Tag: மீ. விசுவநாதன்

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 31

“லக்ஷ்மி இன்ஸ்டிடுயூட் – டைப் சார் மீனாட்சிசுந்தரம்”

அவன் P. U. C. தேர்வு மீண்டும் எழுத வில்லை. அவன் சில நாட்களில் ஊரில் சர்மாஜி சாலையில் பண்ணையார் பூக்கடைக்குப் பக்கத்து மாடியில் இருக்கும் “லக்ஷ்மி இன்ஸ்டிடுயூட்டில்” (Lakshmi Institute) தட்டெழுத்தும், குறுக்கெழுத்தும் (type writing & shorthand ) கற்றுக்கொள்ளச் சேர்ந்தான். அதன் நிறுவனராகவும் , ஆசிரியராகவும் “மீனாக்ஷி சுந்தரம்” என்பவர் இருந்தார். நிறைய மாணவ, மாணவியர்கள் அவரிடம் கற்றார்கள். இப்படிச் சொல்லலாம்…அந்த ஊரில் அவரிடம் தட்டெழுத்தும் , குறுக்கெழுத்தும் கற்காத மாணவ, மாணவியர்களே இல்லை என்று.

அவனுடைய வீட்டில் அவனுக்கு அப்பாவும், சின்னம்பிச் சித்தப்பா, ரமணிச் சித்தப்பா, மற்றும் அவனுக்கு அக்காவும் அவரிடம்தான் கற்றார்கள். அப்படி ஒரு தலைமுறை பந்தம் அவரோடு அனைத்துக் குடும்பங்களுக்கும் இருந்தது. அவரது இரண்டு கால்களும் நடக்க முடியாத படி இருந்தன. அவர் ஒரு மாற்றுத்திறனாளி. நல்ல உழைப்பாளி. மிகத் திறமையான ஆசிரியர். தினமும் அவரை சின்னம்பிச் சித்தப்பாதான் “இன்ஸ்டிடுயூட்டுக்கு” அவரது வீட்டில் இருந்து சைக்கிளில் கூடிக்கொண்டு வந்து திரும்பவும் கொண்டு விடுவார்.

அவரது ஆங்கில உச்சரிப்பு அருமையாக இருக்கும். மாணவர்களுக்கு குறுக்கெழுத்துக்காக புத்தகம் மற்றும் ஆங்கில நாளேடுகளைப் பார்த்து அவர் படிக்கும் அழகை அவன் ரசிப்பான். அதை கவனிக்கும் அவர், “விஸ்வநாதா என்னப் பாக்காதே..நான் சொல்லரதக் கேட்டு மடமடன்னு எழுது” என்பார். அவன் குறுக்கெழுத்தில் நூற்றி நாற்பத்திநான்கு பயிற்ச்சிகள் கற்றான். தட்டேழுத்து முதல்நிலைத் தேர்வுவில் (typewriting Lower grade) முதல் வகுப்பில் தேறினான். அவரிடம் கற்றவர்கள் சென்னை, பம்பாய், கல்கத்தா, டெல்லி என்று வேலைக்குப் பறந்து விடுவார்கள். அப்படி ஒரு ராசி அந்த “டைப் சாருக்கு”.

அவர் மாணவர்களிடம் நகைச்சுவையுடன் பேசுவார். ஒரு முறை அவர் குறுக்கெழுத்துப் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது அனைவரையும் “Lunch” என எழுதச் சொன்னார். எழுதிய பின் அவற்றைத் திருத்தும் பொழுது,
“என்ன லக்ஷ்மிநாராயணா தும்மிட்டயே” என்று ஒரு மாணவனைப் பார்த்துக் கேட்டார். என்ன சார்..என்று அந்த மாணவன் கேட்டவுடன், நான் “லஞ்ச்” என்று சொன்னால் நீ “லச்” என்று எழுதி இருக்கிறாயே” (upward “L”, “N” & downword ch என்று போடுவதற்குப் பதிலாக அவசரத்தில் upward “L”, & downword ch என்று எழுதி இருந்தான் ) என்று சொன்னவுடன், அங்கிருந்த அனைவரும் சிரித்தனர், லக்ஷ்மிநாராயணன் உட்பட.

அவர் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தால் “ராவணா” என்னமட்டும் காப்பாத்து” என்று சொல்லுவார். “என்ன சார் ராவணனப் போய்க் கூப்படறேளே” என்று கேட்டால்,” ராமனை எல்லாரும் கூபுடுவா..ராமன் எல்லாரையும் காப்பாத ஓடுவர்.. ராவணன் சும்மா இருப்பான். அவனக் கூப்பிட்டா, அட நம்மள இவன் ஒருத்தனாவது கூப்படரானே ஒடனே ஓடிப்போய் காப்பாத்துவோம்னு வந்துடுவான்…அதான்” என்று சொல்லிச் சிரிப்பார்.

“ஊருக்கு உழைத்தல் யோகம் “

பொது வாழ்க்கையில் தூய்மையோடு தொண்டு செய்பவர்களை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஊருக்கு உழைத்தல் யோகம் என்றார் மகாகவி பாரதியார். அப்படிச் செய்து கொண்டிருந்த பெரியோர்கள் அநேகம் பேர்களை அவன் அவனது கிராமத்தில் பார்த்திருக்கிறான். பழகியும் இருக்கிறான். பிரதி பலன் பாராமல் மற்றவர்களுக்காக வாழ்கின்ற மனிதர்கள்தான் இளைஞர்களுக்கு நல்ல உதாரணம். அப்படி அவனை ஈர்த்தவர்களில் தேசிய வாழ்வில் பங்கு பெற்ற தியாகி கோமதி சங்கர தீட்சிதர், தியாகி சுப்ரமணிய ஐயர் முக்கியமானவர்கள். இவர்களைத் தவிர கிராமத்திற்கு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துத் தொண்டு செய்து வந்த, வருகிறவர்களில் முக்கியமாக ஆர்.கே.சுப்ரமணிய ஐயர் (ஆர்.கே.எஸ்.மாமா), P. கிருஷ்ண ஐயர், டாக்டர் பத்மநாபன் ஆகியோர் அவனுக்கு ஒரு ஆதர்சமாக இருக்கின்றனர்.

ஆர்.கே.சுப்ரமனியாய மாமா

அவன் ஒரு முறை சென்னையில் இருந்து கல்லிடைகுறிச்சிக்கு வந்திருந்தான். வழக்கம்போல ஊருக்கு வந்தவுடன் ஆற்றங்கரைக்குக் குளிக்கச் சென்றான். சுடுகாட்டுப் பாதைவழியாக இறங்கும் பொழுது, அந்தச் சுடுகாட்டில் பிணம் சுடும் இடத்தில் புதியதாக ஒரு “கான்கிரீட் கூரை” கட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அது ஒரு சிறந்த தர்மம் என்று முனோர்கள் கூறக் கேட்டிருக்கிறான். அவன் சிவன் பாறையில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, அந்த சுடுகாட்டைப் பார்த்தபடியும், அதைக் கட்ட உதவிய நல்ல உள்ளத்தையும் மனதாரப் பாராட்டிக் கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது அவன் அருகில் குளித்துக் கொண்டிருந்த கிராமத்துப் பெரியவர் ஒருவரிடம், சுடுகாட்டைக் காட்டி ,”அதைக் கட்ட யார் உதவினார்கள்” என்று கேட்டான். “அது நம்ம ஆர்.கே.எஸ். மாமாதான் செய்தார். அவர் பம்பாயில் இருக்கிறார். இப்பொழுது ஊருக்கு வந்திருக்கிறார்” என்று சொன்னார். அவனுக்கு அந்த நேரத்தில் ஆர்.கே.எஸ். மாமாவை பழக்கமில்லை. சென்னைக்கு வந்தவுடன் அவரது அந்த நல்ல தர்மத்தைப் பாராட்டி ஒரு தபால் கார்டில் கடிதம் எழுதி அவரது விலாசத்திற்கு ஊருக்கு அனுப்பினான். அது கிடைத்தவுடன் அதில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்த அவனது வீட்டுத் தொலைபேசி எண்ணில் தொடர்பு கொண்டு அவனிடம் ஆர்.கே.எஸ். மாமா பேசினார். அவன் அவரைவிட வயதிலும், அனுபவத்திலும் மிகவும் சிறியவன். ” விஸ்வநாதன் ஒங்களோடு லெட்டர் கிடைச்சுது. ரொம்பவும் சந்தோஷம். ஒங்களோடு லெட்டர்ல நீங்கள் எழுதிய வார்த்தைகள் எனக்கு ரொம்பவும் உற்சாகம் தந்தது. என்னிடம் சிலபேர் “என்ன ஒய் சுடுகாட்டுக்குப் போய் கூரை போட்டிருக்கீரே..வேண்டாத வேலை” என்று சொன்னதில் எனக்குக் கொஞ்சம் வருத்தமாகி விட்டது. நீங்கதான் அதப் பாராட்டி கடிதம் எழுதினீர்.” என்றார். “மாமா என்னை நீங்கள் ஒருமையிலேய அழையுங்கள்…நான் உங்களைவிடச் ரொம்பச் சின்னவன். நீங்கள் செய்த பணிக்கு ஈடு கிடையாது. மழை காலத்தில் சுடுகாட்டில் இறந்தவர்களை எரிப்பதற்குப் படுகின்ற கஷ்டத்தை நிறைய முறை நான் நேரிலேயே பார்த்திருக்கிறேன். அதனால்தான் எனக்கு உங்கள்மீது மரியாதை வந்தது என்றும், என்னோடு அப்பாதான் திலகர் வித்யாலயா பள்ளியில் வேலை பார்த்த மீனாக்ஷிசுந்தரம் ஐயர்” என்றும் கூறினான்.. “அப்படியா….நீ மீனக்ஷிசுந்தரம் புள்ளையா..சந்தோஷம் என்றார். அதன்பிறகு அவன் அவரை முடிந்தபோதேல்லாம் சந்தித்தான். ஸ்ரீ சிதம்பரேஸ்வரர் கோவில் கும்பாபிஷேகத் திருப்பணிக்கு அவர் நிறையப் பொருளுதவி செய்து சிறப்பாக நடக்க உதவினார். அவரது இரண்டு பிள்ளைகளும் வெளிநாட்டில் தொழில் செய்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் அந்தத் தொண்டுள்ளமும், குருபக்தியும் இருக்கிறது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான் அவர் மறைந்தார் என்றாலும் அவர் செய்த தர்மம் அவரை எப்பொழுதும் நினைக்கும்படி செய்திருக்கிறது.

“பரமேஸ்வரன் கிருஷ்ணன்”

கிருஷ்ண மாமா என்று எல்லோராலும் அழைக்கப் படுகிற P. கிருஷ்ண மாமாவும் ஒரு பரோபகாரி. இந்தியன் ஆயில் கார்பரேஷன் நிறுவனத்தில் வேலை செய்து ஓய்வு பெற்றவர். தூய உள்ளம். பாட்டனயினார்புரம் கிராமத்துக்குட்பட்ட ஸ்ரீ சிவகாமி அம்பாள் சமேத சிதம்பரேஸ்வரர் கோவில் கும்பாபிஷேகத்தின் சமயம் இவரது உழைப்பு அசாத்தியமாக இருந்தது. கோவில் திருப்பணிக்காகவே தனது பொழுதை கழித்தார் என்று சொல்வது மிகை இல்லை. காரணம் அந்தச் சிறிய கிராமத்தில் ஓடியாடி வேலை செய்ய இளைஞர்கள் மிகவும் குறைவு. அந்த நேரத்தில் கிராமக் கூட்டங்கள் நடத்தி, பொறுப்பானவர்களைத் துணைக்கு வைத்துக் கொண்டு, கிராமத்துப் பெரியவர்களை முக்கியமாக ஜவுளிக்கடை வீரமணி ஐயரைக் கலந்து கொண்டும், சங்கரநாராயணன், மூர்த்தி, ரமேஷ், லெ.ராமன், ஆதி போன்ற இளைஞர்களை அனுசரித்தும், கிராமத்தார்கள் பாராட்டும் வகையில் “கிருஷ்ண மாமா” பலன் கருதாமல் செய்த சிவத்தொண்டு மெச்சத்தக்கது. கும்பாபிஷேகக் கணக்குகளை “சிவன் சொத்து..சிவன் சொத்து” என்று பயபக்தியுடன் அவர் முறையாக கிராமத்திற்கு சமர்ப்பித்ததை அவன் நன்றாக அறிவான். அவரது கண்டிப்பும், நேர்மையும் சிவனுக்கும், அவனுக்கும் பிடித்திருந்தது. சமீபத்தில்தான் அவருக்கு சதாபிஷேகம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. எதையுமே படாடோபமாகச் செய்யாமல் அமைதியாகச் செய்கின்ற கிருஷ்ணமாமாமீது அவனுக்கு என்றுமே மரியாதை உண்டு. சிவனுக்கு வில்வம் போன்றது அந்த மரியாதை..

“ஊருக்கு மருந்தாகி முதியோர்க்குத் துணையான மனிதர்”

உடம்புக்கு வியாதி என்றால் மருத்துவரிடம் ஓடலாம். மனதுக்கு வியாதி வராமல் இருக்க வேண்டுமானால் பலன் கருதாமல் ஏதேனும் ஒரு தொண்டில் நம்மைக் கரைத்துக் கொள்ளவேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு நல்ல தொண்டில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டிருக்கக்கூடிய நல்ல ஆத்மாதான் டாக்டர் பத்மநாபன், டாக்டர் அன்னபூரணி தம்பதியர்கள்.

அவனுக்கு அம்மாவுக்கு திடீர் என்று ஒருநாள் உடல் நலம் குன்றிப்போக, அவன் அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு டாக்டர் பத்மநாபன் மருத்துவ மனைக்குத்தான் சென்றான். அங்கு டாக்டர் அன்னபூரணி இருந்தார். அவரது கனிவான பார்வையும், மென்மையான பேச்சுமே அம்மாவின் பாதி நோயைக் குணப்படுத்தி விட்டது. அதன் பிறகு அவனுக்கு அம்மா தனக்கு ஏதேனும் நோய் வந்தால் டாக்டர் அன்னபூரணியைத் தவிர வேறு ஒரு மருத்துவரை அணுகியதே இல்லை.

“விஸ்ராந்தி”

இன்று கல்லிடைக்குறிச்சியில் எந்த நேரத்திலும் சென்று கதவைத் தட்டினாலும் முகம் சுளிக்காமல் மருத்துவ உதவி செய்து வருபவர் டாக்டர் பத்மநாபன். அதோடு நில்லாமல் சுமார் முப்பத்தைந்து முதியோர்களுக்குக் குறையாமல் இருக்கக்கூடிய “விஸ்ராந்தி” என்ற முதியோர் இல்லத்தையும் இவர் பொறுப்பில் நடத்தி வருகிறார். அந்த முதியோர் இல்லம் வீரப்பபுரம் தெருவில் இருக்கிறது. அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு வருக்கும் போதிய இடம், உடை, உணவு, சுகாதார வசதிகள் அனைத்தும் செய்து கொடுப்பதோடு, அவர்களைத் தனக்குப் பெற்றோராகவே மதித்து, கவனித்து வருகிறார்.
டாக்டர் பத்மநாபனும் அவரது நண்பர்களூம். குறிப்பாக Y. நாராயண ஐயர், காமேஸ்வர மாமா போன்றவர்கள் டாக்டர் பத்மநாபனின் வலது கரமாக இருந்து இந்தப் பணிதனைச் சிறப்பாகச் செய்து வருகின்றனர். அவனும் அவனுக்கு மனைவி சீதாலட்சுமி, மகன் கிருஷ்ணா, மருமகள் ஸ்ரீவித்யா, மகள் அன்னபூர்ணா அனைவரும் கல்லிடைக்குறிச்சிக்கு வரும் பொழுதெல்லாம் அந்த முதியோர் இல்லம் சென்று தங்களால் இயன்ற எளிய உதவிகளைச் செய்து வருகின்றனர். அதுபோன்று எத்தனையோ நல்ல உள்ளங்கள் இந்த “விஸ்ராந்திக்கு” வந்து அங்கிருக்கும் முதியோர்களுடன் உறவாடித் தங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்து வருகின்றனர். டாக்டர் பத்மனாபனும் அவரது நண்பர்களும் “கல்லிடை சோஷியல் சேவா டிரஸ்ட்” என்ற அறக்கட்டளையைத் துவங்கி அதன்மூலம் இந்த அறப்பணியைச் செய்து வருகின்றனர்.

டாக்டரின் தந்தையார் வி.கோபாலகிருஷ்ண ஐயர் மிகுந்த தர்மசிந்தனை உள்ளவர். வேதம் அறிந்தவர். சிதம்பரேஸ்வரர் கோவிலில் தேவாரம், திருவாசகம் சொல்லி அந்த சிவபெருமானை அவர் துதிப்பதை அவன் பலமுறை பார்த்திருக்கிறான். அவரது அந்த குணத்தில் ஒரு சில துளிகள் டாக்டர் பத்மநாபன் மீது தெளித்திருக்கிறது. அதுதான் அவரைத் தன்னலம் கருதாத ஒரு சிறந்த தொண்டில் ஈடுபட வைத்திருக்கிறது.

“முதியோர் இல்லமே இருக்கக்கூடாது..அவரர் பெற்றோர்களை அவரவர் குழந்தைகள் தங்களுக்கு என்ன கஷ்டமானாலும் வைத்துக் காப்பாற்ற வேண்டும். இதுதான் என்னுடைய பிராத்த்தனை” என்று அவனிடம் டாக்டர் பத்மநாபன் சொன்னது அவனது இதயத்தில் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

“தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷித ஹ:”
“நீ தர்மம் செய்தால் உன்னை தர்மம் காக்கும்”

24.09.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

 படம்  உதவி  K.V.அன்னபூர்ணா

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 30

ஸ்ரீ பரமகல்யாணி கல்லூரி

அவன் பள்ளி இறுதி ஆண்டில் 58 சதவிகிதம் மதிப்பெண்கள் வாங்கி பாஸ் செய்தான். அது அவனது வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு வருத்தமாக இருந்தாலும் அவன் அதுபற்றி கவலைப் படவே இல்லை. அவனுக்கு எழுத்தாளனாக வேண்டும் என்பதுதான் கனவாக இருந்தது. பாடங்களை மனனம் செய்து தேர்வில் எழுதுவது என்பது அவனுக்குப் பிடிக்க வில்லை. ஆனால் அப்படித்தான் எழுத வேண்டும், அதனால் நிறைய மதிப்பெண்கள் கிடைக்கும் என்பது எழுதப் படாத விதியாக இருக்கிறது. அவன் இருக்கும் தெருவில் ஒரு மாணவன் காலையில் தன் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து தன் பாடங்களை சத்தமாகப் படிப்பதை அவன் கேட்டிருக்கிறான். எப்படித் தெரியுமா ? மகாகவி பாரதியார் “கி” புள்ளி “பி” புள்ளி 1882ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் பதினொன்றாம் தேதி பிறந்தார். அதாவது கிறிஸ்து பிறந்த பின் என்பதைத்தான் அப்படிப் புள்ளி விபரமாகப் படித்து மனப்பாடம் செய்வான். அதுபோல அவனால் படிக்க முடிய வில்லை. ஆசிரியர் பாடம் நடத்தும் பொழுது அவன் அந்தக் காலத்திற்கே சென்று விடுவான். ரசிப்பான். நண்பர்களோடு அதன் சுவையைச் சொல்லி மகிழ்வான். வீட்டில் இரவிலும், பகலிலும் பாடங்களைப் மனப்பாடம் செய்யாமல், படித்துக் கொண்டே போவான். அதன் அர்த்தத்தை மனதில் வாங்கிக் கொள்வான். சுயமாக எழுதிப் பார்ப்பான். அந்தப் பழக்கத்தில் தேர்வும் எழுதுவான். அது பாடப்புத்தகத்தின் அச்சாக இருக்காது. அதன் கருத்தை உள்வாங்கி சுயமாக எழுதுவான். அப்படி எழுதுவதை ஊக்கப் படுத்தியவர், அவனுக்குத் தமிழாசிரியராக இருந்த கே.ஏ.நீலகண்ட ஐயர். “விஸ்வநாதா …நிறைய புத்தகங்கள் படி..தினமும் நூலகத்திற்குச் சென்று உனக்கு விருப்பமான புத்தகங்களைப் படித்துப் பழகு” என்பார். அவனுக்கு அது பிடித்திருந்தது. அப்பொழுதெல்லாம் அவன் விரும்பிப் படிப்பது தினமணிச் சுடரில் வரும் கட்டுரைகள், அதில் வரும் தலையங்கம், சினிமாச் செய்திகள், ஆனந்த விகடனில் வரும் சிறுகதைகள், தாமரைப் பத்திரிகையில் வரும் கதைகள் எல்லாம்தான். இந்து பத்திரிகையில் வரும் (Letters to the Editor) வாசகர்களின் கடிதங்களைப் படிப்பதிலும் ஆர்வம் உண்டு.

அப்பொழுதெல்லாம் ஆழ்வார்குறிச்சியில் இருக்கும் “பரமகல்யாணி கல்லூரி”யில் படிப்பதுதான் கௌரவமாகக் கருதுவார்கள். அத்தனை கவனிப்பு அந்தக் கல்லூரியில் உண்டு. ஆனால் எளிதில் அதில் இடம் கிடைக்காது. நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கிய மாணவர்களுக்குத்தான் இடம் எளிதாகக் கிடைக்கும். மற்றவர்களுக்கு அவர்களது விதியிருந்தால் கிடைக்கும். அவனுக்கு அப்படி ஒரு விதி இருந்தது. அவன் வாங்கிய 58 சதவிகிதம் மதிப்பெண்களை வைத்துக் கொண்டு அந்தக் கல்லூரியில் எப்படிச் சேர முடிந்தது. அதற்குக் காரணம் அந்தக் கல்லூரியில் உடற்பயிற்சியாளராக வேலை செய்து வந்த V. சங்கரராமன் அவர்கள்தான். அவனுக்கு அப்பா அவருக்கு மாமா முறை. அவனுக்கு அப்பா V. சங்கரராமன் அவர்களிடம் அவன் P .U .C. யில் சேர்த்து விடக் கேட்டார். குறைந்த மதிப்பெண்களே அவன் பெற்றிருந்தாலும் அவருக்கு அவனுக்கு அப்பாவின் மீதும், அவரது குடும்பத்தின் மீதும் இருந்த மதிப்பினால் அவனுக்கு ஸ்ரீ பரமகல்யாணி கல்லூரியில் P .U .C. வகுப்பு சேர்த்து விட்டார். V. சங்கரராமன் அவனிடம்,” இதோ பாரு விஸ்வநாதா…அன்னன்னிக்கு நடக்கும் பாடங்களை அப்பொழுதே படி. அனாவசியமாக ஊரைச் சுத்தாதே. உங்கப்பா ஒன்ன கஷ்டப் பட்டு படிக்க வைக்கறார்…அத மறக்காதே” என்று மிகுந்த அன்போடு அவனிடம் சொன்னார்.

பள்ளியின் டிராயர், சட்டையில் இருந்து கல்லூரிக்காக வேட்டியும், சட்டையுமாக மாறினான். வேட்டியை விட “பேண்ட்டு” விலை அதிகம். அப்பொழுது இருந்த குடும்ப நிலையில் அது ஒரு ஆடம்பரச் செலவுதான். காலையில் கல்லூரி பஸ்ஸில்தான் கல்லூரிக்குச் செல்வான். அனேகமாக அவன் சன்னலோரமாகத்தான் அமருவான். கல்லிடைக்குறிச்சியில் இருந்து ஆழ்வார்குறிச்சி வரை சாலையின் இரு புறமும் பசுமை தாண்டவமாடும். காற்று ஆளையே தள்ளி விடும். அத்தனை வேகம் அதற்கு. அம்பாசமுத்திரம் ரயில்வே கிராசிங் கடந்து மன்னார்கோவில் வழியாகச் செல்லும் பொழுது அவன் அங்கு தெரியும் பாபநாச மலையின் அழகில் சொக்கிப் போவான். ஆம்பூர் ஏற்றம் கழிந்து அதற்கும் , ஆழ்வார்குறிச்சிக்கும் இடையில் பாயும் கடனாநதி பாலத்தைக் கடந்து வரும் இறக்கத்தில் இருந்து ஆழ்வார்குறிச்சி நுழைவில் உள்ள அழகான குளம்வரை இரண்டு புறமும் சாலையில் தென்னை மரங்கள் வரிசையாக இருப்பது கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும். நிறைய திரைப்படங்களில் இந்த இடம் வந்திருக்கிறது. இந்தப் பயணத்தை ரசிப்பதற்கே அவனும் அவனுக்கு நண்பன் வீரமணியும் வாடகை சைக்கிளில் கல்லூரிக்கு வந்திருக்கிறார்கள். கல்லூரி பஸ் சரியாக எட்டு மணிக்கு ஊரிலிருந்து புறப்பட்டுவிடும். பஸ்ஸைத் தவற விட்ட நாட்களில் சைக்கிள் பயணம்தான். ஒரு நாள் சைக்கிள் வாடகை ரூபாய் ஒன்று மட்டுமே.

அந்தக் கல்லூரி மிக அழகாக இருக்கும். காற்றோட்டமான சூழ்நிலை. படிக்கத்தூண்டும் அமைப்பு. அவனது வகுப்பறைகள் நல்ல காற்றோட்டமாக இருந்தது. அவன் சன்னல் வழியாகத் தெரியும் சிவசைலம் மலையழகை ரசிப்பான். கவிதை எழுதி நண்பகளிடம் காட்டுவான். முதல் நாள் வகுப்பில் கணக்கு ஆசிரியர் ஜானகிராமன் வந்தார். அவர் கணக்கில் நிபுணர். நன்றாகச் சொல்லித் தருவார். வேடிக்கையாகப் பேசுவார். முதல் பெஞ்சில் அமர்திருக்கும் மாணவர்களிடம் அவர்களின் ஊர் , பெயர் எல்லாம் கேட்பார். கொஞ்சம் அப்பாவியாக இருந்தால் அவனைப் பார்த்து,” என்னடா அம்பி…பயந்துட்டயா…முகமே பேய் அரஞ்சமாதிரி இருக்கே…போய் வேப்பலை அடிச்சுண்டு வா..” என்று சொல்ல வகுப்பில் அனைவருமே சிரித்து விடுவார்கள். அவனுக்கு தமிழ்ப் பாடத்திற்கு, பேராசிரியர் லக்ஷ்மிநாராயணன் இருந்தார். அவரை அனைவருமே தமிழ் ஐயா என்றுதான் மரியாதையாக அழைப்பார்கள். அவரது தமிழ் உச்சரிப்பே அழகாக இருக்கும். மாணவர்கள் சுயமாக எழுதவும், தைரியமாகப் பேசவும் வேண்டும் என்று ஊக்கப் படுத்துவார். அவரே நிறைய பட்டி மன்றங்களில் பேசவும் செய்வார். அவனே அதைக் கேட்டு ரசித்திருக்கிறான். நா.பார்த்தசாரதியின் “பிறந்த மண்” நாவல் பாடமாக இருந்தது. அதைப் பாடமாக நடத்தியவர் ஆழ்வான் சார். நகைச்சுவையோடு பாடம் நடத்துவார். பிறந்த மண் நாவலின் ஒவ்வொரு கதாப் பாத்திரத்தையும் நடித்துக் காட்டி கதையின் போக்கை விளக்குவார். அதனாலேயே பிறந்த மண் நாவலை மீண்டும் மீண்டும் அவன் படித்தான். நா.பா.வின் அந்த நடைக்காகவே அவரது மற்ற படைப்புகளைத் தேடித் தேடிப் படித்தான். பாடத்தில் மார்க் வாங்க வேண்டும் என்று படிக்காமல், அது போன்று, ஏன் அதைவிட இன்னும் சிறப்பாகத் தானும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே அவன் படித்தான். அவனது மனதுக்கு ஏற்றாற்போல் ஆங்கிலப் பாடத்தின் கதைப் பகுதிக்கு ஆர்.சங்கரன் என்பவர் ஆசிரியராக இருந்தார். ஆர்.கே.நாராயணனின் “சுவாமி அண்ட் பிரண்ட்ஸ்” நாவலை மிக சுவாரஸ்யமாக அவர் நடத்தினார். அவனுக்கு “சுவாமி அண்ட் பிரண்ட்ஸ்” நாவல் பிடிக்கக் காரணமே அதில் வரும் சுவாமியின் சுட்டித் தனங்கள்தான். ஆர்.கே.நாராயணனின் அற்புதப் படைப்பு அது.

ஸ்ரீ சிவசைலபதி

கல்லூரிக்கு மிக அருகில் சிவசைலம் என்ற மலையடிவாரத்தில் மிக அழகான சிவன் கோவில் இருக்கிறது. அது கடனாநதிக் கரையில் அமைந்திருக்கிறது. அவன் அந்தக் கோவிலுக்கு நண்பர்களுடன் அடிக்கடி சென்று வருவான். அக்கோவிலின் மூலவரான ஸ்ரீ சிவசைலபதியையும், ஸ்ரீ பரமகல்யாணி அம்மனையும் விட மிகப்பிரசித்தம் அங்குள்ள நந்திகேஸ்வரர். பிரதோஷ வழிபாடும், வருடாந்திரத் தேரோட்டத் திருவிழாவும் நன்றாக இருக்கும். இங்கிருக்கும் ஸ்ரீ பரமகல்யாணி அம்மனை பக்கத்து ஆம்பூரில் இருக்கும் கிராமத்திற்கு அழைத்து வந்து மீண்டும் சிவசைலத்திற்கே கொண்டுவிடும் திருவிழாவுக்கு அந்த கிராமத்து மக்கள் அனைவரும் தவறாமல் கலந்து கொண்டு அருள் பெறுவார்கள். அதனால் ஆம்பூரை அம்மனின் பிறந்த வீடாகக் கருதுகின்றனர் இங்கு வாழும் மக்கள்.

கல்லூரியில் மதியம் உணவு வேளை முடிந்தவுடன் அவன் அந்தக் கல்லூரி வளாகத்திலும், அதன் வெளிப்புறங்களிலும் நடந்தபடி அதன் அழகை ரசிப்பான். அப்படி ஒரு நாள் அவன் நடந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது, அந்த வளாகத்தின் ஒரு ஓரத்தில் நாற்காலி போட்டு ஒரு பெரியவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் அவனை அழைத்து,” நீ ஹாஸ்டல் பையனா, வெளிலேந்து வரையா” என்றார். “கல்லிடைக்குறிச்சி” என்றேன். “நெனெச்சேன்…என்ன அப்பாவுக்கு தோட்டம் தொறவு இருக்கோ” என்றார். “இல்லை” என்றான். “அப்போ நேரத்த வீணாக்காம புத்தகத்தைப் படிக்கலாமோல்லியோ…” என்று அவனைத் திருப்பி அனுப்பினார். அங்கு பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த காவலாளியிடம்,” இந்தப் பெரியவர் யாரு?” என்று அவன் கேட்டான். “அவர்தான் இந்தக் கல்லூரிக்கு செகரட்டரி சங்கரநாராயணன் சார்…” என்றார். அந்த வயதிலும் அதனை கவனிப்பு. கலூரியில் படிக்கும் ஒவ்வொரு மாணவர்களிடமும் அத்தனை அக்கறை அவருக்கிருந்தது.

தோல்விதான் நல்ல பாடம்

அவன் அந்தக் கல்லூரியின் படித்தது ஒரு வருடம் தான். அதில் அவன் கற்றது கரையில்லாதது. P .U .C. இறுதித் தேர்வு நாளும் வந்தது. அவன் தேர்வு எழுதினான். அதன் முடிவு ஒரு “மே” மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் “தினமலரில்” வெளியானது. காலை ஏழு மணிக்கு அவனுக்கு எதிர் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து தினமலரில் அவனது நம்பரைத் தேடினான். அது இல்லை. அவன் P .U .C. பெயில். அதுதான் அவனுக்கு மனதில் உறைத்த முதல் தோல்வி. அவன் கவலை கொள்ளவில்லை. அவனது நண்பர்கள் அவனுக்கு உற்சாகம் தரும் வார்த்தைகளைக் கூற, அவன் சிரித்துக் கொண்டு அவனுடைய வீட்டின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அம்மா வழித் தாத்தா ஆற்றங்கரைக்குக் குளிக்கச் செல்லும் முன்பு அவன் வீட்டு வாசலில் நிற்பதைப் பார்த்து.”விஸ்வம்..நீ பாசா” என்றார். “பெயில்” என்றான். சரி. மறுபடியும் எழுது என்றார். சரி என்றான். ஆனால் அவன் எழுத வில்லை.

18.09.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

படம்  உதவி  K.V.அன்னபூர்ணா

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 29

“N. வெங்கடசுப்ரமணியன் என்ற N. V .S”

அவன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் அவனுக்கு ஒன்பதாவது, பத்தாவது, பதினொன்றாவது வகுப்புகளுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தவர் N. வெங்கடசுப்ரமணியன் என்ற N. V .S அவர்கள். மிகவும் கண்டிப்பானவர். நன்றாக மனதில் பதியும் படியாகப் பாடம் நடத்துவார். ஆங்கில இலக்கணத்தை அவர் கற்றுத்தரும் முறையே அருமையாக இருக்கும். ஒரு பாடம் நடத்தினால் அதன் உட்பொருள் அனைவருக்கும் புரிந்தால்தான் அடுத்த பாடமே எடுப்பார். ஒவ்வொரு மாணவனாகக் கேள்வி கேட்டுத் தெளிய வைப்பார். அவரது வகுப்பில் அவனையும், சுப்பாமணி என்ற பாலசுப்ரமணியனையும் அவருக்கு நேராகக் கீழேதான் உட்காரச் சொல்லுவார். அவர் பாடம் நடத்தும் பொழுது அவர்களிருவரும் பேசாமல், அவர்களது முழு கவனமும் பாடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றுதான் இந்த ஏற்பாடு. அவனுக்கு விளையாட்டு புத்தி அதிகம் என்றாலும் N. V .S. சார் வகுப்பில் அவன் கவனம் செலுத்துவான். அவரது உச்சரிக்கும் முறையைக் கூர்ந்து கவனித்து அதன்படி பேச அவன் முயர்ச்சி செய்வான். எத்தனை முறை சந்தேகம் கேட்டாலும், அது எப்படி இருந்தாலும் அன்போடு சொல்லித்தருவார். சரியாக வரும்வரைச் சொல்லித் திருத்துவார். தேர்வில் மார்க்குக் குறைவாக எடுத்திருந்தால் ,” என்னடா மார்க்கு வாங்கறாய் ஒரே “டென்மார்கா”ன்னா இருக்கு” என்று சத்தம் போடுவார். அப்படி ஒரு சராசரி மாணவனான அவனே S. S. L. C. தேர்வில் ஆங்கிலப் பாடத்தில் அறுபது சதவிகிதம் மதிப்பெண் வாங்கினான் என்றால் அவர் கற்றுத்தரும் முறைக்குத்தான் வெற்றி.

அவர் திலகர் வித்யாலயம் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராக இருந்து ஒய்வு பெற்ற பின்பு, அவன் சொந்த ஊருக்குச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் முதலியப்பபுரம் தெருவில் வசித்து வந்த அவரைச் சென்று பார்த்து வணங்கி வருவான். அவனுக்குத் திருமணத்தன்று அவனையும், மனைவி சீதாலக்ஷ்மியையும் வாழ்த்தும் பொழுது, அவனுக்கு மனைவியிடம்,” இவனுக்கும் நான் ஆசிரியர், ஒன்னோடு அம்மா “சங்கரிக்கும்” நான்தான் ஆசிரியராக இருந்தேன்…” என்று பெருமிதமாகச் சொல்லி ஆசீர்வதித்தார். அவரது சதாபிஷேகத்திற்கு ஒரு வாரம் முன்பு அவனும், அவனுக்கு மனைவியும் அவரது இல்லத்திற்க்குச் சென்று அவரை வணங்கினார்கள். அப்பொழுது அவன் எழுதிய “மனித நேயம்” என்ற கவிதைத் தொகுதியை அவருக்குக் கொடுத்தான். ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியோடு அதை வாங்கிக் கொண்டு ,” என்னோடு மாணவன் ஒரு கவிஞன் பாத்தயா ” என்று அவரது வீட்டில் இருந்த உறவினர்களிடம் கூறிப் பெருமைப் பட்டுக் கொண்டார். அவரது மகள் முத்துலட்சுமி அவனுக்கு வகுப்புத் தோழி. மிகச் சிறந்த படிப்பாளி. வகுப்பில் அவள்தான் அனேகமாக முதல் “ராங்கில்” இருப்பாள் இல்லையேல் அவனக்கு நண்பன் வீரமணி முதலாவதாக வருவான். சமீபத்தில்தான் அவரது மகள் முத்துலக்ஷ்மியும் அம்பாசமுத்திரத்தில் இருக்கும் ஒரு பள்ளியில் கணக்கு ஆசிரியராக இருந்து ஒய்வு பெற்றிருக்கிறார் என்று சொன்னார்கள்.

“J. பாண்டியராஜ் ஐசக்”

அவனுக்கு பாண்டியராஜ் சார் அதிகம் வகுப்பு எடுக்காவிட்டாலும், அவரது அன்பும், கண்டிப்பும் அவனை கவர்ந்திருந்தது. மனித நேயம் மிக்க நல்லாசிரியர் அவர். சில ரேரங்களில் அவனுக்கு “பூகோள” வகுப்பு எடுத்திருக்கிறார். பாடத்தை நடத்தும் பொழுதே, மாணவர்களுக்கு ஒழுக்க நெறியையும் அவர் போதிக்கத் தவறுவதில்லை. அவனுக்கு அப்பாவிடம் பாண்டியராஜ் சாருக்கு நல்ல நட்புண்டு. அவனுக்கு சகோதரி பாலாவுக்கும் அவர் வகுப்பு எடுத்திருக்கிறார். மாணவ, மாணவியர்களைத் தன் குழந்தைகளைப் போல நடத்துவார். பெற்றோர்களின் கண்டிப்பும், குருவின் தெளிவும் அவரைப் போன்ற நல்லாசிரியர்களிடம் அவன் நேரில் கண்டிருக்கிறான். அவரும் தலைமை ஆசிரியராக இருந்துதான் ஒய்வு பெற்றார். சர்மாஜி சாலையில் உள்ள “மேரிஸ்டோர்”ரில் மாலை நேரத்தில் அவரைக் காண முடியும். அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்,” அம்பி…நல்ல பையனா இரு…ஒழுக்கம்தான் முக்கியம் அம்பி” என்று கனிவோடு கூறுவார்.

நெல்லை மாவட்டத்தில் ஒருமுறை சாதிக்கலவரம் வந்து, அனாவசியமாகப் பொதுச் சொத்துக்களைச் சேதப்படுத்தியும், அப்பாவி மனிதர்களை அடித்தும் ரகளை செய்தனர். அந்த நேரம் அவன் ஊருக்கு வந்திருந்தான். சென்னைக்குத் திரும்பிச்செல்ல வேண்டிய “பஸ்” செல்லவில்லை. அதனால் அன்று அவனால் சென்னைக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. அந்தக் கலவர நிகழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு “சாதீ” என்றொரு சிறுகதை எழுதினான். அந்தக் கதை “தாமரை” மாத இதழில் வெளியானது. அந்தக் கதையில் ஒரு ஆசிரியர், கலவரக்காரர்களை தடுத்து அமைதிப் படுத்த முயற்சிப்பார். அந்த ஆசிரியரின் பெயரை “பாண்டியராஜ்” என்று வைத்திருந்தேன் . அது ஒரு நன்றிக் கடன்.

“ஓவியர் அப்துல் மஜீத் “

மேல்நிலைப் பள்ளியில் அவனுக்கு ஓவிய ஆசிரியராக “அப்துல் மஜீத்” அவர்கள் இருந்தார்கள். அழகாகப் படங்கள் வரைவார். அதுபோலவே எயளிமையாகக் கற்றும் தருவார். கையில் ஒரு சாக்பீஸ் வைத்தபடியேதான் வருவார். வந்தவுடனே கரும்பலகையில் “சடக்கென” சில கோடுகளை வரைந்து, வண்ணம் தீட்டுவார். ஒரு அழகிய ஓவியம் ரெடி. “ஏலே..இந்தப் படத்த போடுங்க பாக்கலாம்” என்று ஒவ்வொரு மாணவனின் பக்கமும் வந்து அவர்கள் வரையும் முறையைத் தெரிந்து கொண்டு, திருத்த வேண்டிய இடங்களில் திருத்திக் கொடுப்பார். மாணவர்கள் நல்ல ஓவியங்களைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பழக வேண்டும் என்று சொல்லுவார். அவன் பார்க்க அவர் வரைந்த முதல் ஓவியம் “தாமரை மலர்”. ஒன்பதாவது வகுப்பிற்குப் பாடம் எடுக்க வந்த முதல் நாளில் கரும்பலகையில் அவர் வரைந்த அந்த தாமரைப்பூவின் ஒவ்வொரு இதழ்களும் அவனுக்கு இன்றும் மஞ்சளும், இளஞ்சிவப்புகாக நினைவில் நிற்கிறது.

அவரது தந்தையார் “ஷேக் பீர் முகமது” அவர்கள் ஒரு தேசபக்தர். தியாகி கோமதி சங்கர தீட்சிதரின் சீடர் . திருவள்ளுவர் ஸ்டோர் என்ற பெயரில் ஜவுளிக்கடை வைத்திருந்தார். அவனுக்கு அப்பவும் மஜீத் சாரும் நல்ல நண்பர்கள். இங்கே ஒரு சுவாரஸ்யமான நிகழ்ச்சியைப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். அவனுக்கு அப்பாவின் “சதாபிஷேகம்” 20.04.2008 அன்று சென்னையில் வைத்து நடைபெற்றது. அன்று காலையில் பூஜை ஆரம்பிக்கும் முன்பாக அவனுக்கு அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர் எம்.ஆர்.ஆதிவராகன் மாமா எட்டு மணிக்கெல்லாம் தொலைபேசியில் அப்பாவுக்கு வாழ்த்துக் கூறினார். அவர் பேசி முடித்த ஐந்து நிமிடங்களில் “பாண்டியராஜ் சார்” தொடர்புகொண்டு ,” அம்பி..அப்பாட்ட என்னோட வாழ்த்தச் சொல்லணும்” என்று கூறி அவனுக்கு அப்பாவுடன் பேசினார். அவர் வைத்த சில நொடிகளில் ,”விஸ்வநாதா…ஒங்கப்பா ..மீனாட்சிசுந்தரம் பக்கத்துல இருக்காரா…” என்று கேட்டு அவரும் அப்பாவுக்கு வாழ்த்துச் சொன்னார். ஒய்வு பெற்று பலவருடங்கள் ஆனாலும் அந்த நட்பு இன்றும் பலமாகவே இருக்கிறது. எப்பொழுது கல்லிடைகுறிச்சிக்குச் சென்றாலும் அவன் அவனது ஆசிரியர்களைப் பற்றி விசாரிப்பான். நேரிலும் சந்தித்துப் பேசி மகிழ்வான். அதுவும் வாழ்வில் ஒரு பேறு தானே.

10.09.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..