Category: சிறுகதைகள்

ஜெ. ஜெயகுமார்
சென்னை

காந்தி ரோடு, திரு.வி.க. பூங்காவில் வழக்கம்போல் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டு சுற்றிலும் உள்ள மனிதர்களை வழக்கம்போல் அவதானித்துக் கொண்டிருந்தார் எழுபது வயது விஜய்.

சாத்வீகம் ததும்பும் ஒரு மனிதனின் கோர முகத்தை அன்று பார்க்கப் போகிறோம் என்பதையறியாமல்.

ரிடையர்ட் ஆகியும் இன்னும் இன்றும் அதே வாத்தியாரம்மா தோரணையில் பேசும், நடக்கும் முன்னாள் ஆசிரியை; “ஆறுமாசம் அமெரிக்கா ஆறுமாசம் இந்தியா” என்று காலம் தள்ளும் அறுபது வயது அருண்குமார்; கையில் ஒரு பையுடன் தவறாது நூலகம் வந்து பத்திரிக்கைகள் வாசிக்கும் வளையாத முழங்காலில் பேண்டேஜ் போட்ட முத்துசாமி; என்று மனிதரில் எத்தனையோ நிறங்கள்;

வலது பக்கம் “ஷியாமளா  டவர்ஸ்” அடுக்குமாடி வீடுகளில் இருந்து பரபரப்புடன் “பைக்”கில்  பறக்கும் இன்போசிஸ் இளைஞன்; வெய்யில், புழுதி மற்றும் காமக் கண்களிருந்து தப்பிக்க தீவிரவாதி போல உடலெல்லாம் உடையால் மறைத்துக்கொண்டு அவசரகதியில் “ஆக்டிவா” வில் அதிரடியாகக் கிளம்பும் மத்தியதரக் குடும்பப் பெண்மணி; என்று மனிதர்களின் வாழ்க்கைத் தேடல்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் விஜய் உடற் பயிற்சியுடன்.

அரக்கு நிற “ஹ்யூண்டாய்” கார்  அபார்ட்மெண்ட் பார்க்கிங்கிலிருந்து  வீதிக்கு  வந்தவுடன், நெற்றியில் பளிச்சிடும் விபூதியுடன் இரண்டு பையன்கள் துள்ளிக் குதித்து ஏறிக் கொண்டவுடன் அவர்களது தந்தை அவர்களை ஸ்கூல்லில் டிராப் செய்துவிட்டு எங்கேயோ இருக்கும் அவரது அலுவலகம் செல்வது விஜய் அன்றாடம் கவனிக்கும் ஒரு நிகழ்வு.

பூஜை முடித்த கையோடு பளபளக்கும் சந்தனம் குங்குமம்,அணிந்த அந்த நடுத்தர வயது எக்ஸிக்யூடிவ் அப்பாவின் நெற்றியில் விபூதியை விஞ்சும் கவலை ரேகைகள். இளைய மகன் வந்து காரின் முன்பக்கம் வழக்கம்போல் “பிராம்ப்ட்”டாக உட்கார்ந்து கொண்டாலும் பெரிய வகுப்பு படிக்கும் மூத்த பையன் இன்று லேட்.

இவர்களை பள்ளியில் விட்டு விட்டு  ஆக்ஸிஜன் இல்லா ஆற்காடு ரோடு டிராஃபிக்கில் தட்டுதடுமாறி மேடு பள்ளங்களில் ஊர்ந்து சரியான நேரத்திற்கு அலுவலகம் செல்ல வேண்டுமே என்ற “கூகிள் மேப்” கவலை அவர் முகத்தில்.

நேரம் ஆக ஆக, வெயிட்டிங் எரிமலை வெடிக்கத்  தயாரானது.

அன்றைய தினம் ஸ்கூல் யூனிஃபார்ம் ஒயிட் & ஒயிட் டிரஸ் கோடு என்பதாலோ என்னவோ  மூத்த மகன் ஒரு ஒயிட் சாக்ஸ் கிடைத்து, இன்னொரு சாக்ஸ் கண்டுபிடித்து போட்டுக் கொண்டு வருவதற்கு நேரம் ஆகிக் கொண்டே இருந்தது. (அந்தக் காலத்தில் “சங்கர்லால் வந்து விட்டார்” நாவல் ஆசிரியர் தமிழ்வாணன்  “சாக்ஸ்”சை  நடையன் என்று  மொழி பெயர்த்திருப்பார்.)

“ஆஹா! இந்நேரம் பசங்களை டிராப் செய்து விட்டு போரூர் ஜங்ஷன் தாண்டியிருக்கலாமே” என்று ஆபிசர் அப்பா கோபத்தின் எவரெஸ்ட்டில் ஏறிக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு வழியாக மூத்த பையன் காரில் ஏறி பின்பக்க கதவை சாத்துவதற்குள், அவனுக்கு லட்சார்ச்சனை!’ விடலைப் பையனான அவன் எடக்கு மடக்காக ஏதோ பதிலளிக்க எரிமலை இன்னும் விஸ்வரூபம் எடுத்து, டிரைவர் இருக்கைக்கு கீழே இருந்த ஒரு ரப்பர் செருப்பை எடுத்து பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த மூத்தவனை  நோக்கி அடிக்க முயன்றார் ஆபிசர் அப்பா.

பையன் லாவகமாக பின் சீட்டில் இங்கும் அங்கும் நகர்ந்து தப்பித்துக் கொள்ள அவருடைய காலணி ஆதிக்கம் பலவீனம் அடைய ஆரம்பித்தது.

காருக்குள் நடப்பதை பொறுக்க முடியாமல் பார்க்கில் இருந்த விஜய் “ சார்! சார்! என்று அந்த ஆபிசர் அப்பாவை நோக்கி கத்தினார். “யாரோ தன்னைக் கூப்பிடுகிறார்கள்” என்று உணர்ந்த அந்த ஆபிசர் ஓங்கிய செருப்புடன் டிரைவர் இருக்கையிலிருந்து சத்தம் வந்த திசையில் திரும்பியபோது விஜய்,

அவரை நோக்கி, சார்! சார்! வாட் இஸ் திஸ்?” “கோ ஹாப்பிலி”

“சந்தோஷமா போய்ட்டு வாங்கோ” என்று கூக்குரலிட்டார்.

சுதாரித்துக் கொண்ட அந்த ஆபிசர் செருப்பை காருக்குள் கீழே போட்டு விட்டு காரைக் கிளப்பிக் கொண்டு குற்ற உணர்வுடன் புறப்பட்டபோது

மூத்த  பையனின் கண்களில் புண்பட்ட அவனுடைய இதயம் தெரிந்தது.

“அவன்  மீது ஏன் இந்த வெறித்தனமான கோபம்? ஒரு வேளை அவன் நன்றாகப் படிக்கவில்லையோ? இல்லை, நேரமே வாழ்க்கை என்னும் நெருக்கடியால் வந்த வன்மமா? ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தின் அன்றாட நகர வாழ்க்கை  இவ்வளவு அலைச்சல், உளைச்சல், உணர்ச்சி கொந்தளிப்பு  நிறைந்ததாக ஆகி விட்டதே“ என்று கவலையுடன் வீடு திரும்பினார் விஜய்.

காரை ஓட்டுபவர்கள் “ரோட் ரேஜ் “ என்ற கோபத்  தணலில் மாட்டிக்கொண்டு நிதானம் தவறுவது உண்டு. அது போலத்தான் இந்த மனிதரின் கார் கோபமா? இது போன்ற விநாடித் தருணங்களில்தான் கொலை கூட நடக்கிறது போலும்  என்றெல்லாம் விஜய்யின் மனம் அலை பாய்ந்தது.

மறு நாள் அதே விஜய்; அதே பார்க்; அதே நேரம்; அதே அரக்கு காரில் குழைத்து விபூதி அணிந்த அதே மூவர், இன்னொரு நாள் வாழ்க்கையோடு முட்டி மோதிப்  போராடி ஜெயிக்க.

கண்டும் காணாமலும் விஜய் உடற் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார்.

காரில்  இருந்த ஆபிசர் அப்பா, கண்ணாடியைத் தாழ்த்தி “சார்! சார்! என்று விஜய்யை கூவி அழைத்தார்.

“சாரி சார்! நேத்திக்கி ஒரு நிமிஷம் நான் மிருகம் ஆயிட்டேன்! “ஐ லாஸ்ட் மைசெல்ஃப்”; நல்ல வேளை! நீங்க என்னை பழைய நிலைக்கு கொண்டு வந்துட்டீங்க! டெர்ரிபிலி சாரி சார்! “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ; தாங்க்ஸ் சார் “என்று விஜய்யிடம் சொல்லிக் கொண்டே காரைக் கிளப்பினார்.

இப்போது அந்த மூவரும் பழைய அன்யோன்ய நிலமைக்கு வந்து விட்டிருந்தனர்.

விஜய், “இட்ஸ் ஓகே; அவன் மூத்த பையன் சார்; அவனை இப்ப நீங்க நன்னா பாத்துண்டாத்தான் பிற்காலத்திலே நீங்க என்  வயசுல இருக்கும்போது உங்களை அவன் நன்னா பாத்துப்பான்; வாழ்க்கைங்கறது ஒரு நாள் இல்ல; ஒரு வருஷம் இல்ல, ஒரு ஜன்மம் சார்! எல்லோருக்குமே  “தொட்டிலில் இருந்து காலில்லாக் கட்டில் வரைதான் வாழ்க்கை” ன்னு கவிஞர் சுரதா சொல்லியிருக்கார் சார்!

“சீயர்ஃபுல்லா போட்டு வாங்கோ! டைம்  ஆறது; ஆல் த பெஸ்ட்”; என்று விடை கொடுத்து விட்டு அவசரமாக திரும்பிக் கொண்டார் விஜய்.

அந்த ஆபிசர் அவ்வளவு தூரத்தில் இருந்தும் விஜய்யின் கண்களின் ஈரத்தைக் கவனிக்கத் தவறவில்லை அவருடைய கண்களே  ஈரமாக இருந்தபோதிலும்!

முனைவர் த. ஆதித்தன்
இணைப் பேராசிரியர்
அரிய கையெழுத்துச் சுவடித் துறை
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்

அலுவலகத்தில் இருந்து மாலை வீடு திரும்பும் வழியில் தேநீர் அருந்துவதற்காகச் சாலையோரக் கடையில் வண்டியை நிறுத்தினார் கதிர். கண்ணாடிப் பெட்டிகளுக்குள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பலகாரங்களின் மணம் ஈர்த்தது.

“பருப்பு வடை கொடுங்க” என்றார். காகிதத் துண்டினுள் வைத்து கடைக்காரர் கொடுத்த வடையை வாங்கியபடி அங்கே சாலையோரம் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். வடையைப் பிய்த்து வாயினுள் திணித்தார். மணம் தந்த ஈர்ப்பு ஒருபுறம், அதன் முறுமுறுப்பும், பருப்பு, மசாலா இவற்றின் சுவை ஒரு புறமும் என ஈர்ப்பினை அதிகரிக்க அனுபவித்து உண்டார்.

“சார் அப்படியே ஸ்டாங்கா ஒரு இஞ்சி டீ”. சென்ற மாதம் ஒரு நாள் ஊருக்குத் தபால் அனுப்புவதற்காக இக்கடையின் அருகில் இருக்கும் கொரியர் அலுவலகத்திற்கு வரும் போதுதான் இக்கடைக்கு முதன் முறையாக வந்தார். பதார்த்தங்களின் மணமும், சுவையும் ஈர்க்க இப்பொழுது அடிக்கடி வரும் வாடிக்கையாளர்.

பக்கத்தில் இருந்த நாற்காலியில் மாலைநேர நாளிதழ்கள் இருந்தன. ஒன்றை எடுத்து பெரிய எழுத்துகளில் இருக்கும் தலைப்புகளைப் படித்தப்படி கடைசிப் பக்கம் வரவும், வடை சாப்பிட்டு முடிக்கவும், கடைக்காரப் பையன் தேநீரைக் கொண்டு கொடுக்கவும் சரியாக இருந்தது.

கடையில் கூட்டம் குறைவுதான். இருந்தாலும் வாடிக்கையாளர்கள் கல்லாப் பெட்டி அருகில் அட்டையில் ஒட்டியிருக்கும் கியூ.ஆர் கோட் என்னும் விரைவுத் துலக்கிக் குறியீட்டை செல்போன் மூலம் புகைப்படம் எடுத்து, பணம் செலுத்தும் போது வரும் ஒலி, சாலையில் செல்லும் வாகனங்களின் ஓசை, கடையின் முன் அமர்ந்ததும், நடந்தபடியும், போனில் எதை எதையோ பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களின் சப்தம் போன்றவை ஒன்று சேர்த்து எழும்பும் ஓசை அவனுள்  இசையாக ஊடுருவியது. அதை ரசித்தபடி தேநீரைக் குடித்து முடித்தார்.

அங்கிருந்த நபர்களின் முகங்களை ஏனோ இன்று கவனித்தார். அவரை அறியாமல் கண்கள் அவர்களை ஆராய்ந்தது. யாரும் தவறுதலாக எடுத்துவிடக்கூடாது என தோன்றியது. உடனே, “சார் பருப்பு வடை நல்லா இருக்கு. இன்னொரு வடை எடுத்துக்கிறேன்” என்றபடி எடுத்தார்.

சாப்பிட்டபடியே பார்வையைப் பரவவிட்டார்.  வரும்போது எல்லாம் பார்க்கும் கூட்டம்தான்.  இன்று உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும் போது இயல்பாய் இல்லாமல் இருந்தது.  நாற்காலியில் நன்றாகச் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி வடையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மென்று தின்றுகொண்டே கடைக்கு வந்திருந்தவர்களைக் கவனிக்கும்போது, திடீரென கவனத்தில் உறைத்தது.  அங்கிருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் விலைஉயர்ந்த ஆடை அணிந்து நாகரிகமாகவும், பகட்டுடனும் தோன்றினார்கள்.  அவர்கள் இங்கு ஏன் வருகிறார்கள் என்று எண்ணி ஆச்சரியப்பட்டார்.  காரணம்,  இந்த சாலையோரக்கடை அப்படியொன்றும் உயர்ந்ததாகத் தோன்றவில்லை.  மீண்டும் மீண்டும் அவரது கண்கள் அவர்களின் முகங்களை நோக்கியே சென்றன.  பெரும்பாலானவர்களின் விரலிடுக்குகளில் சிகரெட். அவர்களின் கண்கள் இலேசாகச் சிவந்து இருப்பது அதிர்ச்சியளித்தது.  சிலர் பான்மசாலா பாக்கெட்களைத் திறந்து பகிர்ந்து கொண்டனர்.  பார்வைக்கு எங்குமே தென்படாத அப்பொருள்களைக் கடைக்காரர் மறைவாக வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டியில் இருந்து எடுத்துக்கொடுப்பதும் இன்றுதான் அவர் கண்களில் பட்டது.  அதிர்ச்சியுடனே சாப்பிட்டதற்கான தொகையைக் கடைக்காரரிடம் கொடுத்துவிட்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டார்.

*******

வீட்டிற்கு வந்ததும் உடைமாற்றி, கைகால்களை அலம்பிக்கொண்டு, முன்அறையில் ஷோபாவில் உட்கார்ந்தார்.  தொலைக்காட்சியை இயக்கினார்.  போதைப் பொருட்களுக்கு எதிரான அரசின் விளம்பரம் ஓடியது.  ஆத்திரத்துடன் தொலைக்காட்சியை அமர்த்தினார்.  அவரது அறைக்குள் வந்த மனைவி,

“டீ குடிக்கிறீங்களா? கொண்டு வாரேன்”

“வேண்டாம், வரும்போது கடையிலேயே குடிச்சிட்டேன்.  நீ குடிச்சியா….. பையன் எங்க”?

“புதுசா கேக்குறீங்க பையன பற்றி….. வளந்திட்டானுல…. முன்னால போல இல்லனு  தோணுது….. ”

“என்னாச்சு”

“உங்களுக்கு எப்போதும் ஆபீஸ் ஆபீஸ்னு,  நானும் வீட்டுப்வேலைய பார்த்திட்டு டெய்லரிங் ஒர்க் பார்க்கிறதால சோர்ந்து போயிடுறேன்”.

“என்ன சொல்லவர்ற….. ஒழுங்கா சொல்லு… ”

“எப்பொழுதும் போல லேப்டாப் ஓப்பன் பண்ணி ஆபீஸ் ஒர்க்க பார்க்க வேண்டியதுதானே, புதுசா என்ன கேள்வி”?

“திட்டுறியா? அல்லது கோபிச்சுக்கிறியா”?

“ஒங்கள திட்டமுடியுமா? அல்லது  உங்ககிட்ட கோபிச்சுக்கத்தான் முடியுமா”?

“நிறுத்து  … நேரடியா விசயத்த சொல்லு…” அவள் கதிரின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

கண்கள் கலங்கின.. “அவனுக்குப்  படிப்புல கவனம் குறைஞ்சமாதிரி தெரியுது… ஆறாம் வகுப்பு வந்தாச்சு.  அதுக்கு ஏத்த பொறுப்பும் இல்ல… ஒழுங்கா சாப்பிடறதும் இல்ல…. வந்ததுமே கதவ சாத்திகிட்டு தூங்கிடுறான்.  கேட்டா சோர்வா இருக்குங்கிறான்..”

“சரி சின்னப் பையன்தான.. நான் பாக்குறேன்.. சாப்பிட்டானா? ”

“ஸ்கூல்ல இருந்து வந்த உடனேயே பசிக்கிதுன்னான்.. யூனிஃபார்ம் கூட மாத்தல… கிச்சனுக்குப் போயி நாலு பிரட்ட எடுத்து ஜாம் தடவி சாப்பிட்டுட்டு படுக்கப் போயிட்டான்… ”

“படிக்க சொன்னியா? ”

“ஸ்கூல்லயே படிச்சிட்டானாம். போன வருசம்னா நீங்க ஆபீஸ் போகும்போது அவன ஸ்கூல்ல விட்டுட்டு போவீங்க.. இப்போ ஸ்கூல் வேன்ல அனுப்புறோம்.  ஆறே முக்காலுக்கே வேன் வந்திருது.  காலையிலேயும் அவன் ரெடியாகி வேனுக்குப் போறதுக்குதான் நேரம் சரியா இருக்கு…. ”

“காலையில நான்கு மணிக்கு எழுந்திரிக்கணும்.. எழுந்திரிக்க வைக்கணும்”.

“சரிதான்.. அவன் குழந்தைங்க….. பத்துவயசுதான ஆகுது.  இருந்தாலும் ஹோம்வொர்க் இருந்தா காலையிலேயே எழுந்திருச்சி பண்ணிடுறான்.. ”

“ம்….. கவனிக்கிறேன்”   என்றபடி மகனின் அறைக் கதவைத் திறந்தார்.  மனைவியும் உடன் வந்தாள்.  கட்டில் அருகில் புத்தகப்பை திறந்த நிலையில் இருந்தது.  கட்டிலில் படுத்திருந்த முருகன் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்தான்.   அவள்,

“பாத்தீங்களா  யூனிஃபாம்ம மாத்திட்டு படுன்னு சொன்னா…. சட்டய கழற்றவே இல்ல… நிக்கர மட்டும் கழற்றியிருக்கான், அதையும் கட்டில்லேயே போட்டிருக்கான்.  பீரோக்குள்ள எவ்வளவு துணி இருக்கு, நீங்களாவது ஒண்ண எடுத்து போட்டுவிடுங்க..  எனக்கு டெய்லரிங் ஒர்க் இருக்கு… வர்ரேன்…” என்றபடி சென்றுவிட்டாள்.

கதிர் கட்டிலில் சரிந்து  படுத்திருந்த மகனைத் தூக்கி நேராகப் படுக்கவைத்தார்.  தினமும் காலையில் மட்டுமே, அதுவும் புறப்படும் போக்கில் மகனைப் பார்ப்பதோடு சரி.  அவனோடு அமர்ந்து பேசி பல மாதங்கள் இருக்கும் போல் தோன்றியது.  கட்டிலில் கிடந்த சீருடை கால்சட்டையையே போட்டு விடுவோம் என்று அதை எடுக்க முயன்றார்.  அதன் ஒரு பாக்கெட் பகுதி மகனின் ஒரு கைப்பிடிக்குள் இருந்தது.  விரல்களைப் பிரித்து எடுத்தார்.  கால்சட்டையில் மாட்டியிருந்த பெல்ட்டை கூட கழற்றாமல் விட்டிருந்ததைப் பார்த்து வெறுப்பானார்.  பெல்ட்டை நீக்கி அருகில் இருந்த மேசையில் வைத்தார்.  கால்சட்டையை மாட்டிவிடுவதற்காக உதறினார்.  அதன் பாக்கெட்டிலிருந்து பான்மசாலா பாக்கெட் வெளியில் விழுந்தது.  அதைக் கையில் எடுத்தப்படியே அதிர்ச்சியில் கட்டிலில் அமர்ந்தார்….

தலை சுற்றியது.   நம்ம குழந்த, ஆறாவது படிக்குற பையன் பாக்கெட்ல….. அவரால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை… ஆழ்ந்து தூங்கும் பையனைப் பார்த்தபடியே இருந்தார்….

அறைக்குள்ளே வந்த அவர் மனைவி,  “எவ்வளவு நேரமா மகனையே பார்த்திட்டு இருப்பீங்க…  நிக்கர போட்டுவிட்டுட்டு வராம, உங்க அழகுராசாவ ரசிச்சிட்டே இருக்கீங்க போலருக்கு…. பாசம் பொங்குது…. ”

எதுவும் பேசாமல் போர்வையைப் போர்த்திவிட்டுவிட்டு கால்சட்டையைப் பான்மசாலா பாக்கெட்டோடு கையில் எடுத்தபடி எழுந்திருந்தார்….

மீண்டும் அவர் மனைவி, “சரி சின்னபையன்தான… படுத்துகிடட்டும்,  நிக்கர அழுக்குத் துணிகள போடுற கூடையில போட்டிருங்க…. ”

“இவனா சின்னப்பையன்…..” என்று தொடங்கியவர் சட்டென்று நிறுத்திக் கொண்டார்.  தனது அதிர்ச்சியையும், பதட்டத்தையும் மனைவிக்குக் கடத்தவேண்டாம்.  மெதுவாகச் சொல்லிக்கொள்ளலாம் என நினைத்தபடி அங்கிருந்து நகர்ந்தார்..

“நீங்க அவன்கூட நேரம் செலவு பண்ணினாதான…. வேகமா வளர்ந்திட்டான்…  அவன் வளர்ந்திருக்கிறதயே  இண்ணைக்குத்தான் பாக்கிறதுபோல சின்னபையனாங்கிறீங்க…..  ம்   ஆனா எண்ணைக்கும் அவன் நமக்குக் குழந்தைதாங்க”  என்றபடி நகர்ந்தாள்.

எதையும் அவர் உள்வாங்கும் மனநிலையில் இல்லை.. அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளமுடியவில்லை.  கடும் ஆபத்தான நிலையில் நிற்பதைப் போல தோன்றியது.  பான்மசாலா பாக்கெட்டை மறைத்து வைத்துவிட்டு, கால்சட்டையை அழுக்குத்துணிகள் போடும் கூடையில் போட்டுவிட்டு திரும்பும்போது,

“சாப்பாடு ரெடி, சாப்பிடலாம்  வாங்க… ” என்றாள்.  வலி  நிறைந்த உள்ளத்தோடு பின்னால் சென்றார்.

*******

மறுநாள் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கதிர் எழுந்துவிட்டார்.  மனைவி   “இண்ணைக்கு லீவுதான…. கொஞ்ச நேரம் படுங்க… ”   என்றாள்

“நீ ரெஸ்ட் எடு… நான் உறுப்பினரா இருக்கிற பன்னாட்டு நண்பர்கள் சங்கம் சார்பா, நகராட்சி பூங்காவ கிளீன் பண்றோம்… ஆறு மணிக்கு ஆரம்பிக்கிறோம்…  அப்போதான் வாக்கிங் வர்ரவங்ககிட்டேயும் விழிப்புணர்வ ஏற்படுத்தமுடியும், அங்கேயே டிபன் சாப்பிட்டிடுவேன்.  உங்க இரண்டுபேருக்கு மட்டும் சமைச்சுக்கோ… ” என்றபடி தயாராகத் தொடங்கினார்.

மகன் படுத்திருந்த அறையை எட்டிப் பார்த்தார்… இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.. மனதுக்குள் இருந்த அதிர்ச்சி, கோபமாக மாறியிருந்தது.  அவனை எழுப்பி ஏண்டா.. எனக்கேட்டு ஓங்கி அறையலாம் போல் இருந்தது.

அடக்கிக் கொண்டார்… தயாரானதும் மனைவியிடம்,  “கதவ உள்பக்கமாகப் பூட்டிக்கோ… நான் கிளம்புறேன்…” என்றபடி பதில் எதிர்பாராமல் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்.

பூங்கா அருகில் செல்லும்போதே நிகழ்ச்சி தொடங்கும் நிலையில் இருந்தது புலப்பட்டது..  வண்டியை நிறுத்திவிட்டு வேகமாகச் சென்றார்.  வா வா என நண்பர்கள் அழைத்தனர்.  விழிப்புணர்வு நிகழ்வுக்கான பதாகையை இருவர் விரித்துப் பிடித்தனர்.   அதன் பின்னால் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் புகைப்படத்திற்காக நிற்க தொடங்கினர்.  இவரும் சேர்ந்து கொண்டார்.  அருகில் தூய்மைப்படுத்துவதற்கான உபகரணங்கள் இருந்தன.  புகைப்பட நிகழ்வு முடிந்ததும் தன்னார்வலர்கள் உபகரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு தூய்மைப் பணியில் இறங்கினர். சிலர் அங்கு வந்து செல்பவர்களிடம் விழிப்புணர்வுக்கான துண்டு பிரசுரங்களைக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்.  எதிலும் மனம் லயிக்காததால் பூங்காவினுள் கட்டப்பட்டிருந்த சிமெண்ட் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.  சில நிமிடங்களில் அருகில் இருந்த இருக்கையில், நடைபயிற்சியை முடித்த இரண்டு கல்லூரி மாணவர்கள் வந்தமர்ந்தனர்.  ஒருவன் சட்டைப்பையில் இருந்து பான்மசாலா பாக்கெட்டை எடுத்து சிறிது கையில் கொட்டினான்.  இது கண்ணில் பட்டதும் கதிர்க்குப் படபடப்பு அதிகமாயிற்று.  அதற்கிடையில் ஒருமாணவன்,

“ஏண்டா இப்படி போதைக்கு அடிக்ட் ஆயிட்டே…. விட முயற்சி பண்ணுடா…. ”

“ஸ்கூல்ல வைச்சே பழகினதுடா….. விட முடியல…. என்றபடி பான்மசாலாவை வாயினுள் வைத்தான்…. ”

“வீட்ல கண்டுபிடிக்கலயா?  …… ”

“எங்கப்பா எப்போதும் ஆபீஸ், ஆபீஸ்னு ஆபீஸ் வொர்க்கிலேயே இருப்பார்… லீவு நாளுனா இதோ சர்வீஸ்ங்கற  பேர்ல பன்னாட்டு நண்பர்கள் சங்கம் பண்றாங்களே…. இதேபோல போயிடுவாரு…… “வீட்ட எங்க கவனிச்சாரு…. அவருக்கு வீட்டையும் ஆபீசையும் பேலன்ஸ் பண்ணத் தெரியலடா… ”

 “சோசியல் சர்வீசும் தேவதானடா….. இதோ பாரு சிறப்பா… பண்றாங்களேடா…..”

“தெரியலடா உனக்கு… சர்வீஸ் நூறு ரூபாய்க்குப் பண்ணுனா ஆயிரம் ரூபாய்க்கு விளம்பரம், அவங்களுக்கான சாப்பாடுனு செலவு பண்ணுவாங்கடா….”

“கொஞ்சமாவது நல்லது நடக்குதா இல்லையா? …. ”

“டேய் முதல்ல… அவங்கவங்க வீட்ட ஒழுங்கா கவனிக்காங்களான்னு பார்த்தா உனக்குப் புரியும்…. ஒவ்வொரு வீடும் நல்லபடியா இருந்தாலே சமுதாயம் நல்லாயிடும்டா…. மாற்றம், சர்வீஸெல்லம் ஒவ்வொரு வீட்ல இருந்தும் வரணும்டா…. அங்கிருந்தே தொடங்கணும்டா….. ”

“நீ போதைக்கு அடிமையானதுல ஒங்க அப்பாவுக்குப் பங்கு இருக்குங்கிறியா?….. ”

“கண்டிப்பா….. ஊருக்கும், நாட்டுக்கும் உண்மையிலேயே நல்லது  செய்றதுன்னா வீட்ல உள்ள குழந்தைகள நல்ல தலைமுறையா உருவாக்குறதுதான்.  வீட்ல எங்ககூட நேரம் செலவுபண்ணி கவனிச்சிருக்க வேண்டாமா?  எங்க மாற்றத்த கண்டுபிடிச்சி திருத்துறத விட்டுட்டு…. சொல்வாங்களே  கூரை ஏறி கோழி பிடிக்க தெரியாதவன் வானத்த கிழிச்சிட்டு வைகுண்டம் போக ஆசப்பட்ட கதைன்னு…..  அது போலத்தான் இவங்க சேவையெல்லாம்”.

“உனக்கே நல்லா தெரியுதேடா…..  இது கெட்டதுணு விட்டுட வேண்டியதுதானே….”

“இப்போ முத்திப்போச்சுடா….. ஸ்கூல்ல படிக்கும்போது திருந்தியிருந்தா  ஈசியா இருந்திருக்கும்…..”

“கண்டிப்ப மட்டுமே காட்டுற அப்பாவுக்கு எங்கிட்ட அன்பா, அரவணைப்பா நடந்துக்ற,  புரிஞ்சிக்கிற பக்குவம் இல்ல…. என்னாலயும் அவங்க ஓடுற ஓட்டத்துல டிராவல் பண்ண முடியல…. பிடிக்காம ஒதுங்கி ஒதுங்கி போனதுலதான் இப்படி மாட்டிக்கிட்டேன்டா….”

“அதுக்காக சர்வீஸ் பண்றதையும், சோசியல் கான்ட்றிபூயூசனையும்  குறை சொல்லலாமா”?

“சரியான இடத்துல போடுற உழைப்புத்தான் பயன்தரும்.  அதேபோல நுனிமரத்துல இருந்திட்டு அடிமரத்த வெட்டுறது போலத்தான். குடும்பத்த பார்க்காம, சமுதாயத்த திருத்த வருவதும், அடுத்த எலக்சன பற்றி மட்டுமே, அதுதான் அடுத்த தேர்தல்ல வெற்றி பெறுவத மட்டுமே முதன்மையா நினைக்கிறவங்க ஆட்சிக்கு வந்தா இப்படித்தான்…. அவங்ககிட்ட அடுத்த தலைமுறைய பற்றி நினைக்குற எண்ணம் எப்படி இருக்கும்…. அவங்க எப்படி போதையில்லாத சமுதாயம் உருவாகவும், இளைய சமுதாயம் இப்படி அடிமையாகாம இருக்கவும், பாடுபட போறாங்க…. எப்படி போதைய ஒழிக்க போறாங்க?   வாய்ப்பில்ல…. அதுவர பெற்றோர்களுக்குத்தான் அந்தபொறுப்பு…  வீட்ட பாத்திட்டு அப்புறமா பொதுவெளிக்கு வரலாம்…. நல்லா புரிஞ்சுக்கோ ஒவ்வொரு வீடும் நல்லா இருந்தா நாடுதானா நல்லாயிடும்….”

அவர்களின் உரையாடல் தொடர்ந்தது கொண்டிருந்தது. மாணவர்களின் பேச்சு கதிரின் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.  எழுந்தார் நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்களிடம், வீட்டிற்கு அவசரமாகச் செல்ல வேண்டியிருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டார். ஒவ்வொரு வீடும் நல்லாயிருந்தா நாடும் நல்லாயிருக்கும்ங்குற  மாணவனின் வாசகம் மனதுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது….

*******

வீட்டின் முன் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றார் கதிர்.  ஷோபாவில் அமர்ந்து காப்பி அருந்திக் கொண்டிருந்த மனைவி கதிரைப் பார்த்ததும்,  “ஏன்ன உடனே வந்திட்டீங்க….. ”

“ஆமா… அங்க ஒர்க் ஆரம்பிச்சாச்சி, நம்ம காம்பௌண்ட்டுக்குள்ள, வீட்டைச் சுற்றி இருக்கிற தோட்டத்தைச் சுத்தப்படுத்தலாம்னு தோணுச்சு… அதான் வந்துட்டேன்… பையன் எழுந்திருச்சிட்டானா? ”

“லீவுதான தூங்கட்டும்னு தான் விட்டுட்டேன்…. “சாப்பிட்டுவிட்டு வந்திடுவேன்னு சொன்னீங்களே…. ”

“இல்ல நாம மூணுபோரும் சேர்ந்தே வீட்ல சாப்பிடலாம்னுதான்……”

“சந்தோசம்…. பஸ்ட் நீங்க ஒரு கப் காப்பி குடிங்க…. எடுத்திட்டுவாறேன்…. அப்புறம் டிபனுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு பார்ப்போம்…. ”

“ஓங்கையால எதசெய்தாலும் அது தேவாமிர்தம் போலத்தான் இருக்கும்…..”

“போலத்தான் இருக்கும்னா…. தேவாமிர்தமா இருக்காது….”

“அய்யய்யோ என்ன விட்டுடு” என்றபடி தோட்டத்தைச் சீர்செய்ய அரிவாள், மண்வெட்டி, துடைப்பம் போன்றவற்றை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வெளியே வந்தார் கதிர்.

“சமையல முடிச்சிட்டு நானும் ஜாயின் பண்ணிக்கிறேன்….” என்றபடி சமையல்கட்டினுள் நுழைந்தாள்.

கதிர் தோட்டத்தைப் பார்த்தார்.  மலர்ந்த பூக்கள் உதிர்ந்து கிடந்தன….  அம்மலர்களின் ஊடே முதிர் இலைகளும் விழுந்து கிடந்தன.  செடிகளில் ஒழுங்காக வெட்டபடாத  கிளைகள் வெளிநீட்டிக் கொண்டிருந்தன.  குறு மரங்களில் காய்ந்த கிளைகள் இருந்தன.   தரையில்  தண்ணீர் சென்று வரும் கால்வாயும், மணல் பாத்தியும் சிதைந்து போயிருந்தன.  அங்கிருந்த செடிகளிலும், மரங்களிலும் இலைகள் அசைவது நின்றன.  காற்றடிக்கவில்லை மழை வருவதற்கு முந்தைய புழுக்கம் பரவிஇருந்தது.  விதவிதமான செடிகளும், பூக்களும் பச்சைப் போர்வையாக வரவேற்கையில் புழுக்கம்  பெரிதாகப்படவில்லை.

தோட்டத்தின் உயிர்ப்பை மேலும் அழகாக்க கதிர் களத்தில் இறங்கினார்.  முதலில் களைச்செடிபோல வளர்ந்திருந்த புல்களை அப்புறப்படுத்தி ஒருமுனையில் குவித்துவைத்தார்.  ஊடுகிளைகளையும் கத்தரித்தார்.  தரையில் கிடந்த உதிர்ந்த பூக்களையும், இலைதழைகளையும் பெருக்கி ஒன்றாகச் சேர்த்து வைத்து அழுத்தினார்.

உடைந்திருந்த இரண்டு தொட்டிகள், பிற குப்பைகளையும் அப்புறப்படுத்திவிட்டு, தூய்மை செய்வதற்குப்பயன்பட்ட கருவிகளைச் தண்ணீர் விட்டு சுத்தம் செய்தார்.  அப்போது அங்கு குப்பைக்கூடையுடன் வந்த அவரது மனைவி, “வீட்ட சுத்தமா பெருக்கியாச்சி, கூடையில இருக்கிற குப்பைய காம்பவுண்டுக்குள்ள தூரமா போட்டு எரிக்கப்போறேன்.  நீங்க சேத்து வைச்சிருக்கிற வேஸ்ட்டையும் அதுல போட்டு எரிச்சிடவா?

“நல்லது அப்படியே செய்….. ”

“இப்பத்தான் தோட்டம் தோட்டம்போல இருக்கு….. உங்க கைவண்ணத்துல தோட்டமே அருமையா மாறிட்டுது… ”

“சரி சரி நான் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்…. ”

குளித்துவிட்டு, புதிய உடைகளை மாற்றிய கதிர் முன்னறையில் ஷோபாவில் உட்கார்ந்தார். கையில் காப்பியோடு வந்த கதிரின் மனைவி… அதை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, “குடிங்க…. சீக்கிரமா டிபன் ரெடியாயிரும்….” என்றபடி அருகில் உட்கார்ந்தாள்.

“பையன் என்ன பண்றான்… எழுந்திரிச்சிட்டானா? ”

“ம்….. இப்பதான் பிரஸ்.. பேஸ்ட் எடுத்திட்டு பாத்ரூம் போயிருக்கான்… ”

“அவனபற்றித்தான் கவலையா இருக்கு… வர்ற திங்கள்கிழமையில இருந்து நான் ஆபீஸ் போகும்போது நானே ஸ்கூல்ல கொண்டு விட்டுட்டு வந்திடுறேன்… 8.45 மணிக்கு கிளம்பினா போதும்…. ஈவினிங் மட்டும் நீ  ஸ்கூல்ல இருந்து உன் ஸ்கூட்டரில் கூட்டிட்டு வந்திர முடியுமா”?

“ஓ.கே. நல்ல ஐடியாதான்… நமக்கு வேன் ஃபீஸ் மிச்சம்.   அதவிட படிக்கிறதுக்கு டைம் கிடைக்கும்.. ”

“நான் அவங்க கிளாஸ் டீச்சர்கிட்ட ஃபோன் பண்ணி சொல்லிடுறேன்…  வரும் வாரத்தில் இருந்து வேன் வேண்டாம்னு சொல்லிடுறேன்”.

“காலையில இரண்டு மணிநேரம் பையனுக்கு மட்டுமல்ல நமக்கும் கிடைக்குது… ”

“ஆமா… இன்னொரு சர்ப்பிரஸ்”

“வீட்டச்சுத்தி கிலின் பண்ணியிருக்கீங்களே அதுவே சர்ப்பிரைஸ்தான்.. ”

“ம்….. இண்ணைக்கு டிபன் சாப்பிட்டதும் நாம மூணுபேரும் வெளியூருக்கு….. புரியல…. பிக்னிக் போறோம்…. ”

“என்ன திடீர்னு….. எந்த ஊருக்கு”?

“அத நாம மூணுபேரும் டிபன் சாப்பிடும்போது பேசி முடிவெடுப்போம்…உங்க ரெண்டு பேரோட முடிவுத்தான் என்னோட முடிவு… ஒருநாள் மட்டும் வெளியே தங்குறமாதிரி பிளான் பண்ணலாம்… ”

“உங்க பையன் இதகேட்டதும் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்க போறான்…. குக்கர் விசில் வர சத்தம் கேட்குது… டிபன் ரெடியாயிடுச்சி… நான் வெளியே கூட்டி வைச்சிருக்கிற குப்பைகளைக் கொளுத்திவிட்டிறேன்… நீங்க சிரமத்தப்பாக்காம உங்க பையன ரெடி பண்ணுங்க… இந்த செய்தி தெரிஞ்சா அவனாவே ரெடியாயிருவான்…. ”

குளியலறையில் இருந்து வெளியேவந்த முருகன், “ரெடியாயிக்றேன்…” உடனே….. அப்படினா தனியா சொல்ல வேண்டியதில்ல…….ஃபுல்லா கேட்டியா….” என்றார் கதிர்.

“நீங்களே ஸ்கூல்ல கொண்டு விடப்போறதுல இருந்து எல்லாத்தையும் கேட்டேன்… ஐயம் ரியலி ஹேப்பி அப்பா…. ” என்றபடி அப்பாவைக் கட்டிக் கொண்டான்…  கதிரும் அணைத்துக் கொண்டார்.  ஆனால் முகம் மன அழுத்தத்தோடு காட்சியளித்தது.  அன்பாலும், அரவணைப்பாலும் முருகனை மாற்றிவிட வேண்டுமே என்னும் உணர்வு மனதுக்குள் கவலையாய் பரவியிருந்தது.

“பையனைக் கொஞ்சுறது இருக்கட்டும்… குளிச்சிட்டு, நான் புதுசா தைத்த சட்டையும், நிக்கரும் மேசையில இருக்கு…. போடச் சொல்லுங்க… நேற்று போட்ட யூனிஃபாம் சட்டையிலேயே மகாராசா நிக்கிறாரு…. ” என்றபடி அம்மா எழுந்திருந்து தோட்டத்திற்குச் சென்றாள்.

கதிரின் அணைப்பில் இருந்து சட்டென விலகி படுக்கையறை நோக்கி ஓடினான் முருகன்.

“என்னாச்சுடா….” என்றார் கதிர்.

“இல்லப்பா என் யூனிஃபார்ம் நிக்கர்…. எங்கப்பா..” என்றபடி கட்டில் முழுவதும் தேடினான். போர்வையை எடுத்து உதறினான், கட்டிலின் அடியில் குனிந்து பார்த்தான்.

“அழுக்குத் துணியெல்லாம் போடுற கூடையில போயி பாரு… அங்க கிடக்கு”  என்றதும் வேகமாகச் சென்றான்… கூடையை நோக்கி…. கூடையின் மேலேயே கிடந்தது நிக்கர்.

எடுத்து அதன் பாக்கெட்டுக்குள் கைவிட்டுத் தேடினான். மறு பாக்கெட்டுக்குள்ளும் தேடினான்.  எதுவும் இல்லை. உடலெல்லாம் குப்பென வியர்த்தது. தந்தையைப் பார்த்தான். அவர் கையில் இருந்த அலைபேசியை இயக்கி ஏதோ செய்துக் கொண்டிருந்தார். உண்மையில் அவன் செய்கைகளைத்தான் அவன் அறியாமல் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் கதிர்.  அவன் எதை தேடுகிறான் என்பதையும் அறிந்தே மவுனம் காத்தார்.

அவன் அழுக்குத்துணிகள் இருந்த கூடைக்குள் கைகளைவிட்டு துழாவினான்.  கூடை மூடியை ஒரு கையால் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டு கூடையைச் சரித்து, துணிகளைத் தனித்தனியே பிரித்து சோதித்தான்.  அவன் தேடியது கிடைக்கவில்லை. கூடையில் இருந்த தூசு வியர்வை ஈரத்தில் நனைந்திருந்த சட்டையில் ஆங்காங்கே ஒட்டிக் கறையாகத் தெரிந்தது.

“கதிர் மகனிடம், எத தேடுற இவ்வளவு பதட்டமா”?

“இல்லப்பா ஒரு முக்கியமான….. பேப்பரூ…. நிக்கர் பாக்கெட்டுக்குள்ள…. இருந்துது…. கா ….. ண்….ல….. ”  என தடுமாறியபடியே சொன்னான்.

“வீட்டுக்குள்ள வேறுயாருவரப்போறா….. மூணு பேர்தான் இருக்கோம்….  ஒழுங்கா தேடுனா கிடைக்கும்… ” இன்னும் அதிகமாக வியர்த்தது முருகனுக்கு. மீண்டும் படுக்கையறைக்குச் சென்று தரையில் படுத்தபடி உன்னிப்பாகக் கட்டிலுக்கு அடியில் பார்த்தான். அதற்கிடையில் மறைத்து வைத்திருந்த பான்மசாலா பாக்கெட்டை கதிர் எடுத்தபடி வெளியே தோட்டத்திற்குள் வந்தார். அவர் மனைவி பெரும்பாலான குப்பைகளைக் கூட்டி வைத்து தீயிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அது எரிய ஆரம்பித்திருந்தது.  “நான் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்”  என்றபடி அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.  கதிர் பான்மசாலா பாக்கெட்டை நெருப்பில் போட்டார். வீட்டிற்குள் வந்தார். ஷோபாவில் அமர்ந்தபடி சன்னல் வழியே எரியும் குப்பையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  முருகனைப் பார்த்த அம்மா, “என்னடா இப்படி நிக்குற…. படபடப்பும், பரபரப்புமா….. ”

“இல்லம்மா…. ஒரு…. பேப்பர காணல….. ”

“எப்பவும் பரபரப்பா இருக்கிற உங்க அப்பாவே அமைதியாயிருக்காரு … எவ்வளவு பெரிய மாற்றம் நமக்கு அனுசரணயா வேற…. எம் மனசும் அமைதியாயிருச்சி….. “டேய் ஏண்டா…. சட்டைய எல்லாம் ஈரமாக்கி அழுக்காக்கி…… துவைச்சா போகுமாடா ….  முதல்ல கழட்டுடா”  என்றபடி அருகில் சென்று சட்டையைக் கழற்றி கூடையில போட்டாள் அமைதியாக நின்றான் முருகன்.

“முதல்ல போய் குளிச்சிட்டு வாடா…. அப்புறமா அப்பாவும் பிள்ளையுமா தேடலாம்…. ”என்றபடி  உள்ளறைக்குள் சென்றாள்.

கதிர், “இப்போதான் பெருக்குன குப்பையெல்லாம் தோட்டத்து சருகுகளோடு சேர்த்து  கொளுத்திவிட்டுருக்கா உங்கம்மா…” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே தோட்டத்திற்கு ஓடினான்.

நெருப்பினுள் பாதி எரிந்த நிலையில் பான்மசாலா பாக்கெட் தெரிந்தது. குளிர்ந்த காற்று வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.  அதில் நெருப்பு அணைவதும், பற்றுவதுமாக இருந்தது.  குனிந்து கையால் பாக்கெட்டை நெருப்பினுள் தள்ளிவிட்டான்.  காற்றடிப்பதால் விழுந்து கொண்டிருந்த சருகுகளையும், சரியாகக் கூட்டிப் பெருக்காமல்விட்ட காகிதக் குப்பை போன்றவற்றையும் வேகமாகப் பொறுக்கி எடுத்து எரியும் நெருப்பில் போட்டபடி இருந்தான் முருகன்.

அனைத்தையும் சன்னல் வழியே கதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.  தோட்டம் முழுவதும் அங்கும் இங்கும் ஓடி அனைத்து குப்பைகளையும் சேகரித்து நெருப்பில் போட்டுக்கொண்டிருந்தான். வீதியில் செல்வோர், வருவோர் யாரும் முருகன் கண்ணிற்குத் தெரிவது போல் இல்லை. குப்பைகள் எரிவதிலேயே கவனமாக இருந்தான்.  அதே தெருவில் இரண்டு வீடுகள் தாண்டி அவனுடன் வகுப்பில் படிக்கும் இராமனின் வீடு இருந்தது.  இராமனின் தாத்தா தெருவழியாகச் செல்லும் போது, “முருகன் காலையிலேயே கிளீனிங் ஒர்க்கா”?  என்றபடி சென்றார்.  எதுவும் காதில் விழவில்லை.  குப்பைகள் முழுவதுமாக எரிந்து தணிந்தது.  முருகனின் படபடப்பும் தணிந்திருந்தது.  அப்பொழுது காம்பௌண்ட் வாசல் பக்கத்தில் குப்பைக் கூடையோடு சென்று கொண்டிருந்த இராமன்,  “முருகா”  என்றான்.  அப்பொழுதுதான் இயல்பான முருகன் வாசல்பக்கம் சென்றான்.  மழையும் மெதுவாகத் தூற தொடங்கிற்று.

“எப்போ நல்லவனா மாறின….. எங்க தாத்தா உன்ன புகழ்ந்து சொன்னதோட, குப்பைக் கூடையைக் கொடுத்து தெருமூலையில இருக்கிற தொட்டியில கொட்டிட்டு வரச்சொல்லிட்டாரு.  சரி குளுந்த காற்று அடிக்குதே இப்படி நிக்குற….” என்றபடி சிரித்தான்.  மழை திடீரென வேகமெடுத்து பெய்யத்தொடங்கியது.  முருகன் வெட்கம் மேலிட   “குளிக்கப்போறேண்டா”   என்றபடி வீட்டை நோக்கித் திரும்பினான்.  இராமன்  “வாறேண்டா”  என்றபடி ஓடினான்.

முருகன் மழையில் நனைந்தபடி தோட்டத்தைப் பார்த்தான்.  குப்பைகள் நீங்கி சுத்தமாக இருந்தது.   மழையின் குளிரைவிட   எப்போ நல்லவனா மாறின    என்ற இராமனின் வாசகம் இதயத்தைக் குளிர்வித்தது.  குழந்தை மனது மேலிட, வீட்டு மாடியிலிருந்து குற்றால அருவிபோல விழும் மழைநீரில் குளிக்க தொடங்கினான்.

குளித்து, உடைமாற்றிவிட்டு வந்த முருகனின் தாயார் கதிரிடம்,  “பையன கவனிச்சிங்களா…..  எங்க? ”

“வெளியில  பாரு…… ”

இருவரும் வாசலுக்கு வந்தனர்…..

“ஷவர் குளியலைவிட அருமையா இருக்கு…. சோப் குடுக்கிறீங்களா….” என்றான் முருகன்… “சீக்கிரமா குளி…. அம்மா புது டிரஸ்…..  வைத்திருக்கிறா… டிபன் சாப்பிட்டுட்டு பிக்னிக்குக்கு பிளாள் பண்ணனும்… ” என்றார் கதிர்.

மழையில் புழுதியெல்லாம் அடங்கிபோயிருந்தது.  மழையின் வாசத்தோடு இளம் தளிர்களும், பூக்களும் காற்றில் வாசம் பரப்பின……

*******

ஏ. எஸ். கோவிந்த ராஜன்

ஒரு ஊரில் மோகன், சூர்யா என்ற இரு நெருங்கிய நண்பர்கள் இருந்தனர். மோகன் எந்தவொரு எதிர்பார்ப்பும், சுயநலமின்மையும் இல்லாதவர். ஆனால், சூர்யா கொஞ்சம் சுயநலம் உள்ளவர். மோகன் இதை அறியாமல் சூர்யாவை முழுவதுமாக நம்பினார். சூர்யா அடிக்கடி மோகனிடம் ஐம்பது, நூறு என்று கடன் வாங்குவார். ஆனால், திருப்பித் தராமல் காலம் கடத்துவார்.

மோகனின் மனைவி, ஏன் உங்கள் நண்பர் கேட்கும் போதெல்லாம் கடன் கொடுக்கிறீர்கள். அவரோ திருப்பித் தருவதில்லை. நாம் என்ன வசதியாகவா இருக்கிறோம்? நாமும் கஷ்டத்தில் தானே இருக்கிறோம். நான் இப்படிச் சொல்வதால் உங்கள் நண்பரை குறை சொல்வதாய் நினைக்க வேண்டாம் என்பாள். மோகன் அதை கண்டுகொள்ள மாட்டார். மோகன் மனைவியும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேச மாட்டாள்.

வழக்கம்போல் ஒருமுறை சூர்யா, மோகனிடம் ஆயிரம் ரூபாய் கடன் கேட்டார். மோகனிடம் அவ்வளவு பணம் இல்லை. தன்னிடம் பணம் இல்லையென்று கூற முடியாமல் இருந்தார். மோகன் தன் மனைவியிடம் கூறியபோது அவள், நம்மிடம் ஆயிரம் ரூபாய் இல்லை என்று உங்கள் நண்பரிடம் கூறிவிடலாம் என்றாள்.

உடனே மோகன், அப்படி எல்லாம் கூற முடியாது என்றான். பின் தன் நண்பனுக்காக வீட்டிலிருந்த உடைந்துபோன தங்க மோதிரம் ஒன்றை அடகு வைத்து ஆயிரம் ரூபாயை வாங்கி நண்பன் சூர்யாவிடம் கொடுத்தார். மோதிரத்தை அடகு வைக்க இருவருமே சென்றனர். இதனால் மோகனுக்கும் அவன் மனைவிக்கும் சண்டையே வந்துவிட்டது.

பல மாதங்களாகியும் சூர்யா மோகனிடம் வாங்கிய பணத்தை திருப்பித் தரவில்லை. மோகனும் அவனிடம் கேட்கவில்லை.

மோகனின் மனைவி, பணத்தை திருப்பி கேட்காவிட்டால் தன் தாய் வீட்டுக்குப் போய்விடுவதாக பயமுறுத்தியதால், மிகவும் பணிவாகவே தன் நண்பனிடம் பணம் பற்றிக் கேட்டார். கொடுத்த பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்டதும் சூர்யாவிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது. ஆனால், கோபத்தை வெளிக்காட்டாமல் பணத்தை திருப்பித் தருவதாகக் கூறினார். அப்போது சூர்யாவிடம் பணம் இருந்தது. ஆனால், பணத்தை திருப்பித் தர மனம் வரவில்லை.

ஒருநாள் இருவரும் இரவு படம் பார்த்துவிட்டு நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் வந்த பாதையில் ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. திடீரென ஒரு திருடன் அவர்கள் எதிரே வந்து கத்தியைக் காட்டி கையில் உள்ள பணத்தை தரும்படி கூறினான்.

மோகனிடம் பத்து ரூபாய் மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் சூர்யாவிடம் ஆயிரம் ரூபாய் இருந்தது. உடனே சூர்யா தனது பாக்கெட்டிலிருந்து ஆயிரம் ரூபாயை எடுத்து உனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய ஆயிரம் ரூபாயை வாங்கிக்கொள் என்றார். உனக்குக் கொடுக்கவேண்டிய கடனை இப்போதே அடைத்துவிட்டேன் என்று கூறி அப்பணத்தை மோகனின் கைகளில் வலுக்கட்டாயமாக கொடுத்துவிட்டார். திருடனும் மோகனின் கையிலிருந்து பணத்தைப் பிடிங்கிக் கொண்டு ஓடிவிட்டான்.

நல்ல வேலையாக நான் பிழைத்தேன். எப்படியும் திருடன் நம்மிடமிருந்து ஆயிரம் ரூபாயைப் பறித்துச் சென்றிருப்பான். நமக்கு நஷ்டமாகியிருக்கும். நல்லவேளை பணத்தை மோகனிடம் கொடுத்ததால் நமது கடனும் தீர்ந்தது என்று நிம்மதியாக இருந்தான். மோகனின் பணம்தானே திருடுப்போனது. நமக்கொன்றும் நஷ்டமில்லையே. தான் நன்றாக சிந்தித்து செயல்பட்டோம் என தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொண்டார், சூர்யா.

அப்போது தான் மோகன், சூர்யாவின் மோசமான எண்ணத்தை புரிந்து கொண்டார். அச்சமயம் தன் மனைவி கூறிய சொற்கள் எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. நீயெல்லாம் ஒரு நண்பனா? உன்னைப் பற்றி இப்பொழுது நன்றாக புரிந்து கொண்டேன். உன்னைப் போல் ஒரு சுயநலமான நண்பன் இனி எனக்குத் தேவை இல்லை. ஆயிரம் ரூபாயை இழந்ததன் மூலம் எனக்கு நல்ல பாடம் கிடைத்தது. இனி உன் பொய்யான நட்பு எனக்குத் தேவையில்லை என்று சொல்லி வேகமாக வீடு வந்து சேர்ந்தார், மோகன்.

நீதி : யார் நல்லவர் என்பதை நமது கடினமான சூழ்நிலையில் தான் புரிந்துக்கொள்ள முடியும்.

ஏ. எஸ். கோவிந்த ராஜன்

ஒரு அடர்ந்த காட்டில் நிறைய பழம், செடி, கொடி வகைகள் இருந்தன. அக்காட்டில் வளரும் அனைத்து பழங்களும் வருடத்திற்கு ஒருமுறை தனது நண்பர்களை சந்திப்பதற்காக மாநாடு ஒன்றை ஏற்படுத்திக்கொள்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தன.

அந்த வகையில் அனைத்து பழங்களும் சேர்ந்து அந்த ஆண்டின் கடைசியில் மாநாடு ஒன்றை ஏற்பாடு செய்தன. தன் நண்பர்களை சந்திப்பதற்கு ஆர்வமாக அனைத்து பழங்களும் தயாராகிச் சென்றன.

பின் அக்கூட்டத்தில் தலைமையேற்று பேசிய வாழைப்பழம், உலகில் உள்ள பழங்களில் எந்தப் பழம் அதிகச் சுவையுடையது மற்றும் எது சிறப்புடையது? என்ற கேள்வியைக் கேட்டவாறே தன் உரையை முடித்துக் கொண்டு அனைவரையும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்படி கூறியது.

பின்னர் ஆப்பிள், தன்னை உட்கொள்பவர்களுக்கு நோய் வராமல் தடுக்கும் எதிர்ப்புத்திறன் என்னிடம் உள்ளது என்று கூறியது. உடனே, மாதுளம்பழம் தன்னை உட்கொள்பவர்களுக்கு தோல் புற்றுநோய் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் திறனும், குடற்புண் வருவதை தடுக்கும் சக்தியும் உள்ளது என தன்னைத்தானே பெருமைப்படுத்தி பேசியது.

பின்னர், கொய்யாப்பழம் தன்னை சாப்பிடுபவர்களுக்கு முகத்திற்கு பொலிவையும், அழகையும் தருவேன் எனவும், மேலும் மிக எளிதில் மது போதை பழக்கத்தில் இருந்து விடுதலை பெற முடியும் என்றது. பிறகு, அன்னாசிப்பழம் தன்னை உட்கொண்டால் ஜீரண சக்தியை நன்கு தூண்டக்கூடிய திறன் என்னிடமே உள்ளது என்றது. இவ்வாறு அனைத்து பழங்களும் தன்னைத்தானே உயர்த்தி பேசியது.

ஆனால், திராட்சைப்பழம் மட்டும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகவே இருந்தது. அனைத்துப் பழங்களும் திராட்சைப் பழத்தை வியப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. திராட்சைப்பழம் ஏதாவது பேசும் என்று எதிர்பார்த்தன. ஆனால், திராட்சைப்பழமோ எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தது.

திராட்சை அமைதியாக இருந்ததைப் பார்த்த மற்ற பழங்கள் அதைப் பார்த்து இழிவாக நினைத்து சிரித்தது. அச்சமயம் பலாப்பழம் ஒன்று உருண்டு வந்து திராட்சையின் அருகில் நின்றது.

பலாப்பழம், திராட்சைப் பழத்தை பார்த்து அன்புடன் திராட்சையே! நீ ஏன் மௌனமாக இருக்கிறாய்? என்று கேட்டது. ஆனால், திராட்சை எதுவும் பேசாமலே இருந்தது.

திராட்சையே உன்னைப் பற்றி எனக்கு தெரியும். உலகில் உள்ள அனைத்து பழங்களிலும் சிறப்புப்பெற்றவன், நன்மையைச் செய்பவன், நலம் அளிப்பவன், சுவை நிரம்பியவன் நீதான் என்று! ஆனால், அதைத்தவிர ஒரு சிறப்புத் தகுதி உன்னிடம் உண்டு. அதை நீயே கூற வேண்டும். அப்போது தான் மற்றப் பழங்களுக்கும் உன் தகுதி பற்றி தெரியும் என்று கூறியது.

பின்னர், திராட்சைப்பழம் அமைதியாக மற்ற பழங்களைப் பார்த்து, நீங்கள் எல்லோருமே தனித்தனியாகவே வருகிறீர்கள். தனித்தனியாகவே விற்பனை செய்யப்படுகிறீர்கள். ஆனால், நாங்கள் அப்படியல்ல. நாங்களோ, ஒரு கூட்டமாகவும், ஒற்றுமையாகவும், கொத்தாகவும் வளர்கிறோம். நாங்கள் ஒருவர் வளர்வதற்கு இடம் தருகிறோம். விட்டுக்கொடுக்கும் எண்ணத்துடன் வாழ்கிறோம். விற்பனைக்குப் போகும்போதும் நாங்கள் ஒன்றாகவே செல்கிறோம். தனியாக நாங்கள் விலை போவதில்லை.

எங்களைச் அரைத்து சாறாக்கி குடிக்கும்போது ஒன்றாகவே அழிந்து போகிறோம். வாழும்போதும், வளரும்போதும், ஏன் மரணத்திலும் கூட நாங்கள் இணைபிரியாமல் இருக்கிறோம் என்று கூறியது. அதனால்தான் நாங்கள் சிறந்தவர்கள் என்ற அங்கீகாரத்தை அடைந்திருக்கிறோம். வேறு எதுவுமில்லை என்றது.

அப்பொழுது தான் மற்ற பழங்கள் திராட்சையை பற்றி நன்கு தெரிந்துக்கொண்டது. தாங்கள் சிரித்ததற்கு திராட்சையிடம் மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொண்டது.

நீதி : ஒற்றுமையாக இருப்பதே தனிச்சிறப்பு. மற்றவர்களை காட்டிலும் நாம் தனிச்சிறப்புடன் இருக்க வேண்டுமானால் திராட்சையை போல் ஒன்றுப்பட்டு இருக்க வேண்டும்.

மாலுமி

வாடிக்கையாக வரும் நபர்களிடையே இன்று வக்கீல் சண்முகசுந்தரத்திடம் வந்தவர்கள் சற்றே வித்தியாசமாக இருந்தார்கள். மூக்கு கண்​ணாடியை இடது கை ஆட்காட்டி விரலால் தள்ளிவிட்டவாறு மறுபடியும் கேட்டார்.

“இந்த பெயருக்கு தான் மாத்தணுமா?”

வந்திருந்த இளைஞனும் அவனுடைய வயதான தாயும் ஒருசேர தலைசைத்தார்கள் “ஆமாங்க ஐயா, இல்லைன்னா அது சாமி குத்தம் ஆயிடும்”.

“இந்த பெயர் மாத்தினதுக்கு அப்புறம் கண்ணாலம், காட்சி, படிப்பு, பேங்க், வேலை செய்கிற இடம், நல்லது, கெட்டதுன்னு எல்லா இடத்திலும் இந்த பேர்தான் இருக்கும்… பரவாயில்லையா, ஏம்பா தம்பி நீ ஒண்ணுமே சொல்லாமல் நிக்கிறியே?”.

“அம்மா சொல்றதுதாங்க. அதுக்குத்தானே அவ்வளவு தொலைவில் இருந்து வந்திருக்கோம்”.

“எதுக்கும் இன்னொரு வாட்டி ரெண்டு பேரும் பேசிப்புட்டு ஒரு அரை மணி கழிச்சு வாங்க”.

“அரை மணி, ஒரு மணி எல்லாம் வேண்டாங்க அம்மா சொல்லி புட்டாங்க. எனக்கும் சம்மதம் தான், அதுக்கு என்ன வேலை செய்யணுமோ, நீங்க ஆரம்பிங்க”.

“சரிப்பா … நீ இங்க வந்து உட்காரு இந்த சேர்ல. ஊரு, பேரு, அட்ரஸ், சாட்சியெல்லாம் கொண்டு வந்து இருக்கியா?”.

“இருக்குங்க சார்”, சொல்லிவிட்டு கையில் இருந்த சற்றே அழுக்கான மஞ்சள் பையில் இருந்து ரேஷன் கார்டு மற்றும் ஆதார் அட்டை போன்றவற்றை எடுத்து வக்கீலிடம் நீட்டினான்.

“அம்மா உங்க கிட்ட ஒண்ணு கேட்டா கோவிச்சுக்க மாட்டீங்களே?”.

“கேளுங்க சாமி …”.

“இந்த பேர் மாத்தணும்னு ஏன் வந்தீங்க? அப்படி இந்த பேர்ல என்னதான் இருக்கு?”. கேள்வி சுலபமாக இருந்தாலும் பதில் சொல்வதற்கு பல வருட கதைகளை கூற வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது அம்மாவுக்கும், மகனுக்கும். அதை நாமும் தான்

கேட்போமே.

*****                 *****                 *****                 *****                 *****                 *****

பொதுவாகவே ஆனை குட்டி பிறந்து பயிற்சிக்குப் போகும் பருவத்திலேயே இந்த குட்டி திருக்காவூர் கோயிலுக்குத்தான் என்பது முடிவாகி இருந்தது. அவ்வளவு பெரிய உருவத்தை ஒரு சின்னஞ்சிறு சங்கிலியில் கட்டி மனிதன் இடும் ஆணைக்கு எல்லாம் மண்டியிட செய்வது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை. தாயிடமிருந்து பிரித்துக் கொண்டு வந்து, சோறு தண்ணி இல்லாமல் பட்டிக்குள் ஆடு, மாடு போல அடைத்து ஒரு துண்டு கரும்புக்கும், ஒரு சொட்டு தண்ணீருக்கும், ஒரு கவளச்சோற்றுக்கும், கும்கியின் வலுக்கட்டாய வழிகாட்டலும் மற்றும் அவள் வாங்கிய அடிகளும் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. கடைசியில் விஜயகுமார் பாகனாகியபின்தான் அவளுக்கு புரிய வைத்து, மேலும் பயிற்சிகள் எல்லாம் கொடுத்தார்கள். அப்போதிலிருந்தே இருவரும் இணைபிரியா தோழர்கள் தான்.

பயிற்சியின்போதே அவளுக்கு தெய்வானை என்ற நாமகரணமும் செய்யப்பட்டது. தெய்வானைக்கு இப்போது கோயிலில் நின்று கொண்டிருக்கும்போது கூட அதையெல்லாம் நினைத்தாலே உடம்பு நடுங்குகிறது. ‘காட்டு ராஜா போன்ற உருவம், புராணத்தில் ஐராவதம் என்ற பெயர் பெற்ற உருவம், ஆதி முதல்வனாய் இருக்கும் விநாயகப் பெருமானின் உருவம் என்று இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ … இப்படி இருந்தும் நமது வாழ்க்கை ஒரு சுதந்திரம் இன்றி உள்ளது? என்ன செய்வது? முன் ஜென்மத்தின் பலன் போல. ஒரே ஒரு நிம்மதி என்னவென்றால் தினசரி ஆண்டவனை சுமந்து செல்லும் பாக்கியமும், அவனை முதலாக தரிசிக்கும் பாக்கியமும் கிடைத்துள்ளது’. கோயில் வெளிப்பிரகாரத்தில் தெய்வானை நடந்து கொண்டே நினைவுகளை அசை போட்டாள். ஒரு சில சமயம் குருவாயூரில் தனது நண்பர்களுக்கு வருடம் ஒருமுறை நடக்கும் ‘கட்டி அடிக்கல்’ என்ற நிகழ்வை நினைத்தாலே குலையே நடுங்குகிறது. நாலைந்து பேர் கழிகளோடு வந்து யானைகளை நீண்ட நேரம் அடிப்பார்கள். அது கிட்டத்தட்ட முடியாத நிலைக்குப் போய் கீழே விழுந்து, ‘என்னை விட்டுவிடு’ என்று கெஞ்ச கூட திராணியற்று உயிர் போகும் வலியில் மயங்கி கிடக்கும்.

‘உன்னை விட நான் தான் பெரியவன் … நான் சொல்வதை கேட்டு நட’ என்று மனிதர்கள் யானைக்கு கூறும் நிகழ்வாகத்தான் அவளால் இதை நினைவு கூற முடிகிறது. பாகன் விஜயகுமாரிடம் சிறிது நாட்களிலேயே தெய்வானை ஒட்டிக்கொண்டு விட்டாள். கோயிலுக்கு வரும் மக்களுக்கு ஆசி செய்வது, கடவுளை சுமந்து ஊர்வலம் வருவது இவைகளுக்காகவே பிரதானமாக இருந்தாள். மற்ற நேரமெல்லாம் பாகனோடு விளையாட்டு தான். அவளை விட்டு அவனும் ஒரு நாள் கூட வெளியில் போனதில்லை. ஏதோ ஒரு அவசர விஷயமாக, ஒரு அரை நாள் வெளியில் போனதற்கே தெய்வயானை காலையிலிருந்து விரதம். கடைசியில் தகவல் போய், மதியத்திற்கு மேல் பாகன் விஜயகுமார் வந்து நாலு கவளங்கள் கொடுத்த பின்னர்தான் சாப்பிடவே ஆரம்பித்தாள். அவனைத் தவிர வேறு யாரும் அருகில் வந்து தொடுவதும் பிடிக்காது. அமைச்சர்கள், அறங்காவலர்கள் இன்ன பிற வி.ஐ.பிக்கள் வரும்போதெல்லாம் பாவம் கூடுதல் ஜாக்கிரதையோடு இருப்பான். விஜயகுமாரின் தம்பி சுந்தரேசன் என்கிற சுந்தரம் ஒருவனை மட்டும்தான் தெய்வானை அரை மனதோடு ஏற்றுக் கொண்டாள். அதுவும் பாகன் விஜயகுமார் பக்கத்தில் அல்லது கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்க வேண்டும். சுந்தரம் என்னதான் மரக்கிளைகள், தழைகள் போட்டாலும் அவ்வப்போது திரும்பித்திரும்பி விஜயகுமார் எங்கிருக்கிறான் என்பதை நோட்டம் விட்டுக்கொண்டுதான் இருப்பாள். காலம் இப்படியே போய்க் கொண்டிருக்க ஒருநாள் …

*****                 *****                 *****                 *****                 *****                 *****

தூரத்தில் பாகன் விஜயகுமார் தனது தோழன் கிரிராஜோடு காலை பணிக்காக வந்து கொண்டிருந்தான். அருகிலே வந்ததும் தெய்வானை அழகை பார்த்து தன்னை இழந்து நின்றான். வாழ்க்கையில் ஒரு சில விஷயங்கள் என்றுமே சலிப்பதில்லை. இவற்றில் யானை, ரயில், ஆகாயவிமானம் போன்றவை அடக்கம்.

“விஜய், யானை கூட சேர்ந்து ஒரு போட்டோ எடுக்கலாமா?”.     சாதாரணமாகவே யானையின் அருகிலே யாரையும் செல்லவோ போட்டோ எடுக்கவோ அனுமதிப்பதில்லை தெய்வானை பயப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக.

“வேண்டாம்” என்று கூறி முடிப்பதற்கு முன்னரே, அவன் தோழன் கிரிராஜ் யானையை நெருங்கி இருந்தான். புதிய மனிதனின் அருகாமை தெய்வானைக்கு சற்று கோபத்தை வரவழைத்தது. வால் நீண்டு குச்சி போல ஆயிற்று கோபத்தை காண்பிக்க. இவற்றையெல்லாம் கவனித்த பாகன் விஜய்,

“கிரிராஜ் வேண்டாம், வேண்டாம். தயவு செய்து ஆனைகிட்ட இருந்து விலகி செல்லப்பா” என்றவாறு யானையிடம் ஓட ஆரம்பித்தான். தூரம் என்னவோ ஒரு சில அடிகள்தான்.

“ஒரே ஒரு போட்டோ மட்டும்” என்றவாறு கிரிராஜ் சட்டென்று மொபைல் போனை எடுத்து செல்பி எடுத்துக் கொள்ள தெய்வானை மேல் சாய்ந்தவாறு போஸ் கொடுத்து போட்டோ எடுக்கும் பணியில் மும்முரமானான். போனை கண்டது தான் தாமதம், பயத்தினால் தெய்வானை படபடக்க, பாகன் விஜயகுமார் அவளை நெருங்க, எல்லாமே ஒரே நொடிப் பொழுதில் … நடக்கக்கூடாத ஒன்று அந்த ஒரு நொடி பொழுதில் நடந்து விட்டது. ஆம், பயத்திலும் கோபத்திலும் சிறுபிள்ளை போல் செய்வதறியாது கிரிராஜை தும்பிக்கையில் தூக்கி தரையில் அடித்திருந்தாள். அடுத்த நொடி அங்கே உதவுவதற்கு ஓடி வந்த பாகன் விஜயகுமாருக்கும் இதே கதி தான். பயத்திலும், கோபத்திலும் ஆறறிவுடைய மனிதர்களாகிய நாமே என்னென்னவோ செய்யும்போது, தெய்வானை என்னவெல்லாமோ செய்து இருந்தாள். நேரமாக ஆக விஷயம் காட்டுத்தீ போல பரவியது. மக்கள் கூட்டம் அலைமோத ஆரம்பித்தது. தெய்வானைக்கு எதுவும் புரிந்தபாடு இல்லை. தற்போது சாந்தமாகிவிட்டாள். கீழே இறந்து கிடந்த பாகன் விஜயகுமாரை படுத்திருக்கிறான் என்று நினைத்தாள் போல. மெதுவாக தும்பிக்கையால் தொட்டுத்தொட்டு எழுப்புகிறாள். கண்ணீர் வடிக்கிறாள். எஜமான் எழுவான் என்ற நம்பிக்கையிலே வெகுநேரமாக அவனை எழுப்புகிறாள். அவன் எழ மாட்டான், திரும்ப வரமாட்டான் என்பது அவளுக்கு புரியவில்லை. சுற்றி இருந்த மக்கள் கண்களில் எல்லாம் இந்த பாச போராட்டம் கண்டு கண்ணீர்.

ஊன், உறக்கம் இன்றி சில நாட்கள். மேற்கூறிய சம்பவம் நடந்தது நமது தமிழகத்தையே உலுக்கிவிட்டது. தெரியாமல் தவறு செய்த சிறுபிள்ளை போலத்தான் தெய்வானை முகமும் இருந்தது. ஆனாலும், அடுத்து வந்த நாட்கள் அந்த காலத்து பயிற்சியின் நினைவுகளை மனதில் கொண்டு வந்தது. கூடுதல் சங்கிலிகள், குறுகிய கொட்டடி போன்ற இடத்தில் அடைப்பு, எப்போதுமே வயிறு பசிக்கும் அளவிற்கு அளவில் குறைந்த உணவு, குறைந்த அளவு குடிநீர், ஜீவன் வற்றிப்போக வைக்கும் நாட்களாக இருந்தன. யாரும் அவள் அருகில் போவதில்லை. ஓரிரு மிருக வைத்தியர்கள் தவிர. இலை, தழையெல்லாம் தூரத்திலிருந்து வீசப்படுகின்றன. ‘நான் என்ன தப்பு செய்தேன்? என்னை தாக்கி ஏதோ செய்து விடுவான் என்ற பயத்திலும் கோபத்திலும் தானே இப்படி செய்தேன்? என் எஜமான் பாகன் விஜயகுமார் கடந்த சில நாட்களாக தூங்குகிறான். எப்போதுதான் எழுந்து என்னிடம் வந்து விளையாடுவான்? பேசுவான்?’ அவளது எண்ணங்களை புரிந்து கொள்ள யாரும் இல்லை. கோயில் அலுவலகத்தில் அடிக்கடி மீட்டிங் நடந்தது. அடுத்த பாகன் யார்? என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் வெளியில் இருந்து ஆளை கூட்டி வருவதை காட்டிலும், சுந்தரத்தையே அடுத்த பாகனாக நியமிக்க ஆணையும் வந்தது.

முதலில் சுந்தரத்திற்கும் மனசுக்குள்ளே தித்,திக்கென்றுதான் இருந்தது. அவனை தெய்வானை ஏற்கனவே பார்த்திருப்பதால் வேலையும் சுளுவாக முடிந்தது. பாகன் விஜயகுமார் கூடிய விரைவிலே வருவான் என்று நினைத்தாள்போல. நாளாக, நாளாக அவன் இல்லை என்பதும் புதிய பாகன் வந்துவிட்டான் என்பது புரிந்தும் புரியாதது போலிருந்தது. வீம்பு செய்யாமல் சுந்தரம் சொல்வதை கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள். சுந்தரத்தின் அம்மா ஒரு நாள் நான்கு கட்டுகள் கரும்பு வாங்கி வந்திருந்தாள். கற்பூரம் பற்ற வைத்து கும்பிட்டு விட்டு ‘பெரியவன காவு வாங்கிட்ட … சின்னவனை உங்கிட்ட ஒப்படைக்கிறேன். அவனை நீ தான் காப்பாத்தணும் சாமி’ என்று கண்ணீர் மல்க நெடுஞ்சாண் கிடையாக கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்து விட்டு சென்றாள். அவள் சொன்னதெல்லாம் என்னவென்று புரியாவிட்டாலும் அதைக் கேட்க கேட்க தெய்வானைக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது போல. தும்பிக்கையால் சுந்தரத்தை அணைத்துக் கொண்டாள்.

ஒரு வாரங்களில் பல்வேறு மருத்துவ சோதனைகள், பயிற்சிகள் அவ்வப்போது அங்குசம் என்று கொஞ்சம், கொஞ்சமாக சகஜ நிலைக்கு திரும்பியது. சுந்தரத்தின் தாயார் அவ்வப்போது வந்து கும்பிடு போட்டுவிட்டு ‘சாமி … நல்லபடியா காப்பாத்துப்பா, என் மகனுக்கு மொட்டை போட்டு பெயரை மாத்திக்கிறேன்’ என்று கும்பிடு போடுவாள். சில வருடங்களில், தெய்வயானையை ஆனைமலை முகாமுக்கு அனுப்ப சொல்லி ஆணை வந்தது. அதன்படி சுந்தரமும், அவன் அம்மாவும் ஆனைமலை காப்பகம்வரை சென்று வழி அனுப்பி விட்டு வந்தார்கள். அதன் பிறகும் மாதத்திற்கு ஒருமுறை தெய்வானையை பார்க்கப் போனார்கள். அவர்களை கண்டவுடன் ஓடி வந்து தும்பிக்கையால் சுந்தரத்தை கட்டிக்கொள்வாள். இருவருடன் விளையாடுவாள். திரும்பிச் செல்லும்போது சிறுபிள்ளை போல கண்ணீர் விட ஆரம்பித்து விடுவாள்.

“இது தான் சார் எங்க கதை. இப்ப கூட இரண்டு நாள் முன்னால பார்த்துட்டு வந்தோம். நல்லா இருக்கா” என்றான் சுந்தரம்.

“அதான் காப்பகத்தில் விட்டாச்சே, பிறகு என்னத்துக்கு போறீங்க?” வக்கீலின் கேள்வி சுந்தரத்தின் தாயாருக்கு அதீத கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கும் போல.

“என்ன சார் சொல்றீங்க? அது என் பொண்ணு மாதிரி. எவ்வளவு பாசமா இருக்கும் தெரியுமா? மனுசன எல்லாம் விட நூறு மடங்கு பாசம் ஜாஸ்தி சார். நடந்தது நடந்து போச்சு, நம்ம விதி. உங்க பையனே வெளியூர் ஹாஸ்டல்ல, ஸ்கூல்ல இல்ல உங்க பொண்ணு கட்டி கொடுத்த இடத்துல பாக்குறதுக்கு போவீங்களா? மாட்டீங்களா?” இழப்புக்கு பின்னுமான அவர்களின் பாசம் நமது புரிதலுக்கும் மேலே இருந்தது.

“கட்டாயம் போவேன்”.

“வக்கீல் சார் நீங்க எதனால போறீங்க பார்க்கிறதுக்கு?”.

“நம்ம குழந்தைங்கங்கிற பாசம் தான்”.

“அதே மாதிரிதான இதுவும் புரியுதா சார்”.

மறுபேச்சின்றி வக்கீல் சண்முகசுந்தரம், சுந்தரத்தின் பெயர் மாற்றத்திற்கு தேவையான ஆவணங்களை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவனது தாயார் தெய்வானை சுந்தரத்தோடு இணங்கி அவனை ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்தால் சுந்தரத்துக்கு மொட்டை போட்டு அவன் பெயரை மாற்றுவதாக கோவிலில் வேண்டியிருந்தார். அதன் நிமித்தமாகவே அவர்கள் இருவரும் இப்போது இங்கே.

“சரி சுந்தரம், டாக்குமெண்ட்ஸ் எல்லாம் ரெடி பண்ணிட்டேன். எந்த பெயருக்கு மாத்தணும் ?”.

“தெய்வானை … தெய்வானை சுந்தரேசன்!”.

முனைவர் நா. தீபா சரவணன்
உதவிப்பேராசிரியர்
குமரகுரு பன்முகக்கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை.

“மிஸ் எதுக்கு இப்படி அவசரமா ஓடிவர்றீங்க நாங்க நிக்கறோம். இப்பதா டீ குடிச்சோம் மெதுவா வாங்க.” என்றான் கிளீனர் மணி.

“நீங்கதான மிஸ் மொத ஆளா ஏர்றீங்க லேட்டானா யாருக்குத் தெரியப்போகுது` என்றார் டிரைவர் ஆறுமுகம்.

அகிலா ‘வணக்கம்’ சொல்லி விட்டு வேகமாக ஏறி உட்கார்ந்தாள். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். மணி 7.25. இளம் சந்தன நிறத்தில் பள்ளி வேன் தனக்காகக் காத்திருப்பது தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போதே தெரியும். அன்றைக்கெல்லாம் இப்போது இருக்கற மாதிரி பள்ளி, கல்லூரி வாகனங்கள் மஞ்சள் நிறத்தில் தான் இருக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் கிடையாது. எந்த நிறத்தில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அதற்குப்பிறகு வெள்ளை, மஞ்சள், இளநீலம் என மூன்று நிறங்கள் பள்ளி கல்லூரிப் பேருந்த்திற்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குப்பிறகுதான் தற்போதுள்ள மஞ்சள் நிறம் அமலுக்கு வந்தது. அகிலாவுக்குத் திருமணமாகி இது மூன்றாவது வருடம். ஒரு பெண் குழந்தை. ஆனால் பார்த்தால் வயது தெரியாது. துடியலூர் வழியிலுள்ள சரோஜா பப்ளிக் பள்ளியில் கணினி ஆசிரியராகப் பணி புரிகிறாள். புதூருக்கு அடுத்த பெருமாள் கோயிலில் வீடு. பள்ளிப்பேருந்து சரியாக 7.15க்கு பெருமாள் கோயிலுக்கு வந்துவிடும். அகிலா தான் முதலில் ஏறுவாள். சாலையைக்கடந்து வந்து ஏறவேண்டும். எதிரே உள்ளத்தெருவில் கொஞ்சதூரம் உள்ளே நடந்துசெல்ல வேண்டும். அகிலாவிற்குத் தானொரு பள்ளியாசிரியர் என்ற கர்வம் பார்த்தெல்லாம் யாரிடமும் பழகத்தெரியாது. அவள் ஏறி இரண்டு ஸ்டாப்பிற்கு யாரும் ஏறுவதில்லை. மற்ற மாணவர்கள் ஏறும்வரை மணியிடமும், ஆறுமுகத்திடமும் சகஜமாக பேசிக்கொண்டு வருவாள். ஒருமுறை வீட்டில் முறுக்கு செய்தார்கள் என்று இருவருக்கும் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். அவர்களுக்கு அப்படி ஓர் ஆனந்தம்.
“இப்படியெல்லாம் யாரும் எங்ககிட்ட பேச மாட்டாங்க மிஸ். எங்கள டிரைவர், கிளினர் அப்படினுதா பழகுவாங்க. சில டீச்சருக பேருந்து ஏறும்போது நான் அவங்க பையெல்லா வாங்கிப் புடிக்கணும். அதிகாரத்தோடயே நடந்துக்குவாங்க. நீங்க வித்தியாசமா இருக்கீங்க மிஸ் ” மணி சொல்லுவான்.

பள்ளி இருக்கிற எடத்தில சரியான அளவு போக்குவரத்து வசதியில்லை. அதனால ஒன்னு அவரவர் வாகனத்திலதா வரணும். இல்ல, பள்ளி வாகனம் இதுதான் வழி. ஆசிரியர்களுக்குப் பேருந்தில் இலவசம். நல்ல வசதியான பள்ளிதான். கோவையில் உள்ள தொழிலதிபர்களின் குழந்தைகள் அனைவரும் அங்குதான் படிக்கிறார்கள். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே குதிரைப் பந்தயத்திற்கு செல்வதற்கானப்பயிற்சி, நீச்சல்,ஸ்கேட்டிங் போன்றவைகளையும் கற்றுக்கொடுத்த ஒரே பள்ளி.

அடுத்த இரண்டு நிறுத்தம் தள்ளி இரண்டு மாணவர்கள் ஏறுவார்கள் அடுத்த நிறுத்தத்தில் இரண்டு மாணவர்களும், இரண்டு ஆசிரியர்களும். அதில் ஒரு மாணவியின் அம்மாவும் அதே பள்ளியில் ஆசிரியர்தான்.

பேருந்து அமைதியாக இருந்தது. ஆறுமுகமும், மணியும் எதுவும் பேசவில்லை. மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும் ஆங்கிலத்தில் பேசிக்கொண்டனர். தமிழில் பேசினால் அசெம்பிளியில் ஃபைன் கட்ட வேண்டுமே.

மாலை திரும்ப வரும் போதும் அகிலாதான் கடைசியில் இறங்குவாள். அனைவரும் இறங்கிவிட்டபிறகு. அகிலா மட்டும்தான் பேருந்தில் இருந்தாள். மணி கதவைச் சாத்திவிட்டு அப்போதுதான் சீட்டில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

“மிஸ் நீங்க ஒருத்தங்கதா மிஸ் எங்களயெல்லாம் மதிச்சு பேசறீங்க. மத்தவங்கெல்லா எங்கள கேவலமா தா நெனக்கறாங்க. எங்களுக்கும் இன்னக்கி மீட்டிங்கில பசங்ககிட்டயோ, டீச்சர்ஸ்கிட்டயோ நாங்க பேசக்கூடாதுனு சொல்லியிருக்காங்க. இந்தாங்க மிஸ் எங்க தோட்டத்தில காய்ச்சது. சாப்பிடுங்க.” என்று அவன் பைக்குள்ளிருந்து ஒருசீப்புப் பழத்தை எடுத்து நீட்டினான். அகிலா அதில் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டாள்.

“அப்படியா! தோட்டமெல்லா இருக்கா அப்புற ஏ இந்த வேலக்கி வர்றீங்க.”

“சாகுபடிய நம்பீட்டிருந்தா குடும்பத்த ஓட்ட முடியாது. தோட்டத்தில தென்னமரந்தா வெச்சிருக்கோம். தண்ணி இல்லாமயே கெடக்கு. அம்மா, அண்ணா, அண்ணினு எல்லாருமே அந்த வேலக்குப் பழகினவங்க. அவங்களுக்கே அங்க வேலயக்காணொ நாமளாவது வெளில வந்து நாலு காசு சம்பாரிச்சு கொடுத்தா ஏதோ ஒத்தாசயா இருக்குமேனுதா வர்றோம்.”

“மிஸ். வேலக்கி சேத்தும்போது பேருந்த மட்டும் கவனிச்சாப் போதும்னு சொன்னாங்க. இப்ப கொஞ்சம் கொஞ்சமா, தோட்டவேலை, சாப்பாடு பரிமாற்ர வேல. தட்ட எடுக்கறதுனு ஒண்ணு ஒண்ணா சொல்றாங்க மிஸ்.”

பேச்சு திசைமாறியது. அப்பாடா நாம எறங்கற எடம் வந்திடுச்சு.

“சரி வர்றேண்ணா, வர்றேன் மணி”. என்று இறங்கி விட்டாள்.

“நாளைக்கிப் பாக்கலா மிஸ்” என்றான் மணி.

அகிலாவுக்கும் கோவை புதிதுதான். உடுமலைப்பேட்டைக்கருகில் ஒரு சிறு கிராமம் தான் அவளுடையது. மரங்கள் நிறைந்த வயல்வெளிகள், கிணறு, வீதியெங்கும் மரம் செடிகொடிகள், ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் பெரிய பெரிய வாசல் என செழிப்பான இயற்கை சூழலில் வளர்ந்த அவளுக்கு இங்கு எல்லாத்தெருவும் ஒரே மாதிரியாகத் தெரிந்தது. எதுவழியாகச் சென்றால் எப்படி வெளியில் வருவது என்று தெரியாத அளவிற்கு எங்கும் நெருக்கமாக இருக்கும் கட்டிடங்கள். பெரிய கோலம் போட இடமில்லாத அளவிற்கு சின்ன வாசல். மரங்களற்ற வறட்சியான தெருக்கள், குழாயடியில் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் குடங்கள். எட்டு அடிக்கு ஒரு ஹோட்டல், அல்லது ஒரு பேக்கரி. வலம் வந்து வழிபடக்கூட இடமில்லாத கோயில்கள் என அனைத்துமே அவளுக்குப் புதிதாகத்தான் இருந்தது. நகரத்தில் சாமிக்குக்கூட இவ்வளவு இடம் இருந்தால் போதுமோ என மனதில் எண்ணிக் கொண்டாள்.

அவள் பேருந்திலிருந்து இறங்க வேண்டிய நிறுத்தத்தின் பெயரும் பெருமாள் கோயில் பஸ்ஸ்டாப் தான். அவ்வளவு பெரிய ஊருக்குப் பேருந்து நிறுத்தத்தின் பெயர் பெருமாள்கோயில். ஆனால் கோயிலோ பெட்டிக்கடை அளவிலிருந்தது. கோயிலுக்கு அமைதியைத் தேடிப் போவார்கள். ஆனால் இந்தப்பெருமாளோ பாவம் வண்டிகளின் பேரொலியைக்கேட்டு சாலைநடுவில் இருக்கிறார். எப்படியும் பெருமாள் உறங்க இரவு 12 மணி ஆகிவிடும். அப்போதுதான் சாலையில் வாகனங்கள் குறைந்து அமைதியாகும். இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஒருவரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வராத அமைதியாக இருந்து பழகிய அவளுக்கு, இரவு பதினொரு மணியாகியும் சாலைகளில் வாகனங்களின் ஓயாத இரைச்சல், மனிதர்களின் நடமாட்டம், சாலையோரக்கடைகள், வண்டிக்கடைகளில் உணவிற்காக நிற்கும் கூட்டம் என அனைத்துமே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. கிராமத்தில் எட்டு மணிக்குமேல் வெளியே வரவே பயமா இருக்கும். ஒன்பது மணிக்கு வர்ற கடைசி பேருந்தில நாலுபேரு இருந்தாலே பெரிசு.

திருமணமான புதிதில் இரவு ஒன்பது மணிக்குத்தான் இருவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு ஒரு ரூபாய் காயின் போட்டு அம்மாகிட்ட பேச மெயின் ரோட்டுக்கு வருவார்கள். வீட்டுத்தெருவிலிருந்து மெயின் சாலை வர பத்துநிமிடம் நடக்கவேண்டும். பதினைந்து வருடங்களுக்குமுன்பு லேன்ட்லைன் ஃபோன் மட்டும்தானே வீடுகளில் இருக்கும். திருமணமாகி வந்த பெண்ணிற்கு பிறந்தவீட்டை தொடர்புகொள்ள தற்போது உள்ளதுமாதிரி அலைபேசி, வீடியோ இதெல்லாம் கிடையாதே. பேருந்திலிருந்து இறங்கி நடந்துகொண்டிருந்த அகிலா தானாகவே சிரித்துக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்தாள். இந்த பெருமாள் கோயில் நிறுத்தத்தை நினைக்கும்போது அவளுக்கு சுவாரஸ்யமான நிகழ்வு ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.

‘ஏப்ரல் பத்தாம் தேதி எனக்கும் வினோதுக்கும் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்துக்கு முன்னால உடுமலைப்பேட்டையில வீட்டுக்குப் பக்கத்தில உள்ள ஒரு பள்ளியில வேலைக்குப் போயிட்டிருந்தே. எட்டாம் வகுப்பு முதல் பன்னிரெண்டாம் வகுப்புவரை பாடம் நடத்தனும். மார்ச்சில கல்வியாண்டு முடிந்து ஏப்ரல் மாசத்திலதான் திருமணமானது. திருமணமாகி அஞ்சாவது நாள் பத்தாம்வகுப்புத் தேர்வு விடைத்தாள் திருத்த நியமனக்கடிதம் வந்துச்சு. சரி அவரும் வேலைக்கு போயிட்டார்னா வீட்டில சும்மாதானே இருக்கோம். அத்தையு நானும் எவ்வளவு நேரம் பேசிட்டு இருக்கறது. சும்மா இருக்கறதுக்கு பேப்பர் திருத்தறதுக்காவது போலாமேனு போனேன். திருத்தற இடம் சிங்காநல்லூரில இருக்கு. வினோத் காலைல ஆபீசுக்குப் போகும்போது சிங்காநல்லூர் அரசு பள்ளில விட்டுவிட்டு அப்படியே வேலைக்குப்போனார். முதல் அனுபவம், முதல்நாள் விடைத்தாள் திருத்தற வேல இரவு எட்டு மணிவர நடந்தது. வினோத் சொன்ன அதேவழியில வந்து 1- சி பேருந்தில ஏறனே. வடவள்ளினு போட்டிருந்துச்சு. இந்த ஊர்ப்பெயர பார்த்தாலே சிரிப்பாக இருந்தது. அதென்ன வட. போண்டா பஜ்ஜியெல்லா இல்லயானு தோன்றியது. பேருந்தில கொஞ்சநேரம் கழிந்துதான் டிக்கெட் கொடுக்க வந்தார். பெருமாள்கோயில் ஒன்னு குடுங்க என்று பணத்தை நீட்டினேன்.

“எந்த பெருமாள் கோயில் மா”

அப்போதுதா கொஞ்சம் வயிறு கலங்கியது.

“அண்ணா! எத்தன பெருமாள் கோயில் இருக்குனு தெரியாதுனா பெருமாள் கோயில்னு டிக்கட் வாங்க சொன்னாரு. நான் ஊருக்குப் புதுசு ண்ணா”

“ஏம்மா எந்தக்கோயில்னு தெரியாம எப்படி எறங்குவே?”

அழவேண்டும் போலத்தோன்றியது

போன் கிடையாது. யாரையும் தெரியாது. எங்க எறங்கறதுனு தெரியாது.மூஞ்சி தொங்கிப்போனது

“இல்லண்ணா அவரு வந்து நிக்கறேனு சொல்லி யிருக்கார். முன்னாடி நிப்பாருண்ணா

“ சரி இதோ இவங்க அடுத்த ஸ்டாப்பில எறங்கிருவாங்க. இங்க முன்னாடி டிரைவர்கிட்ட வந்து உட்காரும்மா. எடம் வந்தா சொல்லுமா நிப்பாட்டறே.”

“ம்ம்ம்……..”

தேவையா? இது தேவையா கல்யாணம் முடிஞ்சு அஞ்சு நாள்தாஆச்சு. ஊரும் பழகல, தெருவும் பழகல. அதுக்குள்ள இது தேவயானு எனக்கு நானே திட்டிக்கொண்டே. ஒருவழியா ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் வெளியே எட்டி எட்டிப் பார்த்து வினோதைத்தேடினே. ஒரு வழியா பெருமாள் கோயில் ஸ்டாப்பில வினோத் கை காட்ட இறங்கிட்டே’ என நடந்த நிகழ்வை நினைத்துக்கொண்டு மனதிற்குள் சிரித்தவளாய் நடந்தாள். அவள் வீட்டிற்கு 10 நிமிடங்கள் நடக்கவேண்டும். வடிவக்கா வழியில பார்த்து “என்ன வேல முடிச்சு வர்றியா?”

“ஆமாக்கா நீங்க எங்க கா கோயிலுக்கா?”

“ஆமாப்பா இன்னக்கி சங்கடஹர சதுர்த்தி அதுதா விநாயகருக்கு மால கொடுத்திட்டுக் கும்பிட்டு வர்றலானு போயிட்டிருக்கே. இன்னக்கி கொஞ்சம் சீக்கிரமா வந்திட்டியோ”

“இல்லக்க எப்பவும் வர்ற நேரந்தா சரி வர்றே கா” என்றபடி நடந்தாள். சரி என்று தலையசைத்துவிட்டு அவளும் நடந்தாள். அந்தத் தெருவைச்சுற்றி வினோதோட சொந்தக்காரங்க நெறயபேரு இருக்காங்க. கொஞ்சநேரம் சாப்பிட்டு வெளியில காத்தாட நடக்கலாமுனு பாத்தா எந்தத் தெருவுக்குப்போனாலும் ஏதாவது ஒரு சொந்தக்காரங்க பேச புடிச்சுடுவாங்க. பேசி பேசியே நேரமாகிடும். அப்பறம் நடக்கவே முடியாது. வீட்டுக்குத் திரும்ப வந்துவிட வேண்டியதுதா. அதுவும் ஒருவகையில நல்லாதா இருக்கு நம்மள சுத்தியும் நம்ம சொந்த பந்தங்கல்லா இருக்கறது. ஆனா இந்த தலமுற புள்ளகளுக்கு இதெல்லா எங்க புடிக்குது. அவங்களுக்கு தனியா இருக்கறதுதா புடிச்சிருக்கு. சொந்தபந்தங்க கூட சேர்ந்திருக்கறதையே தொல்லையா நெனக்கறாங்க. அதைவிட காமெடியான மற்றொரு விசயமும் நினைவுக்கு வந்தது. திருமணம் முடிந்து ஐந்தாவது நாள் தொடங்கி மூன்று நாட்களுக்குள் விடைத்தாள் திருத்தும் பணி முடிஞ்சது. ஏற்கனவே நேர்முகத்தேர்வு முடிந்து ஒரு பள்ளியில் தேர்வாகியிருந்தே. அடுத்த பத்துநாட்களுக்குள் அந்தப்பள்ளியில் வேலைக்கு வரச் சொல்லியிருந்தாங்க. கோடைக்கால விடுமுறை என்பதால் ஆசிரியர்கள் மட்டுந்தா வேலைக்கு வந்திருந்தாங்க. வீட்டில கல்யாணத்துக்காக போட்ட பந்தல் கூட இன்னும் கழட்டவில்லை. எனக்கு அந்த பந்தல் தான் வீட்டிற்கு அடையாளம். எனக்குப் பொதுவாகவே இடங்கள், மனிதர்களோட முகம், இவங்கள எங்க சந்திச்சோங்கறதெல்லாம் நெனவில வெச்சிருப்பதில கொஞ்சம் ஞாபகசக்தி குறைபாடுதான். அன்றும் காலை எப்போதும் போலப் பள்ளிக்குக் கெளம்பிட்டே. வரும்போது எப்போதும் போலப் பேருந்து இறங்கி 10 நிமிடம் நடந்தாயிற்று. வீடு வரவேயில்லை. அவளுக்குச் சந்தேகமானது. தெரு மாறி வந்து விட்டோமோ. வீட்டைக்காணோம். அப்போதுதா பின்னால அத்தையோட குரல் கேட்டது.

“ம்மா அகிலா எங்க போறே? வீடு இங்கே இருக்கு.” அகிலா வீட்டைக்கடந்து செல்வதைப்பார்த்து பக்கத்து வீட்டுக்காரம்மா அத்தைகிட்ட சொல்ல. சமையல்கட்டிலிருந்து அத்தை வெளியில ஓடி வந்து கூப்பிட்டுருக்காங்க.

“அத்தெப் போகும்போது பந்தல் இங்கெ இருந்துச்சே. அதுக்குள்ள யாரு கழட்டனது? நான் பந்தலத்தா அடையாளமா வெச்சிருந்தே”. அத்தைக்கு சிரிக்கறதா வருத்தப்படறதானு தெரியல. சிரிச்சாங்க.

“என்னம்மா நீ இப்படி இருக்கே.வா உள்ள வா. இதுதா வீடு.”

பக்கத்து வீட்டுக்காரம்மா வேற பாத்துகிட்டு இருக்காங்க. அவமானமாப் போச்சு.

இப்படி இந்த ஊருக்கு வந்து அடைந்த சின்ன சின்ன நிகழ்வுகளையும், வேடிக்கையான அவமானங்களையும் எண்ணிச் சிரித்துக்கொண்டே நடந்தாள்.

அடுத்த நாள் பள்ளிவிட்டு வரும்போது எப்போதும் மூன்றாவது சீட்டில் உட்கார்ற அகிலா அன்று படிக்கட்டு ஏறினதும் வலப்புற சீட்டில் உட்கார்ந்தாள். ஒவ்வொரு மாணவர்கள் இறங்கும்போதும் மணியும் படிக்கெட்டிலிருந்து இறங்கி ஏற வேண்டும். சிறு பிள்ளைகள் என்றால் தூக்கி இறக்கி விடவேண்டும். பெரிய பிள்ளைகள் என்றால் அவர்களின் புத்தகப்பையை இறக்கி வைக்க வேண்டும். புத்தகப்பைதான் கிலோ கணக்கில பாரமா இருக்கிறதே. ஆனால் பணக்காரப்பள்ளில படிக்கறதனால என்ன ஒரு நல்ல காரியம்னா. வண்டிலிருந்து எறங்கனதும் வேலக்காரங்க காரவெச்சிட்டு நிப்பாங்க. இதே மிடில்கிளாசு புள்ளகனா கழுத சொமக்கறமாதிரி அத சொமந்துட்டுதா போகுதுக. அதுக சாப்படற சாப்பாடு இந்த மூட்டயத் தூக்கறதுக்கே போதாது.

ஒரு ஸ்டாப்பில மட்டும் நாலு பிரைமரி மாணவர்களும் மூன்று பெரிய மாணவர்களும் இறங்க வேண்டும். மணி ஒவ்வொருவரையாக இறக்கி விட்டுக்கெண்டிருந்தான். ஒன்பதாம் வகுப்பு வினிதா இறங்கும்போதுதான் அகிலா மணியைக் கவனித்தாள். தயங்காமல் கேட்டுவிடவேண்டும் என்றெண்ணினாள். அனைவரும் இறங்கும்வரை காத்திருந்தாள். இவள்தானே கடைசியில் இறங்குவாள். பேருந்தில் யாரும் இல்லாதபோது கேட்டுவிட்டாள்.

மணி வெறும் சிரிப்பை மட்டும் விடையாகக்காட்டி நிறுத்திவிட்டான்.

“அதைத்தா மிஸ் நானும் இவங்கிட்ட பல தடவ சொல்லீட்டே. சொன்னா காதிலயே வாங்கிக்க மாட்டீங்கறா என்றார் ஓட்டுனர் ஆறுமுகம்.

நாளக்கு இப்படி இருக்கக்கூடாது என்று கூறிவிட்டு இறங்கி விட்டாள்.

அடுத்த நாள் மணியைப பார்த்ததும் கேட்டாள்.

“இனியும் நீ மாறலியா மணி. இவ்வளவு தடவ ஏறிஎறங்கற கால்ல ஏதாவது ஆணியோ கண்ணாடியோ குத்திச்சுன்னா அதுக்கப்பறம் டாக்டர்கிட்ட போய் செலவு செய்யறதுக்கு இப்பவே ஒரு செருப்ப வாங்கிப்போட வேண்டியதுதானே. ஏ செருப்பு போட மாட்டேங்கறே”

“ இப்படியே பழகிடுச்சு மிஸ். இந்தமாச சம்பளம் வந்தரட்டு மிஸ் கண்டிப்பா வாங்கிடறேன்.”

அடுத்தநாள் அகிலா 50 ரூபாய் எடுத்து தனது பேகில் வைத்தாள் 2004-ல் 50 ருபாய்க்கு மதிப்புதான். சம்பளமே 3000/- ரூபாய்தான். செருப்பு வாங்க மணிக்கு பணம் கொடுக்கலாமா? ஏதாவது தப்பாப்போயிடுமோ. அவங்களே தோட்டமெல்லாம் வெச்சிருக்காங்க. காசு கொடுத்தா ‘ஏங்க மிஸ் நாங்கென்ன அவ்வளவு கேவலமானவங்களான்னு’ சொல்லிடுவானோ? ஒருவேள பிராண்டடு செருப்புதா போடுவானோ? அம்பது ரூபாய்க்கு என்ன செருப்பு வாங்கறதுன்னு யோசிப்பானோ?. வினோத்கிட்டயாவது ஐடியா கேட்கலாம்னு பாத்தா.

“ இப்போதா நீயே பள்ளில போய் சேந்திருக்கே அதுக்குள்ள ஒனக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேல. காசு போகுமேனு சொல்லல. கொடுத்து கேவலப்படாதேனு சொல்றேனு.’ ஒரே பதிலா சொல்லிடுவாரு. எடுத்த பணத்த பேகிலேயே வைத்துவிட்டாள்.

அன்று பள்ளி அரையாண்டுத்தேர்வின் கடைசி நாள். அடுத்த நாளிலிருந்து கிறிஸ்துமஸிற்காக பத்து நாள் பள்ளி விடுமுறை.

விடுமுறை முடிந்து முதல் நாளே அகிலா பேருந்த தவறவிட்டு ஆட்டோவில் போனாள். எப்போதுமே அப்படித்தானே வேலக்குபோறவங்களுக்கு சனி ஞாயிறு முடிஞ்சு திங்கட்கிழம வந்தாலே ஒரு சின்ன சோம்பேறித்தனமாயிடும் கிளம்ப, இதில பத்துநாள் லீவுமுடிஞ்சு போறது. அந்த சோம்பேறித்தனம்தா பேருந்து வர்ற நேரத்துக்கு அவளால கிளம்ப முடியவில்லை. பள்ளி முடிந்து திரும்ப வரும்போது பார்த்தா டிரைவரும் கிளினரும் வேறு யாரோ. ஒரு வேள பேருந்து மாத்தி விட்டிருப்பாங்களோ?. அவள் எதுவும் பேசவில்லை. தொடர்ந்து இரண்டு நாட்களும் வேற டிரைவரும் கிளினரும்தான் வந்தாங்க. அவங்களுக்கு என்னாச்சுனு கேட்கலாமா? வேண்டாமா? ரொம்ப நேரம் தயங்கினாள். ஆனால் கேட்கவில்லை.

பள்ளில டிரைவர், கிளீனர் பத்தியெல்லாம் யாரும். பேசமாட்டாங்க. மூணாவது நாள் காலையில வினோத் பள்ளியில இறக்கிவிட்டாரு. ஆபீஸ் வேலயா அந்தப் பக்கம் யாரையோ பார்க்க வேண்டி இருந்ததால இறக்கிவிட்டாரு. திரும்பப்போகும்போது பேருந்தில வரசொல்லிட்டாரு. வரும்போது பேருந்தில வந்தா. ஆறுமுகம் வந்திருந்தாரு. பேருந்திலிருந்து எல்லோரும் இறங்கும் வரை காத்திருந்து கேட்டாள்.

“எங்க ரெண்டு நாளா ரெண்டு பேத்தயும் காணோம். மணி இன்னக்கு வரலியா லீவா? “

“மிஸ் ஒங்களுக்கு விஷயமே தெரியாதா?

தெரியலையே. சொல்லுங்க. மணிக்கு வேற வேல கெடச்சிருச்சா? இல்ல கல்யாணமா?”

“மணி எறந்திட்டா மிஸ்.நம்மளவிட்டு போயிட்டா மிஸ். அவ எறந்து நேத்தயோட எட்டு நாளாச்சு. அதுக்குதா நானும் லீவு போட்டிருந்தே”

“நெஞ்சடைத்தது ஐயோ என்…..னா……ச்சு”

“நாங்க டிரைவர் கிளீனர் எல்லாரும் சேர்ந்து லீவில கேரளாவில நெல்லியாம்பதிங்கற ஒரு எடத்தில வாட்டர் ஃபால்சுக்குப் போயிருந்தோம். மணியும் வந்திருந்தா. எல்லாரும் குளிச்சு வெளையாண்டுட்டு திரும்பிட்டோம் மிஸ்.வர்ற வழில குளம் மாதிரி ஒரு எடத்தில வித்தியாசமா ஒரு கலர்ல தாமரப்பூ பூத்திருந்துச்சு.”

அதுக்குள்ள ஒருத்தர் வெளியில டூவீலர்ல பேருந்துக்கு நேரா வந்தாரு. ‘பாருங்க எப்படி வர்றானு’ என்று பேச்சு எங்கோசென்றது.

“சொல்லுங்கண்ணா என்னாச்சு.?”

“அந்த தாமரப்பூ பாக்கறதுக்கு சுத்திலும் நீலநிறத்தலயும் நடுவுல எளஞ்செவப்பாவும் இருந்துச்சு. நாங்க அத பாத்திட்டு பேசாம வந்திட்டோம். கடைசில அவ நம்ம கோகுலண்ணாகூட வந்திட்டிருந்தா. அவனுக்கு அந்த பூவ பறிக்கணும்னு ஆச. எல்லாருமே சொன்னோம் வேண்டா பாற வழுக்கும் வழுக்கும்னு. இருண்ணா வந்தடறேனுட்டு அந்தப்பாறமேல நின்ன பூவ எட்டிப்புடுங்கனா. பாற ஈரமா இருந்திருக்கும்போல செருப்பில்லாம வெறுங்கால்ல போனதால காலு வழுக்கிடுச்சு. பொதக்குழில போய் விழுந்திட்டான் மிஸ். கையப்புடிச்சு இழுக்க இழுக்க உள்ளே இழுத்துட்டுப்போயிடுச்சு. திடீர்னு மழவேற வந்திருச்சு. Fire Service வந்து மூணு மணிநேரம் போராடித்தான் வெளில எடுத்தாங்க. அதுக்குள்ள அவன் போய்ட்டா மிஸ்.” ஆறுமுக அண்ணாவின் குரலும் இடறியது. ஆம்புலன்சில வீட்டுக்குக்கொண்டுபோகும்போது நைட்டுமணி ரெண்டாயிடுச்சு மிஸ். பாவம் அவனோட அம்மாவ நெனச்சாதா கவலயா இருக்கு. அவ அப்பா எறந்தபின்ன இவனுக்காகதா அந்த அம்மா தோட்டவேலைசெஞ்சு கஷ்டப்பட்டிட்டு இருந்தாங்க. அவ அண்ணனும் வீட்டுக்கு அவ்வளவுக்கா எதுவும் கொடுக்க மாட்டாரு. இப்போதா இவ வேலக்குப்போக ஆரம்பிச்சதுக்கப்பறம் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்தாங்க. அவங்களுக்குத்தா என்ன சொல்லி சமாதானப்படுத்தறதுனே தெரியல.”

என்ன பேசறதுனு தெரியாம கைக்குட்டையால் கண்களைத் துடைத்தாள் அகிலா

“மிஸ் நாங்க கேரளா போகும்போதுகூட ஒங்களப்பத்தி பேசிட்டு வந்தா மிஸ்.”

கேட்க ஆர்வமாகத்தா இருந்தது ஆனா மனது கனத்தது.

“ அவ சொல்லிகிட்டே இருந்தா மிஸ். ஊருக்குப்போனதும் போய் நல்லொரு செருப்பா வாங்கணுண்ணா. இனியு செருப்புப்போடாம போனா அகிலா மிஸ் கோவிச்சுவாங்க. பாவம் நம்ம மேல இருக்கற அக்கரயிலதான அவங்க இத்தனதடவ சொல்றாங்கனா”

“நா அப்பவே கேட்டே ஏண்டா டூரு வரும்போதே வாங்கிருக்க வேண்டியதுதானேனு. அதுக்கு அவ என்ன சொன்னா தெரியுமா மிஸ். பள்ளி தொறந்து போகும்போது புதுசா போட்டா நல்லா இருக்கு. இப்பவே வாங்கிட்டா பழசு மாதிரி இருக்குண்ணா. வாங்கும்போது ஆத்தாவுக்கு ஒரு செருப்புவாங்கித் தரணு. அதுதா அதயு கூட்டிகிட்டு கடைக்குப்போகணு. அண்ணங்கிட்ட கேட்டுகிட்டே இருந்துச்சு. அண்ண கண்டுக்கடறமாதிரி தெரியல. பாவண்ணா சேத்தில செருப்பில்லாம நடந்து நடந்து காலெல்லா அழுகிக்கெடக்குனு வருந்தினா.

அவளால் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

என்ன சொல்வது. பெருமாள்கோயிலில் வண்டி நின்றது.”

“மிஸ் உங்க ஸ்டாப்” என்றார்

சட்டென்று பையை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கினாள். ஆறுமுகத்திடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை. கண்களை துடைத்துக்கொண்டு நடக்கத்தொடங்கினாள்.

பையில் வைத்திருந்த ஐம்பது ரூபாயை வெளியில் எடுத்துப்பார்த்தாள்

“ஒரு வேளை ஐம்பது ரூபாய் கூட ஓர் உயிரைக் காப்பாத்த உதவி இருக்குமோ.?”

முனைவர் த. ஆதித்தன்
இணைப்பேராசிரியர்,
அரிய கையெழுத்துச் சுவடித்துறை,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
E. mail. Kumaritathithan@gmail.com 

இராமன், ஜோசப், பாயிஸ் மூவரும் மீண்டும் ஒரே நிறுவனத்தில் பயில்வோம் என நினைக்கவில்லை.  மாநிலத் தலைநகரின் பழமையான கல்லூரியில் முதுகலை ஒன்றாகப் படித்தார்கள்.  விடுதியில் ஒரே அறை நண்பர்கள்.  இரண்டு ஆண்டுகள் முடிந்ததும் தங்களது ஊர்களுக்குச் சென்று விட்டனர்.  இராமன் குமரியைச் சார்ந்தவன் ஜோசப்புக்கு வேலூர்.  பாயிஸ் கோவையைச் சார்ந்தவன்.

மீண்டும் தமிழகத்தின் மையப்பகுதியில் அமைந்த பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரே துறையில் முனைவர் பட்டம் பயில சேர்ந்துள்ளதை எண்ணும் போது வியப்பு ஏற்பட்டது.  மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தனர்.  நல்ல முறையில் பட்டம்பெற இது வழிவகுக்கும் எனவும் மகிழ்ந்தனர்.

இவர்கள் ஒற்றுமையாகப் பயில்வதைப் பார்த்து அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர்.  இராமன் தென் எல்லையைச் சார்ந்த வைதீக வழிபாட்டில் நம்பிக்கை உள்ளவன்.  ஜோசப் இன்னொரு எல்லையைச் சார்ந்த கிறிஸ்த்தவன்.  பாயிஸ் வடமேற்கில் வாழும் இசுலாமியன்.  மூவரும் விடுதியில் தங்காமல் பல்கலைக்கழகத்தின் அருகே தனியாக வாடகைவீட்டில் தங்கினர்.  சென்னையில் பயின்றவர்களுக்கு இவ்விடம் அவ்வளவு வசதிபடவில்லை.  இவ்விடம் புதிதாக நகரமாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும் கிராமியச் சூழல் நிறைந்ததாக இருந்தது.

ஒரு விடுமுறைநாள் மாலை வேளையில் பல்கலைக்கழகத்தின் பின்புற சாலையோரம் தள்ளுவண்டிக் கடையில் மூவரும் பாணிபூரி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.  இராமன் பூரியுள் விடப்பட்ட இரசத்தைத் துளிகூட கொட்டாமல் சாப்பிடும் லாவகத்தை ஜோசப்பும், பாயிசும் வியந்து, அதேபோல தாங்களும் செய்ய முயன்று கொண்டிருந்தனர். இருந்தாலும் வாயை மூடும்போது துளிரசமோ, மசாலாவோ உதடுகளைத் தாண்டி வெளியே எட்டிப்பார்த்துவிடுகின்றது.

ஏற்கனவே பாணிபூரி சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு மாணவன் இவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். இவர்களிடம் பேச முயல்வதுபோல் தெரிந்தது.  ஜோசப் அவனது முகத்தைத் திரும்பி பார்க்கவும் பேசினான்.

“சென்னையில் உங்க காலேஜ்ல போன வருசம் நடந்த பன்னாட்டுக் கருத்தரங்குல நானும் கலந்துகிட்டேன். இங்க நம்ம பல்கலைக்கழகத்துல  முதுகலை இறுதியாண்டு படிக்கிறேன்.   பேரு  ராமசாமி.”

“அப்படியா…. எங்க தங்கியிருக்க?” என்றான் பாயிஸ்.

“விடுதியில தான்”

“சொந்த ஊரு எது?” என்றான் இராமன். அதற்கு பக்கத்தில் இருபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஊரைச் சொன்னான்.  உடனே ஜோசப்,

“வீட்டில இருந்தே வரலாமே.  ஏன் விடுதியில தங்கியிருக்கிற?”என்றதற்குக் கிடைத்த பதில் அதிர்ச்சியளித்தது.

“பார்க்கலாம்.” என்றபடி அவர்கள் கலைந்து சென்றாலும், ராமசாமி ‘தான் ஒரு மாணவர் அமைப்பின் நிர்வாகப் பொறுப்பில் இருப்பதாகவும், விடுதியின் பின்புறச் சாலையில் சென்றால் தாம் சார்ந்த அமைப்பின் இயக்க அலுவலகக் கிளை இருப்பதாகவும்,  அவர்களின் வழிகாட்டுதல்படியே விடுதியில் தங்கியிருப்பதாகவும்’ கூறியது அவர்களின் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது.

ராமசாமி ஒருநாள் நண்பர்கள் மூவரையும் விடுதிக்கு அழைத்தான்.  பார்க்கும் போதெல்லாம் கூப்பிட்டு நட்பு பாராட்டினான்.  தொடர்ந்து அழைப்பதால் பார்த்து வரலாம் என ஒருநாள் விடுதிக்குச் சென்றனர்.  வரவேற்ற ராமசாமி

“நீங்க எப்படியும் இங்க வந்துதானே ஆகணும் என்றான்.  அதுகுறித்து எதுவும் ஆராயாமல் நட்பு பாராட்டினர்  மூவரும்.  விடுதி மாணவர்கள் பலரும் தேடிவந்து பேசினர்.  மரியாதைகாட்டினர்.  தலைநகரில்  இவர்களும் விடுதி மாணவர்களாக இருந்தவர்கள்தாம்.  அங்கு இப்படியெல்லாம் பார்த்ததில்லை.  விடுதி முற்றத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  மாணவர்கள் வருவதும் இவர்களிடம் பேசிவிட்டு செல்வதுமாக இருந்தனர்.  அப்பொழுது ராமசாமி சொன்னான்,

“இவங்க எல்லோரும் அறிவுத்தளத்துல இயங்குறவங்க.” என்றதோடு அவர்களின் எண்ணவோட்டங்கள் குறித்தெல்லாம் எடுத்துரைத்தனர்.

இராமனுக்கு அவன்  சொல்வதற்குப் பின்னால் ஏதோ தீர்மானம் இருக்கிதோ, வன்மம் இருக்கிறதோ அல்லது வேறு ஏதோ உணர்வு பொதிந்திருக்கிறதோ என தோன்றியது.  இத்தகைய உரையாடல், சந்திப்பு அவனுக்குப் புது அனுபவம்.  ஜோசப்பும், பாயிசும் இவற்றை பெரிததாக எடுத்துக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.
….
நண்பர்கள் மூவரும் நூலக வராந்தாவில் அமர்ந்திருந்தனர்.  தூரத்தில் ராமசாமி சில மாணவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.  இராமன் நண்பர்களிடம், “ ராமசாமி ஆபத்தானவனா, தெரியுறான்.  நாம அவங்கிட்ட  இருந்து கொஞ்சம் ஒதுங்கியிருக்கிறது நல்லதுனு படுது”

“ஏன் என்னாச்சு.” என்றான் ஜோசப்.

“செமினார் ஹால்ல சில ஸ்டூடன்ட்ஸ் பேசிக்கிட்டிருந்தாங்க, இவன் வெளிய இருந்து சில அமைப்புகள் கொடுக்கிற அசைன்மெண்டுகள முடிக்கிற கைக்கூலின்னி

நானும் சிலநாள் ரோட்டு பக்கத்துல தோளுல துண்ட போட்டுகிட்டு திரியிற அவன் சார்புள்ள அமைப்பைச் சார்ந்தவங்ககிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கிறத பார்த்தேன்”. என்ற இராமனிடம் பாயிஸ்,

“படிக்கிற வயசுல இப்படி வழிமாறிட்டா இளமை வீணாயிடும் என்கிறது இவங்களுக்குப் புரிகிறதுயில்ல.  முதல்ல வேலைய தேடணும். அல்லது தொழில்ல இறங்கணும்.  வீடுகட்டணும், குடும்பப் பொறுப்ப ஏத்துக்கணும்.  நல்லபடியா வாழ்றதுக்குள்ள வழியப் பாக்கணும்.  அதவிட்டுட்டு இப்படிதிரிஞ்சா வாழ்க்கை வீணாயிடாது…… நாம எடுத்துச் சொல்வோம்”, என்றவனிடம் வேண்டாம் என இருவரும் தடுத்தனர், காரணம் அப்படி செய்தால் அந்த கும்பல் இவர்களுக்கு எதிராகச் செயல்பட வாய்ப்புள்ளதாக நம்பினர்.

சில நாட்கள் கடந்த நிலையில் ஒருநாள் சில விடுதி மாணவர்களுக்கும், வெளியில் தங்கி பயிலும் சில மாணவர்களுக்குமிடையே சண்டை ஒன்று நடந்தது.  அதற்கு ஏதேதோ காரணங்கள் கூறப்பட்டன.  ஆய்வு மாணவர்களின் துறைத்தலைவர் அந்த பிரச்சினைக்கான காரணங்களைக் கண்டறிவதற்காக அமைக்கப்பட்ட குழுவின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.

அன்று மாலை துறைத்தலைவரிடம் இருந்து மூவருக்கும் அழைப்பு வந்தது.  சென்றதும் அங்கிருந்த பிற மாணவர்களை வெளியில் அனுப்பினார்.  அவர்களுள் ராமசாமியும் இருந்தான்.  செல்லும் போது இவர்களைப் பார்த்து சிரித்தப்படி சென்றான்.

பேராசிரியர் பேசத் தொடங்கினார்.

“விடுதியில நடந்த பிரச்சினை உங்களுக்குத் தெரியும்.  மாணவர்களுக்காக, அவங்க வசதிக்காக உருவாக்கியிருக்காங்க அந்த விடுதிய. இது இல்லனா எத்தனைபேரு அதிக வாடகை கொடுத்து வெளியதங்கி படிக்கமுடியும்.  அப்படித்தானே?”

மூவரும் ஒருமித்த குரலில்  “ஆமா சார்” என்றனர்.

“உங்களுக்கு ராமசாமியோடு நல்ல தொடர்பு இருப்பது எனக்குத் தெரியும்.  விடுதி பிரச்சினைக்குப் பின்னால அவனும் இருக்கிறான்.  உங்களுக்கும் அந்த பிரச்சினைக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லைனும் தெரியும்.  இருந்தாலும் நாளைக்கே விடுதியில சேர்ந்திடுங்க.  அதனால பல பலன் இருக்கு.

வெளிய, உள்ளேனு இல்லாம ஒண்ணாயிடுச்சினு ரிப்போர்ட் குடுத்திடலாம்.  காரணமாதான்  சொல்றேன்.  உங்க ஆய்வை முடிக்கிறதுக்கும் பயனுள்ளதா இருக்கும்”.  என்று அழுத்தமாகச் சொன்னார் பேராசிரியர்…

அடுத்த நாள் மூவரும் மூட்டைமுடிச்சுகளோடு விடுதிக்குச் சென்றபோது, விடுதியின் முற்றத்தில் இருந்த மாணவர்களிடம் உத்வேகம் தென்பட்டது.  உள்ளிருந்து ஒருகுரல் கேட்டது,   ‘மாணவர் ஒற்றுமை ஓங்குக’!   என்பதாக.  அக்குரல் ராமசாமியுடையது.  இராமனின் உள்ளம் இம்முழக்கம் எவ்வகையில் இவர்களின் எதிர்காலத்தைக் கட்டமைக்கும் என்பதைக் குறித்து எண்ணத் தொடங்கியது.