Category: நுண்கலைகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

திரு. ஜமீல் ரியாஸ் எடுத்திருக்கும் இந்த வித்தியாசமான புகைப்படத்தை இந்த வாரத்தின் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.

வானத்தின் அடர்நீல வண்ணமும், வெண்ணிலவைக் கம்பளியாய்ப் போர்த்தியிருக்கும் கருமேகக் கூட்டங்களும், கீழே தெரியும் மணற்குவியலும், பாறைகளும் ஏதோ கனவுலக் காட்சிபோல் கவினோடு தெரிகின்றன.

இந்தக் காட்சியைத் தம் கவித்திறனால் மிளிரச் செய்ய நம் கவிஞர்களும் தயாராக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் கவிதையையும் படித்துச் சுவைத்து வருவோம்.

*****

”நீலவான், வெண்ணிலவைப் பொட்டாய் வைத்துக்கொண்டதைச் சற்றும் விரும்பாத காளமேகம் அதனைப் பட்டென மறைத்து, வான வயலில் விண்மீன்களை விதைக்க, அவை தாரகையாய்ச் சுடர்விடுகின்றன” என்ற சுவையான கற்பனையைத் தன் கவிதையில்  விதைத்திருக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

முளைத்தது…

நீல வானம்
நிலவை வைத்துக்கொண்டது-
பொட்டாய்..

மேகத்துக்குப் பிடிக்கவில்லை,
மறைத்தது நிலவை..

வான வயலில்
விதைத்தது,
விண்மீன் விதைகளை..

விதை முளைத்து
வெளிச்சமாய்-
கண்சிமிட்டும் தாரகைகள்…!

*****

”நீலவான் ஆடைக்குள் முகம் மறைத்த நிலவே! ஈசனின் சிரமேறிய உனக்கு அச்சமெதற்கு? காதலர்க்குத் தூதானாய்; மழலையர்க்கு மாதாவானாய்! இதயத்தில் கொலுவிருக்கும் எழில்நிலவே! உதயம்வரை ஒளிதருவாய் நீ எமக்கு!” என்று அம்புலியோடு அன்பாய் உரையாடுகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

நிலாப்பாடம்!

மேகத்தின் பின்னால் உன் முகத்தை
ஏன் மறைத்தாய் வெண்ணிலாவே!
நட்சத்திரத் தோழிகள் உடனிருக்க
என்ன பயம் உனக்கு வெண்ணிலாவே!
ஈசன் சூடியதால் வெண்ணிலாவே!
உனக்கு ஈடு இணை எதுவுமில்லை
வெண்ணிலாவே!
காதலர்க்கு தூது செல்லும் வெண்ணிலாவே! அவர்
உன்னைக் காணாமல் கலங்கிடுவார் வெண்ணிலாவே!
கவிஞர்களின் கற்பனைக்கு அடித்தளம் நீ
வெண்ணிலாவே!
உன்னைக் காணாமல் மொழி மறப்பார்
வெண்ணிலாவே!
மழலைக்கெல்லாம் மாதா நீ வெண்ணிலாவே!
உன்னைக் காணாமல் தவித்திடுவார்
வெண்ணிலாவே!
மேகத்திரை விலக்கி வெண்ணிலாவே!
உன் எழில் முகத்தை காட்டிடுவாய் வெண்ணிலாவே !
இருளின் துயர் நீக்கி வெண்ணிலாவே!
ஒளியைத் தந்திடுவாய் வெண்ணிலாவே!
நீ சிந்தும் சிறு துளி ஒளியில் வெண்ணிலாவே !
மலை அரசி மிளிரும் எழிலைப் பார் வெண்ணிலாவே!
உன்னைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் வெண்ணிலாவே!
பூமித்தாயின் புன்னகையைப் பார் வெண்ணிலாவே!
இதமாய் ஒளி வீசும் வெண்ணிலாவே!
உடனே வெளியில் வா வெண்ணிலாவே!
இதயத்தில் கொலுவிருக்கும் வெண்ணிலாவே!
உதயம் வரும் வரை ஒளி தருவாய்
வெண்ணிலாவே!
சாதி, மதம் பார்க்காத வெண்ணிலாவே!
சடுதியில் வந்திடுவாய் வெண்ணிலாவே!
வளர்வதும், தேய்வதும் , மறைவதும்
வெண்ணிலாவே!
மரபென்று வாழ்ந்து காட்டுகிறாய்
வெண்ணிலாவே!
இதை மறக்காமல் மனதில் கொள்வோம்
வெண்ணிலாவே!

*****

”ஆகாயமே! நிலவுக்கு அதன் அழகைக் காட்டும் நிலைக்கண்ணாடி நீ. கன்னியரின் கார்குழலென அசைந்தாடும் கருமேகம்; அம் மேகத்துக்கு உன் நெருக்கம் தரும் மோகம். ஆகா! ஆகாயமொரு தமிழ்த்தோட்டம்; அதில் விண்மீன்களென மின்னுவதோ புலவர்களின் பாக்கூட்டம்” என்று தன் எண்ணத்தேரை அழகாய் ஓட்டி விண்ணைப் புகழ்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

”ஆகாயம் ஓர் ஆல்பம்!”

மண்ணிலிருந்து ஆகாயத்தைப் பார்…நம்
எண்ணமும் விண்ணைத் தொடுமப்பா..!

வான வெளியை வியந்து நோக்கின்..
மனதுக்குள் சிந்தனைபல கிளர்த்தெழும்..!

விண்ணும் முகிலும் காதல்கொண்டு விளையாட..
மண்ணும்மலையும் மறைந்திருந்து பார்க்கும்..!

மேகம் நாணமுடன் விண்ணை நெருங்கி..
மோகம் கொள்ளு மப்போது..!

மண்ணில் வாழும் மனிதரை நோக்கி..
கண் சிமிட்டும் விண்மீன்கள்..!

கவர்ச்சிமிகு கன்னியரின் கார்குழல்போல்
அசைந்தாடும் மேகக் கருங்கூட்டம்..!

மதிமயக்கும் விண்ணை மனதார வாழ்த்த
மலையேறிச் செல்லும் வெண்முகிலழகு..!

எதிரொலி கொடுக்கும் இடியின் வாழ்த்தால்
மறுஒலிகேட்டு மகிழு மனைத்தும்..!

சின்னக் குழந்தைகள் கிறுக்கிய ஓவியமாய்
மின்னல் கோடுகளின் மாலைதெரியும்..!

மலை முகட்டை மழைத் துளியால்
தலை நனைக்கும் வானமாவாய்நீ..!

நிலவுக்கு அதன் அழகைக் காட்டும்
நிலைக் கண்ணாடி போல்நீ..!

வானமுனது ஓங்கார இரைச்சலில் ஆழ்ந்ததில்
மனமெனது அகங்காரம் மெளனமாகிறது..!

மலையின் மலைப்பான இயற்கைச் செழிப்பில்
மலைத்தெழும் கற்பனைகள் ஏராளம்..!

உவமை தேடும் கவிஞருக்கு..ஆகாயம்
உன்னை விட்டால் வேறு ஆருமில்லை..!

உச்சிவானம் பற்றியே உறக்கமிலாச் சிந்தனையுடன்
மெச்சியுனைப் புகழாத கவிஞரிலர்..!

ஆகாயமொரு தமிழ்த்தோட்ட மதில்…விண்மீன்கள்
ஆகும் புலவர்களின் பாக்கூட்டம்..!

அத்துணைக் கவிஞனின் கற்பனைக்கு விருந்தாகிய
ஆகாயம்…நீயொரு “ஆல்பம்”

*****

விண்ணும் அதில் விளையாடும் நிலவும், அந்நிலவைத் துகிலென மறைக்கும் முகிலும் நம் கவிஞர்களின் கற்பனைக்குத் தீனியாய் அமைந்ததைத் தீஞ்சுவைக் கவிதைகள்வழிக் காணமுடிகின்றது. பாராட்டுக்கள் பாவலர்களே!

*****

”கணினி யுகத்தில் பால்வீதியும் பொரிஉருண்டாய் உருமாறிப்போனது. அடடா! அண்டகோளத்தை இயற்கை அன்னை தன் கைகளில் அம்மானை ஆடுகிறாள். நீர்க் கோளமான புவியில் மட்டும் புல்லினமும், புள்ளினமும் தோன்றிச் சிந்தை மயக்கும் விந்தையை  என்னென்பது?” என்று பிரபஞ்சச் சிற்பியின் கைத்திறனைப் பஞ்சமின்றி அன்பு நெஞ்சமொடு போற்றும் கவிதை ஒன்றைக் கண்ணுற்றேன்! 

பொரி உருண்டை

பிரம்மாண்டமான நமது
பால்வீதிப்
பிரபஞ்சம் கலியுகத்தில்
கணினி யுகத்தில்
ஒரு படமாய்ப்
பொரி உண்டையாய்ப்
போனது!
அண்ட கோளங்களை இயற்கை
அன்னை கைகளில்
அம்மானை ஆடுகிறாள்!
சூரியக் கோள்கள் புரியும்
சர்க்கஸ் போல்
கோடான கோடிப்
பரிதி மண்டலங்கள்
குடை ராட்டினம் சுற்றும்,
ஒளிமந்தைகள்
நளின நடம்புரியும்
பிரபஞ்சத்தைக் காணக்
கோடிக் கண்கள்
வேண்டும்!
சூரியக் கதிர்ப் பொழிவில்
நீரியக் கோளாம்
பூமியில் மட்டும் ஏன்
புள்ளினம், புல்லினம், பூவினம்
துள்ளி முளைத்தன?
இயற்கை அன்னை
வயிற்றில்
வாரிசாய்த் தோன்றிய
ஆறறிவு மாந்தர்
உன்னதப் படைப்பென்ன?
தாரகை வானிலே
இடியும், மழையும், மின்னலும்
கடல் மடியிலே
எரிமலை பொங்கி
வெடிப்பும், துடிப்பும் எழுந்து
பூகம்பத்தில்
சுனாமி அலைகள்
அடிப்ப தென்ன?
மனிதர் வாழ்வெல்லாம்
கதையாய்க்
கனவாகிப் போவதென்ன?
ஆயினும்
கற்றதனால் நாம்
பெற்ற பயன் என்ன? என்ன?
பிரபஞ்சச் சிற்பியின்
கைத்திறனை,
கலைத்திறனை, கவினைக்
காணாத போது?

அறிவியலோடு அழகியலையும் சேர்த்துக் குழைத்து, வானில் தெரியும் அற்புதக் காட்சியைப் பொற்புடன் விவரித்திருக்கும் இக்கவிதை சிறப்பு! இதனை இயற்றிய கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகின்றார். அவருக்கு என் கனிவான பாராட்டு!

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பறக்கும் புறவினைப் படப்பெட்டிக்குள் மடக்கிவந்திருப்பவர் திரு. சத்யா. இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளைக் கண்ணுறுவோம்!

’காடுகொன்று கட்டடப் பயிர் வளர்த்த மனிதனால் பறவையினங்கள் உயிர்வாழ்வதே கேள்விக்குரியாகிவிட்டதே!’ என வேதனைப்படுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மனிதனால்…

காடு கொன்று
கட்டிடப் பயிர் வளர்த்ததில்,
கண்டுமுதல் அமோகம்..

கூடுகட்டி
மாடிகளில் வாழும்
பறவை வாழ்க்கைக்கு
மாறிவிட்டான் மனிதன்..

கூடுகட்டி
குடும்பமாய் வாழ்ந்த
பறவையெல்லாம்
கூண்டோடு காலி..

இருக்கும் ஒன்றிரண்டும்
இருப்பிடம் தேடுகின்றன-
இலக்கில்லாமல் பறந்து…!

*****

’மனிதனிடம் உயிர்நேயம் பேச்சில் மட்டுமே; மூச்சில் இல்லை. ஆனால் பாரை அளந்துவரும் பறவையின் சிறகுகளுக்கு அத்தகு பேதம் ஏதுமில்லை!’ என்கிறார் மா. பத்ம பிரியா.

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்

மானுட தர்மத்தில்,
எல்லை தாண்டிய நேயம் பேச்சில் தான்
எள்ளளவும் இல்லை மூச்சில் தான்
பாரளவை சிறையெடுக்கும் பறவைகளின்
சிறகுகளுக்குத் தெரிவதில்லை பேதங்கள்
வெண்புறாவின் விலாசம் தேடினால்
பிரபஞ்சம் முழுவதுமே பறத்தலின் சுதந்திரம்
வாழ்தலின் போது வானமே எல்லை
சிதறிய கண்டங்களில்
சிதறுண்ட நெஞ்சங்கள்
மானிட வம்சாவளியின் வகுக்கப்பட்டச் சட்டங்கள்
சமாதானப் புறவிடம் தூது சொல்லி
சம்மட்டியால் அடிக்கும் ராஜ தந்திரம்
மனிதநேயம் காட்டி மாயை செய்வதும்
மானுட தர்மம் ஆதலால்
வெண்சிறகசைவில்,
உலக உருண்டையின் மொத்தமும்
உயிரின நேயத்தைச் சொல்லிடும்
சின்னஞ்சிறு மழலையின் மொழிகளில் செப்பிடும் கீதங்கள்
யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்!

*****

’சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடும், பொழில்களின் அழிவும் எழிலார் பறவையினங்களின் வாழ்வை அழித்துவிட்டன. இதோ… மீளா உலகை நோக்கிப் புறப்பட்டுவிட்ட ஒரு பறவையின் இறுதிப்பயணத்தைப் பாருங்கள்!’ என்று  வருத்தத்தோடு நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.   

இறுதிப் பயணம்

கரிவாயு நிரம்பி
நகரெங்கும் புகைமூடிப்
போச்சு!
மூச்சுவிடத் தூய
காற்றில்லை!
நரகமாய்ப் போச்சு நானிருந்த
நகரமெல்லாம்!
குடிநீரில்லை !
குடியிருக்க மரமில்லை!
மரமிருந்தால்
பச்சை இலையில்லை!
தின்னக்
காய் கனிகள் இல்லை!
தரையில் கிடக்கும்
காய்ந்த இலைகளை
எலும்பான மாடுகள் தின்னும்!
துப்பாக்கி ஏந்தி வருகிறான்
சுட்டுத் தின்ன
என்னை!
நகர் விட்டுப் போகிறேன்
மனிதன் தின்பதற்கு
இரையாவேனா?
இல்லை,
கரிவாயுச் சூட்டில் வெந்து
எரிந்து போவேனா?
தவிப்பெனக்கு இந்தப்
புவி வாழ்வில்!
வாழ்வில்லை! போகிறேன் !
பட்டினியில்
மீளா உலகுக்கு!

*****

பறவையின் விண்வெளிப் பயணத்தைக் கவிஞர்கள் தமக்கே உரிய கவிக்கண்கொண்டு இரசனையோடு விளம்பியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டு!

***

மனிதவாழ்க்கையின் வெற்றி இரகசியம் உழைப்பிலும் முயற்சியிலுந்தான் ஒளிந்துகிடக்கின்றது. அதனைக் கண்டுணர்ந்த வள்ளுவர்,

”ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்று பவர்” என்று ஊழை வெல்லும் உழைப்பின் உயர்வை உலகுக்கு உணர்த்தினார். அதை நினைவுறுத்தும் வகையில் வானில் சிறகுவிரித்துச் செல்லும் புறவின் சிறகுகள் இரண்டையும் உழைப்பு மற்றும் முயற்சியின் குறியீடுகளாக உருவகித்த கவிதை ஒன்று கருத்துக்கு விருந்தாய் அமைந்தது.

அக்கவிதை…

உயர்வு விண்ணைத் தொடும் கட்டிடங்கள்!
மனித வெற்றியின் பட்டயங்கள்!
உழைப்பு என்பது ஒரு சிறகு!
முயற்சி என்பது மறு சிறகு!
இவ்விரண்டு சிறகாலே
உச்சம் தொடலாம் மறக்காதே!
பிள்ளையின் உயர்வு தாயின் மகிழ்ச்சி!
கவிதையின் உயர்வு மொழியின் மகிழ்ச்சி!
நீரின் உயர்வு நிலத்தின் மகிழ்ச்சி!
மழையின் உயர்வு மரத்தின் மகிழ்ச்சி!
மரத்தின் உயர்வு பறவையின் மகிழ்ச்சி!
நிறைவின் உயர்வு வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி!
செல்வத்தின் உயர்வு கொடையின் மகிழ்ச்சி!
வெளிச்சத்தின் பின்னே இருள் இருக்கும்!
உயர்வின் பின்னே தாழ்வு இருக்கும்!
இரண்டையும் ஒன்றாய் நினைப்பவர்க்கு
வாழ்க்கையில் என்றும் மகிழ்விருக்கும்!

’உயர்வும் தாழ்வும் வாழ்வெனும் நாணயத்தின் இருபக்கங்கள். தாழ்விலே துவளாது,  மனிதனும் பறவையைப் போல் அயர்வின்றி உழைத்தால் வாழ்விலே வெல்லலாம்!’ என்று நம்பிக்கையூட்டும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் எடுத்திருக்கும் பச்சைப்பசேல் காட்சியை இவ்வாரத்தின் படக்கவிதைப் போட்டிக்கான கருவாய்த் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். புகைப்படக் கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றி.

‘பச்சை நிறமே பச்சை நிறமே
இச்சை ஊட்டும் பச்சை நிறமே’ என்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும் நமக்கும் பாடத்தோன்றுகிறது!

வளமையின் வண்ணம் பச்சை!
குளுமையின் வண்ணம் பச்சை!
எழிலான இந்தப் படத்துக்கு ஏற்றமிகு கவியெழுதக் காத்திருக்கிறார்கள் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு வழிவிட்டு நான் விலகுகிறேன்.

******

”குவளையில் நீரெடுத்துக் குளித்தது போதும்! கேணியிலும் அருவியிலும் கழனியிலும் குளியல் செய்வோம் ஆனந்தமாய்! நகரங்களில் நரகவாழ்க்கை வாழும் பிள்ளைகளே…! நீங்கள் உண்ணும் அரிசிச்சோற்றைத் தரும் நெல் மரத்தில் காய்க்கவில்லை; வயலில்தான் விளைகிறதென்று அறிந்துகொள்ளுங்கள்; உண்மை வாழ்வை இனியேனும் புரிந்துகொள்ளுங்கள்!” என்கிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

நாம் நிலைக்க நீர்: உயிரின் ஆதாரம் உணவாகும்
உணவின் ஆதாரம் பயிராகும் !
பயிரின் ஆதாரம் நீராகும் !
நீரின் ஆதாரம் மழையாகும்!
மழையின் ஆதாரம் மரமாகும்!
மரம் நிழல் தரும்!
பசிக்கு கனி தரும்!
நச்சுக் காற்றைத் தான் ஏற்று!
நல்ல காற்றை நமக்குத் தரும்!
தாயும், மரமும் ஒன்றாகும்!
கொடுப்பதில் கடவுளுக்கு நிகராகும் !
நீர் நிலைக்க மரம் வளர்ப்போம் !
நாம் நிலைக்க நீர் காப்போம் !
கேணியில் நீர் இறைத்துக் குளித்ததுண்டா!
அருவியில் தலை வைத்துக் குளித்ததுண்டா !
பயிருக்கு நீர் இறைக்கும் இறைப்பானில்
குளித்துக் களித்ததுண்டா !
குவளையில் நீர் எடுத்துக்
குளித்தது முடியட்டும் !
அலை பேசியில் அனுதினமும் தான் பேசி
வாழ்க்கையை தொலைத்தது இன்றோடு போகட்டும் !
இன்பம் தரும் இல்லத்தில் தனித் தீவுகளாய்
இருந்ததெல்லாம் இன்றோடு தீரட்டும் !
கிராமத்து வாழ்க்கையை நகரப் பிள்ளைகள்
உணரட்டும் !
நெல்லில் இருந்து தான் அரிசி வரும் என்று
கட்டாயம் தெரியட்டும் !
நெல் விளைவது மரத்தில் அல்ல என்ற
உண்மை விளங்கட்டும் !
உணவு தரும் உழவர்களின் உழைப்பு
புரியட்டும்!
இயந்திர வாழ்க்கையை இன்றோடு
மறக்கட்டும் !
விளை நிலங்கள், மனை நிலமாய்
மாறாமல் இருக்கட்டும்!

*****

”அருவியில் குளிப்பதிலும் அலைகடலில் குளிப்பதிலும் இன்னபிற நீர்நிலைகளில் குளிப்பதிலும் சாலச் சிறந்தது வயலில் பாயும் நீரில் குளித்துக் களிப்பதே” என்பது திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் தீர்மானமான கருத்து.

உயிர் நீர்…

அருவியில் உருகிடும் நீரினிலே
ஆடிப் பாடிக் குளிப்பதிலும்,
உருவினில் பெரிய அலைகடலின்
உப்பு நீரில் குளிப்பதிலும்,
அருகினில் ஆறு குளங்களெனும்
ஆயிரம் தீர்த்தம் அமிழ்வதிலும்,
பெருமை மிக்கது நம்வயலில்
பாயும் நீரில் குளிப்பதுவே…!

*****

காலமாற்றம் இயற்கைக்குக் காலனாய் வாய்த்திருக்கிறது. நீரோடை எல்லாம் வறண்ட பாலையாய்க் காட்சிதருகின்றது. பார் செழிக்க நீர்வேண்டும்; நீர் கிடைக்க மழைவேண்டும். அப்போதுதான் கழனிகள் செழிக்கும்; கனவாய்ப் போன பசுமைப் புரட்சி நனவாகும். மக்கள் வாழ்வும் வளமாகும் என்கிறது பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதை.

பசுமைப் புரட்சி ஓர் கனவு?

பச்சை வயல் பசுமைக் கதிர்..!
பாய்ந்தோடும் குழாய்த் தண்ணீர்..!

பயிர்கள் குவிந்த யிடம்…பசுமைக்கு..
பச்சைத்தண்ணீர் ஒருகொடை..!

பசிபோக்கும் நிறமும் இதுவே…நிலைக்கும்..
பாரினிலோர் தொழிலிதுவே ..!

மின்னும் நிறத்தில் பச்சை வண்ணம்..!
கிள்ளைமொழி பேசும்கிளியின்நிறம்..!

பச்சை சூழ்வயல் பார்க்கையில் நெஞ்சில்..
பரவசம் தோன்றிடும்..!

கொஞ்சும் செழுமை பசுமை எழுச்சியாய்..
நெஞ்சம் நிறைந்திடுமின்பம்..!

கால மாற்றத்தால் இயற்கை அழகையினி..
காண்ப தரிது..!

கனிந்த நீர் ஓடையெலாம் இப்போது..
கழிவுநீர் ஓடையானது..!

வானுயர்ந்த கட்டிட மதன்கீழ் மரம்போலே..
வரிசையாய் வாகனங்கள்..!

அளவற்ற அறிவியலின் மதி வளத்தால்
பிளாஸ்டிக் கழிவுகள்..!

சேறுகளில் நீரீரம் வற்றி விளைநிலத்துக்கு..
ஊறுவிளை விக்குமவலம்..!

கயல் கழனி கட்டிட மயமாக..
வயலெங்கே போனது..!?

ஓசோன் படலத்தில் ஓட்டை விழுந்து..
ஒழுகுகிற அமிலமழை..!

தடுப்பணை கட்டி நேசத்தையும் பாசத்தையும்..
தடுக்கின்றனர் அண்டைமாநிலத்தார்..!

பெருங்கடன் சுமையெனும் தாகத்தைப் போக்க..
சிறுநீர்குடிக்கும் போராட்டம்..!

செயற்கை இரசாயன தீங்கின்றி மக்கள்வாழ
இயற்கையை நேசிநீ..!

வானத்தின் கனிந்த கண்ணீர் ஒன்றேநம்..
ஆனந்தமெனக் கொள்வோம்..!

வான் பொய்க்கா நிலை வேண்டும்..நலம்
வாழும் வரம்வேண்டும்

பசுமைப் புரட்சி தழைத் தோங்க..
பாரினில் மழைபொழியவேண்டும்..!

எங்கும் பசுமை எதிலும் பசுமையென..
பொங்கும் புரட்சியாய்..

தொலைந்து போன எண்ணங்கள் மறுபடி..
உலர்ந்திடாது மலர்ந்திடுமா?..

*****

சேற்றுவயலில் காற்றாடக் குளித்துக் களிப்பதிலுள்ள இன்பத்தை, நீரின்றிப் போனால் ஊர்கள் சீரின்றிப்போகும் அவலத்தைத் தம் கவிதைகளில் அழகாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவாகியிருப்பது…

நீரின்றி அமையாது உலகு

தலையசைக்கும் நாற்று
தாலாட்டும் காற்று
வயல்வெளியின் குளுமை
வாலிபனின் கும்மாளம்
சுட்டெரிக்கும் அனலில்
பசுமைக் குடைபிடித்துக் குதூகலக் குளியல்
காட்சிப் படிமங்கள் காலச் சுழற்சியில்
கனவுகளாய்…
விவசாயி செய்யும் வேளாண்மையை
விவரமறியாய் தலைமுறைக்குக் கற்பிப்பது யாரோ?
கைவிடப்பட்ட இயற்கை
தரிசு நிலமாக,
தாரை வார்க்கப்பட்ட விலைநிலங்களாக,
கிணறு தோண்டிச் சேகரித்த நீரெங்கே?
நதிகள் ஓடிய பாதைகளெல்லாம் களவாடிய
நரியின் தடங்கள்
மணல் கூட மிச்சமில்லை
ஊற்றுநீர் ஊற்றெடுக்க மரமில்லை
மரம் வளா்க்கவோ மனமில்லை
பாராள நினைக்கும் மனிதனே!
பணம் பாதாளம் வரை பாயும்
பள்ளம் பாய நீருண்டா?
பாதாளம் தோண்டினாலும் நீரில்லை 
பகுத்தறிய வேண்டுமையா நீயும்
நாகரிக மனிதா!
மாளும் இயற்கையை மீட்டெடுத்தால்
பூமியின் மார்பகங்களில் நீரமிர்தம் நீளும்
பூபாளம் பாடலாம் நாளும்!

நீரின்றி அமையா யாக்கை இது. வானமழை யில்லையென்றால் வாழ்வுண்டோ? என்றான் மகாகவி.

ஆனால் இந்தத் தலைமுறைக்கு நீரின் அருமை தெரியவில்லை; ஆற்றை, அதன் நீரோட்டத்தை அழியாது காப்பதன் அவசியம் புரியவில்லை. அதனால் அல்லவோ நதிகள் ஓடிய பாதைகளெல்லாம் மணலைக் களவாடிய நரிகளின் தடங்கள் தென்படுகின்றன. பாருக்கே சோறூட்டிய புலிக்கொடி பறந்த சோணாட்டு விவசாயிகள் இன்று வறட்சி நிவாரணம் கேட்டுத் தலைநகரில் நிர்வாணப் போராட்டம் நடத்தும் அவலத்தை கலியின் கொடுமை என்பதா? இல்லை…விதி செய்த சதி என்பதா?

மாளும் இயற்கையை மீட்டெடுத்தால் மட்டுமே பூமித்தாயின் மார்பகங்களில் நீரமிர்தம் ஊறும் எனும் உண்மையை உரக்கச் சொல்லியிருக்கும் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்வாகிறார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வானவீதியில் கானம்பாடித் திரியும் அழகுப் புறாவைத் தன் ஒளிப்படப்பெட்டியில்  களிப்போடு அடைத்துவந்திருக்கிறார் திரு. சரவணன் ரவி. அப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

பறவைகளில் புறாக்கள் தனித்தன்மையானவை. அவற்றின் இயல்பை விளக்கவந்த பாவேந்தர் பாரதிதாசன்,

ஒருபெட்டைத் தன் ஆண் அன்றி
வேறொன்றுக்கு உடன் படாதாம்;
ஒருபெட்டை மத்தாப்பைப்போல் 
ஒளிபுரிந்திட நின்றாலும்
திரும்பியும் பார்ப்பதில்லை
வேறொரு சேவல்! தம்மில்
ஒருபுறா இறந்திட்டால் தான்
ஒன்றுமற்றொன்றை நாடும்!  என்று அவற்றின் தன்னேரிலா ஒழுக்கத்தை, ஓர் ஆணுக்கு ஒரு பெட்டை என்று வாழும் அவற்றின் உயர்குணத்தைப் போற்றுகின்றார்.

இனி, புறாவுக்குப் போட்டியாகத் தம் கற்பனைச் சிறகைக் காற்றில் விரிக்க வருகின்றார்கள் கவிஞர்கள்!

***

”கடவுள் படைப்பில் கண்ணைக் கவர்பவை பறவைகள்! வானில் பறக்கும் ஆசையை மனிதனிடம்  விதைத்தவை பறவைகள். வீடுகட்டி வாழ்வதெப்படி என்பதைக் கூடுகட்டி விளக்கியவை பறவைகள். அம்மட்டோ? இல்லறத்தை நல்லறமாய் நடாத்தவும் மாந்தர்க்குப் பயிற்சிதந்தவை பறவைகள்” எனப் பறவைகளின் இறவாப் புகழை மறவாது பாடுகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

 

பறவையைக் கண்டேன்

கடவுள் படைப்பிலே நமது
கண்ணைக் கவர்வது,
நெஞ்சில் நிலைப்பது
பறவையினம்.
நீர்க்கோள் தோன்றி
பலயுகம் கடந்து
நாலறிவு பெற்ற புள்ளினம்
நீல வானில் பறந்தன !
பறவைகள்
பலவிதம், பல்லினம், பலநிறம் !
ஆறறிவு மானிடர்க்கு
வெறும் நாரில்
வீடு கட்டச் சொல்லிக் கொடுக்கும்
கூடு கட்டும்
தூக்கணாம் குருவி !
பறந்து செல்லும் பருந்து
வானூர்தி ஆக்க விதி வகுக்கும் !
பஞ்சவர்ணக் கிளி
சொன்னதைச் சொல்லும் !
ஆண், பெண் புள்ளினம்
ஒன்றாய்
இல்லறம் நடத்திக் காட்டும் !
மானிடர் போல்
ஆணும், ஆணும் கூடா !
பூத்தேன் சேர்க்கும்
தேனீக்களும் பறவை இனமே !
உயரப் பறக்கும் கழுகு
உள்ளவ தெல்லாம் உயர்வாய்
எண்ணிடச் சொல்லும் !
வண்ண வண்ணப் பறவைகள்
வானில் பறப்பதே
காணக் கிடைக்கா காட்சி !

***

”விண்ணில் பறக்கும் வண்ணப் புறாவே! காதலுக்குத் தூதுசெல்வதும் நீ; மோதலைத் தடுக்க அமைதிப் பாதை அமைப்பதும் நீ; கவிவேந்தர் பாரதியிடம் செல்வாய்த் தூது! புவிமாதர் வாழவும், தாய்மொழி பழிப்போர் வீழவும் கருத்தாய்க் கவி வாங்கிவா!” என்று புறாவிடு தூது நடத்துகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

பறவை விடு தூது

விண்ணில் பறக்கும் வண்ணப் புறாவே !
சிறகடித்துப் பறக்க உள்ளம் ஏங்குதம்மா!
சிகரம் தொட சிந்தை விரும்புதம்மா !
நிலவில் உறங்க ஆசை வந்ததம்மா !
நீ சிறகடிக்கும் ஓசை, லயம் சேர்ந்த இசையம்மா!
உயரப் பறப்பதினால் உன் எண்ணமும் உயர்ந்ததம்மா !
புத்தருக்கு ஞானம் வந்தது போதி மரத்தடியில்!
எங்களுக்கு ஞானம் வரும், நீ காட்டும் வழியில்!
நீ செல்லாத தூரம் இல்லை!
சொல்லாத சேதி இல்லை!
அமைதித் தூது செல்ல உனக்கு நிகர் யாருமில்லை!
நீ சென்ற தூது ஒரு போதும் தோற்றதில்லை !
அமைதிக்கு பரிசு, வெற்றியன்றி வேறில்லை!
காதல் தேவதை, உண்மையில் நீ தான்!
நீ சென்ற காதல் தூது எத்தனை எத்தனை!
உன்னால் இனைந்த காதலர் தான்
எத்தனை எத்தனை!
நீ எனக்காக தூது சென்றிருந்தால்!
எனக்கொரு காதலி கிடைத்திருப்பாள்!
இருந்தாலும் என்ன ! அழகுப் புறாவே!
எனக்கு இப்போது தூது செல்வாயா?
மனைவியின் மனதறிந்து வேண்டியதைச்
சொல்வாயா!
பாரதியிடம் தூது சென்று கவிதை ஒன்று
கேட்பாயா ?
தமிழை இழிவு செய்யும் மனிதரெல்லாம்
ஊமையாய் போவதற்கு கவிதை கேட்பாயா!
பெண்ணை இழிவு செய்யும் கயவரெல்லாம்
செத்தொழிந்து போவதற்கு கவிதை ஒன்று
கேட்பாயா?
கண்ணால் துகில் உரியும் , துச்சாதன ஆண்களெல்லாம் !
குருடாய் போவதற்கு வழி கேட்டுச் சொல்வாயா?
பிள்ளைகள் மனதினிலே பாசத்தை விதைப்பாயா!
ஈன்றவரைப் பேணாத பிள்ளையெல்லாம்
முதியவராய் உடன் மாற வரம் பெற்று வருவாயா?
மாமியார், மருமகள் இணக்கமாய் இருப்பதற்கு
வழி ஒன்று சொல்வாயா!
உழவுத் தொழில் தான் உலகில் உயர்ந்ததென்று
ஊரெங்கும் சொல்வாயா?
ஆறறிவு பெற்றதினால் அகந்தை மிகக்
கொண்டு அழிந்து வரும் மனித இனம்
மீண்டு வருவதற்கு நல்ல வழி சொல்வாயா!
நான் விரும்பும் கோகிலமே !

***

”கொண்டவனுக்கு உண்மையாய் வாழும்; உண்ட இரையுமிழ்ந்து குஞ்சுகட்கு ஊட்டும்; தேடியதைப் பதுக்காது கூடியுண்ணும்; பல்வண்ணம் காட்டி நம்எண்ணம் கவரும்; அன்புக்குத் தூது செல்லும்; அமைதிக்கும் பாதை சொல்லும்” என்று புறாவின் உயர்பண்புகளைப் பட்டியலிட்டுள்ளார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.   

மனிதனும் புறாவும்

ஒருவனுக்கு ஒருத்தியென்ற உறுதி கொண்ட
உயிரினமாம் அரியபுறா..!

கோவிலுயர் கோபுரமதில் வாழும் புள்ளின..மது
கூடிவாழும் கூட்டினம்..!

பறவையில் தனிப் பிறவியது தண்ணீரை
உறிஞ்சிக்குடிப்பதோர் அற்புதம்..!

கூட்டமாய் கூரை தரையிலும் உலவும்
வட்டமாய்ப்பறந்து வானிலேகோலமிடும்..!

படபடக்கும் ஓசையுடன் ஜோடியாக ஜன்னலோரம்
கடகடவெனக் காதல்மொழிபேசும்..!

உண்டதை உமிழ்ந்துதன் உயிர்க் குஞ்சின்
குடல்நிரப்பும் தாய்ப்புறா..!

பெட்டை யிட்ட முட்டையை அன்புடனே
அடைகாக்கும் தந்தைப்புறா..!

பகுத்துண்ணும் எண்ணத்துடன் பலதும் கூடி
தொகுத்துண்ணும் பரந்தகுணம்..!

ஆடல் கலையில் வல்லவன் நானே..யென
பாடல்போன்ற முனகலோடு..

ஒருகாலைத் தூக்கி நடராசன் போலே
மறுகாலைமறைக்கும் தன்சிறகாலே..!

பறக்க ரெண்டு இறக்கை உண்டுனக்கு
பலமைல்பறக்க சக்தியுண்டு..!

வழித்தடமில்லா வானத்திலே போகும்வழி..வந்த
வழியறியும் நுண்ணறிவுமுண்டு..!

உண்ணாமல் பறந்து ஓராயிரம் மைல்கடக்கும்
உன்னததிறன்பெற்ற அற்புதபறவை..!

அறுகாதஆதி தகவல் தொடர்புநான் தானென
அரசனுக்கு ரகசியதூதுசெல்லும்..!

விரோதத்தின் விளைவான வன்முறைக்குச் சமாதானமென
வீரமாகப்பறக்கும் வெள்ளைப்புறா..!

தன்மானம் காத்திடும் பண்பிற்கு..தலைதாழ்த்தி
தன்னையே வளையவரும்..!

வெண்சாம்பல் வெள்ளை கரு நிறமென
பன்னிறவண்ண முன்பகட்டு..!

வேற்றுமைக்கு பலநிற முன்னில் இருக்கு..மது
ஒற்றுமையை எடுத்துக்காட்டும்..!

பகுத்தறிவு முனக்குண்டு..மனிதரோடு நெருங்கிப்
பழகிடுமடிமைப் பண்பு..!

***
”கலக்கமின்றித் தடை தகர்த்து இலக்கைத் தொடக் கற்றுக்கொள் சிறகடிக்கும் இந்தச் சின்னப் பறவையிடம்” என்கிறார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன்.

கற்றுக்கொள்!

சிறகடித்து சிகரம் தொடும்
சிறு பறவை., இளைப்பாராமல்..
கற்றுக்கொள் அதே போல உழைத்துச் சிகரம் தொட..

வெட்ட வெளியில் சலிப்பின்றி
வெயில் பாராமல் சுற்றித் திரியும்..
கற்றுக்கொள் அதே போல உழைத்து முன்னேற..

தடைகளைத் தட்டி எறிந்து
இலக்கை எட்ட அயராது உழைத்தால்
தொடலாம் வானை.. வண்ணப் பறவையைப் போலே..

***

வானில் வட்டமிடும் வண்ணப் பறவை விண்ணைத்தொடும் எண்ணச் சிறகை நம் கவிஞர்களுக்கு வழங்கியிருப்பதை அவர்தம் கவிதைகள்வழி அறியமுடிகின்றது. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து வருகின்றது…

தெரிந்துகொள்…

சிறகை விரித்தது பறவை,
சின்னதாகிப்போனது வானம்..

உழைப்பு எழுதிய கவிதை,
உயரம் தாண்டுது வனப்பு..

துணிச்சல் போட்ட பாதை,
துச்சமானது தூரம்..

இயற்கை எழுதிய கவிதை,
இன்னும் வனப்பானது வையம்..

தெரிந்துகொள் மனிதா,
தேவைப்படுகிறது உனக்கு-
பறவையின் திறமை…!

”முயற்சி எனும் சிறகை விரித்தால் அகன்ற வானமும் உள்ளங்கைக்குள் அடங்கும்! துணிச்சல் எனும் பாதை போட்டால் தூரமும் துச்சமாகும்!” எனும் பெரிய உண்மைகளையெல்லாம் சிறிய பறவையொன்று தன் செயலால் விளக்கிடுதே!” என்று பறவையின் திறமையை வியந்திடும் திரு. செண்பக ஜெகதீசன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் தகுதியைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

ஓவியம்போல் காட்சியளிக்கும் இப் புகைப்படத்தை எடுத்திருக்கும் திரு. ஷேக் முகமது பாராட்டுக்குரியவர். இவ்வழகிய படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டிக்குப் பாங்காய்த் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனும் நம் போற்றுதலுக்குரியவரே!  

மங்கலமான மனைமாட்சியின் நன்கலமாம் நன்மக்கட்பேற்றைப் பெற்றிருக்கும் இப்பெற்றோர் பேறுபெற்றோரே.

கண்ணைக்கவரும் இவ்வண்ணப்புகைப்படம் கவிஞர்களின் கற்பனைத்திறனைப் பொற்புடன் திறந்துகாட்டக் கிடைத்ததோர் நல்வாய்ப்பு!

இனி, கவிதைகளுக்குச் செல்வோம்!

*****

”ஆற்றின் கரைகளை இணைப்பது கற்பாலம்; ஆண் பெண் இதயங்களை இணைப்பதோ
காதலெனும் நற்பாலம். இந்தக் காதல் பாலம் தந்த பரிசே இவ்விணையர் கரங்களில் வரமெனத் தவழும் கனிமழலை; பிரிக்கும் மதிலினும் இணைக்கும் பாலமே மேல்” என இல்லறத்தின் இனிமையை நல்ல சொல்லெடுத்துப் போற்றுகின்றது திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதை!

பாலங்கள்…

ஆற்றின் கரைகளை
இணைப்பது பாலம்..

ஆசையில்
ஆண்பெண் இதயங்களை
இணைக்கும் பாலம்-
காதல்..

காதல் மணவாழ்வில்
ஆணும் பெண்ணும்
அகலாமல்
இணைக்கும் பாலம்-
பிள்ளை..

பிரிக்கும் மதிலைவிட,
இணைக்கும் பாலம்
மேலல்லவா…!

*****

’ஆறில்லா ஊரின் அழகு பாழ்’ என்றனர் ஆன்றோர். இன்று ஆறிருக்கின்றது ஆனால் அதில் நீரில்லை. நீரற்ற ஆற்றின்மேல் பாலம் எதற்கு?  வறட்சியால் வையமே பரிதவிக்கின்றது; வருணனின் கருணைப்பார்வை புவியின்மீது படாதோ? என்று நெஞ்சுநொந்து பேசுகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

நீரில்லா ஊர்

தாகமாய் உள்ளது ஒருகாலத்தில்
வேகமாய் நீரோடிய இந்தக்
கால்வாய் !
காவேரி ஆறும் இப்படி ஒருநாள்
சாவை அடையும் !
மழை பெய்து நீரோட்ட மின்றேல்
வேளாண்மை கருகி
பஞ்சம் பெருகி
பசுமை எங்கும் மங்கி
நகரம் ஒருநாள் நரக மாகும் !
பாலம் கட்டியும் இங்கே
பயனில்லை !
நீரில்லாக் கால்வாய் மேல்
பாலமா ?
ஞாலத்தில் இன்று மாந்தர்க்கு
நீர்ப்பஞ்சம் ! நீர்ப்பஞ்சம் !
நீர்ப்பஞ்சம் !
வேர் உறிஞ்ச நீரின்றி
பச்சை இலைகள் பல மஞ்சளாய்
வெளுத்துப் போயின !
இளந்தம்பதிகள்
என்ன செய்வதென் றறியாமல்
கலங்கி நிற்கிறார் !
நீரில்லா ஊர் பாழாகும் !
கருணையுள்ள
வருண பகவானே ! எமக்கோர்
வழிகாட்டு !

*****

காணிநிலம் வேண்டினார் மகாகவி பாரதி; ஆசையாய்க் கட்டிய வீட்டில் குடிபோகத் தடையாயிருக்கும் குடிநீர்ப் பஞ்சம் நீங்கவேண்டும் என்று வேண்டுகின்றார் கவிஞர் திரு. பார்த்தசாரதி.  அவர் வேண்டுதல் பலித்து, அக்கனவு இல்லத்தில் அவர் குடியேறும் நாள் நனவாக வேண்டும் என நாமும் வாழ்த்துவோம்!

ஆசைக்கோர் இல்லம்

எந்திரமய வாழ்க்கை மறந்து – நான்
****இயல்பாக வாழ எனக்கொரு
தனி வீடு கட்டவேண்டும் -அதில்
****தனிமைச் சுகம் காணவேண்டும்..!

அழகின் எல்லையாக இருக்கவேணும் – அதன்
****அருகே ஆறுகுளம் அமையவேணும்
கடனில்லா வீடு கட்டவேணும் – அதில்
****கலையழகு  கொஞ்சவேண்டும்..!

சொந்த உழைப்பில் விளையவேணும் – அதில்
****பந்தங்களுக்குப்  பங்கில்லா நிலைவேணும்
இயற்கைச் சூழலோடு ஒன்றி – அதில்
****இன்பவுலா வரவேண்டும்..!

கண்குளிர ரசிப்பதற்கும் வாழ்ந்து – அதைக்
 ****கண்டுகளிப்பதற்கும் வேண்டுமொருவீடென்று
காலிமனையில் இல்லம் எழுப்ப – நெடுநாள்
****கனவோடுநான் காத்திருந்தேன்..!

காலமொரு நாள்கனிந்து வர – என்
****கனவுமதுநன வாகியதொருநாள்
நிலைக்கும் சொத்தாக இருந்தாலும் – அங்கே
****நிலையாகக் குடியேற வசதியில்லை..!

மண்ணுரிமை பெற்றுவிட்டென் – ஆனால்
****மழைக்கடவுள் அருளில்லை
நீரின்றி அமையாது உலகென – அய்யன்
****வள்ளுவன் மொழிந்ததுபோல்..!

கழனிகாடுகள் வீடுகள் குளிர்ந்திருக்க – ஆங்கே
****கனிந்தமழையின் கொடைவேண்டும்!
ஆசையாய்க் கட்டிய இல்லமதில்
****அங்கேயில்லை குடிதண்ணீர்..!

வெறிச்சோடிக் கிடக்குது எம்வீடு – மனம்
****வெதும்பிப் பார்ப்பேனவ்வப்போது
காலமாற்றத்தால் உருவாகும் கதைபோல் – அது
****கனவுவீடாக மாறித்தான்போனது..!

வருஷமொரு முறைபார்த்து வந்தேன் – இப்ப
****வயசு அறுபத்தியாறாச்சு
கட்டிய வீட்டில் குடியேற – காலமின்னும்
****எட்டியதூரத்தில் இல்லையம்மா..!

இரவானால் பறவைகள்தன் கூட்டிற்கு – அது
****இயற்கையாய்ச் செல்வதுபோல்
இருக்கும் வரையில் எண்ணங்கள் நம்மினிய
****இல்லம் நோக்கியே நகரும்..!

அன்புக்கோர் மனைவி பாசத்துக்கோர் பெண்
****பண்புக்கோர் பிள்ளையெனும்
வரிசையிலே வாழ்க்கையில் இன்னு – மொரு
****ஆசைக்கோரில்லம்  எனவொன்று
இறையருளால் அனைவரும் பெறவேண்டும்..!

*****

நல்ல கவிதைகளை நம் உள்ளம் இரசிக்கத் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப்  பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருப்பது…

வீடு பேறு அழகான குடும்பம் இது!
இல்லறமே நல்லறமாம்!
அன்பான மங்கை நல்லாள்!
பண்பு மிகு ஆண் மகனாம்!
மனதால் இணைந்தார்கள்!
பெற்றவர்கள் இசைவோடு
திருமணமும் முடித்தார்கள்!
அழகான வீட்டினிலே
அமைதியுடன் வசித்தார்கள்!
வீடென்ற பெயர் ஏன் வந்தது?
கவலையை விட்டதினால் வீடானதோ?
ஆணவத்தை விடும் இடம்
என்பதால் வீடானதோ?
கோபத்தை விடும் இடம்
என்பதால் வீடானதோ?
நான் என்பதை விட்டு
நாம் என்று வாழ்ந்தார்கள்!
ஆண்டவன் அருளாலே !
நல் மழலை பெற்றார்கள்!
அன்பை விதைத்தார்கள்!
ஆனந்தமாய் இருந்தார்கள்!
இசைபட வாழ்ந்தார்கள்!
ஈகை புரிந்ததினால்!
உயர்வை அடைந்தார்கள்!
ஊக்கத்துடன் உழைத்தார்கள் !
எண்ணியதை பெற்றார்கள்!
ஏழேழு பிறவியிலும் தொடரும் சொந்தமிது !
ஐயமில்லை! ஐயமில்லை!
ஒன்று பட்ட உள்ளத்தால்!
ஓங்கியது உங்கள் வாழ்க்கை!
ஔவை மொழி போல இனிக்கட்டும்!
அஃதே எங்கள் ஆசை!

ஆணவத்தைவிட்டு அன்பால் இணைந்த இணையர், இல்லறமாம் நல்லறத்தின் பயனாய்ப் பெறுகின்ற இன்மழலைக்கு ஈடேது இவ்வுலகில்?

பெருமவற்றுள் யாமறிவ தில்லை அறிவறிந்த
மக்கட்பே றல்ல பிற என்று மக்கட்பேற்றின் மாண்பைப் போற்றுகின்றார் வாழ்வியல் வலவர் வள்ளுவர்.

நன்மக்கட்பேற்றோடு முற்றுப் பெறுவதில்லை இல்வாழ்க்கை. ஈகை எனும் இனிய குணத்தால் அது மேலும் சிறக்கிறது எனும் அரிய வாழ்வியல் உண்மையை எளிமையாய்ச் சொல்லியிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையெனும் பெருமையைப் பெறுகின்றது. கவிஞருக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு. ஷாமினியின் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கிறார் வல்லமை ஃபிளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். மங்கையர் இருவருக்கும் என் மனங்கனிந்த நன்றி!

இயற்கையின் படைப்பில் கடலும் மலையும் என்றுமே காணச் சலியாதவை. பாதங்களை வருடிச்செல்லும் கடலலையில் நின்றிருக்கையில் பெரியோரும் காலம்மறந்து குதூகலிக்கும் குழந்தைகளாவர்.

தாயும் சேயும் கடலோரம் களித்திருக்கும் இக்காட்சியைக் கவிஞர்கள் எப்படியெல்லாம் நோக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்தம் பாக்கள்வழித் தெரிந்துகொள்வோம்.

***

”அலையில் ஆடவேண்டும் எனும் சேயின் விருப்பை மறுக்காது நிறைவேற்றும் பாசத்துணை தாயன்றி வேறில்லை” என்று நெகிழ்ந்துரைக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பாசத் துணை…

அழுது பிள்ளை அடம்பிடிக்கும்,
அலைகள் மோதும் கடலினிலும்
விழுந்து குளிக்க விருப்புடனே
வில்லாய் வளைந்து சத்தமிடும்,
மெழுகாய் உருகித் தாயவளும்
மெல்ல நனைப்பாள் கால்களையே,
பழுது யேதும் இல்லாத
பாசத் துணையது தாய்தானே…!

***

”பெயர்த்தியை உயர்த்திப் பிடிக்கும் பாட்டியின் பாசத்தோடு யாரும் போட்டியிட முடியாது” என்கிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கடலினும் பெரிது இவர்களின் அன்பு;
மலையினும் பெரிது பாட்டியின் பாசம்;
உலகில் உயர்ந்தது பேத்தியின் நேசம்;
அன்பு அணைப்பில் ஆண்டவனைப் பார்க்கிறேன் ;
ஆனந்தத்தின் எல்லையை இங்கு தான் பார்க்கிறேன்;
கடல் மகள் அலை வந்து , தாயின் காலை
தொட்டு வணங்கிப் போவதைப் பார்க்கிறேன்;
மகனையும், தாயையும், இணைக்கும்
அன்புப் பாலம் இந்தப் பேத்தி!
பேத்தி காலில் நீர் பட்டால் கூட வலிக்கும் என
தூக்கிப் பிடிக்கும் அருமைப் பாட்டி!
மழலையும் , தாய்மையும், அன்பாய் சேர்ந்து!
இறைவனின் வடிவாய் கண்டேன் இன்று!
கடலருகே நிற்பது ஆபத்தன்றோ!
நிற்பது இரண்டும் குழந்தையன்றோ !
வயதானால் பெரியவரும் குழந்தையன்றோ!
இருந்தாலும் அஞ்ச வேண்டாம்!
கடலும் நமக்கெல்லாம் அன்னையன்றோ !
அன்னை, பிள்ளைகளை வெறுப்பதுண்டோ !
அலையாய் வந்து தான் அடிப்பதுண்டோ!

*** 

”பெண்ணென்று பிறந்துவிட்டால் மண்ணில் இல்லையே பாதுகாப்பு! நச்சரவுகள் உனைத் தீண்டி நாசம் செய்யாதிருக்க முத்தே உனைநான் காப்பேன் சிப்பியாய் இருந்து!” என்று பகரும் தாயைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனின் கவிதையில்.

சிப்பிக்குௗ் இருக்கட்டும் முத்து.

அழகாய் மகௗ் பெற்று
ஆசை தீர வௗர்க்கிறேன்
இன்பம் பொங்குதடி உன் முகம் பார்க்கையிலே-இன்று
ஈர மணலில் தனியே துள்ளி குதித்தாட
உன் மனம் ஏங்குவதை அறிவேனடி!
ஊரெல்லாம் நச்சுப் பாம்புகௗடி
என் செல்வமே, மொட்டென்றும் பாராமல் கொத்திப் பார்க்குதடி
ஏன் இந்த அவலம் தெரியவில்லை
ஐயம் மட்டும் நெஞ்சினின்று அகலவில்லை
ஒப்பவில்லை மனம் உனை தனியே விட
ஓடி விளையாட ஏற்ற இடமில்லை உனக்குத் தர.. அட
ஔவை தோற்றத்தின் அர்த்தம் இன்றுதான் புரிகிறதடி!

சிப்பிக்குௗ் முத்தைப் போல
சிறு மலரே, கைக்குள்ளேயே இருந்துவிடடி
பகைவனை அறியும் பக்குவம் வரும் வரை…

***

தாயிவள் குழந்தையைக் கையிலேந்திக் கடலை நோக்கிப் போவது அதனைக் கடலில் வீசவோ என்று ஐயுற்று, “பெற்ற தாயே முந்தித் தவமிருந்து முந்நூறு நாள் சுமந்துபெற்ற அழகுச் செல்வத்தை ஆழியில் வீசலாமா?” என்று வெகுண்டு வினவுகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

ஆங்காரி

பெற்ற தாயின் வாயைப் பார்!
எட்டியுள்ள கடலைப் பார்!
சிட்டு போன்ற
எளிய சிறுமியைப் பார்!
தாயின் வாய் சினம் காட்டுது!
கடலின் வாய்
விழுங்கப் பார்க்குது!
சேயின் மெய் துடிக்குது!
கை துடிக்குது!
உயிரென்ன வெள்ளரிக்காயா?
பிள்ளை என்ன
கிள்ளுக் கீரையா?
தவமிருந்து பெற்ற பிள்ளை
தவிக்குதடா!
அழுவாத பிள்ளை,
அடம் பிடிக்கா பிள்ளை
எழு பிறப்பிலும் உண்டோ?
கடலில் போடப் போகும்
மடந்தை இவள்
தாயா?
அல்லது பேயா?

***

சிந்திக்கவைக்கும் கவிதைகளைத் தந்திருக்கும் கவிஞர் குழாத்துக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருப்பது…

தாயின் மகிழ்ச்சி

பத்தியங்கள் பலயிருந்து பத்துமாதம்
பக்குவமாய் வயிற்றில்சுமந்த அன்னைநான்!

ஈன்றேடுத்த தாயெனக்கு இதைவிட
வேறென்ன மகிழ்ச்சி இருக்குதம்மா!

காலைப் பொழுதில் வேலைபலயிருந்தும்
பிள்ளை மகிழ்ச்சியில் கொள்ளைசுகம்காண்பேன்!

குடும்ப பாரம் சுமந்தாலும் அன்னையெனக்குக்
குழந்தைப் பாசம்தனில் சுமைபலகுறையும்!

ஆழ்ந்த வறுமையினால் உனை ஆள்
ஆக்க நாளெல்லாம் எதிர்நீச்சலிடுவேன்!

கள்ளச் சிரிப்பை மறைந்துரசிக்கக்
கரைவராமல் கடலலை கண்டுமகிழும்!

பெண்ணாகப் பிறந்தயென் பாக்கியமே!
எண்ணத்தில் நிறைந்திருக்கும் பெட்டகமே!

ஆண்மை ஆதிக்கத்தில் அகப்படாமல்
பெண்ணினம் தழைக்கப் பாடுபடு!

வன்முறைபல தாண்டியுன் வாழ்வினிலே
வழித்தடம்பதித்து வெற்றிபெற வேண்டுமம்மா!

புண்ணியமே பலசெய்து பெற்றிடினும்
பெண்ணியமே பெரிதென்று கொண்டுவிடு!

பெண்சிசுவதைக் கொல்வதைத் தடுத்திடு!
பெண்மையே மேன்மையெனப் போற்றிடு!

நானிலத்தில் பெண்ணைக் கேலிசெய்வோரை
நாவறுக்கும் வாளாய்நீ யெழுகவே!

பலநாளும்தாலாட்டிப் பண்புடன் வளர்த்ததாலே
உலகாளும் பெண்ணாக நீயொருநாள் வரவேணும்!

நவிலுகின்ற நற்பொருளை நன்கறிந்து
நவின்றுநாளும் பணிதுவக்கப் பணிகின்றேன்!

வளர்த்தவுனை வாய்பிளந்து பார்க்கையில்
களைப்பும் சோர்வும் களையிழக்கும்!

கடல்நீரில் ஒருசேரநாம் கால்நனைக்க யென்
கவலையெலாம் கரையுமம்மா உனைநினைக்க!

வாய்மைக்கு எடுத்துக் காட்டும் நீதான்!
வாழ்க்கையின் வழிகாட்டியும் நீதான்!

அன்னையெதை ஊட்டி வளர்த்தாளென
ஆருமுனைக்கேட்டால் அன்பூட்டினாள்
எனச்சொல்லு!

”மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமையைக் கொளுத்துவோம்” என்றார் மகாகவி. நானிலத்தில் பெண்ணை இழிவு செய்வோரின் நாவை அறுத்தெறியும் வாளாய் எழு!” என்று தன் பெண்மகவுக்கு மகத்தானதோர் அறிவுரை கூறும் மறத் தாயைப் பார்க்கிறோம் இக்கவிதையில்!

நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளோடு, நிமிர்ந்த நன்னடை பழகும் செம்மை மாதரை உருவாக்கவேண்டிய பெரும் பொறுப்பும் கடமையும் இற்றைப் பெற்றோர்க்கு, குறிப்பாக, அன்னையர்க்கு இருக்கின்றது. அதன் அவசியத்தைப் பேசியிருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் பாடலைப் பாராட்டி, அவரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவிக்கின்றேன்.