Blog

-த. ஷெர்ளின் எமிலெட்

முன்னுரை 

சங்க காலத்தில் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வெவ்வேறு இடத்தில் தங்கி வாழ்ந்து வந்தனர். இவர்களிடம் சாதிப் பிரிவினைகள், குலப்பாகுபாடு உள்ளிட்டவை காணப்படவில்லை. இவர்கள் தங்களுக்கான உணவு தேடுவதையே முக்கியப் பணியாகக் கொண்டிருந்தனர். நிலவுடைமைச் சமுதாயம் தோன்றிய பின்னர் ஏற்பட்ட உழைப்புக் கருவிகளின் வளர்ச்சியால் தொழில் பிரிவினைகள் தவிர்க்க முடியாதவை ஆயின. அந்த தொழில் பிரிவினைகளே காலப்போக்கில் தொழில்சார் குடிகளாகவும் சாதிகளாகவும் உருவாகக் காரணமாயின எனலாம். இவை மானுடவியல் நோக்கில் புறநானூற்றுப் பாடல்களில் எங்ஙனம் இடம்பெற்றுள்ளன என்பதை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

தொழிற்சார் குடிகள்

தொழில் அடிப்படையில் பிரிந்துசென்ற மக்கள் நாகரிகம் வளர வளரத் தத்தம் இனத்திற்கென்று வாழிடங்களையும் அகப்புற வாழ்வியல் கூறுகளையும் வரையறைச் செய்துகொண்டு தங்களை அடையாளப் படுத்திக்கொண்டனர். “சங்க காலத்தில் மக்களின் தொழில் அடிப்படையில் குலங்கள் அமைந்திருந்தன. அந்தணர், ஆயர், உழவர், எயினர், கம்மியர், குயவர், குறவர், கூத்தர், கொல்லர், தச்சர், துடியர், பரதவர், பறையர், பாணர், புலையர், பொருநர், வண்ணார், வள்ளுவர், வாணிகர், வேடர், வேளாளர் என்பவர் சங்ககாலக் குலமக்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்” (இராமகிருஷ்ணன், தமிழக வரலாறும் தமிழர் பண்பாடும், சர்வோதய இலக்கிய பண்ணை, 2012.) என்று ஆ. இராமகிருஷ்ணன் குறிப்பிட்டுள்ளார். சமூகப்படி மலர்ச்சியின் வழியாக நிலம், மக்கள்,தொழில் என்பதன் பேரில் விரிந்து சூழல் சார்ந்த தேவை சார்ந்த வெவ்வேறான தோற்ற முகத்தினைக் கொண்டதாகக் காணப்படுகிறது.

குயவர்

பண்டைய மக்களின் வாழ்வியலோடு இருந்தது மண்பாண்டமாகும். பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மக்கள் வாழ்வில் மண்பாண்டம் தேவைப்பட்டது. மண்பாண்டம் செய்வோர் குயவர் என்னும் பெயரில் அழைக்கப்பட்டனர். அன்றாடப் பயன்பாட்டிலான வட்டில், குழிசி, அடுகலம், பானை, குடம், தானியக் கலன்களாகக் குதிர், மஞ்சிகை, இறந்தவர்களை உள்ளிட்டுப் புதைக்கும் ஈமத்தாழி என மனித வாழ்வில் நீட்சியாகக் குயவனின் உற்பத்தி நீள்கிறது. மண்ணை உருவாக்கும் மனித வாழ்வியல் நோக்கிலான பரந்த பண்பாட்டு அறிவு நுட்பத்தினைப் பெற்றவர் குயவர். பசிய மண்ணைத் திகிரியிலிட்டு கலன்களை வனைவதிலும், வனைந்த கலன்களைச் சூழையிட்டுத் திடப்படுத்துவதிலும் கைதேர்ந்தவராகக் குயவர்கள் இருந்தனர் என்பதைப் புறப்பாடல் வழியாக அறிய முடிகிறது.

“கலம்செய் கோவே! கலம்செய் கோவே!
இருள்திணிந் தன்ன குரூஉத்திரள் பரூஉப்புகை
அகல்இரு விசும்பின் ஊன்றும் சூளை
நனந்தலை மூதூர்க் கலம்செய் கோவே!”  (புறம் : 228:1-4)

இவர்கள் பிணமிட்டுப் புதைக்கும் ஈமத்தாழிகள் செய்யப் பணிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர் தாழிகளுக்கான அளவு, வடிவம் தேவையின் அறிவு என்பது குயவரைச் சார்ந்து அமைகிறது. பெரிய கலன்களைச் செய்யும் குயவர்கள் ஊர்களிலிருந்து பல்வேறு தேவைகளை நிவர்த்திச் செய்தனர் என்பதை அறிய முடிகிறது. இன்றும் குயவர்கள் மண்பாண்டத்தொழிலை மேற்கொண்டு வருகின்றனர் ஆனால் மண்பாண்டத் தொழில் நலிவடைந்த நிலையிலையே உள்ளது. அலுமினியம், சில்வர் போன்ற பாத்திரங்கள் நீடித்து உழைக்கும் என்ற காரணத்தால் தற்போது மண்பாண்டப் பொருள்கள் மக்கள் வாழ்வில் தேவை இழந்து வருவதைக் காணலாம். மக்கள் பயன்பாட்டில் தேவை உள்ளவரை மட்டுமே நிலைப்பெற்றிருக்கும் பொருட்கள் தேவையில்லாதபோது வழக்கிழந்து விடுகிறது என்பதையும் மானுடப் பண்பாட்டின் மூலம் நாம் உணரமுடிகிறது. தற்காலத்தில் விஞ்ஞான வளர்ச்சியினால் குயவர்களின் தொழில் நலிவடைவது ஒருபுறம் இருக்கக் கொடிய வியாதியினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஊர்புறங்களில் மண்பாண்டங்களினால் செய்த பாத்திரங்களிலேயே உணவு சமைத்துக் கொடுப்பதையும் காணமுடிகிறது. 

கொல்லர்

உலோகப் பொருட்களிலான கருவிகளைச் செய்பவர்கள் கொல்லர் என்று அழைக்கப்பட்டனர். பொன்னாலான அணிகலன்கள் மற்றும் உபயோகப் பொருட்களைச் செய்வோர் ‘பொற்கொல்லர்’ என்றும், இரும்புக் கருவிகளைச் செய்வோர் கருங்கைக் கொல்லர் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். உற்பத்தியைத் தரும் எண்ணத்தோடு தீயில் உழலும் “கருங்கைக் கொல்லரை” வன்மையானவராகப் பாடப்பட்ட பல பாடல்களின் வழி கொல்லர்களின் அனுபவம் சார்ந்த வாழ்வியலை உணரமுடிகிறது.

“வில்உழுது உண்மார் நாப்பண், ஒல்லென
இழிபிறப் பாளன் கருங்கை சிவப்ப”  (புறம் 170:4-5) தீயின் உக்கிரத்துடனான வன்தொழில்தனைக் கருங்கைக் கொல்லர் வாழ்வியல் தொழிலாக மேற்கொண்டனர். இன்று பொன்னை உருக்கி ஆபரணம் செய்வோர் தட்டார் என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகின்றனர். பொன்னை உருக்கி ஆபரணம் செய்யும் தொழில் பரவலாக காணப்படுகின்றது. இரும்பை உருக்கிக் கருவிகள் செய்பவர்களை கருமான் என்றழைக்கின்றனர். இயந்திரத்தின் உதவியுடன் கருவிகள் செய்வதின் மூலம் கருமான் தொழில் அழிந்து வருவதை தற்போது காணமுடிகிறது. 

தச்சர்

உழைப்பு, ஓய்வு எனும் வாழ்க்கை முறைமையினின்று விலகி ஓய்வற்ற நிலையில் மரத்தாலான சமுதாயத் தேவைகளை நிறைவேற்றும் நோக்கத்தோடு உழைக்கும் ஒரு சமூக அச்சாகத் தச்சரைக் கொள்ளலாம். “தச்சர்கள் மக்கட்கு வேண்டிய தட்டுமுட்டுச் சாமான்களையும், வண்டிகளையும், தேர்களையும் செய்து கொடுத்தனர். தேர் செய்வது அன்றைய தச்சர்களின் தலைமையான கடமையாயிருந்தது” என்று அ.தட்சிணாமூர்த்தி கூறுகின்றார். அரசின் படைகளுக்கு வேண்டிய பொருட்கள், உழவுக்கு வேண்டிய பொருட்களைச் செய்தனர். மாதம் ஒன்றில் தேர்கள் எட்டு செய்ய வல்ல தச்சன் ஒருவன் ஒருமாதம் முயன்று வலிமையாகச் செய்த ஒரு தேர்க்காலை போல என்று தச்சரின் பெருமையை பின்வரும் புறநானூற்றுப்பாடல் கூறுகிறது.

“…………வைகல்
எண்தேர் செய்யும் தச்சன்
திங்கள் வலித்த கால்அன் னோனே”  (புறம் : 87: 3- 5) இன்றும் தச்சர்கள் ஆசாரி என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகின்றனர். மக்களுக்கு வேண்டிய மரச்சாமான்களைச் செய்வதில் வல்லவர்களாகத் திகழ்கின்றனர். தச்சர்கள் தங்களது வேலையைக் குலத்தொழிலாகச் செய்து வருகின்றனர். தற்காலச் சமூகத்தில் பல்சாதிப் பிரிவினரும் தச்சு வேலை செய்கின்றனர்.

நெசவர்

பண்டைத் தமிழர்களின் முக்கியத் தொழில்கள் வேளாண்மையும், துணி நெய்தலுமாகும். கலிங்கம், அறுவை என்ற சொற்களால் சுட்டப்பெறும் ஆடை உற்பத்தியை மேற்கொள்பவர்கள் காருகர், நெசவர், துன்னர் என்றழைக்கப்பட்டனர். “ஆதிகாலத்தில் வாழ்ந்த மனிதன் இயற்கையில் கிடைத்த இலைகளையும், தழைகளையும் ஆடையாகப் பயன்படுத்தியுள்ளான். காலம் மாற மாற மக்களின் நுண்மையான அறிவினால் பருத்தியிலிருந்து பஞ்சை எடுத்து நூற்று ஆடையாக நெய்யும் முறையைக் கற்றுக் கொண்டான். ஆடைதான் மனிதனின் அடையாளமாகவும், பண்பாட்டு நாகரிகச் சின்னமாகவும் விளங்குகின்றது. நெசவுத் தொழில் வீட்டுத் தொழில்களில் முக்கியமானது. பண்டையத் தொழில்களுள் விவசாயத்துக்கு அடுத்து மக்கள் நாகரிகம் அடையத் தொடங்கியதும் கையாண்ட முதற் கைத்தொழில்” என்று கலைக்களஞ்சியம் கூறுகின்றது. அயராது இரவிலும், பகலிலும், நூல் நூற்கும் பணியில் நெசவர் குடிப்பெண்கள் இருந்தனர். இவர்களைப் புலவர்கள் “பருத்திப் பெண்டீர்” என்றழைத்தனர் என்பதை

“பருத்திப் பெண்டின் சிறுதீ விளக்கத்து” (புறம்: 326-5)

“பருத்திப் பெண்டின் பனுவல் அன்ன” (புறம்;: 125 -1) எனும் புறநானூற்றுப் பாடலடிகள் வாயிலாக அறியலாம். ‘மரவுரி’ ஆடை தொடங்கி அரவுரியன்ன ஆடை என்ற மரபு வளர்ச்சியின் தொடர்ச்சியாகப் பருத்தி, பட்டு, எலிமயிர் முதலியவற்றால் ஆடை நெய்தனர். மேலும் கைம்பெண்களும் நெசவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டு இருந்தனர் என்பதைக் கீழ்வரும் நற்றிணைப் பாடல்வாயிலாக அறியலாம்.

“ஆள்இல் பெண்டிர் தாளின் செய்த
நுணங்குநுண் பனுவல் போல” (நற் 353: 1-2) தற்காலத்தில் நாகரிக வளர்ச்சியின் காரணமாகத் தொழிற்கூடங்களில் இத்தொழில் நடைபெறுவதால் நூல் நூற்கும் பணியை வீடுகளில் மேற்கொண்டு வந்தவர்கள் வறுமைகோட்டுக்கு உள்ளாகியுள்ள நிலைமையைக் காணமுடிகிறது.

சங்குத் தொழில்

சங்கு வேலைச் செய்தவர்கள் நெய்தல் நிலப்பகுதியில் வாழ்ந்தனர். யாகம் புரிதல் முதலிய தமக்குரிய கடமைகளை நிறைவேற்றாத அந்தணர்கள் சிலர் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டனர். சங்குகளை வளையாக அறுத்து தொழில் செய்பவர்க்கு வேளாப் பார்ப்பான் என்று பெயர் கொடுத்து அழைத்துள்ளனர் என்பதைப் பின்வரும் பாடல் சுட்டிநிற்கின்றது.

“வேளாப் பார்ப்பான் வாள்அரம் துமித்து
வளைகளைத் தொழித்த கொழுந்து”  (அகம் : 24:1-2)

“வேளாப்பார்ப்பான் என்பதன் பொருள் வேள்விச் செய்யாத பார்ப்பான் என்பதாகும். அதாவது விசுவ பிராமணர். சங்கு வளைகளை அணிவதை அக்காலத்து மகளிர் நாகரிகமாகக் கருதினார்கள். அன்றியும் அது மங்கலாமாகவும் கருதப்பட்டது. கைம்பெண்கள் தவிர ஏனைச் சுமங்கலிப் பெண்கள் எல்லோரும் சங்கு வளை அணிந்தார்கள்” என்று மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி கூறியுள்ளார். அரண்மனையில் வாழ்ந்த அரசகுமாரிகள் முதல் குடிசையில் வாழ்ந்த ஏழைமக்கள் வரை அனைவரும் சங்குவளை அணிந்தனர். கண்ணன் ருக்மணியை மணந்து கொள்ள விரும்பினான் ஆனால் ருக்மணியின் குடும்பத்தினர் அவளைச் சிசுபாலனுக்கு மணம்செய்து தருவதில் பிடிவாதம் காட்டினர். அத்திருமணம் நடைபெற இருக்கும் சமயத்தில் கண்ணன் ருக்மணியைத் தூக்கிச் சென்று அவள் கரத்தில் சங்கினாலான வளையல் ஒன்றினை அணிவித்தாதாகவும் செய்திகள் உள்ளன. தற்காலத்தும் இத்தொழில் விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் நடைபெற்று வருகிறது.

வண்ணார்

வண்ணார் என்றழைக்கப்பட்ட சலவைத் தொழிலாளர்கள் ஆறுகளின் கரைகளிலிருந்த வண்ணார்த்துறை என்றும் பகுதிகளில் பணிபுரிந்தனர். “வண்ணாருக்குக் ‘காழியர்’ என்னும் பெயரும் வழக்கத்தில் உள்ளது. வண்ணாரப் பெண் ‘புலைத்தி’ எனச் சுட்டப்படுகிறார். இதனால் அன்று இவர்கள் புலையர்களோடு ஒத்தவர்களாக் கருதப்பட்டமை தெளிவாகும்” என்று அ. தட்சிணாமூர்த்தி சுட்டிக்காட்டுகின்றார். இவர்கள் சமுதாயத்தில் கீழ்நிலையிலுள்ள குடிகளாகக் காணப்பட்டனர். இவர்கள் சலவைச் செய்த துணிகளை கஞ்சியில் நனைத்துக் காய்ச்சி விறைப்புடன் காய வைத்தமையை அகநானூற்றுப் பாடல் வாயிலாக அறியலாம்.

“பசைவிரல் புலைத்தி நெடிதுபிசைந்து ஊட்டிய
பூந்துகில் இமைக்கும்” (அகம் 387.5-6).

வண்ணார்கள் மிகவும் வறுமையில் வாடினார்கள். அவர்கள் களர் நிலத்தில் ஊற்றுக் கிணறுகளைத் தோண்டித் துணி வெளுக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டனர் என்பதை,

“வளன் புலைத்தி எல்லித் தோய்த்தப்
 புகார்ப்புகர் கொண்ட புன்பூங் கலிங்கமொடு” (நற்: 90: 3-4) எனும் பாடலடிகள் புலப்படுத்தி நிற்கிறது. ஆடைகளைத் துவைக்கும் செயலில் இருந்து ஓய்வுப் பெறாத வறுமையுற்ற புலத்தி என்று அவர்களின் வறுமை நிலையையும் இப்பாடல் எடுத்துக் கூறுகிறது. இன்றைய சமுதாயத்திலும் வறுமைக்கோட்டின் கீழ் இச்சாதி மக்கள் உள்ளனர். 

புலைத்தி

தொழில்முறையை அடிப்படையாகக் கொண்டு கீழ்நிலை மக்களாக்கப்பட்ட புலைத்தியர் உடை, ஆடை, துகில், கலிங்கம் எனப் பல்வேறு வகையான ஆடைகளை வெளுக்கும் தொழிலினை மேற்கொண்டிருந்தனர். இத்தொழிலுடன் இவர்கள் ஆடைகளுக்கு வண்ணமிடும் தொழிலையும் செய்து வந்தனர். அரசர், வணிகர், அந்தணர் ஆகியோர் செல்வ நிலையில் காணப்பட்டனர். தங்களுயை துணிகளை வேலையாட்கள் மூலமாகச் சலவை செய்து அணிந்து கொள்ளும் வசதி அவர்களிடமே காணப்பட்டது. சங்க காலத்தில் ஒரு பிரிவினர் மாளிகையிலும், ஒரு பிரிவினர் மழையில் நனைந்த சுவரைக் கொண்ட பழங்கூரைகளிலும் வாழ்ந்தனர். புலைத்தியர் அனைத்து நாட்களிலும் சலவை செய்யப் பணிக்கப்பட்டனர். ஆடையை வெளுத்தவுடன் சாயமிட்டுச் சுருக்கங்கள் நீக்குமாறு ஆடையினை உதறிக் காயவைத்தனர் என்பதை,

“நலந்தகைப் புலைத்தி பசைதோய்த்து எடுத்துத்
தலைப்புடைப் போக்கித் தன்கயத் திட்ட”  (குறு: 330:1-2) என்ற குறுந்தொகைப் பாடல்வாயிலாக அறியலாம். புலைத்தியர் செய்த தொழிலுக்கு எவ்வாறான ஊதியம் பெற்றனர் என்பது இலக்கியங்களில் சொல்லப்படவில்லை. இழிந்த குடியினர் என்ற பொருளிலேயே அவர்கள் வழங்கப்பட்டனர். முல்லை, மருதம், பாலை ஆகிய நிலப்பகுதியில் வாழ்ந்தனர். புலைத்தியர் சமூகத்தில் இழிந்தவராக கருதப்பட்டனர் என்பதை திவாகர நிகண்டு முன்வைக்கிறது.

“குணுக்கர் வங்கர்  கவுண்டர் கனகதர்
இழிஞர் கொலைஞர் புலைஞர் கன்றாங்கு
இசையும் பெயர் சண்டாளர்க்கும் எய்தும்” (திவாகரம்: 212)

தொடக்க காலத்தில் துணிவெளுக்கும் தொழிலினை மட்டுமே செய்துவந்த இவர்கள் பின்னர் இழவு வீடுகளில் இறுதிச்சடங்கு செய்பவர்களாகவும், திருமணச் சடங்குகளில் மனைவிரித்தல் முதலான பணியிலும் பிறப்பு, மற்றும் சடங்குவீடுகளில் தீட்டுக்கழிப்பவர்களாகவும் காணப்படுகின்றனர்.

புலையன்

சங்க இலக்கிய இனக்குழு சமுதாயத்தில் புலையன் என்ற இனம் காணப்படுகின்றது. புலையர்கள் பிணஞ்சுடும் தொழிலைச் செய்து வந்துள்ளனர். பிணஞ்சுடு களத்தின்கண் பாடையை நிறுத்திய பின்பு பரப்பிய புல்லின்மேல் கள்ளுடன் படைக்கப்பட்ட உணவைப் புலையன் பிணத்திற்கு படைப்பான் என்ற செய்தியைப் புறநானுற்றுப்பாடல் வாயிலாக அறியலாம்.

“கள்ளி போகிய களரி மருங்கின்,
 வெள்ளில் நிறுத்த பின்றை கள்ளோடு
 புல்லகத்து இட்ட சில்அவிழ் வல்சி
புலையன் ஏவ புல்மேல் அமர்ந்து உண்டு” (புறம்: 360:16-19)

இன்று சுடுகாடுகளில் பிணத்தைச் சுட நவீன இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி வருவதால் இச்சாதிமக்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் அதிகமாக இல்லை. இதனால் தங்கள் வாழ்வியலுக்கான வசதியைத் தேடி பிற வேலைகளுக்குச் செல்கின்றனர். இந்நிகழ்வு மானிடவியலின் வளர்ச்சிப் படிநிலையைக் காட்டுகிறது.

முடிவுரை

சங்ககாலத் தொழில்முறைகள் இயற்கையைச் சார்ந்ததாகவே அமைந்திருந்தன. தொழிற் கருவிகளின் வருகை அதனைக் கையாளுதலின் அடிப்படையில் மனிதனுக்கு மனிதன் தொழிற்சார் பிரிவினைகள் ஏற்பட்டுள்ளதை எட்டுத் தொகைப் பாடல்களில் ஒன்றான புறநானூற்றின் மூலம் அறியமுடிகிறது. இதனை மானுடவியல் ஆய்வாளர்களான பக்தவத்சல பாரதி போன்றோர்கள் உறுதிசெய்கின்றனர்.

பார்வை நூல்கள்

• இராமகிருஷ்ணன் – தமிழக வரலாறும் தமிழர் பண்பாடும், சர்வோதய இலக்கியப் பண்ணை, மதுரை, 2012.
• தட்சிணாமூர்த்தி – தமிழர் நாகரீகமும் பண்பாடும், யாழ் வெளீயீடு, சென்னை – 600041, 1999.
• கலைக்களஞ்சியம் தொகுதி – 12, தமிழ்வளர்ச்சிக் கழகம், சென்னை, 1968.
• மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி – சங்ககாலத் தமிழக வரலாற்றில் சில செய்திகள், பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை : 600014, 2005.

• எட்கர் தர்சன் – தென்னிந்திய குலங்களும் குடிகளும் தொகுதி – II, தமிழ் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1987.

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
ஸ்காட் கிறிஸ்தவக் கல்லூரி (தன்னாட்சி),
மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்.

-த.ஜோதிமணி

முன்னுரை

பண்டைய காலத்தில் மனிதன் தன் வாழ்வில் நடைபெறும் அனைத்து முக்கிய நிகழ்வுகளையும் மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடத் தொடங்கினான். அவற்றில் கண்ணேறு கழித்தல், புனிதமாக்குதல், பெரியவர்களிடம் ஆசி பெறுதல், உற்றார் உறவினர்களுக்கு மதிப்பளித்தல் போன்ற காரணகாரியத்துடன் கூடிய பல்வேறு செயல்களைச் செய்தான். அதுவே காலப்போக்கில் சடங்குகளாக மாறியது.

“பரம்பரை வழக்கமாகச் செய்துவரும் செயல்களே சடங்குகளாம். இவை நூல் முறையானும் சான்றோர் நெறியாலும் வழிவழி வருவன. இவற்றை அறிந்த முதியோர் ஏனையோற்கு வழிகாட்ட இவை பின்பற்றப்படுபவை.”¹ என்று சங்கத்தமிழரின் வழிபாடும் சடங்குகளும் என்னும் நூலில் மு.சண்முகம் பிள்ளை குறிப்பிடுகிறார்.

சடங்குகள் நம் முன்னோர்களிடமிருந்து பரம்பரை பரம்பரையாக  தொடர்ந்து பின்பற்றப்பட்டு வருவது. அதில் ஒவொருவருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கு உண்டு. சில சடங்குகளில் பெண்களின் பங்கும் இன்றியமையாததாக உள்ளது. சடங்குகளில் பெண்களுக்கு என்னென்ன உரிமைகள் கொடுக்கப்படுகிறது  என்பதை ஆராய்வதன் மூலம், அவர்களுக்கான   உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு, அடிமையாக நடத்திய காலத்தில் அவர்களின் நிலை எவ்வாறு இருந்தது என்பதை அறியமுடியும். எனவே சடங்குகளின் மூலம் கொங்கு வேளாளர் இனப்  பெண்களின் முந்தைய நிலையை வெளிப்படுத்துவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் ஆகும்.

சடங்குகளில் பெண்கள் பங்கேற்கும் உரிமை

கொங்கு வேளாளர்கள் தங்கள் வாழ்வில் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரையில் நடைபெறும் அனைத்து முக்கிய நிகழ்வுகளுக்கும் குறிப்பிட்ட சடங்குகளை வகுத்து வைத்துள்ளனர். பிறப்புச் சடங்கு, பூப்புச் சடங்கு, திருமணச் சடங்கு, வளைகாப்புச் சடங்கு, எழுதிங்கள் சீர், இறப்புச் சடங்கு போன்ற அனைத்துச் சடங்குகளும் கொங்கு வேளாளர்களால் இன்றுவரை பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன. அவைகளுள் சில தனித்தன்மை வாய்ந்ததாக உள்ளது. இச்சடங்குகள் அனைத்திலும் பெண்களும் பங்கு பெறுகின்றனர்.

இவர்களின் சடங்குகள் அனைத்திலும் ‘எழுதிங்கள் சீர்’ எனப்படும் மங்கலச் சடங்கினைச் செய்துகொண்ட பெண்களே முன்னுரிமை வகிக்கின்றனர். இப்பெண்கள் ‘எழுதிங்கள் காரி’ அல்லது ‘சீர்க்காரி’ என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். திருமணம் செய்துகொண்டு குழந்தைகளுடன் இருக்கும் சுமங்கலிப் பெண்களே இச்சீரினை செய்துகொள்ளமுடியும். அதன் பின்னரே இப்பெண்கள் அனைத்துச் சடங்குகளிலும் முன்னின்று செய்யும் உரிமையைப் பெறுகின்றனர்.

பிறப்புச் சடங்குகளில் பெண் பெண்களுக்கான உரிமை

குழந்தை பிறந்ததும் முதல் சடங்காக ‘சேனை ஊட்டுதல்’ மேற்கொள்ளப்படுகிறது. சேய் + நெய் + ஊட்டுதல் =  சேனை ஊட்டுதல் என வழங்கப்படுகிறது. சர்க்கரைத் தண்ணீர், தேன், தாய்ப்பால் போன்றவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைக் குழந்தையின் நாக்கில் தடவுதல் சேனை ஊட்டுதல் அல்லது சேனை தொடுதல் எனப்படுகிறது. சில இடங்களில் இதனை ‘செவ்வெண்ணை வைத்தல்’ என்றும் கூறுவர். சேனை ஊட்டுபவரின் குணநலன்கள் குழந்தைக்கு வரும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளதால், நற்குணங்கள் நிறைந்த சுமங்கலிப் பெண்களே இதற்குத் தகுதி உடையவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

பூப்புச் சடங்குகளில் பெண் பெண்களுக்கான உரிமை

பூப்புச் சடங்குகளை, பூப்பெய்திய உடன்செய்யும் சடங்குகள், ஏழு அல்லது ஒன்பதாம் நாள் சடங்குகள் என இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். பூப்புச் சடங்கில் தாய்மாமன் முன்னுரிமை பெற்றாலும் அது பெண்ணுக்கான சடங்கு என்பதால் பெண்களின் பங்களிப்பு அதிகமாக உள்ளது. இச்சடங்கு முழுவதும் எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட சுமங்கலிப் பெண்களே செய்கின்றனர். தாய் மாமன் மனைவி மட்டும் எழுதிங்கள் செய்துகொள்ளாமல் இருந்தாலும் பங்கேற்கலாம்.

பூப்பெய்திய உடன் செய்யும் சடங்கு 

பூப்பெய்திய பெண்ணை மூன்று அல்லது ஐந்து அத்தை முறையுடைய சீர்காரப் பெண்கள் மஞ்சள் கலந்த நீரினைக் கொண்டு நீராட்டுவர். பின்னர் தாய்மாமன் வீட்டினர் எடுத்து வந்த புத்தாடையை அணிவித்து, கையில் சிறிய இரும்புத் துண்டு, வேப்பிலை, மைகோதி போன்றவற்றைக் கொடுத்து தாய்மாமன் கட்டிய குடிசையில் விடுவர். அப்போது வாழைப்பழம், நெய், சர்க்கரை, பால் போன்றவற்றை தாய்மாமன் கொண்டுவந்த புதிய வட்டிலில் போட்டுப் பிசைந்து உண்ணக் கொடுப்பர். தேன், தினைமாவு அல்லது பொட்டுக்கடலையுடன் வெல்லம் சேர்த்த உருண்டை ஆகியவற்றை பூப்பெய்திய பெண்ணுக்கும் விருந்தினருக்கும் கொடுக்கின்றனர்.

ஏழு அல்லது ஒன்பதாம் நாள் சடங்கு

ஏழு அல்லது ஒன்பதாம் நாள், பூப்பெய்திய பெண்ணை புனித நீராட்டி வீட்டிற்கு அழைக்கும் சடங்கு நடைபெறும். நீராட்டுவதற்காக நிறைகுடம் நீரை அத்தை முறையுடைய சுமங்கலிப் பெண்கள் கொண்டுவருவர். பின்னர் பூப்பெய்திய பெண்ணைக் கிழக்குப் பார்த்தவாறு முக்காலியின் மீது அமரச்செய்து, எள் சலிக்கப் பயன்படும் இரும்புச் சல்லடையை தலைக்கு மேல் மூன்று பெண்கள் பிடிக்க ஒரு பெண் இரும்புப் படியில் நீரை எடுத்துக்  கொடுக்க மற்றொரு பெண் அதனை வாங்கி மூன்று முறை ஊற்றியபின்  மஞ்சள் மற்றும் சுண்ணாம்பு கலந்த செஞ்சோற்று உருண்டைகளை இடம் வலமாகச் சுற்றி மூன்று திசைகளில் போடுவர்.

‘சருவச்சட்டி’ எனப்படும் வாயகன்ற பாத்திரத்தில் மஞ்சள் கலந்த நீரையெடுத்து அதனை தலைக்குமேல் இடம் வலமாக மூன்று முறை சுற்றியபின் ஊற்றுவர். அப்போது வண்ணார் பந்தம் பிடிப்பார். நாவிதர் உடனிருந்து சடங்குகளில் பங்கேற்பார். இதனைச் ‘சோறு சுற்றிப்போட்டு தண்ணீர் ஊற்றுதல்’ என்று கூறுகின்றனர். மஞ்சளும், சுண்ணாம்பும் கிருமி நாசினி  என்பதால் நச்சுக் கிருமிகளை அகற்றும் பொருட்டும் கண்ணேறு  கழிக்கும் பொருட்டும் மங்கலப் பெண்களால் இச்சடங்கு செய்யப்படுகிறது.

தாய்மனைக் கூடை சுற்றுதல் 

தாய்மாமன் வீட்டிலிருந்து நிறைய சீர்கள் வந்தாலும் தன் வீட்டுச்சீர் ஒன்றாவது இருக்க வேண்டும் என்னும் அடிப்படையில் பூப்பெய்திய பெண்ணுக்குத்  தாய்மனைக் கூடை சுற்றப்படுகிறது. இதில் அரிசி, வாழைப்பழம், தேங்காய், அச்சு வெல்லம், வெற்றிலை பாக்கு, பூ போன்றவை இருக்கும். தாய் வீட்டுச் சீராக இருந்தாலும் அதனையும் அத்தை முறையுடைய எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட பெண்களே சுற்றுகின்றனர். இக்கூடையை மூன்று அல்லது ஐந்து பெண்கள் சேர்ந்து பெண்ணின் தலைமீது இடம் வலமாகச் சுற்றி ஆசீர்வதிக்கின்றனர்.  பின்னர் வீட்டிற்கு அழைத்துவந்து வாழைப்பழம், நெய், சர்க்கரை, பால் போன்றவற்றை தாய்மாமன் கொண்டுவந்த வட்டிலில் போட்டுப் பிசைந்து உண்ணக் கொடுப்பர்.

இதே போன்று மங்கலப் பெண்கள் தாய்மாமன் வீட்டுச்சீர்களையும் பூப்பெய்திய பெண்ணைச் சுற்றியபின் பூ, பொட்டு வைத்து ஆசீர்வதிக்கின்றனர். இவ்வாறு பூப்புச் சடங்குகள் முழுவதிலும் பெண்களே முன்னுரிமை பெறுகின்றனர்.

திருமணச் சடங்குகளில் பெண்களுக்கான உரிமை

மனிதனின் வாழ்வில் முக்கிய இடத்தைப் பெறுவது திருமணம் ஆகும். திருமணத்தின்போது ஆண், பெண், இருவருக்கும் சடங்குகள் செய்யப்படுகின்றது. சில சடங்குகள் இருவருக்கும் பொதுவானதாகவும் சில மாறுபட்டதாகவும் இருக்கும்.

நிச்சயதார்த்தம்

நிச்சயதார்த்தம் அல்லது நிச்சய தாம்பூலம் என்று அழைக்கப்படும் இந்நிகழ்வில் எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட மணமகனின் பங்காளி வீட்டுப் பெண்கள் முன்னிலை வகிக்கின்றனர். நிச்சயதார்த்த நிகழ்வின்போது   வண்ணார் தரையில் விரிக்கும் மாற்றுத் துணியின்மீது மணமகன் வீட்டில் இருந்து கொண்டுவந்த பட்டுப்புடவை, பழ வகைகள், மிட்டாய்கள், வெற்றிலைப் பாக்கு உள்ளிட்ட மங்கலப் பொருட்கள் அடங்கிய தாம்பூலத் தட்டுகள் ஏழு அல்லது ஒன்பது என்னும் ஒற்றைப் படை எண்ணிக்கையில் வைக்கப்படுகிறது. அதன் முன்னர் மணப்பெண்ணை கிழக்குப் பார்த்தவாறு அமரச்செய்து, பூசை செய்த பின்னர்க் கொண்டுவந்த பட்டுப்புடைவையை மணமகளை உடுத்தச்செய்வர். பின்னர் மணப்பெண்ணின் கன்னத்திலும் கைகளிலும் சந்தனம் பூசி, குங்குமம், பூ போன்ற மங்கலப் பொருட்களை வைத்து சீர்காரப் பெண்கள் ஆசீர்வதிப்பர். மணமகன் வீட்டில் இருந்து கொண்டுவந்த தாம்பூலத் தட்டுக்களை மணப்பெண்ணின் தலையை இடம் வலமாகச் சுற்றியபின் இப்பெண்ணை உறுதியாக திருமணம் செய்துகொள்கிறோம் என்பதற்கு அடையாளமாக ‘உறுதி நகை’ எனப்படும் பொன் நகையை மாப்பிள்ளையின் சகோதரி  அணிவிப்பார். பின்னர்த் தேங்காய், வாழைப்பழம், வெற்றிலை பாக்கு போன்றவற்றைப்  பெண்ணின் மடியில் கட்டி வயதில் மூத்த சுமங்கலிப் பெண்களிடம் கும்பிடு வாங்குவர். இச்சடங்குகள் அனைத்தும் எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட பெண்களால் செய்யப்படுபவையாகும்.

சீர் அரிசி

திருமணச் சீருக்குத் தேவையான அரிசியை மணமகன் வீட்டு மங்கல மகளிர் தயார் செய்வர். பழங்காலத்தில் நெல்லை வேகவைத்து, உலர்த்தி, குற்றி அரிசியாக்குவதை ஒரு சடங்காகவே செய்தனர். இன்றளவும் இச்சடங்கு செய்தாலும் காலம் மாறிவருவதற்கேற்பத் தற்போது வீட்டில் பயன்படுத்தும் அரிசியே சீருக்காக சீர்காரப் பெண்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

முகூர்த்தக்கால் நடுதல்

திருமணத்திற்கு இருநாட்களுக்கு முன்பு நடைபெறும் இந்நிகழ்வினை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக கொங்குவேளாளர்கள்  கருதுகின்றனர். அருமைக்காரர் மற்றும் பிற ஆண்களால் கொண்டு வரப்பட்ட அரசு அல்லது வெப்பாலை போன்ற பால் உள்ள மரங்களில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட சிறு கிளையை எழுதிங்கள்சீர் செய்துகொண்ட மங்கல மகளிர் மூன்று அல்லது ஐந்து பேர் பிடித்துக்கொள்ள அருமைக்காரர் அதில் நவதானியங்களை மஞ்சள் துணியில் முடிந்து மணப்பந்தலின் ஈசானிய(வட கிழக்கு) மூலையில் உள்ள பந்தல்காலில் கட்டுவார்.

சீர் தண்ணீர் கொண்டு வருதல் 

கொங்கு வேளாளர்களின் திருமணம் பெண் வீட்டில்தான் நடைபெறும். எனவே மணமகன் வீட்டில் இருந்து வந்த பெண்கள் திருமணச் சீருக்குத் தேவையான தண்ணீரைக் கொண்டுவருவது ஒரு சடங்காகவே செய்யப்படுகிறது. “மணமகன் வீட்டு எழுதிங்கள்சீர் செய்துகொண்ட மங்கல மகளிர் ஐந்து அல்லது ஏழு பேர் பெண் வீட்டின் அருகில் உள்ள நீர் நிலையில் இருந்து தண்ணீர் கொண்டுவந்து மேளதாளத்துடன் ஊர் எல்லையில் உள்ள பிள்ளையார் கோயிலில் வைத்துப் பூசைசெய்த பின்னரே மணப்பந்தலுக்குக் கொண்டுவருவர். இந்த நீரைக் கொண்டு மணமகன் வீட்டில் இருந்து கொண்டுவந்த சீர் அரிசியைச் சமைத்து மணமக்களுக்குக் கொடுப்பர். மீதம் உள்ள தண்ணீரைச் சீருக்குப் பயன்படுத்துவர்.”²

இன்று திருமணங்கள் மண்டபத்தில் நடைபெறுவதால் அதனைப் பெண் வீடாகக் கருதி, மண்டபத்திற்கு அருகில் சென்று சீர் தண்ணீர் கொண்டு வருகின்றனர். தற்போது சில இடங்களில் இச்சடங்கு இல்லாமல் போய்விட்டது.

நீராட்டுதல்

அனைத்து இன மக்களின் திருமணங்களிலும் மணமக்களுக்கு நீராட்டுதல் ஒரு சடங்காகவே மேற்கொள்ளப்படுகிறது. கொங்கு வேளாளர்களின் திருமணத்தின்போது நடைபெறும் இச்சடங்கினை ‘செஞ்சோறு அஞ்சடை கழித்தல்’ என்கின்றனர். இது மணமகன், மணமகள் இருவருக்கும் தனித்தனியாக செய்யப்படும் ஒத்த சடங்கு ஆகும். எழுதிங்கள் சீர் செய்துகொண்ட சீர்காரப் பெண்களே நீராட்டும் சடங்கினைச் செய்கின்றனர்.

நாட்டுக் கல்லிற்கு கங்கணத்துடன் வெற்றிலையும் சேர்த்துக் கட்டி அதன் முன்னர்  நெல் நிரப்பி தார்க்கருது செருகப்பட்ட நிறைநாழியை வைத்துப் பூசை செய்வர்.  பின்னர் மணமகனை கிழக்குப் பார்த்தவாறு முக்காலியின் மீது அமரச் செய்வர். அதன் பின்னர் நாவிதர் கொடுக்கும் சுண்ணாம்பும் மஞ்சளும் கலந்த செஞ்சோற்று அடைகளை மணமகனின் இரு கால்கள், கைகள், தலை போன்றவற்றின் மீது வைத்து பூசை செய்த பின்னர் அதனை இடம் வலமாகச் சுற்றி ஒவ்வொன்றையும் ஒவ்வொரு திசையில் போடுவர். பின்னர் தண்ணீர் ஊற்றிக் குளிப்பாட்டி வண்ணார் தரும் மாற்று உடையைக் கொடுப்பர். இந்நிகழ்வின்போது வண்ணார் பந்தம் பிடிப்பார். மணமகளுக்கும் இவ்வாறே செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறு சீர்காரப் பெண்கள் மணமக்கள் இருவருக்கும் புனித நீராட்டும் உரிமையைப் பெறுகின்றனர்.   

இணைச்சீர்

இணைச்சீர் என்பது மணமகனுக்கு இணையான உரிமையை அவனின் சகோதரிக்கும் கொடுப்பதற்காகச் செய்யப்படும் சடங்கு ஆகும். அரசாணி, பேய்க்கரும்பு போன்றவை வைக்கப்பட்டு மணவறை போன்றே அலங்கரிக்கப்பட்ட இடத்தில் மணமகனை கிழக்குப் பார்த்து அமரச் செய்வர். அதன் வலது புறத்தில் பேழையில் மணமகனின் சகோதரியை நிறுத்தி அருமைக்காரர் பூசை செய்ய, அடுத்ததாக சீர்காரப் பெண்கள் பூசை செய்வர். மணமகளின் கூரைப்புடவையை கொசுவம் போல் மடித்து அதன் ஒருபுரத்தை சகோதரியின் கையிலும் மறுபுரத்தை மணமகனின் இக்கத்தில் கொடுத்து பூசை செய்வது இச்சடங்கின் சிறப்பு ஆகும். இச்சீரில் மணமகனின் சகோதரி மட்டுமின்றிப் பிற சீர்காரப் பெண்களின் பங்களிப்பும் இருக்கும். “மணமகன் – சகோதரி தொடர்பு திருமணத்தால் குறையாது; சீர் வரிசையில்  சமபங்கு அளிப்பேன் என்பதைக் குறிக்கவே இணைச்சீர் செய்யப்படுகிறது. பெண்ணுக்குச் சம உரிமை இல்லாத அந்தக் காலத்திலேயே கொங்கு வேளாளர்கள் பெண்களுக்குச் சம உரிமை கொடுத்தனர். ஆணிற்கு இணையாகப் பெண்ணிற்கும் உரிமையுண்டு என்பதை உணர்த்தும் சடங்கே – சட்ட விதியே இணைச்சீர் எனலாம்.”³   

தாய்க்கான உரிமை

கொங்கு வேளாளர் திருமணங்களில் மணமகனின் தாய்க்கும் முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது. பெண்ணை மணம் முடிக்கச் செல்லும் மணமகன் தாயுடன் சேர்ந்து ஒரே தட்டில் பால் சோறு உண்பார். இனிமேல் மனைவியின் கையால் சாப்பிடப்போகும் மணமகனுக்கு இது தாயின் கையால் போடப்படும் கடைசி உணவாகக் கருதப்படுகிறது. மணப்பெண்ணை மணம் முடிப்பதற்காக மணமகன் தாயிடம் ஆசிபெற அவளும், பூங்கொடிக்கு மாலையிடப் போய் வா மகனே என வாழ்த்தி வழியனுப்பி வைப்பாள்.

“மாதாவுடனே மகனாரும் வந்திருந்து
போதவே பால்வார்த்துப் போசனமும் தான் அருந்தி”⁴                                      

சட்டுவச் சாதம்

திருமணத்திற்கு முன் தாயின் கையால் பால் சோறு உண்ட மணமகனுக்குத் திருமணம் முடிந்ததும் மணமகள் போடும் முதல் சாதம் சட்டுவச் சாதம் ஆகும். தன் வாழ்வில் புதிதாக வந்த மணப்பெண்ணுக்கும் முன்னுரிமை அளிக்கும் பொருட்டு இச்சடங்கு செய்யப்படுகிறது.

வளைகாப்பு சடங்குகளில் பெண்களுக்கான உரிமை 

வளை + காப்பு = வளைகாப்பு`, கருவுற்ற பெண்களுக்கு ஏழு அல்லது ஒன்பதாவது மாதத்தில் கண்ணாடி வளையலும் வேம்பு காப்பும் அணிவிக்கும் சடங்கே வளைகாப்புச் சடங்கு ஆகும். இதில் வயதில் மூத்த சுமங்கலிப் பெண்கள் சந்தனம், குங்குமம், பூ போன்ற மங்கலப் பொருட்களைக் கொண்டு கருவுற்ற பெண்ணை ஆசீர்வதித்து கண்ணாடி வளையல்களை அணிவிப்பர். பின்னர் ஐந்து அல்லது ஏழு உணவு வகைகளை கருவுற்ற பெண்ணுக்கு உண்ணக் கொடுத்த பின்னர் உற்றார் உறவினர்களுக்கும் விருந்தளிக்கப்படுகிறது. இச்சடங்கு பெண்ணுக்கான சடங்கு என்பதால் பெண்களே அனைத்துச் சடங்குகளையும் செய்கின்றனர்.

எழுதிங்கள் சீரில் பெண்களுக்கான உரிமை

எழுதிங்கள் சீர் என்பது கொங்கு வேளாளர் இனப் பெண்களுக்கு அவர்களின் தாய் வீட்டுச் செலவில் நடைபெறும் சடங்கு ஆகும். திருமணம் செய்துகொடுத்த பெண் கணவன் மற்றும் குழந்தைகளுடன் வாழும்போது, அவள் குடும்பத்தில் முதல் சுபகாரியம் நடக்கும் முன்பு இச்சடங்கினைச் செய்வர்.

“கொங்கு வேளாளர் இனத்தில் மிக உயர்வான ஒழுக்கமாகப் போற்றப்படும், பெண்ணின் கற்பு நெறிக்கு சான்றாக விளங்கும் சாமி செய்தல் என்ற சீரினைப் போன்றே எழுதிங்கள் என்ற சீரும் சிறப்புத் தன்மை வாய்ந்ததாகத் திகழ்கின்றது. பெண்ணின் பிறந்த வீட்டாரால் செய்யப்படும் இச்சீரானது கொங்கு வேளாள பெண்களின் கற்பு நிலையை மெய்ப்பிக்கின்றது.”⁵  திருமணம் போன்றே நல்ல நாள் பார்த்தல், பந்தல் போடுதல், முகூர்த்தக்கால் நடுதல், அருமைக்காரர், வண்ணார், நாவிதர் போன்றோரை அழைத்தல், ஊர் அழைத்தல் போன்ற அனைத்தையும் உள்ளடக்கியது இச்சடங்கு ஆகும்.

எழுதிங்கள் சீரானது பெண்ணுக்கான சடங்காக இருந்தாலும் இதனை அருமைக்காரர், வண்ணார், நாவிதர் போன்றோர் முன்னிருந்து நடத்துவர். அவர்களுடன் முன்பே எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட பெண்கள் இருவர், தற்போது எழுதிங்கள் செய்துகொள்ளும் பெண்ணின் கணவனுடைய சகோதரி ஒருவர் ஆகிய மூன்று பெண்களும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர்.

நீராட்டுதல்

திருமணத்தின்போது மணப்பெண்ணை நீராட்டிப் புனிதமாக்குவது போன்றே எழுதிங்கள் சீரின் போதும் பெண்ணை நீராட்டுகின்றனர். இதனை ‘ஆக்கை போட்டுத் தண்ணீர் ஊற்றுதல்’ என்பர். “சீர் செய்துகொள்ளும் பெண்ணைக் கிழக்குப் பார்த்து முக்காலியின் மீது அமரச்செய்து மூன்று செம்பு தண்ணீர் ஊற்றி நெய்யுடன் சேர்த்து பிசைந்த சோற்றை நெற்றியில் மூன்று முறை தேய்த்து, தண்ணீரை இடம் வலமாக மூன்று முறை சுற்றிப் போடுவர். பின்னர்  மூன்று செம்பு தண்ணீர்  ஊற்றிச் சுண்ணாம்பும் மஞ்சளும் கலந்த செஞ்சோற்று உருண்டைகளை இடம் வலமாக மூன்று முறை சுற்றி மூன்று திசைகளில் போடுவர். அருமைக்காரர் மற்றும் முன்பே எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட பெண்கள் இருவர் ஆகிய மூவரும் இச்சடங்கைச் செய்கின்றனர்.”⁶ செஞ்சோறு சுற்றிப்போட்டவுடன் புளியமரத்தின் இளங்குச்சியாகிய விளாரை இரண்டாகப் பிளந்து அதனை அருமைக்காரர், சீர்ப்பெண்கள் இருவர் ஆகிய மூவரும் எழுதிங்கள் செய்துகொள்ளும் பெண்ணின் தலையை இடம் வலமாக மூன்று முறை சுற்றியபின் ஒவ்வொன்றாகத் தலையில் இருந்து பாதம் வரை இறக்கி அதனை தாண்டச் செய்வர். பின்னர் மஞ்சள்பூசிக் குளிக்கச் செய்து சருவச் சட்டியில் பழம், சர்க்கரை, சாதம் போன்றவற்றை அருமைக்காரர், நாவிதர், சீர்காரப் பெண் ஆகிய மூவரும் பெண்ணின் தலையை சுற்றுவர். பின்னர் வண்ணார் கொடுக்கும் மாற்றுத் துணியை அணியச் செய்வர். அதன் பின்னர் பெண்ணைப் பேழையில் நிறுத்தி பூசை செய்தல், குழவி எடுத்தல், தினை மாவில் அச்சு வெல்லம் வைத்து ஒரே வகையான விறகினால் அடுப்பெரித்து வேகவைக்கப்பட்ட கோதை மாவினைக் கோடரியால்  பிளத்தல், நெற்றியில் சிகப்பிடல்,  போன்ற அனைத்து சடங்குகளிலும் எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட சுமங்கலிப் பெண்களுக்குத் தனி உரிமை உண்டு.

இறப்புச் சடங்குகளில் பெண்களுக்கான உரிமை

கொங்கு வேளாளர்களின் அனைத்துச் சடங்குகளிலும் பெண்கள் முன்னிலை படுத்தப்படுவது போன்றே சில இறப்புச் சடங்குகளிலும் பெண்கள் பங்குபெறும் உரிமையைப் பெற்றுள்ளனர். இறந்தவருக்குப் பூசை செய்தல், எண்ணெய் அரப்பு தேய்த்துக் குளிப்பாட்டுதல், கூறை மீது சோறு போடுதல் போன்ற பொதுவான சடங்குகளை அங்குள்ள ஆண்களுடன் பெண்களும் செய்கின்றனர்.

கோடி அழைத்தல்

இறந்தவருக்கு இறுதியாகப் போடப்படும் புத்தாடையைக்  கோடி என்பர். இவ்வாறு கோடி கொண்டு வருபவர்களை ஊர் எல்லையில் நிறுத்தி ஒவ்வொரு கோடியாக மேளத்துடன் அழைத்து வருவர். அப்போது கோடி எடுத்து வருபவரை கிழக்குத் திசை பார்த்தவாறு நிறுத்தி மாலை போட்டு நெற்றியில் திருநீறு பூசி, சந்தனம் வைத்துப் பேழையில் கோடியை வைப்பர். அப்பேழையைக் கோடி கொண்டு வருபவரின் தலையில் வைத்து கையில் நிறை செம்பு நீர் கொடுத்து அழைத்துச் செல்வர். இவ்வாறு கோடி கொண்டு வந்தவர்கள் அனைவரையும் அழைத்துச் செல்வர். இச்சடங்கு ஆண்களுக்கான சடங்கு என்றாலும் எழுதிங்கள் செய்துகொண்ட பெண்களே செய்கின்றனர். 

கருமாதி

கருமாதி செய்யப்படும் நாளன்று கொள்ளி வைத்த மகனுக்குச் செஞ்சோறு சுற்றிப் போட்டுத் தண்ணீர் ஊற்றித் திருநீறு பூசுதல், இறந்தவரின் மனைவிக்கு தண்ணீர் சுற்றிப் போட்டு, குளிப்பாட்டி தாய் வீட்டார் எடுத்து வந்த புத்தாடையை உடுத்தி, கஞ்சிப் புடவை எனப்படும் வெண்மை நிற ஆடையை  தலையின் மீது முக்காடு போடுதல், போன்ற சடங்குகளை எழுதிங்கள் சீர் செய்துகொண்ட பெண்கள்  செய்கின்றனர். இதன் மூலம் மங்கலச் சடங்குகளில் மட்டுமின்றி அமங்கலச் சடங்குகளிலும் பெண்களின் பங்களிப்பு உள்ளதை அறியமுடிகிறது.

முடிவுரை

கொங்கு வேளாளர்கள் ஏராளமான சடங்குகளைச் செய்து வருகின்றனர். அவைகள் இன்று காலமாற்றத்திற்கு ஏற்ப மாறியும் சில மறைந்தும் போனாலும் முக்கியமான சடங்குகள் இன்றும் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன. அச்சடங்குகள் அனைத்திலும் பெண்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். பெண்களுக்கான சடங்குகளில் பெண்கள் முன்நின்று செய்வது மட்டுமின்றி பிற பொதுவான சடங்குகளிலும் முன்நின்று செய்வதிலிருந்து  பண்டைக் காலத்தில் இருந்தே கொங்கு வேளாளர்கள், பெண்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து வந்தனர் என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

திருமணத்தின்போது தாயிடம் ஆசி பெற்றுச் செல்வது, சகோதரியை தனக்கு இணையாக மதிக்கும் பொருட்டு இணைச் சீரினைச் செய்வது, மனைவிக்கும் உரிமை கொடுக்கும் பொருட்டு சட்டுவச் சாதம் உண்பது போன்றவற்றை ஒரு சடங்காகவே செய்துவருவது ஆண்மகன் தன் வீட்டுப் பெண்களை உயர்வாகக் கருதியதைக் காட்டுகிறது.

மங்கலச் சடங்குகள் மட்டுமின்றி அமங்கலச் சடங்குகளிலும் பெண்கள் பங்கு கொள்வதிலிருந்து கொங்கு வேளாளர்கள் தங்களின் வாழ்வில் பெண்களுக்கும் உரிய மதிப்பளித்துள்ளனர் என்பதை அறியலாம்.

அடிக்குறிப்புகள்

1. 1. சங்கத்தமிழரின் வழிபாடும் சடங்குகளும், மு.சண்முகம் பிள்ளை (ப.232)
2. 2. தகவலாளர்: பழனிவேலு, சங்ககிரி
3. 3. கொங்கு வேளாளர் சீர்களும் இலக்கியங்களும், செ. இராசு, ப.24, 25
4. மங்கல வாழ்த்து, வரிகள் 127, 128
5. 5. கொங்கு வேளாளர் வரலாறு, நல்.நடராசன், ப.463
6. தகவலாளர் பாப்பாத்தி, சிங்காரப்பேட்டை

துணை நின்ற நூல்கள்

1. கொங்கு வேளாளர் சீர்களும் இலக்கியங்களும், செ. இராசு
2. கொங்கு வேளாளர் வரலாறு, நல்.நடராசன்
3. 3. கொங்கு நாட்டு மகளிர், செ. இராசு
4. சங்கத்தமிழரின் வழிபாடும் சடங்குகளும், மு.சண்முகம் பிள்ளை
5. கொங்கு நாட்டுப்புறச் சடங்குகளில் கண்ணேறு கழித்தல், தா. க. அனுராதா

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்
தமிழ்த்துறை
பெரியார் பல்கலைக்கழகம்
சேலம் – 636 011

-முனைவர் ச.கோபிநாத் 

முன்னுரை

சமுதாயம் என்பது மக்கள் தொகுதிகளின் இணைப்பு ஆகும். அதாவது, மக்கள் கூடி வாழ்வதாகும். அவ்வாறு கூடிவாழும் மக்கள் தங்களுக்குள் உறவினை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படி வளர்த்துக்கொள்ளும் சமுதாயம் உயிருள்ள சமுதாயமாகும். மக்கள் கூட்டம் ஒன்றுசேர்ந்து வாழ்வதற்கு ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அமைப்பே சமூகமாகும். இச்சொல்லிற்குச் சொல்லகராதி ‘மக்கள் திரள்’ என்று பொருள் தருகின்றது.

“சமுதாயம் பொதுநல ஸ்தாபனம், சங்கம், கழகம்”¹ என்று ஆங்கில அகராதி கூறுகின்றது. இத்தகைய சமுதாயத்தில் மனிதன் எவ்வாறான சிக்கல்களையும் விளைவுகளையும் எதிர்கொண்டு வாழ்கிறான் என்பதையும் அதிலிருந்து எவ்வாறு வெளியேறுகிறான் என்பதையும் ‘மனப்பூ’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பின் வாயிலாக வெளிக்கொணர்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

வறுமை

மனிதனின் வாழ்க்கையில் மிகவும் கொடுமையானது வறுமையாகும். மனிதனுக்கு வறுமை வந்துவிட்டால் அவனின் எண்ணம், செயல்கள் மாற்றம் பெறுகிறது.

“வறுமையே பாவங்களில் பொல்லாதது என்றும், வறிய நிலையில் வாழ்வதே கொடிய பாவ வாழ்க்கை என்றும் அந்தப் பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்வதே முதல் கடமையாகக் கொள்ளவேண்டும்”² என்பர். இதனால் வறுமையினை ஒழித்தல் அவசியம். ஆனால், இன்றைய அளவிலும் வறுமை என்பது ஒழிக்கப்படவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

”தனியொருவனுக்கு உணவில்லையெனில்
ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்”³

“பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்
தொகுத்தவற்றுள் எல்லம் தலை”⁴

அதாவது, தனியொருவனுக்கு உணவு இல்லையெனில் இந்த உலகத்தை அழிக்க வேண்டும் என பாரதியும், அவ்வுணவைப் பகுத்து உண்ணுதல் வேண்டும் என்பதை வள்ளுவனும் நமக்கு எடுத்துக்கூறுகின்றனர். ‘மானத்தீ’ என்ற சிறுகதையில் ஆவுடைச்சி என்பவள் தன் மகனுக்கு ஒரு முறுக்குக்கூட வாங்கிக்கொடுக்க முடியாத அளவிற்கு வறுமை அவளைச் சூழ்ந்துள்ளது. வறுமையினைப் பயன்படுத்தி அவளைத் தன் வழிக்குக் கொண்டுவந்து விடலாம் என்று ஒருவன் நினைக்கிறான். ஆனால் ஆவுடைச்சி அவனை, “ச்சீ நாயே…. ஓடிப் போயிரு. இல்லேனா ஒரே போடுதான். அருவா ஒன்னை வகுந்துடும்”⁵ என்று அடித்துவிரட்டித் தன் மானத்தினைக் காத்துக்கொள்கிறாள்.

சாதி

சாதி, சமூகத்தின் கேடு எனலாம். அந்த அளவிற்கு நம் நாட்டில் சாதியின் உச்சம் உள்ளது. சட்டமேதை டாக்டர் அம்பேத்கர் “தன்னை உயர்ந்த சாதியாகவும் இன்னொரு மனிதனைத் தாழ்ந்த சாதியாகவும் கருதுபவன் மனநோயாளி”⁶ என்கிறார். இப்படித்தான் மனிதர்கள் மனிதர்களுக்குள் சாதியம் பார்க்கின்றனர். இந்த சாதிய முரணைத் ‘தீண்டாதே’ என்ற சிறுகதையில் ரெங்கலட்சுமி என்பவள், ஒரு வெள்ளத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறாள். கீழ்ச்சாதியினைச் சேர்ந்த மாடத்தியின் மகன் ராக்கப்பன் காப்பாற்றப் போகிறான், அப்போது அவள்,

“கையை மட்டும்தான் நீ தொடணும் அதுவும் முனிக்கையைத் (நுனிக்கையை) தீண்டணும்.

’அதெப்படிமா….. முடியும்?’
‘அது அப்படித்தான். என்னோட ஒடம்பைத் தீண்டாதே’

வெள்ளத்திற்குள் நீந்துகிற அவனுக்குள் பற்றி எரிகிற நெருப்பு அவமான நெருப்பு, சாவின் விளிம்பிலுமா…. சாதி?⁷ என்ற நினைப்புடன் அவளை நெருங்கிச்செல்கிறான். ஆனால் ரெங்கலட்சுமி பிடித்திருந்த விளாரை நழுவவிட்டு உயிரினை விட்டுவிடுகிறாள்.

உயிரைவிடச் சாதிதான் முக்கியம். அதிலும் கீழ்ச்சாதிக்காரன் நம்மைத் தொடக்கூடது என்பதை மனதில் நினைத்துக்கொண்டு உயிரை விட்டுவிடுகிறாள். இந்தச் சமூகத்தில் பெண்களைக்கூட சாதி வெறியராக மாற்றிவைத்து இருப்பதுதான் மிகப் பெரிய கொடுமையான நிகழ்வாகும். ஆனால் பெண் என்பவளை இந்தச் ‘சாதி, மதம்’ இரண்டும் காப்பாற்றாது என்பதுகூடத் தெரியாமல் பெண்கள் இவ்வாறு இருப்பது அறியாமையின் வெளிப்பாடாகவே தெரிகிறது.

குழந்தைத் தொழிலாளர்கள்

குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராகப் பல வகையான சட்டங்களைக்கொண்டு வந்தாலும் அதனை முழுமையாக ஒழிக்க முடியவில்லை. நம்நாட்டில் உள்ள மக்கள் தொகையில் 75% பேர் வறுமைக்கோட்டிற்கும் கீழ் இருப்பதாகப் புள்ளி விவரம் கூறுகிறது. இந்த வறுமைதான் குழந்தைத் தொழிலாளர்களை உருவாக்குகின்றது. குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் எப்படி உருவாகின்றனர் என்பதை ’ஏழாப்பு’ என்ற சிறுகதையில் ஆசிரியர் நேர்த்தியாகக் கூறியுள்ளார். ராசாத்தி என்பவர் ஏழாவது படிக்கும் போது தந்தையை இழந்துவிடுகிறாள். இதனால் தன் படிப்பினை இடையிலேயே நிறுத்திவிட்டு தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் செல்கிறாள்.

“வாய் நிறைய சோறு. கன்னம் புடைத்திருக்கிறது. பதற்றமாய்க் கைகழுவினாள் ராசாத்தி. பாவாடையில் ஈரக்கையைத் துடைக்கிறாள். சுண்டெலியாய் ‘குடு குடு’ வென்று ஓடுகிறாள். மஞ்சள் பிளாஸ்டிக் டப்பாவையும், சிட்டையும் எடுக்கின்றாள்”⁸ அவள் தன்னை அறிந்துகொள்ளும் முன்னரே தொழிலாளியாக மாறிவிட்டாள் என்று தோன்றுகிறது.

போதைப்பொருள்

நம் சமூதாயத்தில் பல மனிதர்கள் உணவு இல்லாமல் கூட இருந்துவிடுவார்கள். ஆனால் போதை இல்லாமல் வாழ முடியாத அளவிற்கு மனிதர்கள் உருவாகியுள்ளனர். ‘போதை இல்லையெனில் வாழ்க்கை இல்லை’ என்ற நிலைதான் இங்கு உள்ளது. ஒருவன் போதைப் பொருளுக்கு அடிமையாகிவிட்டால் அவனின் எண்ணங்கள் மாற்றம் பெறுகின்றன.

போதைக்கு அடிமையானவர்கள் குற்றங்களைச் செய்பவர்களாகவும் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை உடையவர்களாகவும் மாறிவரும் போக்கினை நம்மால் பார்க்க முடிகின்றது. போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் என்னமாதிரியான செயல்களைச் செய்கிறான் என்பதை ‘குறுக்கு’ என்ற சிறுகதையில் கணேஷ் புகையிலைக்கு அடிமையாக, பூபாண்டி என்பவன் இருக்கிறான். சாதிக் கலவரம் அவ்வூரில் ஏற்படுகிறது. அதனால் கடைகள் அடைக்கப்படுகின்றன. புகையிலை வாங்க முடியாமல் கிறுக்கு பிடித்தவன் போல் திரிகிறான். எப்படியோ தேடிப்பிடித்து புகையிலை தின்று போதையினை ஏற்றிக்கொள்கிறான். பூபாண்டியன் சாதியினர் மாற்றுச் சாதியினர் வீட்டில் ஒரு கொலையாவது விலுக வேண்டும் என்று பேசிக்கொள்கின்றனர். இதனைக் கேட்ட பூபாண்டி,

“ஓடிப்போய்….. பின்பக்கமாய்த் தழுவி, இடதுகையில் கழுத்தைச் சுற்றி, ஒரு கவ்வு கவ்வு கவ்வி…. இறுக்கிய வேகத்தில் வலதுகைச் சூரிக்கத்தியால் ஓங்கி… ஒரு சொருகு…. உருவிக்கொண்டு, ‘ச்சதக்,சதக்’ கென்று ரெண்டு குத்தி”⁹ கொலை செய்துவிடுகிறான்.

போதைக்கு அடிமையான ஒருவன் எவ்வாறு நடந்துகொள்வான் என்பது இக்கதை மூலம் தெரியவருகிறது. சுய சிந்தனை, தன்னை இழத்தல், கையேந்தல் போன்றவை இவர்களைத் தொற்றிக்கொள்ளும் என்பது அறியமுடிகிறது.

முடிவு

நம் நாடு வளர்ச்சிப் பாதையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், வறுமை, சாதி, குழந்தைத் தொழிலாளர், போதை பொருட்கள் இவற்றினை ஒழிக்க எந்த மாதிரியான நடவடிக்கையினை எடுத்துவருகின்றன எனக் கேள்விக்கு உட்படுத்தினால் மிஞ்சுவது கேள்வி மட்டுமே. அந்த அளவிற்கு இதனைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை நாம் சரியாகச் செய்யவில்லை எனலாம். ஒரு நாடு வளர்ச்சி நாடாக வரவேண்டுமென்றால் இந்த நான்கில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும். இது மட்டுமின்றி பெண் முன்னேற்றமும் முக்கியமான ஒன்றாகும். ஏனெனில் இந்த நான்கிலும் பெண் என்பவள் அவளுக்குத் தெரியாமலும், தெரிந்தும் இதில் அகப்பட்டுக்கொள்கிறாள். பெண் சிக்கலையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் மட்டுமே சமுதாயத்தில் மனிதனின் வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையும். அதன் மூலம் அந்நாடும் நல்ல வளர்ச்சிப் பாதையை நோக்கும் என்பதில் எந்த ஒரு ஐயப்பாடுமில்லை.

குறிப்புகள்:

1. இரா.மோகன், (ப.ஆ) இந்தியப் பல்கலைக்கழகத் தமிழாசிரியர் ஆய்வு மன்றம், ஆய்வுக்கோவை. ப.1956
2. மு. வரதராசன், அறிஞர் பெர்னாட்ஷா. ப.80
3. பாரதியார் கவிதைகள். ப.150
4. திருக்குறள்.332
5. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.138
6. quotes.mowval.in
7. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.62
8. மேலது, ப.82
9. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி, மனப்பூ. ப.43

*****

கட்டுரையாசிரியர் – உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை,
செய்யது அம்மாள் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி,இராமநாதபுரம்.