Category: Carousel

அண்ணாகண்ணன்

தமிழக – கேரள எல்லையில், ராமக்கல்மேடு என்ற கிராமத்தில் உள்ள குறவன் – குறத்தி சிலையை அமுதா ஹரிஹரன் படம் எடுத்தார். அதை நமது படக் கவிதைப் போட்டிக்குச் சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்தார். இந்தப் பொருள் பொதிந்த படத்துக்கு வல்லமை அன்பர்கள், நயமான கவிதைகளைப் படைத்துள்ளனர்.

சிலையாய் அமர்ந்துள்ள இணையர், எதிரே பசுமை போர்த்திய மலைத் தொடர், மேலே வெண் மேகம் தவழும் நீல வானம் என ஒரு வளமான காட்சி, திறமான படைப்புகளுக்குச் சரியான தீனி. இருவர் ஏன் சிலையாக அமர்ந்துள்ளனர் என்ற தேடல், விதவிதமான கற்பனைகளைத் தூண்டி விட்டுள்ளது. இதற்கு ஜெயபாரதனும் எஸ்.பழனிச்சாமியும் ஜெயஸ்ரீ ஷங்கரும் புனிதா கணேசனும் வடித்த பின்கதைகள் நன்று. இவை, காவியமாக விரித்துரைக்கும் வாய்ப்பினைக் கொண்டவை.

ஊடும் பாவுமாக விரவிச் செல்லும் இந்த வண்ண வரிகளுள் சில, சட்டென்று என்னை ஈர்த்தன.

கலை தவழும் மலை
மலை தழுவும் முகில்
இவற்றோடு
காதல் தலைவி தலைவனாய்
நீயும் நானும்!

எனக் கிரேஸ் பிரதிபாவும்

மெல்ல கேசம் வருடும்
மேகக் காதலனின் காதில்
கிசுகிசுக்கிறாளோ –
மரகதப் பட்டுடுத்திய
மலை மங்கை?

எனத் தமிழ் முகிலும்

அன்பு நிறைந்த ஏகாந்த பூமியிது
ஆசைக் கண்கள் தாலாட்டிய பூமியிது
காலச் சுழற்சி, காதல் மலர்ச்சி
பிறவிகள் வேண்டும்

என ஜெயஸ்ரீ ஷங்கரும்

நீலவான் நிலத்தை நோக்க
நிலம்நாணி வானை நோக்க
காலனே நீயும் எம்மை
கணக்கினில் கொள்ளும் முன்னம்
ஞாலமே வியக்கும் வண்ணம்
நாமிங்கு சிலைகள் ஆனோம்!

என ஜெயராம சர்மாவும்

கனிவுறு காதலில் கல்லானோம்
இனியொரு பிறவியில் இணைவோமா?
அந்த வானமும் இந்த பூமியும் போலே
எந்த போழ்திலும் சேர்ந்தேயிருப்போமா?

எனப் புனிதா கணேசனும்

ஊனுயிராய் உலவிக் கலக்கும்
ஊன்றுகோல்! அன்பு ஊற்று!
உன்னதம்! காதல் இறைமை!
இத்தேடல் பிரபஞ்ச மயக்கம்!
இவ்வாடல் உலக இயக்கம்!

எனப் பா.வானதி வேதா. இலங்காதிலகமும்

நிலையா உலகில் நிலைபெறவே
நினைவுச் சின்ன நிலையானார்,
கலையே ஈதெனப் பார்த்தாலும்
காதல் சிலையெனச் சேர்த்தாலும்,
விலையெனச் சொல்ல ஏதுமில்லை
வென்றே நிற்கும் காலத்தையே…!

எனச் செண்பக ஜெகதீசனும்

இவர்கள்
எதுவும் இல்லாதிருந்தபோது
எல்லாமும் பெற்றிருந்தனர்
எல்லாமும் கிடைத்தபோது
எதையோ இழந்து நிற்கின்றனர்!

எனக் கொ.வை அரங்கநாதனும் தீட்டிய வரிகள், என் ரசனைக்கு விருந்து படைத்தன.

எனினும் ஒரு முழுமையான கவிதை என்ற அளவில் பார்க்கிற போது, சங்கர் சுப்பிரமணியனின் இந்தக் கவிதை என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்தது.

இதுவரை
அறிந்திராத மொழியும்
தீண்டலில் கரையும்
புரியாத உணர்வுகளும் என
பக்கமிருப்பிலே
தூரமாகி போகிறது
நாம் காணும் உலகம்

மின்னும் நட்சத்திரம்
காற்றினில் தவழ்ந்து வந்து
நம்மை தழுவும் இசை
உருகும் பனி
பச்சை புல்வெளி
பார்த்த பரவசம் என
மீளா கணங்களில்
முன்னம் விரியுது
இதுவரை நாம்
பார்த்திராத உலகம்

நாம் கற்சிலையான
தருணத்திலும்
தீராத நம் பேச்சினில்
கிளர்ந்தெழும் உணர்வுகளால்
கலைத்து போகிறது
கடந்து போகும் மேகமும்
சுற்றி வரும் சூரியனும்

இதில் ஒற்றுப் பிழைகள், ஒருமை / பன்மைப் பிழை, தட்டுப் பிழை (கலைத்து / களைத்து), நிறுத்தற்குறியின்மை ஆகியன இருந்தும் இதன் கவித்துவம், தனித்துவமானது. கற்சிலையான பிறகும் தீராத பேச்சு எது? பேசுவது வாயா, விழியா, விரலா, மனமா, ஆன்மாவா என விரிப்பது ஒரு நிலை என்றால், அந்தப் பேச்சினால் கிளர்ந்தெழும் உணர்வுகள், சுற்றி வரும் சூரியனையும் கடந்த போகும் மேகத்தையும் களைப்படையச் செய்கின்றன எனில் அதன் விரிவும் தீவிரமும் சலியாத அன்பும் அலாதியான இன்பமும் சொல்லில் வடிக்க இயலாதவை. தகுதி மிக்க இந்தக் கவிதைக்காகச் சங்கர் சுப்பிரமணியன் அவர்களை இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

ஏற்க மறுத்தாரோ ஏங்கிட வைத்தாரோ
தோற்க மனமின்றி தோழமையாய் – வீற்றிருப்பீர்
கற்சிலையாய் குன்றின்மேல், காலங் கனிந்துவரும்
வற்றிடா அன்பே மருந்து

எனக் காதலை ஏற்கும் வரை கற்சிலையாய்க் காத்திருக்கும் இணையரைப் படைத்த சியாமளா ராஜசேகர் அவர்களை இந்த வாரத்தின் குறிப்பிடத்தக்க கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

சங்கர் சுப்பிரமணியன், சியாமளா ராஜசேகர் ஆகியோருக்கு எனது பாராட்டுகள். பங்கேற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

அண்ணாகண்ணன்

அன்புக்கு ஏது வயது எனத் தம் குடும்ப விளக்கிற்கு இனிப்பூட்டும் கணவர், களிப்புடன் அதை ஏற்கும் இல்லத்தரசி, குதூகலத்தில் திளைக்கும் செல்லப் பிள்ளைகள்… என ஒரு கொண்டாட்ட மனநிலையை அழகாகப் படம் பிடித்த நித்தி ஆனந்துக்கு முதலில் பாராட்டுகள். வண்ணங்களின் கலவையும் உணர்வுகளின் வெளிப்பாடும் இந்தக் காட்சியில் சிறப்பாகப் பதிவாகியுள்ளன.

இந்தப் படத்துக்கு அன்பர்கள் எழுதிய கவிதைகள் ஒவ்வொன்றிலும் அன்பின் நறுமணம் கமழ்கிறது. கவிதையின் கூர்மை, நேர்த்தி, செம்மை ஆகியவற்றில் சற்றே முன்பின் இருந்தாலும் காதலின் தனித்த சுடர், இந்த வரிகளை மேலும் ஒளிரச் செய்கின்றது. காட்சியில் உள்ளதை அப்படியே எழுத்தில் வடிக்கச் சிலர் முயன்றுள்ளார்கள். காட்சியை மையமாக வைத்து, அதன் வேர்களிலும் கிளைகளிலும் பலர் பயணித்துள்ளார்கள். கிரிக்கெட்டின் ஆடுகளத்தில் பந்து எங்கே பட்டு [பிட்ச் (pitch) ஆகி], எங்கே பாய்கிறது என்று பார்ப்பதைப் போல், கவிதையிலும் சொல் எங்கே ‘பிட்ச்’ ஆகிறது என்று பார்க்க முடியும்.

மாறா உன் புன்னகையிலே
மாறியிருந்தது என் உலகம்

எனச் சங்கர் சுப்ரமணியனும்

வெயிலின் வனாந்தரங்களை
ஓய்விலா வாழ்வின் போழ்தை
நிலாவின் குளிர்மை தந்து
குலவி இருந்தவளே

எனப் புனிதா கணேசனும்

முகத்தில் விழுந்த சுருக்கங்கள்
முடிந்து வைத்துள்ளது காலங்காலமாய்
பகிர்ந்து கொண்ட காதலை
பலங்கொண்ட ஆலம் விழுதுகளென!

எனத் தமிழ்முகிலும்

இருவர் மனமும் ஒன்றானால் எமது முதுமை இளசாகும்
உனது சுவையில் நான்கலப்பேன் எனது இனிமை நீயாவாய்!

என ஜெயராமசர்மாவும்

முற்றிய வாழ்வின்
முதன்மை வசந்த முகவரி
சூழ்ந்த சுகவரி சுந்தரம் காட்ட

என மெய்யன் நடராஜும்

கணப்பொழுதும் மனதால் நீங்காத
கானப் பறவைகளின் இல்லற பாடல்

என நாகினியும் தீட்டிய வரிகளை ரசித்து மகிழ்ந்தேன்.

இந்த வாய்ப்பில் எஸ்.பழனிச்சாமி ஒரு சிறுகதை எழுத, மீ.லதா, ஒரு நாவல் சுருக்கத்தையே எழுதிவிட்டார். செந்திலகம் என்ற ஜெயபாரதனின் சொல், செம் திலகம், செந்தில் அகம் என்ற இரு பொருட்சுவை தருகின்றது. நிரஞ்சன் பாரதி, அணிச்சல் (Cake) என்ற சொல்லை ஒரு படைப்பினுள் முதன் முதலாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

சிற்சில சொற்கள், வரிகள் என்ற அளவில் பலவும் சிறப்புற இருந்தாலும், முழுமையான கவிதை என்ற அளவில் பார்க்கிறபோது, இப்னு ஹம்துன் எழுதிய இந்தக் கவிதை என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்தது.

நாளும் இனிமை கூட்டியதும்
நாவில் இனிப்பை ஊட்டியதும்
காலம் முழுதும் இனித்திருக்கும்
கடவுள் அருளாய் மணத்திருக்கும்.

வாழும் பெண்ணின் உள்ளத்தில்
வசந்தம் தன்னை மணந்தவரே.
தோழன் போல துணைநிற்க
துயரக் காற்றைக் கண்டதில்லை.

பேரன் பேத்தி எடுத்தாலும்
பெயரா உறவும் நமதன்றோ.
வேர்கள் நாமே பரஸ்பரமே
வெற்றி கண்டோம் வாழ்வினிலே.

அன்பைத் தந்தாய் அனுதினமும்
அதிலே திகட்டல் ஏதுமில்லை.
உன்னை அன்றி வேறேதும்
உவந்த இனிப்பும் எனக்கிலையே.

இன்பம் வெற்றி உன்னாலே
இதயம் கண்டது தன்னாலே.
என்றும் காப்பான் இறையவனும்
இந்த வாழ்வின் இனிமையினை.

நன்றி சொல்லி வாழ்ந்திருப்போம்
நல்ல வாழ்க்கை அதற்கென்றே.
நின்று பார்க்கும் பிள்ளைகளே
நேசப் பாடம் படிப்பீரே!

இதில் ‘உன்னை அன்றி வேறேதும் உவந்த இனிப்பும் எனக்கிலையே’ என்று அழகுற உணர்ந்துரைத்த விதம் நன்று. இந்தக் கவிதையின் சிறப்பைப் பாராட்டி, இப்னு ஹம்துன் அவர்களை இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

மங்கல நாயகி முகமெங்கும்
ஆயிரம் நிலவின் நட்சத்திரம்

பொட்டும் பட்டும் பாட்டிசைக்க
பளிச்சிடும் புன்னகைப் பெண்சித்திரம்

அனுபவ வலிகள் மறைந்த
ஆனந்த சுமைகளின் முகவரிகள்

கொண்டவர் அருகிருக்க கோலமகள்
வாரிசுகள் ஆர்ப்பரித்து அகமகிழ

தொலைந்து கடந்த பிறந்தகாலம்
நினைவில் நழுவிய வேளையிலும்

குழந்தைமனம் மாறாக் குதூகலம்

என வசீகரமாக வர்ணித்த ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர் அவர்களை இந்த வாரத்தின் குறிப்பிடத்தக்க கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

இந்த இரு கவிதைகளில் எதற்கு முதலிடம் எனக் கடுமையான போட்டி இருந்தது. ஏனெனில் ஜெயஸ்ரீயின் தொடக்கமும் இப்னுவின் முடிப்பும் மிகச் சிறப்பாக இருந்தன. எனினும் ஜெயஸ்ரீயின் கவிதை, பெரும்பாலும் காட்சிக்கு உள்ளே மட்டும் இருக்க, இப்னுவின் கவிதை, அதையும் கடந்து பயணித்தது. தெரிந்ததிலிருந்து தெரியாதவற்றுக்கும் அறிந்ததிலிருந்து அறியாதவற்றுக்கும் அழைத்துச் செல்வது, சிறந்த முறை. எனவே, இப்னு சிறந்த கவிஞர் என்ற பாராட்டைப் பெறுகிறார்.

இப்னு ஹம்துன், ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர் இருவருக்கும் பாராட்டுகள். பங்கேற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

அண்ணாகண்ணன்

சிலை வணக்கம் புரியும் சிறுவனின் மனத்தில் புகுந்து, கலை மணக்கும் கவிதை வடித்த அன்பர்களுக்கு வாழ்த்துகள். புதுவை சரவணன் எடுத்த நிழற்படத்தின் சாரத்தை நிஜப் படமாய் எழுத முயன்றீர்கள்.

தெய்வத்தை வணங்கும் தெய்வம் என்று முகநூலில் ராமன் ஜனனியும் ஒரு தெய்வம் கடவுளை வணங்குகிறது…! என்று வேலுச்சாமியும் வர்ணித்தது, இந்தப் படத்திற்கான அழகிய தலைப்பு.

வீட்டுச் சிக்கல்களையும் நாட்டுச் சிக்கல்களையும் சொந்தச் சிக்கல்களையும் தீர்க்க, இந்தச் சிறுவன் கடவுளை வேண்டுவதாக, கவிஞர்கள் அடுக்கிய விதத்தைக் கண்டோம். அதில்

எப்போதும் இதையே பேசிடாமல்
என்னை அவர்கள் கொஞ்சிடணும்

என எஸ்.பழனிச்சாமியும்

உன்னை வேண்டுவேன் படைத்தவனே
உலகினில் வேண்டாம் அனாதைகளே…!

என செண்பக ஜெகதீசனும் தீட்டிய வரிகளை ரசித்தேன்.

எனினும் ஒரு முழுக் கவிதை என்ற அளவில் பார்க்கையில், பி.தமிழ்முகிலின் படைப்பு என்னை அதிகம் கவர்ந்தது.

ஓட்டின் இடுக்கில் சின்னஞ்சிறு கூட்டில்
சிட்டுக்குருவியும் குஞ்சுகளும்
சுகமாய் தான் வாழனும்
பூனையிடமிருந்து காத்திடனும் சாமியே!

கோழிக் குஞ்சையும் வாத்து குஞ்சையும்
பருந்து காக்கையிடம் இருந்து
பத்திரமா காக்க வேணும் – அவையும்
என் கண் முன்னே சிறகடிச்சு பறக்கனும்!

கன்றுக் குட்டியும் ஆட்டுக் குட்டியும்
என்னைக் கண்ட மறு நொடியே
துள்ளி ஓடி வந்திடனும்
அன்புடன் நானும் அணைத்திடனும்!

சின்னச் சின்ன ஆசைகளின்
சின்னஞ்சிறு பட்டியலிது
பட்டியல் வளரும் வேளைதனில்
பட்டென்று சொல்லிடுவேன் உன்னிடமே!

பொய் பொறாமை புரட்டும் தான்
என் மனதை அண்டாது காத்திடனும்
அன்பும் பண்பும் எந்நாளும்
குறையாது நானும் வாழ்ந்திடனும்!

நாளும் உன்னைச் சந்தித்தே
நலமும் கேட்டு மகிழ்ந்திடுவேன்
நலமும் வளமும் உலகமெலாம்
நிலைத்திடவே வேண்டிடுவேன்!

இவற்றைச் சின்னஞ்சிறு ஆசைகளாகப் பார்த்தாலும் அர்த்தம் உண்டு. அதே நேரம், குறியீடுகளாகப் பார்த்தாலும் பொருள் உண்டு. மேலும் கடவுளை நலம் கேட்பது ஓர் அழகு என்றால், தனக்காக வேண்டாமல், உலகமெலாம் நலமும் வளமும் நிலைத்திட வேண்டுவது, இன்னும் அழகு. வேண்டும் என்பதன் பேச்சு வழக்கு வேணும் என்றே இருக்க வேணும். மூன்று சுழியை இரண்டு சுழியாக்கினாலும், கவிதை அம்சத்துக்காக, இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகப் பி.தமிழ்முகிலைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

அத்தனை பேரும் கடவுளை வேண்டுகையில், கடவுளே குழந்தையிடம் உரையாடுவது போல் மாற்றி யோசித்ததோடு மட்டுமின்றி,

குட்டிச்செல்லமே…!
கூடவே நானிருப்பேன் – உன்
குட்டித்தோழனாக…!

எனக் கடவுளைக் குட்டித் தோழனாக்கிய தனுவை இந்த வாரத்தின் குறிப்பிடத்தக்க கவிஞராக அறிவிக்கிறேன்.

தமிழ்முகிலுக்கும் தனுவுக்கும் பாராட்டுகள். பங்கேற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

அண்ணாகண்ணன்

ராபின் ராஜ் எடுத்த படம், பலரின் மன வயலில் கவிதைப் பயிர்களை வளர்த்துள்ளது. நாற்று நடும் உழவரின் கண்கள் என்ன சொல்கின்றன எனப் பலரும் எழுத்தால் படம் பிடித்தது, நல்ல முயற்சி. இது, மகளிர் தினத்தை ஒட்டி நடைபெற்றதாலோ என்னவோ, சிலர் பயிர் சுமந்த நிலத்தையும் பெண்ணையும் ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்தனர். நிலமென்னும் நல்லாள் நகும் என்ற வள்ளுவரின் வழியில் இவர்கள் நடை பயில்கின்றனர்.

நிலம் – பெண் என்ற வகைப் படைப்புகள் ஒரு புறம் இருக்க, விளைநிலங்கள் விலை நிலங்களாய் ஆகிவரும் நிலையும் பல கவிதைகளில் கவலையாகவும் ஆதங்கமாகவும் கோபமாகவும் வேண்டுகோளாகவும் பதிவாகியுள்ளன. அதே போல், நாங்கள் சேற்றில் கால் வைத்தால்தான் நீங்கள் சோற்றில் கை வைக்க முடியும் என்ற பழைய வசனத்தையும் பலரும் எதிரொலித்துள்ளனர்.

இது, ஒரு வகையில் ஒரே வகையான எண்ணங்கள், பலரிடமிருந்தும் எழுவதற்கு ஒரு சான்றாகும். மேலும், படைப்புகளில் முந்தைய பின்னூட்டங்களின் பாதிப்பு இருப்பதற்கான வாய்ப்புகளும் உள்ளன. இது, படக் கவிதைப் போட்டியின் சவால்களில் ஒன்று. ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று மாறுபட்டதாகவும் வலிமை மிகுந்ததாகவும் கூர்மை உடையதாகவும் அமையுமாறு எழுதுவது, ஒவ்வொருவரின் தனித் தன்மையை வெளிப்படுத்த உதவும்.

இந்த வாரப் படைப்புகளை ஆராய்ந்ததில், ஜெயபாரதனின் முதல் பின்னூட்டம், நன்கு அமைந்துள்ளது.

வானம் பார்த்த பூமி

வானம் பார்த்த பூமி, எங்கள்
மானம் காக்க வேண்டும் !
வயலில் வேலைக்(கு) ஆளில்லை, இந்த
வருடம் போதிய மழை யில்லை !
நீரின்றி நடுவதா மாரி யாத்தா ?
ஊரில் உதவிட யாரு மில்லை
பச்சை நாற்றெல் லாம் காய்ந்திடுமோ ?
அச்ச முள்ள வாழ்வில் மிச்ச மில்லை !
பிச்சை எடுக்கவும் இச்சை யில்லை !
நஞ்செய்ப் பயிரெல்லாம் வஞ்சனை யாளர்
தஞ்சமாய்ப் போச்சு ! பஞ்சமாய் ஆச்சு !
உழுதுண்டு வாழும் நாங்கள் தினம்தினம்
அழுதுண்டு சாவோம் ! அரசு உதவுமா ?

சி. ஜெயபாரதன்.

வயலில் வேலைக்கு ஆளில்லை என்ற நிலையிலும், தளராது உழைக்கும் ஒருவரின் மன ஓட்டங்களை இந்தப் படைப்பு, சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. மாரியாத்தா என்ற விளி, உயிரோட்டத்தைக் கூட்டுகிறது. அதே நேரம், இரு பொருளையும் தருகிறது.

ஆயினும், கடைசி நான்கு வரிகளும் எனக்கு உடன்பாடானது இல்லை. நிலத்தை விற்பது என்பது பல இடங்களில் நில உரிமையாளரின் உடன்பாட்டோடும் அவரின் பேராசையின் காரணமாகவும் நிகழ்கின்றது. தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா என்ற கருத்தை நாம் சரியாக உள்வாங்கினால், அடுத்தவரின் மீது முழுப் பழியையும் சுமத்த மாட்டோம். அதே போன்று அரசு உதவுமா? என்ற கேள்வியும் கூட, இந்தச் சிக்கலுக்குச் சரியான தீர்வு இல்லை. நம்பிக்கையை இந்தக் கவிதை இன்னும் சிறப்பாக முன்னிறுத்தி இருக்கலாம். ஆயினும், அச்ச முள்ள வாழ்வில் மிச்ச மில்லை ! என்ற வரி, இந்தக் கவிதைக்கு வலுச் சேர்க்கிறது. எனவே, இதன் பொருட்டு, கவிஞர் சி.ஜெயபாரதன் அவர்களை இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.

கல் விதைத்து
மனை பிரித்து
கட்டிடம் எழுப்பி
கோடிகள் பார்க்கும் காலத்தில்
நெல் விதைத்து
நீர் வார்த்து
நாற்று வளர்த்து
நலிந்து போகிறான்
என்னுடைய விவசாயி!

எனச் சிறப்பாக ஒப்பிட்ட அமீரை இந்த வாரத்தின் குறிப்பிடத்தக்க கவிஞராக அடையாளம் காண்கிறோம் (அமீர், கட்டடம் என்பதே சரி).

இவர்கள் இருவருக்கும் சிறப்புப் பாராட்டுகள். பங்கேற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.