – எனை
ஆட்டுவிக்கும் காலம் எத்தனையோ?
அம்படி நானுனக்கு! – எனை
ஆற்றலோ டேவிடும் வில்லடிநீ!!
நம்பினேன் உள்ளவரை – அவர்
நாளெலாம் நடித்திடக் காணுகையில்
வெம்பினேன் மனதுக்குள்ளே – இந்த
வேதனை மாய்ந்திட வழியிலையோ?

உள்ளமாம் அகழியிலே – நான்
உள்ளொரு முதலைபோல் உழன்றிடவே
தெள்ளிய ஞானமெனும் – ஒளித்
தேரெனைக் கூப்பிடும் நாள்வருமோ?
பள்ளெலாம் உன்புகழ்தான் – என்
பாட்டெலாம் கூத்தெலாம் உன்பெயர்தான்
துள்ளும்வேல் கொடுத்தெனையும் – தொடும்
துக்கமும் நீங்கிடத் துணைபுரியே!!

பற்றிலா வாழ்வுகொடு – இப்
பாரினைப் பாடிடும் வலிமைகொடு
ஒற்றிலா நெஞ்சுகொடு – உன்
ஓங்கார ஓசையின் சந்தம்கொடு
முற்றிலா இன்பம்கொடு – சுக
முக்தியிலே எனை மூழ்கவிடு!
கற்றிலேன்! கல்விகொடு! – புவிக்
கயமையைப் போக்கிடும் கணையைக்கொடு!!

உன்னொளிக் கிரணத்திலே – பல
உவகைகண் டேன்மிக உணர்ச்சிகொண்டேன்
அன்னையே உன்மடிமேல் – என்
ஆவி அமர்ந்திடச் செய்பவளே
என்னையே தந்துவிட்டேன் – இங்கு
என்செயல் யாவையும் நின்செயலே
இந்நில வாழ்வினிலே – யான்
இயற்றுவ தெக்கடன்? சொல்லடியே!!

அம்பிகே சிவசக்தி!!

23.11.2017

விவேக் பாரதி

என் கல்லூரியில் இன்று இணைந்திருக்கும் முதலாமாண்டு மாணவர்களுக்கு மூத்த(இரண்டாமாண்டு) மாணவனான நான் மனதாரப் பாடிய வரவேற்புக் கவிதை….

இளமை கொண்டவர்கள் வாழ்கவே – வாழ்கவாழ்க
இளமை கொண்டவர்கள் வாழ்கவே !
வளமை ஆக்கவந்த மக்களாம் – வாழ்கவாழ்க
வலிப டைத்தவர்கள் வாழ்கவே !

கனவு காணுங்கண்கள் வாழ்கவே – உயருதற்குக்
கடமை ஆற்றுங்கைகள் வாழ்கவே !
மனதில் அச்சமற்ற வீரர்கள் – பூமியெங்கும்
மணம்ப ரப்பிநீடு வாழ்கவே !

வேட்கை கொண்டநெஞ்சர் வாழ்கவே – சூழுகின்ற
வேத னையெரித்து வாழ்கவே !
பாட்டி சைக்ககுமிதழ்கள் வாழ்கவே – கல்விகற்று
பாரு யர்த்தும்வர்க்கம் வாழ்கவே !

காதல் பேணுமக்கள் யாவரும் – இன்பமுற்று
கவிதை போலமண்ணில் வாழ்கவே !
நீதி நேர்மைகொண்டு வாழ்ந்திடும் – இளைஞரென்றும்
நீடு வாழ்கவாழ்க வாழ்கவே !

எச்ச ரிக்கைகொண்ட மானுடர் – நல்லவார்த்தை
எழுத மண்ணில்நன்கு வாழ்கவே !
மெச்சு தற்குமுரிய சக்தியாம் – இளைஞரென்னும்
மேன்மை யாளர்வாழ்க வாழ்கவே !

விவேக்பாரதி

 
காப்பு

நவக்கிரக நாயகியே நானுன் பதத்தில்
அவம்நீங்க வேண்டி அமர்ந்து – கவிசொல்வேன் !
மாலை முடிந்திடவும் மாற்றம் நிகழ்ந்திடவும்
காலங் கொடுத்தருள்வாய் காப்பு !

நூல் :

காரிய மாற்றிக் கடமைசெய் வோரின் கருத்திடையில்,
சீரிய நோக்கிற் சிறப்புறச் செல்பவர் சிந்தைதனில்
பேருரு வாகும் பெருங்கரு மாரி பெயருரைக்கச்
சூரியத் தேவன் சுகத்தினை நல்கிச் சுடருகவே !

சுடர்விடு மட்டிகை சுட்டிக ளாரமும் சூடியிங்கே
இடமெனும் பாக மிருந்தருள் வீசும் இறையவளைக்
கடமை புரியும் கருமா ரியவள் கனிப்பெயரைச்
சடுதியிற் சொல்லிடச் சந்திரன் இன்பொளி சாற்றுகவே !

சாற்று மவள்பெயர் தந்திடும் சக்திகள் சங்கடத்தை
மாற்றி உயர்க்கதி மண்ணில் நிறுத்திடும் ! மாண்புடைய
காற்றி லுயர்ந்து கருமா ரியின்பேர் கருதுகின்ற
ஆற்ற லுணர்ந்தங் காரகன் நன்மை அளித்திடவே !

அளிக்கும் சிரத்தையி லானந்தங் கண்டே அணைத்திடுவாள் !
ஒளிதிகழ் கல்வியி லுண்மையி லூன்றியிங் கோங்கிடுவாள் !
களிதருந் தேவி கருமா ரியின்பேர் கதைத்திடவே
தெளிவினை நெஞ்சிடைத் தேக்க புதனெனும் தேவனுமே !

தேவரின் துன்பமும் தேய்ந்திடக் கந்தனின் தேசெனவே
காவலர் கைகொளும் கங்கெனும் வேலினைக் கைகொடுத்தாங்
காவலில் நின்ற அருங்கரு மாரி அருட்பெயரைக்
கூவிட வந்து குருவறி வூட்டுக குணமுடனே !

குணமும் திறமும் குறையில் மதியும் குவித்திடுவாள் !
மணமும் தவமும் மடமன மாளும் வழிவகுப்பாள்
கணக்கை அறியும் கருமா ரியவள் கனற்பெயரால்
பணமும் உயர்வும் பலசுக் கிரனவர் பாய்ச்சுகவே !

பாய்ந்தெழுஞ் சத்தம் பகலிர வெல்லாம் படபடக்கக்
காய்ந்தெழுந் தந்தக் கடுமகி ஷாசுரன் காலமறுத்
தோய்ந்தவள் பேரை ஒழுகித் துதிக்கு மொருவர்தமை
ஆய்ந்துபின் பற்றியிங் காள்க சனியெனு மாண்டவனே !

ஆண்டவன் கொண்ட அரவைக் குடையா யமைத்திருப்பாள் !
மீண்டது கையின் விரல்மோ திரமாய் மிளிர்ந்திடுமே !
வேண்டு மனைத்தையும் வேகமெ னத்தரும் வெற்றியின்பேர்,
யாண்டுமு ரைக்க யிராகுவும் நோக்குக யாக்கையையே !

யாக்கை கடந்தவள் யாரும் வணங்கிட ஆதரிப்பாள் !
பூக்கள் மணந்தரும் புன்னகை ஏந்திப் பொலிந்திடுவாள் !
காக்கை நிறத்தள் கருமா ரியின்பேர் கதைசொலவே
கேட்கும் அனைத்தையும் கேதுவும் நல்குக கேண்மையிலே !

கேண்மையு மாகிக் கெடுத்திடு மெண்ணங் கெடுத்தெனக்கும்
ஆண்மையை என்று மருள்க நவகிரக ஆண்டவர்தாம் !
பூண்பது சத்தியம் ! புத்தியில் நிற்பது பூரணமே !
காண்பது சக்தியைக் காய மவள்செயுங் காரியமே !
“ஓம் சக்தி”

விவேக் பாரதி

 
பக்தி என்ப தெல்லாம் – இங்கே
பாழ்ப டிந்து போச்சு !
முக்தி என்ப தெல்லாம் – சாகும்
மூட மென்று மாச்சு !
பக்தி என்ப தென்ன ? – அன்பைப்
பாடு கின்ற சமயம்
அக்னி யாயின் அதனை – ஏற்றும்
அறிவுத் திரியே பக்தி !

பக்தி ஒன்றி னாலே – கிட்டும்
பலன்கள் நூறு கோடி
மக்கள் என்ற எண்ணம் – தங்கி
மண்ணில் ஒழுக்கம் நேரும் !
பக்க முள்ள மனத்தை – மனத்தால்
பார்த்தும் உதவி செய்தும்
அக்க றைகள் காட்டும் – நிலைமை
அந்த பக்தி நல்கும் !

கடவுள் பேரைச் சொல்லி – பெரிதாய்க்
கட்சி சேர்த்துக் கொண்டு
நடை முறை வழங்கி – அதிலே
நடக்கத் தவறு கின்ற
மடமை அல்ல பக்தி ! – உயரும்
மார்க்கம் பக்தி யாகும் !
உடைமை தீரும் போதும் – கையின்
உறுதி பக்தி ஆகும் !

‘பற்றி ருக்க வேண்டும் – எதிலும்
பசையி ருக்க வேண்டும்
ஒற்றி ருக்க வேண்டும்” – என்றே
ஓதல் பொய்மை யாகும் !
பற்ற றுத்த நிலையே – உண்மைப்
பக்தி யாகும் ! ஆசை
அற்றி ருக்கும் நிலையே – பெரிய
அருளின் பக்தி யாகும் !

வேலை மீது மனிதன் – இங்கே
வைக்கும் பாசம் பக்தி !
கால மாற்றம் தன்னை – மனங்கள்
காதல் கொள்ளல் பக்தி !
கோலக் கவிதை மீது – கவிஞன்
கொள்ளும் உரிமை பக்தி !
ஞாலம் எங்கும் அன்பை – விதைக்கும்
ஞானம் பக்தி யாமே !

நாளையென்ன நாளையைய்யா வரதராஜா ! – உன்
. நல்லருளை இன்றனுப்பு வரதராஜா !
நீளுகின்ற காத்திருப்பு போதும்ராஜா – உன்
. நிர்மலக்க ழல்காட்சி சிந்துராஜா !
தோளிலென்னை வேஷபாரம் தாக்குகின்றதே – மனம்
. தோற்றபடி வெந்தழுது வீங்குகின்றதே
ஆளுமாக பாதஜாலம் காட்டுராஜா – அட
. அம்பிகையின் சோதரனே வரதராஜா !

காலமென்னை ஆட்டுவிக்கக் கண்டிருப்பதோ – உன்
. கழல்பிடிக்க விளையாட்டு கொண்டிருப்பதோ
ஓலமிட்டு கெஞ்சுமொலி கேட்கவில்லையோ – என்ன
. ஓரவிழியின் ஜாலமெலாம் பிள்ளைமுன்னமோ ?
தோலிறுக்கம் மொழிநடுக்கம் நேரும்போதுதான் – உரு
. தோற்றியெனைத் தேவலோகம் காட்டுமெண்ணமோ ?
பாலனிட்ட கவிப்புலம்பல் மாண்டுபோகவோ – ஒரு
. பார்வையொளி வீசமனம் சொல்லவில்லையோ ?

காத்திருப்பு நன்மையென்று கண்டபோதிலும் – உன்
. கருணைமழை கடமைவினை அதைமறுப்பதோ ?
பூத்திருக்கும் கண்களுக்குள் புயல்நடப்பதோ ? – வளிப்
. பூழ்திவந்து நெஞ்சினோரம் வெடிவெடிப்பதோ ?
சாத்திரங்கள் சொல்வதுபோல் வாட்டுமெண்ணமோ ? – இந்தச்
. சமகாலத் தீயட்டம் இன்னும்மன்னுமோ ?
ஆர்த்தெழுந்து கையிலெனைத் தூக்குராஜா – உன்
. அருட்கமலப் பாதத்தைக் காட்டுராஜா !

https://soundcloud.com/vivekbharathi/drofx6rv7ntu

“ஓம் சக்தி”
விவேக்பாரதி

தில்லித் துருகர்செய்த வழக்கமடி” மற்றும் “மன்னர் குலத்தினிடை பிறந்தவளை” என்ற பாரதி பாட்டின் சந்தமெட்டு !

என்னை அலையவைத்துச் சிரிப்பதென்ன – அடி
எங்குந் திகழ்கின்ற காலப்பெண்ணே !
உன்னைப் புகழ்வதன்றி இந்தச்சிறுவன் – எழில்
ஊறுஞ் சொல்வேறு சொல்லியதுண்டோ ?
மின்ன லெனப்போகும் காலப்பெண்ணே ! – எனை
மீட்டி இயக்கிடுவை காலப்பெண்ணே !
சின்னஞ் சிறுவனென நானிருப்பதால் – உன்னில்
சிக்கி உழல்கவென நீவிடுப்பதோ ?

எத்த னைதூரம் செல்லவைக்கிறாய் – சின்ன
ஏழைக் குடலலுப்பை நீயளிக்கிறாய்
பத்துப் பதினைந்து மைல்நடக்கிறேன் – எனைப்
பார்த்திங் கமர்ந்தபடி பரிகசிக்கிறாய் !
நித்தம் உனைக்கேட்ப தொன்றுமட்டுமே – வழி
நீளம் குறைக்கும்வழி தந்துசென்றிடு
பித்தைத் தீர்க்கவழி எண்ணுவையெனில் – கவி
பீறிட் டெழும்வேகம் நீவழங்கிடு !

காற்றைக் கவியாக்கிக் காலம்கழிப்பேன் – அடி
காக்கை ஒலியினிலுஞ் சந்தம்பிடிப்பேன்
நேற்றை இன்றாக்கி நாளைவகுப்பேன் – இந்த
நெஞ்சம் தூங்கும்வரை பாடல்படிப்பேன் !
ஆற்றல் அறிவென்று பேசிக்களிப்பேன் – என்றன்
அம்மை முகஜாலம் சொல்லிரசிப்பேன்
போற்றி உனைச்சொல்லி வாழ்த்தையொலிப்பேன் – பெரும்
போதந் தருகின்ற வார்த்தைபடைப்பேன் !

“ஓம் சக்தி”
விவேக்பாரதி

விவேக்பாரதி

தந்ததன தந்தனம் தந்ததன தந்தனம் 
   தந்ததன தந்தனம் – தந்ததானா ! 

முன்புதம தன்பனுஞ் சந்திரனு மிங்ஙணம் 
…முந்திவர வென்றதும் – தன்றனோடு 

முள்ளநகை தன்னையும் விண்ணுலவ நல்கி,நம் 
…முல்லையிலொ ளிர்ந்திடுஞ் – சம்புமாரி !

துன்பமது மெங்கிலுந் துண்டெனநொ றுங்கிடுந் ! 
…துள்ளிவரு மன்பனின் – பிள்ளைகேவத் 

துங்கமுள கொங்கையின் நல்லமுது தந்தவன் 
…துஞ்சிடவ மர்ந்த்துஞ் – சம்புமாரி !

கன்றதும யங்கிடுங் கண்ணிமன மின்புறுங் 
…கந்துகமெ ரிந்திடுஞ் – சந்தராகங் 

கண்டவழி நல்கிடுங் கண்ணனவ னுந்தொழுங் 
…கண்டவிட மன்னனின் – சம்புமாரி !

சின்னமதி கொண்டிடுஞ் சிந்தைதெளி வும்பெறுஞ் ! 
…சிங்கமதி லுள்ளநஞ் – சிந்துதாயைச் 

சிந்தைசெய வந்திடும் நல்லவினை ! சந்தமுஞ் 
…சிந்துமுமை யெங்களின் – சம்புமாரி ! 

விவேக்பாரதி 

நேரிசை ஆசிரியப்பா 

கதிரவ னுதியாக் கருநிறக் காலை
சதிர்படு மந்தச் சமவெளிப் பனியின்
பால்நிற மன்ன படுவழ கோடே
கால்நிற முள்ளக் கருநிற நாராய் !
பெறுமல கதிலே பேருரு கொண்ட
உறுமீ னேந்தி யுச்சியிற் செல்வாய் !
உனதருங் கூட்ட மோய்விட மெல்லா
மெனதருந் தலைவ ! னேவு கணையன் !
விண்ணளந் திட்ட விசையன் ! வீரன் !
கண்ணினி லதனைக் காட்டா மனிதன் !
அப்துல் கலாமெனு மதிசயக் கார !
னொப்பிலா தலைவன் ! ஒழுகிய பண்பன் !
தலைமுடி கவிழ்ந்தும் தலைகவி ழாதே
யுலகினைக் கண்ட உத்தம வில்லன் !
வீணையும் மீட்டும் வித்தகக் காரன் !
ஆணைக ளன்பாய் அவழ்த்திடும் மன்னன் !
அழகிற குன்போ லக்கினிச் சிறகைத்
தொழுதிட விரித்த தொல்லறி வாளன் !
தென்றிசை தோன்றி எண்திசை யெங்குந்
தன்பெய ரொலிக்கத் தமிழ்சொலுந் தீரன் !
நாடிதை யாண்ட நாயக ! னென்கோ !
ஆடிடா குணத்த ! னழிவினுக் கழிவை !
ஆண்டவ னென்னு மாணவக் காரன்,
ஆண்டவ னுயிரை அருகி லிழுத்துச்
சுயநலச் செய்கை சுயவுரு காட்டிக்
கயவனைப் போலே கடமையைச் செய்திங்
கின்றோ டோராண் டாச்சென
நின்றல றிடுவாய் நீயழு வாயே !