Tag: நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

சென்ற வாரம் நான் எழுதிய கட்டுரையைப் படித்த பலருக்குப் பெரியாரைப் பற்றி நல்ல புரிதல் இல்லை போல் தெரிகிறது. முடிந்த அளவு பெரியாரைப் பற்றிய சரியான கணிப்பைக் கொடுக்க முனைந்ததின் விளைவே இந்தக் கட்டுரை. பெரியாரைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாத இளம்தலைமுறையினருக்கு ஒரு முன்னுரையாக அமையும்.

பெரியார் என்ற ஈ.வே.ராமசாமி நாயக்கர் 1879-இல் ஈரோட்டில் ஒரு பணக்கார வணிகரின் மகனாகப் பிறந்தார். அவருடைய சிறு வயதில் வைஷ்ணவப் புரோகிதர்கள் சிலர் அவர் வீட்டிற்கு வந்து சம்ஸ்கிருத ஸ்லோகங்களைச் சொல்லிவிட்டு அவருடைய தந்தையின் விருந்தோம்பலை அனுபவித்துவிட்டுச் சென்றனர். அப்போதிலிருந்து பெரியார் பிராமணர்களுக்கு ஏன் இத்தனை உபசாரம், ஏன் இத்தனை மதிப்பு என்று எண்ண ஆரம்பித்தார். அவர்கள் செய்தது அத்தனை பெரிய காரியமா என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தார். அப்போதே பிராமண எதிர்ப்பு அவர் மனதில் வேரூன்ற ஆரம்பித்தது. வயது வந்தபிறகு ஒரு முறை காசிக்குச் சென்றபோது பிராமணர்களுக்கு உணவளித்த இடத்தில் இவர் பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்தவர் இல்லை என்ற காரணத்திற்காக இவருக்கு உணவு வழங்கப்படவில்லை. அன்றிலிருந்து சமூகத்தில் ஏன் பிராமணர்களுக்கு உயர்ந்த இடம் என்று ஆராய ஆரம்பித்தார்.

பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக நடந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியோடு இணைந்து கலந்துகொண்டார். சேரன்மாதேவியில் இருந்த குருகுலப்பள்ளியில் பிராமண மாணவர்களுக்கும் பிராமணரல்லாத மாணவர்களுக்கும் தனித்தனியாக உணவு பரிமாறப்பட்டதை எதிர்த்தார். தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவராகப் பெரியார் பிராமணரல்லாத ஒருவரை ஆதரித்தார். ஆனால் காங்கிரஸில் இருந்த பல பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் ஆதரித்த பிராமணர் ஒருவர் வெற்றி பெற்றார். அப்போது காங்கிரஸில் பிராமணரல்லாதவர்களின் செல்வாக்கு ஒரு போதும் ஏற்படப் போவதில்லை என்று முடிவுசெய்து காங்கிரஸிலிருந்து வெளியேறினார்.

சமூகத்தில் மிகுந்த ஏற்றத்தாழ்வு இருப்பதையும் பிராமணர்களின் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருப்பதையும் உணர்ந்து எல்லோரும் சமம் என்ற உண்மையையும் எல்லோருக்கும் சுயமரியாதை வேண்டும் என்பதையும் தமிழக மக்களுக்கு எடுத்துரைக்க ஆரம்பித்தார். ஆண்டாண்டு காலங்களாக சம்ஸ்கிருதத்தில் உள்ள வேதங்களை பிராமணர்கள் மட்டுமே படித்து இறைவனுக்கும் மக்களுக்கும் இடையே அவர்கள் தரகராக இருப்பதை எதிர்த்தார். மதத்தின் பெயரால் – கடவுளுக்கு மிக அருகில் பிராமணர்கள்தான் இருக்கிறார்கள் என்று பலரையும் எண்ணவைத்து – பிராமணர்கள் சமூகத்தில் உயர்ந்த இடத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து அதை மாற்ற முயன்றார். இதைத்தான் பிராமண எதிர்ப்பு என்று இன்றும் பலர் எண்ணுகின்றனர். மதத்தின் பெயரால் பிராமணர்கள் மக்களிடம் மூட நம்பிக்கைகளை வளர்த்ததால் இந்து மத எதிர்ப்பை ஆரம்பித்தார். மூட நம்பிக்கைகளில் ஒன்று பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்து தங்கள் பாவங்களுக்குப் பரிகாரம் தேடலாம் என்பது. வாழ்க்கையில் எல்லா அட்டூழியங்களும் புரிந்துவிட்டு கோவிலில் காணிக்கை செலுத்தி இறைவனை ஏமாற்றிவிடலாம் என்பது இன்னொன்று.

காலனீய காலத்தில் அரசுப் பதவிகளிலும் சட்டம், கணக்கு, மருத்துவம் போன்ற உயர் தொழில்களிலும் சிறுபான்மையராக இருந்த பிராமணர்களே ஆதிக்கம் செலுத்திய நிலை மாறி பெரும்பான்மையோருக்கும் வாய்ப்புத் தர வேண்டும் என்றும் நினைத்தார். ஜாதிகளில் ஏற்றத் தாழ்வு இருந்ததால் ஜாதி ஒழிப்பையும் தன் கொள்கைகளில் சேர்த்துக்கொண்டார். ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா என்று ஒரு பிராமணரே கூறியதைப் போல்தான் பெரியாரும் ஜாதிகளை ஒழிக்க முயன்றார். பெரியாரின் பிராமண எதிர்ப்பு, மத ஒழிப்பு, ஜாதி ஒழிப்பு என்பவை இப்படிப் பிறந்தவைதான்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சுயமரியாதை வேண்டும் என்பது பெரியாரின் கொள்கைகளில் ஒன்று. கீழ் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் எந்தக் காரணத்திற்காகவும் உயர்ந்த ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அடிபணிய வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் எல்லோரும் பிறப்பில் சமம். மூடப் பழக்க வழக்கங்களை மக்கள் மனத்திலிருந்து அகற்றுவதற்கு மிகவும் முயன்றார்.

எல்லோரும் சமம் என்று கூறியபோது பெண்களும் ஆண்களுக்குச் சமம் என்றார். விதவை மறுமணம், பெண்கல்வி போன்றவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.

சமூகத்தில் ஒரு சாரார் தாழ்ந்த நிலையிலும் ஒரு சாரார் உயர்ந்த நிலையிலும் இருக்கும் அவலத்தை மாற்றிச் சமூக நீதி ஏற்பட்ட பிறகுதான் அரசியல் சுதந்திரம் வேண்டும் என்று நினைத்ததால்தான் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறும் முன் சமூக நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்றார். ஏற்கனவே உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்த பிராமணர்கள் பிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய பிறகு தொடர்ந்து தங்கள் ஆதிக்கத்தை நீட்டித்துக்கொள்வார்கள் என்று பயந்துதான் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறிய நாளைத் துக்க நாளாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்றார். இது சரியோ தவறோ; இது சமூக நீதிக்கு அவர் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தைக் காட்டும். எப்போதுமே பிரிட்டிஷார் இந்தியர்களை ஆண்டுகொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது அவர் நோக்கமல்ல.

அரசியலில் ஈடுபட்டு பணம் நிறைய சம்பாதித்து அரசியல் அதிகாரத்தை தேடிக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் ஒரு போதும் நினைக்கவில்லை. மூட நம்பிக்கைகளை மக்களிடமிருந்து களைய வேண்டும், பிராமண ஆதிக்கத்தையும் அதற்கு ஆதாரமாக உள்ள மதத்தையும் ஒழிக்க வேண்டும், ஜாதிகள் ஒழிய வேண்டும், சமூகத்தில் எல்லோருக்கும் சம உரிமைகள், சம வாய்ப்புக்கள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பவையே பெரியாரின் கொள்கைகளின் அடிப்படை.

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

ஜெயலலிதாவின் வழக்கில் தீர்ப்புக் கூறப்பட்டு அவர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டதை அடுத்து அ.தி.மு.க.வினர் நடத்திய போராட்டங்கள் எல்லாம் ஓரளவு அடங்கிவிட்டதாகத் தெரிகிறது. தமிழ்நாட்டில் சகஜநிலை திரும்பியதாக பத்திரிக்கைச் செய்திகள் கூறுகின்றன. ஜெயலலிதாவின் ஆதரவாளர்கள் பல வகையான ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்டதைப் பார்த்துத் தமிழக மக்கள் இவ்வளவு அறிவிலிகளா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதுவும் தந்தை பெரியார் தொடங்கிய பகுத்தறிவு இயக்கம் தமிழக மக்களிடம் எந்த வித பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லையா என்று எண்ணும்போது மனதில் பெரிய ஆயாசம் ஏற்படுகிறது.

பெரியார் பிராமண ஆதிக்கத்தை ஒழிக்கவும் எல்லோர் மனத்திலும் சுயமரியாதை எண்ணத்தை வளர்க்கவும் பக்குத்தறிவு இயக்கத்தைத் தோற்றுவித்தார். அவர் ஆரம்பித்த இயக்கத்திற்கு இன்று அர்த்தமே இல்லாமல் போயிற்று. அவர் மறுபடி பிறந்துவந்து தமிழ்நாட்டில் நடக்கும், அவர் போதனைகளுக்கு நேர் மாறாக நடக்கும் அராஜகச் செயல்களைக் கண்டிக்க மாடாரா என்ற ஏக்கம் பிறக்கிறது. அவருடைய பக்குத்தறிவு இயக்கத்தில் தோன்றிய கட்சிகளான தி.மு.க.வும் அ.தி.மு.க.வும் மக்களை எவ்வளவு முட்டாள்கள் ஆக்கியிருக்கின்றன என்பதை எண்ணிப் பார்த்தால் அவர் செய்ததெல்லாம் விழலுக்கு இறைத்த நீரா என்று மனம் பதறுகிறது.

பிராமண ஆதிக்கத்தை ஒழிக்க அவர் எவ்வளவு பாடுபட்டார்? மனித இனத்தில் ஜாதிகளுக்கு இடமில்லை, பிறப்பில் எல்லோரும் சமம், கடவுளின் பெயரைச் சொல்லி பிராமணர்கள் தங்களை உயர்ந்தவர்கள் என்று கூறிக்கொள்வது, ‘உயர்ந்த ஜாதி’ மக்களின் கால்களில் ‘கீழ் ஜாதி’ மக்கள் விழுவது எவ்வளவு இழிவான செயல் போன்றவற்றை எவ்வளவு எதிர்த்தார்? இந்துக் கடவுள்கள் எல்லாம் மனிதனின் சிருஷ்டிகள்தான், அப்படிச் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட கடவுள்களின் பெயரால் பிராமணர்கள் செய்த அட்டுழியங்கள், அவர்கள் தங்களை கடவுகளின் பிரதிநிதிகள் என்று கூறிக்கொண்டு மற்ற ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களை முட்டாளாக்கியது ஆகியவற்றை எல்லாம் பாமர மக்களுக்கு உணர்த்த என்னென்ன செய்தார்? விக்கிரக ஆராதனை கூடாது என்பதற்காக பிள்ளையார் சிலைகளைத் தெருவில் போட்டு உடைத்தார். இப்போது அவர் ஆரம்பித்த இயக்கத்திலிருந்து பிறந்த கட்சிகளின் உறுப்பினர்கள் செய்யும் காரியங்கள் அவர் போதனைகளுக்கு எந்த மதிப்பும் கொடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவர் விக்கிரக ஆராதனை கூடாது என்றார். இவர்கள் மனிதர்களையே ஆராதனை செய்கிறார்கள். பெரியார் தெய்வங்களே மனிதனின் சிருஷ்டி என்றார். இவர்கள் மனிதர்களையே தெய்வமாக்கிவிட்டார்கள்.

நீதிமன்றத்தால் குற்றவாளி என்று தீர்மானிக்கப்பட்ட ஜெயலலிதாவை தெய்வம் என்று கூறுகிறார்கள். தெய்வத்தைத் தண்டிக்க மனிதனால் முடியாது என்று போஸ்டர்கள் வேறு. தெய்வமே இல்லை என்று சொன்ன பெரியார் எங்கே, ஒரு சாதாரண மனிதப் பிறவியை அதிலும் ஊழலிலேயே ஊறிப்போன ஒரு அரசியல்வாதியை தெய்வம் என்ற ஸ்தானத்திற்கு உயர்த்திய இந்த அறிவிலிகள் எங்கே? பெரியார் பிள்ளையாரைப் போட்டு உடைத்தார். இந்த அறிவிலிகள் பிள்ளையாருக்கும் முருகனுக்கும் பால்குடம் எடுக்கிறார்கள். எதற்காக? நாட்டில் சுபிட்சம் நிலவ வேண்டும், மக்கள் எல்லாம் கல்வி அறிவு பெற வேண்டும், எல்லோரும் பிணியின்றி வாழ வேண்டும் என்ற நற்செயல்களுக்காக இப்படி எல்லாம் செய்கிறார்கள் என்றால் அதையாவது பொறுத்துக்கொள்ளலாம். இவர்கள் செய்வதோ சொத்துக் குவிப்பு வழக்கில் நீதிமன்றம் பல ஆவணங்களைப் பரிசீலித்துப் பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு குற்றவாளி என்று தீர்மானித்தவரைக் காப்பாற்ற. இறைவன் இருக்கிறான் என்று இவர்கள் நம்பினால் அவன் நல்லவர்களுக்கு நன்மை செய்வான், நல்லவர் அல்லாதவர்களைத் தண்டிப்பான் என்பதையும் நம்ப வேண்டும் அல்லவா? அப்படிப்பட்ட இறைவன் தவறு செய்த அவர்கள் ‘அம்மாவை’ எப்படி மன்னிப்பான்? எப்படி அவனிடம் அவர்களுடைய ‘அம்மாவை’ நீதிமன்றம் விடுவிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்? இவர்கள் செய்யும் யாகங்களையும் பூஜைகளையும் இறைவன் எப்படி ஏற்றுக்கொள்வான்?

மக்களின் பக்குதறிவை வளர்க்கப் பெரியார் எவ்வளவு பாடுபட்டார்? இப்போது அ.தி.மு.க. தொண்டர்களுக்கு பகுத்தறிவே இல்லை என்பது போல் நடந்துகொள்கிறார்கள். ‘கர்நாடகமே, காவிரியை வச்சுக்கோ, எங்கள் அம்மாவை எங்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடு’ என்ற போஸ்டர்கள். எங்கள் ‘அம்மாவை’ விடுவிக்காவிட்டால் தமிழகத்தில் வாழும் கன்னடியர்கள் எல்லோரையும் சிறை பிடிப்போம் என்று இன்னொரு போஸ்டர். ‘அம்மா’ சிறைவாசம் அனுபவிப்பதற்கும் கர்நாடகத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்? அ.தி.மு.க. தலைவர்களே இப்படி இருந்தால் தொண்டர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல? 75 பேர் தர்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்று தெரிந்துதான் இவர்கள் அப்படித் தற்கொலை செய்துகொண்டார்களா?

நான் போனவாரம் எழுதிய கட்டுரைக்கு வாசகர் ஒருவர் பதில் அளித்திருக்கிறார். ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்காலம் முடியும் வரை இரண்டு ஆண்டுகள் காத்திருந்து இந்தத் தீர்ப்பை வழங்கியிருக்க வேண்டுமாம்! நீதி யாருக்காக காத்திருக்கவேண்டும்? பதினெட்டு ஆண்டுகள் வழக்கை இழுத்தடித்ததே பெரிய தவறு. இப்போது எதற்காக இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகள் காத்திருந்திருக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கே வெளிச்சம். ஜெயலலிதாவிற்கு மாற்றுத் தலைமை தமிழ்நாட்டில் இல்லையாம்! உச்சநீதிமன்றம் ஜெயலலிதாவின் ஜாமீன் பற்றி முடிவெடுக்கும்வரை அவரைப் பற்றி எதுவுக் கூறக் கூடாதாம்! ஆங்கிலத்தில் எழுதுமளவிற்கு படித்த இவரைப் போன்றவர்களே இப்படி நினைக்கும்போது படிப்பறிவில்லாத, ஜனநாயகம் என்றால் என்ன, அதில் நீதிமன்றங்களின் பங்கு என்ன என்பது பற்றி எல்லாம் அரசியல் அறிவு ஒன்றுமே இல்லாத பாமர மக்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?

பெரியாரின் எந்தக் கருத்தும் தமிழக மக்களின் மனத்தில் எந்த விதப் பாதிப்பையும் உண்டாக்கவில்லையா? எந்த விதமான பகுத்தறிவையும் கொடுக்கவில்லையா? பெரும்பான்மை மக்கள் இன்னும் அறியாமையில்தான் உழலுகிறார்களா? தமிழக மக்களின் இந்த அறியாமையைப் போக்கத் தலைவர்கள் யாரும் தோன்றவில்லையா? தோன்றியிருக்கும் சில தலைவர்களாலும் தமிழகத்தை மாற்ற முடியவில்லையா? என்னவென்று புரியவில்லை; நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை, பாரதி பாடியதைப் போல.

பி.கு. இந்தக் கட்டுரை முழுக்க முழுக்க கட்டுரை ஆசிரியர் திருமிகு நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை அவர்களின் தனிப்பட்ட கருத்து மட்டுமே. வல்லமை இதழுக்கும் இதன் கருத்திற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

ஆசிரியர் – வல்லமை இணைய இதழ்

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

‘இந்து’ ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால் அந்தப் பத்திரிக்கையில் வந்த சில செய்திகளை அதே தேதியில் மீண்டும் வெளியிடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. லஞ்சத்தையும் ஊழலையும் கிரிமினல் குற்றங்களையும் அரசு ஊழியர்களிடமிருந்து ஒழிக்க 1964 செப்டம்பரில் மத்திய அரசு புதுச் சட்டங்களை இயற்றத் தீர்மானித்ததாக செப்டம்பர் 5, 1964-ஆம் தேதியிட்ட ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முந்தைய ‘இந்து’வில் வந்த செய்தியை செப்டம்பர் 5, 2014 தேதியிட்ட இந்து வெளியிட்டிருக்கிறது. அவை என்னென்ன சட்டங்கள் தெரியுமா? பிரிட்டிஷ் அரசு காலத்திலேயே 1944-இல் இயற்றிய இந்திய தண்டனைச் சட்டம் (Indian Penal Code), ஊழல் தடுப்புச் சட்டம் (The Code of Criminal Procedure), 1952-இல் இந்திய அரசு இயற்றிய குற்றத் தடுப்புச் சட்டம் (Prevention of Corruption Act and Criminal Law Amendment Act) என்று இன்னும் சில சட்டங்களில் இந்திய அரசு திருத்தம் கொண்டுவந்தது. சுதந்திரம் அடைந்து பதினேழு வருஷங்களுக்குப் பின், இந்தச் சட்டங்கள் வலுவற்று இருந்ததால் அவற்றைத் திருத்தி எழுதி வலுவுள்ளதாக மாற்ற அப்போதிருந்த அரசு முயன்றிருக்கிறது. பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பணிபுரிபவர்களையும் அரசு ஊழியர்களோடு சேர்த்து இந்தச் சட்டங்களின் கீழ் கொண்டுவந்தது முக்கியமான திருத்தம்.

பிரிட்டிஷாரை வெளியேற்றி நாட்டுக்குச் சுதந்திரம் பெற எத்தனையோ பேர் சுதந்திரப் போரில் குதித்தார்கள். சுயநலம் எதுவுமில்லாமல் மிகத் தீவிரமாகப் போரில் கலந்துகொண்டார்கள். அப்படிக் கலந்துகொண்டவர்களில் ஒரு சிலர் சுதந்திர இந்திய அரசில் பங்கேற்றபோது ஊழல் செய்ய முற்பட்டார்கள். சுதந்திரப் போரில் தீவிரமாகப் பங்கேற்காதவர்களும் அரசில் நிறைய ஊழல்செய்ய ஆரம்பித்தர்கள். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் ஊழல்களையும் லஞ்சத்தையும் ஒழிக்கப் போதவில்லை என்பதால் மறுபடி அவற்றைத் திருத்தி அமைக்க அரசு முற்பட்டது.

அறுபதுகளில் பல மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் கட்சி ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தது. அப்போது அங்கொருவர், இங்கொருவர் என்று ஒரு சிலர் ஊழல் புரிந்தார்கள்; லஞ்சம் வாங்கினார்கள்; குற்றங்களில் ஈடுபட்டார்கள். அதன் பிறகு நிறைய மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சிகளும் ஆட்சியைப் பிடித்தன. அது ஒன்றே காரணம் இல்லையென்றாலும் அதுவும் ஊழல் அதிகரிக்க வழிகோலியது.

அப்போது இத்தனை தனியார் பள்ளிகள், பொறியியல் கல்லூரிகள், மருத்துவக் கல்லூரிகள் இல்லை. இவற்றை ஆரம்பிக்க, நடத்த, மாணவ, மாண்விகளைச் சேர்க்க என்று இப்போது லஞ்சம் கொடுப்பதும் வாங்குவதும் சாதாரணமாக நடைபெறுகிறது. ஆசிரியர்கள் பணம் பெற்றுக்கொண்டு தேர்வுகளில் மதிப்பெண்கள் கொடுப்பது போன்ற செயல்கள் அப்போது நடந்திருக்கலாம். ஆனாலும் இப்போது போல் அவை எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கவில்லை. அரசு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் புகுமுக வகுப்பில் மாணவர்கள் பெற்ற மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் அட்மிஷன் கொடுப்பது அன்று சரியாகப் பின்பற்றப்படவில்லை. என்னோடு படித்த ஒரு பெண், ‘தேவையான அளவு மதிப்பெண்கள் (minimum) வாங்கிவிடு. அதன் பிறகு மருத்துவக் கல்லூரியில் உனக்கு அட்மிஷன் வாங்குவது என் பொறுப்பு’ என்று தன் தந்தை கூறியதாகப் பெருமையாகக் கூறிக்கொள்வாள். ஒரு பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் ‘என் மகளுக்கே அட்மிஷன் கொடுக்கவில்லை. நான் சம்பந்தப்பட்டவர்களைக் கூப்பிட்டுக் கூறிய பிறகுதான் கொடுத்தார்கள்’ என்றார். இது போன்ற சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தாலும் அவை அரிதாகத்தான் நடந்தன. அன்று நிறையப் பணப் புழக்கம் இல்லை.

மத்திய, மாநில அமைச்சர்களும் நண்பர்களுக்கு, வேண்டியவர்களுக்குச் சில சலுகைகள் கொடுத்தார்களே தவிர இப்போதுபோல் பணம் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. உறவினர்களுக்கு, நண்பர்களுக்கு சலுகைகள் செய்து கொடுப்பது (Nepotism) எந்த நாட்டிலும் இல்லாமல் இருக்காது. புதிதாகச் சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவில் இது இருந்தது பெரிய ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் பல சட்டங்கள் இயற்றி ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் ஊழலும் லஞ்சமும் பல மடங்கு பெருகிப் பேயாட்டம் போடுவதை நினைத்தால் நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை. ஊழலையும் லஞ்சத்தையும் ஒழிப்பதற்காக இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் இவற்றை ஒழிக்காதது மட்டுமல்ல, இவை பல மடங்கு பெருகுவதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனது ஏன்?

இடையில் எழுபதுகளில் ஜனதா கட்சியும், தொண்ணூறுகளில் பா.ஜ.க.வும் மற்ற கட்சிகளோடு சில ஆண்டுகள் மத்தியில் ஆட்சி அமைத்ததைத் தவிர சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு காங்கிரஸ்தான் மத்தியில் ஆட்சிபுரிந்து வந்திருக்கிறது. ஊழலும் லஞ்சமும் ஒழிக்கப்படாமல் போனதற்கு காங்கிரஸ் மட்டும்தான் காரணமா? இடையில் மாற்று ஆட்சி அமைத்த மற்றக் கட்சிகளும் ஒன்றும் செய்யவில்லையே.

தொண்ணூறுகளில் என் தந்தை இறந்த பிறகு அவருடைய பிறப்புச் சான்றிதழ் பெற தாலுக்கா அலுவலகத்திற்கு நான் பல முறை சென்றேன்; அங்கு வேலைபார்க்கும் பலரின் கேலிக்கு உள்ளானேன். இப்போது பிறப்பு, இறப்புச் சான்றிதழ்களை கணினி மூலமே பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்கிறார்கள். ஊழல் ஒழிய இது ஒரு படி. நிர்வாகம் கணினி மூலம் வெளிப்படையானால் (transparent) அலுவலர்களின் பை நிறைவதைக் குறைக்கலாம். தகவல் பெறும் உரிமை என்னும் சட்டம் நிர்வாகத்தை வெளிப்படையாக்க உதவும். இவற்றாலெல்லாம் லஞ்சம், ஊழல் ஒழியலாம் என்னும் நம்பிக்கையை மக்கள் மனதில் வளர்க்கலாமா என்று தெரியவில்லை.

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

அமெரிக்கா என்ற நாடு உருவாக்கப்பட்டதிலிருந்து அங்கு இரண்டே இரண்டு அரசியல் கட்சிகள்தான். அமெரிக்க அரசியல் முறை முன்னூறு ஆண்டுகளாகக் காலத்தை வென்று இன்னும் அதே வ்லுவோடு விளங்கிவருவதால் அது ஒரு சிறந்த அரசியல் அமைப்பு என்று கொள்ளலாம். அரசியல் அமைப்பு மட்டுமல்ல, அரசியல் கட்சிகளும் அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இரண்டுதான். அந்த இரண்டு கட்சிகளுக்கும் தலைவர்கள் உண்டு. ஆனால் அவர்கள்தான் ஜனாதிபதியாக வருவார்கள் என்ற கட்டாயமில்லை. சொல்லப் போனால் கட்சித் தலைவர் யாரும் ஜனாதிபதியாக வந்ததாக ஞாபகம் இல்லை. அதற்கு மேலாக அவர்கள் சொல்வதைத்தான் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள் கேட்க வேண்டுமென்பதில்லை. ஜனநாயகக் கட்சியில் பெரும்பாலோர் இடதுசாரிக் கொள்கை உடையவர்களாவும் குடியரசுக் கட்சியில் உள்ளவர்கள் வலதுசாரிக் கொள்கை உடையவக்ர்ளாகவும் இருப்பார்கள் என்பது சாதாரணக் கணிப்பு. ஆனால் அவர்கள் எல்லோரும் எல்லா விஷயத்திலும் இடதுசாரிகளாகவும் வலதுசாரிகளாகவும் இருப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பிரச்சினை என்று வந்துவிட்டால் எல்லா ஜனநாயக்க் கட்சிக்காரர்களும் ஒரே மாதிரியாக ஓட்டுப் போடுவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. இரண்டு சபைகளிலும் ஏதாவது ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண வேண்டுமென்றால் தங்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட கொள்கைக்கேற்ப இரண்டு கட்சிக்காரர்களும் ஓட்டுப் போடுவார்கள்.

கட்சித் தலைவர் சொல்வதையோ ஜனாதிபதி சொல்வதையோ கேட்டு நடக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை. ஜனாதிபதி தங்கள் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் என்பதாலேயே அவர் செய்யும் எதையும் ‘ஆஹா, ஓஹோ’ என்ரு புகழ வேண்டியதில்லை. அமெரிக்க ராணுவத்தின் ஒரு சிறப்புப் பிரிவு ஜனாதிபதி ஒபாமாவின் கட்டளையை மேற்கொண்டு வெகு காலமாக அமெரிக்கா தேடிக்கொண்டிருந்த ஒசாமா பின் லேடனை அவன் இருக்கும் இடத்திலேயே சூழ்ந்துகொண்டு கொன்றதை அவர் கட்சியைச் சேர்ந்த அரசியல்வாதிகள் யாரும் பெரிதாகப் பேசவில்லை. ஒபாமாவைத் தலையில் வைத்துக்கொண்டு யாரும் புகழ் மாரி பொழியவில்லை.

இந்தியாவில் எல்லாம் இதற்கு நேர் மாறாக இருக்கிறது. தேசிய அளவில் உள்ள கட்சிகளானாலும் சரி மாநில அளவில் உள்ள கட்சிகளானாலும் சரி கட்சித் தலைவர் சொல்வதை எல்லோரும் கேட்டாக வேண்டும். காங்கிரஸைப் பொறுத்தவரை சோனியா காந்தி சொல்வதுதான் எல்லோருக்கும் வேதவாக்கு. கடந்த பாராளுமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் படுமாசமாகத் தோல்வியுற்றாலும் இன்னும் சோனியாவின் அறிவுரைகளைத்தான் கேட்க நினைக்கிறார்கள். மன்மோகன் சிங் பிரதமராக இருந்த போதிலும் அவரை சோனியா பின்னால் இருந்து ஆட்டி வைத்தார் என்பதோ தன் மகன் ராகுலை அடுத்த பிரதமராக்க முயன்றார் என்பதோ காங்கிரஸின் படுதோல்விக்குக் காரணம் என்று சொல்ல எந்தக் காங்கிரஸ் தலைவர்களும் முன்வரவில்லை. காங்கிரஸ் தோல்விக்கு யார் காரணம் அல்லது எது காரணம் என்று ஆராய அமைக்கப்பட்ட கமிட்டியின் தலைவர் ஏ.கே. அந்தோணி காங்கிரஸ் வேட்பாளர்கள் உற்சாகமாகத் தேர்தலில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்பதையும் மோதியின் தீவிரத் தேர்தல் பிரச்சாரமும்தான் காங்கிரஸின் தோல்விக்குக் காரணம் என்று கூறியிருக்கிறார். காங்கிரஸின் தோல்வியில் ராகுலின் பங்கு என்ன என்று கேட்டபோது ராகுலுக்கும் காங்கிரஸின் தோல்விக்கும் எந்த சம்பந்தமும் என்று கூறியிருக்கிறார். இவர் கூட இப்படிப் பேசுவதற்கு நம் அரசியல் கலாச்சாரம்தான் காரணம்.

மோதி பதவிக்கு வந்த பிறகு அவர் மட்டுமல்ல அவருடைய கட்சிக்காரர்களும் எல்லாமே அவர்தான் என்பது போல் நடந்துகொள்கிறார்கள். அவரை அதிகமாகப் புகழ்வதும் அவருடைய ஆணைகளைத் தலைமே தாங்கி நடப்பதுவும் அவருடைய கட்சிக்காரர்களின் செயலாக இருக்கிறது. அவர் செய்யும் எல்லா முடிவுகளுமே சரியான முடிவுகள் போல் பேசுகிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டுக் கட்சிகளைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். தி.மு.க. கட்சியில் தலைவர் ஒருவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் எது பற்றியும் எந்த விதக் கருத்தும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை அடுத்து அ.தி.மு.க. நேற்று மதுரையில் நடந்த முல்லைப் பெரியாறு அணையின் உயரத்தை அதிகரித்ததில் தமிழ்நாட்டிற்குக் கிடைத்த வெற்றியைக் கொண்டாட திண்டுக்கல். உட்பட ஐந்து மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த் விவசாயிகள் ஏற்பாடு செய்திருந்த் விழாவில் எல்லாம் அம்மா மயம். எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே என்பார்கள். அது போல் இந்த மாநாட்டில் அம்மாவைத் தெய்வமாகவே ஆக்கி எல்லாப் புகழையும் அவருக்கே காணிக்கை ஆக்கினார்கள்.

இது என்ன தனி மனித துதி? இதுதான் இந்திய ஜனநாயகமா? என் தாய்த்திருநாடே உன்னை யார் இந்த ஆட்டுமந்தைக் கலாச்சாரத்திலிருந்து காப்பாற்றப் போகிறார்கள்?

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

2001-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் பதினோராம தேதி பின் லாடன் அமெரிக்க வர்த்தகக் கட்டடங்களை விமானங்கள் மூலம் தகர்த்தெறிந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு உலகம் முழுவதும் முஸ்லீம்கள் பற்றி ஒரு எதிர்மறையான படிமம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.  இதற்கு முன்னும் முஸ்லீம்கள் பற்றி தவறான எண்ணம் பலரிடையே இருந்தாலும் இந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு அது வெகுவாக வலுப்பெற்றிருக்கிறது.  சௌதி அரேபியாவில் அமெரிக்கப் படை நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்தது பின் லாடனுக்கு அமெரிக்காவின் மேல் ஏற்பட்ட கோபத்திற்கு முதல் காரணம்.  பின் லாடனின் கோபம் நியாயமானதுதான் என்று நினைத்து வேறு சிலரும் அவன் செய்த செயல்களில் அவனுக்குத் துணைபுரிந்தனர்.

ஒரு சிலர் செய்த சில கொடிய செயல்களுக்காக உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக மேலைநாடுகள், முஸ்லீம்கள் மீது வெறுப்பைக் கொட்டி அவர்களுக்குப் பயங்கரவாதிகள் என்ற பட்டத்தையும் சூட்டின.  உலகில் மோதல்கள் எங்கு நடந்தாலும் அவற்றில் முஸ்லீம்கள் கலந்துகொண்டிருந்தால் தவறு அவர்கள் மீதுதான் என்பது போன்ற படிமத்தை மீடியாக்கள் ஏற்படுத்தின.

இந்தியாவிலும் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நிறைய இந்து-முஸ்லீம் கலவரங்கள் ஏற்பட்டன.  இந்துக்கள் பெரும்பான்மையராக இருந்ததினால் கலவரங்களுக்குக் காரணம் முஸ்லீம்கள்தான் என்பது போல் பேசப்பட்டது.  இந்தியா, பாகிஸ்தான் என்ற இரண்டு நாடுகள் பிரிட்டனால் உருவாக்கப்பட்டபோது முஸ்லீம்கள் எல்லோரும் பாகிஸ்தானுக்குக் குடிபெயர வேண்டும் என்று கூட சில இந்தியர்கள் விரும்பினர்.  இந்தியாவின்மீது முஸ்லீம்களுக்குள்ள நாட்டுப்பற்றையும்  சிலர் சந்தேகித்தனர்.

காந்திஜியின் கொள்கைகளை அப்படியே பின்பற்றும் எங்கள் அபிமானத்திற்குரிய பிராமண வகுப்பைச் சேர்ந்த ஒரு கன்னட எழுத்தாளரே ஒரு முறை அவரிடம் நான் ஆட்டோவில் சாதாரணமாகப் போவதில்லை என்று கூறியபோது, ‘முஸ்லீம் அல்லாத ஒரு ஓட்டுநரின் ஆட்டோவில் போவதில் அவ்வளவு பயம் இல்லை’ என்றார்.  அதுவரை நான் அவர் மீது வைத்திருந்த என் மதிப்புக் கொஞ்சம் குறைந்தது என்று கூறலாம்.

மெத்தப் படித்த சட்ட வல்லுனரான ஒரு வழக்கறிஞர் வீடு கட்ட நிலம் வாங்கும்போது பக்கத்து நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர் ஒரு முஸ்லீம் அல்ல என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு வாங்குங்கள் என்று எங்களுக்கு அறிவுரை கூறினார்.

சில நாட்களுக்கு முன் இன்னொரு நண்பரோடு (இவர் ராணுவத்தில் பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர்) பேசிக்கொண்டிருந்தபோது காஸாவில் இஸ்ரேல் இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் புரிந்துவருகிறதே என்று ஆதங்கப்பட்டேன்.  எனக்கு ஆறுதலாக அவர் ஏதாவது கூறுவார் என்று நான் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக ‘இஸ்ரேல் அரேபியர்களை அப்படி அடக்கிவைக்கத்தான் வேண்டும்’ என்றார்.  இஸ்ரேல்-பாலஸ்தீனப் பிரச்சினை பற்றி முழுவதும் புரியாமல் இவர் பேசுகிறார் என்பதோடு முஸ்லீம்கள் என்றாலே பயங்கரவாதிகள், அவர்கள் மற்றவர்கள் கண்காணிப்பில்தான் இருக்க வேண்டும் என்பது போல் பேசுகிறாரே என்று மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

இப்போது இஸ்ரேல் அமெரிக்காவின் ஆதரவோடு காஸாவைத் தரைமட்டமாக்கிக்- கொண்டிருக்கிறது.  இஸ்ரேல் பிரதம மந்திரி நேத்தன்யாஹு என்ற ஈவு, இரக்கமற்ற பயங்கரவாதி வெஸ்ட் பேங்கையும் தாக்குவதற்குத் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.  பாலஸ்தீனத்திலிருந்த பாதிப் பேரை யூதர்கள் பாலஸ்தீனத்திற்குள் நுழைந்த நாளிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியேற்றி வந்திருக்கின்றனர்.  இப்போது எல்லாப் பாலஸ்தீனர்களையும் வெளியேற்றுவதோடு மிஞ்சியிருப்பவர்களைக் கொன்றுகுவிக்கவும் நேத்தன்யாஹு திட்டமிட்டிருப்பது போல் தெரிகிறது.  இந்த மனிதப் படுகொலையை நிறுத்த ஐ.நா. என்னவோ செய்துகொண்டிருக்கிறது.  அதை எல்லாம் இஸ்ரேல் சட்டைசெய்வதாகத் தெரியவில்லை.  அமெரிக்கா இஸ்ரேலின் மீது பொருளாதாரத் தடைகள் கொண்டுவருவதின் மூலம்தான் இஸ்ரேலின் வன்கொலையை நிறுத்த முடியும்.  ஈரானின் மீதோ சிரியாவின் மீதோ தடைகள் கொண்டுவர வேகமாக முன்வரும் அமெரிக்கா இஸ்ரேலின் மீது ஏன் அப்படிப்பட்ட தடைகளைக் கொண்டுவரவில்லை?  ஏனென்றால் ஈரானும் சிரியாவும் இஸ்லாம் நாடுகள்.

வல்லமையில் நான் இஸ்ரேலுக்கு விஜயம் செய்தது பற்றி எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது வாசகர் ஒருவர் ‘நீங்கள் முஸ்லீம்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறீர்கள்’ என்று என் மேல் குற்றம் சுமத்தினார்.  நான் பதிலுக்கு, ‘ஏன் அப்படிக் கூறுகிறீர்கள்?  நான சரித்திர நிகழவுகள் எதையாவது திரித்துக் கூறியிருக்கிறேனா என்று கூறுங்கள்’ என்றேன்.  அவரிடமிருந்து பதிலே இல்லை.

உலகம் முழுவதும் முஸ்லீம்கள் மீது ஒரு எதிர்மறையான படிமம் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில் முஸ்லீம்கள் ஏன் இன்னும் குரானில் கூறியிருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டு பழமைவாதத்தை விட மறுக்கிறார்கள்?  சமீபத்தில் சிரியாவில் தவறாக நடந்துகொண்டதற்காக  ஒரு ஆணுடன் தகாத உறவு வைத்திருந்ததாகச் சொல்லி ஒரு திருமணமான பெண்ணை கல்லால் அடித்தே கொன்றிருக்கிறார்கள்.  எவ்வளவு பெரிய மிருகத்தனம்!  அவள் செய்தது தவறே என்றாலும் இப்படித் தண்டனை கொடுக்க வேண்டுமா? இறக்கும் வரை அவளைக் கல்லால் அடித்தபோது அவள் எத்தனை வேதனை அனுபவித்திருக்க வேண்டும்?

அமெரிக்காவில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களை மனிதாபிமானத்தோடு நடத்துகிறார்கள்.  அவர்கள் இறக்கும்போது அவர்களுக்கு எவ்வளவு வேதனை குறைவாக இருக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைவாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்ளுகிறார்கள்.  அவர்களால் இம்சிக்கப்பட்டவர்கள், கொலைசெய்யப்பட்டவர்கள் எத்தனை துன்பத்திற்கும் வேதனைக்கும் உள்ளாகி இருந்தாலும் தண்டனை பெற்றவர்கள் அதே வேதனையையும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்க நீதி நினைப்பதில்லை.  அவர்கள் சமூகத்திலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டியவர்கள்தான், ஆனால் அதற்காக அவர்கள் வேதனை அனுபவித்து இறக்க வேண்டியதில்லை என்று நினைக்கிறது அமெரிக்க நீதி.  இதுவல்லவா மனித இனம் வளர்ச்சி பெற்றிருக்கிறது என்பதற்கு அடையாளம்.

ஒரு முறை அமெரிக்காவில் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டபோது குற்றவாளிக்கு ஊசி மூலம் மருந்து செலுத்தப்பட்டபோது அது சரியாக வேலைசெய்யாமல் அவன் ஐம்பது நிமிடங்கள் வலியால் துடித்து இறந்த சம்பவம் அமெரிக்காவில் பெரிய விவாதங்களை எழுப்பியது.  இனி ஒரு போதும் இப்படி நடக்கவிடக் கூடாது என்று பலர் குரல் எழுப்பினார்கள்.  இப்படி மனித இனம் ‘வளர்ச்சி’ அடைந்துகொண்டிருக்கும்போது உயிர் போகும் வரை கல்லால் அடிப்பதையே ஒரு பெண்ணுக்குத் தணடனையாக வழங்கவேண்டுமா?

ரம்ஜான் நோன்பின்போது ஒருவன் தாகம் தாங்க முடியாமல் தண்ணீரைக் குடித்ததற்காக அவனுக்குச் சவுக்கடி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது ஈரானில்.  இப்படிப்பட்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான செய்கைகளில் இந்த இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டிலும் சமூகங்கள் ஈடுபடலாமா?  அவன் நோன்பைச் சரியாகக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றால் அவன்தானே நரகத்திற்குப் போவான்?  அதைப் பற்றி ஏன் சமூகம் கவலைப்பட வேண்டும்?  மேலும் இப்படி நோன்பு மூலம்தான் இறைவனை அடையலாம் என்ற மூட நம்பிக்கையை இன்னுமா வைத்திருக்க வேண்டும்?  பிற உயிர்கள் மீது அன்பு செலுத்துபவர்களை இறைவன் எப்போதும் தன் பக்கம் சேர்த்துக்கொள்வான் என்பதை இந்தக் காலத்தில் கூட ஒரு சமூகம் உணரவில்லையா?

உலகம் முழுவதும் வாழும் முஸ்லீம்களே, உலகத்தில் உங்கள் படிமத்தை உயர்த்திக்கொள்வதற்கு இது போன்ற  செயல்களை விட்டு நீங்கள் வெகுதூரம் பயணிக்க வேண்டும் என்பதை தயவுசெய்து உணருங்கள்.

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

அமெரிக்காவில் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து அப்பாவி ஆப்பிரிக்கர்களை அவர்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாகக் கூடிவந்து அடிமைகளாக்கி ஆடு, மாடுகள் போல் நடத்தி அவர்கள் உழைப்பை உறிஞ்சி நாட்டை வளப்படுத்தியதெல்லாம் ரொம்ப, ரொம்பப் பழங்கதை என்று நினைத்திருந்தோம்.  இப்போது இன்னும் சில அமெரிக்கர்களுக்கு ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்களின் மேல் வன்மம் இருக்கும் போலும் என்று நினைப்பதற்கு ஏதுவாக அவர்களைப் பற்றி ஒரு பெரிய கால்நடைப் பண்ணையின் அதிபர் கூறியிருக்கிறார்.  இவர் யார் என்று நினைக்கிறீர்கள்?  அரசுக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் தன் ஐநூறு கால்நடைகளை மேயவிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.  அதைத்தட்டிக் கேட்ட அரசு ஊழியர்களோடு சண்டை போட்டு வருகிறார்.

பதினான்கு குழந்தைகளுக்குத் தந்தையான இந்தப் பண்ணை அதிபர் நெவாடாவில் ஒரு பெரிய பண்ணைக்குச் சொந்தக்காரர்.  நெவாடா மாநிலத்தில் உள்ள மொத்த பண்ணைகளின் எண்ணிக்கை 3000. இவற்றின் பரப்பளவு 63,00,000 ஏக்கர்கள்.  ஒவ்வொன்றின் சராசரி அளவு 2100 ஏக்கர்கள்.  இவருடைய மூதாதையர்கள் 1870-களில் இந்தப் பண்ணையை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.  இத்தனை பெரிய பண்ணைக்குச் சொந்தக்காரர் தன்னுடைய பண்ணை மாடுகளை அரசுக்குச் சொந்தமான இடத்தில் மேயவிட்டிருக்கிறார்.  அரசு நிலத்தில் உள்ள, அழிந்துவரும் காட்டு ஆமைகளைக் காப்பாற்றுவதற்காக கால்நடைகள் மேயும் நிலத்தைச் சுருக்கிக்கொள்ளுமாறு அரசு நில மேலாண்மைத் துறை இவரைக் கேட்டுக்கொண்டபோது அரசு நிலத்தை கால்நடைகள் மேய்ச்சலுக்காக உபயோகிப்பதற்காக அரசுக்குச் செலுத்திவந்த பணத்தை நிறுத்திவிட்டார்.  இப்போது இவர் மத்திய அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டிய தொகை பத்து லட்சம் டாலர்கள்.

அரசுத் துறை அதிகாரிகள் இவர் பண்ணைக்கு வந்தபோது இவருடைய ஆதரவாளர்கள் பலர் துப்பாக்கிகளோடு இவருக்கு ஆதரவு தர வந்திருந்தனர்.  அரசு அதிகாரிகள் எதற்கு வீண் வம்பு என்று திரும்பிச் சென்றுவிட்டார்கள்.  அரசு ஆணை மூலமும் நீதிமன்றங்கள் மூலமும் இந்தப் பண்ணைக்காரரை வழிக்குக் கொண்டுவர முடிவுசெய்தனர்.

இந்தப் பண்ணைக்காரருக்கு ஆயிரக் கணக்கில் ஆதரவாளர்கள் இருக்கின்றனர்.  இவர்கள் எல்லோருக்கும் மத்திய அரசு தங்கள் உரிமைகளில் அதிகமாகத் தலையிடுவதாக குறை உண்டு.  இப்போது நில மேலாண்மைத் துறை இந்தப் பண்ணையாரிடம் வரம்புக்கு மேல் நடந்துகொள்வதாக நினைத்து இவருக்கு ஆதரவு தருகின்றனர்.  பல மாநிலங்களிலிருந்து பலர் இவருக்கு ஆதரவு தர வந்திருக்கிறார்கள்.

இவர் வாரம் ஒரு முறை கூட்டம் நடத்தி எப்படி மத்திய அரசு வரம்பு மீறி மக்களிடம் நடந்துகொள்கிறது என்று கூறி வருகிறாராம்.  அந்தக் கட்டத்தில் அமெரிக்கக் கருப்பர்களுக்கு மத்திய அரசு அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை கொடுத்ததன் மூலம் அவர்களுடைய வாழ்வு அப்படி ஒன்றும் மேம்பாடு அடைந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை என்று கூறியிருக்கிறார்.  அவர்களை நீக்ரோ என்ற பெயரிலேயே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.  இப்போது கருப்பர்களை இப்படி யாரும் நீக்ரோ என்று அழைப்பதில்லை.  அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்தபோது அவர்களுக்குச் செய்வதற்கு ஏதாவது வேலை இருந்ததாம்.  பெண்கள் கருச்சிதைவு செய்துகொள்ளவில்லையாம்.  அவர்களுடைய இளைஞர்கள் சிறைக்குப் போகவில்லையாம்.  இப்போது கருப்பர்களில் நிறைய இளைஞர்கள் குற்றம் புரிந்துவிட்டு சிறையில் இருக்கிறார்களாம்.  இந்தக் குடும்பங்கள் அரசின் நலத்திட்டங்களின் மூலம் வரும் பணத்தில் வாழ்ந்துகொண்டு எந்த வேலையும் செய்யாமல் இருக்கிறார்களாம்.  இப்படிப் பேசுவதற்கு இவருக்கு எவ்வளவு திமிர் இருக்க வேண்டும்.

2016-இல் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிடும் வாய்ப்புள்ள குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த செனெட்டர் ரேண்ட் பால் இவருடைய மத்திய அரசின் தலையீடு பற்றிய கருத்துக்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்துப் பேசியிருக்கிறார்.  இவர் மத்திய அரசின் தலையீடு பற்றி ஒரு புத்தகமே எழுதியிருக்கிறார்.  குடிமக்களின் வாழ்க்கையில் அரசின் தலையீடு மிகக் குறைந்த அளவே இருக்க வேண்டும் என்ற கட்சியைச் சேர்ந்தவர் ரேண்ட் பால்.  ஆனால் நல்ல வேளையாக கருப்பர்கள் அடிமைகளாக இருந்தபோது இப்போது இருப்பதை விட நன்றாக இருந்தார்கள் என்ற பண்ணைக்காரரின் கருத்தை ஒப்புக்கொள்ளாதது மட்டுமின்றி தான் அதை தீவிரமாக மறுப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்.  இந்தப் பண்ணையாரைப் பற்றி அடிக்கடி செய்தி வெளியிடும் ஃபாக்ஸ் செய்தி நிறுவனமும் பண்ணையார் சொன்னது தங்களுக்கு ஒப்பவில்லை என்று கூறியிருக்கிறது.  குடியரசுக் கட்சியின் தலைமையகமும் பண்ணைக்காரர் சொன்னது நூறு சதவிகிதம் தவறு, கருப்பர்களைப் புண்படுத்தக் கூடியது என்று கூறியிருக்கிறது.  செனட்டில் பெரும்பான்மை கட்சித் தலைவரான ரீட் இவரையும் இவரது ஆதரவாளர்களையும் உள்நாட்டுப் பயங்கரவாதிகள் என்று வர்ணித்திருக்கிறார்.

இத்தனை பேர் இவரை விமர்சித்தும் கண்டித்தும் இருக்கும் நிலையிலும் இவருக்கு எந்த விதக் குற்ற உணர்ச்சியும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  கருப்பர்கள் பற்றிச் சொன்னதை திரும்பக் கூறியிருக்கிறார்.  அமெரிக்காவில் பேச்சுரிமை இந்த அளவிற்குஇருக்கிறது.

இந்தப் பண்ணைக்காரரிடம் முன்பொரு முறை மோத வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளான ஒரு அரசு அதிகாரி, இப்போது அரசு அதிகாரிகள் இந்தப் பண்ணைக்காரர் விஷயத்தில் பின்வாங்கியதைக் கண்டு தன் ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.  “இந்தப் பண்ணைக்காரர் தனக்கு நாட்டுப்பற்று உள்ளதாகக் கூறிக்கொள்கிறார்.  அமெரிக்காவை நேசிப்பவர் என்கிறார்.  ஆனால் அதே சமயம் மத்திய அரசின் சட்டங்களை மதிக்க மாட்டேன் என்கிறார்.  இவரை இப்படியே விட்டுவிட்டால் இவரைப் பார்த்து மற்றவர்களும் ‘அவர் சட்டத்தை மதிக்காதபோது நாங்கள் மட்டும் ஏன்  மதிக்க வேண்டும்’ என்று கேட்க மாட்டார்களா?” என்கிறார்.

சில வாரங்களுக்கு முன்னால் வெள்ளை இன உயர்வுவாதிகள் (White supremacists) கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வெள்ளையன் யூதர்களின் முதியோர் இல்லத்தின் அருகில் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதில் மூன்று அப்பாவிகள் – யூதரல்லதோர் – கொல்லப்பட்டனர்.  கருப்பர்களின் மேலும் இவனுக்கு வெறுப்பு அதிகம்.

அமெரிக்காவில் ஒரு இனத்தையோ அல்லது ஒரு மதத்தினரையோ குறிவைத்துத் தாக்குவதை வெறிப்பினால் விளையும் குற்றம் (hate crimes)  என்கிறார்கள்.  2000-ஆம் ஆண்டில் 936-ஆக இருந்த இம்மாதிரியான குற்றங்கள் இப்போது 50 சதவிகிதத்திற்கு மேல் உயர்ந்திருக்கிறதாம்.  ஒபாமா ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்ற பிறகு கருப்பர்களுக்கு எதிரான இம்மாதிரியான குற்றங்கள் கூடியிருக்கின்றனவாம்.  வெள்ளை இனம்தான் உயர்ந்தது, அமெரிக்காவில் வெள்ளை இனத்தவர்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற மனப்பான்மை உடையவர்கள் பலர் அமெரிக்காவில் இன்னும் இருக்கிறார்கள்.  சமீப காலத்தில் அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்களை விட்டுவிடுங்கள்.  முன்னூறு ஆண்டுகளாக இங்கு வாழ்ந்துவரும், அதில் பாதி நாட்கள் அடிமைகளாக வாழ்ந்த, அதன் பிறகும் வெள்ளையர்களோடு சம குடிமையுரிமைகள் இல்லாமல் வாழ்ந்த, இந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் பெரும்பான்மை வகித்த கருப்பர்களைப் பற்றி அவர்கள் அடிமைகளாக வாழ்ந்தபோது இப்போது இருப்பதை விட சந்தோஷமாக இருந்தார்கள் என்று சொல்வதற்கு எப்படிப்பட்ட அரக்க குணம் வேண்டும்.  உலக நாடுகளிலேயே பல விதங்களில் சிறந்து விளங்கும் அமெரிக்காவுக்கு இது பெரிய வெட்கக்கேடு.