Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் ஊர்திரும்பிவிட்ட நற்செய்தியை முதலில் அறிந்தவள் தோழியே. அதனைச் சொல்லித் தலைவியை மகிழ்விக்கவேண்டும் எனும் எண்ணத்தோடு தலைவியின் இல்லம்நோக்கி விரைந்துவந்தாள்.

அயலார் தலைவியை மணம்பேசிவிட்டுச் சென்றபின் தலைவி முன்புபோல் அதிகமாய் வீட்டைவிட்டு வெளியே செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை; இற்செறிக்கப்பட்டாள். (இல்லத்திலேயே இருக்குமாறு வலியுறுத்தப்படுதல்). அவளின் மலரன்ன முகத்தில் நொதுமலர் மணம்பேசிச் சென்றதிலிருந்தே மலர்ச்சியில்லை; உடல் மெலிந்தும் உளம் நலிந்தும் ஓர் நடைப்பிணமாகவே அவள் நடமாடி வந்தாள் எனலாம்.

தலைவியைக் கண்ட தோழி, அவள் உளமறியாது, ”இவளைச் சிறிதுநேரம் வம்புக்கிழுத்துவிட்டுத் தலைவனின் வரவைப் பின்னர் அறிவிப்போம்” என்று குறும்பாக எண்ணியபடி தலைவியைப் பார்த்தாள். ”என்ன இது? தலைவனையன்றி எனை மணக்க ஒருவராலும் ஏலாது; அவனைக் கண்டதும் கானவனின் அம்புக்கு அஞ்சியோடும் குரங்குகள்போல் மணம்பேசவந்த அயலார் சிதறுவர் என்று என்னிடம் சவால்விட்ட பெண்ணா இப்படிச் சுணங்கியிருப்பது?” என்றாள் கேலியாக.

தலைவனின் வருகை தாமதமாகிக்கொண்டே இருப்பதால் மனம்நொந்திருந்த தலைவி, ” நல்ல பசுவின் இனிய பாலானது, அப்பசுவின் கன்றினாலும் உண்ணப்படாது, கறக்கும் பாத்திரத்திலும் வீழாது, தரையில் சிந்தி வீணானது போல், என் மாமைப் பேரழகு எனக்கும் கவின் சேர்க்காது, என் தலைவனுக்கும் இன்பம் பயவாது, பசலையால் உண்ணப்பட்டு அழிகின்றது” என்று வேதனையோடு விளம்பவும், தோழி தன் குறும்புப் பேச்சைச் சட்டென நிறுத்தினாள்.

கன்றும்  உண்ணாது  கலத்தினும்  படாது
நல்லான்  தீம்பால்  நிலத்துக்  காஅங்கு
எனக்கும்  ஆகாது  என்னைக்கும்  உதவாது
பசலை  உணீஇயர்  வேண்டும்
திதலை  அல்குல்என்  மாமைக்  கவினே. (குறுந்: 27 – வெள்ளிவீதியார்)

மாமைக் கவின் என்பது மாந்தளிர் வண்ணத்தைக் குறிக்கும். பெண்களுக்கு இவ்வண்ணம் பேரழகு பயக்கும் என்பது நம்மனோரின் எண்ணம்.

பசலை என்பது என்ன? இது பெண்களின் உடலில் ஏற்படும் ஒருவகை நிறமாற்றம்; காதலரைப் பிரிந்த ஆற்றாமையால் சரியாக உண்ணாமலும் உறங்காமலுமிருக்கும் மடந்தையரின் மேனி மெலியும்; சற்றே வெளிறும். அதனால் மாறுபட்ட ஒருவகையான (பசும்)பொன்னிறம் அவர்கள் உடலில் படரும். இதனையே பசலை என்கின்றனர் பைந்தமிழ்ச் சான்றோர். (In English this condition is called Green Sickness; also known as ‘The Disease of Virgins’). பசலை படர்ந்தால் மாமைக் கவின் அழியும்.

இப்பசலை நோய், காதலரைப் பிரிந்த பெண்டிரை மட்டுந்தான் தாக்குமா? காதலியரைப் பிரிந்த ஆடவரைத் தாக்காதா? என்றொரு கேள்வி நம்முன் எழலாம்.

ஆடவரைப் பசலை நோயொடு தொடர்புபடுத்திய பாடல்கள் ஏதும் நம் இலக்கியங்களில் காணக் கிடைக்கவில்லை.

காரணம் என்னவாயிருக்கும்?

”பெருமையும் உரனும் ஆடூஉ மேன” (தொல். பொ. 98) என்று பழந்தமிழிலக்கணம் ஆடவருக்கு (வீர)இலக்கணம் வகுத்துவிட்டபடியால், ”காதலர் பிரிவால் பசலை பாய்வதும், அழகு தேய்வதும் நங்கையர்க்கே உரித்தானவை; நம்பியர்க்கு இழுக்கானவை” என்று புலவர்கள் முடிவுகட்டிவிட்டனர் போலும். இன்றுங்கூட ”ஆண்பிள்ளைஅழுவது கூடாது” எனும் சொலவடை நம்மிடம் புழக்கத்தில் இருப்பதை இதனோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். பாவம் ஆண்கள்! துன்பம் நேர்கையில் அழக்கூட அவர்களுக்கு உரிமையில்லை!

சரி…வருந்திப் புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் தலைவியின் பக்கம் நம் பார்வையைத் திருப்புவோம்!

தான் கவினழிந்து பொலிவிழந்து நிற்கத் தலைவனின் பிரிவாற்றாமையே காரணம் என்ற தலைவி தோழியிடம் தொடர்ந்து கூறலுற்றாள்…

”தலைவரைக் கண்ட கண்கள் தந்ததனால் உண்டாகிய காமமாகிய ஒள்ளிய தீயானது, என் என்பை (எலும்பை) நலிவுறச்செய்யினும், அவரை விரும்பிச்சென்று அளவளாவுதற்கு அரிய காட்சியள் ஆகிவிட்டேன் (இற்செறிக்கப்பட்டதால்). அவரும் தாமாகவந்து என் துன்பத்தை நீங்கச் செய்தாரல்லர். இந்நிலையில் என் காமநோயானது, அதனைக் களைவோர் இன்மையால், குப்பைக்கோழிகளின் தனித்த சண்டைபோல் தானே அழியவேண்டியதுதான்!” என்றாள் குரல் தழுதழுக்க.

”என் நோய் களைவோர் இல்லை” என்று தலைவி பொடிவைத்துப் பேசியதன் உட்பொருள், அவள் துயர்தீரத் தோழி உதவவேண்டும் என்பதே. அவளன்றித் தலைவியின் ஆரஞர் களைவார் ஆருளர்?

கண்தர   வந்த   காம   ஒள்ளெரி
என்புற   நலியினும்  அவரொடு  பேணிச்
சென்றுநாம்  முயங்கற்கு  அருங்காட்  சியமே
வந்தஞர்  களைதலை  அவராற்  றலரே
உய்த்தனர்  விடாஅர்  பிரித்திடை  களையார்
குப்பைக்  கோழித்  தனிப்போர்  போல
விளிவாங்கு  விளியின்  அல்லது
களைவோர்  இலையான்  உற்ற  நோயே.  (குறுந்: 305 – குப்பைக்கோழியார்)

தலைவனைக் கண்டபோதே  தலைவியின் நெஞ்சம், ஊழின் வலியால், அவன்பாற் காமங் கொண்டதாகலின், ’கண்தர வந்த காம ஒள்ளெரி’ யென்றாள்.

கண்தாம்  கலுழ்வ  தெவன்கொலோ  தண்டாநோய்
தாம்காட்ட  யாம்கண்  டது. (1171)

படலாற்றா பைதல்  உழக்கும்  கடலாற்றாக்
காமநோய்  செய்தஎன்  கண். (1175) எனும் குறட்பாக்கள் இக்குறுந்தொகை அடியோடு ஒப்புநோக்கத்தக்கவை.

குப்பைக்கோழியின் போரைத் தலைவி ஈண்டுக் குறிப்பிடக் காரணம், போரின்பொருட்டு வளர்க்கப்படும் சேரிக்கோழிகளின் போர், பெருந்திரளான மக்கட்கிடையே நிகழும்; ஆனால் குப்பைக்கோழிகளின் போரைக் காண்பாருமிலர்; அப்போரால் அவையுறும் துயர் களைவாருமிலர். ஆதலால் துயர்மிகுந்த தன்னிலையைக் குப்பைக்கோழியின் நிலையோடு பொருத்திப்பார்த்து வருந்துகிறாள் தலைவி. இயற்பெயர் அறியவியலா இப்பாடலின் ஆசிரியர் ’குப்பைக்கோழியார்’ என்றே குறிக்கப்படுகின்றார்.

தலைவியின் சொற்கள் கண்ணீரில் நனைந்து வெளிப்பட்டதைக் கண்ட தோழி, இனியும் காலந்தாழ்த்தலாகாது என்று தீர்மானித்து, தலைவன் ஊர்திரும்பிவிட்ட நற்செய்தியை அவளிடம் தெரியப்படுத்தினாள். அச்செய்தி தலைவியின் அகவாட்டத்தைச் சற்றேபோக்கி அவள் முகத்தில் மலர்ச்சியை வருவித்ததெனினும், வேற்று வரைவை மாற்றும் ஆற்றல் தலைவனுக்கு இப்போதிருக்குமா எனும் ஐயம் அவளுள் கிளர்ந்தெழவே, மீண்டும் அவள் முகம் கூம்பியது. தோழியிடம் தன் ஐயத்தைப் புலப்படுத்தினாள். அது நியாயமானதே என்றுணர்ந்த தோழி, இச்சிக்கலைத் தீர்க்க என்ன வழி என்று தீவிரமாய் யோசிக்கலானாள்.

இருவழிகள் அவளுக்குப் புலப்பட்டன!

ஒன்று…தலைவியின் தமரிடம் அவள் காதலைத் தெரிவித்துக் காதல் மணத்துக்குச் சம்மதம் பெறுவது; ஆனால், வேற்று மணத்தை நிகழ்த்திவிடுவதற்கான மணநாளைக் குறிப்பதில் இருவீட்டாரும் முனைந்திருக்கும் இத்தறுவாயில், தலைவியின் காதலை வீட்டுக்குச் சொல்வதால் தலைவிக்குச் சாதகமாக எதுவும் நிகழ்ந்துவிடப்போவதில்லை; மாறாகத் தலைவியின்மீது அவள் பெற்றோர் சினமும் சீற்றமும் கொள்ளவே அது வழிவகுக்கும். எனவே அந்தவழி பயன்படாது!

மீதமிருக்கும் ஒரேவழி ’உடன்போக்கு’ என்று எண்ணமிட்டவள், தலைவன் தலைவியைத் தன்னூருக்கு உடனழைத்துச் சென்று மணப்பது ஒன்றே இப்போதைக்குச் சாத்தியப்படக்கூடிய ஒரேவழி எனும் முடிவுக்குவந்தாள். தலைவியிடம் அதைக்கூறவும் அவள் மருண்டு நோக்கினாள் தோழியை!

அவளைத் தெளிவிக்க எண்ணிய தோழி, ”அருமைத் தோழி! நீ வாழி! என்று தலைவியை வாழ்த்திவிட்டு, மிக்க வலியினையும் பிளந்த வாயினையுமுடைய பெரிய ஆண்புலியானது, மதத்தால் நனைந்த கவுளையுடைய, அண்ணல் யானையின் அழகிய முகத்தின்கண்ணே பாய, அவ்யானையின் வெள்ளிய கொம்பைத் தனது குருதியால் செவ்விய கறைகொள்ளச் செய்து, மலைப் பள்ளத்திலுள்ள, மேலைக் காற்றால் வீழ்த்தப்பட்ட, கரிய அடியையுடைய வேங்கை மரத்தின் வாடிய பூவையுடைய கிளையைப் போல இறந்துகிடக்கும். அத்தகு  உயர்ந்த மலைநாட்டுத் தலைவனுடன் உடன்போவதை நீ எண்ணுவாயாக” என்றாள் உறுதிபட.

நினையாய்  வாழி  தோழி  நனைகவுள்
அண்ணல்  யானை  அணிமுகம்  பாய்ந்தென
மிகுவலி  இரும்புலிப்  பகுவாய் ஏற்றை
வெண்கொடு   செம்மறுக்  கொளீஇ  விடர்முகைக்
கோடை  யொற்றிய  கருங்கால்  வேங்கை
வாடுபூஞ்  சினையிற்  கிடக்கும்
உயர்வரை  நாடனொடு  பெயரும்  ஆறே.  (குறுந்: 343 – ஈழத்துப் பூதந்தேவனார்)

இப்பாடலில் வலிமிகு புலியொன்று தலைவன் நாட்டு யானையின்மீது தானாகப் பாய்ந்து காயப்பட்டு இறந்துபோகும் நிகழ்வு பேசப்படுகின்றது. தலைவன் நாட்டு யானை, சிரமமின்றிப் பகையை எளிதில் வீழ்த்துவதுபோல், தலைவனும் இடையூறுகளை எளிதில்வெல்லும் பேராற்றல் படைத்தவன் எனும் செய்தி இதனுள் பொதிந்துகிடக்கின்றது.

தோழி நயந்த உடன்போக்குக்குத் தலைவி உடன்பட்டாளா?

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி 

தலைவியின் எழில்நலத்தையும் குடிப்பெருமையையும் அறிந்த அவ்வூரில்வாழும் வேறொரு குடும்பம் தலைவியை மணம்பேச அவள் இல்லத்துக்கு வந்துவிட்டது. மேலும் சோதனையாக மணம் பேசவந்த அந்தக் குடும்பத்தையும், மணமகனையும் தலைவியின் தந்தைக்கும் தமையன்மார்க்கும் பிடித்தும் போய்விட்டது. அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையாக மணநாள் பற்றிய பேச்சுவார்த்தையில் இருவீட்டாரும் ஈடுபடத் தொடங்கிவிட்டனர்.

தன்னுளம் மகிழத் தலைவனொடு தனக்குக் காதற் கடிமணம் நிகழும் என்று தலைவி கனவுகண்டிருக்க, நொதுமலர் (அயலார்) மணம்பேசவந்த நிகழ்வு அப்பூங்கொடியாளை வாடச் செய்தது. அவ்வேளை பார்த்துத் ”தலைவனின் நட்பு பொய்த்துவிடுமோ? அயல்மணம் உனக்கு வாய்த்துவிடுமோ?” எனத் தோழியும் அடுக்கடுக்காய் ஐயங்களை எழுப்ப, ”தைரியத்தை இழக்கலாகாது” என்று தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்ட தலைவி,

”வலைஞன் குளத்தே மீனுக்கு வலைவிரிக்க, அதில் நீர்நாய் அகப்பட்டால் அதனால் அவனுக்கென்ன பயன்? அதுபோல் நொதுமலர் என்னை வரைய முற்படுவதும் பயனின்றி முடியும். தலைவன் நிச்சயம் எனைவந்து மணப்பான்” என்ற தன் நம்பிக்கையைத் தோழியிடம் வெளிப்படுத்தினாள் தலைவி.

காணினி  வாழி  தோழி  யாணர்க்
கடும்புனல்  அடைகரை  நெடுங்கயத்  திட்ட
மீன்வலை  மாப்பட்  டாஅங்கு
இதுமற்  றெவனோ  நொதுமலர்  தலையே. (குறுந்: 171 – பூங்கணுத்திரையார்)

”பெண்ணே! உன் நெஞ்சுரம் வெல்லவேண்டும்; தலைவன் உன்னைக் கரம்பற்றிச் செல்லவேண்டும் என்பதே என் வேணவா. ஆயினும் சில நேரங்களில் நாமொன்று நினைக்க வேறொன்று நிகழ்ந்துவிடுவதும் உண்டே! அதுகுறித்துத்தான் கவல்கிறேன்” என்றாள் தோழி.

”அவ்வாறு ஒன்றும் நடவாது; நடக்கவும் விடமாட்டேன்” என்று உறுதிபட மொழிந்த தலைமகள்,

பலாமரத்திற் பழங்களைத் தின்னக் கூட்டமாகத் திரண்டிருக்கும் ஆண் குரங்குகள், சிலைமரத்தாற் செய்த வில்லையுடைய வேட்டுவனது குறிபிழையாச் செம்மையுடைய அம்புகளுக்கு அஞ்சி, போர்க்களத்தை அடைந்த குதிரையைப் போல மேலெழுந்து சாரலிலுள்ள பெரிய மூங்கிலினது நீண்டகோல் அசையுமாறு பாய்கின்ற பெரிய மலையடுக்குகளையுடைய தலைவன், அன்றிருந்ததைப் போலவே மாறுபாடின்றி எப்போதுமிருக்கும் நட்பினையுடையவன். அங்ஙனம் இருப்பவும்,  ஆரவாரமிக்க இந்த ஊரானது என் மணங்குறித்து வந்த புதியவர்களை உடையதாயிருக்கின்றது.” என்றாள் தலைவி. அவள் சொற்களில் எள்ளல் துள்ளியது!

பலவிற்  சேர்ந்த  பழமா  ரினக்கலை
சிலைவிற்  கானவன்  செந்தொடை  வெரீஇச்
செருவுறு  குதிரையிற்  பொங்கிச்  சாரல்
இருவெதிர்  நீடமை  தயங்கப்  பாயும்
பெருவரை  யடுக்கத்துக்  கிழவ  னென்றும்
அன்றை  யன்ன  நட்பினன்
புதுவோர்த்  தம்மவிவ்  வழுங்க  லூரே.  (குறுந்: 385 – கபிலர்)

கலைகள் பாய்வதால் வளைந்து நிமிரும் மூங்கிலானது போர்க்களத்தில் குதிரைகள் பொங்கிப் பாய்தலுக்கு ஈண்டு உவமையாய்க் கூறப்பட்டுள்ளது. கானவன் அம்பைக் குறிதப்பாமல் எய்யும்வேளையில் குரங்குகள் எப்படிப் பாய்ந்தோடுமோ அதுபோல் தலைவன் தன்னை மணம்பேச வரும்போது தன்னை வரைந்துகொள்ள விரும்பும் இப்புதியவர்களும் விரைந்தோடுவர் எனும் உள்ளுறை தலைவியின் சொல்லில் ஒளிந்திருக்கின்றது.

மூங்கில் வளைந்து நிமிர்வதற்குக் குதிரை துள்ளியெழுவதை மேற்கண்ட குறுந்தொகைப் பாடலேயன்றி, குறுந்தொகை 74ஆம் பாடலும், புறம் 302ஆம் பாடலுங்கூட உவமையாய்ச் சுட்டியிருப்பது ’சான்றோர் சான்றோர் பாலர் ஆப’ எனும் நன்மொழிக்குச் சான்றாகின்றது.

”விட்ட  குதிரை  விசைப்பி  னன்ன
விசும்புதோய்  பசுங்கழைக்  குன்ற  நாடன்….”     (குறுந். 74:1-2) 

”வெடிவேய் கொள்வது போல வோடித்
தாவுபு உகளு மாவே…  (புறம்: 302: 1-2)

தோழியிடம் வீரவசனம் பேசிவிட்டாளே தவிர எங்கே தனக்கு அயல்மணம் நிகழ்ந்துவிடுமோ எனும் விசனம் தலைவிக்கும் உள்ளூற இருக்கத்தான் செய்தது.தலைவியின் மனத்திண்மையையும், தலைவன்மீது அவள் கொண்டிருக்கும் உண்மையான நம்பிக்கையையும் உளமாரப் பாராட்டினாள் தோழி.

இதற்கிடையில் பொருள்தேட மொழிபெயர்தேயம் (வேற்றுமொழி பேசும் பகுதி) சென்ற தலைவன் வேண்டிய பொருளைத் திரட்டிக்கொண்டு ஊர்திரும்ப ஆயத்தமானான். தொடலைக் குறுந்தொடியாளை உடனே காணவேண்டும் எனும் வேட்கை அந்த விடலையைப் பிடர்பிடித்து உந்திற்று. தேரேறினான். விரைந்து; தேர்ப்பாகன் தேரைச் செலுத்த, தலைவனோ தன் உள்ளத்தைத் தலைவிபால் செலுத்தலானான்.

அன்றொரு நாள் இரவுக்குறியில் தன்னைக் காணவந்த தலைவி, மாறுபடு வலிமையுடைய செவ்வேல் மலையனின் (மலையமான் திருமுடிக்காரி) முள்ளூர்க் கானத்தில் வீசும் நறுமணத்தைப்போல் மணம்வீசும்படி தன்னருகில் வந்து மகிழ்ந்திருந்ததையும், பின்னர்ப் பொழுதுபுலரும் வைகறையில் தலையில் தான் சூட்டியிருந்த விரவுமலர்களைக் களைந்துவிட்டு, நறிய கூந்தலில் நெய்தடவி, தலைவனை அறியாதவள்போல் காட்டிக்கொண்டு, தன் வீட்டாரின் இயல்புக்கேற்ப மாறிய கள்ளத்தனத்தையும் மீண்டும் இப்போது நினைவுகூர்ந்தான். அவன் முகத்தில் குறுநகை அரும்பியது.  

இரண்டறி  கள்விநங்  காத  லோளே
முரண்கொள் துடுப்பின் செவ்வேல்  மலையன்
முள்ளூர்க்  கானம்  நாற  வந்து
நள்ளென்  கங்குல்  நம்மோ  ரன்னள்
கூந்தல்  வேய்ந்த  விரவுமலர்  உதிர்த்துச்
சாந்துளர்  நறுங்கதுப்பு  எண்ணெய்  நீவி
அமரா  முகத்த  ளாகித்
தமரோர்  அன்னள்  வைகறை  யானே.   (குறுந்: 312 – கபிலர்)

தலைவனுக்கேற்றபடி இரவிலும், தன் சுற்றத்தாருக்கேற்றபடி பகலிலும் தன்னியல்பை மாற்றிக்கொள்ளும் தலைவியை ’இரண்டறி கள்வி’ என்று தலைவன் குறித்தது சரிதானே?

”ஐய! தங்களுக்கு அட்டியில்லையேல் தலைவியின் ஊர்பற்றி எனக்கும் சிறிது அறியத் தாருங்களேன்!” எனும் பாகனின் குரல் கனவுலகில் காதலியோடு மனங்கலந்திருந்த தலைவனை நனவுலக்கு மீட்டுவந்தது.

”அதற்கென்ன…கேள் பாக! பெரியவர்களுக்கு நீரொடு தானம் செய்து எஞ்சியபொருளையும், யாவர்க்கும் தடையில்லாச் சோற்றையும் உடைய, வரிசையான, திரண்ட குறிய வளைகளை அணிந்த தலைவியின் தந்தை ஊரானது, கவலைக் கிழங்கைக் கல்லியதனால் உண்டான அகன்ற வாயுடைய சிறிய குழி, கொன்றையினது ஒளிபொருந்திய மலர் பரவப்பெற்று செல்வர்க்குரிய பொன்வைக்கும் பெட்டியின் மூடியைத் திறந்து வைத்தாற் போன்ற தோற்றமுடைய, கார்காலத்தை ஏற்றெதிர்கொண்ட, முல்லை நிலத்தின்கண் உள்ளது” என்றான்.

தலைவியை மணந்துகொள்ளப் போகிறோம் எனும் பெருமிதத்தில் தலைவியின் தந்தை ஊரை (அதாவது தலைவியின் ஊரை) உவகைபொங்கப் பாகனுக்கு விளக்குகின்றான் தலைவன்.

கவலை  கெண்டிய  அகல்வாய்ச்  சிறுகுழி
கொன்றை  யொள்வீ  தாஅய்ச்  செல்வர்
பொன்பெய்  பேழை  மூய்திறந்  தன்ன
காரெதிர்  புறவின்  அதுவே  உயர்ந்தோர்க்கு
நீரொடு  சொரிந்த  மிச்சில்  யாவர்க்கும்
வரைகோள்  அறியாச்  சொன்றி
நிரைகோற்  குறுந்தொடி  தந்தை  யூரே.  ( குறுந்: 233 – பேயன்)

கொன்றை மலரைப் பொற்காசோடு உவமித்தலை,
“….காசி னன்ன போதீன் கொன்றை”    (குறுந். 148:3)  எனும் மற்றொரு குறுந்தொகைப் பாடலிலும் நாம் காணலாம்.

முல்லை நிலத்திலுள்ள தலைவியின் ஊரெழிலையும், அவள் தந்தையின் வள்ளன்மையையும் அறிந்து வியந்த பாகன், அவ்வூரின்கண்ணே கவலைக்கிழங்குகள் அகழ்ந்த குழிகளில் நிறைந்திருக்கும் பொன்னிறக் கொன்றைமலர்கள், செல்வர்வீட்டுப் பேழையில் பெய்துவைத்த பொற்காசுகளை ஒத்திருக்கும் எனும் தலைவனின் கருத்தைத் தன்னுள் இரசித்தபடியே தேரைச் செலுத்த, வளியைக் கிழித்தவண்ணம் விரைந்துகொண்டிருந்தன புரவிகள்.

[தொடரும்]

-மேகலா இராமமூர்த்தி

”விரைந்து வருவேன் வரைந்துகொள்ள!” எனும் நன்மொழியைத் தலைவனிடம் எதிர்பார்த்தாள் தலைவி. அவனோ, “அன்பே! உறுபொருள் தேடிவந்தபின் உனை மணப்பேன்!” என்று சொல்லவும் திகைத்துப்போனாள் அவள்.

”அன்பரே! தாங்கள் வளமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றல்லவோ என்னிடம் கூறியிருந்தீர். இப்போது திடீரென்று பொருள்தேடி வந்தபின் மணப்பேன் என்று சொல்கிறீரே? எனக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லையே!” என்றாள் குழப்பதோடு.

தோழியும் தலைவியின் கூற்றுக்கு உடன்படும் வகையில் தலையாட்டினாள்.

தலைவன் செப்பலுற்றான்…”நங்காய்! நான் வளமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன்தான்; அதில் பொய்யில்லை. ஆனால் அது என் முன்னோர் தேடிவைத்த செல்வமாயிற்றே… நான் தேடியதில்லையே!” என்றான்.

தலைவியின் குழப்பம் மேலும் அதிகரித்தது. “தங்கள் முன்னோர் தேடிய செல்வம் தங்களுடையதுதானே அன்பரே?” என்று கேட்டாள்.

”இல்லை” என்று மறுத்தவன், “நானே உழைத்துத் தேடியதைத்தான் என்னுடையது என்று நெஞ்சைநிமிர்த்திக் கூறமுடியும். தன்னுழைப்பின்றி முன்னோர் திரட்டி வைத்திருக்கும் செல்வத்தைச் சிதைப்பவன் செல்வம் உளனாய்க் கருதப்பட மாட்டான்” என்றான்.

”நம்மவரே ஆயினும் அவர்பொருளை நமதென்று உரிமைகொண்டாடுவது முறையில்லை; அஃது அவர் பொருளே” என்ற தங்கள் உயர்ந்த விளக்கத்தை அட்டியின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறேன் ஐயனே! எனினும் இப்போதே தாங்கள் பொருள்தேடப் புறப்படுவானேன்? என்னை மணந்தபின் செல்லலாமே!” என்ற தலைவியின் கருத்தைத் தலைவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

”மணவாழ்க்கை மணம்வீசும் வாழ்க்கையாயிருக்கவும், இல்லறம் நல்லறமாய்த் திகழவும் பொருள் வேண்டும். விருந்து புரக்கவும், இரவலர் ஓம்பவும், செறுநர் செருக்கறுக்கவும் செல்வம் வேண்டும். ஆகவே பொருள்தேடி வந்தபின் உன்னை மணப்பதே மாண்புடைய செயல்” என்று அவன் தீர்மானமாகக் கூறிவிடவே, இனியும் அவனோடு விவாதித்து அவன் மனத்தை மாற்றுவது கடினம் என உணர்ந்தாள் தலைவி.

”அப்படியானால்… பொருள்திரட்டிக்கொண்டு எப்போது வருவீர்? என்னை எப்போது மணப்பீர்?” என்று கேள்விகளை அடுக்கினாள் அவநம்பிக்கையோடு.

”நம்பிக்கை இழக்காதே நங்காய்! இப்போது முதுவேனிற் காலமல்லவா? கார் வருமுன் என் தேர்வரும் உனைத் தேடி என்று சூளுரைக்கிறேன். வாட்டம் நீக்கு! வருத்தம் போக்கு! காத்திருக்கிறது வளமான எதிர்காலம் நமக்கு” என்றான் முறுவலோடு.

அரைமனத்தோடு தலைவனுக்கு விடைகொடுத்தாள் தலைவி.

தலைவன் பொருள்தேடச் சென்றுவிட்டான்.

தன் வீட்டுவாயிலில் ஏதோ சிந்தித்தவண்ணம் நின்றுகொண்டிருந்த தலைவியைக் கண்ட தோழி, “தலைவரை நினைந்து வருந்தாதே! அவர் விரைவில் பொருளொடு மீள்வார்!” என்று ஆறுதல்மொழி பகர்ந்தாள் தலைவியின் உள்ளத்தைப் படித்தவளாய்.

”தோழி! ஏற்கனவே தேடிவைத்துள்ள பொருளைச் சிதைப்பவன் செல்வம் உடையவனல்லன்; பிறர் தேடிய பொருளைத் துய்த்தல் இரத்தலினும் இளிவானது எனும் வாழ்வியல் உண்மையை எனக்குத் தெளிவித்துப் போயிருக்கிறார் நம் தலைவர். ஆதலால் அவர் பிரிவுகுறித்து நான் கவலவில்லை. ஆனால் அவர் பொருள்தேடச் சென்றிருக்கும் வழி, கூற்றத்தையொத்த கொலைவேல் மறவர் பொழுதுபட்டு (இரவில்) அவ்வழிவருவோரைக் கொன்றதனாற் பட்ட தசைகளைத் தின்ன நசையொடு (விருப்பு) காத்திருக்கும் பருந்துகள் நிறைந்திருக்கும் நீரற்ற நெடும்பாதையாயிற்றே… அதை நினைத்துத்தான் அஞ்சுகிறேன்” என்றாள்.

உள்ளது  சிதைப்போர்  உளரெனப்  படாஅர்
இல்லோர்  வாழ்க்கை  இரவினும்  இளிவெனச்
சொல்லிய  வன்மை   தெளியக்  காட்டிச்
சென்றனர்  வாழி  தோழி  யென்றும்
கூற்றத்  தன்ன  கொலைவேல்  மறவர்
ஆற்றிருந்  தல்கி  வழங்குநர்ச்  செகுத்த
படுமுடை  பருந்துபார்த்  திருக்கும்
நெடுமூ  திடைய  நீரில்  ஆறே.  (குறுந்: 283 – பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ)

தலைவியின் அச்சத்தைக் கண்ட தோழி, ”தலைவருக்கு ஒன்றும் ஆகாது; அச்சம்விடு!” என்று அவளைத் தேற்றினாள். தலைவியும் ஒருவாறு தேறினாள்.

சிலநாள் சென்றதும் தலைவியின் மனவுறுதியை மீண்டும் சோதிக்கவிரும்பிய தோழி, ”தையலே! தைரியமாகத்தானே இருக்கிறாய்?” என்று வினவினாள்.

”ஆம்” என்ற தலைவி, ”தோழி! (இரவில்) உதிக்கின்ற மதியம் கடலினிடத்தே காணப்பட்டாற்போல் ஒழுகுகின்ற வெள்ளிய அருவியினையுடைய, உயர்ந்த மலைநாடனாகிய நம் தலைவன் கதிரவனைப் போன்றவன். மூங்கிலைப் போன்ற என் பெருந்தோள்களோ நெருஞ்சி மலரைப் போன்றவையிற்றே” என்றாள்.

எழுதரு  மதியங்  கடற்கண்  டாஅங்கு
ஒழுகுவெள் ள ருவியோங்கு மலை நாடன்
ஞாயி  றனையன்  தோழி
நெருஞ்சி  யனையவென்  பெரும்பணைத்  தோளே.  (குறுந்: 315 – தும்பிசேர்கீரனார்)

”என்ன பெண்ணே புதிர்போடுகிறாய்! சற்றுப் புரியும்படியாகச் சொல்லேன்” என்றாள் தோழி.

”நெருஞ்சியைப் பார்த்திருக்கிறாய் அல்லவா?” என்று கேட்டாள் தலைவி.

”ஆமாம்…பார்த்திருக்கிறேன். நம் பொய்கைக் கரையோரங்கூட நிறைய மண்டிக்கிடக்கிறதே. எத்தனையோமுறை அதன்முள் என் பாதத்தைப் பதம் பார்த்திருக்கிறதே!” என்றாள் தோழி வேடிக்கையாக.

”முள்ளைப் பார்த்திருக்கிறாய் சரி…அதன் பூவைப் பார்த்திருக்கிறாயோ? என்று  தலைவி கேட்கவும்,

”அதையும் பார்த்திருக்கிறேனே. மஞ்சள் வண்ணத்திலிருக்கும். அதற்கென்ன?” என்றாள் தோழி அலட்சியமாக.

”என்ன இப்படிக் கேட்டுவிட்டாய்? காலையில் கிழக்குத் திசையில் மலர்ந்து,  கதிரவன் இயங்கும் திசைநோக்கியே தானும் இயங்கி, மாலையில் கதிரவன் மறைந்தவுடன் தானும் கூம்பிவிடும் இயல்புடையது நெருஞ்சிப் பூ.  கதிரவனைக் காதலோடு சுற்றிவரும் சூரியகாந்திப் பூவை உலகறியும். ஆனால் அதையொத்த காதலொடு கதிரவனைச் சுற்றிவரும் நெருஞ்சிப் பூவைப் பலரறியவில்லை. என் ஆருயிர்த்தோழியான நீ உட்பட!” என்றாள் ஆதங்கத்தோடு தலைவி.

”உண்மைதான்! நெருஞ்சியின் அருமையை நான் அறியாதுதான் போனேன். வஞ்சியே… இப்போது உன்னால் அறிந்தேன்” என்று தலைவியை ஆரத்தழுவிக்கொண்டாள் தோழி.

இந்தப் பாடல் அளவிற் சிறியதாயினும் பல்வேறு சிறப்புக்களை உடையது. இதில், அருவிக்குத் திங்களின் ஒளி உவமை; மலைக்குக் கடல் உவமை; தலைவனுக்குக் கதிரவன் உவமை; தலைவியின் உள்ளத்துக்கு நெருஞ்சி மலர் உவமை. மொத்தம் நான்கு உவமைகள் கொண்ட அரிய பாடலிது. ”உலகக் காதற்பாடல் வரிசையில் வைத்து எண்ணத்தக்கது இப்பாடல். ஒரு புதினத்திற்கான கற்பனை வளமும் கருத்தாழமும்  இந்நான்கு அடிகளுள் உள.” என்று இப்பாடலைப் பாராட்டுகிறார் தமிழண்ணல் அவர்கள்.

அகநானூற்றுப் பாடலொன்றிலும் (அகம்: 336), ’வானிடைச் சுடரொடு திரிதரும் நெருஞ்சி போல’ என்ற தொடரைக் காணமுடிகின்றது. புறம் 155-ஆவது பாடலும், ”பாழூர் நெருஞ்சிப் பசலை வான்பூ ஏர்தரு சுடரின் எதிர்கொண் டாஅங்கு” என்ற தொடரைக் கையாண்டிருக்கக் காண்கிறோம். இவ்வாறு நெருஞ்சிக்கும் கதிரவனுக்குமுள்ள நெருங்கிய உறவை விளக்கும் பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்திலும், பெருங்கதை, சீவக சிந்தாமணி முதலிய காப்பியங்களிலும், பிற்கால நூல்கள் சிலவற்றிலும் காணக் கிடைக்கின்றன. இயற்கையை நுண்ணிதின் நோக்கும் அன்றைய தமிழரின் நுழைபுலத்திற்கு இவை சான்றாகின்றன.

நாள்கள் உருண்டோடிக்கொண்டே இருந்தன. வாரங்கள் மாதங்களாயின. தலைவன் திரும்பிவந்தபாடில்லை. தலைவியின் நெஞ்சுரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்க் குறையாக ஆரம்பித்தது.

தன் உள்ளத்து வேதனையைத் தனை நாடிவந்த தோழியிடம் செப்பலுற்றாள்…

“தோழி! குறிய அடியுடைய கூதளஞ்செடி அசைகின்ற உயர்ந்த மலையின்கண்ணுள்ள பெரிய தேனடையைக் கண்ட முடவன், (நடந்து அத் தேனடையை சென்றடையக் கால்களின்மையால்) தன் உள்ளங்கையையே சிறுபாத்திரம்போல் குவித்து, அத்தேனிறாலைப் பலமுறை சுட்டி உள்ளங்கையை நக்கிமகிழ்வதுபோல், காதலர் என்னை மணந்து தண்ணளி செய்யாராயினும், அவரைப் பலமுறை பார்ப்பது உளத்துக்கு இனிதாயிருந்தது; இப்போது அதற்கும் வாய்ப்பில்லாமல் போய்விட்டது” என்று கூறிக் கண்ணீர் உகுத்தாள்.

குறுந்தாட்  கூதளி  யாடிய  நெடுவரைப்
பெருந்தேன்  கண்ட  இருக்கை  முடவன்
உட்கைச்  சிறுகுடை  கோலிக்  கீழிருந்து
சுட்டுபு  நக்கி  யாங்குக்  காதலர்
நல்கார்  நயவா  ராயினும்
பல்காற்  காண்டலும்  உள்ளத்துக்  கினிதே.  (குறுந்: 60 – பரணர்)

‘முடவன் கொம்புத்தேனுக்கு ஆசைப்பட்டதுபோல்’ எனும் பழமொழியை இச் சங்கப்பாடல் நம் நினைவுக்குக் கொண்டுவருகின்றதன்றோ?

”பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக்
காணாது அமையல கண்” (1283) எனும் குறட்பாவும் இப்பாடற் கருத்தையே (உவமைகளின்றி) சுருங்கச் சொல்லி விளங்க வைக்கின்றது.

[தொடரும்]