Category: Featured

மலர் சபா

*புகார்க்காண்டம் – 10. நாடு காண் காதை*

அறுகம் புல்லையும் குவளை மலர்களையும்
ஒருங்கே சேர்த்து
பொன்னிறமான செந்நெற்கதிர்களுடன் கோர்த்து
ஏரிலே சூட்டி
போற்றுவோர் வணங்கி நிற்க
நிலத்தையே பிளக்கும் வண்ணம்
உழவர் இசைத்த ஏர்மங்கலப்
பாடலின் ஒலி
ஒருபுறம் ஒலிக்கும்.

நெல்லை அறுத்து
ஓரிடத்தில் குவித்து
அதனைக் கடாவிட்டு மிதித்து
உதிர்ந்த நெல்லை
முறத்தில் எடுத்துத் தூற்றும்போது
இசைக்கின்ற முகவைப் பாட்டின் ஒலி
ஒருபுறம் ஒலிக்கும்.

தெளிந்த ஓசையுடைய
தடாரியைக் கையில் கொண்டு
கள்ளுண்டு செருக்கில் பொருநர்கள்
கரிய சாந்து பூசப்பட்ட
திர்ண்ட முழவிலே தோற்றுவித்த
இனிய ஆரவார ஒலி
ஒருபுறம் ஒலிக்கும்.

இவ்வாறு மருதநிலத்தில்
பல்வேறு ஓசைகளைக் கேட்டு
வருத்தம் கொள்ளாதவராய்
மகிழ்ச்சி கொண்டவராய்
இன்னும் மேலும் ஒலிகள் கேட்கின்ற
ஆர்வமுடையவராய் ஆற்றின் கரையில்
நடந்து சென்றனர் அம்மூவரும்.

ராமஸ்வாமி ஸம்பத்

மிதிலையை அடைந்த மூவரும் ஜனகரின் அரண்மனை நோக்கி நடந்தனர்.

வழியில் அரண்மனை கன்னிமாட வளாகத்தில் உள்ள பூம்பொழிலில் தோழியருடன் பூப்பந்து ஆடிக்கொண்டிருந்த இளவரசி ஸீதையின்மீது ராமனின் பார்வை படிந்தது. அண்ணலும் நோக்கினான்; ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பினால் அவளும் நோக்கினாள். அவ்வளவுதான்! கவிச்சக்கிரவர்த்தியின் வர்ணனைபோல்

       மருங்கு இலா நங்கையும் வசை இல் ஐயனும்

       ஒருங்கிய இரண்டு உடற்கு உயிர் ஒன்று ஆயினார்

       கருங்கடல் பள்ளியில் கலவி நீங்கிப் போய்

       பிரிந்தவர் கூடினால் பேசல் வேண்டுமோ.

[இடையில்லை என்று சொல்லும்படி நுண்ணிய இடை உடைய ஸீதையும், இழிவு இல்லை என்று சொல்லும்படி புண்ணிய குணங்களை நண்ணிய ராமனும் தம்முடைய இரண்டு உடம்புகளுக்குப் பொருந்திய ஒரே உயிர் போல் ஆனார்கள். திருப்பாற்கடலின் பள்ளியிலே கூடியிருந்து புணர்ச்சி நீங்கிப் பிரிந்து போனவர்கள் மீண்டும் இங்கே சந்தித்தால் அவர்களது காதல் சிறப்பை வெளியிட வாய்ப்பேச்சும் தேவையோ?]

அக்கணத்திலிருந்து இருவரின் மனநிலை ’ஒருவருக்காகவே மற்றொருவர் பிறந்து இருக்கிறோமோ’ எனும் ஆலோசனையில் வீழ்ந்தது. தன் பிறப்பின் ரகசியத்தை அறிந்த வைதேகி (விதேக அரசனால் கண்டெடுக்கப்பட்ட நங்கையாதலால் ஸீதை இப்படியும் அழைக்கப்பட்டாள்) ‘என் மனம் ஏன் இப்படி அலை பாய்கிறது? ஒருவேளை இத்தனை நாள் இவருக்காகவே காத்திருக்கிறேனா? அதே நேரத்தில் இந்த இளைஞரால் அந்த பருத்த வில்லான சிவதனுசினை நாண் ஏற்றமுடியுமா எனும் ஐயமும் எழுகிறதே. இந்த வில் உள்ள, எவராலும் நகர்த்த முடியாதிருந்த, பெட்டியை சிறுவயதில் விளையாட்டாக நான் தூக்கியபின் தந்தை ஜனக மஹாராஜா இந்த சிவதனுசினை எவர் நாண் ஏற்றுகிறாரோ அவருக்கே என் பெண் ஏற்றவளாவள் என்று மொழிந்தபின் எத்தனை ராஜகுலத்தினைச் சேர்ந்தவர் முயற்சி செய்து தோல்வி அடைந்துள்ளனர். இவ்விளைஞரால் முடியுமா? எதுவாகிலும் சரி. இவரிடம் மனத்தைப் பறிகொடுத்தபின் இவருக்கே நான் ஆட்செய்ய வேண்டும். வேறு எவர்க்கும் வாழ்க்கைப்படேன்’ என்று எண்னி எண்ணி விரக தாபத்தில் விம்மியவாறு இருந்தாள். அங்கே ராமனும் ஸீதையின் சந்திரபிம்ப வதனத்தை நினைந்தவாறே தூக்கமின்றி தவிக்கலுற்றான்.

மறுநாள் ஜனக மன்னன் யாகசாலையில் நடந்த ஸீதா சுயம்வரத்தில், விஸ்வாமித்திரரின் ஆணைப்படி ராமன் இதுவரை ஸீதையைத் தவிர எவராலும் ஏந்தப்படாத சிவதனுசினை லாவகமாகத் தூக்கி நாணேற்றியபோது ஒரு பலத்த ஓசையுடன் அந்த வில் இரண்டாக ஒடிந்தது. ‘ஆஹா, என் நெடுங்காலத் தவத்திற்குப் பலன் கிடைத்துவிட்டது’ என்ற மட்டற்ற மகிழ்ச்சியோடு ஜனகபுத்திரியான ஜானகி மின்னல் வேகத்தில் ஓடிவந்து ராமனுக்கு மாலை சூட்டினாள்.

தசரதனுக்குத் தகவல் கிடைத்தும் தன் பரிவாரம் சூழ மிதிலை வந்து சேர்ந்தான். அதன்பின் ஒரு நல்ல மங்களமான வேளையில் ராமன் ஸீதையையும், லக்ஷ்மணன் ஊர்மிளையையும் (ஜனகனின் இன்னொரு புதல்வி), பரதன் சத்ருக்கினன் முறையே மாண்டவியையும் சுருதகீர்த்தியையும் (இருவரும் ஜனகன் தம்பி குசத்துவன் குமாரிகள்) மணந்தனர். ராமன் வரும் வரை காத்திருந்த ஸீதையை அவனிடம் சேர்ப்பித்துவிட்டு விஸ்வாமித்திரர், நாரதர் தனக்கு இட்ட பணியினை செவ்வனே முடித்த மகிழ்வோடு, ‘போனான் வடதிசைவாய் உயர் பொன்மால்வரை புக்கான்’.

           *                                          *                                                         *

மஹேந்திரகிரியில் தவக்கோலம் பூண்டிருந்த பரசுராமான் செவியில் மிதிலையில் உடைபட்ட சிவதனுசின் பேரரவம் விழுந்தது. ‘என்ன, சிவதனுசு முறிந்து விட்டதா? அப்படியானால் நான் எதற்காகக் காத்திருக்கிறேனோ அவ்வேளை நெருங்கிவிட்டது’ என நினைந்தான் மஹாவிஷ்ணுவின் ஆவேச அவதாரமும் (ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் எடுக்கப்படும் அவதாரம்) சிரஞ்ஜீவியுமான பரசுராமன். உடனே கையில் நாராயணதனுசை ஏந்தி மிதிலை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

ஸீதாராம கல்யாணம் முடிந்து அயோத்தி திரும்பும் தசரத பரிவாரம் பயங்கரமான ஊளையோடு வீசும் பலத்த புயல் ஒன்றினால் தாக்கப்பட்டது. ”இது பரசுராமனின் வருகையை பறைசாற்றுகிறது” என்ற வசிஷ்டரின் கூற்றைக் கேட்ட அயோத்தி அரசன் நடுநடுங்கினான். அருகில் நெருங்கிய பரசுராமன் தாள் பணிந்து அவனிடம், ”க்ஷத்திரிய குலத்தின்மேல் கொண்ட கோபம் தங்களுக்கு இன்னும் தணியவில்லையா பிரபூ? தவக்கோலம் பூண்டிருக்கும் தாங்கள் மீண்டும் கொலைவெறி கொள்ளக் கூடாது. தயவு செய்து மணக்கோலத்தில் இருக்கும் என் மக்களை ஏதும் செய்யாதீர்” என்று கெஞ்சினான்.

அதனை லட்சியம் செய்யாத பரசுராமன், சினத்தினால் சிவந்த கண்களோடு ராமனை நோக்கி  ‘ஓஹோ, நீதான் சிவதனுசை முறித்தவனோ? அன்றொரு நாள் சங்கர நாராயணரிடையே நடந்த போட்டியில் விரிந்தபோன சிவதனுசை ஒடித்துவிட்டு நீ உன்னை பெரிய வில்லாளியாக பாவிக்கிறாயோ?” என்று இடிமுழக்கம் செய்தான்.

[விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்ட இரு வில்கள் சிவனுக்கும் திருமாலுக்கும் அளிக்கப்பட்டன. அவ்விரு வில்களில் எது பலம் வாய்ந்தது என அறிய பிரமதேவன் அப்பரந்தாமர் மத்தியில் ஒரு போட்டியை ஏற்பாடு செய்தார். உக்கிரமான அப்போட்டியில் சிவதனுசு இலேசாக விரிந்தது. அதனால் சினமுற்ற சிவனார் இன்னும் கடுமையாகப் போரிட, பிரமதேவன் நடுநடுங்கி தன் தவற்றால் விளையாட்டு வினையாகவதை உணர்ந்து இருவரையும் சமாதானம் செய்து அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரினார். அவ்வில் இரண்டும் காலப்போக்கில் முறையே ஜனகனையும் பரசுராமனையும் அடைந்தன]

ராமன் ஒரு இளநகையோடு, “பெருமை மிக்க ஜாமதக்னி முனிவரே (ஜமதக்னி மஹரிஷியின் மகன்), முதற்கண் இச்சிறுவன் ராமனின் வணக்கங்களை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். தாங்கள் என்னை என்ன செய்யவேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறீர்கள்?” என்றான் பணிவோடு.

“உண்மையிலேயே நீ ஒரு உயர்ந்த தனுர்தரன் என்றால் இதோ இந்த விஷ்ணுதனுசை நாணேற்ற முடிகிறதா பார்.”

அதே புன்முறுவலுடன் ராமன் அவ்வில்லைப் பற்றி எளிதாக நாண் பூட்டி, கோதண்டத்தைப் பொறுத்தினான். அத்தருணம் பரசுராமனின் புஜத்திலிருந்து ஒரு மகத்தான திவ்யசக்தி ராமனுள் புகுந்தது. பரசுராமன், ‘நாராயணதனுசு உரிய இடத்தில் சேர்ந்துவிட்டது’ என தன்னுள் மகிழ்ச்சி கொண்டு, வெளிப்படையாக ராமனிடம் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டான்.

“அந்தண குலச்ரேஷ்டரே, உம்மை நான் கோதண்டத்திற்குப் பலியாக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் வில்லேறிய கோதண்டத்திற்கு ஒரு காவு தேவை. சொல்லுங்கள் நான் எதனைக் குறிவைப்பது?” என்றான் ராமன்.

“ராமா, உன்போன்ற மாவீரனைக் காணத்தான் நான் இத்தனை காலம் காத்திருந்தேன். நான் க்ஷத்திரியர்களை வென்று சேர்த்த ராஜ்யங்கள் அனைத்தையும் காச்யப முனிவருக்கு அளித்து விட்டேன். அதனால் இப்போது என்னுடையது எனச் சொல்லக்கூடியது எல்லாம் என் தவப்பலன்தான். அதைக் குறிவைத்து என்னை விட்டுவிடு. எனக்கென ஒரு நிலத்தை மேலைக்கடலில் உருவாக்கி, அங்கு தவம்புரிய விரும்புகிறேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்”  என்று வாழ்த்தி, ராமன் வரும் வரை காத்திருந்த பரசுராமன் விடைபெற்றுக் கொண்டான்.

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

கிறீஸ்துவ பெருநாளான நத்தார் தினம் கூடும் இவ்வாரத்திலே உங்களைச் சந்திப்பதில் பெரு மகிழ்வடைகிறேன்.

அன்பு, காதல் என்பது ஒரு உள்ளத்தின் அதீத உணர்வென்பார்கள். காதல் என்பது இலக்கியத்தில் இனிதாக விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. காதல் எனும் உணர்வு ஏதோ புதிய தலைமுறையில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதல்ல.

தொல்காப்பியம் என எமது இலக்கியத்தின் ஆரம்ப ஆதாரங்களில் இருந்து இன்றுவரை இக்காதலின் வெவ்வேறு அங்கங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் அழகிய தமிழில் அர்த்தப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

ஆனால் காதல் எனும் அன்பின் அதீத வெளிப்படுத்தலை கொச்சைப்படுத்தாதவர்களும் இல்லை . பலர் காதல் எனும் போர்வையில் பலரது வாழ்வினைச் சிதைத்த சம்பவங்களையும் நாம் அறியாமலில்லை.

என்னடா இது ? சக்தி மிகவும் ஆடம்பரமாகக் காதலை வியாபிக்கிறானே இங்கே போகிறது இவன் மடல் எனும் கேள்வி உங்கள் உள்ளங்களில் நர்த்தனமாடுவதை நான் நன்கறிவேன்.

கடந்தவாரம் லண்டனை நோக்கி ரயிலில் பயணம் செய்தபோது பத்திரிகையில் யதேச்சையாகப் பார்த்த ஒரு செய்தி எனது நெஞ்சைத் தொட்டது. அதை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் எனும் அவாவே எனது இப்பதிவிற்குக் காரணம்.

இலண்டனின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் இருக்கும் “கென்ட்(Kent)” எனும் இடத்தில் வாழ்பவர் “ரயன் பீலிக்ஸ் கிலீனி(Ryan Felix Glenny)” அவருக்கு வயது 23. மேற்கத்திய நாடுகளில் இருக்கும் வழக்க்கம் போல் இவரும் 22வயதான “வெல்ஸ்(Wells)” எனும் நங்கையுடன் குடித்தனம் நடத்தி வந்தார்.

இவர்களுக்கு இரண்டு பிள்ளைகளும் உண்டு. 2 வயதான மகனும், பத்து மாதங்கள் நிறைந்த பெண்குழந்தையும் உண்டு.

தனது வயிற்றில் ஏற்பட்ட அஜீரணக் கோளாறுகளினால் அவதிக்குள்ளான இவர் வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

பல பரிசோதனைகளுக்குட்படுத்தப்பட்ட இவர் வயிற்றின் அடிப்பகுதியில் ஏற்படும் புற்றுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது தெரிய வந்தது.

அதற்குரிய பலவிதமான வைத்தியங்கள் சத்திரசிகிச்சை மற்றும் கதிர்வீச்சு வைத்தியம் என்பனவற்றிற்கு உள்ளானார்.

இருப்பினும் இவரது புற்றுநோய் சிகிச்சைக்கப்பாற்பட்டு பரவி விட்டது என்றும் இவர் உயிரோடிருப்பது இன்னும் சில மாதங்களே எனும் கசப்பான செய்தி இவரது மகனின் பிறந்தநாள் பரிசாக இவர்களுக்குக் கிடைத்தது.

இதைத்தொடர்ந்து இவர்கள் எடுத்த முடிவே காதலின் அதியுச்சத்தைக் காட்டுகிறது.

ஆமாம் தனது வாழ்வின் இறுதி நிர்ணயிக்கப்பட்டதும் அவர்கள் தாமிருவரும் சட்டமூலம் தமது பந்தத்தை உறுதியாக்க முடிவெடுத்தார்கள்.

அவர் படுத்த படுக்கையாகவிருக்கும் வைத்தியசாலைக் கட்டிலிலேயே தனது காதலியை, தனது குழந்தைகளின் தாயை சட்டமூலம் தனது மனைவியாக்கினார்.

பாதிரியாரும், அவரது நெருங்கிய உறவினர்களும் அந்நிகழ்விற்கு சமூகமளித்திருந்தார்கள் .

இவர்களுக்காக அவரது உற்ற நண்பர் ஒரு நிதிசேகரிப்பை ஆரம்பித்து இதுவரை சுமார் 26,000 ஸ்ரெலிங் பவுண்ஸ் அளவில் சேகரித்துள்ளார்.

சிலமாதங்களே வாழப்போகும் தனது காதலனை தனது கணவனாக்க முடிவு செய்த அப்பெண்ணின் காதல் உணர்வு அதீதமானதே.

தனது கணவனின் இறுதி கிறீஸ்துமஸ் நாளைத் தமது குழந்தைகளுடன் தனது கணவன் மகிழ்ச்சியாகக் களிக்க தான் அனைத்தையும் செய்யப் போவதாக அம்மங்கை தெரிவித்துள்ளார்.

ஆமாம் காதல் அன்பின் உயர்ந்த ஒரு நிலையாக இருக்கிறது. அதன் மகத்துவத்தை அதன் பவித்திரத்தை இப்படியான ஒரு நிகழ்வு அதுவும் நாகரீகம் எனும் பெயரால் காம இச்சைகளுக்கு முதலிடம் அளிக்கும் மேற்கத்திய நாட்டில் நிகழ்ந்தது என்பது ஏனோ என்னிதயத்தைத் தொட்டது.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

சுபாஷிணி ட்ரெம்மல்

அருங்காட்சியகம் ஓர் அறிவுக் கருவூலம் – 19 – லூவ்ரெ அருங்காட்சியகம் Louvre Museum (4), பாரிஸ், ப்ரான்ஸ்

சொல்ல வரும் ஒரு விஷயத்தை மறைபொருளாக உருவகப்படுத்தி வைப்பதில் சித்திரக்கலை படைப்பாளர்களுக்கு உதவத் தவறுவதில்லை. நேரடியாகக் காணும் ஒரு காட்சி தானே, அல்லது ஒருவரின் உருவகப் படம் தானே, அல்லது ஒரு நிகழ்வின் காட்சி தானே, அல்லது ஏதோ புரியாத கோடுகளின் சங்கமிப்பில் ஒரு படைப்பு என்பது தானே என ஒரு சித்திரத்தை எடைபோட முடியாது. பல நுணுக்கமான விஷயங்களை, ஒரு சரித்திர நிகழ்வை, சமூக நிகழ்வை அல்லது சமகால சிந்தனையை, ஒரு படைப்பாளியின் சிந்தனையை, கற்பனையை பிரதிபலிக்கும் கருவியாக சித்திரம் அமைந்து விடுகின்றது.

ஐரோப்பாவில் சித்திரங்களின் அமைப்பில் புதிய பாணியும் அணுகு முறையும் 14ம் நூற்றாணடு தொடங்கி பின்னர் 15ம் நூற்றாண்டில் மிக வலுவடைந்தது. அரசர்களின், பிரபுக்களின் ஆதரவைப் பெற்று குறிப்பிடத்தக்க சித்திர வல்லுனர்கள் பல சித்திரங்களை இக்காலகட்டங்களில் படைத்தனர். குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இக்கலை இத்தாலியில் சிறப்புடன் வளர்ந்தது. பல  சித்திரக்கூடங்களும் சித்திரங்கள் வரையும் பயிற்சி வழங்கும் பள்ளிகளும் இக்கால கட்டத்தில் உருவாகின. இப்படி எழுந்த முயற்சிகளின் விளைவாக குறிப்பிடத்தக்க கலைஞர்கள் தங்கள் ஓவியத்திறனைக் கொண்டு கருத்துகளுக்கு உருவம் வழங்கும் பணியை செய்து வந்தனர்.

பொதுவாக ஐரோப்பா முழுமைக்கும், 13ம் நூற்றாண்டு தொடங்கி உருவாக்கப்பட்ட சித்திரங்களின் தன்மை கிறிஸ்துவ மறையான கத்தோலிக்க சமயத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஏதாகிலும் ஒரு அம்சத்தைக் கொண்டதாக அமைந்திருக்கும். அதில் ஏசு சிறிஸ்துவின் இறுதித் தீர்ப்பு நாள்,  இரவு உணவு, ஏசுவின் சிலுவையில் ஏற்றப்பட்ட வடிவம், தேவதைகள் ஏசுவின் நிலை கண்டு கண்ணீர் வடிக்கும் நிலை, இறந்த ஏசு பிரானின் உடலை அன்னை மேரியும் ஏனையோரும் சுற்றி நின்று கண்ணீர் உகுத்து மடியில் கிடத்தி வருந்தும் காட்சி என்பதாக ஒரு வகை; அடுத்ததாக, பைபிளில் உள்ள கதைகளை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட சித்திரங்கள். உதாரணமாக ஆதாம் ஏவாள் இவர்களுடன் பாம்பு மரத்தில் தொங்க ஆப்பிளைப் பறிக்கும் சூழல், நரகத்தின் நிலை, தேவதைகள் சுவர்க்கத்தில் மகிழ்ந்திருக்கும் காட்சி என அமைந்திருக்கும். இவையல்லாது ஏனையன, போர்களை விவரிப்பதாக, மன்னனின் அல்லது மன்னனின் குடும்பத்தோர் உருவங்களை மையமாக வைத்து வரையப்பட்டதாக இருக்கும். இவற்றில் பைபிளை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட சித்திரங்கள் பல நேரடி விளக்கத்தைத் தருவன அல்ல. மறைமுக கருத்துக்களை உட்புகுத்தி உருவாக்கப்பட்டவை பல.

லூவ்ரே அருங்காட்சியகத்தில் இப்பதிவில் நாம் காணவிருப்பது இங்குள்ள சித்திரக்கூடத்தைத் தான்.   எண்ணற்ற விலைமதிக்க முடியாத பல சித்திரச் சேகரிப்புக்களின் கூடம் லூவ்ரே.  டெனோன் (Denon) பகுதியில் முதல் மாடியிலும் இரண்டாம் மாடியிலுமாக இச்சித்திரங்களின் சேகரிப்புக்கள் இடம்பெறுகின்றன. முதலாம் மாடியில் இத்தாலி, ஸ்பெயின் கலைஞர்கள் உருவாக்கிய சித்திரங்கள் இடம்பெறுகின்றன. இரண்டாம் மாடியில்  ப்ரான்ஸ் பெல்ஜியம், ஜெர்மனி, ஹாலந்து, வடக்கு ஐரோப்பாவின் ஏனைய நாட்டு கலைஞர்களின் படைப்புக்கள் என இடம் பெறுகின்றன.

மன்னன் முதலாம் ப்ரான்ஸிஸ் முதலில் இத்தாலியின் அரச மாளிகையில் இருக்கும் சித்திரங்களைப் போல தனது மாளிகை ஒன்றில் சித்திரக்கூடம் ஒன்று அமைக்க திட்டமிட்டார். அதன் அடிப்படையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட முயற்சியின் பலனாகச் சேர்ந்தவைதான் இன்று லூவ்ரேவில் இருக்கும் இப்பகுதி சேகரிப்புகள். இந்த மன்னன் இத்தாலியில் புகழ்பெற்ற கலைஞர்களான மைக்கல் ஏஞ்சலோ,  ரஃபேல் ஆகியோரது கலைப் படைப்புக்களை வாங்கி தனது மாளிகையில் அவற்றை இணைத்துக் கொண்டார். அது மட்டுமில்லாது சித்திரக் கலைஞர்களையும் தனது மாளிகைக்கு சிறப்பு அழைப்பில் அழைத்தார். லியோனார்டோ டா வின்சி இந்த வகையில் மன்னன் முதலாம் ப்ரான்ஸிஸின் அழைப்பின் பேரில் இங்கு  அழைக்கப்பட்டார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வகை முயற்சிகளின் வழி சித்திரச் சேகரிப்புகள் பெருகின.

மன்னன் 14ம் லூய்ஸ் மேலும் தொடர்ந்து தனது சேகரிப்பிற்காக இத்தாலிய சித்திரங்களை வாங்கி இணைத்தார். அதுமட்டுமில்லாது ஸ்பேனிஷ் கலைஞர்களின் ஓவியங்களையும் தனது சேகரிப்பில் இடம்பெறச் செய்யும் முயற்சியில் இறங்கி முரியோ (Murillo)  வின் கலைப்படைப்புகளை வாங்கி இணைத்தார்.  அதன் பின்னர் பல ப்ரென்ஞ்ச் சித்திரக் கலைஞர்களின் ஓவியங்கள் இச்சேகரிப்பில் இணைந்தன.

இனி இங்குள்ள சில ஓவியங்களை மட்டும் அதன் விளக்கத்துடன் காண்போம்.

Alexander in Babylon (1665)

இது ப்ரெஞ்ச்  ஓவியக் கலைஞர் சார்ல்ஸ் லெ ப்ரூன் (Charles Le Brun ) வரைந்த சித்திரம்.

கி.மு 333ல், பெர்ஸிய மன்னன் மூன்றாம் டார்ஸியுஸை போரில் தேற்கடித்து வெற்றிக் கொடி ஏந்திக் கொண்டு பாபிலோன் நகரத்திற்கு வருகின்றான் மாவீரன் அலெக்ஸாண்டர். அங்கே அவனுக்கு நகரின் கதவுகள் திறக்கப்படுகின்றன; நல்வரவு நல்கப்படுகின்றது.  இது அவனை திகைக்க வைக்கின்றது. 3ம் டாரியுஸின் படையிலிருந்து பிடிக்கப்பட்ட 2 யானைகள் ஓட்டி வரும் வாகனத்தில் வலம் வருகின்றான் அலெக்ஸாண்டர். இக்காட்சியில் பாபிலோனின் தொங்கும் தோட்டம் பின்புறக்காட்சியாக அமைந்திருக்கின்றது.  1665ம் ஆண்டில் இந்த ஓவியம் வாங்கப்பட்டு சித்திரக் கூடத்தில் இணைக்கப்பட்டது.

மன்னன் 14ம் லூய்ஸ் ஐரோப்பாவில் நிகழ்ந்த சில குறிப்பிடத்தக்க போர்களில் சிறந்த வெற்றி பெற்றவன். தன் பெருமைகளை வீரன் அலெக்ஸாண்டருடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் வகையில் இந்த ஓவியம் அமைந்திருப்பதால் இதனை தன் சேகரிப்பில் இணைத்திருக்கின்றார்.  அது இப்போது லூவ்ரேவின் அருங்காட்சியகத்திற்குச் சிறப்பு சேர்க்கிறது.

A Table of Desserts (1640)

இது ஒரு டச்சு கலைஞனின் படைப்பு. மாட்டிசே Matisse இதன் 1635 அசலான டி ஹீம் வரைந்த ஓவொயத்தின் அடிப்படையில் இதனை உருவாக்கி  அதில் அதிகப்படியான பிரமாண்டத்தைச் சேர்க்க பாரோக் கலைவடிவத்தை இணைத்து உருவாக்கிய ஒன்று இது.

இது உணவு உண்ணல் பண்பாட்டை பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்ட படைப்பு.  விசித்திரமான இச்சித்திரத்தில் வெவ்வேறு சீதோஷ்ணத்தில் கிடைக்கும் பழங்களையும் க்ளாஸில் உள்ள வைன்,  அதோடு ஆங்காங்கே இசைக் கருவிகள் என பல அமசங்களைக் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இதில் ஒரு ஒழுங்கற்ற முறை தென்படுவதையும் காணமுடியும். ஒவ்வொரு பழத்திற்கும் ஒரு பொருள் இருப்பதாக குறியியல் அறிஞர்கள் (symbologist)  கருதுவதாகவும் குறிப்பு உள்ளது.  பைபிளில் குறிப்பிடப்படும் fruit if paradise  ஆகிய செர்ரி,  மறுக்கப்பட்ட பழங்களான ஆப்பிள், பீச் ஆகியவை தென்படுவதால் மறைமுக கருத்துக்கள் கொண்ட ஒரு கலைப்படைப்பு இது என்பது அவர்களின் விளக்கம்.

Allegory of Fortune (1729)

இது ஒரு ப்ளெமிஷ் (பெல்ஜியம்)  படைப்பு

ரோமன் கடவுள் ஃபோர்ச்சுனா இதில் ஒரு உலக உருண்டையின் மேல் இருப்பதாகக் காணலாம். நிலையற்ற தன்மை கொண்டது அதிர்ஷ்டம். இந்த உலக உருண்டை ஒரு கப்பலில் இருப்பது போலவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  கடலில் பயணிக்கும் பயணம் போன்றது வாழ்க்கை; நிறைய எதிர்பாராத விஷயங்கள் நேரலாம், என்ற வகையில் பொருள் கொள்ளலாம்.

மண்னன் 14ம் லூயிஸின் சேகரிப்பிலிருந்து பெறப்பட்ட ஓவியம் இது. இதன் அசலை உருவாக்கியவர் 2ம் ப்ரான்ஸ் எனப் பெயர்கொண்ட பெல்ஜிய ஓவியக் கலைஞர்.

Charles VII (1403-1461), King of France (1445)

1445ம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட சித்திரம் இது. பேரரசன் 7ம் சார்ல்ஸின் உருவப்படம் கொண்ட ஓவியம். இந்த மன்னன் அச்சமயத்தில் இங்கிலாந்துக்கும் ப்ரான்ஸுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த நூறாண்டுப் போரில் மாபெரும் வெற்றியை ப்ராஸிற்கு பெற்று வந்ததன் பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட படைப்பு.  ப்ரெஞ்சுப் படைப்பான இதனை வரைந்தவர் Jean Fouquet. ஆரம்பத்தில் யாரால் உருவாக்கப்பட்ட ஓவியம் இது என்பதில் சரியான தகவல் கிடைக்காவிடினும் பல ஒப்பீடுகளுக்குப் பிறகு இவை ப்ரெஞ்சு ஓவியர் Jean Fouquet உருவாக்கிய சித்திரம் என்பது அறியப்பட்டது.

இப்படி இங்கு இன்னும் பல ஓவியங்கள்.. அவற்றையும் அடுத்தடுத்து என பார்த்துக் கொண்டே செல்லலாம்.  அதோடு உலகின் பல நாடுகளிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட ஆவணங்களும் கலைப்பொருட்கலும் அரும்பொருட்களும் அடங்கியிருக்கும் மாபெரும் பொக்கிஷம் இம்மண்டபம். ஆனால் நாம் ஏனைய அருங்காட்சியகங்களுக்கும் செல்ல வேண்டுமல்லவா?

அடுத்ததாக உங்களை மற்றுமொரு அருங்காட்சியகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். ஐரோப்பாவை விட்டு சற்றே நெடுந்தூரம் செல்வோம்.

வேறொரு நாட்டிற்கு வேறொரு அருங்காட்சியகத்திற்கு!

மலர் சபா

புகார்க்காண்டம் – 10. நாடு காண் காதை

உழவரின் ஒலியும் பாட்டும்

உழப்படாத நுண்ணிய சேற்றில் புரண்டதால்

உடலில் பூசியுள்ள சேறு;
கழுவப்படாத முடியினையுடைய உடல் மற்றும்
சிவந்த கண்களுடன் இருந்தன எருமைகள்.
அவைதாமும் தம்

தினவைப் போக்கிக் கொள்வதற்காக

களத்து மேட்டில் உழவர்கள்
வைக்கோற் புரியால்
கட்டிவைத்த நெற்கூடுகளில்
முதுகை உராய்ந்தன.

வலிமையான கைகளையுடைய
கூலியாட்களும் நில உரிமையாளரும்

அவற்றை விரட்ட
ஒருங்கே எழுப்பும்  ஒலி

ஒருபுறம் ஒலிக்கும்.

மணமிக்க ஆம்பல் முதலிய
மலர்களையும் களைகளையும் பறித்தெறிந்து
களைத்து நின்ற உழத்தியர்
நாற்று முடிகளைப் பிரித்து அழுத்தி நட்டனர்.
அப்போது,
வளைந்த வளையணிந்த அவர்தம்

தோளிலும் மார்பிலும்
சேறு பூசிய கோலம் அழகு செய்தது.
இதே கோலத்தில் அந்த உழத்தியர்
கள்ளுண்டு களித்தனர்.
அதனால் செக்கச்சிவந்த கண்களுடன்

அவர்கள் தாமும்
கொச்சை மொழியில்

புதுப்பாடல்கள் பாடிக்களித்த ஒலி

ஒருபுறம் ஒலிக்கும்.

அடிப்படையாக அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 120 – 131

http://www.chennailibrary.com/iymperumkappiangal/silapathikaram5.html

ராமஸ்வாமி ஸம்பத்

பெருமையும் சக்தியும் பொருந்திய காயத்திரி மஹாமந்திரத்தைத் அளித்து ’விஸ்வாமித்திரர்’ – உலகுக்கே நண்பர் – எனப் பெயர் பெற்றதோடு வசிஷ்டர் வாயால் ’பிரம்மரிஷி’ எனவும் கெளரவிக்கப் பட்டவர் கெளசிக முனிவர். அந்த மாமுனிவர் ஒரு நாள் தன் ஆசிரமத்தில் மனக்கவலையோடு காணப்பெற்றார். சீடர்களுக்கு அவரது துயரம் புரியவில்லை. அவர் அருகில் சென்று கேட்கவும் துணிவு வரவில்லை. நல்லவேளையாக தேவரிஷியான நாரதர் அப்போது அங்கு வந்து சேர்ந்தார். சீடர்கள் அம்முனீந்திரரை வணங்கி வரவேற்று, ஆசானின் மனக்கவலைபற்றி கூறினர்.

அவர்கள் முறையீட்டினைக் கேட்ட நாரதர், “கவலை வேண்டாம். அதனைப் போக்கவே இங்கு வந்திருக்கிறேன்” என்று சொல்லி மாமுனிவரிடம் சென்றவரை கெளசிகர் அடிபணிந்து வரவேற்றார்.

“பிரம்மரிஷே! தாங்கள் ஏன் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்ட தேவரிஷியிடம், “முனீந்திரரே, என்னுடைய கோரிக்கைகள் எல்லாம் விருப்பப்படி நிறைவேறியிருந்தாலும் என் மனம் சதா அலை பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏதோ இனம்புரியாத ஒரு சிந்தனை என்னை வாட்டி வதைக்கிறது. தங்களால்தான் அதனைப் போக்க முடியும்” என்றார் விஸ்வாமித்திரர்.

“எண்ணிலா அருந்தவத்தோனான தாங்கள் ஒரு மனிதனால் சாதிக்க முடியாத பல காரியங்களைத் செய்துவிட்டு பெரும் பெயர் பெற்றுவிட்டீர்கள். ஆனாலும் தாங்கள் செய்த ஒரு பாபம் தங்களை வாட்டுகிறது” என்றார் நாரதர்.

“நான் பாபம் செய்தேனா? திரிகால ஞானியான தாங்கள்தான் இப்புதிரை விடுவிக்க வேண்டும்.”

“சற்று யோசியுங்கள். தாங்கள் ராஜா அரிச்சந்திரனையும் அவன் பட்டத்து ராணி சந்திரமதியையும் பிரித்து துன்பத்தில் ஆழ்த்தினீர்கள் அல்லவா? அந்த வினைதான் தங்களைச் சுடுகிறது.”

“அதனால் அரிச்சந்திரனுக்கு பரமசிவ தரிசனம் கிடைத்ததோடு சத்தியசந்தன் என்ற பெருமையும் சேர்ந்ததல்லவா? அது எப்படி பாபமாகும்?”

“கெளசிகரே! என்னதான் அது நல்லபடியாக முடிந்தாலும், தம்பதிகளைப் பிரிப்பது ஒரு தீவினையே.”

“முற்றிலும் உண்மைதான். நான் அதற்கு என்ன பரிகாரம் செய்யவேண்டும் என்பதை தாங்கள்தான் சொல்லவேண்டும்.”

“இக்ஷ்வாகு குலத்தின் உன்னத ராஜ தம்பதிகளைப் பிரித்த வினையைப் போக்க, தாங்கள் அதே வம்சத்தில் உதிக்கவிருக்கும் ஒரு ‘மரியாதா புருஷோத்தமனுக்கு’  அவனுக்கேற்ற வாழ்க்கைத் துணையை மணம் செய்துவிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உமது மனக்கவலை மாறும்.”

”தேவரிஷே! பிள்ளைப் பேரற்ற வயது முதிர்ந்த தசரத மகராஜனுடன் இக்‌ஷ்வாகு குலம் ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்ட நிலையில், இனி என்னால் எப்படி தங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்ற முடியும்?”

”கவலை வேண்டாம் கெளசிகரே! மஹாவிஷ்ணுவே அந்த தசரதனுக்குப் புத்திரனாக அவதரித்து ‘ராமன்’ என்ற பெயரோடு செயற்கரிய செய்கைகள் பல புரியப் போகிறார். அந்த ராமனுக்காக, மஹாலக்ஷ்மியும் ’ஸீதை’ என்ற பெயரோடு அயோனிஜையாக சம்பவிக்கப் போகிறார். அந்த ஆதி தம்பதிகளை நீங்கள் சேர்த்து வைத்து, பெரும்புகழ் அடையப் போகிறீர்கள். ஆகவே தாங்கள் ராமன் வரும் வரை காத்திருக்கவேண்டும்” என்று கூறி கெளசிகரிடம் நாரதர் விடை பெற்றுக் கொண்டார்.

விஸ்வாமித்திரரும் பொறுமையாக ராமன் வரும் வரை காத்திருந்து, உரிய காலத்தில் அயோத்தி அடைந்து தசரதனிடம் அரக்கர்கள் நிறைந்த தருவனத்தில் தான் நடத்தப் போகும் வேள்வியைக் காக்க ”நின் சிறுவர் நால்வரிலும் கரிய செம்மல் ஒருவனைத் தந்திடுதி” என்று இறைஞ்சினார். விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும் குலகுரு வசிஷ்டரின் உந்துதலால், தசரதன் ராமனையும் அவனுடன் லக்ஷ்மணனையும் விஸ்வாமித்திரருடன் அனுப்பி வைத்தான்.

அரசிளங்குமரர்களுக்கு பல அஸ்திரங்களின் பிரயோகங்களைப் புகட்டிய மாமுனிவர், ராமனை தாடகை எனும் அரக்கியை வதம் செய்ய வைத்து, பின்னர் தனது வேள்விச்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அவர்களிடம், “இனி நான் யாக தீட்சையில் ஈடுபடப்போவதால் நீங்கள் இருவரும் அரக்கர்களால் இவ்வேள்விக்குத் தீங்கு வராமல் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும்” என்றார். இளவரசர் இருவரும் தங்கள் வில்லேந்தும் வலிமையால் இடர்ப்பாடு செய்யும் அரக்கர்களை கொன்று குவித்தனர். பின் வந்த அரக்கர் தலைவனும் தாடகையின் புதல்வனுமான சுபாகுவை ராமன் வீழ்த்தி, அவ்வரக்கனின் உடன்பிறப்பான மாரீசனை ஒரு அம்பின்மூலம்  பல யோசனை தூரத்தில் உள்ள கடலில் விழுமாறு உய்த்தான்.

வேள்வி வெற்றிகரமாக முடிந்ததும், மிக்க மகிழ்ச்சியோடு விஸ்வாமித்திரர் ராமனையும் இளவல் லக்ஷ்மணனையும் ஆசீர்வதித்து, “இப்போது நாம் மிதிலை நகர் நோக்கிச் செல்லப் போகிறோம். விதேக நாட்டு அரசன் ஜனகன் நடத்தும் யாகத்தைக் காண்போம்” என்றார். ‘யாகத்தைக் காணவா இந்த ராஜகுமாரர்களை மிதிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்? அங்கு ஒரு பரிசு ராமன் வரும் வரை காத்திருக்கிறதல்லவா? அதனை அவனிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டாமா….’ என அவர் மனம் சிந்தனை செய்தது.

மிதிலைநகர் செல்லும் வழியில் ஒரு பாழடைந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டனர். அங்கு நிலவிய மயான அமைதியைக் கண்டு ராமன் “மாமுனிவரே! இந்த ஆசிரமம் ஏனிப்படி பொலிவிழந்து காணப்படுகிறது?” என்று கேட்டான்.

”கெளசலை மைந்தனே! இது கெளதம முனிவரின் குடில். இதன் பிண்ணனியில் ஒரு பெரிய வரலாறு இருக்கிறது” என்று சொல்லி அக்கதையை அவர்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்….

….ஒரு சமயம் பிரமதேவர் படைத்த அகலிகை எனும் பேரழகியைக் கண்டு தேவேந்திரன் அவளை மணம்புரிய ஆசைப்பட்டு நான்முகனை அணுகினான். ஆனால் அவர், ‘முன்னமே அவள் கெளதம முனிவருக்கு மனைவி ஆகிவிட்டாள். ஆகவே அவ்வாசையை அழித்துவிடு’ என்று அவனுக்கு அறிவுரை வழங்கினார். அகலிகைமீது கொண்ட காமவேட்கையால், இந்திரன் நெறி தவறி பிறன்மனை விழைய முற்பட்டான். சேவல் உருக்கொண்டு கெளதம முனிவரின் ஆசிரமத்தை நள்ளிரவில் அடைந்து, கூவலுற்றான். அதனை வைகறை அறைகூவலாகக் கருதி அம்முனிவர் நதிக்கரைக்குச் சென்ற தருணத்தில் முனிவர் வடிவம் கொண்டு அகலிகையை ஏமாற்றி அவளுடன் தகாத உறவு கொண்டான். வந்தவன் இந்திரன் என்பது அகலிகைக்குத் தெரிந்துவிட்டது. இருந்தாலும் வானோரின் அரசனே மயங்கும் தன் பேரெழில்மீது ஒரு கணம் பெருமை கொண்டாள். உடனே தன் தவற்றையும் உணர்ந்து சோகமடைந்தாள். இதற்கிடையில், நதிக்கரைக்குச் சென்ற கெளதமர் இந்திரனின் கயவாளித்தனத்தைத் தன் ஞானப்பார்வையால் அறிந்து, குடிலுக்குத் திரும்பினார். பூனை உருக்கொண்டு தப்பிக்க முயன்ற இந்திரனை கொடுஞ்சினம் கொண்ட முனிவர் ‘பிடி சாபம். நீ எதனை நாடி இத்தீயசெயலைப் புரிந்தாயோ அவ்வாறு உன் உடல் முழுதும் ஆகக்கடவது’ என்றார். இந்திரன் தலைகுனிவோடு தன் உலகத்திற்குத் திரும்பினான். தடம் புரண்ட மனைவி அகலிகையை கெளதமர் ஒரு கல்லாக மாறும்படி சபித்தார். அகலிகை, ’இந்திரனால் வஞ்சிக்கப்பட்ட எனக்குச் சாப விமோசனம் கிடையாதா?’ என்று கண்ணீர் மல்க தன் கணவனை வினவினாள். முனிவரும் மனமிரங்கி, ‘எப்போது அயோத்தி இளவரசன் ராமன் கால் தூசி உன்மீது படுகிறதோ அப்போது நீ உன் பழைய உருவை அடைவாய். அந்த ராமன் வரும் வரை காத்திரு’ என்று பகர்ந்து அங்கிருந்து அகன்றார்….

அகலிகையின் கதையைக் கூறியபின், விஸ்வாமித்திரர், “ராமா, உன் பாததூளிக்காக குற்றமற்ற அவள் இங்கே காத்திருக்கிறாள். உன் வலது காலை அக்கல்லின்மேல் வை”  என்றார். ஆசானின்  ஆணைப்படி ராமன் பாதத்தை வைத்தவுடன் அகலிகை மீண்டும் பொலிவு பெற்று எழுந்து அந்த பதிதபாவனனின் தாள் பணிந்தாள். இக்காட்சியைக் கண்ட விஸ்வாமித்திர்ர் மனம் நெகிழ்ந்து, கம்பநாடர் மொழியில்

“இவ்வண்ணம் நிகழ்ந்தவண்ணம் இனி இந்த உலகுக்கெல்லாம்

உய்வண்ணம் அன்றிமற்றுமோர் துயர்வண்ணம் உறுவது உண்டோ

மைவண்ணத்து அரக்கி போரில் மழைவண்ணத்து  அண்ணலே உன்

கைவண்ணம் அங்கு கண்டேன் கால் வண்ணம் இங்கு கண்டேன்”

என்று பெருமிதமாகக் கூறினார்.

[முக்காலத்தில் அகலிகை கல்லுருவத்தைப் பெற்ற நிகழ்ச்சி இவ்வாறு நடந்தது. நீ அவதரித்த பின்னர், இவ்வுலகத்தில் தோன்றிய எல்லா உயிர்களுக்கும் விடுதலை பெறுவதன்றி, துன்பமடைவது என்பது உள்ளதாகுமோ? ஆகாது. மேகத்தின் கரிய வண்ணத்தைப் போன்ற ராமனே! மை போன்ற கருநிறத்து அரக்கியாகிய தாடகையுடன் நீ போரிட்ட அவ்விடத்தில் உன் கைத்திறமையைப் பார்த்தேன். இவ்விடத்தில் உன் கால் திறமையைப் பார்த்தேன்.]

அதன்பின் அப்போதே அங்கு வந்து சேர்ந்த கெளதமரை ராமன் அகலிகையை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு வேண்ட அவரும்  அவளை மன்னித்து இல்லறம் நடத்த சித்தமானார்.

(​தொடரும்)