-முனைவா் பா. உமாராணி

கலைகள் என்பவை மனித வாழ்க்கையுடன் இரண்டறக் கலந்திருப்பதுடன் அவ்வாழ்க்கையை அழகாக்குவதிலும், பொருளுடையதாக ஆக்குவதிலும் பெரும் பங்காற்றுபவையாகும். மொழி, இனம், இடம், காலம் கடந்து அவை நிலைத்த தன்மையுடன் தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்ளுகின்றன. இவை பண்பாட்டோடும், கலாசாரத்தோடும் நெருங்கிய தொடா்புடையதாய் இருப்பதோடு, அவற்றை வடிவமைப்பதிலும் பெரும் பங்காற்றுகின்றன. ஒரு கலை வடிவம் என்பது வெறுமனே பொழுதுபோக்கும் தன்மையனவாக மட்டும் அமையாமல் அவை நிகழ்த்தப்படும் சமுதாயத்தின், அம்மக்களின் நம்பிக்கைகளோடும், பழக்கவழக்கத்தோடும் தொடா்புடையதாய் அமைகின்றது. அவ்வகையில் பந்தல்குடி வட்டார மக்களின் கும்மிப்பாடல்கள் பலதரப்பட்ட பொருண்மைகளை உள்ளடக்கியதாய், அதன்வழி பெரும் பண்பாட்டைச் சுமந்ததாய் அமைந்துள்ளது. பந்தல்குடி வட்டாரப் பெண்கள் பாடி ஆடும் கும்மிப்பாடல்களில் ஒன்றான “கர்ணமகாராஜன் கதைக்கும்மி“ அத்தகையதொரு நம்பிக்கை சார்ந்த பண்பாட்டைச் சுமந்து நிற்கின்றது.

கா்ணமகாராஜன் கதைக்கும்மி

கா்ணமகாராஜன் கதையைக் கும்மிப்பாடலாகப் பாடும் மரபு பந்தல்குடி வட்டார மக்களிடம் காணப்படுகிறது. திருவிழாக் காலங்களின்போது இத்தகைய கும்மிப் பாடல்களைப் பெண்கள் கும்மியடித்துக் கொண்டு பாடி ஆடுகின்றனா்.  புராணக் கதைக்கூறுகளைப் பிற கலைவடிவங்களில் பயன்படுத்தும்போது அதன் சிற்சில கூறுகள் மாற்றம் அடைந்தும், வளா்ச்சியை அடைந்தும் வெளிப்படலாம். சமூக மாற்றமும், கால மாற்றமும் இத்தகையதான ஒரு காரணிக்கு வழிவகுக்கின்றது. இங்கு மகாபாரதக் கதையில் வரும் கா்ணன் பாத்திரத்தின் பிறப்பு, வளா்ப்பு மற்றும் பண்புகளை இக்கும்மிப் பாடல் விரித்துச் சொல்கின்றது.

40 பாடல்களைக் கொண்ட இக்கதையினைப் பெண்கள் பலா் சோ்ந்து ஆடிப்பாடுகின்றனா். மகாபாரதக் கதையின் தொடா் நிகழ்வாக இக்கும்மிப்பாடல் அமைவதுடன், தனித்த கும்மிப் பாடலாகவும் பாடப்படுகின்றது. இக்கும்மிப் பாடலின் அமைப்பானது கடவுள் வாழ்த்துத் தொடங்கி, கதைத் தலைவன் அறிமுகம், கதைத் தலைவன் பிறப்பு, வளா்ப்பு, இடையில் பஞ்சபாண்டவா்கள் வீரம், மகாபாரதப் போர் போன்றவற்றைக் கூறி இறுதியில் துரியோதனன் காளியை வணங்குவதுடன் கதை முடிகின்றது.

கடவுள் வாழ்த்து

கா்ணனின் கதையினைக் கூறும் இக்கும்மிப் பாடலை முருகனை வாழ்த்தித் தொடங்குகின்றனா். முருகனை வாழ்த்தித் தொடங்கும் பாடலில் உலகமெல்லாம் மாயவன் கதையையும் அவன் செய்யும் மாயவினோதத்தையும் மங்கையரும், சிறு பெண்களும் கும்மியிலே பாடிடுவா் என்று குறிப்பிடுகின்றனா். மேலும் கா்ணன் குறித்தான நிகழ்வுகள் மட்டுமல்ல பாரதக் கதையே மாயவனின் வினோதச் சிறப்பை உரைத்தலே என்று கூறும் முகமாக,

”வருவாய் முருகா இருதயந்தனிலே – வந்து
சபையோர் முதல் தருவாய் முத்தம் கலியுகந்தனியே
இந்த பாரலாந்திரு மாயவன் கதையை
பார்தனில் மங்கையா் பாடிக் கதையை
கா்ண மகாராஜன் சண்டைக் கதை தனையே
நம் நாட்டினிலே பாடிடுவோம் சிறு பெண்களெல்லாம் கும்மியிலே
இந்த பாரளாந்திரு மாயவன் செய்திட்ட
மாய வினோதத்தை ஏனென்று சொல்வேன்” (கு.பா -1,2) என்ற பாடல் வரிகள் அமைகின்றன.

கதைவளா்ச்சி

பாண்டவா்களின் தாய்மாமனும், குந்தியின் சகோதரனுமாகிய மாயவன் பின்வரும் நிகழ்வுகளை முன்னரே அறிந்திருந்தாலும் அதனை வெளிப்படக் கூறித் தடுத்து நிறுத்தாமல் காலத்தின் வசத்தில் நிகழவிடுகின்றார். துர்வாசர் என்ற முனிவரிடம் குந்திதேவி ஒரு கனியைப் பெற்று உண்கிறாள். இதன் மூலக்கதையில் குந்தி ஓராண்டுகள் துர்வாசர் சிசுருஷை செய்கின்றாள். அதில் மகிழ்ந்த துர்வாசர் பாண்டுவினால் பிற்காலத்தில் நிகழவிருக்கும் பிள்ளைப் பேற்றிற்கான இடையுறுகளை முன்கூட்டியே கணித்து அதனைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு ஒரு கனியினை வழங்குகின்றார். யாரை மனதில் நினைத்து அக்கனியினை உண்டாலும் அவா்கள் மூலம் குழந்தை கிடைக்கும் என்று கூறுகின்றார். கனியினைப் பரிசோதிக்க எண்ணி சூரியனை நினைத்து அக்கனியினை உண்கிறாள் குந்தி. இதனால் சூரியன் தோன்றி ஒரு குழந்தையை அளித்தார். அக்குழந்தை கவச, குண்டலங்களுடன் பிறந்தான். மணமாகாத தாயாக உலகத்தை எதிர்கொள்ள மனமின்றி அக்குழந்தையை தன்தோழி தத்ரியின் துணையுடன் கூடையில் அடைத்து கங்கையில் விடுகின்றனா் என்று புராணக்கதை குறிப்பிடுகின்றது. காதின் வழியாகத் தோன்றியதால் அக்குழந்தைக்கு கா்ணன் என்ற பெயா் வந்தது (கா்ணம் என்றால் காது என்று பொருள்).

ஆனால் கா்ணமகாராஜன் கதைக் கும்மியில் கதை மாற்றுருவம் கொண்டுள்ளது. கும்மிப்பாடலில் இடம்பெறும் கதையின்படி வசிஸ்டர் என்ற மகரிஷியிடம் கனியை வாங்கி குந்தி உண்ணுகிறாள். பின்னால் நிகழப்போகும் விபரீதத்தை அறிந்திருந்த மாயவன் எதும் அறியாதவா் போன்று தங்கையாகிய குந்தியின் கழுத்தைப் பிடித்தார். கன்னிகழியாத தங்கை காலக்கிரகம் காரணமாக கனிகள் உண்டதினால் தம் குலத்தினா் ஏசுதல் செய்வதுடன் பாரத பூமியில் உள்ள மக்களுமே ஏசுவார்கள் என்று நினைத்த எம்பெருமானான மாயவன் தங்கையின் இரு கைகளையும், கழுத்தையும் பிடித்தார். ஆனால் அக்கனியானது ஆண்குழந்தை உருவம் கொண்டு குந்தியின் கன்னத்தின் வழியாகப் பிறந்துவிடுகின்றது. கன்னத்தில் இருந்து தோன்றியவன் என்பதால் அக்குழந்தைக்கு கா்ணராஜன் என்று பெயரும் இட்டார்கள். பின்னா் அக்குழந்தையை பெட்டியில்  அடைத்துக்கட்டி காவிரியாற்றின் தண்ணீரில் விட்டார்கள் என்பதை,

” எல்லாம் சோதிப்பார் என்றா
தாய் மாமனார் தம் – தங்கை என்றதோர்
குந்தியம்மாளைத் தான் இந்த வசிஸ்டா் என்றோர் மகரிஷியிடம்
வாங்கி உண்ட கனியும் ஒன்று தான்
கண்டு கொண்டாராம் மாயவன் எம்பெருமான்
தெரியாதவா் போல் கழுத்தைப் பிடித்தார் தங்கை
குந்தியம்மாளை கன்னியறியாத மாயவன்
தங்கை கனிகள் வாங்கி உண்ணலாம் என்று
காலக் கிரகம் தான் நம்ம குலந்தனிலே
இருக்கும் ஜனங்கள் எல்லாம் கண்டுமே
ஏசுவார் கண்கொண்ட நேரத்திலே -நம்மலை ஏசுவார் பாரத
பூமியில் என்று நினைத்துமே எம்பெருமாளுமே.
இருகை பிடித்தார் தங்கையின் கழுத்தையும்
அந்த கனியினது ஆண்குழந்தை ரூபம் கொண்டதயா
காலக் கொடுமையால் கண்ணனின் தங்கைக்கு
கன்னத்தின் வழியாய் பிறந்ததாலே
கா்ணராஜன் என்று பேரும் இட்டார்கள்
அந்தப் பாலகனே அப்படி பெட்டியில் வைத்து
அடைத்தார்கள் – காவேறியாற்றிலே – வௌ்ளம்
தனிலே – கட்டிய பெட்டியே விட்டு விட்டார்கள்        (கு.பா.- 3-7) என்ற பாடல் வரிகள் விளக்குகின்றன.

கன்னத்தின் வழியாகப் பிறந்தவன் என்றும், குந்தியின் கழுத்தையும், கையையும் மாயவன் கனியை உண்ணவிடாமல் தடுத்தான் என்றும், காவிரியாற்றில் குழந்தை விட்டார்கள் என்பதும், மாயவனே இதற்கு உறுதுணையாக இருந்தான் என்பது போன்ற சொல்லாடல்களும் புராணக் கதையிலிருந்து இக்கதை மாற்றம் அடைந்துள்ளதை விரித்துக்காட்டும் பகுதிகளாகும். ஒரு பண்பாடு சார்ந்து கதையை முன்வைக்கும் போது அப்பண்பாட்டோடு தொடா்புடைய செய்திகளும், கூறுகளும் இடம்பெறுவதை இக்கதை நமக்கு மொழிகின்றது. தாய்மாமனின் சிறப்பும், முதன்மையும் சுட்டப்படுவதுடன், தமிழகப் பகுதியில் கங்கை பாய்வதில்லை என்பதால் ஆறும் மாற்றப்பட்டு வழங்கியிருக்க வேண்டும்.

கா்ணனின் வளா்ப்பு

கா்ணனின் வளா்ப்பு பற்றிய கதையினை மகாபாரதம் கூறும்போது கங்கை ஆற்றிற்கு நீராடவரும் திரிதராஷ்டிரனின் தேரோட்டியான அதிரதன் என்பவன் ஒரு குழந்தையைக் கண்டெடுக்கிறான். அக்குழந்தையை அதிரதனும் அவன் மனைவி ராதாவும் வளா்க்கிறார்கள். அக்குழந்தைக்கு வாசுசேனா என்று பெயாிட்டு அழைத்தனா். கா்ணனை ராதேயன் என்றும் அழைத்து வந்தனா். அக்குழந்தையே கா்ணன். துரோணாசாரியா் தேரோட்டியின் மகன் என்பதால் போர்க்கலை கற்றுக்கொடுக்க மறுக்கின்றார். கா்ணன் தன் சகோதரனான ஷோனாவின் உதவியுடன் போர்க்கலையைக் கற்றார் எனினும் ஒரு குருவின் கீழ் கலைகள் பயிலவேண்டும் என்பது பாரதக் கலாசாரம் என்பதால் சூரியனைக் குருவாகக் கொண்டு பகலில் போர்க்கருவிகளின் இயல்பையும், சூரியன் மறைந்த பின்னால் போர்க் கலைகளையும் பயிற்சி செய்தார் என்று புராணம் விரிக்கின்றது. ஆனால் பந்தல்குடி வட்டார கும்மிப்பாடலில் இக்கதை மாற்றுருவம் கொண்டுள்ளது. திரிதராஷ்டிரனும் அவனுடைய மந்திரியும் காலை ஏழுமணியளவில் காவிரியாற்றில் நீராட வருகின்றனா். அற்புதமான பெட்டியினைக் கண்ட திரிதராஷ்டிரன் மந்திரியிடம் பெட்டி உனக்கு, பெட்டியின் உள்ளே இருக்கின்ற பொன்னெல்லாம் தனக்கு என்று கூறுவதனை,

 ” கா்ணராஜன் கட்டிய பெட்டிக்குள்ளே -சிறுவன்
வீங்கியழுது காவேறி யாற்றினிலே
பெட்டியும் போகயிலே காலை ஏழு மணியே
தனிலே காவேறியாற்றிலே ஸ்நானங்கள் செய்திட
தோ்மீதில் ஏரிதிரிதராட்டிரன் ஆற்றங்கரையில்
வந்து அா்ப்புதமான பெட்டியைக் – கண்டு
கொண்டார் – மந்திரி பெட்டியும் உனக்கு
பொன் னெல்லாம் எனக்கு இஷ்டமாய் எடுத்து ஏகுவோம் வீட்டுக்கு
என்று உறைத்துமே இரண்டு போ்களும் அந்த
பாலகனே அப்படி பள்ளியில் படிக்க வைத்தார்கள்
அப்போ பத்து பன்னிரெண்டு பாலகன் வயதினில்
பாங்குடன் வில்வித்தை சொல்லிக் கொடுத்தார்கள்.    (கு.பா.- 8-10) என அறியமுடிகின்றது.

பெட்டியின் உள்ளே இருக்கின்ற குழந்தையை இருவரும் இணைந்தே படிக்கவைக்கின்றனா். பன்னிரண்டு வயதில் கா்ணனும் பாங்குடன் வில்வித்தையைக் கற்றுக்கொள்கிறான் என்பதுடன் கா்ணனின் வளா்ப்புச் செய்தி முடிகின்றது. 

சண்டைக் கதை

கா்ணன் பன்னிரண்டு வயதில் வில்வித்தை கற்றுத்தோ்கிறான் என்ற செய்தியுடன் கா்ணன் வளா்ப்புச் செய்தியினை கும்மிப்பாடலில் நிறைவு செய்து, பின்னா் அதன் தொடா்ச்சியாகக் கா்ணனின் சண்டைப் பகுதியினைக் குறிப்பிடுகின்றனா். இதில் விராடப்பருவ நிகழ்விலிருந்து கதை தொடங்குகின்றது. பாண்டவா்கள் வனவாசம் முடிந்து விராட நாட்டில் மறைந்து உறைகின்றனா். அப்போது அவா்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கோபால கிருஷ்ணன் தெரிந்து கொள்கிறார். அவா் பாண்டவா்களிடம் சென்று திரியோதிராஜனிடம் சொக்கட்டான் ஆடி வெற்றியடையலாம் என்று ஏது சொல்கின்றார். தன்னுடைய கருத்திற்கு வீமனையும், அா்ச்சுனனையும் துணைசெய்ய அழைக்கின்றார்.

இந்நிலையில் ஐவருக்கும் வீடு இல்லை என்று கூறிய துரியோதனனையும் அவா்கள் தம்பியரையும் சொக்கட்டான் மேடைக்கு வருமாறு தூதனிடம் சொல்லி அனுப்பினார்கள். பின்னா் ஆகாயவானில் பாண்டவா்கள் புறப்பட்டு கத்தாடி மாளிகையை வந்தடைகின்றனா். சொக்கட்டான் விடையாட்டில் முதலில் துரியோதிர ராஜன் வெற்றி பெறுகின்றான் என்றாலும் பின்னா் பாண்டவா்களே வெற்றி பெற்றனா் என்பதை,

” தேரை விட்டு இறங்கி வாருங்கள் திரியோதிர
ராஜா பேரு சொல்லி ஆட்டம் ஆடுங்கள்
அப்போது பஞ்ச பாண்டவா்களும் அன்புடன்
கட்டையைக் குலுக்கி ஆடினா்.
பாசிமணி ரெண்டு விழுந்தது திரியோதிரனின்
கபடம் – சகடம் – ஆட்டம் ஜெயித்தது
அப்போது பஞ்ச பாண்டவா்களுமே – அன்புடன்
மைத்துணா் கோபால கிருஷ்ணனை
எண்ணியே மனதில் ஏங்கி நின்றார்கள் பஞ்ச
பாண்டவா்கள் எங்கையோ கிருஷ்ணரை
அப்போது கிருஷ்ணன் குலுங்க சிரித்து
ஐந்து போ் முன்பாக வந்துமே நின்று
ஆடுங்கள் – கொக்கட்டான் ஆட்டையை
திரியோதிரனை – ஐந்து பேரும் ஆழ்ந்து ஜெயித்தனரே
என்ற வார்த்தை கேட்டு கா்ண மகாராஜன்
இழுத்தான் கோதண்டம் வில்லை வளைத்து   (கு.பா.- 18-21)

என்ற பாடல் வாிகள் விளக்குகின்றன. மேலும் பாண்டவா் வெற்றி பெற்றனா் என்ற செய்தியினை அறிந்த கா்ணன் தன் கோதண்டம் என்னும் வில்லை வளைத்து போருக்குச் செல்கிறான். இதனை அறிந்த குந்தி பாண்டவா்கள் உன் தம்பியா் என்று கூறிப் படைகளைத் திருப்பிவிடுமாறு வேண்டுகிறாள். இதற்குக் கா்ணன்,

” தின்ற வீட்டுக்கு துரோகம் செய்ய மாட்டேன்
எந்தன் தாயாரே வந்த படைகளை திருப்பிட மாட்டேன்
என்று சொன்னவுடன் தாயார் குந்தியம்மாள்
எண்ணிய மனதில் யோசித்துப் பார்த்து”   (கு.பா.- 24) என்று கூறுகின்றார். இதனைக் கேட்ட குந்தி ஒரு கணைக்குமேல் மறுகணை எய்யக்கூடாது என்று உறுதிமொழி பெற்றுக்கொண்டு திரும்புகிறாள். இதனைத் தொடா்ந்து பாண்டவா்கள் பத்துலட்சம் கோடி அம்புகளை எய்தனா். பின்னா், கா்ணனும் வில் வளைத்து நாண் ஏற்றித்தொடுக்கத் தொடங்கியதைக் கண்ட கோபால கிருஷ்ணா் கரத்தால் தேரை கீழே இறக்கினார். இதனால் கா்ணன் விட்ட பாணமானது அா்ச்சுனனின் தேருக்கு மேலே சென்றது. இதனைக் கண்ட அா்ச்சுனன் தயங்கி நிற்பதைக் கண்ட கிருஷ்ணா் கோபத்துடனே பாண்டவா்களின் தேரை சாட்டையினால் அடித்து விரட்டி கா்ணனின் தேரின் முன்னே நிறுத்தினார். உடனே அா்ச்சுனன் இவன்தான் எனக்கு எதிரி என்று சொல்லி அம்பினை எய்ய தருமன் தடுக்கின்றான். இதனை 34, 35 –ஆம் பாடல்கள் விவரிக்கின்றன.

அா்ச்சுனன் எனினும் வெகுண்டெழுந்து பாணத்தை எய்யத் தொடங்க பீமனும் படையைக் கா்ணன் மேல் மோத விடுகின்றான். “இழிகுலத்தான் எடுத்து வளா்த்திட்ட கா்ணராஜனே சண்டைக்குவாடா“ என்று பீமன் முழங்க வணங்கா முடி தரித்தவனான துரியோதனன் வெகுண்டெழுந்து மந்திரியாகிய கா்ணனிடம்,

”வணங்கா முடிதரித்த மன்னவன்
துரியோதிர ராஜன் வாளெடுத்து தேரில் ஏறினான்
வருவாய் மந்திரி இருவரும் கூடியே
தீரமா இப்போது பஞ்சவா்களையும்
விரட்டி அடிப்போம் இருப்பிடம் விட்டு
என் அருமை மந்திரி திரட்டி அடிப்போம்
போர்க்களத்தை விட்டு தோர்க்கடிக்கவும்
போருக்கு மன்னன் கா்ணனை
பட்டாக் கத்தியை எடுத்துவா மந்திரி
தா்மராஜன்  படையை பதர அடித்து விரட்டுவாய் மந்திரி
நான் பத்திரகாளியின் பாதம் பணிந்துமே
பாங்குடன் அவள் இருப்பிடம் போயி
கும்பிட்டு வரம் பெற்று வந்திடுவோம்
நம்ம காளிதேவி பாதம் தன்னை போற்றி வந்திடுவோம்”   (கு.பா.- 38-40) என்று கூறி போருக்குத் தயாராவதாய் இக்கும்மிப் பாடல் அமைந்துள்ளது. நாட்டுப்புற மக்களிடையே வாய்மொழியாகக் காணப்படுகின்ற கா்ணன் பற்றிய கதைப்பகுதியை அடிப்படைப் பொருளாகக் கொண்டு இக்கும்மிப்பாடல் பாடப்படுகிறது. புராணக் கதாபாத்திரங்களையும், பண்புகளையும்  கொண்டிருப்பினும் கதைக்கூறில் பெரும் மாற்றத்துடனே இக்கும்மிப்பாடல் இடம்பெறுகிறது. கா்ணனின் பிறப்பு, கங்கையில்விடும் செய்தி காவிரியாகச் சுட்டப்படுதல், போர்ப்பயிற்சி பெறுதல், சண்டைக் காட்சிகள் போன்ற பல கூறுகள் மாற்றம் பெற்றுக் காணப்படுகின்றன. நாட்டுப்புறக் கதைகள் புராணக் கதைகளைப் போன்று முறையாக வழங்கப்படுபவை அன்று. அவை இடம், காலம், சமூகச் சூழல் போன்ற பல்வேறு காரணிகளை உட்கொண்டு வளரும் தன்மையுடையன. இத்தகு கதைவளா்ச்சிப் போக்கிலேயே பந்தல்குடி வட்டார கும்மிப்பாடலில் கா்ணனின் சண்டைக்கதை அமைந்துள்ளது. மேற்கோள் பகுதியில் இல்லாத கும்மிப்பாடல்கள் தொகுத்து கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

கும்மிப்பாடல்கள் (கு.பா.) 

கா்ண மகாராஜன் கதை

இருக்கும் இடத்தை தெரிந்து கொண்டாராம்
கோபால கிருஷ்ணன் எப்படி யோசனை என்று நினைத்தாராம்
அப்போ ஐவா் பஞ்ச பாண்டவா்களிடம்
அன்புடன் கிருஷ்ணன் ஏது சொல்வார்.
கொக்கட்டான் ஆடியே வெற்றியடைந் திடுவோம்
திரியோதிராஜனை – தேரையும் ஊரையும் விட்டு
விரட்டிடுவோம் அப்போ வில்லுக்கு ராஜாளி வீமனே
நீ சொல்லு – அம்புக்கு ராஜாளி அா்ச்சுன நீ சொல்லு.
என்று உரைத்தாராம் எம்பொருமாளும்
பஞ்ச பாண்டவா்கள் எப்படி யோசனை என்று நினைத்தாராம்
ஐவருக்கு வீடு – இல்லை என்று என்ன
ஆகாத பாவி – திரியோதிரனையும்
துரியன் தம்பி துா்ச்சாதன்னையும் – எள்ளு
செடியில் முளைத்த செங்கழனிப்பூப் போலேவே
தருமரை போல் ஒருவன் இருக்கிறான்
விகா்ணம் – என்று பேரு பெற்றவன்
சொக்கட்டான் மேடைக்கு வரும் படி
நம்ம தூதனிடம் சொல்லியனுப்புங்கள் பாசியும் கையோட
புறப்படும் ஆகாய வீதியில் கோபால கிருஷ்ணன்
இருந்திடும் இடம் எங்கள் சொக்கட்டான் 
மேடையில் என்று உறைத்துமே இரண்டு போ்கள்
எடுத்தார் வில் அம்பு கத்தி கட்டாரியை
புறப்பட்டார் ஆகாய வானில் பஞ்ச பாண்டவா்கள்
இருந்திடும் விளையாட்டு மேடையில்
காத்தாடி பங்களா வந்துமே சோ்ந்தார்கள்
கா்ணராஜனைக் கண்டுமே கொண்டார்கள்.
அந்தச் சமயத்தில் தாயார் குந்தியம்மாள்
அந்தப் பாலகனை – யார் என்று நினைத்து யோசித்துப் பாரடா
உன்னுடன் பிறந்த தம்பி மார்களப்பா
ஐந்து போ் பஞ்ச பாண்டவா்களடா
அடங்க வேண்டும் கோபங்கள் எல்லாம்
எந்தன் பாலகனே – மடக்குவாய் உன் சேதுகள் எல்லாம்
என்ற வார்த்தை கேட்ட கா்ண மகாராஜா ஏது
சொல்லுகின்றான் தாயாருக்குமே.
ஒரு கணைக்கு மேல் மறுகணை – எய்தாதடா எந்தன்
பாலகனே உண்மையைப் போடாதே பஞ்சவா்கள் மேல்
என்று சொல்லிவிட்டு தாயார் குந்திம்மாள்
சத்தியம் வாங்கியே திரும்பி விட்டார்.
கா்ண மகாராஜன் சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு
பஞ்ச பாண்டவருக்கு கடுங்கோபங்கள் அதிகம் மேலிட்டு
பஞ்ச பாண்டவா்கள் பத்து லட்சம் கோடி அம்புகள் விட்டார்
கண்கள் சிவந்துமே காந்தால மாகிட
கா்ண ராஜனும் ஏதுமே செய்யுவார்
வில் வளைத்துமே நாணி ஏற்றினார்
கா்ண ராஜனுமே வில்லில் அம்பு எடுத்துப் பூட்டினார்
விளமுடன் கா்ண மகாரஜன் விட்டார்
அம்புகள் அா்ச்சுணன் மேலே
கண்டு கொண்டார் மாயவா் எம்பெருமாள்
கோபால கிருஷ்ணன் கரத்தால் தேரை இறக்கினார் – கீழே
கா்ண மகாராஜன் விட்டபானமது அா்ச்சுணன்
 தேருக்கு மேலாகப் போனது
திடமுடன் தலை நிமிர்ந்துமே பார்த்தார்
அா்ச்சுன ராஜனுந்தான் விரண்டு தயங்கி ஏறிட்டுப் பார்த்தான்
அப்போது கிருஷ்ணன் கோபத்துடனே
ஐந்து போ் பஞ்ச பாண்டவா் தேரை
சிமிட்ட குதிரை புரவியானது
கோபால கிருஷ்ணன் அதட்டி அடித்தார் சாட்டையினாலே
அப்போது பஞ்ச புரவியானது ஆகாய மார்க்கத்தில் ஏறிட்டுப் பார்த்து
பறந்தோம் ஆகாய வானினில்
பஞ்ச பாண்டவா் சினந்தாரம்மா கோபால கிருஷ்ணனை
அப்போது கிருஷ்ணன் கோபத்துடனே
ஐந்து போ் பஞ்ச பாண்டவா் தேரை
இறங்கினார் கா்ணன் தேரின் முன்னாலே
அந்தக் குதிரை இரண்டும் பறந்ததாம் சண்டை கொடிக்கு முன்னாலே
அப்போது அா்ச்சுணன் வில்லை வளைத்துமே
அம்புகள் ஏற்றியேக் கா்ணராஜன் மேலே.
இவன்தான் எனக்கு எதிரி என்றுமே
அா்ச்சுண ராஜனுமே இழுத்துப் போட்டான் பாணத்தை மேலே
அப்போது அண்ணன் தா்மராஜன்
அடடா பொறுங்கள் என்றுமே
பொறுத்தவா்கள் பூமி ஆழ்வார்கள்
எந்தன் தம்பிமாரே பொங்கினவர் காட்டை ஆழ்வார்கள்
என்று சொன்னார் அந்த தா்மராஜனும்
எழுந்து அா்ச்சுணன் கோபத்துடனே
பாணப் பிரயோகம் செய்தார் காண்பேன்
கா்ணராஜன் மேலே படையை விட்டு அடித்தார்பீமன்
அடே பார்த்து முளிக்காதே பதறித் துடிக்காதே
படையைக் கூட்டி வருவாய் சண்டைக்கு
இழிகுலத்தான் எடுத்து வளா்த்திட்டு
அடே கா்ணராஜா எதிர்த்து வாடா பாணம் தொடுத்திட
என்று சொல்லி அந்த பீமன் அா்ச்சுணன்
ஏகதேசமாக வார்த்தைகள் கூறவே.

பார்வை நூற்கள்

1. டாக்டா் சா.வே.சுப்பிரமணியம், தமிழ்இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.492, 493
2. பழமொழி, பா.291
3. விக்கிப்பீடியா

தகவலாளா்கள்

1. பாப்பாத்தி, வயது 72, பந்தல்குடிப் பகுதியைச் சார்ந்தவா்
2. சரஸம்மாள், வயது 58, பந்தல்குடி.

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியா்
கற்பகம் உயா்கல்வி கலைக்கழகம்
கோயம்புத்தூா் -21.

-அ. மைக்கேல்

இயேசு கிறிஸ்துவின் சீடரான புனித தோமையார் கிறிஸ்தவ மதத்தைப் பரப்பவுதற்கு இந்தியாவின் தென் பகுதிக்கு வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.  ஆனால் புனித தாமஸ் மீனவர்களைக் கிறிஸ்தவ சமயத்திற்கு மாற்றியது பற்றியோ, கடற்கரை பகுதிகளில் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தியது பற்றியோ எந்த குறிப்பும் எழுதப்படவில்லை. “மார்க்கோபோலோ தன்னுடைய பயணக் குறிப்பில் புனித தாமசின் (தோமையார்) கல்லறை பற்றியும், புனித தாமஸ் கொலையுண்டது பற்றியும், சென்னை நகரை மலபாரின் மக்கள் தொகை குறைவான ஒரு சிறு நகரம் என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். என்று கே.ஏ.நீலகண்டசாஸ்திரி   தமது நூலில் குறிப்பிட்டுகிறார். (Nilakanda Sastri. K.A, History of South India – P. 138).

16-ம் நூற்றாண்டில் வருகை புரிந்த போர்ச்சுக்கல் நாட்டு துறவி பிரான்ஸிஸ் சேவியர் (புனித சவேரியார்) முதன் முதலில் மீனவர்களைக் கிறிஸ்தவ சமயத்திற்கு மாற்றினார். மலபாரில் இருந்த கேரள முக்குவர் இன மீனவர்களே கிறிஸ்தவ சமயத்தை முதலில் தழுவினார்.  பின்னர் படிப்படியாகக் குமரி மாவட்ட மீனவர், முக்குவர், பரதவர் எனப் பெரும்பான்மையான மீனவர்கள் கத்தோலிக்க மதத்தைத் தழுவினார் என்றும் ஸ்டீபன் சாம் தமது கன்னியாகுமரி மாவட்ட மீனவர்கள் வாழ்வியல் பற்றிய ஆய்வில் பதிவு செய்கிறார். (ஸ்டீபன் சாம், கன்னியாகுமரி மாவட்ட மீனவர்கள் வாழ்வியல் ஓர் ஆய்வு ப.47)

மீனவர்களால் வழிபடப்படும் தெய்வங்கள்

மாதா, வேளாங்கண்ணி மாதா, புனித அந்தோணியார், ஆரோக்கியமாதா கன்னிமரியாள், பனிமயமாதா, புனித சவேரியார், புனித சூசையப்பர், மிக்கேல் சம்மனசுகள், அன்னம்மாள், கப்ரியேல், புனித தோமையார் ஆகிய தெய்வங்களைத் தமிழக மீனவர்கள் வழிபட்டு வருகின்றனர்.  புதிதாக வழிபடக்கூடியதற்கு தகுதியானவர் என ரோமன் கத்தோலிக்க மதத் தலைவர் போப்பாண்டவரால் அறிவிக்கப்பட்ட பின்னரே அவர்களை கிறிஸ்தவ ரோமன் கத்தோலிக்க மக்கள் வழிபடுகின்றனர்.  குமரி மாவட்ட மீனவர்கள் மேற்கூறப்பட்ட தெய்வங்களில் சிலவற்றை முக்கியத்துவம் கொடுத்தும் மிகவும் பக்தியுடனும் வழிபட்டு வருகின்றனர்.  குறிப்பாக மாதாவின் அருள்பெற்ற வேளாங்கண்ணி மாதா, பனிமயமாதா, கன்னிமரியாள், புனித அந்தோணியார் ஆகிய தெய்வங்களை மிக்க பக்தியுடன் வழிபடுகின்றனர்.  மாதாவைத் தங்கள் தாயாக வழிபடுகின்றனர்.  கடும்புயல் காற்றும் இடி மழையாலும், கலங்கிடும் போது பனிமய மாதா வேளாங்கண்ணி மாதா ஆகிய தெய்வங்கள் கருணையுடன் காப்பதாக மீனவர்கள் பெருமையுடன் நம்புகின்றனர்.

‘குமரி மாவட்ட கடற்கரை கிராமங்களில் அதிகமாகக் காணப்படும் கோயில்களில் வணங்கப்படும் தெய்வமாக புனித அந்தோணியார் திகழ்கிறார்.  அந்தோணியார் தெய்வத்தை மீனவர்கள் “கோடி அற்புதர்” என அழைக்கின்றனர். (வி.பி. ஞானப்பிரகாசம், பரதகுல மக்கள் தமிழியல் ஆய்வு ப.22) அவர் மீது உள்ள பக்தியின் காரணமாகக் கடற்கரை மீனவக் குழந்தைகளுக்குத் தலைமுடி வெட்டும்போது வட்ட வடிவில் பட்டம் சூட்டியது போன்று வெட்டி வருகின்றனர்.  வருடத்திற்கு ஒருமுறை அந்தோணியார் தெய்வத்திற்கு திருவிழா எடுத்து கொண்டாடுவர்.  ஒவ்வொரு வாரமும் செவ்வாய்க்கிழமை மாலை நேரங்களில் “நவநாள்“ வழிபாடுகள் நடத்தப்படுகிறது.  இதைக் குமரிக் கடற்கரை மீனவ கிராமங்களில் அதிகமாக காண முடியும்.

தமிழகத்தின் தென்கோடி மாவட்டமான கன்னியாகுமரி மாவட்டம் மீனவ கிராமங்களில் மீனவர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.  அவர்கள் 100 சதவீதம் ரோமன் கத்தோலிக்க மதத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்கின்றனர்.

கோவில்கள்

மத நம்பிக்கை அதிகம் உள்ள மீனவர்கள் தாங்கள் வழிபடும் தெய்வங்களுக்குக் கோயில் கட்டி வழிபட்டு வருகின்றனர்.  கடவுளுக்குக் கோயில் கட்டி வழிபடுவதால் தங்களுடைய தொழிலில் ஏற்படும் ஆபத்துக்களைத் தவிர்க்கவும், செல்வத்தை பெருக்கவும் முடியும் என நம்புகின்றனர்.  குறிப்பாகக் குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள கடற்கரை மீனவ கிராமங்களாக நீரோடி முதல் ஆரோக்கியபுரம் வரை 42 கிராமங்கள் என அரசின் கணக்கெடுப்பில் கூறப்பட்ட போதும், குமரிக் கடற்கரைப் பகுதிகளில் 57 மீனவக் குடியிருப்புகள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.  இங்குள்ள ஒவ்வொரு மீனவ கிராமத்திலும் எழுப்பப்பட்டுள்ள ஆலயங்கள் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தும் வண்ணம் வானுயர்ந்து காட்சி தருகின்றன.  ஊருக்கு ஒவ்வொரு கோயில் கட்டப்பட்டு உள்ளன.  இவை தவிர ஊரில் உள்ள ஆலயத்தின் துணை அமைப்பாக ஒரு குருசடியும், கிறிஸ்தவக் கடவுள்களின் உருவங்கள் வைக்கப்பட்ட கோயில் போன்ற சிறிய அமைப்பு நிறுவி உள்ளனர். குமரி மாவட்டம் கடற்கரையோரம் உள்ள கன்னியாகுமரியில் உள்ள மாதா ஆலயம், இனையம் புத்தன்துறை ஆலயம் போன்ற கோயில்கள் தங்களது பொருளாதார சக்திக்கு மீறிய செலவில் மீனவர்களால் கட்டப்பட்டுள்ள கோயில்களாகக் காட்சி தருகின்றது.      இனையம் புத்தன்துறை கோவில் சுமார் 25 ஆண்டுகளுக்கு முன் கட்டப்பட்டது.  1982-ல் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு 1992-ல் முடிக்கப்பட்டது.  சிமெண்ட் விலை ரூ. 30-ற்கு விற்கப்பட்டு வந்த வேளையில் இக்கோயிலைக் கட்டிமுடிக்க பொருள்நிதிச் செலவாகியுள்ளதை கோயில் தோற்றத்தை வைத்துக் கூறிவிட முடியும். இதே போன்று கன்னியாகுமரி மாதாகோவில், தூத்துக்குடி அதிசய பனிமாதா கோவில், வேளாங்கன்னி மாதாகோவில் ஆகியவை கடற்கரையில் அமைந்த வானுயர்ந்த  பெரிய கோவில்கள் ஆகும்.

மக்கள் தொகையில் 700 மற்றும் 800 எண்ணிக்கை கொண்ட கடற்கரை மீனவ கிராமங்களிலும் இவ்வளவு செலவில் கோவில்களை எழுப்பப் போதுமான நிதி இவர்களுக்கு எவ்வாறு கிடைக்கிறது என்பது வியப்பாகவே உள்ளது.  இது பற்றிய ஆய்வின் போது மீனவ மக்கள் தங்கள் வருமானத்தின் ஒரு பகுதியை கோவில்களுக்கு கொடுக்கின்றனர் என்ற உண்மை தெரிய வருகிறது.

இனையம் புத்தன்துறை, பள்ளம் போன்ற மிகப் பெரிய கோவில்கட்டும் பணி நடைபெற்று முடியும் வரை அந்த ஊரைச் சார்ந்த மீனவர்கள் தினமும் தங்கள் வருமானத்தில் 5 சதவீதம் கோயிலுக்குச் செலுத்த வேண்டும்.  அதாவது 100 ரூபாயில் 5 ரூபாய் கோயிலுக்குச் செலுத்த வேண்டும் என ஊர் ஆலய நிர்வாகத்தால் முடிவு செய்யப்பட்டு வசூலிக்கப்பட்டது.  தற்போதும் கோயில் கட்டும் மீனவ கிராமங்களில் இம்முறை அமுல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இதை அமுல்படுத்த அரசு ஆணைகளோ, காவல் துறையின் ஒத்துழைப்போ, திருச்சபை சட்ட திட்டங்களோ கோயில் நிர்வாகத்திற்கு தேவை இல்லை.  தாமாகவே மீனவர்கள் கோயில் கட்டும் பணி முடியும் வரை நிர்ணயிக்கப்பட்ட தொகையை கோயிலுக்குத் தந்து விடுகின்றனர்.

குளச்சல் கோயில் கட்டும் பணி முடிவடைந்தது வரை மீனவர்கள் “கூறு” என்னும் முறையை பின்பற்றிக் கோயிலுக்கு நிதி செலுத்தியுள்ளனர்.  “கூறு” என்பது ஏலம் போடும் முறை ஆகும்.  ஓர் ஆண்டிற்குக் கோயில் நிர்வாகத்திடமிருந்து மொத்த ஏலம் எடுத்த நபர் கோயிலுக்கு உண்டான குறிப்பிட்ட தொகையைக் கட்டிவிடுவார்.  ஏலம் எடுத்தவர் குறிப்பிட்ட அந்த ஓர் ஆண்டுக்குள் மீனவர்கள் கடலிலிருந்து மீன் பிடித்து வரும்போது அவர்களிடமிருந்து மீனைக் “கூறு” முறையின் மூலம் ஏலம் விட்டுத் தொகையைப் பெற்று கொள்வார் இதையே ‘கூறு” என்று கூறுவர்..

உவரி, மணப்பாடு ஆகிய ஊர்களில் “அஞ்சுமீன் குத்தகை” என்ற பழக்கம் இருக்கிறது.  தொழில்முடிந்து கரைக்குத் திரும்பும் மீனவர் தங்கள் மீன்பாட்டிலிருந்து 5 மீன்களை கோயிலுக்கு வரியாக வழங்குவர்.  இதன்மூலம் கிடைக்கும் வருவாயைக் கொண்டு கோயில் பொறுப்பாளர்கள் விழாச் செலவைக் கவனிப்பர். இன்னும் கோயில்களுக்குச் சொந்தமான கடைகள், மண்டபங்கள், அரங்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து கிடைக்கும் வாடகை பணம், பிறர் தரும் நன்கொடைகள், வெளிநாட்டுத் தன்னார்வலர்கள் சிலர் தரும் நிதி, மறை மாவட்டம் தரும் நிதி போன்றவையும் இவர்களின் கோயில் கட்டும் நிதிச் செலவிற்குப் பயன்படுகின்றன. இவ்வாறாகப் பல இலட்சம் செலவில் கட்டப்படும் கிறிஸ்தவ ஆலயங்கள் மீனவர்களின் வழிபாட்டிற்கு மட்டுமில்லாது  இயற்கைப் பேரிடர் காலங்களிலும் மீனவர்கள் தங்குவதற்கும் அடைக்கலம் அளிக்கும் அரணாகவும் விளங்குகிறது எனலாம்.

மீனவர் வழிபாட்டு முறைகள்

கிறிஸ்தவ மீனவர்கள் தாங்கள் சார்ந்த சமயத்தின் மீது மிகுந்த பக்தியும் பொறுப்பும் உடையவர்களாக செயல்பட்டு வருகின்றனர்.  கடற்கரை மீனவ கிராமங்களில் இருக்கும் தாய்ப் பங்கு (பங்குப் பணியாளரை பொறுப்பாகக் கொண்ட) தேவாலயங்களில் தினமும் திருப்பலி நடைபெறுகிறது.  குறிப்பிட்ட பங்கு (கிறிஸ்தவ சபை) சார்ந்த பங்கு பணியாளர் (மத போதகர்) திருப்பலியை நடத்துகிறார்.  இது தினமும் காலை 6.30 மணியிலிருந்து 9 மணிக்கு உள்ளாக நடைபெறுகிறது.  இதில் பெண்கள், ஆண்கள், சிறுவர்கள் என அனைவரும் பங்கெடுத்துக் கொள்கின்றனர்.  இவை தவிர தாய்ப் பங்கில் திருமணம், ஞானஸ்நானம், புதுநன்மை, உறுதிபூசல் குருத்துவ பட்டமேற்பு விழாக்கள், மதச் சிறப்பு நாட்கள், திருவிழா நாட்கள், இறப்பு, ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் ஆகிய நாட்களில் சிறப்புத் திருப்பலி வழிபாடுகள் நடைபெறுகிறது.  ஒவ்வொரு தாய்ப் பங்கிற்கும் துணைப் பங்குகள் 1 அல்லது 2 இணைக்கப்பட்டு வழிபாடு நடைபெறும் துணை பங்குகளில் முக்கிய நாட்களில் திருமணம், திருவிழா, ஞானஸ்நானம், புது நன்மை, உறுதிப்பூசல் குருத்துவ பட்டமேற்பு விழாக்கள், மத சிறப்பு நாட்கள், இறப்பு ஆகிய நாட்களிலும், இதே போன்று முதன் முதலில் கருவுற்ற பெண்ணுக்கு, ஏழு அல்லது ஒன்பதாவது மாதத்தில் “சூல் வளையல்”, அணிவிக்கப்படும் சீமந்தம் அல்லது வளைகாப்பு சடங்கு நடத்தப்படுகிறது. (ஸ்டீபன் சாம் கன்னியாகுமரி மாவட்ட மீனவர்கள் வாழ்வியல் ஓர் ஆய்வு ப. 35)

மீனவ சமய சடங்குகள் அனைத்திலும் நிகழ்வாக, தேங்காய் உடைத்தல், சூடம் பற்ற வைத்துத் தீபம் காட்டுதல், திருநீர், சந்தனம், குங்குமம் ஆகியவை தட்டில் வைத்துக் கொடுத்தல், மலர்மாலைகள் அணிவித்தல் ஆகியவை முக்கிய நிகழ்வாக இருக்கிறது.

திருவிழாவின்போது சிறப்பு மதச் சடங்குகளில் மீனவர்கள் ஈடுபடுகின்றனர். மந்திரம் ஓதுதல், விரதம் இருத்தல், மொட்டை அடித்தல், அலகு குத்துதல், பொங்கல் வைத்தல் ஆகியவற்றின்போது பல சிறப்புச் சமய சடங்குகளில் ஈடுபடுகின்றனர்.   மாலை அணிந்து விரதம் இருத்தல், புது வீட்டிற்கு அடிக்கல் நாட்டுதல், வெளியூர் பயணம் மேற்கொள்ளும் முன்பாகவும் புது படகு, வலை, கருவிகள் வாங்கி பயன்படுத்தும் முன்பாகவும் பல்வேறு சமய சடங்குகளை செய்கின்றனர்.

இவை தவிர குமரி மீனவர்கள் பூப்புனித நீராட்டு, திருமணம் நிகழ்ச்சிகள் போன்றவற்றில் சமயச் சடங்குகள் செய்கின்றனர்.  திருமணத்தின்போது மணமகள் கழுத்தில் அணிவிக்கப்படும் தங்கத்தால் ஆன தாலி மதகுருவால் மந்திரிக்கப்பட்டு (தீர்த்த நீரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு) மணமகன் கையில் கொடுக்கப்படுகிறது.  மணமகன், மணமகள் ஆகியோர் அனைவர் முன்னிலையிலும் தேவாலயத்தில் உறுதி மொழி எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.  பின்பு தேவாலயப் பதிவேட்டில் மணமகள், மணமகன் சாட்சிகளுடன் கையெழுத்து இடுகின்றனர்.  கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில் சிறுவர்கள் “கிறிஸ்துமஸ் தாத்தா” வேடம் அணிந்து இரவில் வீடுகளுக்குச் சென்று கிறிஸ்தவப் பாடல்களைப் பாடுகின்றனர்.  இதனை “பஜனை” என்பர்.  வீடுகளில் இருப்பவர்கள் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர்.  இதில் பெண்களும், ஆண்களும் கலந்து கொள்கின்றனர்.  வீடுகளில் குடில்கட்டி கிறிஸ்தவக் கடவுள்களின் சிறிய உருவங்கள் (சிற்பங்கள்) வைத்து, மின்விளக்கு, நட்சத்திரம் கட்டுகின்றனர்.  கிறிஸ்துமஸ் அன்று நள்ளிரவு சிறப்பு வழிபாடும், சடங்குகளும் ஆலயத்தில் நடைபெறுகிறது.

முடிவுரை

மேற்கண்ட நிலையில் குமரி மாவட்ட மீனவர்களின் தெய்வங்களை வழிபடுகிற போது தனித்த பல நம்பிக்கை மற்றும் சடங்கு முறைகளைப் பின்பற்றி  வழிபடுவதைக் காணமுடிகிறது.

துணைநூற்பட்டியல்

1. அமல்ராஜ். ஆர். எஸ். – புனிதர்களின் பாதையில், தமிழ் இலக்கிய கழகம், நாகர்கோவில். 1983,
2. ஐசக் அருள்தாஸ்.ஜி – குமரி மண்ணில் கிறிஸ்தவம்,  கிப்ற்றோ, 8- 79,  குளத்துவிளை, தெங்கம்புதூர் – 629603, 2010,
3. சேவியர். ம.பி. – பதுவை புனித அந்தோணியார்,         நாஞ்சில் பதிப்பகம், 67- 1, கோர்ட் ரோடு, நாகர்கோவில் – 1  , 2003
4. நற்சீசன் . சே.ரா, – குமரி கிறிஸ்தவர்களின் பயணப்பாதை, நாஞ்சில் பதிப்பகம், 67-1, கோர்ட் ரோடு, நாகர்கோவில் – 1, 2000.
5. ஸ்டீபன் சாம், என், -குமரி மாவட்ட மீனவர்களின் வாழ்வியல் ஓர் ஆய்வு,     தங்கம் பதிப்பகம்,  17- 63, மேற்கு கல்லுக்கூட்டம், 2004.
6. Nilakanda Sastri. K.A. – History of South India

******

கட்டுரையாளர் – முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,ஸ்காட் கிறித்தவக் கல்லூரி,
மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்.