Category: தொடர்கதை

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

‘நீயே எனக்கு எல்லாமாக இருக்கிறாய் என நான் கூறிக் கொள்ளும்
வகையில் ‘என்’னுடைய ஒரு சிறு பகுதி மட்டும் என்னிடம்
எஞ்சியிருக்கட்டும்’ – தாகூர் (கீதாஞ்சலி).
********************************

ஆடலரசு பணிபுரியும் மருத்துவமனை. அவனுடைய கன்ஸல்டிங் ரூமில் ஜிம், கீதா இருவரும் அமர்ந்து கொண்டு கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் ஆடலரசு கூறுவதைக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

” உன் சிந்தனையின் ஓட்டத்தில் உன் அன்பை, கருணையைத் தன்னலமற்றதாக்கிப் பார் என்று கூறினேன், அவள் முகம் எப்படி ஒளிர்ந்தது தெரியுமா அதைக் கேட்டு…

“…எனக்குக் கூட கடைசி நிமிஷத்தில் தான் அவள் திருவண்ணாமலைக்குக் கிளம்பிய விஷயம் தெரியும். டிரைவர் மாத்யூவைக் கூட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டுத் தானே டிரைவ் செய்து கொண்டு போனாளாம்.

“திரும்பி வந்தவள் நேராக என்னுடைய இந்த அறைக்குள் வந்தாள். அப்பப்பா, முகத்தில் என்ன தீவிரம். அவள் சொன்னதை எல்லாம் இப்போது நினைத்துப் பார்த்தாலும் உடல் சிலிர்க்கிறதே ஜிம்!” ஆடலரசு இங்கு சிறிது மௌனமானான்; மனக்கண்ணில் அந்த உரையாடலை ‘ரீ ப்ளே” செய்து பார்ப்பது போல….

***

மனதில் தெளிவு பிறந்ததும் சைலஜாவுக்குத் திருவண்ணாமலையில் இருப்புக் கொள்ளவில்லை. பென்ஸைப் புயல்வேகத்தில் ஓட்டிக் கொண்டு சென்னை வந்து சேர்ந்துவிட்டாள். அவளுடைய திறமை மிகுந்த சாரத்தியத்தை மாத்யூ பார்த்திருந்தால் அசந்து போயிருப்பார். வந்தவள், நேராக ஆடலரசின் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போனாள்.

“டாக்டர் இருக்கிறாரா? அர்ஜென்டாகப் பார்க்கணும்.” புருவத்தை வியப்பில் உயர்த்திய செக்ரெடரி, இன்டர்காமில் விசாரித்து அவளை உள்ளே அனுப்பினாள்.

அன்றைய கேஸ்களின் விவரங்களைக் குறிப்பெழுதிக் கொண்டிருந்த அரசு, பேனாவை வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்தான். “எஸ்…” என்ற தொனியில் புருவம் கேள்வியைத் தொக்கியது.

“அரசு, உங்களிடம் ஒரு யாசகத்துக்கு வந்திருக்கிறேன். அன்று உங்களிடம் பேச வந்தபோது அந்த மாற்றுச் சிறுநீரகம் தேவைப்படும் ஒரு எஞ்சினீயரிங் கல்லூரி மாணவனைப் பற்றிச் சொன்னீர்களல்லவா? அவன் பெற்றோர் வசதி இல்லாதவர்கள். தந்தை, ரிடையரான ஸ்கூல் வாத்தியார். மூன்று பெண்களுக்குப் பின் பிறந்த மிகப் புத்திசாலியான பையன். திடீரென்று இப்படி கிட்னி பழுதாகி டயாலிஸிஸ் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் கூறினீர்களே…

“என் கிட்னி ஒன்று அவனுக்குப் பொருந்துமா என்று பாருங்களேன். ஐ வான்ட் டு ஹெல்ப் ஹிம். ப்ளீஸ், நான் அவனுக்கு உதவ நீங்கள் எனக்கு உதவுங்களேன்….”

ஆடலரசு திடுக்கிட்டு எழுந்து ஷீலாவின் தோள்களைப் பற்றி அமர வைத்து, குளிர்ந்த நீர் குடிக்கக்கொடுத்து, முதலில் அவளை ஆசுவாசப் படுத்தினான்.

“சைலஜா, நீ யோசித்துத்தான் பேசுகிறாயா? இது என்ன திடீர் என்று இப்படி ஒரு யோசனை? என்ன ஆயிற்றம்மா?”

இப்போது அவள் குரல் சமனப்பட்டிருந்தது. “அரசு, என்னை நானே தேடிக் கண்டுகொண்ட விடை இதுதான். ஜிம்முடன் நான் ஒரு புது வாழ்வு தொடங்கவேண்டும் என்றால் நான் திரும்ப உயிர்த்து வர வேண்டும். இதற்கு ஒரே வழி தன்னலமற்ற சிந்தனை என்றீர்கள். முன்பின் நான் பார்க்காத ஒரு உயிர் இந்த தானத்தின் மூலம் நன்றாக உயிர் வாழ முடியும் எனில், என் புதுவாழ்வை நான் தொடங்க அதை தெய்வத்தின் உத்தரவாக எடுத்துக்கொள்வேன். ப்ளீஸ், என் சிறுநீரகம் ஒன்று ‘மாட்ச்’ ஆகுமா என்று பாருங்கள்; நான் முடிவை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறேன்.”

“உணர்ச்சி மிகுதியால் அவள் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. முதலில் ஆரோக்கியமான உடல்நிலையை அறிய உண்டான பரிசோதனைகளை எல்லாம் செய்து விட்டு ‘டிஷ்யூ மாட்ச்’ செய்ய டெஸ்ட் எடுத்தோம்.

“வாட் வாஸ் த ரிஸல்ட் டாக்டர்?” கீதா குறுக்கிட்டாள். ஜிம் கூறினான், “டார்லிங், இப்போது நமக்குத் தான் தெரியுமே, அது மாட்ச் ஆனதும், ஸர்ஜரி நடந்து முடிந்ததும் எல்லாம். உன் அம்மா இப்போது ஆஸ்பத்திரியில் தான் இருக்கிறாள்.” சொல்லியபடி தன் மகளை இறுக அணைத்துக் கொண்டு, ஆண்டவனுக்கு நன்றி கூறுவது போல அவள் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.

“ஜிம், ரிஸல்ட் வரக் காத்திருந்த நேரம் அவளுக்கு நரகமாக இருந்தது. எல்லாம் மாட்ச் ஆகிறது என்றதும், முதல் தடவையாக என்னிடம், ‘ஜிம் இப்போது என்னருகில் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்,’ என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டாள். நீங்களும் இதோ வந்து விட்டீர்கள்…”

“டக், டக்.” கதவு தட்டப் பட்டது. செக்ரெடரியின் தலை உள்ளே நீண்டது. “டாக்டர், ஆபரேஷன் தியேட்டரில் இருந்து கூப்பிடுகிறார்கள், மேடம் ஷீலாவைப் பற்றி…”

பாய்ந்து போனை எடுத்துப் பேசிய ஆடலரசு, “சைலா இஸ் ஆல்ரைட். என்னைப் பார்க்கணுமாம். நீங்களும் வாங்க.”

‘ட்ரிப்’ டியூப், ஆபரேஷன் ரூம் உடை, வெளிறிய முகம், இவற்றின் நடுவே கண்கள் மட்டும் அனைத்தையும் மீறித் தெளிவாகச் சுடர் விட்டன. ஜிம்மைக் கண்டதும், அவன் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, “இனி என் பயணம் உன்னோடுதான் தொடரப் போகிறது ஜிம்.” என்று கூறியவள், கண்களை மூடியபடி நிம்மதியான உறக்கத்திலாழ்ந்தாள்.

***

ஷீலாவின் பங்களா விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. புரியவில்லையா? ஒரு திருமண ரிசப்ஷன் நடந்து கொண்டிருந்தது. யாருடைய திருமணமா? கீதாவுக்குத் திருமணம் நிகழத்தான் இன்னும் சில ஆண்டுகள் செல்ல வேண்டுமே!

ஜேம்ஸ், சைலஜாவினுடைய மறுமணம்தான் இங்கே கொண்டாடப்படுகிறது. மிக எளிய முறையில் திருமணம் பதிவு செய்யப்பட்டாலும், அமுதா, ஆடலரசு, செக்ரெடரி ப்ரியா, இன்னும் பல நன்மைவிரும்பிகளின் விருப்பப்படி, பெரிதாக ரிசப்ஷனை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆடலரசு தான் எல்லாவற்றிற்கும் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டிருந்தான்.

சைலஜாவின் சிறுநீரகத்தைத் தானம் பெற்றுக் கொண்ட மாணவன் நல்ல முறையில் தேறி வந்தான்.

“என் பையனுக்கு உயிரு கொடுத்த மகராசி நீங்க நல்லா இருக்கணும்.” எனப் பையனின் தாயார் சைலாவின் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு கண்ணீருகுத்து உணர்ச்சி வசப்பட்டாள். இதுவே தன் புனர்வாழ்வுக்கான வாழ்த்தாகப்பட்டது சைலாவுக்கு.

உடல் நலம் தேறியதும் முதலில் ஜிம்முடன் தன் மறுமணத்தை ரிஜிஸ்தர் செய்துகொண்டாள். ஆடலரசின் ஏற்பாட்டின்படி கீதாஞ்சலியின் நடன நிகழ்ச்சி கலைவிருந்தாகப் படைக்கப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. தமிழ் நாட்டில் தங்கியிருக்கும் நாட்களை வீணாக்காமல், ஒரு பிரபல ஆசிரியரிடம் இன்னும் கொஞ்சம் கற்றுக் கொள்ள ஏற்பாடு செய்திருந்தாள் சைலஜா. மெருகேறிய கலை மேடையில் பிரகாசித்தது. சைலாவின் தாயுள்ளம் பெருமையில் பூரித்து மகிழ்ந்தது. தன்னையே மேடையில் கண்டு தன் சிறுமிப்பருவத்து நினைவுகளில் லயித்தாள்.

‘நடனமாடினார்’ என்ற பாடலுக்கு கீதா ஆடியபோது, ஷீலா வேண்டுமென்றே ஆடலரசை வம்புக்கிழுத்து, சிறு வயதில் தன் நடனத்தை அவன் ஒளிந்திருந்து பார்த்ததையும். அதிகமாகச் சாய்ந்ததால் கதவு எதிர்பாராமல் திறந்து கொண்டதையும், ஜிம்மிற்குக் கூறி ஆடலரசை கூச்சப்பட வைத்தாள்.

ஸ்பெஷலாக, ‘வருகலாமோ’ பாடலுக்கு கீதாவை நடனம் கற்றுக் கொள்ள வைத்திருந்தாள். ஊனும் உயிரும் உருக நின்றபடி தன் பெண்ணின் நடனத்திறமையை ரசித்தாள். தனிமையாக இருக்கும்போதில் இதன் பொருளை ஜிம்முக்கு விளக்கிச்சொல்ல வேண்டும் என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டாள்.

‘பவழ மல்லிகை’ காம்பினேஷன் பட்டுப் புடைவையில் உயிர் ஓவியமாய் மின்னிய சைலஜாவைப் பார்த்து ரசிக்க ஜிம்மிற்கு இரு கண்கள் போதவில்லை. பட்டு வேட்டி சட்டையில் நெற்றியில் சந்தனக் கீற்றுடன் அவனும் இந்தியக்களை வீச நின்றான்.

நடனம் முடிந்து டின்னர் தொடங்கியது. ராபர்ட்ஸ் குடும்பம் அமர்ந்திருந்த டேபிளைச் சுற்றி ஒரே கும்மாளம்.

“சைலா! குழந்தை வாயில லட்டுவைப் போடம்மா. உங்க வாழ்க்கை இனிப்பா ஆரம்பிக்கட்டும்!” அமுதா.

“ஷீலா, இந்த பனானா சிப்ஸ் நீ பண்ணித்தருவது போல அவ்வளவு டேஸ்டியாக இல்லை.” ஜிம்.

“மம், இந்த ஸ்வீட் பாரிட்ஜை…” என கீதா ஆரம்பித்ததும், “பாயசம் என்று சொல் கீதா.” என அரசு திருத்த, “எஸ், பாயசத்தை நீயும் டாடியும் ஒரே கப்பிலிருந்து ஒரே சமயம் சாப்பிட வேண்டும். முடியுமா?” என வம்புக்கிழுத்தாள்.

இன்னும் சம்பிரதாயமான சீண்டல்களுடன் விருந்து நடைபெற்றது.

மெல்ல ஒவ்வொருவராக மனமேயின்றி விடைபெற்றுச் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.

இந்த தம்பதிகளை வாழ்த்தி விடைபெற, சிறுநீரகம் பெற்றுக் கொண்ட மாணவனின் தந்தை, ரிடையர்ட் பள்ளி ஆசிரியர் வந்திருந்தார். ஒரு கவிதைத்தொகுதியை தன் பரிசாக அவர் மகன் அனுப்பியிருந்தான். முதல் பக்கத்தில், ‘தன்னுடலின் ஒரு பகுதியைத் தந்து என்னுயிர் காத்த இனிய சகோதரி, இன்று நான் புதிய உயிராகி உன்னை வாழ்த்தி வணங்குகிறேன், ரவி.” என்று கையொப்பமிட்டிருந்தான்.

“இது எனக்குமே புனர்ஜென்மம், ஐயா.” என்றாள் ஷீலா அப்பெரியவரிடம். கையை உயர்த்தி ஜிம்மையும் ஷீலாவையும் ஆசிர்வதித்தார் அவர். ஷீலா கூறியதன் பொருள் அருகிலிருந்த ஆடலரசுக்கும் அமுதாவுக்கும் மட்டுமே ‘தெள்’ளென விளங்கிற்று.

அமுதா, ஆடலரசுக்கு வீடுதிரும்ப மனமே இல்லை. ஜிம், ஷீலாவுக்கும் அவர்களுக்கு விடை தர விருப்பமே இல்லை!

“இன்றிரவு இங்கேயே தங்கி விடுங்களேன். நாம் பேசவும் பிளான் செய்யவும் நிறைய விஷயங்கள் உள்ளனவே.” என்றான் ஜிம்.

“புதுமணத் தம்பதிகளுக்குத் தொந்தரவாக நாங்கள் எதற்கு? கீதாவையும் கூட்டிக்கொண்டு எங்கள் வீடுதிரும்பலாம் என எண்ணினோம்.” அமுதா.

“ஐயையோ, இல்லை, இல்லை. உங்கள் உதவியால் தான் இந்தப் புது வாழ்வு சாத்தியமானது. ஆடலரசு, உங்கள் தேவதையின் கட்டளை இது. இருங்களேன், இங்கு.” இறைஞ்சினாள் ஷீலா.

மிகுந்த தயக்கத்தின் பின்னர் அமுதாவும் ஆடலரசும் இதற்கு ஒப்புக் கொண்டனர்.

ரிஸப்ஷனுக்காகத் தோட்டத்தில் போடப்பட்டிருந்த மின்விளக்குகள் சில இன்னும் ஒளிவீசின. அந்த வெளிச்சத்தில் தோட்டத்தைச் சுற்றி நடந்தபடி அந்த அன்புக் குடும்பம் பலப்பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசி மகிழ்ந்தது.

பவழமல்லி மலர்கள் விரிய ஆரம்பித்து விட்டன. ஜிம் அதிசிரத்தையுடன் ஐந்தாறு மலர்களைப் பறித்து எடுத்து வந்து அதன் இயல்புகளைத் தன் மகள் கீதாவுக்கு விளக்க முற்பட்டான்.

“எளிய இனிய மலர். நெருங்கி முகர்ந்து பார்த்தால் தான் இதன் சுகந்தம் தெரியும். மண்ணில் விழுந்தாலும் கூட எடுத்து பூஜையின் போது இறைவன் அடியில் இடுவார்கள்.” என சொல்லிக் கொண்டே, ‘என் சைலாவை மாதிரி அழகான இனிய மலர்..’ என மனதில் எண்ணிக் கொண்டான்.

கீதா சடாரெனத் திரும்பித் தன் அம்மாவை, சைலஜாவை, இரு கைகளாலும் அணைத்து இறுக்கிக்கொண்டாள்.

பலமாக வீசிய காற்றில் ‘பொல’, ‘பொல’வெனப் பவழமல்லி மலர்கள் உதிர்ந்து விழுந்து அவர்களை ஆசிர்வதித்தன.

(நிறைந்தது)

–மீனாட்சி பாலகணேஷ்

உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென்று இருந்தேன்
உடம்பினுக்கு உள்ளே உறுபொருள் கண்டேன்
உடம்புளே உத்தமன் கோயில்கொண் டானென்று
உடம்பினை யான் இருந்து ஓம்புகின்றேனே
– திருமூலர்

* * * * *

சிவப்பழமான ஒரு முதியவர், திறந்த மார்பு, நெற்றி எங்கும் பட்டை பட்டையாகத் திருநீறு அணிந்தவர், அதிக மனித சந்தடி இல்லாத அந்த வேளையில் சுவாமிசந்நிதியின் பிராகாரத்திலமர்ந்து திருமுறைகளிலிருந்து பாடல்களை கணீரென்ற உரத்த குரலில், ஆனால் உள்ளம் நெகிழும் வண்ணம் பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

புடவைத் தலைப்பால் நன்கு போர்த்தி மூடியவாறு தலைகுனிந்து, தளர்ந்த நடையுடன் பிராகாரத்தை வலம் வந்து கொண்டிருந்த சைலஜா மேற்கூறிய இந்தத் திருமந்திரப் பாடலைக் கேட்டதும் துணுக்குற்று நின்றாள். ‘எனக்குப் புரிய வைப்பதற்காகவே இங்கு இம்முதியவர் பாடிக் கோண்டிருப்பது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததா அல்லது தெய்வச் செயலா?’ உடல் புல்லரித்தது.

‘சைலஜா, உன் மனதை உறுத்திக் கொண்டிருந்த கேள்விக்கு விடை கிடைத்து விட்டது. நீயே, உன் மனதில் உருவாக்கிக்கொண்ட மனநோய்க்கு அடிமைப்பட்டு, உள்ளத்தையும் உடலையும் பாழடித்துக் கொண்டு ஒரு வெற்று வாழ்க்கை வாழ்ந்துவந்தாய். இத்தனை ஆண்டுகள் எதைத்தேடுகிறோம் என்று அறியாமல் தேடி அலைந்தாய். ‘நான்’ என்ற நினைவு மனத்தில் நிரம்பி வழிய, உன்னை மிகவும் நேசிக்கும் கணவனையும் குழந்தையையும் கூடப் புறக்கணித்தாய். தேடியது கிடைக்காத போது அன்பு, சுயநலமற்ற அன்பு, ஆடலரசு, அமுதா, ஜிம், கீதா வடிவில் திரும்ப உனக்குக் கிட்டியுள்ளது.

‘ஏற்றுக்கொள்ள உன் சுயகௌரவம் தடுக்கிறது. பாழாக்கிக் கொண்ட உடலையும் உள்ளத்தையும் திரும்பவும் ஜிம்மின் அன்புக்கு அர்ப்பணிக்க நீ தயங்குகிறாய். முடிவு எடுக்க முடியாமல் மயங்குகிறாய்.

‘உன் கனவுகளைப் புரிந்துகொண்டு மதித்தவன் ஜிம். உன்னை, உன் இதயத்தைப் பூஜிப்பவன், ‘நான்’ என்ற எண்ணத்தைத் துறந்து, அவனுடைய மனைவி, கீதாவின் தாய், அவர்களுடைய நல்வாழ்வு என்றெண்ணி, உன்னை அதற்குக் காரணமாக்கிக்கொள். விளங்கும், நீ தேடியலைந்தது என்னவென்று…”

உடலின் வலுவெல்லாம் இழந்தவள்போல் அப்படியே அந்தச் சன்னிதியில் அமர்ந்து கண்ணை மூடிக்கொண்டு தூணில் சாய்ந்திருந்தாள். எவ்வளவு நேரமாயிற்றோ?

“அம்மா, அம்மா, உங்களைத்தானே. இப்போ கதவைச் சார்த்தப்போறோம். இனிமே சாயரட்சை பூஜைக்குத்தான்- கொஞ்சம் எழுந்திருக்கிறேளா?” ஒரு இளைய அர்ச்சகர் வேண்டினார். எழுந்து வெளியே வந்தாள். உச்சி வெய்யிலின் உக்கிரத்தில் கால்சுட்டது. அது உறைக்காமலே கோவிலின் நுழைவாயிலருகே நின்றவள் திரும்பிப் பார்த்து அந்த ராஜகோபுரத்தை நோக்கிக் கைகூப்பிக் கண்மூடினாள்.
_________________________%_______________________

கடந்த இரு நாட்களாகத் தனிமையில் சிந்திக்க வேண்டி, திருவண்ணாமலைக்கு வந்து விட்டாள் சைலஜா. ‘இனி என் பாதை எது?’ என்ற கேள்விக்கு பதிலைத் தேடி கோவிலிலும் தங்கியிருந்த ஆச்ரமத்திலும் மாற்றி மாற்றி அமர்ந்து சிந்தனை செய்து நேரத்தை செலவிட்டு, உள்ளத்தை வருத்தியபடி மயங்கினாள்.

அன்றொரு நாள், ஆடலரசுடன் நடந்த ஒரு பெரிய ‘டிஸ்கஷனு’க்குப் பின் தான் இவ்வாறு வந்திருந்தாள் சைலஜா.

‘ஆஸ்பத்திரி மீட்டிங்கில் இருக்கிறார்,’ என்று அவன் செக்ரெடரி கூறியபோது பொறுமை இன்றிக் கிளம்பிவந்து, ரிஸப்ஷனில் காத்துக் கொண்டிருந்தாள். கிட்டத்தட்ட ஐம்பது நிமிடங்களுக்குப் பின் வெளியே வந்தவன் அவளைப்பார்த்து வியப்படைந்து, இது ஏதோ முக்கியமான விஷயம் எனப் புரிந்துகொண்டான்.
“சைலா, என் வேலை ஆயிற்று. நான் இன்னும் ‘லஞ்ச்’ சாப்பிடவில்லை. கொஞ்சம் வெளியே போகலாமா? சாப்பிட்டபடி பேசலாமே,” இவளது அவசரங்களை அவனால் எப்படி உணர முடிகிறது?

அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலின் மிக அமைதியான மூலையில் நாற்காலியின் ‘மெத்’தில் அழுந்தியவர்கள் ‘லிம்கா’ ஆர்டர் செய்தார்கள். மாலை மூன்று மணியை நெருங்கி விட்டதால் கூட்டம் இல்லை.

“இரண்டு ரொட்டி, வெஜிடபிள் கறி,” என ஆர்டர் செய்தவன் சைலா ஒன்றுமே வேண்டாம் என மறுத்ததால், “ஓகே. சொல்லம்மா, உன் மனதிலுள்ளதை,” எனக் கரிசனத்துடன் வினவினான்.

“அரசு, நான் ரொம்பக் குழம்பிப் போயிருக்கிறேன்.”
“பார்த்தாலே தெரிகிறதே…”

“என் குழப்பத்தை எப்படி விவரிப்பது என்று புரியவில்லை. ஜிம் நான் திரும்ப அவனுடன் வரவேண்டும் என்று கேட்கிறான், கீதாவும் கூடத்தான் மிகவும் மகிழ்ந்து போவாள். ஆனால்…” வார்த்தைகளைத் தேடினாள்.

“ஆனால் என்ன? எதை யோசித்து மலைக்கிறாய்?”
“எப்படி உங்களுக்குப் புரிய வைப்பது அரசு? என் கடந்த காலம் என ஒன்றிருக்கிறதே. ஊர் சிரிக்க, முறையற்று, தான்தோன்றித்தனமாக நான் வாழ்ந்த வாழ்வு. எதன் மீதோ நான் கொண்ட வெறுப்பில், ‘எதுவும் என்னால் முடியும். யார் என்னைத் தட்டிக்கேட்பது’ என்ற இறுமாப்பில் அல்லவா என் வாழ்வை என் விருப்பப்படி வாழ்ந்தேன். என்னுடைய பிஸினஸில் நான் உயர்ந்து வெற்றிக்கொடி பறக்க விட்டபோது உண்டான திமிரில் நானாகத் தேடிக் கொண்ட வம்பு அது. ‘ஜிம்மிற்கு இது தெரியும்’ என்பதனால் நான் கவலைப் படவில்லை. அவன் தவறி அமெரிக்காவில் பிறந்து விட்ட ஒரு இந்தியன். மிக உயர்ந்த ஆத்மா. நம் பண்பாட்டை மிக உயர்வாக மதிப்பவன். என் அழுக்கான கடந்த காலத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டால் கூட, என்மீது உள்ள அன்பினால், என்னை ஏற்றுக் கொள்வான்,” திடீரெனப் பேசுவதை நிறுத்தித் தன்னுள் ஆழ்ந்து போனாள் சைலஜா.

சர்வர் வந்து உணவைத் தட்டில் பரிமாறி விட்டுப் போனதும், “நிதானமாக யோசித்துப்பாருங்கள். என்ன பிரச்சினை என்று சொல்லுங்கள்,” என்றபடி ரொட்டியைப் பிய்த்துச்சாப்பிடலானான் ஆடலரசு.

“இத்தனை நாள் தாயாகவும் தந்தையாகவும் இருந்து எங்கள் குழந்தையை வளர்த்துவிட்டான் ஜிம். இது எத்தனை பெரிய சாதனை! இப்போது இந்த நிலையில் நான் எதற்காகத் திரும்பிப்போவது? என்னிடம் எதை எதிர்பார்த்து என்னை அழைக்கிறான் ஜிம்? அவனிடம் எப்படி இதைக்கேட்பேன் அரசு? என்னால், இந்த வெறுக்கத்தக்க பெண்ணால் அவனுக்கு ஆக வேண்டியதென்ன?” குரல் கம்மக் கேட்டாள் சைலஜா.

மௌனமாகச் சில நிமிடங்கள் கழிந்தன. யோசித்தபடி உணவை உண்டான் ஆடலரசு. ஒரு ரொட்டியை சாப்பிட்டு முடித்தவன், ஆழமாக ஒரு பார்வை பார்த்தபடி சைலஜாவிடம், “உங்களுடைய ஜேம்ஸ் ராபர்ட்ஸைப் போல நான் தத்துவம் படித்தவனல்ல. ஆனால் மனித உணர்வுகளை எடை போடுவதில் கொஞ்சம் சமர்த்து எனக்கு உண்டு.

“சைலா, ஒன்று கேட்கிறேன். யோசித்துப் பாரம்மா. நான், நான் என்று எப்போதும் உன்னைப் பற்றிய நினைப்புத்தானே உனக்கு? ‘என்’ வாழ்வு அவலமானது; ‘என்னைப்’ பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? என்னால் ஜிம்மிற்கு என்ன பிரயோஜனம்? என்று நினைவு முழுவதும் அந்த ‘என்னைப்’ பற்றியே சுழன்று கொண்டிருக்கிறதே உனக்கு, கவனித்தாயா? கொஞ்சநாள் முன்பு வரை ‘என்’னால் முடியாதது ஒன்றுமில்லை, ‘என்’னைத் தட்டிக் கேட்பவர் யார்? நான் ‘என்’ மனம் போனபடி நடப்பேன் என்று அந்த ‘என்’னைத் தான் சுற்றிச் செயல்கள் மையம் கொண்டிருந்தன. இப்போதைக்கும் அப்போதைக்கும் ஒரே வித்தியாசம், இப்போது இது பச்சாதாபத்தில் உழல்கிறது. அப்போது மமதையில் உழன்றது. சூழ்நிலை தான் வேறே தவிர, ‘தீம்’, அதாவது ‘உட்கரு’ ஒன்றே தான். அது ‘நான்’ என்பது.”

“அரசு, நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? நான் என்ன, சுயநலக்காரியா?” தொண்டை தழதழத்தது. கண்களில் பிரவாகம் பொங்கத் தயாராகியது.

“இல்லையம்மா, இல்லை. உன்னுடைய எண்ணத்தை ‘நான்’ என்ற வரம்பைத் தாண்டி மற்றவர்களை நோக்கி விரிவு படுத்திப் பார். ஜிம்மை சந்தோஷமாக வைப்பது, கீதாவுக்கு அன்பான தாயாக விளங்குவது, எங்களுக்கும் நல்ல நண்பராக இருப்பது- இவை ‘என்னால் முடியும்’ என்பதை விட ‘அவர்களுக்காகச் செய்கிறேன்’ என்று வேறு விதமாக எண்ணிப் பார்.

“முதலில் உன்னிடம் அன்பு செலுத்தும், உன் மீது உயிரையே வைத்திருக்கும் குடும்பத்தினரிடம் உனது தன்னலமற்ற அன்பையும் கடமையையும் காட்டிப்பார். ‘நம் மீது அன்பு கொண்டவர்கள்,’ ‘நம் குடும்பம்,’ என்ற எல்லைகளைச் சிறிதுசிறிதாக விரிவாக்கிப் பின்பு இத்தகைய உயர்ந்த அன்பும் சேவையும் எல்லாருக்குமே பொதுவாகும்படி ஏதாவது சமூக சேவையில் கூட ஈடுபடலாம்…”

பேசியபடியே அவள் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், அது கிரகணம் விலகிய சந்திரன் போலத் தெளிவு பெறுவதைக் கண்டு வியந்தான். தன்னுடைய இந்த அறிவுரை எத்தகைய செயலைச்செய்ய அவளைத்தூண்டும் என்று அவன் அறிந்தானா என்ன!

___________________________________________________________

முண்டாசு அணிந்த ஒரு கவிஞன் காளியை நோக்கி வரம் கேட்டபடி பாடி வந்தான். இப்போது அக்கவிஞன் நின்ற இடத்தில் ஒரு சிறுபெண் நின்று அவன் பாடிய பாட்டைத் திரும்பத் தன் இனிய குரலில், உயிரை உருக்கும் சாருகேசி ராகத்தில் பாடலானாள்.

‘நின்னைச் சிலவரங்கள் கேட்பேன்……..
…………………………………….இனி
என்னைப் புதிய உயிராக்கி –எனக்
கேதும் கவலையறச் செய்து- மதி
தன்னை மிகத் தெளிவு செய்து -என்றும்
சந்தோஷம் கொண்டிருக்கச் செய்வாய்’-

எல்லா மாணவிகளும் ஏன் ஆசிரியர்களும்கூடக் கைதட்டி ஆரவாரிக்கின்றனர். முதல் பரிசு அந்த சிறுமிக்குத்தான். பரிசு கிடைத்த புத்தகக்கட்டை மார்போடணைத்தபடி சந்தோஷத்தில் மிதந்தபடி நடக்கிறாள் சிறுமி சைலஜா.
‘குக்கூ’ கடிகாரம் கூவி மணி ஐந்து என அறிவித்தது. ‘டக்’கென்று விழித்துக் கொண்ட ஷீலா தன்னருகே விரிந்து கிடந்த ‘பாரதியார் கவிதைகளை’க் கண்டவள், தன் கனவின் இனிமையையும், பொருளையும் உணர்ந்து மகிழ்ந்தபடி எழுந்தாள். மனம் ஒன்றையே விடாமல் எண்ணிக் கொண்டிருந்தால் கனவுகளும்கூட அதைச் சார்ந்தேதான் வருமோ? தெளிவான உள்ளத்துடன் உறங்கச்சென்றதால், நல்ல நிம்மதியான உறக்கத்தின் பின் வரும் புத்துணர்ச்சி மிகுந்திருந்தது.

திரையை விலக்கி, அந்தப் புலர்ந்தும் புலராத காலைப் பொழுதில் ஜன்னல் வழியாகத் தோட்டத்தைப் பார்த்தாள். பறவைகளின் இன்னொலி நிரம்பியிருந்தது. விரிந்து சிதறியிருந்த பவழ மல்லிகை, இன்னும் என்னென்னவோ மலர்களின் நறுமணங்களை அள்ளியபடி வந்தது இளங்காற்று. நெஞ்சு நிறைய அந்த ஆரோக்கியமான காற்றை நிரப்பிக் கொண்டு சிலமுறை ஆழ்ந்து சுவாசித்தாள் ஷீலா.

ஆதித்தனின் தேர் கிளம்பி விட்ட செய்தி அடிவானத்தில் சிறு வெள்ளிக் கீற்றுகளாக வெளியிடப் பட்டு விட்டது. தான் செயல்படுத்த வேண்டிய காரியங்களை நினைவு படுத்திக் கொண்டவள் அந்த நாளை எதிர்கொள்ளத் தயாரானாள். நேரம் குறைவு- செய்ய வேண்டியவை மிக அதிகம்!

அரைமணி நேரத்தில் இரவே ‘பாக்’ செய்து வைத்திருந்த தன் சிறிய பெட்டி சகிதம் மாடிப்படிகளில் இறங்கினாள். அந்தக் காலைப்பொழுதில் தோட்டத்தில் சிறிது உலவ வேண்டும் எனத்தோன்றவே, ‘பத்து நிமிடம் தாமதமாகக் கிளம்பினால் தான் என்ன? காரில்தானே போகிறேன்?’ என்று பெட்டியை வைத்து விட்டுத் தோட்டத்தில் புகுந்தாள்.

தன் ரசனைக்காக வளர்ககப்பட்டுத் தன்னால் ரசிக்கவே படாத ரோஜாக்கள் அழகாகத் தலையசைத்து வரவேற்றபோது உள்ளம் துள்ளியது. அவைகளை வருடியும், முகர்ந்து பார்த்த படியும் நடந்தாள்.

சைலஜாவுக்கு உயிரான ஏழடுக்கு மல்லிகைப் புதர் விண்மீன்களைப் போல் சுடர்விடும் வெள்ளிய பெரிய மலர்களுடன் சிரித்தது.

உள்ளமெனும் பாத்திரத்தில் அள்ள அள்ளக் குறையாத இனிய எண்ண ஊற்றுகளுடன் சைலஜா மெல்ல உலாவினாள்.

பவழமல்லிகை மரத்திலிருந்து மலர்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மெல்ல விழுந்து கொண்டிருந்தன. தெய்வானுபவமான ஒரு சுகந்தம் கமழ்ந்தது. மெல்ல, விழுந்திருந்த மலர்களை மிதிக்காமல் நடந்து மரத்தடியில் இருந்த சிறிய கல்பெஞ்சில் அமர்ந்தாள். குனிந்து, கை நிறைய மலர்களை அள்ளி எடுத்து முகத்தை அதில் லேசாகப் புதைத்துக் கொண்டாள்.

காற்று சிறிது பலமாக வீசியதில் ‘கலகல’வெனப் பவழமல்லி மலர்கள் அவள்மீது சொரிந்தன.

மனமென்ற சிமிழின் மூடியைத் திறந்து, சுகானுபவமான எண்ணங்களை வெளியே உலவவிட்டுத் திளைத்தாள் சைலா.

ஜிம்மின் மனதை மிகவும் கவர்ந்த மலர் பவழ மல்லிகை!

“எவ்வளவு சிறிய, எளிய, இனிமையான மலர் இது. மல்லிகையைப் போல் இல்லாமல், தன் வாசனையைக் கூட, கிட்டே போய் மென்மையாக முகர்ந்து பார்த்தால் தான் தெரிவிக்கின்றது. மண்ணில் விழுந்து கிடந்தாலும்கூட, எடுத்துப் பூஜையில் சேர்க்கின்றீர்கள். சிம்பிள் பட் டிவைன் அண்டு பியூட்டிபுல்,” அவனை எவ்வளவு தூரம் அது கவர்ந்துவிட்டது என்பது பிற்பாடு தானே தெரிந்தது!

திருமணத்துக்குப் புடைவை வாங்க வெங்கடேசன் இருவரையும் காஞ்சிபுரம் அழைத்துச்சென்றார். சைலஜா எடுத்த ஐந்தாறு புடைவைகளை ரசித்தவன், மேலும் பலவற்றை அவற்றின் அழகை ரசிப்பதற்காகப் பிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்,  நடுவில் ஒரு புடைவை – வெண்மை நிற காஞ்சிப் பட்டில், சுடர் போன்ற ஆரஞ்சு வர்ண பார்டர் ஜரிகையும் நூல்வேலையுமாக ஒரு கவிதைபோல் இருந்தது. “ஷீலா, இதோ பவழமல்லிகை போன்ற ஒரு புடைவை. ப்ளீஸ், நான் உனக்கு இதை வாங்கித்தரட்டுமா? நம் திருமணத்தில் நீ இதை உடுத்துக் கொள்வாயா?”
அவன் கேட்ட தொனியும், குரலில் தென்பட்ட உற்சாகமும், உவகையுடன் ஷீலாவை அந்த வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொள்ள வைத்தன.

________________________________________

நினைவுகளைக் கடிவாளம் போட்டு ஒரு நிலையில் நிறுத்தியவள் திரும்ப வந்து ரமணி அம்மாளின் அறைக் கதவைத் தட்டி, “நான் வருகிறேன். திரும்பி வர மூன்று நான்கு தினங்கள் ஆகலாம்,” என விடை பெற்றுக் கொண்டாள்.

அவளுடைய பிரத்தியேக உபயோகத்திற்கு என்றிருந்த பென்ஸ் வண்டியை டிரைவர் மாத்யூ கொண்டு வந்து போர்டிகோவில் நிறுத்தியிருந்தார். “மாத்யூ, கவலைப்படாதீங்க. நான் பத்திரமா ஓட்டறேன். மெதுவாவே போறேன் என்ன? திருவண்ணாமலை தானே- நாலுமணி நேர டிரைவ் தானே!” என்றபடி சூட்கேஸை பின் சீட்டில் வைத்து விட்டுத் தெளிந்த மனத்துடன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து நகர்த்தினாள்.

வண்டி புள்ளியாக மறையும்வரை பார்த்தபடி நின்ற மாத்யூ, தன் எஜமானி ஷீலாவை, இத்தனை வருடங்கள் வேலைபார்த்த பின்னும் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனதற்காக வருந்தி ஏங்கினார். “கடவுள் உங்களுடன் இருக்கட்டும் மேடம்,” என்றபடி சிலுவைக்குறி இட்டுக் கொண்டார்.

ஆசிரமத்தில் தங்கியதும், மணிக்கணக்காக அமைதியாக அமர்ந்து மனதை ஒருமைப்படுத்தி அடக்க முயன்றதும்தான் அவளுக்கு அடுத்த இரு தினங்களுக்கு வாழ்வின் பொருளாக இருந்தது. சிந்தனைகள் பெருகி வந்துவந்து ஓய்ந்தன. எண்ண அலைகள் வீசிவீசி ஆர்ப்பரித்தன. மெல்லச் சிறிது சிறிதாக அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தினாள்.

தன்னைப் பரிவுடனும், கனிவுடனும், கருணையுடனும், ஆசிர்வதித்த தந்தை எனும் தெய்வத்தைச் சிந்தையில் பதித்துக் கொண்டாள். அருவமான ஒன்றின் அன்பில் (தன் மீது ஜிம்மும் கீதாவும், ப்ரியா, ஆடலரசு, அமுதா இவர்கள் பொழியும் அன்பு தான் அது) தான் கரையத்தயார் என்ற உணர்வு மூன்றாம்நாள் வந்தது. மனம் ஆனந்தத்தில் லயித்தது.

ஒற்றைப்பாயில், தரையில் உறங்கியபோது கனவுக்கும் நினைவுக்கும் இடைப்பட்ட ஒருநிலையில், விடை உருக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. மனம் தெளிந்து விட்டது.
ஷீலா போன்ற வெகு புத்திசாலியான ஒரு பெண்ணுக்குத் தன் சிந்தனைகளையும் வாழ்க்கை முறைகளையும் ஒழுங்கு படுத்திக் கொள்வது ஒன்றும் கடினமானதாக இருக்கப் போவதில்லை!

இருட்டான பாதையில் வெளிச்சம் தெரிந்ததும் ஷீலா பயணத்தைத் தொடரத் தயாரானாள். கோவில் சன்னிதியில் புகுந்து வழிபட்டு விட்டுத் திரும்பத் தன் வீட்டை நோக்கி, ஜிம்- கீதாவை எதிர் கொள்ளத் தயாராகக் கிளம்பி விட்டாள்.

(தொடரும்)

மறு பகிர்வு: தாரகை இணைய இதழ்

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

‘யுக யுகாந்தரங்களாக உலகங்கள் அனைத்திலும் தன்னந் தனியாக உன்னுடைய அன்பு என்னைத் தேடி அலைந்தது என்பது உண்மையா, உண்மை தானா, சொல்வாய்?’- — தாகூர் (The Gardener)

*******************************

ப்ரியா ஓரக்கண்ணால் தன் ‘பாஸை’ப் பார்த்து ரசித்தபடி மனதிற்குள் மகிழ்ந்து கொண்டாள். ஏதோ ஒரு பழைய தமிழ் சினிமாப் பாடலின் இருவரிகளை உற்சாகமாக முனகியபடி, ஒரு மீட்டிங்கிற்குக் குறிப்புகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தாள் ஷீலா.

அவளுடைய உற்சாகம் ப்ரியாவிற்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. ஆனால் அவ்வப்போது நீண்ட சிந்தனையில் ஆழ்ந்து விடுகிறாளே, நெற்றியில் சுருக்கங்களும், முகம் கறுத்துக் கோணுவதும் பார்க்கச் சகிக்காமல், எழுந்து மேலும் கீழும் உலாவுவதுமாக- அது தான் ரொம்பவே கவலையைத் தந்தது.

டாக்டர் சுவாமிநாதனிடம் இன்னொரு அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கிக் கூட்டிக் கொண்டு போகலாம் என்றால், ஜிம், கீதா இவர்களின் வரவால் இப்போது ஷீலா ரொம்ப பிஸியாக இருக்கிறாள்.

அரைகுறையாக ஷீலாவின் வாயாலேயே கேட்டிருந்த கதைகளிலிருந்து ப்ரியா கனவு காணத் தொடங்கியிருந்தாள் தன் தோழிக்காக! ‘சுபம்’ என்று போட்டு இந்தச் சிக்கல்கள் நிறைந்த கதை முடிந்து ஷீலா புது வாழ்வு தொடங்குவதற்காக!

அப்படித்தான் இன்று ரயில்வே நிலையத்திலிருந்து வந்திருந்தாள் ஷீலா. ஒரு வாரமாக மாமல்லபுரம், காஞ்சிபுரம், பாம்புப்பண்ணை, முதலைப் பண்ணை என்று சென்றதில் நாட்கள் ஓடியதே தெரியவில்லை.

கீதாவைத் தன் மகள் என்று சென்ற இடமெல்லாம் அறிமுகம் செய்ததில் பெருமை பொங்கி வழிந்தது. கீதாவிற்கு விதம் விதமான பட்டுப் பாவாடைகளும், இந்திய உடைகளும் வாங்குவதில் ஈடுபட்டுத் தன் பிரச்சினைகளைக் கூடச் சற்றே மறந்திருந்தாள் ஷீலா. ‘குழந்தையை’ – ஆமாம், ஷீலாவின் மனது இளங்குமரியான தன் மகளைப் பற்றி அப்படித்தான் எண்ணியது. ‘நாட்டியம் ஆடச் சொல்லிப் பார்க்க வேணும்; ஒரு சின்ன ப்ரோக்ராம் இந்த பங்களாவிலேயே ஏற்பாடு பண்ணினால் என்ன?’ என யோசித்து, அவளை அழைத்துக் கொண்டு போய் நாட்டிய உடை ஒன்று அளவெடுத்துத் தைக்கக் கொடுத்தாள்.

ஜிம்மையும் கீதாவையும் கேரளாவுக்கு ரயிலேற்றி விட்டாள் அன்று மாலை. தன் தாயையும் வருமாறு வற்புறுத்தி அழைத்தாள் கீதா. ஆனால், இது தான் தனக்குச் சிந்திப்பதற்கேற்ற நல்ல நேரம் என்பதால், ஜிம்மிடம் மட்டும் காரணத்தைக் கூறித் தங்கி விட்டாள் ஷீலா.

பத்து நாட்கள் அவர்கள் கேரளாவைச் சுற்றப் போகிறார்கள். ‘எனக்கும் பத்து நாள் அவகாசம்,’ மனது முனகியது. முதலில் சஞ்சலத்துடன், பிறகு எண்ண இயலாத பயத்துடன். யோசித்துப் பார்த்தபோது தோன்றியது- வேண்டும் என்றே, தான் இந்த முடிவெடுக்கும் படலத்தை ஒத்திப் போட்டுக் கொண்டு வந்திருப்பதாக உணர்ந்தாள்.

‘என்ன முடிவு எடுக்கின்றேனோ இல்லையோ, என் வாழ்வில் சில குறிக்கோள்கள் உள்ளன. அவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.’ “ப்ரியா, லாயர் சுந்தர்ராஜனைக் கூப்பிட்டு ஒரு அப்பாயின்ட்மென்ட் வாங்கிக்கோம்மா!” என்றபடி பென்சிலைக் கடித்த வண்ணம் வெட்டவெளியை வெறித்தபடி எண்ணச் சுழல்களில் மிதந்தாள் ஷீலா.

“நாளைக் காலை பத்து மணிக்கு, முதல் அப்பாயின்ட்மென்ட் உங்களுடையது.” என்றாள் ப்ரியா.

‘ஜிம்முடன் அமெரிக்கா திரும்பிச் சென்று புதுவாழ்வு துவங்குவதானால் இந்தக் கம்பெனியை வாங்க விருப்பம் உள்ளவர்களுக்கு விற்றுவிட வேண்டும். ஆனால் திரும்பிப் போய் நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? இத்தனை நாள் என் தேவை, ஒரு மனைவியாகவோ, தாயாகவோ, ஏன், ஒரு ஹவுஸ்கீப்பராகவோ கூட ஜிம்முக்கு வேண்டியிருக்கவில்லை, என் மீது இரக்கப்பட்டுத் தான் இப்போது அழைக்கிறானா? நான் செய்ய வேண்டியது என்ன?’ நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தாள் இப்போது.

“ப்ரியா, எனக்குக் கொஞ்சம் அரசுடன் கனெக்க்ஷன் வாங்கிக் கொடேன்.”

போனில் உரையாடி முப்பது நொடிகளின் பின்பு, “ஷீலா, அவர் இப்போது ஹாஸ்பிடல் மீட்டிங் ஒன்றில் இருக்கிறாராம். மீட்டிங் முடிய இன்னும் ஒருமணி நேரமாவது ஆகுமாம். மிக முக்கியமான மீட்டிங், ஆகவே எமர்ஜென்சி என்றாலொழியத் தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்றிருக்கிறாராம்,” என்றாள் ப்ரியா.

இப்போது பென்சிலால் மேஜையைத் தட்டிய வண்ணம் யோசித்தாள் ஷீலா.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ஓடிக் கொண்டிருந்த ரயிலில் எதிரும் புதிருமாக அமர்ந்திருந்தனர் தந்தையும் மகளும்.

“டாடி, அம்மா என்ன முடிவெடுப்பாள் என்று உன்னால் ஊகிக்க முடியுமா?” மனம் தாயைச் சுற்றியே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்ததை, வெகுளியாகப் பிறந்த கேள்வி, ஜிம்மிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது.

“டார்லிங், அவள் என்ன முடிவெடுத்தாலும் நீ அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனோதிடத்துடன் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவள் உன்னைப் பெற்ற தாய். உன்னை மிகவும் நேசிக்கும் ஒரு ஜீவன் என்பதில் ஒரு மாற்றமும் இராது. புரிகிறதா கண்மணி?” மகளின் தலையை ஆதுரத்துடன் வருடியபடியே ஜிம் கூறினான்.

“டாடி, ஒன்ஸ் மோர் அதே கேள்வியைக் கேட்கிறேன். அம்மா நம்மைப் பிரிந்து ஏன் போனாள்? பலமுறை கேட்டிருக்கிறேன். உனக்குப் பதில் தெரியவில்லை. இப்போது ஏதாவது புரிகிறதா?

“கீதா, வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சி கண்ணே உனக்கு. நிஜம் தான். டாக்டர் ஆடலரசுடன் பேசியதிலிருந்து பல விஷயங்கள் புரிய வந்தன. உன் தாய் சைலஜா என்கிற ஷீலா, ஒரு அற்புதமான வித்தியாசமான மங்கை. வாழ்வை மிகவும் ஈடுபாட்டுடன் ரசிப்பவள்; ரசித்தவள். அவளுடைய இளமைக் காலத்துக் கனவுகள் பல. உன்னதமான கனவுகள் அவை. குமரிப் பருவத்துக்கே உரிய கனவுகளும் சில சேர்ந்து கொண்டன. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக, கனவுகள் நிறைவேறும் வாய்ப்பும் தகுதிகளும் இருந்தும் அவை நிறைவேறாமல் அவளை ஏமாற்றத்தில் ஆழ்த்தித் துயரப் பட வைத்தனவாம். பின்னொரு நாள் விரிவாக இதைப் பற்றி நான் உனக்குக் கூறுகிறேன்.

“நாங்கள் ஒருவரையொருவர் சந்தித்து, விரும்பி, மணம் புரிந்து கொண்ட பின்பு தான் இந்தத் துயரமான எண்ணங்களிலிருந்து வாழ்க்கையைத் திரும்ப மீட்டு ரசிக்கத் துவங்கினாள் ஷீலா…

“… திடீரென்று கடந்த கால வாழ்க்கையின் நிழல் எங்கள் காதல் வாழ்வைத் தாக்கியது. அவளுடைய கஸின் என்ற ரூபத்தில். அவன் என்னவெல்லாமோ பேசி அவள் மனதைக் குத்திப் புண்படுத்தி, ஓ கீதா டார்லிங், என்னுடைய தேவதை ஷீலா — அவள் மனநோயாளியானாள்; தன்னம்பிக்கையை இழந்தாள். என் அன்பைக் கூட நம்பவில்லை. பிரிந்து பறக்க எண்ணி என்னை வற்புறுத்தி விவாகரத்து வாங்கிக் கொண்டாள்.

“இந்த வினோதமான மனநோய் வெவ்வெறு உருவங்களில் அப்பப்போது அவளை வாட்டியபடியே இருந்திருக்கிறதாம்…

கீதா குறுக்கிட்டாள், “ஆனால், டாடி, அம்மா ஒரு டாப் கிளாஸ் கார்ப்பரேட் பிஸினஸ் புள்ளி. மனநோய் இருந்தால் எப்படி இதெல்லாம் சாதிக்க முடியும்?”

“டாக்டர் அரசு சொன்னார் – இவர்கள் இரட்டை பர்ஸனாலிடி என்று. வெளியுலகுக்கு படாடோபமாக, பெரிய மனிதர்களாக, மிக நல்லவர்களாக இருப்பார்கள். உள்மனத்தை அரிக்கும் விஷயங்களை அழுந்த மூடி வைத்து விடுவார்கள். இதனாலேயே இவர்களுடைய சுயரூபம் யாருக்கும் தெரிவதில்லையாம்.

“இந்தியப் பண்பாட்டில் ஊறிப்போன உன் அம்மா, தன் விருப்பப்படி எப்படியெல்லமோ வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாளே – ஊர் உலகம் எல்லாம் சிரிக்கும்படி. ஒன்றை நினைவு வைத்துக்கொள், மை சைல்ட். உன் தாயின் மீது நீ வைத்திருக்கும் அன்பும், மதிப்பும் இதையெல்லாம் கேட்ட பின்பு மாறியது என்றால் நான் மிகவும் வருத்தப்படுவேன். நீ பெரிய பெண், சிறுமி அல்ல என்ற எண்ணத்தில் நான் இவற்றை உனக்கு விளக்கிக்கூறுகிறேன்.

“ஒரு விஷயம் மட்டும் நன்றாகப்புரிகிறது. தன் இளமைப் பருவத்து நண்பர்களான ஆடலரசின் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்தது ஷீலாவுக்கு ஒரு பெரிய ஆசீர்வாதம். அதுவும் ஆடலரசு டாக்டராக இருப்பது இன்னுமே ஒரு பெரிய உதவி. அவளுடைய மனநிலையை கவனித்து நல்ல நண்பராக உதவி வருகிறார். கடந்த சில மாதங்களில் அவள் மனநிலையில் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு உள்ளது என்கிறார்.

“அவள் தன்னுள் ஒடுங்கிக் கொள்ளும் தருணங்கள் மிகக் குறைந்து விட்டனவாம். மை சைல்ட், நான் உன் தாயை மிகவும் நேசிக்கிறேன். அவளுடையது அழகான, உற்சாகமான, உணர்ச்சி மிகுந்த உள்ளம். பூப்போன்றது. அதை அப்படியே திரும்ப ஏற்றுக்கொள்ள நான் யாசிக்கிறேன். ஆனால் அவளாகத் தன் குழப்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு நம்மிடம் திரும்பி வர ஒப்ப வேண்டும். நாம் காத்திருந்து பார்ப்போம்…” ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான். பசேலென்ற நீர் நிறைந்த வயற்பரபில் வெள்ளைவெளேரென்ற ஒற்றைக் கொக்கு தன்னந்தனியாக நின்று தவமிருந்தது. ஏனோ அவனுக்கு அது ஷிவாவை நினைவு படுத்தியது; உள்ளத்தைப் பிசைந்தது.

“டாட்,” கீதா ஜிம்மின் முகத்தைத் தன் விரல்களால் தொட்டாள். ” நீ தைரியமாக இரு. வி லவ் ஹெர். அவளுக்கும் அது புரிகிறது. எல்லாம் நல்ல விதமாக முடியும்,” தந்தையின் தோளில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு துயரை அழுந்த விழுங்கியது அந்தப் பெண்.

அவள் ஏக்கம் யாருக்குப் புரியும்? நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து ஜிம் தான் தாய், தந்தை எல்லாம். என்ன தலைபோகும் வேலை ஆனாலும் தன் பெண்ணுடன் டின்னர் சாப்பிட ஆறு மணிக்கு வீட்டில் இருப்பான் ஜிம்.

விட்டுச் சென்ற தாயைப் பற்றி கீதாவின் நண்பர்கள் கேட்கும் வினோதமான கேள்விகளைக் குழப்பத்துடன் அவள் ஜிம்மிடம் வந்து கேட்கும்போது, “கண்ணே, உன் அம்மா மிக நல்லவள். உன்மீது அவளுக்கு மிகவும் அன்பு உண்டு. ஆனால் அவளுக்கென்று சில விருப்பங்கள் உண்டு. அதை மதிப்பதன் மூலம் நாம் அவள் அன்பை கௌரவப்படுத்துகிறோம்,” என்று சமாதானம் கூறுவான்.

ஏதோ ஒரு இந்தியன் கடையில் வாங்கின பொம்மை ஒன்று, அழகாகப் புடவை கட்டி, நீண்ட தலைப்பின்னலும், பொட்டும், வளையலுமாக- ரொம்ப நாட்களுக்கு கீதா என்ற சிறுமிக்கு அந்த ‘மம்மி பொம்மை’ தான் உயிருக்கு உயிரானது. அதனுடன் தான் உறங்குவாள். டைனிங்டேபிளில் அதற்கு ஓரிடம் உண்டு. எங்காவது வெளியூர் சென்றால் கூட, முதலில் வருவது ‘மம்மி பொம்மை’ தான். இப்போது கூட அவளுடைய சூட்கேஸின் ஒரு பத்திரமான மூலையில் அந்த பொம்மை இருந்தது. பொம்மைக்குப் பதில் நிஜமான மம்மியைக் கொண்டு போகும் ஆவலுடன் வந்திருந்தாள் கீதா.

சென்ற ‘ஸம்மர்’ விடுமுறையில் கூடப் படிக்கும் ‘ரிக்’ என்னும் ரிச்சர்ட், கீதாவை ஒரு சிலமுறைகள் தியேட்டர்களுக்கு அழைத்துச் சென்றவன், “கீதா. எனக்கு உன்னைப் பிடித்திருக்கிறது. நீ என் தோழியாக இருப்பாயா?” என்று கேட்டான்.

அடுத்த சில நாட்களுக்குத் தான் அனுபவித்த நூதன உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஆளில்லாமல் பரிதவித்தாள் கீதா. ‘மம்மி’ பொம்மையுடன் உரையாடியது ஜிம்மின் காதில் விழுந்தது. அவன் குறுக்கிட்டு, நீண்ட நேரம் அவளுடன் பேசி, அறிவுரை கூறி ஆதரவு தந்தான்; இருந்தாலும் அது அம்மாவின் அன்பு நிறைந்த பெண் மனதைப் புரிந்துகொண்ட அறிவுரைக்கு ஈடாகுமா? ஆகாதே!

தாங்கள் வாழும் அமெரிக்காவில் இது வெகு சகஜமாயிற்றே. தன் தந்தைக்கு வேறு பெண்நண்பர்கள் கிடையாதா? மறுமணம் ஏன் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று மனதில் உறுத்தியிருக்கிறது.

அமெரிக்கக் குழந்தையாயிற்றே. ஆறாம் வயதில் இருந்தே தந்தையிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறாள். அப்போதெல்லாம் ஜிம் சிரித்துக்கொண்டே சொல்வான், “உன் அப்பா கொஞ்சம் விசித்திரமானவன், டார்லிங். உன் அம்மா இந்த இடத்தை இன்னும் காலி செய்யவில்லை,” என நெஞ்சைத் தொட்டுக் காண்பிப்பான்.

“ஐ லவ் யூ டாட், ஐ லவ் மம்மி டூ!” என்று குழந்தை ஒரு சேர ஜிம்மையும் மம்மி பொம்மையையும் இறுகக் கட்டிக்கொள்ளும்.

என்றேனும் ஒரு நாள் தாயைச் சந்திப்போம் என்று எதிர் பார்த்திருந்தாள். அது நீண்ட நாட்கள் கழித்தே நிகழ்ந்துள்ளது. அதுவரை அந்த எதிர்பார்ப்பு ஆவலும் அற்புதமும் நிரம்பிய உணர்ச்சியாக இருந்தது. அவளைச் சந்தித்ததும் தான், அந்த அணைப்பில், தாயின் ஸ்பரிசத்தில் மூழ்கியதும் தான், அந்தச் சிறுமி இத்தனை நாள் தான் இழந்திருந்ததின் பரிமாணம் என்னவென்று உணர்ந்தாள். இதைத் திரும்பத் தன்னுடன் கொண்டு செல்லவேண்டும் என்று குழந்தை மனத்தின் உத்வேகம் கூறியது. தாயின் மனநிலையை விளக்கமாக அறிந்த புத்திசாலி மகளின் மனம், ‘இது முடியாமலும் போகலாம்,’ என்ற உண்மையை உணர்ந்து தன் நிலைக்கும், தன் தாயின் நிலைக்கும் சேர்ந்து பரிதவித்தது.

‘காதல்’ என்ற உணர்வை உணர ஆரம்பித்திருக்கும் வாலிபப் பருவமாதலால், ஜிம், ஷீலாவைத் தன் கதையின் கதாநாயகர்களாக்கி, அவர்களின் அன்பை, அன்பால் அவர்கள் படும் அவஸ்தையை எல்லாம் கண்டும், கேட்டும், கதை எப்படி தொடரப் போகிறதோ என்ற தவிப்பிலும் இருந்தாள் அந்த இளம் பெண் கீதா.

(தொடரும்)

மறு பகிர்வு: தாரகை இணைய இதழ்

********************************************************

–மீனாட்சி பாலகணேஷ்

 

‘மதியப் பொழுதின் வேலை முனைப்பில் நான் கூட்டத்துடன் ஒன்றிப் போய் விடுகிறேன். ஆனால் இந்த இருண்ட தனிமையான நாளில், உன்னை மட்டும் எதிர்பார்த்தே காத்திருக்கிறேன்’- தாகூர் (கீதாஞ்சலி)

^^^^^^^^^^^^^^^^

ஷீலா உறக்கம் பிடிக்காமல் தவித்தாள். எப்படி உறக்கம் வரும்? பங்களாவின் மற்றொரு அறையில் ஜிம், வேறொரு அறையில் கீதாஞ்சலி எல்லாரும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, அவளுக்கு எப்படி உறக்கம் வரும்?!

அவளுக்குத் தெரிந்து சமீபத்தில் இதயபூர்வமான களங்கமற்ற அன்பில் நனைந்து குளிர்ந்தது இன்று மாலை தான். இந்த வீடு கலகலப்பாக, இனிமை நிறைந்ததாக விளங்கியது இன்று தான்.

எட்டுமணி வரை அமுதா ஆடலரசு அவர்கள் குழந்தைகள் எல்லாரும் இருந்தனர். ஒரு எளிய, ஆனால் ருசியான டின்னருக்குப் பிறகு பேசிக் களித்த வண்ணம் இருந்தவர்கள், கீதா ‘ஜெட்லாக்’ எனப்படும் நேரம் மாறியதால் உண்டாகும் களைப்பினால் உறங்கத் தவிப்பதை உணர்ந்து, பேச்சுக்குத் தற்காலிக முடிவு கட்டிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள்.

இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஜிம் தன்னிடம் வெகு சகஜமாகப் பழகியதைக் கண்டு ஆனந்தக்களிப்பில் துள்ளியது ஷீலாவின் உள்ளம்.

இப்போதும் பொங்கிய மகிழ்வின் மிஞ்சிய தித்திப்பைத் திரும்பச் சுவைத்து எண்ண அலைகளைப் புரட்டினாள்.

ஜிம்மையும் கீதாவையும் வரவேற்க ‘ஏர்போர்ட்டு’க்குப் போவது என்று ஏற்பாடு. அமுதாவும் ஆடலரசும் உடன் வர வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக வேண்டினாள். ஜிம், கீதாவுடனான அவளுடைய சந்திப்பு, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு வித்தியாசமான சூழலில் நிகழும்பொழுது தாங்கள் இடைஞ்சலாக இருப்பதை அமுதாவும் ஆடலரசும் விரும்பவில்லை. ஆனால் ஷீலா மிகவும் வற்புறுத்தியதன் பேரில் ஒப்புக்கொண்டனர்.
விமானநிலையத்தில் ஷீலாவின் தவிப்பு வேடிக்கையாக இருந்தது. பத்து நிமிடம், இன்னுமொரு பதினைந்து நிமிடம் என்று விமானம் தாமதமாக வந்ததில் அவள் நெற்றிக் கண்ணைத் திறந்து விமானநிலையத்தையே எரித்து விடுபவள்போல் பொறுமையிழந்து தவித்தாள்.

விமானம் வந்து நின்ற அறிவிப்பைக் கேட்டதும் அமுதாவின் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு ஆவலுடன், கண்ணிமைக்காமல் ஒவ்வொரு பயணியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கீதாவின் புகைப்படங்களை அடிக்கடி பார்த்திருந்ததால் அவள் எப்படி இருப்பாள் என்று தெரியும். ஆனால் ஜிம்மைப் புகைப்படத்தில் கூட இத்தனை நாட்களாகப் பார்த்திராததால் அவன் இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எப்படி மாறி இருப்பான் என ஊகிக்கக்கூட முடியவில்லை. தன் புகைப்படம் அவளுக்கு அனுப்பப்படக்கூடாது என்பதில் ஜேம்ஸ் மிகவும் உறுதியாக இருந்தான். அவள் மனத்தில் மேலும் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்தக் கூடாது என்பதில் அவன் மிகவும் கவனமாக இருந்தான்.

அதோ, அங்கே ஜிம்…. அது தானா, ஆமாம். அந்தச் சிறிய பெண், கீதா தான் அது. ஜிம் மாறவே இல்லை. அன்று கண்டது போல அப்படியே இருந்தான். குதிநடையிட்டு வரும் இளம்பெண் அப்படியே சிவகாமியின் அச்சாக இருந்தாள். விழிகள் மட்டும் ஜிம்மின் நீலவிழிகள்.

மனதில் சிறைப்பட்டுக் கிடந்த தாய்மை, பொங்கிப்புரண்டு பிரவகித்து, இனம் புரியாத சங்கடமான தவிப்பையும், பேரானந்தத்தையும் உண்டாக்கியதால் செய்வதறியாது மயங்கி நின்றாள் ஷீலா ராபர்ட்ஸ் என்ற சூப்பர் வுமன். ஆடலரசு இதற்குள் அவர்களைப் பார்த்து விட்ட பரபரப்பில் இவர்கள் பக்கம் விரைந்து வந்தான்.

“அமுதா, சைலஜா ஜூனியர் பார்த்தியா? அப்படியே அதே அச்சு!” பரவசத்தில் அமுதாவின் தோளை உலுக்கினான். ஷீலாவின் இதயம் சிறகடித்து பறந்துபோய் மகளை மானசீகமாகத்தழுவி ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டது.

“தேர், தேர் ஷி இஸ், டார்லிங் கீதா, ஹியர் இஸ் யுவர் மதர்,” ஜிம்மின் குரல் அருகாமையில் கேட்டதும் ஷீலாவின் உடல் சிலிர்த்தது. “ஹலோ, கீதா டியர், எப்படி இருக்கே?” என்று இத்தனை வருடங்களாக அன்னியப் பட்டுப்போன தன் மகளாகிய அந்த இளம் பெண்ணின் கரங்களை, கம்பித் தடுப்பினூடே தனது கரங்களை விட்டுப்பிடித்தபடி மென்மையாக வருடிக் கொண்டு வினவினாள் ஷீலா.

“மம்மி டியர், ஓ. எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய் நீ, உன்னைப் பார்த்ததில் நான் ரொம்பவும் பரவசப்பட்டுப் போயிருக்கிறேன்,” என்று உற்சாகமும் ஆனந்தமும் பொங்கக் கூறிய கீதா, ஷீலாவின் கரங்களை இழுத்துப் பற்றி, அழுத்தி முத்தமிட்டாள். ஷீலாவின் உணர்ச்சிகள் புயலாகக் கொந்தளித்தன. ‘நான் இரண்டாம் பட்சம் என்று ஒதுக்கிவிட்டு வந்தது எவ்வளவு இன்றியமையாததாக இன்று ஆகி விட்டது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள எனக்கு இத்தனை நாட்கள் ஆயினவே,’ என்று பச்சாதாபத்தில் குமைந்தாள்.

தாய்- மகளின் சந்திப்பை அருகில் நின்று அமைதியாகக் கைகளைக் கட்டியவாறு பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜிம்மின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியின் அலைகள். எப்போதுமே கலைந்தது போல இருக்கும் தலைமுடியை விரல்களால் கோதியபடி, “ஷீலா, ஹவ் ஆர் யூ? நான் இந்தியாவிற்கு கீதாவை அழைத்துக் கொண்டு வந்ததற்காக மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்,” என்று அவள் கரத்தைப் பற்றிக் குலுக்கினான்.

‘இத்தனை ஆண்டுகளின் பின்பு, டைவர்ஸ் செய்த ஆண்மகனின் கைகுலுக்கலில் இப்படி ஒரு மின்சாரம் பாயுமா? நான் மனதை மிகவும் அலைபாய விடுகிறேனோ? இல்லை, அவன் கடிதத்தில் எழுதி இருந்தவைகளால் தான் என் மனது திரும்பவும் வண்ணத்துப் பூச்சியாகப் பறக்கிறது. ஜிம் நீ எவ்வளவு உயர்ந்தவன்- நீ என்னைப் புரிந்து கொண்ட அளவில் நான்கில் ஒரு பங்காவது நான் என்னைப் புரிந்து கொண்டிருந்தால், இந்தக் குழப்பங்களெல்லாம் வந்தே இருக்காதோ என்னவோ–

‘ஜிம், நான் தேடி வந்ததைத் தவிர, அது கிடைக்காததை விட இழந்தது மிக அதிகம். என் சுய கௌரவம், மனிதத் தன்மை, பெண்மையின் இனிமையான தாய்மை உணர்வு, இன்னும் என்னென்னவோ- எல்லாம் இழந்து- நீயும் இல்லை என்றாகி விடுமோ என்று நொந்து போனபோது, ‘இதோ இருக்கிறேன்,’ என்று நீ இங்கு வந்தது என்ன நிகழ்வு? தெய்வச் செயலா? என் அதிர்ஷ்டமா……’

“சைலஜா, லக்கேஜ் எல்லாம் எடுத்துக்கிட்டு அவங்க வந்துட்டாங்க பாரு, வா போகலாம்,” ஷீலாவை இழுத்துக் கொண்டு ஜிம்மை நோக்கி விரைந்தாள் அமுதா.

“மம்மி டியர், ஐ லவ் யூ ஸோ மச்…..”

“கீதா பேபி, என் கண்ணே, லிட்டில் ஏஞ்சல்,” வார்த்தைகள் குழற, அந்த இளம் பெண்ணை அணைத்தபடி பிதற்றினாள் சைலஜா. பட்டுப் போன்ற கூந்தலிலும், கண், மூக்கு, முகம், கரங்கள் என முத்தமாரியில் நனைத்தாள். சுற்றுச் சூழலை மறந்தாள்.

அந்தக் குழந்தையும் தாயின் அணைப்பில், காலம் கடந்து கிடைத்தாலும், கிடைத்தற்கரிய பேரானந்தத்தைத் தரக்கூடிய ஒரே ஒருத்தியின் அணைப்பில் துவண்டு ஒடுங்கி, விசும்பியபடி அவளின் கரங்களில் தவழ்ந்தது.

அமுதா, கண்கள் பனிக்க, ஆடலரசின் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். கலங்கிய கண்களை நாசுக்காகத் துடைத்தபடி, தன்னை ஜிம்மிடம் அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டான் ஆடலரசு.

எல்லாரும் இவர்களையே திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி கடந்து போகும் நிகழ்வினால் கூச்சமடைந்த அமுதா, “சைலா, வாம்மா, காருக்குப் போகலாம்,” என்று சைலஜா, கீதா இருவரையும் மெல்லத் தட்டி அழைத்தாள். ஒருவர் அணைப்பிலிருந்து மற்றவர் பிரியாமல் தாயும் மகளும் வந்து காரில் ஏறியதும், வீடு வந்ததும் ஏதோ கனவு போலத்தான் இருந்தது.

ஜிம் நாகரிகம் தெரிந்தவனாக இருந்ததால் தனக்கு ஹோட்டலில் ரூம் ரிஸர்வ் செய்து கொண்டிருந்தான். ஷீலாவின் பெரிய பங்களாவில் தங்குவதை அவன் எதிர் பார்க்கவில்லை. எனவே, டின்னருக்குப் பின் அவன் ஹோட்டலுக்குக் கிளம்பியதும், அதுவரை இதைப் பற்றி அறியாத ஷீலாவுக்குத் ‘துணுக்’கென்றது. மெல்ல ஆடலரசை விட்டு, “ஜிம்மை இங்கேயே தங்கிக்கச் சொல்லுங்களேன். எனக்கு ஒரு தொந்தரவும் இல்லை. ப்ளீஸ், ஆடலரசு, எனக்கு எப்படி அவரிடம் சொல்லிக் ‘கன்வின்ஸ்’ பண்ணுவது என்று புரியல,” என்றதும், ஜிம்மின் சமீபத்திய கடிதத்தின் உட்பொருளை நெருங்கிய நண்பர்கள் என்ற முறையில் அவர்களுடன் ஷீலா பகிர்ந்து கொண்டிருந்ததால், உரிமையுடன் ஆடலரசு, “ஏன் சைலா, நீங்களே சொல்ல மாட்டீங்களா? இதென்ன, அரசு விடு தூதா?” என்று குறும்பாக வினவினான்.

பதினைந்து வயதில் தான் அவள் முகத்தில் கண்டு ரசித்த நாணக் கலவை இப்போது அதே அளவில், மேலும் பொலிவோடு மின்னி மிளிரக் கண்டான். அன்று அந்த நாணம், அவனுக்குக் கழிவிரக்கத்தை ஏற்படுத்தியதென்றால், இன்றும் வேறு யாரையோ கருதி ஏற்பட்ட நாணம், அவனுக்குக் களிப்பையும், உல்லாசம் நிறைந்த மனக்கிளர்ச்சியையும் உண்டு பண்ணியது.

ஜிம்மை ரொம்ப வற்புறுத்த வேண்டியிருக்கவில்லை. ஷீலாவின் ஒரு வேண்டுகோளுக்காகக் காத்திருந்தவன் போல உடனே ஒப்புக்கொண்டு விட்டான்.

கீதா மிகவும் களைத்துப்போய் உறங்க விரும்பியதாலும் ஜிம்மின் கண்களில் ஷிவாவுடன் தனித்துப்பேசும் ஆர்வமும் ஆவலும் மின்னியது வெளிப்படையாகத் தெரிந்ததாலும், ஆடலரசும் அமுதாவும் விடை பெற்றுக் கொண்டனர்.

“குட் நைட் மம்,” கீதாவிற்கு என்று ஷீலா ஒரு அறையை அழகாகத் தயார் செய்து வைத்திருந்தாள். கீதா தன் தாயை இறுக அணைத்து முத்தமிட்டபடி, ‘குட் நைட்’ சொல்லிவிட்டு உறங்கச் சென்றாள்.

மெல்லத் திரும்பி வந்தவளிடம் ஜிம் தானும் களைப்பாக இருப்பதாகவும், இருந்தாலும், “ஒரு ஷவர் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன். உன்னுடன் கொஞ்சம் பேசவேண்டும். உனக்கு நேரம் இருக்குமானால்….” என்றான். பத்துப் பதினைந்து நிமிஷங்கள் பால்கனியில் காத்திருந்த ஷீலா அவன் வரக்காணாதது கண்டு, ‘ஒருவேளை களைப்பினால் உறங்கிப் போயிருப்பான்,’ என எண்ணியபடி தன் அறைக்குச் சென்றபோது மணி ஒன்பது.

கடிகாரம் பத்து முறை அடித்து ஓய்ந்தது. உறக்கம் வராததால், சிந்தனை ஓட்டங்களில் தன்னை இழந்திருந்த ஷீலா மெல்லத் தன் அறைக் கதவைத் திறந்துகொண்டு பால்கனியில் வந்து நின்றாள். நிராசையில் மனம் துடிதுடித்தது. இரவில் மலர்ந்த மலர்களின் மெல்லிய வாசம் தோட்டத்திலிருந்து வந்து அந்த அமைதியான இரவில் அவளுடைய மனத்தின் அமைதியை மாத்திரம் கலைத்தபடி சவால் விட்டது. வானில் நட்சத்திரங்கள் ஒன்றையொன்று பார்த்து கண் சிமிட்டிக்கொண்டன.

“சைலஜா,” அழைத்தது யார் என்று திரும்பிப் பார்க்காமலே சொல்லிவிட அவளால் முடியும். இந்த அழைப்புக்காகத்தான் காத்துக் கொண்டிருந்தாளே- திரும்பிப் பார்த்தவளை ஜிம் மூக்குக் கண்ணாடிக்குப் பின்னாலிருந்து ஆழ்ந்த நீல நிற விழிகளால் கனிவுடன் பார்த்தவண்ணம் கைகளை நீட்டி அவள் கைகளைப்பற்றிக் குலுக்கினான். “உன்னைக் காக்க வைத்து விட்டேன், மன்னித்துக்கொள்.”

ஒன்றுமே பேசாமல் ஒரு புன்சிரிப்புடன் அவனையே சில கணங்கள் நோக்கியவள், என்ன பேசுவது எனப் புரியாத தவிப்பில், “ஜிம், நீ மாறவேயில்லை. அப்படியே இருக்கிறாய். சற்றுப் பருத்திருக்கிறாய்,” என்றாள். இரவின் நிசப்தத்தை கிழிக்க அச்சப்பட்டவள் போல சன்னமான குரலில் பேசினாள்.

“ஹ்ம், இதை நானும் உனக்குத் திருப்பிச்சொல்வேன் என்று நினைக்காதே. நீ ரொம்பவும் மாறி இருக்கிறாய்…”

நட்பின் கனிவோடு, பரிவாக வந்த வார்த்தைகள்- கண்களில் பொங்கிய நீரை அவன் காணாவண்ணம், திரும்பி, பால்கனியின் மறுகோடிக்கு நடந்தாள் சைலஜா.

“நான் ஏதாவது தப்பாகச் சொல்லி விட்டேனா சைலா?” பின் தொடர்ந்தான் ஜிம்.

“இல்லவே இல்லை. நீ எப்போதும் உண்மையை நேருக்கு நேர் கூறுபவன். அதனால் நான் உன்னை மிகவும் மதிக்கிறேன். நீ சொன்னது உண்மை. நான் மிகவும் மாறிவிட்டேன். பழைய சைலஜா இல்லை….” விரல்களைக் கோர்த்துக்கோர்த்துப் பிரித்தபடி வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறினாள்.

“நீ என் லெட்டரைப் படித்தாயா?” நேரடித் தாக்குதலாக வந்து விழுந்த கேள்வியின் பொருளுணர்ந்து திகைத்தாள் ஷீலா. சில நொடிகள் மௌனத்தின் பின் பேசினாள், “ஜிம்,… உன் கடிதத்தைப் படித்தபின்புதான் நான் புத்துணர்ச்சியில் புதுமனுஷியாக நடமாட ஆரம்பித்து இருக்கிறேன். நீ என்னிடம் எதிர்பார்க்கும் பதில் என்னவென்று எனக்குப்புரிகிறது. நானும் அதைக்கூறி விடுவேன். ஆனால் சில புதுவிதமான கவலைகளும் அச்சங்களும் தோன்றி என்னை அலைக்கழிக்கின்றன.

“என் கடந்தகால வாழ்வை, உன்னைப் பிரிந்து நான் வாழ்ந்த இந்த நாட்களை, வருடங்களை நான் சிந்தித்துப் பார்த்தபடி இருக்கிறேன். எனக்குக் சிறிது அவகாசம் கொடு..ப்ளீஸ்.. உன்னால் இது முடியுமா?”

“வேண்டிய அவகாசம் எடுத்துக்கொள். உன் பதில் மறுப்பாக இருந்தாலும் கூட எனக்கு அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனோபலம் இருக்கிறது. ஒரு சிறு விஷயம்.. இதோ…” ஒரு சிறு நகைப் பெட்டியை டிரௌஸர் பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்தான். ரத்தச் சிவப்பான ‘ரூபி’ என்னும் மாணிக்கங்கள் பதித்த ஒரு அழகிய மோதிரம் வெல்வெட் குஷனில் அமர்ந்தபடி ஷீலாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தது. “இதை நாங்கள் டெல்லியில் இருந்த ஆறுமணி நேரங்களில், கீதா உனக்காக வாங்கினாள். நான் இதை உனக்குப் பரிசாகத்தர வேண்டும் என்பது அவளது விருப்பம். அதுவும் நாம் இருவரும் தனிமையாக இருக்கும்போது என்றும் சொல்லியிருக்கிறாள். ‘டீன் ஏஜ்’ பெண் அல்லவா? காதல் சம்பந்தமான உணர்வுகள் மிகவும் அதிகமாகப் பாடுபடுத்தும் வயது! அவளுடைய விருப்பப்படி, ஏன், நானும் கூட விரும்பித்தான், உனக்கு இதைத் தருகிறேன்,” எனப் பெட்டியை அவளிடம் நீட்டினான்.

பெட்டியை வாங்கிக் கொள்ளாமல், ஒரு கையால் தூணை அணைத்தபடி மறுகை விரல்களை மடக்கிக்கொண்டு மோதிரவிரலை அவனிடம் நீட்டினாள். வெட்கமேயில்லாமல் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் மழை பொழிந்து கொண்டிருந்தது.

மென்மையாக அவ்விரலைப்பற்றி மோதிரத்தை அணிவித்தவனுடைய கரங்களும் நடுங்குவதை அவளால் உணர முடிந்தது.

‘ஜிம், நீ தான் எனக்கு வேண்டும். நீ மட்டுமே எனக்கு வேண்டும். பகலும் இரவும் என்னைப் பொய்மை மிகுந்த எண்ணங்கள் அலைக்கழிக்கின்றனவே,’ என மனம் கதறியது. அந்த உயரமான ஆறடி ஆகிருதியில் தன்னைப் புதைத்துக்கொண்டு கதறத்துடித்தது உள்ளம். எது அவளை இப்போது பலாத்காரமாகத் தடுக்கிறது? வெறும் ஒரு சட்டபூர்வமான காகிதம், மனங்கள் விழையும் உறவைக் கூடாதென்று தடுக்குமா என்ன? இல்லை, இது வேறு ஏதோ ஒன்று.

புதிய ஒரு குழப்பம் ஷீலாவை அலைக்கழிக்கத் துவங்கி இருந்தது.

மோதிரம் அணிவித்த விரலையும் கரத்தையும் விட்டு விடாமல், “வித் யுவர் பர்மிஷன்,” என்று அக்கரத்தைத் தன் இதழ்களில் பதித்துக்கொள்ள விரும்பி அவள் முகத்தை ஏறிட்டான் ஜிம். ‘ஆமாம்,’ என்பது போல அவள் தலை லேசாக அசைந்தது. ஒரு மின்சார அலை ஆத்மாவை ஊடுருவிப் பாய்ந்து, நெஞ்சத்தைச் சம்மட்டி போலப் பிளந்தது.

தன் பாக்கட்டிலிருந்து ‘டிஷ்யூ’ பேப்பரை உருவி, அவள் கண்களை மென்மையாக ஒற்றித் துடைத்த ஜிம், “சைலஜா, உனக்கு இப்போது நல்ல ரெஸ்ட் தேவை. நாளை காலையில் பார்க்கலாம்,” என்றதும், அன்பான கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியும் குழந்தையைப் போல, தன் புதுமோதிரத்தைத் திரும்பத்திரும்பப் பார்த்துக்கொண்டு நடந்தவாறே தன் அறைக்குள் நுழைந்து உறங்க முயன்றாள் ஷீலா.

(தொடரும்)

தாரகை இணைய இதழ்

********************************

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

எண்ணாத எண்ணமெல்லாம் எண்ணி எண்ணி
எட்டாத பேராசைக் கோட்டை கட்டி
புண்ணாக நெஞ்சம் புலம்பும் வண்ணம்…….. (பாபநாசம் சிவன்)

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ஞாயிறு மாலை. மணி மூன்று என கடிகாரம் மூன்றுமுறை அடித்துத் தெரிவித்தது. பங்களா முழுவதும் நிலவிய நிசப்தத்தில் அந்த மணி ஓசை மண்டையில் ஓங்கி அறைவது போல ஒலித்தது.

பத்மாசனமிட்டுத் தன்னறையில் கார்ப்பெட்டில் அமர்ந்து கண்களை மூடியபடி, தன்னுள் ஆழ்ந்து, எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்த ஷீலாவின் விழிகள் மெல்லத் திறந்தன. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இப்படி ஒரு தியானத்தில் அவள் ஆழ்ந்து விடுகிறாள். உள்ளத்தைத் துருவித் துருவித் தேடுகிறாள். இப்போது தான் ஆரம்பித்த தேடல்- விடை அவ்வளவு சீக்கிரம் கிடைத்து விடுமா என்ன?

எழுந்து, பெரிய ஜன்னல்களை விரியத் திறந்து தோட்டத்தைப் பார்த்தாள். மாலையின் மஞ்சள் வெயிலில் எல்லாமே பொன்னிறம் கொண்டு துலங்கின. பளபளத்த பெரிய பொன்வண்டு ஒன்று தென்னம் பாளைகளில் ரீங்காரம் செய்தபடி மது அருந்தியது. இரு குருவிகள் ‘சிர்ப்’, ‘சிர்ப்’ என்றபடி ஒன்றை ஒன்று துரத்தி விளையாடின. ஒரு அணில்பிள்ளை கருமமே கண்ணாக பாதாம் கொட்டையைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தது. உலகம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!

‘எத்தனை நாட்களாக நான் என்னைச் சுற்றி இருப்பவைகளை ரசிக்க மறந்திருக்கிறேன். ‘நான்’ என்பது தான் உயர்வு என்று அதைப் பிரதானமாக்கி நெஞ்சம் புண்ணாகும் வரை பேதலித்துப் போயிருந்தேனே. என்று நான் என் உணர்வுகளுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் அளித்து, அன்பு பூண்ட கணவனையும் குழந்தையையும் விட்டு விட்டு எதையோ நாடி ஓடி வந்தேனோ,அன்றல்லவோ இந்தத் துயரத்தின் தொடக்கம்-

‘எதை நாடி வந்தேனோ, இன்னும் அது கிடைக்கவில்லையே. ஆனால் அதைத் தேடிக் கொண்டே இருந்தால், முடிவற்ற இந்தத் தேடலில் என் வாழ்வு முடிந்து விடும். பின்பு மிச்சம் இருப்பது என்ன?’ எங்கோ ஒரு தனிமைக் குயில் கூவியது. கும்’மென்று ஒருமுறை அவள் உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது.

முதலில் நாளைக்கு வக்கீலைப் பார்த்து சில முக்கியமான விஷயங்களை முடிவு செய்து பதிவும் செய்ய வேண்டும் என்று மனதில் குறித்துக் கொண்டாள். லேசான ஒரு நிம்மதி பிறந்தது.

‘ஜிம்மின் கேள்விக்கு என்ன விடை தரப் போகிறேன்? கீதாஞ்சலி, என் அருமைக் கண்மணி என்னிடம், தன் தாயிடம் என்ன எதிர் பார்க்கிறாள்? ஆடலரசுடன் இது பற்றிப் பேச வேண்டும்,’ என எண்ணிக் கொண்டாள்.

போர்டிகோவில் ஆடலரசின் பெரிய மெர்சேடிஸ் வண்டி வந்து நிற்பது தெரிந்தது. குழந்தைகள் இறங்கி உள்ளே ஓடி வந்தனர். அமுதாவும் ஆடலரசும் பின்னால். அமுதாவின் கையில் ஒரு ‘நல்லி சில்க்ஸ்’ பை.

“ஆன்ட்டி, நீங்க இன்னும் ரெடியாகலையா?” என்றபடி ரொம்ப சுவாதீனமாக மாடியேறி வந்த குட்டி சுமதி கேட்டது. ஒரு பழைய ஜீன்ஸ் பான்ட், சாயம் போன கதர் சட்டை சகிதம் நின்ற ஷீலா முறுவலித்தாள்.

“அமுதா, மேலே வாம்மா,” எனக் குரல் கொடுத்தாள். ஷீலாவின் சாம்பியன் நாய் டெபி, நான்கு குட்டிகளை ஈன்றிருந்தது. ஆடலரசு மகன் சுரேஷுடன் நாய்க்குட்டிகளைப் பார்க்கப் போய்க் கொண்டிருந்தான்.

“சைலா, இது உங்களுக்கு- பிரிச்சு உடுத்திக்கிட்டு, டிரெஸ் செஞ்சுக்கிட்டு வாங்க,” நல்லிப் பையை நீட்டினாள் அமுதா. பட்டுப் புடைவையும் நகைகளுமாக மின்னினாள். காதில் கல் ஜிமிக்கிகள் ஆடின. ஷீலாவின் மனம் துடித்தது. ஜிமிக்கி அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த நகை. சிறு வயதில் எப்போதும் அதைப் போட்டுக் கொண்டே தான் இருப்பாள். அதைத் துறந்து எத்தனை வருடங்களாகி விட்டன! அமுதாவின் காதில் தொங்கிய ஜிமிக்கியை லேசாக விரலால் தட்டியபடி, “யூ லுக் ப்ரெட்டி அமுதா,” என்று மென்மையாகக் கூறினாள்.

“ஆன்ட்டி, இந்த பாக்ஸ்ல புடைவை இருக்கு. அப்பாவும் அம்மாவும் உங்களுக்காக வாங்கியிருக்காங்க. ப்ளீஸ், போய் உடுத்திட்டு வாங்க, டைம் ஆகுது ஆன்ட்டி,” என்று சிணுங்கினாள் சுமதி.

“எனக்கெதுக்கும்மா புடைவை இப்போ? இருக்கிறதையே நான் கட்டிக்கிறதில்லே,” என்ற சைலாவிடம் விடை கூறுமுன் அமுதா மகளை நோக்கி, “நீயும் போய் நாய்க்குட்டிகளைப் பார்த்துவிட்டு வாயேன். நான் ஆன்ட்டியோட கொஞ்சம் பேசணும்,” என்று அனுப்பி விட்டு, உரிமையுடன் ஷீலாவின் கரங்களைப் பிடித்து அழைத்துப் போய் சோபாவில் அமர்த்தினாள்.

“சைலா, நவராத்திரிக்கு துணி எடுக்கப் போனோம். உங்களுக்கு நல்ல குங்கும கலரில் ஒரு ஜரிகைப் பட்டுப் புடைவை எடு என்று அரசு தான் சொன்னார். ஏன் தெரியுமா? ஏற்கெனவே நான் அப்பப்ப சொல்லியிருக்கேன் இல்ல- அவங்க உங்களைத் தன் மனதிலே ஒரு தேவதையா, ஏன், கோவில்ல இருக்கிற அம்பிகை மாதிரி இருக்க வெச்சுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

“சின்ன வயசிலிருந்தே உங்ககிட்ட அப்பிடி ஒரு அபிமானம், அன்பு- அவர் மனைவியான என் கிட்டயே விளக்கமாச் சொல்லியிருக்கார். அவர் வார்த்தையிலேயே சொல்லணுமின்னா, ‘இது பாரதியாரோட லக்ஷ்மி காதல், சரஸ்வதி காதல், காளி காதல் மாதிரி சைலஜா காதல்,’ என்பார். அவர் வாழ்க்கையிலே இவ்வளவு முன்னேறி இருக்கக் காரணம் நீங்க தான், உங்க மேலே அவர் வச்சிருக்கிற பிரியம், அந்தப் பிரியத்தை வாழ்க்கையில் உயர உயரப் போகிறதுக்கு ஒரு படிக்கட்டா வச்சிருக்கார்.
“திரும்ப இந்தியா வந்து உங்களைச் சந்திச்சதுல எங்களுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா? கொஞ்ச நாட்களுக்குள்ளேயே ஒரே குடும்பம் போல நெருங்கிப் போயிட்டோம். திலகா கிட்ட வச்சிருக்கிற பாசம் மாதிரின்னு கூட சொல்ல மாட்டேன் சைலா. அண்ணன் தங்கைன்னு ஏதாவது சும்மாச் சொல்லி இந்தப் புனிதமான அன்பை நான் கொச்சைப் படுத்த மாட்டேன் சைலஜா-

“அதனால தான் இன்னிக்கு நவராத்திரி கொலுவுக்குப் போகிறப்ப நீங்க இந்தப் புடைவையை உடுத்திக்கிட்டு தேவதை மாதிரி வருவீங்களான்னு என்னை விட்டுக் கேட்கச் சொன்னார். நீங்க சம்மதிப்பீங்கன்னு நான் காரண்டி குடுத்திருக்கேன். ப்ளீஸ்,” என்றாள் அமுதா.

சைலஜாவுக்குத் தொண்டையில் பந்து உருண்டது. இது எந்த விதமான அன்பில் சேர்த்தி? அவளைப் போன்ற ஒரு இழிந்த பெண்ணை, அவல வாழ்வு வாழ்ந்து சமூகம் அவள் பின்னால் கைகொட்டிச் சிரிக்கும்படியான நிலையிலுள்ள அவளையா இவன் இவ்வளவு உயர்ந்த இடத்தில் தூக்கி வைத்திருக்கிறான்?

“நானா தேவதை… அமுதா- நான்… நான்…” சொற்கள் தொண்டைக் குழியிலேயே தடுமாறி உருண்டன. உடல் நடுங்கியது.

‘நீ தான் சைலஜா. உன் கடந்த காலம் ஒரு மாயை. அது உன் உள்ளம் சம்பந்தப் பட்டதல்ல. நீ ஆழ்ந்து உன்னையே தேடிய தேடலின் ஒரு அத்தியாயம் அது. கணவனை விட்டுப் பிரிந்ததும், அருணுடன் வாழ்ந்ததும், தேடிய பொருள் என்ன என்று விளங்காததால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தை மறைத்துக் கொள்ள போட்டுக் கொண்ட மாயத்திரை. உன் மனது பூப்போன்றது. பிறருக்கு அது உற்சாகத்தின் சுரங்கம். நம்பிக்கையின் அஸ்திவாரம். இதை நீ உன்னையறியாமல் உன் அன்பன் ஒருவனுக்கு வழங்கியிருக்கிறாய்- இன்னும் உன்னுடைய தேடல் என்னவென்று புரியவில்லையா?’ உள்மனம் உரிமையுடன் கூறியது.

கொஞ்சம் புரிந்தது போல இருந்தது. மிகவும் குழம்பிப் போயிருந்தாள். சிலை போலச் சிறிது நேரம் வெறித்த பார்வையுடன் அமர்ந்திருந்தவளை, அமுதா தான் எழுப்பிச் சென்று, முகம் கழுவிக் கொள்ள வைத்தாள். அலமாரியைக் குடைந்து புடைவைக்கு ஏற்ற சில அணிமணிகளை எடுத்துக் கொடுத்து விட்டு, “பத்து நிமிஷம் தான் தருவேன். வெளியிலேயே இருப்பேன், வந்துடணும்,” என்று செல்லமாகக் கூறி விட்டு வந்தாள்.

“அம்மா, நாய்க்குட்டி எல்லாம் ரொம்ப அழகும்மா. நம்ப ஒண்ணு எடுத்துக்கலாமா? அப்பா உன்னைக் கேட்டுக்கச் சொன்னார்மா,” மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தனர் குழந்தைகள். பின்னாலேயே வந்த ஆடலரசு மனைவியை முகத்தில் கேள்விக்குறியுடன் நோக்க, அவளோ அவனைப் பார்த்து ஒரு வெற்றிப் புன்னகையை வீசினாள். அவளருகே அவனும் அமர்ந்தபடி தன் தேவதையின் எழுந்தருளலுக்காகக் காத்திருந்தான்.

கதவு திறந்தது.

அமுதாவுக்கும் ஆடலரசுக்கும் தங்கள் கண்களை இமைக்கக் கூட முடியவில்லை. இது எத்தகைய தெய்வீகப் பேரெழில் இவளிடம்? உடலை அரவணைத்த குங்கும வண்ணப் பட்டு. சம்பிரதாயமான வைரத்தோடு, கழுத்தோடு உறவாடிய மெல்லிய நெக்லஸ், கண்மை, நெற்றிக் குங்குமம், ‘பாப்’ செய்த தலைமுடியை அழுந்த முடித்து, ஒரு கொண்டை மாதிரி ஆக்கி, அதில் சிறிது ஜாதி முல்லைச் சரத்தையும் சுற்றியிருந்தாள். “சைலஜா…..,” குரல் தழுதழுத்தது ஆடலரசுக்கு. “நீங்க என்னை விடச் சின்னவங்க. இல்லாட்டி, உங்க காலில் விழுந்து கும்பிட்டிருப்பேனம்மா. அம்பிகை மாதிரி நிக்கிறீங்க,” குழந்தைகள் பார்த்து விடாதபடி அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியேறியபடியே ‘கர்சீப்’பை எடுத்து கண்களை ஒற்றிக் கொண்டான்.

எல்லாரும் காரில் ஏறிக் கொண்டு நகரின் பிரபல வக்கீல் சுந்தரராஜனின் பங்களாவை அடைந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டில் நவராத்திரி பெரிய திருவிழாவாகவே கொண்டாடப்படும். பதினோரு படிகள் தவிர, பார்க், ராக்கெட் தளம், மிருகக் காட்சி சாலை, தேர் ஊர்வலம் எல்லாமாகப் பெரிய கொலு- குழந்தைகளுக்கு, ஏன் பெரியவர்களுக்குமே பார்க்கப் பார்க்கத் தெவிட்டாத கலைவிருந்து. மூன்று நான்கு அறைகளில் கொலு வைத்திருப்பார்கள்!

இவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும், சுந்தரராஜனின் பெரிய பெண் வரவேற்றுக் கூட்டிக் கொண்டு போனாள். கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. ஐந்தாறு பெண்கள், அவர்களது கணவர்களும் குழந்தைகளுமாக முன்னறையில் சிலபேர்- அவ்வளவு தான்.

வருடாவருடம் சுந்தரராஜன் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வரும். ஷிவா வேண்டுமென்றே வராமல் இருந்து விடுவாள். ஒருமுறை சில பிரெஞ்சு விருந்தாளிகளைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்தாள். பட்டும் நகைகளுமாகப் பளபளத்த பெண்கள் கூட்டத்தின் நடுவே, ‘லெதர் டிரௌசரும்’ முன்னால் இடையில் முடிந்து கொண்ட ஒரு ‘லொட லொட’ டாப்ஸுமாக வந்து எல்லாரையும் விழி பிதுங்க வைத்து அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினாள்.

சாந்தா சுந்தரராஜனுக்குத் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. சைலஜாவின் அரசி போன்ற கம்பீரமான தோற்றத்தில் தன் மனதைப் பறி கொடுத்தவள், உரிமையுடன் அவள் கரத்தைப் பற்றி அழைத்துப் போய் கொலுவில் அந்த வருடத்து விசேஷ அமைப்புகளை விளக்கலானாள்.

அமுதாவும் ஆடலரசும் கொலுவின் அமைப்புகளை குழந்தைகளுக்கு விளக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

சைலஜாவின் வீட்டில் கொலு பெரிதாக வைப்பார்கள். அக்கம் பக்கம் எல்லாரையும் கூப்பிட்டு மஞ்சள் குங்குமமும், சுண்டலும் வினியோகிப்பார்கள். ஒரு வருடம் ஆடலரசு தான் சைலாவின் பார்க்குக்கு திலகாவின் சிபாரிசின் பேரில் கேழ்வரகு தெளித்து முளைக்கட்டி, கோவில் குளம் எல்லாம் அமைத்துக் கொடுத்தான்.

அவர்கள் வீட்டில் தாம்பூலம் வாங்கிக் கொள்ள வரும் பெண்கள் தாங்கள் பாடுகிறார்களோ என்னவோ, சைலஜாவைப் பாடச் சொல்லி ரசிப்பது வழக்கம்.

இன்றும் இங்கு மற்ற பெண்கள் பாடிக் கொண்டிருந்தனர். “நீங்கள் பாடுகிறீர்களா ஷீலா?” என்றார் சுந்தரராஜன்.

அந்த மாலை நேரத்து இனிமையை, விழாக்காலத்துக்குரிய கலகலப்பு நிறைந்த அனுபவத்தை, தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களின் தோழமையை, வெகு நாட்களுக்குப் பின் ரசித்து, பரவசமடைந்து மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில், பக்தனின் தவத்தில் மகிழ்ந்து வரம் தரத் தயாராக இருக்கும் அம்பிகையைப் போல், சைலஜா, “அதனால் என்ன, பாடினால் ஆயிற்று,” என்றதும், ஒரு பவ்யமான மௌனம் நிலவி, அவள் பாடுவதைக் கேட்க எல்லாரும் தயாரானார்கள்.

ஃபாஷன் மாடல் போல் உடையணிந்து ஊரை வலம் வந்த ஷீலா ராபர்ட்ஸா இது? விஸ்கியின் போதையில் வெட்கம் இல்லாமல் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் ‘லாபி’யில் அருணுடன் வெட்கமின்றிச் சரசமாடிய ஷீலாவா இது? ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக் களைத்து, கீழே விழுந்து புழுதியில் புரண்ட குழந்தையைக் கையைப் பிடித்துத் தூக்கி, தூசியைத் தட்டி, அன்பு வார்த்தைகள் சொன்னதும், அது மகிழ்ந்து சிரிப்பது போல, இசை அவள் வாயிலிருந்து அருவியெனப் பொழிந்தது. பழைய பழைய பாடல்களும், அம்பாள் மீதான ஸ்லோகங்களும், விருத்தங்களும் அழகாக அணிவகுத்து நடைபயின்றன.

மதுவுண்ட வண்டு போல, மற்ற பெண்கள் எல்லாம், “இதைப் பாடுங்கள், அதைப் பாடுங்கள்,” என்று வேறே கேட்டுக் கேட்டு உற்சாகப் படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். கிட்டத்தட்ட நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களின் பின்பு, “மிகவும் நாட்களாகி விட்டன நான் பாடியே- இனி முடியாது. தொண்டை கரகரக்கிறது. கடைசியாக ஒரே ஒரு பாட்டு- எனக்கு ரொம்பப் பிடித்தது,” என அமுதாவிடம் கிசுகிசுத்தாள் ஷீலா. “வருகலாமோ ஐயா,” எனப் பாட ஆரம்பித்தாள்.

சரணத்தைப் பாடும்போது அது தன்னுடைய நிலைக்கு எவ்வளவு பொருத்தம் என மனம் உணர்ந்ததோ என்னவோ, குரல் தழதழத்தது.

“சாமி உன் சந்நிதி வந்தேனே, பவ சாகரம் தன்னையும் கடந்தேனே, கரை கடந்தேன் சரணம் அடைந்தேன் தில்லை வரதா, என் பரிதாபமும் பாபமும் தீரவே நான் அங்கே வருகலாமோ ஐயா?”

மனக்கண்ணில் அபிநயம் பிடித்து ஆடியவளாக சைலஜா என்ற ஷீலா பாடினாள். ஜிம் முன்பு தான் தயங்கி நிற்பது எதற்கு என மனம் துடித்தது. குரலில் உலகத்துத் துயரை எல்லாம் இழைத்து வடித்து வைத்தது போலத் தோன்றியது. உடல் ‘குப்’பென வியர்த்தது. கண்முன் இருந்த எல்லாம் தட்டாமாலை சுற்ற ஆரம்பித்தது. பாட்டு ஒருவழியாக முடிய, “ஆஹா ஷீலா, எத்தனை அற்புதமாகப் பாடுகிறீர்கள்?” என்றாள் சாந்தா சுந்தரராஜன்.

அமுதா அவளை உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் ஷீலா கண்களை மூடிக் கொண்டு திவானில் சாய்ந்து தொய்வதைக் கண்டு, அவளைத் தாங்கிக் கொண்டு, “மாமி, கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடுங்கள்,” என்றாள். ஷீலாவின் உடல் கட்டை போல் சில்லித்துக் கிடந்தது. தண்ணீர் பட்டதும் மெல்லக் கண்களை விழித்தவள், உயிரற்ற புன்னகை பூத்தபடி சுதாரித்துக் கொண்டு எழுந்திருக்க முயன்றாள்.

ஆடலரசு, மருத்துவர் என்ற முறையில் நிலைமையைக் கச்சிதமாகக் கையாண்டான். “உற்சாகமாக ரொம்ப நேரமாகப் பாடினாங்க. வருஷக் கணக்காகப் பாடாதவங்க- டயர்டாகப் போயிருப்பாங்க. நானும் அமுதாவும் வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டுப் போறோம்,” என்றபடி கிளம்பத் தயார் செய்தான்.

அவனுக்கும் அமுதாவுக்கும் அல்லவோ தெரியும்- இது அவளுடைய உள்மனத்தின் புலம்பல், இப்போது வார்த்தைகளாக உருவம் தந்து வெளிப்படுத்தியதும், அவற்றின் பரிமாணமும் கனமும் தாங்காத உள்ளம், உடலையும் சேர்த்து அயர்ச்சியில் வீழ்த்தி விட்டது என்று.

ஷீலாவை அவளுடைய பங்களாவின் அறையில் படுக்க வைத்தபடி, “இரண்டு நாள் கம்ப்ளீட் ரெஸ்ட் வேணும் சைலா உங்களுக்கு. நீங்க சிந்தித்து மூளையைக் குழப்பிக்கிறதை கொஞ்சம் நிறுத்துங்க. ஜிம்மும் கீதாவும் வரும்போது ‘ஹெல்த்தி’யாக இருந்தால் தானே எல்லாம் சரியாக இருக்கும்? நான் இப்ப உங்களுக்குத் தூங்குவதற்கு ஒரு ஊசி போடப் போகிறேன். ரமணி அம்மா கிட்ட என்ன ஆகாரம் என்று சொல்லிட்டுப் போறேன். நிம்மதியாகத் தூங்குங்கள். சலனமற்ற, கவலைகளற்ற, குழப்பமற்ற உறக்கம் வேண்டும். உங்கள் சிந்தனைகளுக்கும் குழப்பங்களுக்கும் ஒரு நல்ல முடிவு காத்திருக்கிறது. இப்போ வேண்டியது ஓய்வு. ஸ்லீப் வெல், மை டியர் ஏஞ்சல்,” என்று கூறியபடி அவளுக்கு ஊசியைப் போட்டவன், அவள் கரங்களை அழுந்தப் பற்றி ஆறுதல் கூறி விடை பெற்றான்.

காரை ஸ்டார்ட் செய்தவன், ” அமுதா….” என்றபடி குரல் கம்ம, அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“என்னங்க இது? நீங்க ஒரு டாக்டர். இப்படி உணர்ச்சிவசப் படலாமா? அவங்க நல்லாயிடுவாங்க,” என்றாள் அந்த இனிய மனைவி.

(தொடரும்)

மறு பகிர்வு: தாரகை இணைய இதழ்

**********************

 -மீனாட்சி பாலகணேஷ்

“என் அன்பே, ஒரு கண்ணீர்த் துளியுடனும், ஒரு கீதத்துடனும் அர்ப்பணிப்பதற்காகவே இந்த இதயம் உள்ளது.”
“என் நண்பனே, உன்னுடைய இந்த வார்த்தைகள்                     எனக்குப் புரியவில்லையே”  ……. தாகூர்.

                                                *****************

அன்று மாலை களைத்த உடலுடனும், சோர்வடைந்த மனத்துடனும், தளர்ந்த நடையுடனும் வீடு திரும்பிய ஷீலாவுக்கு தடிமனான ஒரு வெளிநாட்டுக் கடிதக்கவரின் வடிவில் ஒர் ஆச்சரியம் காத்திருந்தது! அனுப்பியவர் முகவரி இருக்கும் இடத்தில், ஜேம்ஸ் ராபர்ட்ஸ், கீதாஞ்சலி ராபர்ட்ஸ் என்று எழுதியிருந்த கையெழுத்து மனதைக் கவர்ந்தது.  ‘டு ஷிவா ராபர்ட்ஸ்’ என்று எழுதியிருந்ததை வாய்விட்டு மெல்லப்படித்தவள், ஏதோ ஒரு நினைவில் கனவில் நடப்பதுபோல மெல்ல நடந்து, சோபாவில் அழுந்திச் சாய்ந்துகொண்டாள்.

மனம் முழுவதும் உணர்ச்சிகளின் கலவை.  இனம் காண முடியாமல் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தாள்.  கடிதத்தை அவசரமாகப் பிரிக்க மனம் வரவில்லை. என்ன செய்திகளைத் தாங்கி வந்திருக்கிறது என்று அறிந்துகொள்ள ஆவலாக இருந்தாலும், இன்னும் சிலபொழுது அந்த எதிர்பார்ப்பை வளர்த்து நீட்டவேண்டும் என்று மூளை வேதாந்தம் பேசியது.

‘நீ கனவு கண்டது போல, அடுத்த மனைவியைப் பற்றி எழுதியிருப்பான் ஜிம்.  போட்டோ கூட அனுப்பியிருக்கலாம்.  அவனுக்குத் தான் இந்தியா என்றால் உயிராயிற்றே-  தேனிலவுக்கு வருகிறேன் என்றும் கூட எழுதியிருப்பான்….

‘சீச்சீ, இரண்டாம் மனைவியுடன் ஹனிமூன் போக, டைவர்ஸ் செய்த முதல் மனைவியிடம் எந்த மடையனாவது ஆலோசனை கேட்பானா……

‘என்னதான் இருக்கும் இந்தக் கடிதத்தில்?’  வருடாவருடம் இரு கடிதங்கள் ஜிம்மிடமிருந்து ஷீலாவுக்கு வரும். புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்-  அதனுடன் முக்கியமாக கீதாவின் வளர்ச்சி, அவள் படிப்பு, மற்ற விவரங்கள் பற்றிய நீண்ட விளக்கங்களுடன் அவளுடைய சமீபத்திய புகைப்படத்துடன் ஜிம் எழுதியிருப்பான்.  தாய் என்ற முறையில் அவள், அதாவது ஷீலா, தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கீதா சம்பந்தப்பட்ட எல்லாவற்றையும் விவரமாக எழுதுவதைத் தன் கடமையாகக் கொண்டிருந்தான்.  இன்னொரு கடிதம் அவளுடைய பிறந்த நாள் சமயம் கீதாவிடமிருந்து வரும்-  ‘மம்மிக்கு வாழ்த்துகளு’டன் தன் பள்ளி, நண்பர்கள் பற்றிய விவரங்களுடன் மற்றுமொரு புகைப்படத்துடன் வரும்.

இதில் விநோதம் என்னவென்றால், தாயும் மகளும் பிரிந்திருந்த இந்தப் பத்துச்சொச்சம் ஆண்டுகளில் ஒருமுறை கூட, தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டதோ, ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்க விரும்பியதாகவோ காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

குழந்தை கீதா தன் தந்தையிடம் கேட்டிருப்பாளோ என்னவோ, “அம்மா எங்கே, தான் ஏன் அவளைப் பார்க்க முடியாது?” என்றெல்லாம் கேட்ட பொழுது ஜிம் என்ன கூறியிருப்பான்?  “உன் அம்மா நம்மை எல்லாம் வேண்டாம் என்று விட்டு விலகி ஓடிப் போய் விட்டாள்-  வேறு எதையோ தேடிக் கொண்டு போய் விட்டாள்.  அவளை நாம் எதற்காகப் போய் பார்ப்பது?” என்றிருப்பானோ-

‘கட்டாயம் இருக்காது- அவன் சராசரி ஆண்மகனல்ல.  உயர்ந்த எண்ணங்களும் பரந்த மனதும் உடையவன்.  “உன் அம்மாவைச் சந்திக்க இன்னும் வேளை வரவில்லை.  கொஞ்சம் பொறுமையாக இரு டார்லிங்,” என்று ஷீலா அத்தகைய ஒரு விருப்பத்தைத் தெரிவித்து எழுதும் வரை காத்திருக்கச் சொல்லி இருப்பான்.

‘அவன் இன்னொரு திருமணம் செய்து கொண்டதாகவோ வேறு பெண் நண்பர்கள் இருப்பதாகவோ தெரியவில்லை.  குழந்தையை நல்லபடியாக வளர்க்க வேண்டுமே என்ற கடமைக்காக ஒருவன் தன் இளமையையும் வாழ்வின் இனிய தருணங்களையும் மனமொத்த ஒரு துணையுடன் பகிர்ந்து கொள்வதைத் தவிர்ப்பானா என்ன?

‘விவாகரத்து வாங்கிக் கொண்ட போது கூட, என்றேனும் ஒருநாள் நான் திரும்பி வருவேன்- கீதாவுக்காகவாவது, என்று தானும் சேர்ந்து எனக்காகக் காத்திருக்கிறானோ?

பலவிதமாகச் சிந்தனைக் குதிரையைத் தட்டிப் பறக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்த ஷீலா இன்னும் கடிதத்தைத் திறக்க எத்தனிக்கவில்லை. மடியிலேயே அந்த கனமான உறை கிடந்தது.

ஜேம்ஸ், கீதாஞ்சலி என்ற பெயர்களைத் திரும்பப் பார்வையால் வருடினாள்.  வெறுமையாய் இருந்த மனதில், மெல்ல நம்பிக்கைத் துளிர்கள் அரும்ப ஆரம்பித்தன.  ‘என்ன ஆயிற்று ஷீலாஉனக்கு?’ என்றது அவள் உள்ளம்.

முடிவும் ஆழமும் தெரியாத ஒரு சுரங்கத்துள் புகுந்தது போல, தன் மனம் புகுந்து அலையும் எல்லையற்ற ‘தேடலில்’ சலித்து, போகும் போக்கில் ஏதோ ஒன்றைத் ‘தேடிய பொருள்’ என்று எண்ணி, ஏமாந்து, பின்னும் தேடி, சுழன்று சுழன்று, ஒரு சக்கர வட்டத்துக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டவள், இத்தனை காலம் கடந்து, தனது பொருளற்ற செய்கையை உணர்ந்து தவித்தாளோ என்னவோ- கண்ணோரங்களில் முத்துக்கள் அரும்பின.

************

பெண், டைவர்ஸ் வாங்கிக் கொண்டு மனநோயாளியாகத் திரும்பி இந்தியா வந்ததும் அவளுக்குத் தந்தையாக மட்டுமின்றி, உற்ற தோழனாக, ஆசானாக, அன்னையாக ஆறுதல் கூறி, அவளுடைய குழப்பத்தையும் சிந்தையையும் தெளிவிக்க வெங்கடேசன் என்னென்னவோ முயற்சிகளை எடுத்துக் கொண்டார்.  கோவில்கள், ஆசிரமங்கள் மற்றும் பொழுதுபோக்கு, விடுமுறை வாசஸ்தலங்கள் ஒன்றும் அவள் குழப்பத்தையும் மனநிலையையும் தெளிவிப்பனவாக இல்லை.

மிகவும் யோசித்து, வெங்கடேசன் துணிச்சலுடன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்.  அவர் வேலை பார்த்து வந்த கெமிக்கல் இண்டஸ்டிரியின் முதலாளி ஒரு சகாயமான விலைக்குக் கம்பெனியை வெங்கடேசனுக்கே விற்று விட்டார்.  முதலாளியின் ஒரே பிள்ளை ‘காபி, டீ எஸ்டேட்’ என்று அவ்வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்ததால் ‘கெமிக்கல்ஸை’ப் பற்றி அவ்வளவு ஈடுபாடு கொள்ளவில்லை.  கடந்த இரு வருடங்களாக வெங்கடேசன் தான் இண்டஸ்டிரியை நிர்வாகமே செய்து வந்தார்.

‘சைலாவும் ஒரு கெமிஸ்ட் தானே.  அவளையும் இந்த பிஸினஸில் ஈடுபடுத்தி வியாபாரத்தையும், சரக்குகளையும் விரிவு படுத்தினால், அவளுக்கு மனத்தையும் தன் எண்ணங்களையும் ஒருமுகப்படுத்தி, ஒரே காரியத்தைச் சிந்திக்க வாய்ப்பு உருவாகும்- தற்போதுள்ள மனநோயாளி என்ற நிலை மாறும்’ என்று துணிந்து சிந்தித்தது அந்தத் தந்தையுள்ளம்.

 ஷீலாவிற்கும் இந்த யோசனை பிடித்திருந்தது.  அவளுக்குத் தன்னை நாளும் பொழுதும் பாதித்துக் கொண்டிருந்த எண்ணங்களில் இருந்து விடுபட்டால் போதும் என்றிருந்தது.

தந்தையும் மகளுமாகப் பாடுபட்டு, பிளான் பண்ணி, ‘பெர்ஃப்யூம்’ எனும் வாசனைத் திரவியங்களுக்குத் தேவைப்படும் மூலப் பொருட்களை உயர்ந்த தரத்தில் தயாரித்து ‘சப்ளை’ செய்யும் கம்பெனியாக எஸ். வி. இண்டஸ்டிரீஸை உருவாக்கினார்கள்.  மூன்றே ஆண்டுகளில் ஏற்றுமதி கூட பல லட்சங்களை எட்டிப் பிடித்தது.

வெற்றியையும், அதன் பாதையையும் ருசி கண்டு கொண்ட ஷீலாவின் உள்ளம் களிவெறி கொண்டாடியது.  பெண்ணின் சொந்த வாழ்வின் சிக்கல்களைப் பிரித்துச் சீராக்குவதில் உதவ முடியாத வெங்கடேசனின் இதயம் துயரத்தில் தனித்து நீந்திக் களைத்து தன் களைப்பை வேலை நிறுத்தத்தின் மூலம் தீர்த்துக் கொண்டது.  தாயும் மகளும் என்றோ அன்னியப்பட்டு விட்டனர்.

வெங்கடேசனின் காலத்திற்குப் பின் அலமேலு திருச்சியில் தன் சகோதரி வீட்டில் போய் இருந்து கொண்டு கோவில் குளம் என்று காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.  மகளைப் பற்றிய செய்திகள் அவ்வபோது காதில் விழுந்து பெற்ற வயிற்றைக் குமுற வைத்தன.

தனியொரு பெண்ணாக நின்று எஸ். வி. கெமிக்கல்ஸை ஒரு ‘கார்ப்பரேட்’ ஸ்தானத்துக்கு உயர்த்தி, வெளிநாட்டுக் கம்பெனிகளுடன் பிஸினஸ் செய்து கொண்டிருந்த ஷீலாவின் திறமையையும் சாம்ர்த்தியத்தையும் கண்டு பிஸினஸ் வட்டாரத்தில் வியக்காத, பொறாமைப்படாத மனிதர்களே இல்லை எனலாம்.

தனிமை; முடிவற்ற தனிமை.  தனியொருத்தியாக நின்று வெற்றிகரமாக பிஸினஸ் செய்வதால் வந்த துணிவு.  பழைய ஆங்காரங்கள் புது வடிவில் உருவெடுத்தன.  ஒரு சுண்டுவிரலின் அசைவில் தன் விருப்பங்கள் கட்டளைகளாக மாறி நிறைவேறுவது போதை தந்தது.  யாரெல்லாமோ வந்து போடும் கூழைக் கும்பிடுகளும் தன்னுடைய நட்புக்காக ஏங்கி நிற்கும் சொஸைட்டியின் மேல் தட்டு மனிதர்கள், தன்னால் ஆட்டி வைக்கக் கூடிய பொம்மைகளாக நிற்பதும் மனதில் ஒரு மமதையை வளர்த்தது.

‘என் மனப்புண் ஆறுவதற்கு இது தான் வேண்டியிருந்தது,’ என்று தீர்மானித்து, அந்த முடிவில் திருப்தி கண்டாள் ஷீலா.  தன் கடந்தகால வாழ்வின் நினைவுகளை மனதின் ஒரு மூலையில் போட்டு அழுந்த மூடி ‘ஸீல்’ வைத்தாள்.  இதனாலேயே ஜிம், கீதா இருவருடனும் பேசவோ, அவர்களைப் பார்க்கவோ முயற்சிக்கவே இல்லை.

கடந்த சில ஆண்டுகளாக அருணின் பரிச்சயம் வேறு;  யாரும் செய்வதற்குத் தயங்கும் காரியங்களைத் துணிச்சலோடு  செய்து காட்டி, மற்றவர்களைப் பிரமிக்க வைத்து, அந்தப் பிரமிப்பையே புகழ்ச்சியாக மாற்றிக் கொள்வது ஷீலாவுக்கு கை வந்த கலையாகி விட்டிருந்தது.

வேஷதாரியாகி வாழ்வை ஒரு நாடகமாக நடித்து வந்தவளின் வாழ்வில் நிஜங்களுக்கு இடமில்லை.  அருண் வெளியேறியதும் அந்த வெறுமை முகத்தில் அறைந்தது.  ஆனால், ஆடலரசு குடும்பத்தினர் காட்டிய அன்பும், பாசமும், அளித்த கௌரவமும், இத்தனை நாட்களாக உணர்ந்தறியாத வினோதமான ஆனால் இனிய எண்ணங்களை எழுப்பி இன்ப அவஸ்தைக்குள்ளாக்கின.  வாழ்வில் இழந்து விட்ட சந்தோஷங்கள் திரும்ப வருமா என்ற ஏக்கம் பிறந்தது.

‘ஷீலா, உன்னிடம் என் மனதைத் திறந்து பேசி யுகாந்தரங்களாகி விட்டன.  நீ என்னை விட்டுப் பிரிந்து போன போது உன்னிடம் கோபத்தை விடப் பரிதாபமே எனக்கு எஞ்சி நின்றது.  என்றாவது, கூடிய சீக்கிரம், என்னை நாடித் திரும்ப வருவாய் என்று எண்ணிக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன்.  உன்னுடன் நான் வாழ்ந்த வாழ்வை, பகிர்ந்து கொண்ட நேசத்தை, ஒரு வெறும் சட்ட சம்பந்தமான காகிதம், ‘இல்லை’ என்று ஆக்கி விட முடியாது என்ற பயித்தியக்கார எதிர்பார்ப்பு அது.

‘இத்தனை ஆண்டுகள் நான், என் நினைவுகள் வேண்டவே வேண்டாம் என நீ இருந்த உறுதியைக் கண்டு என்னுள் வியக்கிறேன்.  நீ என்னை வெறுத்து ஒதுங்கிப் பிரியவில்லை.  உன்னை நீயே உணர முடியாது அப்போது இருந்த சூழ்நிலையில் பயந்து ஓடிவிட்டாய் என்று தான் கருதுகிறேன்.  இப்போது கூட நீ இதை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டாய் இல்லையா?’

இந்த வரிகளைப் படிக்கும் போது, ஜிம்மின் அமைதியான முகமும், கண்ணாடிக்குப் பின்னிருந்து அவளை ஒரு உள்ளடங்கிய சிரிப்புடன் கனிவாக ஊடுருவி நோக்கும் அவனுடைய நீலக் கண்களும் கண்முன் தோன்றின.  தொடர்ந்து படித்தாள்.

‘ராபர்ட்ஸ் என்று உன் பெயரின் பின்னால் போட்டுக் கொள்வதை நீ எப்போது மாற்றவில்லையோ அப்போதே உனக்கு என்மீது வெறுப்பில்லை என்று தெரிந்து கொண்டேன்,’  இங்கு ஷீலா லேசாகத் தனக்குத் தானே புன்னகை புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் ராபர்ட்ஸ் என்ற பெயரைத் துறக்காமல் வைத்துக் கொண்டிருந்ததன் காரணமே வேறு.  ஏற்கெனவே ஷீலா என்ற பெயர் எப்படி வந்தது என்று முக்கால்வாசிப்பேர் ஆச்சரியப் பட்டனர்.  அத்துடன் ராபர்ட்ஸையும் சேர்த்துக் கொண்டு அவர்களைத் திணற அடித்து விடத்தான் அவள் ஷீலா ராபர்ட்ஸாக இருந்தாள்.

இன்னும் தன் மன ஓட்டங்களைத் தெளிவாக விளக்கி இருந்த ஜிம்மின் கடிதத்திலிருந்து அவனுடைய இதயக் கதவுகள் இன்னமும் அவளுக்காக விரியத் திறந்திருந்தது வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.

லெட்டரின் அடுத்த பாதி இன்னுமே உற்சாகம் தரும் செய்திகளைத் தாங்கி இருந்தது.  கீதாஞ்சலிக்குப் பதினைந்து வயது முடிகின்றது.  பரத நாட்டியம் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள்.  அவளையும்  அழைத்துக் கொண்டு, அவளுடைய தாய்நாடான இந்தியாவை அவளுக்குக் காட்ட, இன்னமும் நாற்பது நாட்களில் கிளம்புவதாகத் தெரிவித்திருந்தான்.  இரு மாதங்கள் தென்னிந்தியாவை அவளுக்குச் சுற்றிக் காட்டப் போவதாகத் திட்டம் என எழுதியிருந்தான் ஜிம்.

கடிதத்துடன் நான்கைந்து புகைப்படங்கள்- கீதாவின் பரதநாட்டியப் படங்கள்- எத்தனையோ ஆண்டுகளில் முதல்முறையாக ஷீலாாவின் தாய்ப்பாசம் மேலிட்டு, உள்ளம் பெருமையில் விம்மியது.

கீதாவின் இரண்டு பக்கக் கடிதமும் உடன் இருந்தது.  தாயைப் பார்க்கத் துடிக்கும் இளங்கன்றின் ஏக்கத்தை வரிக்குவரி உணர முடிந்தது.

****************

‘ட்ரிங், ட்ரிங்,’ என ஒலித்த போன் சத்தத்தில் திடுக்கிட்டு விழித்த ஷீலா, சுதாரித்துக் கொண்டு போனை எடுத்தவள் பேசத் தடுமாறினாள்.  மறுமுனையில் ஆடலரசு தான்…..

“என்ன சைலா, எனி பிராப்ளம்?” அவன் குரலில் கவலையும் பரிவும் தொனித்தன.

“இல்லையே, ஐ ஆம் ஓகே,” கலகலவென்று பேச ஆரம்பித்தவள், கடிதக் கற்றையை அணைத்தபடி, எண்ணங்களில் நீந்திக் களைத்துத் தான் உறங்கி விட்டிருந்ததை எண்ணிச் சிரித்தாள்.  மறுமுனையில் சிரிப்பொலியைக் கேட்டவன், விஷயத்தை உணர முடியாமல் தவித்தான்.

“அமுதாவுடன் ஒரு அரைமணி நேரம் இங்கு வர முடியுமா? உங்களிருவருடனும் ஒரு இனிய ரகசியத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறேன்,” என்று குழந்தை போலக் குதூகலித்தாள் சைலஜா.

(தொடரும்)

 

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

என் கனவுகளின் வானில் மிதக்கும் மாலைநேரத்து மேகம் நீ;
என் அன்பின் தாபங்களால் உனக்கு வண்ணங்களும் வடிவங்களும்
தருகிறேன்.
முடிவற்ற என் கனவுகளின் கருவான நீ எனக்கே சொந்தம், எனக்கே
சொந்தம்-
(-தாகூர்)

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

அமுதா இன்னும் கொஞ்சம் உருளைக்கிழங்குப் பொரியலைக் கணவனின் தட்டில் போட்டாள். “என்னங்க, ரொம்ப யோசனையா இருக்கீங்க? தட்டிலே என்ன பதார்த்தம் இருக்குன்னே தெரியாம சாப்பிடறீங்களே,” என்றதும், மனைவியை நிமிர்ந்து பார்த்துப் புன்னகைத்தான் ஆடலரசு.

“அமுதா, நீயும் தான் சாப்பிட உட்காரேன். சேர்ந்தே சாப்பிடலாம். பசங்க தான் பக்கத்து வீட்டு பர்த்டே பார்ட்டிக்குப் போயிட்டங்களே,” என்று கரிசனத்துடன் கூறினான். இது எதற்கோ பீடிகை என்று அமுதாவுக்குப் புரிந்தது. இந்தப் பத்து வருடங்கள் தாம்பத்தியத்தில் அவனை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தாள் அவள். “சரி சாப்பிடறேன். ஏதோ பெரிய விஷயம் சொல்லப் போறீங்கன்னு தெரியுது. கேட்டுக்க நான் ரெடி,” ஆர்வத்துடன் அவனுக்கு எதிர் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

அமுதா பி. ஏ. தமிழ் இலக்கியம் படித்தவள். ஆனால் தன் பெயருக்குப் பின்னால் முழ நீளத்துக்கு என்னென்னவோ மருத்துவ டிகிரிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் டாக்டரான கணவன் ஆடலரசுக்கு அவளுடைய அன்பும் பரிவும் தான் பெரிய மருந்து என்பது உண்மை. சிரித்த முகமும், கணவன் குறிப்பறிந்து, மனம் அறிந்து சமயத்துக்கு ஏற்றவாறு நடந்து கொள்வதிலும் அமுதா மிகவும் புத்திசாலி. ஆடலரசுக்குக் கிடைத்த மருத்துவப் பட்டங்களை விட மிகவும் உயர்வான பட்டம் அமுதாவின் வாழ்க்கைத்துணை என்பதும் மணியான இரு குழந்தைகளின் தந்தை என்பதும் தான்.
தன் மனதை ஏதாவது பாதித்தாலோ, சிந்தனையில் ஆழ்த்தினாலோ அவளுடன் அதைப் பற்றிப் பேசி ஒரு முடிவு காண்பது ஆடலரசின் வழக்கம். இன்றும் அப்படித்தான் பேச எண்ணியிருந்தான். எங்கே ஆரம்பிப்பது என்று யோசித்தபடி சோற்றைக் கிளறிக் கொண்டிருந்தான்.

அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை. மாலையில் ஹோட்டல் ‘தாஜ்’ல் சந்திக்கலாமா என்று ஷீலாவுக்கு இரண்டாவது முறையாகப் போன் செய்திருந்தான். “நான் மிகவும் ‘பிஸி’. ஊரிலிருக்க மாட்டேன். திரும்பவும் நானே உங்களைக் கூப்பிடுகிறேன். எப்போது சந்திக்கலாம் என்று கூறுகிறேன்,” என ஷீலா கூறியிருந்தாள்.

இரு தடவைகள் போன் செய்ததற்கு இடையே தன் நண்பர்கள் வட்டாரங்களில் இருந்து, சொஸைட்டியில் மேல் தட்டில் இருக்கும், தன்னை ‘கன்சல்ட்’ செய்ய வரும் ஓரிரு ஓட்டை வாயர்களிடம் இருந்து, அரசல் புரசலாக ஷீலா ராபர்ட்ஸைப் பற்றி என்னவெல்லாமோ கதைகள் கேள்விப் பட்டிருந்தான் ஆடலரசு.

ஷீலாவை நேரில் சந்திக்க ஆவலாக இருந்தான். அவள் தன்னைச் சந்திப்பதைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறாள் என்பது ஆடலரசுக்கு இப்போது உறுதியாகத் தெரிந்து விட்டது. பழைய நட்பின் உரிமையால் அவளுக்கு உதவி செய்ய விரும்பினான். அவள் தன் அமெரிக்கக் கணவனை விவாகரத்து செய்து விட்டு வந்து இங்கு பல ஆண்டுகளாகத் தன்னந் தனியாக பிஸினஸ் செய்து கொண்டு ‘ஏனோ தானோ’ என ஒரு வாழ்க்கை நடத்துவதும் அவனை மிகவும் பாதித்திருந்தது. இதைப் பற்றித் தான் அமுதாவிடம் பேச விரும்பினான்.

எல்லாவற்றையும், தங்கள் பள்ளிப் பருவம் ஆகியவற்றையும் பற்றி விலாவரியாக விளக்கிக் கூறியவன், “அமுதா, உனக்கு நான் முந்தியே சொல்லியிருக்கேனில்லையா? இந்த சைலஜா தான் காரணம், நான் மெடிக்கல் படிச்சு பெரிய டாக்டரா வரதுக்கு வழி வகுத்ததே இவள் தான். வாழ்க்கையிலே நான் உயர்ந்த கல்வியை ஒரு சவாலாவே எடுத்துக்கிட்டதுக்கும் இவள் தான் காரணம். ஏய், ஏய், கண்களை விரிச்சுப் பார்க்காதே- அப்படி எல்லாம் எங்களுக்குள்ள ஒண்ணுமே நடக்கலே. ‘காதலாவது கத்தரிக்காயாவது- அவங்க ஐயரு, நம்ப எல்லாம் முதலியார்- சின்ன வயசுக் கவர்ச்சி- அவ்வளவே தான்.

“அவளோட புத்திசாலித்தனமும் சமர்த்தும் என்னைக் கவர்ந்தது நிஜம் தான். அவளோட அத்தை பையன் ஒருத்தன் டாக்டருக்குப் படிச்சிட்டிருந்தான். அவன் எனக்குப் போட்டின்னு நானா நினைச்சு எரிச்சல் பட்டேன். நான் இதை விடப் பெரிய டாக்டரா ஆகிக் காட்டறேன்னு மனசுக்குள்ளேயே சவால் விட்டேன்.

“நான் மேலே படிக்க இங்கிலாந்து போனப்புறம் தான் தெரிஞ்சது. திலகா எழுதியிருந்தா- அந்த அத்தை பையன், யாரோ ஒரு அமெரிக்கப் பெண்னைக் கலியாணம் செஞ்சுக்கிட்டானாம். பாவம். சைலஜாவுக்கு மெடிக்கலுக்கு ‘சீட்’டும் கிடைக்கலியாம். அவ மனசு எப்படி ஒடிஞ்சு போயிருக்கும்?” இங்கே சிறிது நிறுத்தினான் ஆடலரசு. ‘கட கட’வென ஒரு தம்ளர் தண்ணீரை அருந்தினான்.

அமுதா தொடர்ந்து சொல்லலானாள். ‘இப்போ கட்டிகிட்ட அமெரிக்கப் புருஷனையும் விவாகரத்து செய்துட்டு இங்க தனியா இருக்காங்க. உங்களை, அதாவது சின்னப் புள்ளையில இருந்து தெரிஞ்சவங்களை சந்திக்க அவங்க விரும்பல. அதனால நீங்க அவளுக்கு எப்படியாவது உதவணும். அவங்களுக்கு ஏதாவது மனக்கஷ்டம் இருந்தா ‘ட்ரீட்மென்ட்’ குடுக்கணும்னு யோசிக்கிறீங்க இல்லியா?” என்றாள்.

“அமுதா, நீ பெரிய சைக்காலஜிஸ்ட். எப்படி என் மனசுல இருக்கிறதைக் கண்டு பிடிச்சே,” என்றான் வியப்பு பொங்க.

“இதுக்கென்ன பெரிய சைக்காலஜி வேணும்? அன்னிக்கு டாக்டர் சுவாமிநாதனோட மணிக்கணக்கா போன்ல பேசிட்டு பண்ணிட்டு இருந்தீங்களே- ‘என் பழைய குடும்ப நண்பர்’ என்றீர்கள். ஒண்ணும் ஒண்ணும் இரண்டு. சரி. எப்படி இதை ‘அப்ரோச்’ பண்ணப் போறீங்களாம்?” என்றாள் அமுதா.

“உன்னுடைய ஒத்துழைப்பு எனக்கு வேணும். நான் தனியா ஏதாவது செய்யப்போனா தப்பா எடுத்துக்கிட்டு இன்னும் ‘அப்ஸெட்’ ஆயிடப் போறாங்களோன்னு பயமா இருக்குது அமுதா. அடுத்த வாரத்தில ஒருநாள் திடீர்னு சொல்லாம கொள்ளாம- நல்லாத்தான் இருக்காது- என்ன பண்றது- அவங்க பங்களாவுக்குப் போயிடலாம் விஸிட் பண்ணறதுக்கு. பாதிக்கதை இப்போ தெரியும். மீதி அப்போ புரியும்னு நினைக்கிறேன்.

“அவங்க எனக்கு ஒரு தேவதை மாதிரி அமுதா- எட்டாத இடத்துல இருந்ததால, அவங்களைப் பார்க்கிறதே ஒரு வரம் என்று மனசில தோணியிருந்தது. ஒட்டடைக் குச்சி மாதிரி ஒரு அத்தை பையன் அவளைக் கட்டிக்கப் போறானேன்னு எனக்கு எரிச்சல். அவள் மேல இருந்த அன்பு- அதான் பாரதியார் பாடியிருக்காரே- லக்ஷ்மி காதல், சரஸ்வதி காதல் என்று- அது மாதிரி இதுவும் ஒண்ணுன்னு வைச்சுக்கோயேன். அது தான் என் லட்சியங்களை உருவாக்கி, பாதை காட்டியது.

“யாரோ அருண் சர்மாவாம்- ஒரு ஆர்டிஸ்டோட இரண்டு மூணு வருஷம் இருந்திட்டிருந்தாங்களாம். அவன் போனவாரம் திடீர்னு எங்கேயோ போயிட்டானாம். எதையோ இழந்து விட்டு சைலஜா தேடிக்கிட்டு இருக்காங்க மாதிரிப் படுது, பீடத்திலிருந்து இறங்கி விட்ட என் தேவதையைத் திரும்ப அலங்கரித்து, அழகு செய்து, பீடத்தில் ஏற்ற வேண்டும். நீ உதவுவாயா?” டேபிளின் குறுக்கே கரத்தை நீட்டி அவளுடைய கரத்தைப் பற்றித் தன் கன்னத்தில் பதித்துக் கொண்டான்.

“சரி, நல்லா பிளான் பண்ணனும். சாப்பிட்டு எழுந்திருங்க,” என்றாள் அமுதா.

——————————-%—————————————

நகரின் பிரபல சைக்கியாட்ரிஸ்ட் டாக்டர் சுவாமிநாதனைப் பார்த்து விவரமாகப் பேசினான் ஆடலரசு. ‘தனக்கு மிகவும் வேண்டிய குடும்ப நண்பர், தங்கை போல,’ என்று விவரித்தான். தயங்கித் தயங்கி, பெயரைக் கூறியதும் டாக்டர் சுவாமிநாதன் ஆச்சரியத்தில் புருவங்களை உயர்த்தினார். “ரொம்ப நாளாகத் தெரியுமே. அவ்வப்போது கன்ஸல்டேஷனுக்கு வருவார்கள். அவர்கள் ஒரு மனநோயாயாளி. அவர்கள் மனது மிகவும் தளர்ந்து போயிருக்கிறது.

“இதில் என்ன ப்ராப்ளம் என்றால், டாக்டர் அரசு, அவங்களுக்கு நெருங்கிய குடும்பம் அல்லது உறவினர்களோ இல்லையோ அல்லது வேணுமென்றே இவர்கள் அவங்க உதவியை எதற்கும் நாடாமல் இருக்கிறார்களோ என்னவோ- மனம் திறந்து பேச நம் அனைவருக்குமே ஒரு துணை தேவை. அவங்க செக்ரெடரி ப்ரியான்னு ஒரு பெண் தான், ‘அப்பாயின்ட்மென்ட்’ வாங்கி, அவங்க கூட இங்க வருவாங்க….

“கடந்த கால நிகழ்ச்சிகளை, குழந்தைப் பருவ சந்தோஷ நாட்களை, நினைவு கூர்ந்தாலோ, அவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்ட நண்பர்களையோ உறவினர்களையோ சந்தித்தால் கூட இவர்களை ‘ட்ரீட்’ செய்வது மிகவும் சுலபமாகி விடும். நீங்களும் உங்கள் மனைவியும் உதவினால் மிக நன்றாக இருக்கும்,” என்றார்.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

திங்கட்கிழமை மாலை. ஏற்கெனவே பிளான் செய்திருந்தபடி ஆடலரசும் அமுதாவும் ஏழுமணி அளவில் ஷீலாவின் பங்களாவை அடைந்தனர். போர்டிகோவில் வந்து நின்ற காரைப் பார்த்ததும் ரமணி அம்மாள் வந்து விசாரித்தாள். “ஏழுமணிக்கு மீட் பண்றேன்னு போன் செய்திருந்தாங்க,” என்று பெரிய பொய் ஒன்றைச் சொன்னான் ஆடலரசு.

உள்ளே மெஸேஜ் கொடுக்கப் போனாள் அம்மாள். முதலில் ஷீலா மறுக்கப் பார்த்தாள். ஆனால் சிறிது யோசித்த பின்பு, வாசலிலேயே வந்து நிற்பவர்களைத் திருப்பி அனுப்புவது நாகரீகம் ஆகாது என்ற வெளிப்பூச்சுக்குக் கட்டுப் பட்டுப் போலியாக வரவழைத்துக் கொண்ட நட்புரிமையுடன், “ஹாய் டாக்டர் ஆடலரசு,” என்றபடி தடாலென்று வரவேற்பறையில் நுழைந்தாள்.

ஆடலரசு தலை நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். உடலைத் தழுவிய வெள்ளை நிறக் கஃப்தான்- தோளில் புரண்ட, பளபளக்கும் கற்றையான முடி, எடுப்பான நாசி, சுடர்விடும் கண்கள் சற்றே மங்கி இருந்தன. கை, காது, கழுத்து, நெற்றி எல்லாம் வெறுமை. ஒல்லியான உடல்வாகுடன் ஒரு தேவதை போல் நின்றவளின் கோலத்தை மனதில் பதித்துக் கொள்ள முயன்றான். ஆனால் அங்கே ஒரு பதினாறு வயது மங்கையல்லவா தகதகக்கும் பட்டுப் பாவாடை தாவணியில், சாட்டை போன்ற பின்னல் அசைந்தாட, பாதசரங்கள் கிணுகிணுக்க, கைவளைகள் கொஞ்ச, கோவை இதழ்கள் துடிக்க, ஜிமிக்கிகள் கன்னத்தை முத்தமிட்டு ரகசியம் பேச, ‘வேலன் வருவாரோடி, மானோடி வந்ததென நானோடி வந்தேனிங்கு,’ என்று அபிநயம் பிடித்தபடி ஆடிக் கொண்டிருந்தாள்.

கணங்கள் யுகங்களாகக் கழிந்தன- அமுதா தான் நிசப்தத்தைக் கலைத்தாள். “ஹலோ மேடம், நான் அமுதா ஆடலரசு. இவர் உங்களை ரொம்ப நாள் கழித்துச் சந்தித்ததிலே அப்படியே பேச்சிழந்து போய் விட்டார்,” கல கல வென நகைத்தபடி உரிமையுடன் ஷீலாவின் அருகே சென்று அவள் கரங்களைப் பற்றினாள்.

ஷீலா, ‘சடக்’கென்று எழுந்த எரிச்சலை உள்ளழுத்தி மூடியவள், “உட்காருங்களேன். ரொம்ப வருஷங்களாயிற்று இல்லையா? உங்கள் குழந்தைகள் எங்கே?” என்று சகஜ பாவத்துடன் உரையாட முயன்றாள். கண்கள் அலைபாய்ந்ததில் இருந்தும், மேல்பூச்சாகத் தோன்றிய பேச்சிலிருந்துமே ஆடலரசு “இவள் ‘நார்மலா’க இல்லை என்று உணர்ந்து கொண்டான். சிறு பறவை போல மனம் இங்கும் அங்கும் தாவுவதை உணர்ந்தான். கண்களின் வெற்று நோக்கும் உயிரற்ற பளபளப்பும் அவனைப் பயமுறுத்தியது. ஏதாவது பேச வாய் திறந்தால் அழுது விடுவோமோ என்று நினைத்தான்.

அமுதா தான் ஆபத்பாந்தவனாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். “திலகாக்கா என் கிட்ட உங்களைப் பற்றி எத்தனை கதைகதையாச் சொல்லியிருக்காங்க- நல்லாப் பாடுவீங்களாம்- டான்ஸ் ஆடுவீங்களாம்- எதுக்கெடுத்தாலும் திலகாக்கா, ‘எங்க சைலஜா மாதிரி ஒரு பொண்ணு இனிமே பிறந்து தான் வரணும். அவளோட கொஞ்ச நாள் நட்பா இருந்ததுக்கே நான் இப்படி மாஞ்சு போறேன்னா, அவ எவ்வளோ உசத்தி என்று பாத்துக்கயேன்,’ என்று சொல்லிகிட்டே இருப்பாங்க

“பழைய சினேகிதத்தை நம்ப புதுப்பிச்சுக்கணும் மேடம்- நீங்க எங்க வீட்டுக்கு வரணும்,” அமுதாவை ஷீலா இடைமறித்தாள். முதல் முறையாகக் கடினம் நெகிழ்ந்து பூத்த சிறு முறுவலுடன், “முதல்ல நீ என்னை ‘மேடம்’ என்று கூப்பிடாதே. பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிடறியா?” என்றாள்.
“சரி, சைலான்னு கூப்பிடறேன். அப்பத்தான் அந்த நாட்கள் போல இருக்கும். ஏங்க, அது தானே சரி?” கணவனை நோக்கினாள் அமுதா. இறுக்கம் தளர்ந்து வரும் சூழ்நிலையைச் சந்தோஷமாக அனுபவித்தபடி, “ஆமாம் சைலஜா, நாமெல்லாம் பழையபடி சிறுவர்களாகவே ஆகி விடலாமென்று தோன்றுகிறது. எத்தனை கவலையற்ற வாழ்க்கை,” என்றான்.

ஷீலாவைப் புண்படுத்தாத விதத்தில் நாசுக்காக அவள் கடந்த காலம் பற்றிய கேள்விகளைத் தவிர்த்து, தங்கள் குடும்பம், திலகா குடும்பம், பொழுது போக்கு, இளமைக்காலம் இவை பற்றி ஒரு மணி நேரம் அரட்டை அடித்து விட்டுக் கிளம்பும் போது அமுதா, “சைலா, எங்க குழந்தைகள் மகாபலிபுரம் பார்த்ததே இல்லை. அடுத்த ஞாயிறு போகலாம்னு இருக்கோம். ப்ளீஸ், நீங்களும் வாங்களேன்,” என அழைப்பு விடுத்தாள்.

கருமேகமென்ற திரை விலகி, கீற்று நிலா எட்டிப் பார்ப்பது போல, அந்த ஒரு சிறு பொழுதில் மனத்தில் இட்டிருந்த தாபத்திரை விலகி, மகிழ்ச்சிக் கீற்று சைலஜாவிடம் நிலாவென எட்டிப் பார்த்தது.

அவளுடைய பதிலை ஆவலாக எதிபார்த்திருந்தனர் இருவரும். “சரி, வர முயற்சிக்கிறேன்,” என்ற பதிலை நிச்சயம் வருவாள் என்று எடுத்துக் கொண்டு விடை பெற்றனர்.

——————————–%—————————————-

அமுதாவும் ஆடலரசும் ஏன் குழந்தைகள் சுரேஷும் சுமதியும் கூட ஆச்சரியப்பட்டனர். சைலஜாவுடன் இவ்வளவு உற்சாகமாக மகாபலிபுரத்துக்கு வந்து ரசிப்போம் என்று கனவு கூடக் காணவில்லை. கடந்த இனிமையான இளமைப் பருவத்தின் ஒரு நிழல் அது; அதற்காக ஒப்புக் கொண்டாள். தன் மனமும் லேசாகி பஞ்சு போல மேகக் கூட்டங்களிடையே மிதந்தாள்.

எத்தனை வெளிநாட்டுக்காரர்களை, அவர்கள் பிஸினஸ் நிமித்தம் வரும்போது அழைத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள். மேல் பூச்சாகக் காட்டி விட்டு அவர்கள் காமிராவை ‘க்ளிக்’ பண்ணி நிரப்பிக் கொள்ளும்வரை காத்திருந்து பிறகு கிளம்பி விடுவாள். இன்று தான் அவளே முதல்முறையாகப் பார்ப்பது போலக் குதூகலம்- உற்சாகம்- போலி முகமூடி தேவையில்லாததால் ஏற்பட்ட விடுதலை உணர்வா அது?

“இதைப் பார் சுமதி, அதைப் பாரடா சுரேஷ்,” என்று குழந்தைகளிடம் காட்டியபடி தன்னை மறந்து அவள் பாறைச் சிற்பங்களிடையே நடந்தாள். சிற்பங்களின் அழகில் லயித்துத் தன்னை மறந்தபடி நடந்தாள்.

ஆடலரசும் அமுதாவும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி மகிழ்வுடன் வெற்றிப் புன்னகை பூத்துக் கொண்டனர்.

தாகத்துக்கு வெள்ளரிப் பிஞ்சுகளை வாங்கி ‘வெடுக் வெடுக்’ என்று கடித்துச் சாப்பிட்ட போது தான் பழைய ஒரு நிகழ்ச்சியை நினைவு கூர்ந்தாள் சைலஜா. “அமுதா, அப்போ சின்னப் பசங்களா இருக்கிறப்போ, உங்க ஆடலரசு எங்க வீட்டு மாமரத்துல ஏறி உட்கார்ந்து எங்களுக்கெல்லாம் மாங்கா பறிச்சுக் கொடுப்பார். திலகா எப்போதும் சண்டை போடுவா. அவங்க வீட்டு மரம் என்பதாலே சைலாவுக்கு மட்டும் நல்ல பெரிய காய்களா பறிச்சுத் தரேண்ணா என்று கத்துவாள்,’ என்று நகைத்தாள்.

வாழ்க்கை இனிமையானது தான்- முட்களை மறந்து விட்டு ரோஜாக்களை மட்டும் ரசிக்கக் கற்றுக் கொண்டால், இனிமையானது தான். ஆனால் முட்கள் இருப்பதாலும், அவை குத்தும்போது வலிப்பதாலும் தான் ரோஜாவின் இருப்பும் அதன் மென்மையும் உயர்வாகத் தெரிகின்றன. சும்மாவா சொன்னார்கள்- வெயிலில் திரிபவனுக்குத் தான் நிழலின் அருமை தெரியுமென்று?

அது போலத் தான் சைலஜாவின் வாழ்க்கை என்னும் வறண்ட பாலைவனத்தில், அதில் அவ்வப்போது அவள் கண்டு ஏமாந்த கானல் நீரில் உணர்ந்த வெறுமை, அமுதா ஆடலரசின் வரவால் திடீரென்று பசுமை நிறைந்ததாக மாறி விட்டது போலிருந்தது.

இருந்தாலும் கூட ஒரு பெரிய கேள்வி ஷீலாவின் முன்பு விசுவரூபம் எடுத்து நின்றது. குழப்பத்திலும் அலட்சியத்திலும், போலித்தனமாக வாழ்ந்த வாழ்வில் நிறைய ஒட்டடைகள், அழுக்குகள் சேர்ந்து இப்போது அவளுக்கே ஒருவிதமான அருவருப்பை உண்டு பண்ணிக் கொண்டிருந்தன. அவற்றைச் சீர் செய்து சுத்திகரிக்க வேண்டும். தன் பாதையைச் செப்பனிட வேண்டும்.

ஒரே கல்லும் முள்ளுமாக இருக்கிறதே- எப்படித் தொடர்ந்து நடப்பது? எங்கே போவது? முடிவில்லாத அந்தகாரம் தான் தெரிந்து கொண்டிருந்த பாதையில் இப்போது ஒளி கீற்றாகத் தெரிகின்றது. ஆனாலும் தனியாகத் தொடர்ந்து பயணிக்க, இருட்டில் பயணம் செய்த போது ஏற்படாத பயம், இந்த ஒளியில் ஏன் ஏற்படுகிறது? யார் துணைக்கு வருவார்கள்? ஜிம் வருவானா? இத்தனை நாட்களின் பின்பு வருவானா? வேண்டாம் என்று பிடிவாதமாகப் பிரிந்து வந்த அவளை மதித்து வருவானா?

இரவின் தனிமை பயமுறுத்துகின்றதே- என் பயணம் இனி எப்படித் தொடரும்? எங்கே தொடரும்? யாருடன் தொடரும்? சிந்தனை வலையிலகப்பட்டு உள்ளம் பதற, மனது பரிதவிக்கும் போது வெட்கமே இன்றி ‘சூப்பர் உமன்’ ஷீலா அழுதழுது தலையணையை இரவெல்லாம் நனைத்தாள். அழுது களைத்து உறங்கினாள்.

இது யார் ஜிம்மின் அருகே ஒரு பெண்? அவனுடைய இரண்டாவது மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஷீலாவின் நெஞ்சை அடைத்தது. அவள் எல்லாம் இழந்து நிற்கும் போது தானா ஜிம் இப்படி அவள் முன்பு தன் வஞ்சத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்?
உறக்கத்திலேயே விம்மி விம்மி, கண்ணைத் திறந்து விழிப்புக் கொடுத்த போது அது கனவு தான் என்று தெரிந்ததில் பெரும் நிம்மதி ஏற்பட்டது. அப்படி ஏற்பட்ட நிம்மதி அவளுக்கே ஆச்சரியத்தை விளைவித்தது.

(தொடரும்)

மறு பகிர்வு: தாரகை இணைய இதழ்

^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*^*

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

மறுபகிர்வு: தாரகை இணைய இதழ்

குழந்தையே ஆடு மரக்கிளையின் உச்சியில்
காற்றடிக்கும் போது தொட்டில் நன்றாக ஆடும்
மரக்கிளை உடைந்தால் தொட்டில் விழுந்து விடும்
தொட்டிலும் குழந்தையும் எல்லாமும் கீழே வந்து விடும்-
(நர்ஸரி ரைம்!)
^^^^^^^^^^^^^^^^^

குழந்தை கீதா தன் பொம்மைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டு இருந்தாள். பக்கத்தில் அமர்ந்து தான் படிக்கும் நாவலில் ஒரு கண்ணும், குழந்தை மேல் ஒரு கண்ணுமாக இருந்த ஷீலாவின் காதில் கீதாவுக்காகப் பாடிக் கொண்டு இருந்த காஸட்டில் இருந்து மேற்கண்ட ஆங்கில நர்ஸரி ரைம் பாடல் ஒலிப்பது விழுந்தது. நர்சரி ரைம்கள் எல்லாமே முக்கால்வாசி இந்த மாதிரி ஏன் அபத்தக் களஞ்சியங்களாக உள்ளன என்று எண்ணிக் கொண்டாள். முன் தலையிலும் லேசாகத் தட்டிக் கொண்டு, ‘அபத்தம்,’ என முனகினாள்.

எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்த ஜிம் ‘கட கட’வென்று அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “ஷீலா டியர், அந்தக் காஸட்டை நிறுத்தி விட்டு நீ தான் நம் கண்மணிக்காக ஒரு இந்தியப் பாட்டுப் பாடேன்,” என்றான்.

“ஆடாது அசங்காது வா கண்ணா,” என்று பாட ஆரம்பித்தாள் ஷீலா. கீதாக்குட்டி அம்மாவை வியப்புடன் நோக்கியபடி இருந்தவள், பாட்டு முடிந்ததும் ஜிம்மை முந்திக் கொண்டு ஒடோடி வந்து அம்மாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு அழுத்தமாக ஒரு முத்தத்தைக் கன்னத்தில் பதித்தாள். ஜிம் இருவரையும் ஒருசேர அணைத்துக் கொண்டான். ஷீலாவின் உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது. குழந்தையை அணைத்தபடி ஜிம்மை நோக்கிப் பொங்கிப் பிரவகிக்கும் காதலுடன் புன்னகைத்தாள்.

இவர்களுடைய இல்வாழ்வு ஒரு தெளிந்த நீரோடை போல சலனமற்று அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பிறந்த குழந்தைக்குக் கூட இந்தியப் பெயராக வைக்க வேண்டும், அதற்கு ஒரு பொருளும் இருக்க வேண்டும் என ஜிம் விரும்பியதன் பயனாக, பெண் குழந்தைக்கு கீதாஞ்சலி என்று பெயரிட்டார்கள். இப்போது கீதாவுக்கு இரண்டு வயது நிரம்பி விட்டது.

இந்த இனிய நீரோடையில் கல்லெறிந்து சலனப் படுத்தவே சீனு திரும்பவும் இவர்கள் வாழ்வில் குறுக்கிட்டானோ?

இந்தியா சென்றவன், மாமா வெங்கடேசனைச் சந்தித்து, சைலஜாவைப் பற்றிய விவரங்கள் அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டவன், திரும்பி வந்ததும் முதலில் அவளுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டான்.

“லிஸா, குழந்தைகளுடன் இந்த ஈஸ்டர் வாரக் கடைசியில் சிகாகோ வரப் போகிறேன். உனக்கு சௌகரியம் ஆனால் உன்னையும் ஜிம்மையும் சந்திக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்,” மேல் பூச்சாக இனிமையும் பணிவும் அப்பிய பேச்சு! மறுப்புச் சொல்லத் தெரியவில்லை. தெரியாமல் அல்ல- முடியவில்லை. ஏனென்றால் ஜிம்மிற்கு ஷீலா தன் உறவினர்களைச் சந்திப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. வாழ்க்கை என்பது இருவர் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் அல்ல, மரங்கள் கிளைகளும் வேர்களும் விழுதுகளுமாகப் படர்ந்து அடர்ந்திருப்பது போல, மனித வாழ்வும் உறவு, நட்புக் கிளைகளால் தான் பலப்பட்டு நிற்கின்றதென்பதி ல் அவனுக்கு அசையாத நம்பிக்கை இருந்தது.

முதல் சந்திப்பு இரு குடும்பங்களுக்குமிடையே ஒரு சம்பிரதாயமான சந்திப்பாக இருந்தது. சீனுவின் இரு பெண் குழந்தைகளும் அமெரிக்க பாணியிலேயே வளர்க்கப் பட்டவர்கள்.

“மெட்ராஸ் ரொம்ப ஹாட். மகாபலிபுரம் இஸ் நைஸ். எனக்கு அந்த பீச் ரொம்பப் பிடித்தது,” இந்த ரீதியில் தான் லிஸா பேசினாள். பெண்கள் இருவரும் குழந்தை கீதாவுடன் ஒட்டவே இல்லை.

சீனுவும், “ஹாய் ஷீலா, ஜிம், நீங்கள் இரண்டு பேரும் நியூயார்க்கில் எங்கள் வீட்டுக்கு வர வேண்டும். இப்போது ஸம்மர் வருகிறது. நன்றாக இருக்கும்,” என நுனிநாக்கு ஆங்கிலத்தில் அமெரிக்க உச்சரிப்பில் கூறியது மிகவும் செயற்கையாகப் பட்டது.

ஜிம் இவர்களை சட்டென்று எடை போட்டு விட்டான். ஷீலாவின் மனதைப் புண்படுத்த வேண்டாம் என்று சிறிது கூடத் தனது வெறுப்பை வெளியிடாமல் சுமுகமாகப் பழகினான்.

அடுத்த முறை சீனு வந்தது ஏதோ மெடிக்கல் கான்ஃபரன்ஸ் என்று- “லிஸாவிற்கு ஹாஸ்பிடலில் ரொம்பவும் பிஸியாக இருக்கிறது. அதனால் வர முடியவில்ல,” என்றான்.
ஷீலா பண்ணியிருந்த பீன்ஸ் பொரியலையும் வெங்காய வற்றல் குழம்பையும் வக்கணையாக ஒரு கை பார்த்து விட்டு, “நான் சாதாரணமாக அமெரிக்கன் டைப் உணவு தான் சாப்பிடுவது. ஷீலா, எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமக இருக்கிறது. யூ ஹாவ் நாட் கிராஜுவேட்டட் டு அமெரிக்கன் டைப் ஆஃப் லிவிங்- (அமெரிக்க பாணியில் வாழ நீ இன்னும் பழகிக் கொள்ளவில்லை). அமெரிக்கனைத் திருமணம் மட்டும் செய்து கொண்டிருக்கிறாய்,” எனச் சிறிது உரிமை எடுத்துக் கொண்டு கிண்டல் செய்யும் வரை வந்து விட்டான்.

‘அற்பத்துக்கு யோகம் வந்தால் அர்த்த ராத்திரி குடையோ?’ என மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டாள் ஷீலா. “ஜிம்மிற்கு இந்திய உணவு, கலாச்சாரம் எல்லாவற்றிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு,”என்று கூறினாள்.

மூன்றாம் முறை சீனு வந்த போது ஜிம் ஏதோ ஒரு கான்ஃபரன்ஸுக்காக பாரிஸ் சென்றிருந்தான். பெட்டியோடு வந்து நின்ற சீனு, “சொந்தக்காரி நீ இருக்கும்போது நான் ஏன் ஹோட்டலில் தங்க வேண்டும்? இங்கேயே இரண்டு நாள் இருக்கிறேனே,” என்று ரொம்ப உரிமை எடுத்துக் கொண்டு கூறிய போது, “போடா வெளியே. எனக்கு உன்னுடைய நட்பே தேவையில்லை,” என்று வாசற் கதவில் இருந்து பிடித்துத் தள்ளவா முடியும்? ‘தொலைந்து போ,’ என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அனுமதித்தாள் ஷிவா. கண்ணியமாகத் தான் நடந்து கொண்டான் சீனு. ஆனால் அவன் பேச்சு தான் கண்ணியத்தின் எல்லையைப் பலமுறை கடந்து அவளைப் பொறுமை இழக்க வைத்தது.

“இந்தியனான என்னை மணந்து கொண்ட பிறகும் கூட இத்தனை வருஷங்களில் ஒரு முறையாவது லிஸா புடைவை அணிய ஆசைப் பட்டதில்லை. நீ என்னடாவென்றால் புடைவையில் மாமி வேஷம் போடுகிறாய். வெஸ்டெர்ன் மாடர்ன் ட்ரெஸ்ஸில் உன் ஃபிகர் எத்தனை நன்றாக இருக்கும் தெரியுமா?” என்றபோது, கோபத்தில் முகம் சிவக்க, “சீனு, எனக்கு இந்த மாதிரிப் பேச்சுகள், அவை புகழுரைகளே ஆயினும், ரசிப்பதில்லை,” என்று முகத்திலடிப்பது போலக் கூறினாள்.

மாலை டின்னர் தயாரிக்கும் பொழுது, “நீ ஏன் ரசம், சாதம், சப்பாத்தி என்று பண்ணிக் கொண்டு கஷ்டப்படுகிறாய்? உன் மடிசஞ்சி அமெரிக்க அகமுடையான் தான் ஊரிலில்லையே. வாயேன், போய் ஹாம்பர்கர் சாப்பிட்டு விட்டு வரலாமே,” என்றான்.
“நான் ஜிம்மிற்காகவோ, ஜிம் எனக்காகவோ எங்களை ஒன்றும் மற்றிக் கொள்ள முயலவேயில்லை சீனு. நாங்கள் இயற்கையாக எங்கள் சுபாவப்படி இருக்கிறோம். நீ உன்னுடைய கண்ணியமான பேச்சின் எல்லைகளை மிகவும் மீறுகிறாய். என்னைக் கோபப்படுத்தாதே,” என்றாள் ஷீலா.

சுரணையில்லாமல் “மன்னித்துக் கொள் ஷீலா,” என்றான். மனத்திற்குள் அவளை உயர்வாக ஒரு பீடத்தில் அல்லவோ அமர்த்தியிருந்தான். அதன் காரணமாகத் தானே அவளிடமிருந்து பயந்து ஓடினான். இன்னும் அந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மையில் இருந்து அவன் விடுபடவில்லையே! அதன் வெளிப்பாடுகள் அல்லவோ இந்தப் போலி வேஷங்களும், அலட்டல் பேச்சுகளும்! தான் அமெரிக்கப் பெண்ணை மணந்து கொண்டு இங்கேயே செட்டில் ஆகி விட்டதை வாழ்வில் ஒரு சாதனையாகக் கருதி இறுமாந்திருந்தான்.

இதென்னடாவென்றால் இவளும் அல்லவோ ஒரு அமெரிக்கப் பேராசிரியரை மணந்து கொண்டு இருக்கிறாள். போதாக் குறைக்கு, தன் இந்தியக் கலாச்சாரத்திலிருந்து இவளுக்கு அதிகம் ஒன்றும் மாற வேண்டியிருக்கவில்லையே. இப்படி ஒரு போட்டி மனப்பான்மையில் சீனுவின் உள்ளத்தில் ஆத்திரம் பிறந்து வளர்ந்து வந்தது. “இவளை எப்படியாவது மட்டம் தட்ட வேண்டும்,” என்று நினைத்துக் கறுவிக் கொண்டான்.

கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் தான் கரையுமே, ஷீலாவின் மனது மென்மையானது தானே- சீனுவைப் போன்ற வெற்றுப் பேச்சாளன் வாய்ச்சவடால் அடித்தே அவள் மனத்தில் ஒரு பெரும் புயலை உருவாக்கினான்.

எத்தனையோ முறைகள் ஷீலாவின் வீட்டிற்கு வந்து போனான். ஒரு முறை சொன்னான், “தத்துவமும் வேதாந்தமும் பேசிக் கொண்டே வாழ்நாளைக் கழிக்கத் தான் நீ அமெரிக்கா வந்தியா ஷீலா? இந்த நாட்டில் ரசிப்பதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் எத்தனையோ இருக்கிறது. இங்கே ஒரு சுதந்திரப் பறவையாகப் பறப்பதற்கு இயலும். தளைகளை உடைத்தெறிய முடியும்….’புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம் வெற்றி காண்பதில்லை, வெற்றி பெற்ற மனிதரெல்லாம் புத்திசாலியில்லை,’ என்ற பாட்டை நீ கேட்டிருக்கிறாயா?”

ஒருநாள் லேசான மதுவின் போதையுடன் இத்தகைய ஒரு வாக்குவாதத்தை ஷீலாவுடன் ஆரம்பித்தான். ஷீலாவுக்கு ஒருநாள் ‘சேஞ்ச்’ ஆக இருக்கட்டுமே என்று ஜிம் சமையல் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு புத்தகத்தைப் பார்த்துப் பார்த்து தனக்குத் தெரிந்த இந்தியச் சமையலைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தான்.

மூன்று வயது கீதா ஜிம்மின் அருகில் ஒரு குட்டி நாற்காலியில் அமர்ந்து ஏதோ பேசிக் கொண்டும் பாடிக் கொண்டும் இருந்தது.

“யாரைப் பற்றி இப்போது அந்தப் பாட்டை உவமை கூறுகிறாய்?’ என்று ஏளனமாக ஷீலா கேட்டதும், அடித் தொண்டையில் பேசினான் சீனு.

“உன்னைப் பற்றித் தான் ஷீலா. பெருமைப் பட்டுக் கொள்ளாதே. உன் புத்தியும் அறிவுக் கூர்மையும் நீ விரும்பிய மெடிக்கல் காலேஜ் அட்மிஷனை உனக்கு வாங்கித் தந்ததா? இல்லையே- உன் பாட்டும் நடனமும் எல்லாம் நீ கலைவானில் ஒரு தாரகை என நிரூபிக்க உதவியதா? இல்லையே- இங்கே வந்து ஏதோ அமெரிக்கன் புரஃபஸருக்கு சாம்பாரும் இட்லியும் பண்ணிப் போட்டுக் கொண்டு நீ உன்னையே ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய். நீ எங்கே? உன் தனித்துவம் எங்கே? நான் உன்னிடம் கண்டு பயந்து ஓடிய சுடர் விடும் உன் புத்திசாலித் தனம் எங்கே?

“உன் முன்பு நான் ஒரு சராசரி ஆள் தான் என்று எண்ணி உன்னை நிராகரித்தேன். இந்த இதயத்துள் நீ உயர்ந்த ஒரு இடத்தில் இருந்தாய். உன்னை நிமிர்ந்து பார்க்கவே எனக்குக் கூசும். ஆனால் என் தேவதை வெறும் மண்பொம்மை தான் என்று எனக்கு இப்போது தோன்றுகிறது.

“தளைகளை உடைத்தெறி. சிறகுகளை விரித்துச் சுதந்திரமாக வானில் பறக்கக் கற்றுக் கொள்- நான் சொல்லித்………….”

“சீனு, ஷட் அப்,” வீறிட்ட ஷீலாவின் குரலைத் தொடர்ந்து, கண்ணாடித் தம்ளர் ஒன்று விசிறியடிக்கப் பட்டு ஆரஞ்சு ஜூஸுடன் உடைந்து கார்ப்பெட்டில் வழிந்தது. ஜிம் கிச்சனில் இருந்து ஓடி வந்தான்.

ஷீலாவின் உடல் ஹிஸ்டீரியா வந்தது போல ‘கிடு கிடு’வென்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கண்களில் வெறுப்பும் வெறியும் தெரிந்தன. “கெட் அவுட் ஆஃப் மை ஹவுஸ், நௌ,” தடுமாறியபடி கைகளை ஆட்டிக் கொண்டு சீனுவை நோக்கிக் கத்தினாள். ஒன்றும் புரியாமல் நின்ற ஜிம்மிடம் சீனு ஏதோ விளக்கிக் கூற முற்பட்டான்.

“ஷீலா, அமைதியாக இரு,” என்று அவளை அணைத்துக் கொண்டான் ஜிம். “கெட் ரிட் ஆஃப் ஹிம்,” என்று திரும்பவும் கத்தினாள் ஷீலா.

“சீனு, தயவு செய்து நீ இப்போது இங்கிருந்து போய் விடு. அவள் மிகவும் ‘அப்ஸெட்’ ஆகி இருக்கிறாள். பிறகு பார்க்கலாம்,” அன்று அவனை வெளியே அனுப்பிய ஜிம், ஷீலாவை அமைதிப் படுத்த முயன்றான்.

மனத்தின் நிலவறையில் இட்டு மூடி வைத்த புண்களைக் குரூரமாகக் கிளறி விட்டதால் அத்தனை ஊமை வலியும், எரிமலை போல் பொங்கி வழிந்து, ஆத்திரமும் வெறியுமாக மாறி ஷீலாவின் மென்மையான மனம் பாதிக்கப் பட்டிருந்தது.

“ஜிம், நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன். தலை சுற்றுகிறது. என்னை அணைத்துக் கொள்ளேன். யாரும் என்னை உன்னிடமிருந்து பிரிக்க முடியாதவாறு இறுகக் கட்டிக் கொள்ளேன்,” என்று பரிதாபமாக இறைஞ்சியபடி மயங்கிச் சாய்ந்தாள்.

பயந்தபடி மூலையில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த குழந்தை கீதாவை ஒரு கையில் பிடித்தபடி, “அம்மாவுக்குத் தலைவலி டார்லிங். டாக்டரைக் கூப்பிட்டுக் காட்டலாமா?” என்றபடி சமாதானம் செய்து, ஷீலாவின் மயக்கத்தைத் தெளிவித்து, குழந்தையை அணைத்தது போல் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்த்தி வைத்து விட்டு டாக்டருக்குப் ஃபோன் செய்தான் ஜிம்.

ஜிம் எதிர்பார்த்த்து போல அது அவ்வளவு சாதாரணமான மயக்கமாக டாக்டருக்குத் தெரியவில்லை. எல்லாவற்றையும் விவரமாக ‘டிஸ்கஸ்’ செய்தவர், மனோதத்துவ நிபுணர் மற்றும் நரம்பியல் சம்பந்தமான டாக்டர்களையும் பார்க்கச் சொன்னார்.

அத்தனை மருத்துவ ஆலோசனைகளுக்குப் பின் என்னவெல்லாமோ முழநீளப் பெயரைச் சொன்னார் நியூரோ ஸ்பெஷலிஸ்ட். மனோதத்துவ நிபுணர் தம் பங்குக்கு இன்னும் சிலவற்றையும் பட்டியலில் சேர்த்து, ‘ஷீலாவுக்குத் தேவை மன அமைதி. பழைய சலனம் தரும் எண்ணங்களைக் கிளறக் கூடாது,’ என்று கூறி எச்சரித்திருந்தார்கள். ‘தேவையானால் மருந்து தரலாம். இப்போது கொஞ்சம் ‘டிப்ரஷன்’ என்று மனம் நொந்து போயிருக்கும் நிலையில் இருக்கிறாள். ஆதரவாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்றனர்.

ஷீலாவின் பாட்டும் பேச்சும் குறைந்து போயின. ஒரு பொம்மை போல, குழந்தையின் தேவைகளைக் கவனித்தாள். அடிக்கடி ஒரு வெறுமை நிறைந்த பார்வை.

ஜிம்மின் இதயம் துயரத்தில் கசிந்தது. வெங்கடேசனுக்கு ஒரு மாதிரியாக விவரம் தெரிவித்திருந்தான்.

ஒருநாள் ஜிம் வேலைக்குச் சென்றிருந்த போது சீனு ஃபோன் செய்து பேச முயன்றிருக்கிறான். அவன் குரலைக் கேட்டதுமே கோபத்தில் வெறிபிடித்தது போல் ஷீலா ஃபோனைத் தூக்கி எறிந்து உடைத்திருக்கிறாள். ஜிம் வீடு வந்ததும் மோட்டுவளையை வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தவள், அழுதாள், சிரித்தாள், அறைக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டாள். திடீரென்று குழந்தை மீது முத்தமாரி பொழிந்தாள்.
ஜிம்மின் நிலை பரிதாபகரமானது. குழந்தையை பேபி ஸிட்டரிடம் விட்டு விட்டு, ஷீலாவை மருத்துவமனையில் சேர்த்தான்.

மருந்தும், ஓய்வுமாக நாட்கள் ஓடின. கிட்டத்தட்ட இரு மாதங்கள் கழிந்த பின்னரே, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சாதாரண நிலைக்குத் திரும்பினாள் ஷீலா.

*********************************

ஷீலா இப்போதெல்லாம் மிகவும் சிந்தனைக்கு உட்பட்டாள். மணிக்கணக்காக எதையோ யோசித்து மூளையைக் குடைந்து கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை- வார இறுதி ஆரம்பம் என எல்லாருமே உற்சாகமாக இருந்தனர்.

“ஜிம், உன்னிடம் கொஞ்சம் தனியாகப் பேச வேண்டும்,” என்றாள். ஜிம் வெளியே எட்டிப் பார்த்தான். குழந்தை கீதா பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளுடன் மணல் நிறைந்த தொட்டியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தக் குழந்தைகளின் தாய் ஜேன் அவர்களைக் கண்காணித்தபடி சிறிது தொலைவில் அமர்ந்து ஸ்வெட்டர் பின்னிக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஹாய் ஜேன்! என் கீதாவையும் ஒரு அரை மணி நேரம் கவனித்துக் கொள்ள முடியுமா? ஒரு முக்கியமான வேலை திடீரென வந்து விட்டது,” ஜிம்.

“நோ பிராப்ளம்,” என்று ஜேன் சினேக பாவமாகப் புன்னகைத்தாள்.

ஷீலாவின் முகம் சீரியஸாக இருந்தது. கடந்த இரு மாதங்களில் ரொம்பவே மாறிப் போயிருந்தாள். கண்களின் கீழே கருவளையங்கள், காய்ந்த, லிப்ஸ்டிக் காணாத உதடுகள், முனைந்து தீட்டிக் கொள்ளும் மேக்கப் இல்லாத கண்கள், இந்தியப் பாரம்பரியப் பண்புகளிலேயே ஜிம்மிற்கு மிகவும் பிடித்த நெற்றிப் பொட்டு கூட வைத்துக் கொள்வதில்லை ஷீலா.

அவளையே சில கணங்கள் இரக்கத்துடன் பார்த்த ஜிம், “யெஸ், ஸ்வீட் ஹார்ட், டெல் மி, உன் ஜிம்மிடம் சொல், என்ன வேணும் சொல்…”

பார்த்தாள். அப்படி அவன் கண் வழியே புகுந்து இதயத்தையே துழாவும் பார்வை. புகுந்த கண்களிலும் தான் மட்டுமே இருப்பதைக் கண்டாளோ என்னவோ! தன்னைத் தாங்க, தான் நீந்த ஒரு அன்புப் பிரவாகம் இருக்கக் கண்டாள். அந்த இருப்பு தான் அவளைப் பயமுறுத்தியது! ‘இதற்கு எனக்கு அருகதை உண்டா? என் மனம் விட்டு விடுதலையாகி சிட்டுக் குருவியைப்போல் பறக்கத் துடிக்கிறதே, உன் அன்புக்கு எனக்கு இனித் தகுதி இல்லை. நான் என் வழியில் போகத் துடிக்கிறேன். எனக்கு விடுதலை தா. என்னையே நான் தேடப் போகிறேன். இது தான் என் தலையெழுத்து என்றால் என்னால் அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியும். நான் தயார். என்னைப் பரிந்து காத்துப் போற்றாதே. நான் அதற்குத் தகுதி அற்றவள். உன் உள்ளம் கடல் போல விசாலமானது. அத்தனை விசாலத்திலும் என்னை நிரப்பி வைக்காதே. என்னை விட்டுவிடு. என் அன்பின் சின்னமான குழந்தையையும் என் நினைவாக வைத்துக் கொள். என்னால் உன்னத்தனை அன்பைச் செலுத்தி அந்தக் குழந்தையை ஒரு நல்ல மனித உயிராக வளர்க்க முடியாது. உரமிடப் படாத செடியைப் போல அது வாடி நசித்து விடும்.’

எண்ணங்கள் பெரும் அலைகளென பொங்கிப் பொங்கி எழுந்தன.

“ஷீலா, டார்லிங், சொல்லம்மா,” அவள் கைகளைப் பற்றித் தன் நெஞ்சில் பதித்துக் கொண்டான்.

மெல்லத் தன் விரல்களை அவன் அணைப்பிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டாள். “ஜிம், ஐ வான்ட் எ டிவோர்ஸ். உன்னை விட்டுப் பிரிய விரும்புகிறேன்,” அழுத்தமாக ஆனால் மெல்லிய குரலில் கூறினாள்.

இது அவன் எதிர்பாராதது. “ஏன் ஷீலா?”

“என்னால் விவரித்துச் சொல்ல இயலவில்லை. உன் வாழ்க்கையை நான் நரகமாக்கிக் கொண்டு இருக்கிறேன் என்று மட்டும் மிக நன்றாகத் தெரிகிறது எனக்கு. என் பாதை மாறி விட்டது ஜிம். என்னை நான் உணராததால் தான் இத்தனை கஷ்டங்களும் வந்தன. மனம் சிதைந்து போனேன். வாழ்வில் எனக்கு வேண்டியது என்ன என்று இனித்தான் நான் தேட வேண்டும். எனக்கு விடுதலை தா,” குழந்தையைப் போல யாசித்தாள்.

அவளையே கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜிம்மின் கண்களில் இனம் புரியாத ஒரு கலக்கம்

“நீ என்னிடமிருந்து ஓட வேண்டாம் ஷீலா. இப்படியே இருந்து கொண்டு உன் மனதில் உள்ளதைத் தேடி வெளிக் கொணரலாம் இல்லையா? நான் உன்னிடம் மனைவி என்ற உரிமைகளைக் கூட எதிர் பார்க்க மாட்டேன். தாயாகவும் நீ இருக்க வேண்டாம். இங்கு என் கண் எதிரே ஒரு தேவதையைப் போல் இருந்து கொண்டிரேன் அன்பே,” தழு தழுத்தன வார்த்தைகள்.

எத்தனை அழகாகச் சிந்தித்து வைத்திருந்தாளோ, “முடியாது ஜிம், இங்கு இருந்து கொண்டிருந்தால் என் பொருட்டு நீ படும் துயரம் என்னால்ல் காணச் சகிக்காது. நான் தனியாக வெளியேற வேண்டும். இன்று, இப்போது எனக்கு தயவு செய்து விடுதலை கொடு. என்றேனும் நான் தேடும் பொருளுக்கு விடை கிடைத்தால், உன்னிடமே திரும்பி வருகிறேன்,” அழுத்தமாகச் சொல்லி விட்டு எழுந்து கீதாவைத் தேடி வெளியே போனாள் ஷீலா.

ஜிம்முக்கு ஒன்று நன்றாகப் புரிந்தது. அவள் திடமனதுடன் சிந்தித்து எடுத்த முடிவுடன் தான் இதைக் கேட்கிறாள்.

அவளை ‘ட்ரீட்’ செய்த மனோதத்துவ நிபுணருடன் கலந்து பேசி, அவள் கேட்டபடி செய்வது தான் உசிதம் என்று பலவிதமான ஆலோசனைகளின் பின்பு முடிவு செய்தான். ஷீலாவுக்கு விவாகரத்து கொடுத்தான். கடந்த ஆண்டில் மிகவும் மன நோயால் அவதிப்பட்டதாலும், ஜிம் மிகவும் வேண்டிக் கொண்டதாலும் குழந்தை கீதாஞ்சலி தந்தையிடமே இருக்க கோர்ட் தீர்ப்பளித்தது.

(தொடரும்)

***********************************************************

-மீனாட்சி பாலகணேஷ்

காவேரி ஓரம் கவிசொன்ன காதல் கதை சொல்லி நான் பாடவா
உள்ளம் அலை மோதும் நிலை கூறவா-அந்தக்
கனிவான பாடல் முடிவாகு முன்னே கனவான கதை கூறவா
பொங்கும் விழி நீரை அணை போடவா?

                                       *******************

“அம்மா, நான் போயிட்டு வரேன்.  சாயங்காலம் வர நாழியாகும். எங்க காலேஜ் ஜெனடிக்ஸ் கிளப்பில புரஃபஸர் சூரியநாராயணனோட லெக்சர் இருக்கு.  கிளப் காரியதரிசியான நானே போகலேன்னா மத்த எல்லாரும் கிழிச்சுப்பிடுவா,” என்றபடி புத்தகங்களை மார்போடணைத்தவாறு கிளம்பினாள் சைலஜா.

வெங்கடேசன் குடும்பம் சென்னை வந்து சில வருடங்களாகி விட்டன.  ஒரு பிரைவேட் கெமிக்கல் கம்பெனி துவக்குவதற்கு பொறுப்பான ஒரு என்ஜினியர் தேவையாக இருந்தது.  கம்பெனி முதலாளியின் நெருங்கிய நண்பர் வெங்கடேசனுக்கு ஒன்று விட்ட சித்தியின் பிள்ளை.  திறமை இருந்தும் குடத்துள் விளக்காக இருக்கும் வெங்கடேசனுக்கு இந்தப் பொறுப்பை வாங்கிக் கொடுத்தால் அந்தக் குடும்பத்துக்கும் நல்லது செய்த மாதிரி இருக்கும் என்று அவர் தான் வெங்கடேசனிடம் முதலில் பேசினார்.

சைலஜாவும் எஸ். எஸ். எல். சி. படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.  இனி மேல்படிப்புக்கு சென்னைக்கு அனுப்பலாம் என்று பிளான்.  வெளியூரில் இருந்து கொண்டு, பெண்ணை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பிப் படிக்க வைக்க எல்லாம் நிறையப் பணம் வேண்டுமே- சென்னையில் கிடைக்கவிருக்கும் பொறுப்பான பெரிய வேலையும், பணமும், சைலாவையும் படிக்க வைக்கும் வாய்ப்பும் கூடி வந்த போது உற்சாகமாக வெங்கடேசன் ஒப்புக் கொண்டார்.

பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்ட இரு ஆண்டுகளிலேயே தமது திறமையை வெளிப்படுத்தினார்.  சிறிய கம்பெனி ஸ்திரமாகி உறுதியாக நடைபோட ஆரம்பித்தது.  கம்பெனி முதலாளி மனமகிழ்ந்து வெங்கடேசனைத் தன் வலது கையாகவே ஆக்கிக் கொண்டார்.

சைலாவும் நன்றாகவே படித்து பி. யூ. சி. யில் முதல் வகுப்பில் உயர்ந்த மதிப்பெண்களுடன் தேறியிருந்தாள்.  ஆர்வம் மிகுந்த எல்லா மாணவர்களையும் போல, மெடிக்கல் காலேஜில் சேர விண்ணப்பித்தாள். நீண்ட நாளைய கனவாயிற்றே.  எந்தக் கனவுகள் நிறைவேறின?  சீட் கிடைக்கவில்லை.  இது முதல் அதிர்ச்சி.  ஜீரணமாக ரொம்ப நாட்கள் ஆயின.  “அப்பா, நான் ஏதாவது ஸ்கூலில் பாட்டு டீச்சராக வேலைக்குப் போகிறேன்.  இல்லை.  மேடைக்கச்சேரி பண்ண முயற்சிக்கிறேன். படிப்புக்கு  ‘குட்பை’ சொல்லிடறேன்பா,” என மாய்ந்து மாய்ந்து அழுத கண்ணீருக்கு அளவில்லை.

“இல்லையம்மா.  நீ இப்போ பி. எஸ்.சி சேர்ந்துடு.  அது முடிஞ்சதும் திரும்பவும் மெடிக்கல் டிரை பண்ணுவோம்மா,” வெங்கடேசனின் வார்த்தைகள் புண்ணுக்கு மருந்தாக வந்தன.  அதன்படி சைலஜா இப்போது பி. எஸ். சி கெமிஸ்டிரி இரண்டாவது வருடம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அம்மா அலமேலுவுக்கு மகள் மெடிக்கல் காலேஜில் சேராதது பற்றிச் சந்தோஷம்.  “சீனு அன்னைக்கே வேண்டாம்னு தான் சொன்னான். இப்போ பார்.  என்ன குறைந்து போயிற்று?  கல்யாணத்தைப் பண்ணிண்டு சீனுவோட சந்தோஷமா இரு,” என்னவோ வாழ்வின் முக்கியமான குறிக்கோளே சீனுவைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வது தான் என்பது போலப் பேசினாள்.

சைலஜா டாக்டருக்குப் படிக்காததால் சீனுவுக்கு அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ளத் தடை ஒன்றும் இருக்காது என்று வெங்கடேசன் கூட அப்பாவியாக நினைத்துக் கொண்டார்.  அலமேலு தான் தினம் ஒரு தடவையாவது இதைப் பற்றிப் பேசி சைலாவின் மனதை அலைக்கழிக்க வைத்தாள். சைலஜா மூன்றாவது வருடம் பி. எஸ். சி படிக்கும்போது தான் ஜானகியிடமிருந்து லெட்டர் வந்தது..  ‘சீனு மேலே படிக்க அமெரிக்கா கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறான்,’ என்று அட்மிஷன், விஸா எல்லாம் கிடைத்து விட்டதாகப் பெருமையடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“கல்யாணத்தைப் பத்தி ஏதாவது ஒரு முடிவு சொல்லியிருந்தா நாம்பளும் என்ன பண்ணுவது என்று யோசிக்கலாமே,” அலமுவுக்கு மனது அடித்துக் கொண்டது.

சைலஜாவின் ஆவல் இப்போது வேறு விதமாக ஒரு பக்கம் வெட்டினால் மறு பக்கம் துளிர் விடும் மரம் போல, இன்னொரு பாதையில் உருவெடுத்து வளர்ந்தது.  மருத்துவப் படிப்பு ஆசை மறைந்து விட்டது.  ஆராய்ச்சியில் இறங்கி விட ஆவல் கொண்டிருந்தாள். வெங்கடேசனும் பாவம், வெகுளியாகவே கனவு கண்டார்.  “சீனு இப்போ டாக்டர்.  தன் திருமணத்தைப் பற்றி நினைக்கத் தோணும்.

அமெரிக்காவுலே இருப்பதாலே மனசு விசாலப்பட்டு சிந்திக்கவும் தோணும்.  பி.எஸ். சிக்கு அப்புறம் சைலஜா எம். எஸ். சியும் முடிச்சுட்டா அங்கேயே, அமெரிக்காவுக்கே போய் கல்யாணத்துக்கப்புறம் பி. எச்டி செய்து கொள்ளலாம்,” என்று கணக்குப் போட்டார்.  கனவுகளுக்கு ஏது எல்லை?

மூன்றாம் வருடம் பி. எஸ். சி பரீட்சைக்கு முன்பு தான் ‘அந்த’க் கடிதம் வந்தது.  எல்லாருடைய எண்ணங்களிலும் மண்ணை வாரிப் போட்டது.  அதுவும் ஜானகி அத்தை தான் புலம்பித் தள்ளி எழுதியிருந்தாள்.  சீனு அங்கேயே, நியூயார்க்கில், தன் கூடவே வேலை செய்து கொண்டே படித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்கப் பெண்ணை, லிஸா (எலிஸபெத்) என்று பெயராம், பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டு தன் பெற்றோருக்கு அறிவித்திருக்கிறான்.

தன் செல்ல மகளின் கனவுகள் வீணாகத் திரும்பத் திரும்பத் தகர்ந்ததால், வெங்கடேசன் மிகவும் ஆங்காரப் பட்டார்.  ஜானகி குடும்பத்துடனான உறவையே முறித்துக் கொண்டு விட்டார்.  “சைலுக் குட்டி, உன்னை டாக்டராக்கிக் காட்டறேன் பாரம்மா.  மெடிஸின் படித்தால் தான் டாக்டரா?  கெமிஸ்டிரியிலே ரிஸர்ச் பண்ணி பெரிய ஆளா வரணுமம்மா நீ,” என்று உள்ளம் நெகிழக் கூறினார்.

அப்போது தான் சைலஜா கற்றுக் கொண்டாள்- மனதை அழுத்தி மூடிக் கொள்வதற்கும், மேற்பூச்சாக ஒரு செயற்கைச்  சிரிப்புடன் எல்லாருடனும் பழகவும், தோல்வியை ஒப்புக் கொள்ளாமல் அதையே சவாலாக எடுத்துக் கொண்டு வெற்றிப்பாதைக்கு அஸ்திவாரம் போடவும், இந்த நிகழ்ச்சி அவளைத் தயார் செய்தது.

தன் பெண்ணுக்கு இனிமேல் திருமணமே ஆகாது என்பது போல அலமேலு தான் மிகவும் இடிந்து போய் விட்டாள்.  சைலஜா வெகு சீக்கிரம் சமாளித்துக் கொண்டு மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு விட்டது போலத் தான் தோன்றியது.  ஆனால் இத்தகைய திடமனத்தின் உள்ளே வெகு மென்மையான ஒரு பகுதி சிதைந்து, சீர்படுத்த முடியாத அளவுக்கு நொறுங்கி விட்டதை எத்தனையோ நாட்கள் கழித்தல்லவோ அவளும், அவள் குடும்பத்தினரும் உணரப் போகிறார்கள்!

“அம்மா! பி.எஸ்சியிலே நான் காலேஜ் பர்ஸ்ட்,” சைலாவின் உற்சாகம் தளும்பும் குரல்.  “அலமு, பார்த்தியா, எம். எஸ்சிக்கு இவ மார்க்கைப் பார்த்துட்டு அட்மிஷனே குடுத்துட்டா.  போய் பீஸ் தான் கட்டணும்,” வெங்கடேசனின் பெருமிதம்.  சில ஆண்டுகள் கழிந்த பின், “என்னவோடியம்மா, கோல்டு மெடல் வாங்கிட்ட.  இப்போ அமெரிக்கவிலே போய் பி. எச்டி. பண்ணப் போறேன் என்கிறியே, இது எதிலே போய் முடியுமோ,” அலமுவின் புலம்பல்.  ஆனால் அப்பாவும் பெண்ணும் தங்களுடைய திட்டத்தின்படி வேறோர் உலகில் சஞ்சரித்தனர்.  பாஸ்போர்ட், விஸா கிடைத்து மகளைப் பிளேனில் ஏற்றி விட்ட பின்பு வீடு வந்த வெங்கடேசன் முதல் முறையாக வெறுமையை உணர்ந்தார்.

மகளின் மனம் மிகவும் நொந்து போயிருந்ததையும், அவளுடைய செயற்கைத்தனமான குதூகலமும் மகிழ்வும் அவர் கொஞ்ச நாட்களாகவே அறிந்திருந்தது தான்.  அவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அவளிடம் பேசி உற்சாகப்படுத்த முயன்றிருக்கிறார்.

ஃபாக்டரியிலிருந்து ஃபோன் பண்ணுவார், “சைலுக் குட்டி, என்ன ப்ரோக்ராம் அம்மா சாயங்காலம்?”

“ஒன்றுமில்லை அப்பா, அம்மா கேட்கிறா அவ கூட கதாகாலட் சேபத்துக்கு வரயா என்று. போகட்டுமா?,” வலுவில் வரவழைத்துக் கொண்ட உற்சாகத்துடன் சிரிப்பாள்.

“ஏம்மா, அம்மாவை முதல்ல கதாகாலட்சேபத்துக்கு ட்ராப் பண்ணிட்டு, டிரைவர் கிட்ட உன்னை ‘லிட்டில் ஆனந்தி’ல ட்ராப் செய்யச் சொல்லேன்.  ரோமியோ அண்ட் ஜூலியட் ஓடறதாம்.  ரெண்டு டிக்கட் புக் பண்ணியிருக்கேன்.  உன்னோடயும் கொஞ்சம் பர்சனலாகப் பேசணுமே அம்மா,” என்பார்.

இப்படியும் ஒரு தந்தை.  மனம் பொங்கி நெகிழ, “ஓ.கே. அப்பா,” என்பாள்.

வேணுமென்றே, இந்தக் காதல் சித்திரமான திரைப்படத்தைப் பார்க்க வைத்து, ஷேக்ஸ்பியரை டிஸ்கஸ் செய்வது போலக் காதல், அதில் வரும் ஏமாற்றம், மனவருத்தம், விரக்தி எல்லாவற்றையும் பெண்ணுடன் விவரமாக அலசுவார்.  அற்புதமான மனமுதிர்ச்சியுடன் அவருடன் விவாதிப்பாள் சைலஜா.

இத்தனைக்குப் பின்னும் சீனுவின் செய்கை தன் மனத்தைப் புண்படுத்திக் கீறிக் காயப் படுத்தியதை ஒருபோதும் அவள் தந்தையிடம் வெளிப்படையாகக் கூறியதில்லை.  மனமெனும் மணிக்கதவம் இறுகத் தாழ் போட்டுக் கொண்டு விட்டதோ?  அவள் உள்ளத்தினுள்ளே இருப்பதைக் காண ஒருவராலும் இயலவில்லையே!

தன் மனத்தில் உள்ளது பிறருக்குத் தெரிந்து விடுமோ, தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்களோ என்ற ஒருவிதமான தற்காப்பு உணர்வு அவள் மனதின் ஆழத்தில் நோயாக வேரூன்றி விட்டது.  இதன் விளைவுகளை யாரே அறிவார்?

*******

தொலைபேசி சிணுங்கலாகக் கிணுகிணுத்தது.  ப்ரியா அதை எடுத்து, “டைரக்டர்ஸ் ஆபீஸ்,” என்றதும் ரிஸப்ஷனிஸ்ட், “ப்ரியா, டாக்டர் ஆடலரசு என்பவர் மேடத்தைத் தெரியும், பேச முடியுமா எனக் கேட்கிறார்…..”

“ஒன் மினிட்,” ரிஸீவரைக் கையால் மூடியபடி, “ஷீலா…” விவரத்தைத் தெரிவித்தாள்.

ஷீலாவின் முகத்தில் உணர்ச்சிகள் பலவிதமாகப் பளிச்சிட்டன. ஆச்சரியம்-   ‘இவன் எங்கே இங்கு வந்து இத்தனை நாட்களுக்குப் பின் என்னைத் தேடிப் பிடித்தான்’;  எரிச்சல்- ‘முக்கியமான மண்டையை உடைக்கும் ஃபைலைப் பார்க்கும்போது இது என்ன தொந்தரவு!’; கலவரம்- ‘என் கடந்த காலத்தை அறிந்ததால் எள்ளி நகையாடப் போகிறானோ?.  ஒரு தற்காப்பு உணர்வு தோன்றி ஒரு கணம் வயிற்றைப் பிசைந்தது.

“முடியாது. ஐ ஆம் பிஸி நௌ,” என்றவள் உடனே சிந்தித்தாள். மாலையோ, நாளையோ அவன் கூப்பிடுவதைத் தவிர்க்க முடியாது என்பதால், “ஓகே, அவர் எனது பழைய குடும்ப நண்பர், இப்போதே பேசுகிறேன்,” என ஒப்புக் கொண்டாள்.

அவளுடைய தயக்கமும் பரபரப்பும் ப்ரியாவை வியப்பிலாழ்த்தின. ஷீலா ரிசீவரைக் கையிலெடுத்தவள், ஒரு சில விநாடிகளில் தன்னை ஒருநிலைப் படுத்திக் கொண்டு, வேண்டுமென்றே அழுத்தமான ஆங்கில உச்சரிப்புடன் “ஷீலா ராபர்ட்ஸ் ஸ்பீக்கிங்,” என்றாள்!

திரும்பவும் ஆச்சரியம்!  இவளுடையதை விட மிகையான ஆங்கில உச்சரிப்புடன், “என்னுடன் பேச முடிந்ததற்கு மிக்க நன்றி!  நான் ஆடலரசு பேசுகிறேன்.  என் தங்கை திலகவதி உங்கள் இளம்பிராயத்து உயிர்த் தோழி ஆயிற்றே!  நான் சென்ற வாரம் தான் யூ. கே. யிலிருந்து வந்தேன்.  இங்கு புதிதாகத் தொடங்கப்பட்டு இருக்கும்………………… மருத்துவ மனையில் ‘சீஃப் ஆஃப் மெடிஸின்’ ஆக ஜாயின் பண்ணியிருக்கிறேன்……..,” உற்சாகமாகப் பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டே போயிற்று.

ஆடலரசின் குரலா இது?  எத்தகைய மாற்றம்?  உறுதியும், தன்னம்பிக்கையும், உற்சாகமும் தளும்பும் குரல்.  எதிராளியை வசப்படுத்தும் கனமான, ஆழமான குரல்.  இத்தனை வருடங்களுக்கு அப்புறம் எப்படி இருப்பான் ?  எண்ண ஓட்டங்களினிடையே பதில் பேசவும் மறந்து அமர்ந்திருந்தாள் ஷீலா.

அமெரிக்கா செல்லும் வரை திலகாவுடன் கடிதத் தொடர்பு வைத்திருந்தாள் ஷீலா.  அதிலிருந்து, ஆடலரசு எம். பி. பி. எஸ் முடித்தவன் மேலே இங்கிலாந்து சென்று ‘ஸ்பெஷலைஸ்’ செய்ய முயன்று கொண்டிருந்ததாக அறிந்து கொண்டிருந்தாள்.  அது தான் ஆடலரசு பற்றிய கடைசித் தகவல்.  இதோ, அவன் ஒரு பெரிய மருத்துவ நிபுணனாகத் திரும்பி வந்திருக்கிறான்.  ‘நான் என்ன சாதித்தேன்….’

அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள் அவனை அவனுடைய குடும்பத்துடன் சந்திக்க முடிவு செய்து கொண்டு டெலிஃபோனைக்  கீழே வைத்தாள் ஷீலா.

மனது அலை பாய்ந்தது.  ‘நாளன்றைக்கு அழகான மனைவி, இரு குழந்தைகள் சகிதம் வந்து நின்று ஸ்டைலாக ஒரு பெரிய பூங்கொத்தைத் தந்து நலம் விசாரிக்கப் போகிறான்.  என் பங்குக்கு என்ன இருக்கிறது காட்டிப் பீற்றிக் கொள்ள-  முறித்துக் கொண்ட மணவாழ்வும் வளர்க்கக் கிடைக்காத ஒரு குழந்தையும் சித்திரம் வரைபவன் ஒருவனிடம் அன்பை விலைவாங்க  நடித்த பொய் வேஷங்களின் கசப்பு அனுபவங்களும் தான் என் வாழ்வின் ஏடுகள்.’  பொங்கிச் சுழன்றடித்த ஆவேச நினைவலைகளில் தலை ரொம்ப வலித்தது.  ஆயாசத்துடன் நாற்காலியை விட்டெழுந்தவள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அறையில் நடை பயிலலானாள்.

ப்ரியாவைக் கூப்பிட்டு, ” எனக்கு ஒரு ப்ளாக் காஃபி, கூடவே ஒரு ஆஸ்பிரினும்.” கண்கள் விரிய ஏறெடுத்த ப்ரியாவிடமிருந்து சாமர்த்தியமாகப் பார்வையை மீட்டு,  எதையோ தேடும் சாக்கில் அறையின் கோடியிலிருந்த  புத்தக அலமாரியை நோக்கி நடந்தாள். எப்போதாவது தன் அந்தரங்கங்களை அவளுடன் பகிர்ந்து கொள்வதுண்டு- இப்போது இயலாது- முடியாது- கூடாது.  ‘ஷீலா ராபர்ட்ஸ் ஒரு ஸூப்பர் வுமன்.  கடந்த காலத்து நிகழ்வுகள் எதுவும் அவளை என்றும் பாதித்ததில்லை.’  தலையை உலுக்கிச் சிலுப்பிக் கொண்டாள்.

ப்ரியாவின் கரம் அவள் முன்பு காஃபியுடனும் ஆஸ்பிரினுடனும் நீண்டது.

“தாங்க்ஸ் ப்ரியா,” அவள் கண்களையும் அவற்றில் தொக்கி நின்ற வினாவையும் தவிர்க்க முயற்சித்துத் தோல்வியுற்றாள் ஷீலா.

“ஷீலா, என் தோழியே சொல்லி விடு.  உன் மனத்தை உறுத்தும் எதையும் வெளியே சொல்வது தான் உனக்கு நல்லது,” என்றபடி அவள் தோள்களை உறுதியாகப் பற்றி உலுக்கினாள் ப்ரியா.

“ஆடலரசு நீண்ட நாளைய குடும்ப நண்பர்.  ரொம்ப நாட்களுக்குப் பின் சந்திக்கும் போது என்னுடைய சாதனைகள் என்று கூறிக் கொள்ள என் வாழ்வில் என்ன தான் மிஞ்சியிருக்கிறது ப்ரியா?” ஷீலாவுக்குத் தொண்டையை அடைத்தது.

‘என் சொந்த வாழ்விலும், சமூகத் தொண்டு செய்ய ஏதுவான மருத்துவ உயர் கல்வியிலும் தோற்று விட்டேன்.  எதிர் நீச்சலடித்து இங்கே இருக்கிறேன்,’ என்று கூறிக் கொள்ள அவளுடைய தன்மானம் இடம் தரவில்லை.

ஆடலரசைச் சந்திப்பதை எப்படித் தவிர்க்கலாம் என யோசனை செய்தாள்-  புரியவில்லை-  அடுக்கடுக்காகக் குழப்பங்கள் நிறைந்து பயமுறுத்தின.

                                                                                                         (தொடரும்)

 –மீனாட்சி பாலகணேஷ்

‘மோகத்தைக் கொன்று விடு -அல்லால் என்றன் மூச்சை நிறுத்தி விடு
தேகத்தைச் சாய்த்து விடு -அல்லால் அதில் சிந்தனை மாய்த்து விடு–‘

**************************

காரை விட்டிறங்கி மாடியை அண்ணாந்து பார்த்தாள் ஷீலா. அவளுடைய செல்வச் செழிப்பைப் பறைசாற்றுவது போல பளிங்குக்கல் வாசலும் வராந்தாவும், அகன்ற பால்கனிகளும், அடர்ந்த தோட்டமுமாகக் கம்பீரமாக நின்றது அந்தப் பங்களா. ஆனால் இன்றென்னவோ வெறுமை வழிவதை உணர்ந்தாள் ஷீலா. காரணமும் தெரியும்.

அருண் வெளியேறி இருப்பான் என்பது அவள் எதிர்பார்த்தது தான். ஆனால் ஏற்றுக் கொள்ள இயலாமல் மனம் தவித்தது.

மொட்டையாக நான்காக மடிக்கப்பட்ட ஒரு கடிதம். ‘ஷீலா’ என்ற பெயரெழுதப்பட்டு டெலிஃபோனின் அருகே இருந்தது. “ஷீலா, வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நீயும் நானும் சந்தித்து சில காலம் இன்பமாக இருந்தோம். இனிமை கசப்பாக மாறும் முன்பே பிரிவது தான் சரி- நான் என் எதிர்காலத்தை நோக்கி ஓடும் திசை வேறாக இருக்கிறது. உலகம் உருண்டையானது. என்றேனும் எங்காவது சந்திப்போம். எல்லாவற்றுக்கும் உன் அன்புக்கும் நன்றி. அருண் சர்மா.”

கையில் பிடித்திருந்த காகிதம் கையுடனும் உதடுகளுடனும்சேர்ந்து சில நொடிகள் படபடவெனத் துடித்தது.

தொண்டைக் குழியில் அடைத்துக் கொண்ட பந்தை அழுந்த ஒருமுறை விழுங்கித் தன் தவிப்பையும் விழுங்கப் பார்த்தாள். தலை திடீரென்று ‘விண் விண்’ணென்று தெறித்தது. வயிற்றைப் புரட்டியது. அவ்வப்போது அழையாத விருந்தாளியாய் வரும் ‘மைக்ரேன்’ இது என உறைத்தது. கைப்பையைத் திறந்து இந்தத் தலைவலிக்காகப் பிரத்தியேகமாக டாக்டர் பரிந்துரைத்திருந்த மாத்திரையை எடுத்து விழுங்கினாள். மெல்ல மாடியேறி அருண் உபயோகப்படுத்திக் கொண்டிருந்த அறையை நோக்கி நடந்தாள். கதவை எப்போதும் போல- அதாவது அருண் சித்திரம் தீட்டிக் கொண்டிருக்கும் சமயங்களில் தான் உள்ளே புக நேர்ந்தால் நாசுக்காக மெல்லத் தட்டி விட்டு நுழைவது போலத் தட்டி விட்டுத் தள்ளித் திறந்தாள்…. காலியாக இருந்த அறை ‘ஹோ’வென அவளைப் பார்த்து அரக்கத்தனமாக இளித்தது.

சுவரில் அவள் மாட்டியிருந்த ஒரு ‘ஃப்ரென்ச் இம்ப்ரெஷன்’ பெயின்டிங், இந்தப் பக்கம் ஒரு ‘பிகாஸோ’வின் நகல் ஆகியவை மட்டும் அப்படியே இருந்தன. தனது ஒரே ஒரு சித்திரத்தை மட்டும் அறையின் ஒரு மூலையில் ஸ்டாண்டில் நிறுத்தி விட்டுப் போயிருந்தான் அருண்.

சென்ற ‘வாலன்டைன்ஸ் டே’ அதாவது காதலர்கள் தினத்தன்று அவளுக்கு அருண் பரிசாக அளித்தது அது. எப்போதும் போலவே இப்போதும் கூட, இத்தனை மனச்சஞ்சலத்திலும் ஒரு அரை நிமிடமாவது அதில் லயிக்க அவள் மனது மறக்கவில்லை. அத்தனை உணர்ச்சிகளை அந்தச் சித்திரம் அவளுக்கு உண்டு பண்ணியது. இத்தனைக்கும் ஒரு சாதாரணச் சித்திரம் அது.

அலைவீசும் கடல் ஒருபுறம், பெரும் காற்றில் அலைபாயும் மரங்கள், அடர்ந்த, தொலைதூர மலைப் பகுதிகளில் கருமேகங்கள் திரண்டு நிற்கப் பளிச்சிட்டு அலறும் ராக்ஷஸ மின்னல்கள், பயந்தோடும் பறவைக் கூட்டங்கள், ஊழித்தாண்டவம் போன்ற ஒன்றின் விசுவரூப தரிசனங்கள் தத்ரூபமாக அமைந்த பெரிய சித்திரத்தின் ஒருகோடியில் ஆணா பெண்ணா என்று அறிய இயலாத ஒரு மனித உருவம், இலக்கின்றி, ஆனால் உறுதியுடன் நடைபோட்டு முன்னேறி வருவதாக வரைந்திருந்தான். கருமேகங்களிலும் மின்னல்களிலும், பொங்கி ஆர்ப்பரிக்கும் கடலலைகளிலும் ஊடாடி ‘ஸிலுவெட்’ எனும் நிழலாக ஒரு முகம்- உணர்ச்சியற்றது போல் இருந்தாலும், ஒரு கோணத்தில் ‘கல் மனதை’ப் பிரதிபலிக்கும் அலட்சிய முகபாவம் எல்லாமாகத் தெரிந்தது.

இதற்கு ஷீலா தன் மனத்தினுள் வைத்திருந்த பெயர்- ‘முடிவற்ற தேடல்’. தன்னை, தன் வாழ்வை, மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாக அச்சித்திரம் இருப்பதாக அவள் கருதியதால் தான் ஒரு ரகசியமாக அதை இவ்வளவு ரசித்தாள்.

‘நான் எங்கே போகிறேன்? எதைத்தேடுகிறேன், ஏன் இங்கு வந்தேன்? நான் செய்யும் காரியங்களின் பொருள் என்ன?,’ என்று எப்போதோ ஒருமுறை மனதில் கேள்வி எழுமே, அதற்கான விடை இந்தச் சித்திரத்தில் பொதிந்துள்ளதாக எப்போதும்போல் எண்ணி, இயலாமை கலந்த ஆவலுடன் அவசரமாக இப்போதும் தேடினாள்.

அரை நிமிஷம் கூட இல்லை. திறந்து பார்த்த வாசனைத் திரவிய பாட்டிலை வாசனை போய்விடப் போகிறதே என்று பயந்து அவசரமாக அழுந்த மூடிவைப்பது போலப் படீரென்று அவளுடைய மனக்கதவு மூடிக் கொள்ள, அதன் மேல் அழுத்தமாக நாதாங்கியை இழுத்துச் சார்த்தினாள் ஷீலா. வழக்கமான ஒரு தலைச்சிலுப்பலுடன் அறையை விட்டு வெளியேறினாள். ‘குக்கூ’ கடிகாரம் ஆறுமுறை கூவி நேரத்தை அறிவித்தது.

பங்களாவின் பின்புறம் இருந்த ஒரு சிறிய கட்டிடத்தை நோக்கி நடந்தாள். ராஜு நாய்களுக்கான உணவை அவைகளின் தட்டில் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தான். ஷீலா உயர்ஜாதி நாய்களை வளர்த்துப் பராமரிப்பதில் நகரில் முதலிடம் வகித்தாள். அவளுடைய நாய்கள் பரிசு வாங்காத ‘டாக் ஷோ’ கிடையவே கிடையாது. அவற்றை அன்போடு பராமரிக்கவும், உணவளித்துக் கருத்தோடு கவனித்துக் கொள்வதற்காகவும் ராஜு அவன் மனைவி வனஜா இருவரும் வேலையில் அமர்த்தப் பட்டிருந்தனர்.

‘கிரேட் டேன்’ என்ற மிக உயர்த்தி ஜாதி இனத்தைச் சேர்ந்த, கன்றுக்குட்டி போன்ற நாய்கள் ஆணும் பெண்ணுமாக இரண்டு, ‘பாக்ஸர்’ இனத்து நாய்கள் இரண்டு, ‘ஐரிஷ் ஸெட்டர்’ என்ற வகையில் ஒன்றுமாக அந்த நன்றியுள்ள ஜீவன்களால் அந்தப் பெரிய அறை ‘கலகலப்பா’க இருந்தது.

“டெபீ, எப்படி இருக்கே?’, என கிரேட் டேன் பெண் நாயைக் கட்டிக் கொண்டு முகத்தோடு முகம் பதித்து முத்தாடினாள் ஷீலா. டெபி குட்டி போடப் போகிறது. நாய்ப்பிரியர்களின் வட்டாரம் இந்தக் குட்டிகளுக்காக ஆவலாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

“சாப்பிடத் தகராறு செய்யுது மேடம். வழக்கத்தை விட ஏனோ கம்மியாத்தான் சாப்பிடுது. இதுக்கு மட்டும் மட்டன் ஜாஸ்தியாகவே தான் தர்றேன். நாளன்னிக்கு டாக்டர் வரப்ப டானிக் எதாச்சும் தரச்சொல்லணும்,” என்றான் ராஜு.

‘இந்த மாதிரி சாயந்திர வேளையில் மேடம் நாய்களைப் பார்க்கவே வர மாட்டாங்களே. ஞாயிறுகாலை பதினோரு மணிக்கு வந்து ஒரு அரைமணி நேரம் எல்லாத்தையும் கேட்டுக்கிட்டுப் போயிடுவாங்களே. இன்னிக்கு என்ன ஆச்சு,’ என மனதிற்குள் வியந்து கொண்டான்.

நான்கில் ஒரு குழந்தையைக் கொஞ்சியதும் எல்லாம் ஓடி வந்து தாயின் அன்புக்காகப் போட்டியிடுவது போல எல்லா நாய்களுமாக வந்து ஷீலாவைச் சூழ்ந்து கொண்டன. ஒன்று அவள் முகத்தை நக்கியது. இன்னொன்று கையைச் செல்லமாகக் கவ்விற்று.

எல்லாவற்றையும் தட்டிக் கொடுத்தும், தடவியும் குசலம் விசாரித்த பின்பு, “வரேன் ராஜு. பத்திரமாப் பார்த்துக்கோ,” என்றபடி திரும்பப் பங்களாவை நோக்கி நடந்தாள்.

உள்ளே நுழைந்ததும் டிராயிங் ரூமின் ஒரு புறத்தில் ஐரோப்பிய பாணியில் அமைக்கப் பட்டிருந்த ‘மினி பாரை’ நோக்கிப் போனவள், சிறிய ஃப்ரிஜ்ஜைத் திறந்து கண்ணாடித் தம்ளரில் பாதியளவு ஐஸ்கட்டிகளை நிரப்பிக் கொண்டாள். “நான் எனக்காக வாழ்கிறேன். ஹூ இஸ் அருண்? வாட் இஸ் லைஃப்?” என முணுமுணுத்தபடி ‘ஷிவாஸ் ரீகலை’க் கையில் எடுத்தாள்.

ஏதோ ஞாபகம் வரவே, டேபிள் மீது அப்படியே வைத்து விட்டுத் தன் ‘அப்பாயின்ட்மென்ட்ஸ்’ டயரியைப் பிரித்து, மாலை ஏழு மணிக்கான குறிப்பைப் பார்த்தாள்.

ஸ்டோர்ஸ் சூபரின்டெண்ட் சுந்தரமூர்த்தியின் பெண்ணுடைய பரத நாட்டிய அரங்கேற்றம் நகரின் பிரபல ஆடிட்டோரியத்தில் நடைபெறுகின்றது. செக்ரெடரி ப்ரியா நூறு தடவை நினைவுபடுத்தி அனுப்பி இருந்தாள். சுந்தரமூர்த்தி நல்ல மனிதர் பாவம், மேடம் போகாவிட்டால் மிகவும் மனவருத்தப் படுவார். அவர் மனைவி மாலதியோ அதை விட வெகுளி. அடுத்த முறை சந்திக்கும் பொழுது அழுதேவிடுவாள். இவள் போனால் ஏதோ கடவுளே வந்துவிட்டது மாதிரி சந்தோஷத்தில் மிதப்பார்கள். ‘ஒரு மாறுதலுக்காகப் போய்ப் பார்க்கலாமே,’ என நினைத்தாள் ஷீலா. அருண் அவள் வாழ்வில் புகுந்த பிறகு அவள் தனக்குத்தானே போட்டுக்கொண்ட திரையும், தன் கடந்த காலப் பயணத்தின் நிழல் கூட அண்ட விடாமல் கட்டிக்காத்த போலிவேஷங்களும் ரொம்பவே அதிகமாகி விட்டிருந்தன.

இப்போது மனதில் பாறாங்கல்லாகக் கனத்த சுமையைச் சிறிது நேரம் கீழிறக்கி வைக்க இது ஒரு வடிகால் என்ற எண்ணம் பிறக்கவே, ‘ஷிவாஸ் ரீக’லைத் திரும்ப அதன் யதாஸ்தானத்தில் வைத்து விட்டு, எப்போதும் அவளுடைய உத்தரவின்படி சமையல்காரரால் தயார் செய்யப்பட்டு ரெடியாக ஃப்ரிஜ்ஜில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஃப்ரெஷ் ஆரஞ்சு ஜூஸை கிளாசில் நிரப்பிக்கொண்டாள்.

அப்படியே வெளியே செல்ல தயாராவதற்காகத் தன் அறையை நோக்கி நடந்தாள். அலமாரியைத் திறந்து நோட்டமிட்டாள். தான் வருடக் கணக்காகச் சீந்தாத வண்ண வண்ணப் புடைவைகள் கண்ணில் பட்டன. அவற்றில் ஒன்றை எடுப்பதற்குக் கை நீண்டது. ஜிலீரென்று தொண்டையில் இறங்கிய ஆரஞ்சுச்சாற்றின் குளிர்ச்சியும் புளிப்பும், சிறிது இனிப்பும் துவர்ப்பும் கலந்த சுவையில் உடல் சிலிர்த்தது.

உடல் சிலிர்க்கும் போதெல்லாம். தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டு மனமூடியை அழுத்தப் பழகிக் கொண்டிருந்தவளாதலால் இப்போதும் அதையே செய்தாள். புடைவையை எடுக்க நீண்ட கை பின்வாங்கியது.

ஒரு அழகான பெண்ணின் உடலழகைச் சிறப்பாக எடுத்துக் காட்டும் விதத்தில் அமைந்த ‘கஃப்தான்’ போன்ற கருநீல ‘ரா ஸில்க்’கினாலான உடையை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள். அதற்குப் பொருத்தமான ஒரு இளநீல வண்ண ஸ்கார்ஃப் கழுத்தைச் சுற்றியது.

சின்ன ஒரு கறுப்பு நிறப் புள்ளியை நெற்றியில் பதித்துக் கொண்டவள், ரத்தச்சிவப்பு நிற லிப்ஸ்டிக்கை அணிந்து ‘பெர்ஃப்யூம்’ ஸ்பிரே செய்து கொண்டதும் கிளம்பத் தயார்.
தன் அந்தரங்கங்களில் குறுக்கிடாமல் டீஸன்டாக எட்டி நின்ற படியே அந்தப் பங்களாவிலேயே கீழே ஒரு அறையில் குடியிருந்த வண்ணம் பங்களாவை நிர்வகித்து வரும் ரமணி அம்மாளைக் கூப்பிட்டு, “நான் டான்ஸ் புரோக்ராமிற்குப் போய் விட்டு வருகிறேன். டின்னர் தேவையில்லை. ஒரு கிளாஸ் பால், சில பழங்கள், சில பிஸ்கட்ஸ் போதும், பை பை,” என ஒரு ஸ்வீட் ஸ்மைலுடன் காரில் ஏறிக் கொண்டதும், மாத்யூ காரைக் கிளப்பினார்.

******************************

ஷிவா மேடத்தைப் பார்த்ததும் சுந்தரமூர்த்திக்கும் மாலதிக்கும் உச்சி குளிர்ந்து விட்டது. ரத்தினக்கம்பளம் விரித்து வரவேற்காத குறையாக விழுந்து விழுந்து உபசரித்து முதல் வரிசையில் கொண்டு அமர்த்தினார்கள். நிகழ்ச்சி துவங்கியிருந்தது. அலாரிப்பு முடிந்து அடுத்த அயிட்டம் ஆடிக் கொண்டிருந்தாள் பெண்- பதினைந்து வயதிருக்கலாம். நன்றாகவே லயித்து ஆடினாள். நட்டுவாங்கமும் வீணை புல்லாங்குழலுடன் பாடிய ஆண்குரலின் கம்பீரமும் இனிமையும் மனதைக் கொள்ளை கொண்டன.

மேடையில் வீணா என்ற பெண் ஆடிக் கொண்டிருக்க சைலஜா என்ற பதின்மூன்று வயதுப் பெண் ஷீலாவின் மனமேடையில் ஆடினாள்.

இது என்ன விந்தை! அடுத்தபடி சைலஜா என்ன ஆடுவாள் என்று ஷீலாவுக்கு நன்றாகத் தெரியும். உள்ளம் படபடக்க, ஒருவிதமான பதட்டம் நிறைந்த எதிர்பார்ப்பில் அமர்ந்திருந்தாள்.

வீணையும் குழலும் ஒரு சுருக்கமான மாஞ்சி ராக ஆலாபனையைக் குழைத்தன. உருக்கமான ஒரு சூழ்நிலை உருவாகியது. கணீரென்றிருந்த பாடகரின் குரல் இப்போது குழைவுடன், ‘வருகலாமோ அய்யா’ என்ற கோபாலகிருஷ்ண பாரதியாரின் பாடலைத் துவங்கியது. முகத்தில் தவிப்பு, பக்தி, ஏக்கம், சோகம் அத்தனையுமாக சைலஜா (வீணா தான்) வெளியிட்டு அபிநயித்தாள். ஷீலா தனது கடந்த காலத்தில் சஞ்சரித்தாள்.

ஜிம்மின் அமைதி நிறைந்த முகம் மனக்கண்ணில் தோன்றியது. பரிவோடு வருடும் பார்வை, வேதனையோடு அவளைத் தொட்டுத்தொட்டு மீண்டது. ஷீலா ஒரு நைந்த துணி பொம்மையென மாறித் தன் சக்தி எல்லாம் உறிஞ்சப்பட்டு விட்டது போல ஸீட்டில் தொய்ந்தாள். மனசு பால் போலப் பொங்கி, மூடியைத் தள்ள எத்தனித்தது. ‘எதைத் தேடி என் பயணம்?’ திரும்பவும் வினா உள்ளத்தில் விஸ்வரூபம் எடுத்தது. பணம், புகழ், பதவி, வசதி எல்லாம் அனுபவித்தாயிற்று. அன்பைக் கூட இவற்றால் வாங்கி அனுபவிக்க முடிந்ததே! இன்னும் எதைத் தேடுகின்றேன்- உள்ளம் பொருமியது- மனமேடையில் ஆடிய சைலஜா, நிஜ மேடையிலிருந்த பெண்ணுக்கு ஜோடியாக அபிநயம் பிடித்தாள், தன் உணர்வுகளைக் கொட்டிக் கலந்த வண்ணம்…….. பெருமூச்செறிந்தாள்.

அவள் தானே ஜிம்மின் அன்பைத் துறந்து, தங்கள் ஒரே மகளின் மழலையையும் மறந்து அமெரிக்காவிலிருந்து ஓடி வந்தாள். எதைத் தேடி வந்தாள்? அந்தத் தேடல் இன்னுமே தொடர்கிறது. தேடுவது என்னவென்று புரியாததால் தான் இந்தத் துக்கமும், உணர்ச்சிகளும் பொங்குகின்றன. தான் திசைதெரியாமல் தடுமாறுவதை மறைக்கத்தான் இந்தப் போலி வேஷங்கள். அடைத்து அடைத்து மூடி வைக்கும் மனது ஒரு நாள் எரிமலையென வெடித்துக் குமுறுமோ? வேஷதாரியாகி மமதையும் கர்வமும் பொங்க, ‘என்னால் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும்,’ என்று ஒரு ஒழுங்கு முறையற்ற வாழ்வை அல்லவா வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்- ஆனால், பொய்மை மிக்க மனது அதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறதே!

மனமூடியை அழுத்தித் தாளிட்டவள், கும்பலுடன் சேர்ந்து கை தட்டினாள். உபசாரமாக, சுந்தரம் குடும்பத்தினருடன் ஐந்து நிமிடங்கள் பேசி விட்டு, பெண்ணைப் பாராட்டிப் பரிசும் அளித்துவிட்டு, வீடு திரும்பினாள் ஷீலா.

‘இன்று மாலை ஏதேதோ உணர்வுகள் பொங்கி என் மனதை அலைக்கழிக்கின்றன.’ சிந்தனைகளின் ஊடே அவசரமாகத் தன் சொற்ப உணவை முடித்துக் கொண்டவள் ‘வாக்மேனை’த் தேடி எடுத்துக் கொண்டாள். காஸட் அலமாரியைக் குடைந்து நாட்டியப் பாடல்கள் நிறைந்த காஸட்டுகளை எடுத்துப் பக்கத்தில் அடுக்கிக் கொண்டாள்.

இரவின் யாருமற்ற தனிமையில், முகமூடியைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு சுயரூபத்துடன் உலவ அவள் தயங்கவில்லை. ‘நடனமாடினார்’ என்ற பாடலைக் கேட்டபடி உடலும் மனமும் இசைந்து ஆட, கால ஓட்டத்தை மீறிய மன ஓட்டத்தில் மிதக்கலானாள் ஷீலா என்ற சைலஜா.

(தொடரும்)

*********************

-மீனாட்சி பாலகணேஷ்     

நிமிர்ந்த நன்னடை நேர் கொண்ட பார்வையும்
                நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும்
        திமிர்ந்த ஞானச் செருக்கும் இருப்பதால்
                செம்மை மாதர் திறம்புவதில்லையாம்…

*************************************

பொழுது மிக அழகாக இனிமையாக விடிந்து கொண்டிருந்தது. நேரம் கழித்து எழுந்த சில சோம்பேறிச் சேவல்கள் தங்கள் கடமையாக ‘கொக்கரக்கோ’ என்று கூவிக் கொண்டிருந்தன.  பால்காரர்களின் பாத்திர ஒலிகளும், வாசலில் சாண நீர் தெளிக்கும் ஓசையும் ஒருவித லயத்தோடு ஒலித்தன.  திருச்சி வானொலியின் ‘தமிழ் மணத்’தில் “பல்லாண்டு பல்லாண்டு…மணிவண்ணா,” என உருகி நெகிழும் குரல் புல்லரிக்க வைத்தது.

சீக்கிரமே எழுந்து குளித்துவிட்டு, அலமேலுவின் சொற்படி, நீலத்தில் ‘பாலும் பழமும்’ சிவப்பு நீலம் கட்டம் போட்ட பட்டுப் பாவாடையும் நீல நிற ஜார்ஜெட் தாவணியும் உடுத்திக் கொண்டு, ‘ராக்கொடி’ வைத்துப் பின்னிய  நீண்ட பின்னலின் நுனியில் அசைந்தாடும் குஞ்சலமும், உச்சியில் பந்து நித்ய மல்லிகையுமாகக் குனிந்தபடி வாசலில் நின்று, வேலைக்காரி சாணம் தெளித்திருந்த தரையில் மும்முரமாகக் கோலம் போடுவதில் முனைந்திருந்தாள் சைலஜா.

‘நீராழி மண்டபமா’ இல்லை ‘முத்துப் பந்தலா’ அல்லது ‘அன்னாசிப்பழமா’ என்ற நிமிட நேர யோசனையின் பின்பு ‘நீராழி மண்டபத்’துக்கான புள்ளிகளைக் கணக்குப் பண்ணி வைக்கத் துவங்கினாள்.  கண்ணும் கையும் என்னவோ கோலமாவைத் துழவியபடி இருந்தாலும் காதும் கருத்தும் மட்டும் குதிரை வண்டி தெருக்கோடியில் வருகிறதா என்று தீட்டியவாறு நின்றது.

“ரயில் லேட் போல இருக்கே,” என்று பாட்டி  உள்ளுக்கும் வாசலுக்குமாக அலைந்தபடி இருந்தாள்.

கோலமும் முடிந்து விட்டது.  குதிரைவண்டி வரக் காணோம். திலகாவின் அண்ணி வாசற்பக்கம் வந்தவள், ஒரு நிமிடம் நின்று சைலஜா வரைந்த கோலத்தைப் பார்த்து ரசித்தாள்.  சைலாவின் அலங்காரத் தோற்றத்தையும் பார்த்தவள், “என்ன சைலா, அத்தை ஊருக்குப் போற வரைக்கும் உன்னை இனிமே எங்க வீட்டுப் பக்கமே பார்க்க முடியாது போல,” எனக் கேலி பண்ணி முகம் சிவக்க வைத்து விட்டு நகர்ந்தாள்.

“அரசு, என்னப்பா படிச்ச படியே இருக்கே.  வந்து இட்டிலி சாப்பிட்டுட்டுப் போய்யா.  ராத்திரி கூட சோறு சரியாகச் சாப்பிடலே,’ என்ற அவனுடைய தாயின் குரல் உள்ளிருந்து தெருவரை கேட்டது. திண்ணையை ஒட்டியிருந்த படிப்பறையிலிருந்து வெளிப்பட்டான் ஆடலரசு.  கலைந்த தலையும், படித்துப் படித்து (நிஜமாகவா?) சிவந்த கண்களுமாக…

ஒரேயொரு கணம், இரு ஜோடி விழிகள், நேர்முகமாக ஒன்றையொன்று எதிர்கொண்டு மீண்டன.  அவன் விழிகளில் கண்டதன் பொருளை உள்வாங்கிப் பொருளறிய சைலஜாவின் மனம் முனைந்த தருணம் ‘ஜல் ஜல்’ என்று குதிரை வண்டி ஓடிவந்து வாசலில் நின்றது.  சைலாவின் எண்ண ஓட்டம் தடைப்பட்டது.

அவசரமாகத் திண்ணையில் ஏறி, முகப்புத் தூணின் பின்பு மறைந்தாற்போல் நின்றாள் சைலஜா.  அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில் வாசல், ஜன்னல்களில் எல்லாம் தலைகளும் முகங்களும் தென்பட்டன.

கால்களை வெளியில் தொங்கவிட்டபடி அமர்ந்திருந்த சீனு என்கிற ஸ்ரீனிவாசன் முதலில் இறங்கினான்.

‘அட, சைலா சொன்னாப்போலவே, என்ன உசரம் இருக்கார் அவ அத்தான்,’ என எண்ணிக் கொண்டாள் திலகா, தாயின் பின்னாலிருந்து எட்டிப் பார்த்தபடி.  அடுத்தாற் போல பட்டுப்புடைவை சரசரக்க இறங்கிய ஜானகியின் காதிலும் மூக்கிலும் வைரங்கள் ஒளிவீசின. கைகளில் தங்க, கல் வளையல்கள் கணகணத்தன. மயில்கண் வேஷ்டி தரையில் புரள, ஜரிகை அங்கவஸ்திரத்தை மஞ்சள் நிறச் சட்டைமீது விசிறிப் போட்டபடி, அத்திம்பேரும்  இறங்கினார்.  வண்டியோட்டியின் அருகில் வழி காண்பிக்க அமர்ந்திருந்த வெங்கடேசன், ஏற்கனவே கீழிறங்கி அக்காவையும் மருமானையும் உள்ளே வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

“சீனு, பார்த்துப் போடா உள்ளே- என் மாட்டுப் பெண் மெனக்கெட்டு அழகாக் கோலம் போட்டிருக்கா- ‘ஷூ’க்காலால் அழித்து மிதித்து விடாதே, ஆமாம்,” என்ற படியே படியேறினாள் ஜானகி.

“ஜானா, வாம்மா. சீனு உசந்துண்டே போயிண்டிருக்கான் போலிருக்கே,” பாட்டியின் உபசரிப்பும் தொடர்ந்து வந்தது.

“இன்னும் ரெண்டு வருஷம் போனா அவன் டாக்டர் ஸ்ரீனிவாசன். எம். பி. பி. எஸ்.  வெங்கடேசா, எப்படி உனக்கு மாப்பிள்ளை தகைஞ்சிருக்கு பாரு,” மச்சினனின் முதுகில் பலமாக உற்சாகமாகத் தட்டினார் அத்திம்பேர்.

திண்ணையில் போட்டிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்து காலணிகளைக் கழற்றக் குனிந்த சீனு, தூணோடு தூணாக நின்ற சைலஜாவைப் பார்த்து, “ஹலோ சைலா, ஹவ் டு யு டு?” என்று கணீரெனக் கேட்கவே, ஆங்கிலத்தில் இதுவரை யாருடனும் உரையாடியே பழக்கம் இல்லாத சைலஜா, முகத்தில் கலவரமும், நாணமும், நடுக்கமும் உண்டாக, கேள்வியைப் புரிந்து கொண்டு, “நன்னா இருக்கேன்,” என்றாள். உரையாடல் தொடருமா என உள்ளம் தவிக்க, தொடர்ந்தால் தன்னால் ஆங்கிலத்தில் பேச முடியாதே என்ன செய்வது என்று இதயம் படபடக்க நின்றவளை அலமேலுவின் குரல் உள்ளே அழைத்தது.

“சைலூ, இங்கே பாரு, அத்தை அத்திம்பேர் கைகால் அலம்பிண்டு வந்ததும் போய் இந்தக் காப்பியைக் கொடுத்து விட்டு பெரியவாளை நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு வா,” என்றாள்.  வீட்டுக்கு வந்த பெரியவர்களை நமஸ்காரம் பண்ணும் வழக்கம் நமது பண்பாடு; எனவே சைலஜா மறுபேச்சின்றி ஒத்துக் கொண்டாள்.

அன்றைய பொழுது இவ்வாறு விருந்தினர்களை உபசரிப்பதிலும், சைலாவுக்குப் பாட்டு தெரியும், நடனம் தெரியும், பள்ளியில் எப்போதும் முதல் ராங்க், பல போட்டிகளில் பரிசுகள் வாங்கியவள் எனப் பெற்றோரும், பாட்டியும் பெருமையாகப் பேசுவதிலும் கழிந்தது. சீனுவுக்குத் தான் பொழுதே போகவில்லை.  கையோடு கொண்டு வந்திருந்த டிரான்சிஸ்டர் ரேடியோவைத் திருகியபடியே அமர்ந்திருந்தான்.

அடுத்த நாள் சைலஜா பள்ளிக்கூடம் சென்றிருந்த நேரம் புத்தக அலமாரியைக் குடைந்து கொண்டிருந்தவன், அவள் பரிசு வாங்கியிருந்த புத்தகங்களைக் கண்டு மலைத்தான்.  கட்டுரைப் போட்டி, பேச்சுப் போட்டி, பாட்டுப் போட்டி, நாடகப் போட்டி, திருக்குறள் ஒப்புவித்தல்…

சீனு அவ்வளவு புத்திசாலியல்ல.  சுமாராகத் தான் படிப்பான். டொனேஷன் கொடுத்துத் தான் மெடிக்கல் சீட் வாங்கி இருந்தார்கள். என்ன தான் பெரிய படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போதிலும் தன் மாமா பெண்-  இருவருக்கும் திருமண முடிச்சு வேறு போடப் பார்க்கிறார்கள் பெற்றோர்-  மகா புத்திசாலியாக இருப்பது மனதில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையைக் கிளறி விட்டிருந்தது.

போதாத குறைக்கு ஜானகி வேறு, சைலஜாவுக்கு ஒழிந்த நேரங்களில் எல்லாம் இழுத்துப் பக்கத்தில் அமர்த்திக் கொண்டு, “இதைப் பாடு,” “பாபநாசம் சிவனோட கிருதி ‘கபாலி’ மோஹனத்தில் தெரியுமா? அதைப் பாடேன்,’ “ஸ்யாமா சாஸ்திரியுடைய ‘காமாக்ஷி’ தெரியுமா?’ என்று கேட்பதும், உடனே உற்சாகமாக சைலா அவற்றைப் பாடுவதும் அவனை நையாண்டி செய்வது போல இருக்கும்.  ‘இந்தப் பெண் ஏதாவது எனக்குத் தெரியாது என்று சொல்ல மாட்டாளோ,’ என்று எரிச்சல் படுவான்.

பள்ளி ஆண்டுவிழா நாடகத்தில் எடுத்த புகைப்படங்களை மிகவும் பெருமையாக வெங்கடேசன் அக்காவிடமும் அத்திபேரிடமும் காட்டினார்.  முகத்தில் அசிரத்தையுடனும் மனதில் ஆச்சரியத்துடனும் இவற்றைப் பார்த்த சீனு இன்னுமே அவஸ்தைக்கு உள்ளானான்.

இப்பேர்ப்பட்ட ஒரு தேவதை தனக்காகவே பிறந்து வளர்ந்து வருகிறாள் என்பது எல்லா ஆடவர்களின் மனத்திலும் கிளர்ச்சியைத் தான் உண்டு பண்ணும்.  சீனுவோ நேர் எதிரிடையாக இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாகத் தவித்தான்.  அவளைப் பிடிக்கவில்லை என்று வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியவில்லை.  அவளுடைய சாமர்த்தியம் தன்னைத் தாழ்வு மனப்பான்மையடையச் செய்கிறது என உணர்ந்தும் ஒப்புக் கொள்ள அவனுடைய வறட்டு கௌரவம் இடம் கொடுக்கவில்லை.

ஜானகி ஊருக்குக் கிளம்ப இன்னும் இரண்டு தினங்களே இருந்தன. அன்று இரவு உணவின் போது வெங்கடேசன் ஆரம்பித்தார், “அக்கா, உன்னண்டை கேட்கணும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சைலஜாவும் நன்றாகப் படிக்கிறாள்.  மேலே மெடிக்கல் காலேஜில் சேர ஆசைப் படுகிறாள்.  நீயும் அத்திம்பேரும் என்ன சொல்றேளோ…” என இழுத்தார்.

சைலா ஆவலாகக் காதைத் தீட்டிக் கொண்டாள்.  சீனுவின் முகம் ‘ஜிவு ஜிவு’ எனச் சிவந்து விட்டது.  ‘இதென்னடா கஷ்டம்.  தன்னை மணந்து கொள்ளப் போகும் பெண் படிப்பிலும் தனக்குப் போட்டியா?’ எனக் குமுறினான்.

அத்திம்பேரோ, “வெங்கடேசா, இப்போ எல்லாம் தான் பெண்கள் பெரிய படிப்பு படிக்கிறார்களே.  படிக்கட்டுமே என் மருமகளும்,” என்று கூற, இடைமறித்த ஜானகி, “புருஷன் பெண்டாட்டி இரண்டு பேருமாகத்தானே கிளினிக் வைச்சு நடத்துவார்கள்.  ஏண்டா சீனு, நீ என்ன சொல்லறே..”

கேட்ட கேள்வியின் தொனியே ‘இது ஒப்புக்கு’ என்ற பொருளில் இருந்தது.   “அவளுக்கு என்ன இஷ்டமோ செய்யட்டுமே அம்மா. என்னை ஏன் வம்புக்கு இழுக்கிறே,” என சிடுசிடுத்தான்.

“நீ தானேடா கட்டிக்கப் போகிறவன், கரெக்டாகச் சொல்லிக் கொடேன்.  இப்படி ஒரு பெண் கிடைக்கக் கொடுத்து வைச்சிருக்கணுமாக்கும்,” ஜானகி கூறியதும் சீனுவின் கோபம் பொங்கி வெடித்தது.  “கட்டிக் கொண்டால் பார்த்துக்கலாம்.  அதற்குள்ளே நீயும் எல்லாருமாகப் பெரிய கோட்டை கட்டாதேங்கோ.  என்னையும் தொந்தரவு செய்யாதே,” கையை உதறிக் கொண்டு தட்டை விட்டு எழுந்து விட்டான்.

அத்தைக்கும் அத்திம்பேருக்கும் முகம் விழுந்து விட்டது.  மரியாதை கருதி வெங்கடேசன், “பார்க்கலாம் அக்கா. சிறிசுகளை விட்டுப் பிடிக்கணும் தான்.  நீ வெளிப்படையாகக் கட்டிக்கப் போகிறவன் அப்படி என்றபோது அவனுக்கு வெட்கமும் கோபமும் வந்திருக்கு.  கவலைப்படாதே.  ப்ராப்தம் இருந்தால் எல்லாம் தானாக நடக்கிறது,” என சமாதானம் செய்ய முற்பட்டார்.

சைலாவுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.  அவளை மணந்து கொள்வதைப் பற்றி சீனு சொன்னதால் அல்ல.  அதன் பின்னே பொதிந்திருந்த ஒரு திடுக்கிடும் உண்மையை அவளுடைய அபார மூளை ஊகித்து அறிந்ததினால் தான் அந்த அதிர்ச்சி.  ஆண்வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தால் பெண்கள் நன்கு படிக்கவோ சுதந்திரமாகச் செயலாற்றவோ  இயலாமல் இருந்தனர் என்பது தன் பாட்டி கூறிய அக்கப்போர்களில் இருந்தும் அக்கம்பக்கத்து வீடுகளின் நடைமுறைகளில் இருந்தும் அவள் அறிந்திருந்தது தான்.

தங்கள் வீட்டில் அப்பா வெங்கடேசன் அலமுவுக்கு அளித்திருந்த பொறுப்பும் சுதந்திரமும் அளவற்றது.  வீட்டுச் செலவுகள், சமையல், முக்கியமான விஷயங்களில் முடிவெடுப்பது என நீண்ட பட்டியல். எட்டாவது வரை படித்திருந்த அலமுவுக்கு இங்கிலீஷ் சொல்லிக் கொடுத்து ‘ஹிந்து’ பத்திரிகை படிக்கும் அளவுக்கு அவளுடைய படிப்பின் தரத்தை உயர்த்தி இருந்தார் வெங்கடேசன்.  தன் பெண் சைலஜாவைக் கூடப் பெரிய படிப்பு படிக்க வைக்க வேண்டும், அவள் பேரும் புகழும் பெற வேண்டும் என்று கனாக் கண்டார்.

அலமேலுவும் தன் தாயாரும் கண்டு கொண்டிருந்த சைலாவின் கல்யாணக் கனவுகளுக்கு அவர் தடை சொல்லாத காரணம், தன் தமக்கை மகன் தான் என்பதலும், அவனும் பெரிய படிப்பாக டாக்டராகப் படிப்பதாலும் தான்.

சைலாவுக்குப் புரிந்து விட்டது.  சீனுவுக்குத் தான் அவனுக்கு இணையாகப் படித்து வேலை பார்ப்பதில் விருப்பம் இல்லை.  வேளா வேளைக்கு ருசியாகச் சமைத்துப் போடவும், குழந்தைகளை வளர்க்கவும், வீட்டை அழகாக வைத்துக் கொள்ளவும் அவ்வப்போது வாங்கிக் கொடுக்கும் புடைவைகளுக்காகப் பூரித்துப் போய் புன்னகைக்கவும் தான் அவனுக்கு மனைவி தேவை போல உள்ளது என உணர்ந்து கொண்டாள்.

மலரும் பருவ காலத்து இனிமைக்கனவுகள் சற்றே ஆட்டம் கண்டாலும், தன் படிப்பு பற்றித்தான் வளர்த்து தந்தை ஆதரிக்கும் கனவுகள் தான் பெரிதாகக் கண்முன் சைலாவுக்கு விரிந்தன.

‘மாட்டை அடித்து வசக்கித் தொழுவினில் மாட்டும் வழக்கத்தைக் கொண்டு வந்தே வீட்டினில் எம்மிடம் காட்ட வந்தார் அதை வெட்டி விட்டோமென்று கும்மியடி’- என்று பாடியபடி பாரதி நினைவு தினத்தன்று பள்ளியில் கும்மியடித்தது நினைவுக்கு வந்தது.  அவள் கனவில் கண்ட ‘அவரி’ன் வடிவம் சீனு அல்ல என்று நிதர்சனமாகத் தெரிந்தது. சீனுவுக்குத் ‘தான் ஆண்மகன்.  அதனால் பெரிய படிப்பு படிக்கத் தகுதியும் உரிமையும் தனக்குத்தான் உண்டு என்ற கர்வம்.  ‘நான் பெண் என்பதால் சளைத்தேனா.  நானும் ஒரு புதுமைப் பெண்.  புத்திசாலிப் பெண். வாழ்வில் உன்னை விட உயர்ந்து காட்டுவேன் பார்,’ என்று மனதினுள் உறுதி பூண்டாள் சைலஜா என்ற சின்னப் பெண்.

‘நான்’ எனும் அகந்தையின் விதை ஊன்றப்பட்டது ஒரு பிஞ்சு மனத்தில்.  தவறு அவளுடையதல்ல.  விந்தை மனிதர்கள் நிறைந்த ஒரு சமுதாயத்தினுடையது தான்.

அத்தை குடும்பம் ஊருக்குப் போயாகி விட்டது.  அன்று சாயந்திர வேளையில், அம்மாவும் பாட்டியும் சமையலறையில் காரியமாக இருந்த போது, ரேடியோ நியூஸ் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அப்பாவின் முன் போய் பொறுமையோடு அமர்ந்து, தகுந்த சமயத்தை எதிர்நோக்கி, அது கிடைத்ததும் அவரிடம் கேட்டாள்.

“அப்பா, சீனுவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க எனக்குப் பிடிக்கல்லே. நான் நிறையப் படிச்சு பெரிய டாக்டராகவோ விஞ்ஞானியாகவோ ஆகப் போகிறேன்,” குரல் தழதழக்க, கை தாவணி நுனியை முறுக்கியது.

வெங்கடேசன் மகளைப் பாசத்துடன் பார்த்தார்.  தகப்பனார் இறந்து விட்டதால் ஆர்வம் நிறைந்த படிப்பு சம்பந்தமான தனது கனவுகள் நிறைவேறாததும், தன் அருமை மகளைப் படிக்க வைத்தே அவற்றை நிறைவேற்றிக் கொள்ளப் போவதும் அவருடைய வாழ்வில் குறிக்கோளாக இருந்தது.

“சைலாக்குட்டி, அம்மா, பாட்டி ரெண்டு பேர் மனசும் கஷ்டப்படாமல், சொல்லிப் புரிஞ்சுக்க வைச்சு, உன்னைக் கட்டாயம் நன்னாப் படிக்க வைக்கிறேனம்மா.  சீனுவும் சின்னப் பையன் தானே. ஏதோ கூச்சத்தில் கோவிச்சுக்கிறான்.  நீயும் டாக்டரானா அவனுக்கு சந்தோஷமா இருக்காதா என்ன?  அப்படி அவனை உனக்குப் பிடிக்கலை என்றால் பிராப்தம் எப்படி இருக்கோ, அது கடவுளாகப் பார்த்துச் சேர்த்து வைக்கிறதும்மா,” என்றார்.

“அப்பா….,” அடுத்து வார்த்தைகள் வராமல் தொண்டையில் அடைபட்டு, கண்கள் குளம் கட்டிக் கொள்ள, சில நொடிகள் தந்தையை ஏறிட்டாள் சைலஜா.

“சைலு, இதைப் பார்த்தாயா அம்மா.  ஓபன் ஹார்ட் சர்ஜரியிலே ஒரு புதுமை பண்ணியிருக்கா அமெரிக்க டாக்டர்கள்,” என்று விளக்க ஆரம்பித்து, அந்தக் கண்ணீருக்கு அணை போட்டார் அன்புத் தந்தை.

இந்த சின்னப் பெண்ணுக்கு விஞ்ஞான மருத்துவ உலகின் புதுமைகளை, தான் செய்தித் தாள்களிலும் புத்தகங்களிலும் படித்து அறியும் அறிவியல் செய்திகளைச் சொல்லிக் கொடுப்பதில் தான் வெங்கடேசனுக்கு எத்தனை ஆர்வம்!

தந்தையும் மகளும் பாசப் பிணைப்பில் கட்டுண்டு அறிவு பூர்வமான உரையாடலில் ஆனந்தமாக லயித்திருந்தனர்.

(தொடரும்)