Year: 2018

-மு.சண்முகப்பிரியா

தகழி சிவசங்கரப்பிள்ளை ‘பிரதிபலம்’ என்ற நாவல் மூலம் மலையாள இலக்கிய உலகிற்கு அறிமுகமானவர்.  இவர் ஆலப்புழை மாவட்டத்தில் ‘தகழி’ என்ற சிற்றூரில் பிறந்தவர்.   தகழி ‘பதித்பங்கஜம்’, ‘சங்கதி’, ‘நித்தியகன்னிகை’ போன்ற புதினங்கள் படைத்துள்ளார்.  இவை அனைத்தும் இடதுசாரிச் சிந்தனைகள் உடையவை.  ‘தோட்டியின் மகன்’ (1947) தோட்டிகளின் வாழ்க்கையை சொன்ன மலையாள இலக்கிய உலகில் பெரும் சர்ச்சை ஏற்படுத்திய புதினம் ஆகும்.  ‘இரண்டடங்கழி’ (1948) குட்ட நாட்டில் பண்ணை வேலை செய்யும் புலையரின் வாழ்வியல் பற்றியது.  சாகித்ய அகாதெமி விருதுபெற்ற ‘செம்மீன்’ (1956) பரதவ மக்களின் நம்பிக்கைகளையும் வாழ்க்கையையும் பதிவிட்டது.  ‘ஓசோபின்ட மக்கள்’ (1959 )கிறித்துவக் குடிகளை பதிவு செய்தது.  கேரளநாட்டு வரலாற்றையே உள்ளடக்கிய ‘கயிறு’ (1980) இலக்கிய உலகில் மிக உயரிய விருதான ஞானபீடப் பரிசும் பெற்ற புதினம் ஆகும்.

‘இரண்டுபடி’ சேற்று நிலம் நிறைந்த குட்டநாட்டில் பண்ணை முறை ஒழிந்து உடலுழைப்புக்கேற்ற கூலி என்ற நிலை ஏற்பட்ட காலத்தில் சொந்த நிலம் இல்லாத ஏழைப் பண்ணைத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைநிலையைக் கூறுகிறது.  நிலப்பற்று, தொழிற்பற்று, பண்ணையார் பக்தி ஆகிய மயக்கங்களோடு வாழ்க்கை நடத்துகிறவர்கள் குட்டநாட்டு விவசாயத் தொழிலாளர்கள்.  இந்த மயக்கத்தில் இருந்து விடுபடும் கோரன், சமூக அமைப்பின் கொடுமை குறித்தும் நடைமுறையில் இருக்கும் பொருளாதார நிலைமை குறித்தும், இதன் அநீதி குறித்தும் மெல்ல மெல்ல விழிப்படைய அவனுக்குச் சங்கங்கள் உதவி செய்கின்றன.

கதையின் தலைவனான கோரன், தன் திருமணத்திற்குப் பெண்வீட்டிற்கு ஐம்பது ரூபாயும், இருபத்தைந்து பறநெல்லும், சீர்கொடுத்துத் திருமணம் செய்ய வேண்டிய சூழலில் புஷ்பவேலி பண்ணையாரிடம் ஓணப்பணியாளாக வேலைக்கு சேர்கிறான்.  முழுமையான பண்ணைத்தொழில் மட்டுமே தெரிந்த கோரன் முதலாளிகளால் தானும், தன்னைச் சார்ந்த தொழிலாளர்களும் சுரண்டப்படுகின்றனர் என்று தெரிந்தபோது அதை எதிர்க்கிறான்.  அங்கு உரிமை மறுக்கும்போது போராட்டக்களம் உருவாகத் தொடங்குகிறது. 1950-களில் சங்கம் தொடர்ந்து ஒன்றிணைந்து போராடுவதாக நாவல் புனைவாக்கம் செய்யப்படுகிறது.

குட்டநாட்டுச் சமூகம்:

எட்டித்துறையில் வாழும் காளிச்சம்பான் தன் மகள் சிருதயை திருமணம் செய்ய வருபவர்கள் 25 பறநெல்லும், ஐம்பது ரூபாயும் தட்சணை கொடுத்துத் திருமணச்  செலவு செய்து கொண்டு போக வேண்டும் என நிபந்தனை போட, சிருதைக்குத் திருமணம் தள்ளிப்போய்க் கொண்டே இருக்கிறது.

‘‘கல்யாண விருந்து, ஊர்ப் பணம், உடை, தாய்மாமானுக்கு உடை, பெண்ணின் தாய்க்கு உடை,  50 ரூபாய் 25 பறநெல்””1  இது கோரன் கொடுக்கவேண்டிய தட்சணை.  இதற்காகக் கோரன், புஷ்பவேலி பண்ணையாரிடம் ஓணப்பணியாளாக வேலைக்குச் சேர்ந்தான்.  வருடம் 180 நாள் வேலை. ஒருநாள் கூலி  5 கூலியேன், இரண்டுபடி நெல், ஓணம், அமாவாசை, மகம் நாட்களில் வேலை இல்லை.  அறுவடைக்காலத்தில் ஒருநாள் விட்டு ஒருநாளாகக் கதிர்க்கட்டு கிடைக்கும்.  கோரன் குடும்பத்தினர் குஞ்சப்பு வீட்டில் ஒரு தரைபோட்டுத் தங்கிக் கொண்டனர்.  கடுமையான ஐப்பசி மாதக் குளிரில் தண்ணீரில் இறங்கிச் சகதிக்கட்டுகளைத் தோண்டி எடுத்து கரையில் போடுவது அவர்களின் முதல்வேலையாக இருந்தது.

அங்குள்ள மக்கள் உரிஅரிசி இருந்தால் என்றாவது ஒருநாள் அரிசிச் சோறு வடிப்பார்கள்.  அங்கு ஊப்பைமீன்கள் கொண்டு குழம்பு வைப்பார்கள்.  ஆனால் மரவள்ளிக்கிழங்குதான் பெரும்பாலும் உணவாக இருக்கும்.

தொழிலாளர்கள் நிலை:

ஐப்பசி மாதம் ஒருநாள் அனைவரும் முதலாளியின் வீட்டில் ஒன்றுகூடுவார்கள்.  அன்று பண்ணையாரால் ஒருநேர விருந்தும் மதுவும் வழங்கப்படும்.  அதில் பலர் அடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள உண்மையைப் புலம்பலாக வெளியிடுவர்.  அன்று சமையல் சாம்பான் ‘‘பள்ளனும் பறையனும் வேலை செய்தான் நெல் உண்டாக்கினான் அதை, பண்ணையார் அறையில் வாரி போட்டாவ, சாம்பனும் குடும்பனும் வேலை செய்து தரையை உண்டாக்கினான், சகதிக்கட்டை போட்டு உயர்த்தி தோட்டமுண்டாக்கினான், தென்னம்புள்ள நட்டான், பண்ணையார் தேங்காய் பறிக்கிறாவ””2  என்று கூறுவதன் மூலம் அந்த ஊர் உருவாகக் காரணமானவர்களே அடித்தட்டு தொழிலாளி மக்களே ஆவார் என்பது புலனாகிறது. பண்ணையார் அடிக்கும்போது வாங்கிக்கொள்வது பெருமையாகவே இருந்தாலும் தொழிலாளர்கள் தம்மைப் பண்ணையார் அடித்தால் அந்த அடியை வாங்கிக் கொண்டால் பின் நன்மை செய்வார் என்று நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். முதலாளிகள் தன்னிடம் வேலை செய்யும் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு நிலத்தைப் பிரித்துக் கொடுப்பார்.

புஷ்பவேலிப்  பண்ணையாள் அந்த வயலில் உழுது, விதையிட்டு, பயிர் செய்து அறுவடை தொடங்கும் முன்வரை அவனே அதற்கு முழுப் பொறுப்பாவான்.  ஆனால் அறுவடை தொடங்கியதும் அந்த நிலத்திற்கும் அறுவடைக்கும் அவனுக்கும் எந்தவிதச் சம்பந்தமுமில்லை.  உழைப்பும், விளைச்சலை உண்டாக்குவதும் தொழிலாளியுடையது.  ஆனால், அந்த விளைச்சலும் அதன் உரிமையும் அவனுக்கில்லை.  ‘‘கோரனுக்குத் தன் பொறுப்பில் உள்ள வயலின் அறுவடை வந்ததும் மகிழ்ச்சி தாங்க முடியவில்லை.  ஒரு மணிகூட சிந்தாமல் சிதறாமல் அறுக்கவேண்டும் என வேலை செய்யும் பெண்களிடம் கூறினான்.  தன் உழைப்பின் பயனைப் பார்த்துப் பார்த்து வியந்து  மகிழ்ச்சியால் ஒரு கதிரெடுத்து புட்டிலில் வைத்தான்.  அதைக் கவனித்த பண்ணையார் கதிரைக் கீழேபோடச் சொல்லி அதட்டினார்.  கோரன் அசைவற்று நின்றுவிட்டான்.””3  கோரன் போராடியும் ஒரு பிடி நெல் கேட்டபோது அவனைக் கடுமையாகப் பார்த்தார்.  பண்ணையாரின் சகதிக்காடு கோரனால் விளைநிலமாகியது.  அவன் உழைப்பால் உருவானது. ஆனால், அந்த விளைநிலத்தில் விளைந்த விளைச்சலைத் தொட அவனுக்கு அனுமதியில்லை.  பண்ணையார் தான் எடுத்த கதிர்க்கட்டைக் கீழேபோடச் சொல்லிய உடன் அவன் வெதும்பிபோய் தனக்கு உரிமையில்லை என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தான்.  இது அங்கிருந்த ஓணப்பணியாள் அனைவருக்கும் பொதுவான நீதியாக இருந்தது.

வறுமையும் உணவும்:

புஷ்பவேலியில் வாழும் தொழிலாளிகளுக்கு அதிகபட்சமான ஆசை சகதிக்காட்டை சரிசெய்து குடிசையிடுவதும், உணவாக நெல்லரிசிச் சோறும் சிறுமீன் குழம்பும் மரவள்ளிக்கிழங்கும் உண்பதுமாக இருந்தது. அதோடு புதுத்துணி அணிந்து ஆலப்புழைக்கு சென்று ஒரு திரைப்படம் பார்ப்பதுமாக இருந்தது.

விவசாயத் தொழிலாளர்களின் அன்றாட உணவு என்பது நாழிக்கஞ்சியும் நாலு துண்டு கிழங்கும்தான் இருந்தது.  வெளுதை தன் மகன் குடிசைக்கு வந்திருந்தான்.  உடல் முழுவதும் வீக்கம்.  ‘‘அரிசி போட்டுக் கொதிக்கவச்ச தண்ணி குடிச்சு நாள் பத்தாச்சு, அதுதான் இந்த விதர்ப்பு என்று கூறினான்.””4  இதன்மூலம் நெல்லரிசிக்கு ஏங்கியிருந்தனர் என்பதை நம்மால் உணரமுடிகிறது. அறுவடைக் காலம் முழுவதும்  முதலாளிகள் கூலி நெல்லுக்கு பதில் காசு கொடுக்க ஆரம்பித்தனர்.  கூலி நெல்லைக் கொண்டு உணவருந்திப் பசிபோக்கிய குடும்பங்கள் குறைவான கூலிப் பணத்தைக் கொண்டு தங்களின் அடிப்படையான உணவுத் தேவையைக் கூட பூர்த்தி செய்யமுடியவில்லை. கோரனின் எண்ணம் முழுவதும் தன் தந்தையைக் கவனிக்க வேண்டும் என்றே விரும்பியது.  தந்தை தன் வீட்டிற்கு வந்தபோது தன் மனைவி அரிசிக் கஞ்சிக் கொடுத்தாள் என்ற செய்தி கோரனை மகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்கியது.

சரியான உணவு இல்லாமலும், குளிராலும் கோரனின் தந்தை இறந்தான்.  புதைக்க இடம் இல்லை.  குடியிருப்புப்பகுதி முழுவதும் ஈரமான தரை.  எனவே புதைத்தால் பிணம் மேலே வந்துவிடும்.  கிறித்துவர் ஆக இல்லாதால் கல்லறைப்பகுதிகூட இல்லை.  பிணத்தைக் கல்லால் கட்டி ஆற்றில் போட்டான்.  தன் தோட்டியின் மகன் புதினத்தில் கூட ‘‘சுடலையின் தந்தை இசக்கிமுத்து தோட்டியைப் புதைக்க இடமில்லால் புதைக்கப் பணம் இல்லாமலும் மலக்கிடங்கில் புதைத்தனர். இரண்டு நாளில் நாய் பிணத்தை எடுத்து வெளியே இழுத்துப் போட்டுவிட்டது.””5 என்று அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்வியலை எதார்த்ததோடு சுட்டுகிறார்.

போராட்டங்களும் தீர்வும்:

உழைத்துப் பழகிய மக்கள் அதற்கான கூலி கிடைக்காமல் பட்டினியால் வருந்தினர்.  ‘‘பண்ணைத் தொழிலாளர்களுக்குச் சம்பளமாக ஒவ்வொரு ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு யோசேப்பு கர்வத்தோடு வேணுமென்றால் கொண்டு போ இங்கு நெல்லும் புல்லும் ஒன்றுமில்லை.  வேலை வேண்டாம் என்றால் பற்றுள்ளதை வைத்துவிட்டு போ””6 என்றான்.  குட்டநாட்டில் பண்ணையார்கள் இரகசிய தீர்மானம் போட்டு யாருக்கும் நெற்கூலி இல்லை என்று முடிவெடுத்தனர்.

முதல் முறையாகப் பத்திலிருந்து அறுபது பறையர்கள் கூடினர்.  தங்களைப் பற்றிய பிரச்சனைகளைப் பேசினர்.  ஒன்றுசேர்ந்து நிற்கவேண்டும் என்றனர். தங்களுக்குக் கூலி கொடுக்க நெல் இல்லை என்று சொன்ன பண்ணாயார்களின் நெல்லை லாரியில் ஏற்றும்போது அங்கிருந்த விவசாயக்கூலிகள் அந்த லாரியை மடக்கிப் பிடித்துத் தங்களின் முதல் எதிர்ப்புக்குரலை ஒலித்தனர்.  சங்கம் ஆரம்பித்தனர், சிறுசிறு சங்கங்களைச் சேர்த்த நிர்வாகமும் மக்களும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தத் தொடங்கிய காலகட்டம்.  கோயில் திருவிழாக்களில் சங்கம் குறித்தும் உழைப்புக்கேற்ற கூலி வாங்கவேண்டும் என்றும் பேசினார்.  இது ஒருபுறம் இருந்தாலும், மற்றொருபுறம் ‘‘ஒரு எசமான் எல்லோரும் சமமுனு சொன்னார்.  அப்ப நம்மளும் பண்ணையாரும் சமமா?  நமக்குக் கூலி கூடுதல் வேணமின்று கேட்டா பண்ணையாரிடம் இருந்து வாங்கி தருவாங்களா?””7 என்று அறியாமை நிறைந்த மக்களாகவே இருந்தனர்.  அன்றைய காலகட்டத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி தொடங்கிவிட்டது.  அதில் சாதி, மத, பேதமின்றி கட்சியில் அனைவரும் இணைந்தனர்.

சங்கமானது தொழிலாளர்கள் பேசவும் அவர்கள் கருத்துக்களைக் கூறவும் அவர்களுக்குத் துணிவுடன் கூடிய உரிமையைக் கொடுத்து இருந்தது.  இந்த அரசாங்கம் நமக்கு என்ன செய்யபோகிறது என்று பேசும் அளவிற்கு வளர்ந்து இருந்தனர்.  இவர்களின் இந்த எதிர்ப்பால் அரசு இவர்கள் கோரிக்கைகளைப் பரிசீலனை செய்தது.

‘‘தினந்தோறும் இரண்டு கூலியேன் நெல்லும், மீதி அரசு நிர்ணயித்துள்ள சம்பளம் என்றும் கூலிவிகிதம் மாறிவிட்டது.  இது சங்கத்தின் முதல் வெற்றியாகும்.  இந்த வெற்றி கோரனை இன்றும் சங்க செயல்களில் தீவிரப்படுத்தியது.  தன் மனைவி  தடுக்கும்போது அவள் தனக்கு முட்டுக்கட்டைப் போடுகிறாள் என்று கூறும் அளவிற்கு அவன் சங்கத்தில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டான்.  சங்கமே அவனுக்கு உயிர் மூச்சாகவும் இருந்தது.  அவனின் ஈடுபாட்டைப் பார்த்து தானும் கணவனுக்கு உறுதுணையாக இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் சங்கத்தில் சேர்வதாக கூறுகிறாள்.  அப்போது சங்கம் பற்றிக் கோரன் தன் மனைவிக்கு அறிவுறுத்திக் கொண்டிருந்தான்.””8 ‘‘இனி நமக்கு முன்னால் இருக்கும் காலம் அபாயகரமானது.  அதோடு இந்தப் போர் குட்டநாட்டுப் பண்ணைக்கு மட்டுமன்று; ராஜ்யத்தை  ஆளுகிறவர்களுக்குக் கூட யூனியனையும் அதில் பணியாற்றுபவர்களையும் எதிர்ப்பார்கள்.  இவர்கள் பண்ணையார்களின் மச்சான்களே.  எனவே நமக்கு வேண்டியதைப் பிடிச்சு வாங்கனும், ஜெயிலுக்கு போகவோ அடிபட்டு சாகவோ எல்லாம் நடக்கும்””9 என்ற நிலையினை எடுத்துச் சொன்னான்.

குட்டநாட்டு விவசாயத் தொழிலாளர்கள் அவர்களுக்குத் தேவையான சிறு சிறு உரிமைகளை யூனியன் வழியாகப் பெற்றனர்.  அவர்களின் மோதல் பண்ணையார்கள் மட்டுமின்றி அரசாங்கமும்தான். அங்கு இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட பண்ணைத் தொழிலாளர்கள் சற்று வளர்ந்தனர்.  ஆதலால், அவர்களின் குரலில் கனம் கூடியது. அவர்கள் இட்ட நிபந்தனைகளை ஏற்று கூலி தரப்பட்டது.  ‘‘கூலியை அவர்கள் முன்னால் அளக்கவேண்டும்.  நிலத்தில் விளைவதில் ஒரு பங்கும், மற்றும் பண்ணையாளர்களின் இலாபத்தில் ஒரு பங்கும், வேலைக்கேற்ற கூலி, அதோடு பண்ணையார்களின் கட்டுக்குத்தகையை அவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்றனர்.””10 இதனால் சில பண்ணையார்கள் ஏழை நாயரையும் கிறித்துவர்களையும் ஈடுபடுத்தினர்.  பின் இவர்களே இதைச் சரியென்று ஒப்புக்கொண்டு போய்விட்டனர்.  நாடெங்கும் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் கூட்டங்களும் ஊர்வலங்களும் நடைபெற்றன. தொழிலாளர்கள் முத்திரைமொழிகள் முழங்குகின்றனர்.  பல இடங்களில் வேலைநிறுத்தம் நடந்தது.  சில இடங்களில் கேட்ட கூலி வாங்காமல் வேலையாட்கள் கலைந்து போகவில்லை.  இரவில் வீட்டின் முன்னே நின்று உறுதிச்சொற்கள் உரைத்துக் கூவினர்.  அரசுக்கு எச்சரிக்கை செய்தனர்.  குட்டநாட்டில் உணவுப்பஞ்சம் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தில் எல்லைமீறி பொது அமைதியை உடைத்தனர் என்று அரசு பலர்மீது வழக்குத் தொடர்ந்தது.  அதில் முக்கிய தலைவர்கள்  தலைமறைவாகிவிட்டனர்.  இதேபோல் டி.செல்வராஜின் ‘தோல்’ புதினத்தில் தோல் தொழிலாளர் போராட்டமும், ‘மலரும் சருகும்’ புதினத்தில் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. ‘‘1948-1955 காலகட்டத்தை இடதுசாரி இயக்கங்களின் தலைமறைவுக் காலம்””11 என்றே பா. ஆனந்தகுமார் தனது கட்டுரையில் தெரிவிக்கிறார். வகைமாதிரியான சூழல்களில் வகைமாதிரியான கதை மாந்தர்களைப் படைத்துக் காட்டுவதுதான் எதார்த்தவாதம் என்னும் ஏங்கல்ஸ் கூற்றுக்கேற்பக் கோரன் இங்குப் படைக்கப்படுகிறார்.  போராட்டத்தில் சிலர் பிடிபட்டனர்.  சிலர் ஒடுக்கப்பட்டு அடிக்கப்பட்டு அடைக்கப்படுகிறார்கள்.  கோரன் தலைமறைவாக இருக்கிறான்.  சிருதையை ஓர் இரவில் திடீரென சந்தித்திப் பேசிவிட்டுச் செல்கிறான்.

தகழியின் இந்தப் புதினத்தில் புரட்சியான ஆனால் எதார்த்தமான காட்சியாக கோரன் தன் வாழ்க்கையைத் தொழிலாளர்கள் நலன், சங்கம் என்று அர்ப்பணித்துவிட்டதால் சிருதையை விரும்பிய சாத்தனிடம் ஒப்படைக்கிறான்.  அதோடு சிருதைக்குத் துன்பத்தைக் கொடுக்கும் புஷ்பவேலி சாக்கோவை அடித்துக் கொன்றான். ஆனாலும், தொழிலாளர்களின் நலனுக்காகத் தலைமறைவாக இருந்தான்.  விவசாயத்தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுவதால் ‘‘முதலாளி இனத்தார் மிகவும் பயந்து சங்கடப்பட்டனர்.   மாதா கோவில்களிலும் மிக நீண்ட பிரார்த்தனையும் இந்து கோவில்களில் திவ்ய ஹோமங்களும் நடந்தன.  கம்யூனிஸத்திலிருந்து உலகைக் காப்பாற்றுமாறு இவையெல்லாம் நடந்தது.””12 இவ்வாறு போராட்டத்தின் தன்மையைப் பார்க்கும்போது சிருதையும் மற்ற பெண்களும் போராட்டத்தில் தாங்களும் ஈடுபடவேண்டும்  என்று விரும்பினர்.

முடிவுரை:

விவசாயப் போராட்டங்களின் எழுச்சியானது அரசாங்கத்தில் ஒரு மாற்றத்தை உண்டாக்கியது.   குட்டநாட்டில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது.  பொதுமக்களின் விருப்பங்கள் மதிக்கப்படவேண்டும் என்று சங்கங்கள் கூடிப் பேசி முடிவெடுத்தனர்.  சங்க உறுப்பினர்கள் அனைவரும் சமமான சீரான முன்னேற்றம் அடையவேண்டும் என முடிவெடுத்து விவசாயத் தொழிலாளர்களின் இந்த கலகக்குரலானது உரிமைக்குரலாக ஒலித்து வெற்றியடைந்தது.

அடிக்குறிப்பு:

1.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 20.
2.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 33.
3.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 53.
4.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 71.
5.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 98.
6.தோட்டியின் மகன் தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 30.
7.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 100.
8.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 115.
9.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 120.
10.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 121.
11.கட்டுரை டி.செல்வராஜ் தால் நாவல் வரலாறும் எதார்த்தவாதமும் பா. ஆனந்தகுமார், பக்.51.
12.இரண்டுபடி தகழி சிவசங்கரன் பிள்ளை, பக். 113.

பயன்பட்ட நூல்:

சிவசங்கரம்பிள்ளை, தகழி. இரண்டுபடிகள், சாகித்ய அகாடமி, தலைமை அலுவலகம், இரவீந்தரபவன், 35, பெரோஷா சாலை,புதுதில்லி-1.

*****

கட்டுரையாளர் – தமிழ் உதவிப்பேராசிரியர்,
அரசுக் கலைக்கல்லூரி (தன்னாட்சி),
சேலம் – 636 007.

-முனைவர் த. மகாலெட்சுமி

பக்தி நூலான திருமந்திரம் சைவ ஆகமம் என்று போற்றப்படும் பெருமையினை உடையதாகும். இந்நூல் இறைவனைத் துதி செய்வதோடு நில்லாமல் பதி பசு பாசம் என்பனவற்றின் இணைப்பையும் உயர்ந்த முறையில் வாழ்வாங்கு வாழ உதவும் நல்முறைகளை விளக்கியும் நல் வாழ்க்கையின் வழிகாட்டியாகவும் சாத்திர நூலாகவும் விளங்குகிறது. பண்டைய பாரத சித்தர்கள் கூறிய மனித வளர்ச்சிக்கு உகந்த யோகம் தியானம் குண்டலினி யோகம் மருத்துவம் நல்ஒழுக்கம் போன்றவற்றை விளக்கும் அரிய நூலாகும் இது. அரிய பொருளை எளிய சொற்களால் அனைவரது உள்ளத்திலும் பதியும்படிக் கூறுதல் திருமூலரின் சிறப்பு இயல்பாக அமைந்துள்ளது. திருமந்திரம் பக்திப் பிரபாவத்தில் ஆரம்பித்தாலும், அடுத்து உபதேசம், தத்துவம், யோகம், தியானம், சக்கரம், ஞானம் என்று பல செய்திகளைப் பற்றிப் பேசுகிறது. அன்பில்லாதவன் கடவுளை அறிய முடியாது. ஏனென்றால் அன்புதான் கடவுள். “அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார், அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலர்” என்பது நம் திருமூலர் திருமந்திரமாகும். இவற்றுள் திருமூலரின் வாழ்வியல் நெறிகளைச் சுருக்கமாகக் காண்போம்.

திருமூலரின் பொதுநெறி

திருமூலர் பெருமான் “ஒன்றே குலமும், ஒருவனே தேவனும்…” என்று பாடி பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே சமுதாயத்திற்கு வேண்டிய நல்லிணக்கச் செய்திகளைத் திருமந்திரத்தில் அழகாக விளக்கியிருக்கிறார். ஆன்மிகம், மருத்துவம், விஞ்ஞானம், தத்துவம், உளவியல் எனத் திருமூலர் தொடாத துறைகளே இல்லை. திருமூலர் இயற்றிய மூவாயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட திருமந்திர பாடல்களே இதற்குச் சான்று பகர்கிறது.

தேவர் குறளும் திருநான் மறைமுடிவும்
மூவர் தமிழும் முனிமொழியும் – கோவை
திருவா சகமும் திருமூலர் சொல்லும்
ஒருவா சகமென் றுணர்.           (ஔவையார், நல்வழி 40)

திருவள்ளுவத் தேவர் இயற்றிய திருக்குறளும், திருநான்மறை எனப் போற்றப்படும், ரிக், யசுர், சாம, அதர்வண வேதங்களின் முடிபும், அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் ஆகிய மூவர் பாடிய தேவாரத் தமிழும், மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருக்கோவையார், திருவாசகம் ஆகியனவும், திருமூலர் வாக்காகிய திருமந்திரமும் சொல்லும் கருத்துக்கள் எல்லாம் ஒன்றே என்று உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஔவையார் கூற்றே திருமந்திரத்தின் சிறப்புக்கு  மிகச் சிறந்த சான்றாகும். திருமந்திரம் சைவ சமயத்திற்கு மட்டும் உரிய ஒரு சமய நூலாக அமையாது, உலக மக்களுக்கெல்லாம் அறத்தையும், ஆன்மிகத்தையும், மருத்துவத்தையும் வாழ்வியல் நெறிகளையும் எடுத்துரைக்கும் அரும்பெரும் களஞ்சியமாக விளங்குகிறது.

மனதே கோயில்

கடவுளை அறிவதற்கும் அடைவதற்கும் இரண்டு வழிகள் உள்ளன. ஒன்று அக வழிபாடு, மற்றொன்று புற வழிபாடு. இதில் அக வழிபாடு தியானம் அதாவது தவம், அதேபோலப் புற வழிபாடு பூஜை, தொண்டு ஆகியவைதான். உள்ளம் பெருங்கோயில் எனக்கூறிய ஆன்மநேய அருட்கவி திருமூலர். கடவுள் வெளியே இல்லை உன் உள்ளேயும் இருக்கிறார் என்பது தான் கடவுள் பற்றிய இவரது ஒற்றை வரிக் கண்டுபிடிப்பாகும்.  இதைத்தான் அகம்பிரம்மா என்று வேதம் கூறுகிறது. எனவே உள்ளத்தில் அன்பு இல்லாமல் கூடைகூடையாய்க் கோயிலுக்கு இலட்சார்ச்சனை செய்வதை விட, உள்ளன்போடு கடவுளை வணங்கினாலே போதுமானதாகும். இதனைத் திருமூலர்,

அன்போடு உருகி அகம் குழைவார்க்கு அன்றி
என்போன் மணியினை எய்த ஒண்ணாதே  (திருமந்திரம் 272)

உள்மனம் குழைந்து அவனை வணங்கிச் சரணடைய வேண்டும். அப்போதுதான் ஒப்பற்ற மணியாகிய அவனது திருவருள் உங்களுக்குக் கிடைக்கும். அதேபோன்று விண்வெளியையும், கோள்களையும் ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கும் நவீன வாழ்க்கை முறையில் முதலில் தன்னை யார் என்பதை அறிந்தகொள்ள யாரும் முற்படுவதில்லை. எனவே முதலில் உன்னை நீயே அறிந்துகொள், அப்படி அறிந்துகொண்டால், அனைத்தும் அறியலாம் என்கிறார் திருமூலர். இச்செய்தியை,

என்னை அறிந்திலேன் இத்தனை காலமும்
என்னை அறிந்தபின் ஏதும்  அறிந்திலேன்   (திருமந்திரம் 2366)

என்ற பாட்டில் சுட்டுகிறார்.

ஆன்மிக விஞ்ஞானம்

திருமூலரின் தன் பார்வையில் ஆன்மிகமும் அறிவியலும் ஒன்றாகக் காண்கிறார். ஆன்மிகத்தால் தான்பெற்ற அறிவியல் கருத்துக்களை விதைத்தார். குறிப்பாக மருத்துவ அறிவியலுக்கு முன்னோட்டமாகப் பல வியத்தகு அறிவியல் அற்புதங்களை விளக்குவதாக உள்ளன. திருமந்திரம் இரண்டாம் தந்திரத்தில் ‘கரு உற்பத்தி’ எனும் தலைப்பில் உள்ள 41 பாடல்களை  இன்றைய மகப்பேறு குறித்தும் பாடியுள்ளார். சேர்க்கையின்போது, பெண் வயிற்றில் மலம் மிகுந்திருந்தால் குழந்தை மந்தனாகப் பிறக்கும். சிறுநீர் தேங்கியிருந்தால், ஊமைக் குழந்தையும் இரண்டுமே இருந்தால் குழந்தை குருடாகவும் பிறக்கும் என்று 481-ஆம் பாடலில் சொல்கிறார் திருமூலர். எனவே சேர்க்கையின்போது தூய்மையுடனும் உயர் எண்ணங்களுடனும் தம்பதிகள் இருந்தால் நல்ல குழந்தை உருவாகும் என்பது திருமூலரின் திருவாக்கு.

எல்லா உயிர்களையும் நேசி!

யாவர்க்குமாம் இறைவற்கு ஒரு பச்சிலை
யாவர்க்குமாம் பசுவுக்கு ஒரு வாயுறை
யாவர்க்குமாம் உண்ணும் போதுஒரு கைப்பிடி
யாவர்க்குமாம் பிறர்க்கு இன்உரை தானே   (திருமந்திரம் 252)

உலகில் எல்லா உயிர்களையும் நேசிக்க வேண்டும். பசுவுக்குப் புல் தருவது, ஏழைக்கு ஒரு கவளம் உணவு தருவது, துன்பத்தில் உள்ளவருக்கு ஆறுதல் சொல்வது, பெற்றோரைக் காப்பது, மற்றவருக்கு உதவுவது ஆகியன தர்மங்கள் என்கிறார் திருமூலர். ஆதலால், நாம் திருமந்திரம் காட்டும் வழிப்படி தர்மங்கள் செய்வோம்;  பொல்லாப் பிணியும், சொல்லொணா துயரங்களும் இல்லாத வாழ்வை பெற்று மகிழ்வோம்.

ஆற்றரு நோய்மிக்கு அவனிமழை இன்றிப்
போற்றரு மன்னரும் போர்வலி குன்றுவர்
கூற்று உதைத்தான் திருக்கோயில்கள் எல்லாம்
சாற்றிய பூசைகள் தப்பிடில் தானே        (திருமந்திரம் 517)

சிவாலயங்களில் பூசைகள் குறைந்தால் நோய் மிகும், மழை குறையும், மன்னர் கெடுவர் என்கிறார் திருமூலர். திருக்கோயிலை முன்னோர்கள் பக்தியுடன் கட்டினர். அதற்குப் பலகோடி சொத்துக்களையும் தந்தனர். ஆனால் அந்தச் சொத்துகளை இன்றைய மக்கள் அபகரித்து வாழ்கிறார்கள். கோயில்களை வியாபார நோக்கில் செயல்படும் மையங்களாக மாற்றி வருகிறார்கள். அதனால்தான் வளம்குன்றி மழையை இழந்தோம்; துயரங்களை அனுபவிக்கிறோம். அதேபோன்று மனிதன் இயற்கையைக் கடவுளாக வணங்கியவரை அதுவும் இயல்பாக உதவியது. இன்று இயற்கையை அழித்து, மாசுபடுத்துவதால் இயற்கைப் பேரிடர்கள் உருவாகின்றன. எனவே ஆலய பூசைகளை முறைப்படிசெய்து மழை பெறுவோம்.

அன்பே சிவமயம்

திருமந்திரம் நூலானது ஆகமத்தின் சாரமாக அமைந்திருந்தாலும் அனைவரும் அறியக்கூடிய எளிமையும் இனிமையும் உடைய பாடல்களை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.  ‘அன்பே சிவம்’ என்ற தொடரைப் பலரும் அறிவோம். மனிதர்கள் ஏனைய மனிதர்கள்பால் செலுத்தும் அன்பில்தான் உலகம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. உலகத்தில் தோன்றிய கடவுள் சார்புடைய மதங்களும், கடவுள் மறுப்புச் சமயங்களும் கூட அன்பினைப் பெரிதும் போற்றியே உரைக்கின்றன. இதைதான் நீங்கள் பிறர் மீது அன்பு செலுத்தினால் இறைவன் உங்கள் மேல் அன்பு செலுத்துவார் என்று திருமூலரும் வலியுறுத்தியிருப்பதைக் காணமுடிகிறது.

அன்பும் சிவமும் இரண்டு என்பர் அறிவிலார்
அன்பே சிவம்ஆவது ஆரும் அறிகிலார் (திருமந்திரம் 270)

உடல்நலத்தின் அவசியம்

மானிடனுக்கு உடம்பு இல்லாமல் எந்தச் செயலையும் செய்ய முடியாது என்பது நிதர்சனமான உண்மையாகும், எனவே இன்றய காலகட்டத்தில் உடலினைப் பேணிப் பாதுகாப்பது என்பது மிக அவசியமானது மட்டுமல்ல ஆரோக்கியமானதும் கூட. உடலினைப் பேணி பாதுகாப்பது எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை திருமந்திரம் அழகாகக் குறிப்பிடுகிறது.

உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்
திடம்பட மெய்ஞ்ஞானஞ் சேரவு மாட்டார்
உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே
உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர்வளர்த் தேனே.    (திருமந்திரம்724)

தேகமான உடல் அழிந்தால் உயிர் அழிவதுடன் அறிவும் வளராது எனவே உடலை வளர்க்கும் முறையை அறிந்து, உடலை வளர்த்து உயிரையும் வளர்த்தேன் என்கிறது திருமந்திரம்.

உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென் றிருந்தேன்
உடம்பினுக் குள்ளே யுறுபொருள் கண்டேன்
உடம்புளே உத்தமன் கோயில்கொண் டான்என்று
உடம்பினை யானிருந் தோம்புகின் றேனே. (திருமந்திரம் 725)

இப்பாடலில் உடலினை இழுக்கென்றிருந்தேன், பிறகு அதனில் கடவுள் கோயில் கொண்டுள்ளார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு உடலைப் பாதுகாத்தேன் என்கிறார். நாம் ஒவ்வொருவரும் உடலினை பேணிப் பாதுகாத்து பயனுற வேண்டும். அவ்வாறு உடலையும் மனதையும் பேணிப்பாதுகாக்கத் திருமூலர் காட்டிய வழி அஷ்டாங்க யோகம் எனப்படுகிறது.

அஷ்டாங்க யோகம்

அஷ்டாங்கம் என்றால் அஷ்டாங்க (அஷ்ட + அங்க) என்பது எட்டு வகையான படிகள் (பகுதிகள்) என எளிமையாகக் கூறலாம். திருமூலர் காட்டிய எளிய வழி அஷ்டாங்க யோகம். ஒரு பாடலில் திருமூலர் “யோக விசேடமே அட்டாங்க யோகமாம்”  என்கிறார். பதஞ்சலி முனிவர் இயற்றிய யோக சாத்திரத்தில் அத்யாயம் இரண்டு, ஸ்லோகம் இருபத்தி ஒன்பதில் அஷ்டாங்க யோகத்தை பற்றி எடுத்துரைக்கக் காணலாம். திருமூலரும் பதஞ்சலி முனிவரும் கூறிய அஷ்டாங்க யோகத்தைக் கீழே சுட்டக் காணலாம்.

இயம நியமமே எண்ணிலா ஆதனம்
நயமுறு பிராணாயா மம் பிரத்தி யாகாரஞ்
சயமிகு தாரணை தியானஞ் சமாதி
அயமுறும் அட்டாங்க மாவது மாமே. (திருமந்திரம் 552)

அவை முறையே வருமாறு

1. இயமம் : தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை
2. நியமம் : பின்பற்றப்பட வேண்டியவை
3. ஆசனம் : இருக்கை
4. பிராணாயாமம் : மூச்சுப் பயிற்சி
5. பிரத்தியாகாரம் : மனதை புலன் வழி நாட்டத்திலிருந்து திருப்புதல்
6. தாரணை : மனதை ஒருமுகப்படுத்துதல்
7. தியானம் : மனதை ஒரே சிந்தனையில் நிலைநிறுத்துதல்
   8. சமாதி : ஆழ் நிலை தியானம்

இவற்றில் முதல் ஐந்தும் உடலும், மனமும் சம்பந்தப்பட்டவை எனவே இதை பகிரங்க யோகம் என்றும், அடுத்த மூன்றும் மனமும், ஞானமும் சம்பந்தப்பட்டவை எனவே அதை அந்தரங்க யோகம் என்றும் குறிப்பிடக் காணலாம்.

மேற்கூறிய எட்டு நிலைகளையும் படிப்படியாகக் கற்று முக்திஅடைய வேண்டும் என்பது நம் முன்னோர்களின் விருப்பம். இன்றைய காலகட்டத்தில் நம்மால் எந்த அளவுக்கு கடைப்பிடிக்க முடியுமோ அந்த அளவுக்குக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். முயற்சி செய்தால் முடியாதது எதுவுமில்லை “முயற்சி என்பது முடிந்தவரை செய்வதல்ல; முடியும்வரை செய்வதே” எனவே முயற்சி செய்து முன்னேற்றம் அடைய வேண்டும்.

இக்கட்டுரையில் குறிப்பிட்ட செய்திகள் யாவும் திருமூலரின் இனிய வாழ்வியல் நெறிகளை விளக்குவனவாக அமைந்தன. தற்கால விஞ்ஞான முன்னேற்றத்தால் நமக்கு பல அரிய நூல்களும், விளக்க உரைகளும் எளிதில் கிடைக்கின்றன. அவற்றை பயன்படுத்தி யோகத்தின் வழி வாழ்க்கை நடத்த இறைவன் நமக்கு உதவி புரிவான். யோகத்தின் வழி வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் நம் உடலும், உள்ளமும் ஆரோக்கியமாக இருப்பதுடன் சமுதாயத்தில் அமைதியும், சாந்தமும் நிலவும்.

*****

கருவிநூற்கள்

1. திருமந்திரம் மூலமும் உரையும் (2010), ராமையா பதிப்பகம், சென்னை
2. பண்பாட்டுப் பார்வையில் திருமந்திரம் (2009), முனைவர் சுடலி தியாகராசன், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் தரமணி, சென்னை
3. திருமந்திரம் விரிவுரை (2012), ஜி.வரதராஜன், பழனியப்பா பிரதர்ஸ் சென்னை

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட மேலாய்வாளர்(யு.ஜி.சி.)
உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்
தரமணி, சென்னை – 113
drmaha08@gmail.com, பேசி.9629208408