Year: 2017

நிர்மலா ராகவன்

நீங்கள் குதர்க்கவாதியா?

`குதர்க்கம்!’

யாராவது உங்களை இப்படிப் ழித்திருக்கிறார்களா?

பெருமைப்படுங்கள்! நீங்கள் சுயமாகச் சிந்திக்கிறீர்கள். உங்களுக்குக் கற்பனைத்திறன் அதிகம் என்பதைப் பிறர் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

உங்கள் தனித்திறமையைக் காட்ட வரைவது, எழுதுவது போன்ற பொழுதுபோக்குகளில் ஈடுபட ஆரம்பிக்கவில்லையா இன்னும்?

ஒருவர் எப்போது எழுத்தாளனாக ஆசைப்படுகிறார் என்றால், பிறரது எழுத்தை நிறையப் படித்தபின், `இதைவிட நன்றாக என்னால் எழுதமுடியுமே!’ என்ற எண்ணம் எழும்போது.

`என்ன எழுதுவது?’ என்ற குழப்பமானால், ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் உங்களைப் பாதித்த ஏதாவது ஒன்றைப்பற்றி கொஞ்சம் எழுதுங்கள். முடிவைப்பற்றி யோசிக்காது, தினமும் தூங்குமுன் இருபது நிமிடங்களாவது அதற்காகச் செலவிடுங்கள். நாளடைவில், எழுதுவது எளிதாகும். பிரபலமான ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் பலரும் இம்முறையைப் பரிந்துரைக்கிறார்களே என்று நானும் முயன்று பார்த்தேன். நல்ல பலன் கிடைத்தது.

ஒரு சிறு புத்தகத்தை எப்போதும் உங்களுடன் வைத்துக்கொண்டிருந்தால், வெளியில் போகும்போது வித்தியாசமாகக் காணப்படும் எதையாவது உடனடியாகக் குறித்துக்கொள்ள முடியும்.

திரைப்படங்கள், நல்ல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்கள் ஆகியவையும் கற்பனையைத் தூண்ட வல்லவை. உதாரணமாக, ஒருவன் காதலியுடன் வந்த பெண்ணைப் பார்க்கிறான். அவன் மனம் சலனமடைகிறது என்று குதர்க்கமாக யோசியுங்கள். `இவள்தான் எனக்கு ஏற்றவள்!’ என்று அத்தோழியை மணந்துகொள்கிறான். அப்போது காதலியின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தால், ஒரு கதை கிடைக்கும்.

ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரேமாதிரி கழிக்காது, அதாவது வீட்டு வேலை முடிந்து புத்தகத்தைக் கையில் எடுத்தபடியே தூக்கம் அல்லது தொலைகாட்சி பார்ப்பது என்று நேரத்தைச் செலவிடாது, அசாதாரணமாக எதையாவது செய்வது மூளைக்குப் பயிற்சி கொடுப்பதுபோல். உதாரணம்: இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்துப் பார்த்தபடி சாயந்திர வேளையில் உலவுவது. வெவ்வேறு திசைகளில், வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நடப்பது (பார்ப்போர் நம்மைப் பைத்தியம் என்று நினைத்தாலும்) வித்தியாசமாகச் சிந்திக்க வைக்கும். நடைப்பயிற்சியால் மன இறுக்கம் குறைய, கற்பனைக் குதிரை விரைந்து ஓட ஆரம்பிக்கும்.

வளரும்போதே தாழ்வு மனப்பான்மை

“ஒன் தங்கையைப் பார்! எப்படி கலகலன்னு இருக்கா! நீயும் இருக்கியே, உம்மணாமூஞ்சி!”

“என்ன இருந்தாலும் நீ பொம்பளைப்பிள்ளை!”

இம்மாதிரியெல்லாம் பெரியவர்களால் சொல்லி வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள் தாழ்மை உணர்ச்சியுடன் வளர்கிறார்கள். துணிந்து எதையும் சாதிக்கப் பயம் எழுகிறது. தம்மைப்போல் இல்லாத பிறரைப் பார்த்து ஆச்சரியமோ, பொறாமையோ எழுகிறது.

இப்படிப்பட்டவர்கள் எந்த வயதானாலும், `நான் ஒரு தனிப்பிறவி. பிறர்போல் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை,’ என்று தமக்குத்தாமே வலியுறுத்திக்கொண்டால் தன்னம்பிக்கை வளரும்.

எத்தனை வயதானாலும், பிறர் கூறுவதையெல்லாம் ஆமோதித்து, அதன்படியே இம்மி பிசகாது நடக்க ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக மூளை எதற்கு? அரைத்த மாவே அரைபடுவது இதனால்தான். `ஊருடன் ஒத்து வாழ்!’ என்று என்றால், ஒருவருக்குத் தனித்தன்மை இருக்கக்கூடாது என்று அர்த்தமா?

எழுத்தால் புரட்சி

பேனாவால் கத்தியைவிட அதிகம் சாதிக்க முடியும். பிறர் எழுதியதைப் படித்தே தம் வாழ்வின் போக்கை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பலர். ஆனால் எத்தனைபேர் துணிந்து, பேனா (இப்போது கணினி) பிடிக்கிறார்கள்?

`புரட்சி எழுத்தாளர்!’

நூதனமான, ஆனால் சமூகத்தை நல்விதமாக மாற்றக்கூடிய கருத்துக்களை எழுதுபவரை பலவீனமாக்க சிலர் கையாளும் உத்தி இது. தமக்குச் சாதகமாக இருக்கும் நடைமுறையை இவள் ஏன் மாற்ற முயற்சிக்கிறாள் என்ற அச்சத்தில் அவளைப் பழிக்கிறார்கள்.

எப்போதும் பிறரால் பாராட்டப்பட வேண்டும் என்று நினைத்து வாழ்பவர்களால் எதையும் சாதிக்க இயலாது. எந்தவித எதிர்ப்பையும் சமாளித்து, துணிந்து எதிர்க்கும் தைரியம் இருப்பவர்களால்தான் எத்துறையிலும் நிலைத்து நிற்க முடிகிறது.

கரு எப்படிக் கிடைக்கும்?

பரிச்சயமில்லாதவர்களுடன் பேசினால், புதிய விஷயங்களை அறியமுடியும்.
ஒரு முறை தைப்பூசத்திற்கு முதலிரவு நான் மலேசியாவில் பிரசித்தமான பத்து மலைக்குச் சென்று தங்கினேன். தனியாக. பையில் பேனா, காகிதத்துடன். லட்சக்கணக்கான பக்தர்களும், காவல் துறை அதிகாரிகளும் அங்கிருந்ததனால் பயமில்லை.

நள்ளிரவில் மழை பிடித்துக்கொண்டது. ஒரு கட்டடத்தின்கீழ் தங்கியபோது, அருகிலிருந்த முதியவர் தாமாகப் பேசினார்: “கட்டையன் உசிருள்ள பாம்பை கத்தியால ரெண்டா வெட்டி, சீனியில தோய்ச்சு சாப்பிடுவாம்மா!”

அவர் குறிப்பிட்டது ஜப்பான்காரனை என்று புரிந்து, “உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று சந்தேகத்துடன் வினவினேன்.

புதிய விஷயங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள நிறைய கேள்விகள் கேட்க நேரிடும். சிலர், `நம்மைச் சோதிக்கிறாளோ?’ என்று ஆத்திரப்படவும் செய்வார்கள்.

அனைவருக்குள்ளும் பல விஷயங்கள், அந்தரங்கம் இருக்கின்றன. அதை யாரிடம் சொல்லி நிம்மதி அடையலாம் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். உண்மையாகவே தெரிந்து கொள்ளத்தான் கேட்கிறோம், நமக்கு அவர் கூறப்போவதில் ஆர்வம் என்பதைப் புரியவைத்தால், தயக்கமின்றி பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்.

1942 -ல், அன்றைய சயாமிலிருந்து பர்மாவரை ஒரு ரயில் பாதையை அமைக்க பல்லாயிரக்கணக்கான மலாயாக்கார்கள், பிணைக்கைதிகளாக இருந்த ஆங்கிலேயர்கள் ஆகியோரை ஜப்பானியர்கள் பிடித்துப்போனார்கள். என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தவரும் ஒருத்தராம். (மதுக்கடையிலிருந்தபோது, அங்கிருந்த அனைவரையும் துப்பாக்கி முனையில் ஒரு லாரியில் கடத்திக்கொண்டு போய்விட்டனர், வீட்டுக்கே தெரியாது).

நான் பேராவலுடன் பல கேள்விகள் கேட்டேன் அதைப்பற்றி. வாய்வழி சரித்திரம் போல் ஆகுமா?

எங்களைச் சுற்றி பத்து இளைஞர்களும் சுவாரசியமாக அவர் சொன்னதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். நிறையப் பேசிவிட்டு, பழைய நினைவுகளின் தாக்கத்தைத் தாங்கமுடியாது, “போகணும்!” என்று எழுந்து, வேகமாக அப்பால் சென்றார்.

கும்பலோடு கும்பலாக இருக்க வேண்டும், தனித்துத் தெரியக்கூடாது என்று பழைய புடவை ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டு போயிருந்தேன் அன்று. நட்புடன் பழகி, தன் விரிப்பில் என்னைப் படுத்துக்கொள்ள உபசாரம் செய்த வெள்ளையம்மா என்ற மாது, `டீச்சருங்களுக்கு சம்பளம் கம்மியா?’ என்று விசாரித்தாள்!

அவளுடைய கணவனையும் ஜப்பானியர்கள் பிடித்துப்போக இருந்தபோது, எதிர்வீட்டு இளைஞனின் குடும்பத்துக்கு முன்னூறு வெள்ளி கொடுத்து, கணவனுக்குப் பதிலாக அவனை அனுப்பினார்களாம். போன இடத்தில் இறந்த 60,000 தமிழர்களில் அவனும் ஒருத்தனாகிப்போனான். அதனால்தான் அரைகுறையாக நின்றுபோன பலரின் முயற்சி இன்று “மரண ரயில்வே” என்று அழைக்கப்படுகிறது.

“நாங்க முன்னூறு வெள்ளி குடுத்தோம்!” என்று திரும்பத் திரும்ப அழுத்திச்சொன்னாள் வெள்ளையம்மா, தனது குற்ற உணர்ச்சியைக் குறைத்துக்கொள்ள முயற்சிப்பவளாக.

(அந்தக் காலத்தில் ஒரு சவரன் தங்கம் பத்து அல்லது இருபது வெள்ளியாக இருந்திருக்கும். ஐம்பது வருடங்களுக்குமுன்னரே முப்பது வெள்ளிதான். அப்போதெல்லாம், `பணத்தட்டுப்பாடு வந்தால், அடகு வைத்துக்கொள்ளலாம். தங்கம் வாங்குங்கள்,’ என்று வானொலியில் தமிழில் அறிவுரை கூறுவார்கள். தொடுத்து வைத்த மல்லிகைச்சரம்போல், தங்கச்சங்கிலியை கடை வாசலில் தொங்க விட்டிருப்பார்கள். காவலுக்கு யாரும் கிடையாது என்பது என்னைப் பெரிதும் அதிசயப்படுத்தியது. வாடிக்கையாளர் தமக்கு வேண்டிய நீளத்தில் வெட்டச் செய்து வாங்கிப் போவார்!)

பூரி, அது, இது என்று தைப்பூசத்திற்கு முதல் நள்ளிரவில் சாப்பிடக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மறுநாள் காலை, சக்கரங்களில் அமைக்கப்பட்ட, தாற்காலிகமான கழிப்பறைகளுக்கு வெளியே பெரிய வரிசை. `ஒண்ணுக்குப் போறதுக்கெல்லாம் காசு கேக்கறான்!’ என்று ஒரு பெண்மணி கத்திக்கொண்டிருந்தாள். ஓர் உபகாரி எல்லாருக்கும் வாளியில் தண்ணீர் கொண்டு வந்தபடி இருந்தாள்.

புதிய அனுபவங்களைத் தேடிப்போனால், அசௌகரியங்கள் ஏற்படத்தான் செய்யும். அவைகளைப் பெரிது பண்ணாமல் ரசிக்கத் தெரிந்தால், எல்லாமே அனுபவங்கள்தாம். உடனுக்குடன் எழுதுகிறோமோ, இல்லையோ, மூளை சுறுசுறுப்பு குன்றாமல், எப்போதுமே நம்மை உற்சாகமாக வைக்கும்.

தொடருவோம்

க. பாலசுப்பிரமணியன் 

வகுப்பறைகளில் கற்றலின் வேறுபட்ட முறைகளின் பாதிப்புக்கள்

பார்வைகளின் உந்துதல்களால்(visual inputs)ஏற்படும் கற்றல் மற்றும் செவி, செயல் சார்ந்த  (auditory and kinesthetic ) உணர்வுகளின் உந்துதல்களால் ஏற்படும் கற்றல் திறன்கள் அநேகமாக அனைவருக்குமே உண்டு. ஆயின், சிலருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட முறையின் அதிகபட்ச தாக்கம் இருக்க வாய்ப்புக்கள் உண்டு. இத்தகைய அதிக பட்சத் தாக்குதல்களால் மற்ற வகையான கற்றல் முறைகள் ஒதுக்கப்பட்டு அவற்றின் பலன்கள் குறைவாகக் கிடைக்கும் நிலை ஏற்படலாம். ஆகவே, இந்த மூன்று விதமான தாக்கங்களுக்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில் ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையே ஏற்படும் உறவுகள், பயிற்சிகள் அமைதல் அவசியம். ஆசிரியர்கள் ஏதாவது ஒரு முறையில் ஏற்படும் கற்றலுக்கோ பயிற்சிக்கோ அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பட்சத்தில் வகுப்பறைகளில் பாதிக்கும் மேலான மாணவர்கள் அந்த பயிற்சிகளில்  ஈடுபாடு இன்றியோ அல்லது அந்த  நேரங்களில் தங்கள்  கவனத்தை மற்ற பொருள்களிலும் மற்ற ஆர்வத்தை ஈர்க்கும் காட்சிகள் ஏற்படுத்தும்  கற்றலின் உந்துதல்களில் ஈடுபடுத்தியோ இருப்பார்கள். இதனால் அந்த வகுப்பறைகளில் கற்றலின் தாக்கங்கள் மிகக் குறைவாக இருப்பதால் நேரத்தின் பயன்பாடுகள் மிகக் குறைவாக இருக்க அதிக வாய்ப்புக்கள் உண்டு.

உதாரணமாக, ஒரு வகுப்பறையில் ஆசிரியர்கள் ஒரு பாடத்தை பற்றி பேசும்பொழுதோ பொழுது, பார்வைசார் கற்றலில் சிறந்த மாணவர்கள் ஆசிரியர்களிடம் “அய்யா, தங்கள் சொல்லுவதை சற்றே கரும்பலகையில்  எழுதுங்கள்” என்று கேட்பார்கள். அல்லது, அவர்கள் தங்கள்  கவனத்தை  ஆசிரியர்களிடமிருந்து விலக்கி அருகிலிருக்கும் சன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அந்த வகுப்பறைக்கு வெளிப்பக்கமாக எத்தனை பேர் வந்தார்கள், போனார்கள் என்ற துல்லியமான கணக்கு அவர்களிடம் இருக்கும். மாறாக, ஆசிரியர்கள் கரும்பலகையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் செவிசார் கல்வியில் சிறந்த மாணவர்கள், கரும்பலகையிலிருந்து தங்கள் கவனத்தை விலக்கி அருகிலுள்ள மாணவர்களிடம்  பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். செயல் சார் கல்வியில் ஈடுபடும் மாணவர்கள் தங்கள் இருக்கும் இடத்தை விலக்கி வேறு எங்காவது செல்ல முயற்சித்துக் கொண்டும் அல்லது ஏதாவது ஒரு பொருளால் மற்றவர்களுடைய கவனத்தை தங்களிடம் ஈர்த்துக்கொண்டும் இருப்பார்கள்

அதே போல், ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை ஏதாவது ஒரு பாடத்தை உரக்கப் படிக்கச் சொல்லும் பொழுது, பார்வைசார் கற்றலில் (visual) சிறப்பான மாணவர்கள் வேறு எங்காவது தங்கள் கவனத்தைச் சிதறவிட்டோ அல்லது ஆசிரியர்கள் சொல்வதைக் காதில் வாங்கி கொள்ளாமல் அவருடைய முகத்தை மற்றும் பார்த்துக் கொண்டோ இருப்பார்கள். அதே நேரத்தில் செவிசார் கற்றலில் (auditory) மாணவர்கள் “எந்தப் பாடம் படிக்கச் சொன்னீர்கள் ? எந்தப் பக்கத்தில்? எந்த வரிகள் ” என்று பல விதமான கேள்விகளைக் கேட்டு ஆசிரியர்களோடு தொடர் உரையாடலில் ஈடுபடுவார்கள். செயல்சார் ( kinesthetic) மாணவர்களோ புத்தகங்களில் பக்கங்களை ஒன்றொன்றாகத் திருப்பிக்கொண்டும் புத்தகங்களால் மேசைகளைத் தட்டிக்கொண்டும் இருப்பார்கள். பொதுவாக அவர்களுக்கு ஏதாவது செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்

இது போன்று கற்றல் முறைகளின் மாறுபாடுகளாலும், மற்றும் ஏதாவது ஒரு முறையின் சிறப்பான தாக்கத்தாலும் வகுப்பறைகளில் கற்றலில் பாதிப்புக்கள் ஏற்பட வாய்ப்புக்கள் உண்டு. இந்த மாதிரியான மாணவர்களின் கற்றல் திறன்களை ஆராய்ச்சி செய்துள்ள கல்வியல்  மற்றும் மூளை- நரம்பியல் வல்லுநர்கள் கண்டுபிடிப்புக்கள் சில ஆச்சரியமாக உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. உதாரணமாக பார்வைசார் கற்றலில் சிறப்பான மாணவர்கள்  மொழிகள் கற்பதிலும், ஓவியங்கள், கவிதைகள் மற்றும் கற்பனையைத் தூண்டும் கலைகளிலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். மொழிகளில் எழுதும்போது அவர்களுடைய சொற்தொடர்களில் மொழி வல்லமை, வண்ணங்களைச் வார்த்தைகளின் ஆதிக்கம், சரியான உச்சரிப்புக்கள் ஆகியவை மேலோங்கியிருக்கும். சிறந்த கட்டுரை ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்களும்  இந்தத் திறன்சார்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள்

மேலும் ஆராய்ச்சிகளின் மூலமாக நமக்கு வெளிப்படுவது யாதெனில் – செவிசார் கற்றலில் அதிக ஆர்வமுள்ள மாணவர்களுக்கு கணிதம் போன்ற பாடங்களில் குறைவான அக்கறை இருக்க வாய்ப்புண்டு. ஏனெனில், கணிதம் போன்ற பாடங்களில் அதிகமான உரையாடல்களும் பேச்சுகளுக்கு வாய்ப்புக்கள் இல்லை. இவர்கள் மேடைப்பேச்சாளர்களாகவும், பாடகர்களாகவும் இருப்பார்கள். நண்பர்களைத் தேடுவதிலும், நண்பர்களுடன் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டு இருப்பதிலும் அதிக ஆர்வம் கொண்டவர்கள். அலைபேசிகளின் ஆருயிர்  நண்பர்கள்.! இவர்களுடய பேச்சுக்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது கடினம்.

செயல்சார் மாணவர்கள் நாடகம், விளையாட்டுகள், பரிசோதனைகள், பொறியியல்சார் வேலைகளில்  ஆர்வம்  உடையவர்கள்; பள்ளிகளில் அலங்கரித்தல், கண்காணித்தல், தலைமைப் பொறுப்புகள் ஏற்றல் போன்ற செயல்களில் ஈடுபாடு அதிகம் உண்டு. வகுப்பறைகளில் பாடங்கள் சொல்லிக்கொடுக்கும்பொழுது மேசைகளைத் தட்டிக்கொண்டோ அல்லது தங்களுடைய செயல்களால் மற்றவர்கள் கவனத்தை சிதறடித்து ஆனந்தப்படுவதிலோ இவர்களுக்கு இன்பம் அதிகம். வகுப்பறைகளில் ஏதாவது சில்மிஷங்கள் நடத்தி அதிகம் பிடிபடக்கூடிய  வகையைச்  சார்ந்தவர்கள்.

இந்தச்  சூழ்நிலையில் அத்தனை வகையைச் சார்ந்த மாணவர்களின் கவனத்தையும் ஒருங்கிணைத்து அவர்களின் கவனத்தைத் தங்கள் பக்கம் திருப்பி கற்றலில் அவர்கள் ஆர்வத்தை தக்கவைத்தும் மேம்படுத்தியும் சிறப்படையச் செய்தும் மற்றும் அவர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களின் தேவைகளுக்கு ஈடுகொடுத்தும் செயல்படும் ஆசிரியர்கள் உண்மையிலேயே மிகப் பொறுப்பான தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள். போற்றத் தக்கவர்கள்!

(தொடரும்)

இன்னம்பூரான்
ஜூன் 25, 2017

ஆங்கிலத்தில் ‘எல்லாவற்றையும் உட்படுத்திய’ என்ற பொருள் கூறும் ecumenical என்ற சொல் உணர்த்தும் இலக்கை, ஒரு பெரிய கோரிக்கையாக முன்வைக்கிறேன். அதன் பொருட்டு, ஒரு கோப்புக்கூட்டல் செய்ய விரும்புகிறேன்.

கிட்டத்தட்ட அறுபது வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்ட கட்டுரை ஒன்றின் முதல் பகுதி:

“தனிமனிதன் இன்புறவேண்டுமானால் சமுதாயம் நன்றாக அமைந்திருக்கவேண்டும். சமுதாயம் பழங்காலத்துத் தேர் போன்றது. அதை எல்லோரும் இழுக்கவேண்டும். அப்போது தான் எல்லோருக்கும் இன்பம் உண்டு. பலர் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு இன்பம் உற, சிலர் இழுத்துச் செல்கின்ற தேர் அன்று இது. ஒவ்வொருவரும் தன் கடமையைக் குறைவில்லாமல் செய்ய, ஒவ்வொருவரும் தமக்கு உரிய பங்கைப் பெறுமாறு, அமைந்திருப்பதே நல்ல சமுதாயம் ஆகும்.”

-இது சுதேசமித்திரன் இதழில் பேராசிரியர் மு.வரதராசன் ஏப்ரல் 1957இல் எழுதியது.

‘…அவருடைய தமிழ்ப்பணிகள் எல்லாம் காலத்திற்கு ஏற்பத் தமிழை வளர்க்கும் பணிகளாக அமைந்தன. திரு.வி.க.வால் எளிமைக் கோலம் பூண்ட தமிழ்நடையை எளிமையின் எல்லைக்குக் கொண்டுசென்றவர் மு.வ. எளிதில் புரியும் திருக்குறளுக்கு விளங்காத நடையில் உரைகண்டு பொதுமக்களுக்கு எட்டாத உயரத்தில் உரையாசிரியர்கள் அதனை ஏற்றி வைத்திருந்தார்கள். அவர் குறளுக்கு எளிய உரைகண்டு கையடக்கப் பதிப்பாக வெளியிட்டு அதனை எளியவரும் கற்கும்படி ஆக்கினார். சராசரித் தமிழ் மக்களுக்குப் புரியாமல் இருந்த சங்கப்பாடல்களை விளக்கிப் புரியும் தமிழில் கட்டுரைகளாக வடித்து, விருந்து என்ற பெயரிலும், செல்வம் என்ற பெயரிலும் வழங்கினார். அவர் காலத்தில் வளர்நிலையில் இருந்த இலக்கியத் திறனாய்வுப் போக்கில் சிலப்பதிகாரம் குறித்து, இளங்கோவடிகள், கண்ணகி, மாதவி ஆகிய நூல்களை எழுதினார். இவை பண்டை இலக்கியங்களைப் பரப்புதற்கு மேற்கொண்ட ஆக்கப் பணிகள்…அவர் கால்கள் எந்த அரசியல் தலைவர் வீட்டையும் நோக்கி நடந்ததில்லை. ஆனால், அவரை நாடி அவர் வீட்டுக்கு எல்லாக் கட்சித் தலைவர்களும் வந்தார்கள். அவர் பெரும்பதவிகளை நாடிச் செல்லவில்லை. பதவிகளே அவரை நாடி வந்தன. அவர் இறுதிச் சடங்கில் காமராஜர், அன்பழகன், எம்.ஜி.ஆர். போன்ற அனைத்துக் கட்சித் தலைவர்களும் பங்கேற்றனர் என்பதே அவர் கட்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அறிஞர் என்பதனைக் காட்டும்…வேண்டாதான் தன்னையே தான் வேண்டும் செல்வம்போல் புகழையும் கொண்டாட்டத்தையும் வேண்டாத அவரை நாடிப் புகழ் குவிந்தது. உலகம் நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாடி அவரை நினைவுகூர்கிறது. இராமன் சொல்லையும் மீறி அவனுக்குத் தொண்டு செய்த இலக்குவன் செயல் அவன் அண்ணன்மீது கொண்ட அளவற்ற அன்பினைக் காட்டுவதுபோல், மு.வ.வின் கருத்துக்கு மாறாக எடுக்கப்படும் இந்த விழாக்கள் தங்கள் ஆசிரியர்மீது மாணவர்கள் கொண்ட அளவற்ற அன்பினை வெளிப்படுத்துகின்றன. அகல் விளக்கு எழுதிய மு.வ.வும் ஓர் அகல்விளக்கே. அன்பே தகளியாக ஆர்வமே நெய்யாக உழைப்பே திரியாக ஒளி தந்த விளக்கு அது. அதன் ஒளி எங்கும் பரவட்டும்.

[ஏப்ரல் 25. பேராசிரியர் மு.வரதராசனாரின் (1912-1974) பிறந்த தினம். அவர் நினைவில், தெ. ஞானசுந்தரம் தினமணியில் 2012-இல் எழுதிய கட்டுரையின் சில பகுதிகள்: இதை கொடுத்து அருளியது, பசுபதிவுகள்: http://s-pasupathy.blogspot.in/2016/04/]

சிந்தனையை கிளரும் மேற்படி அறிவுரையை நடைமுறைக்குக் கொணர, தமிழ்நாட்டு சமுதாயம் ஒன்றும் செய்யவில்லை என்று சொல்லமுடியாது. ஏனெனில், இதற்கு எதிர்வினையாகத்தான், அரசியலும், பிரதிநிதித்துவமும், பெரிய சமுதாயமும், பல சமூகங்களும் நடந்து கொண்டன. சினிமாத்தனம் நிறைந்த பண்பில் நடிப்பு சுதேசித்தனம் மலிந்திருந்தது. இந்த அறுபது வருடங்களில் திராவிடக்கட்சிகள் தான் தேர்தல் மூலமாக ஆட்சியை பெற்று, பின்னர் பல காலகட்டங்களில், தேர்தலை ஒரு நாடகமாக ஆடி, அதிலும் சகுனியாட்டம் ஆடி, அரசு மேலாண்மையை சீர்குலைத்தன. பஞ்சாயத்திலிருந்து நாடாளுமன்றம் வரை பிரதிநிதித்துவம், சுயநலனுக்கு மட்டும் தொண்டு செய்தது. லஞ்சம் வாங்குவது ஒரு தொத்து வியாதியாக மக்களை பற்றிக்கொண்டது. இதற்கு நடுவில் சில வேடிக்கைகளும் இடம் பெறுகின்றன. காரசாரமான கடுஞ்சொல் வீசி, ஆத்திகத்தின் மீது, பிராமணர்கள் மீது காழ்ப்புணர்ச்சி தெளித்த நாத்திக தொல்லைக்காட்சிகளில் ராப்பகலாக சாமி, சம்பிரதாயம், கும்பிடு, ஐயருக்குக் காணிக்கை உயிரை வாங்குகின்றன. காசு வர்ரது. அதான். பெரியாருக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டு விட்டு மண் சோறு உண்கின்றனர், தீ மிதிக்கின்றனர், மொட்டை போடுகிறார்கள், குங்குமதிலகர்கள், எல்லா திராவிடகட்சிகளிலும்.

எனக்கு என்ன அச்சம் என்றால், மு.வ, அவர்களின் தேரை உடைக்கும் இவர்கள், அதை விறகாகக் கொளுத்தி, சிக்கன் பிரியாணி செய்து, அதை அன்னதானம் செய்து கூட்டம் கூட்டி, வருங்கால சந்ததியையும் மூளைச்சலவை செய்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம்.

தாமதம் செய்யாமல், நாம் அவரவருக்கு முடிந்தவரை மு.வ. அவர்களின் அறிவுரையை நடைமுறைக்குக் கொணர முயல்வோமாக. படித்தால் மட்டும் போதாது. அவரவர் சிந்தனைகளை பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும்.

-#-
சித்திரத்துக்கு நன்றி:
https://siliconshelf.files.wordpress.com/2012/06/mu_-varadarajan.jpeg