Blog

-திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

முன்னர் ‘வளவ நின் புதல்வன் ‘ என்ற பாடலில் கொலைக் குற்றம் செய்தவனுக்கு ஆதரவான நீதி மன்ற வாதங்களை எடுத்துரைத்த அமைச்சரின் தொகுப்புரையைக் கண்டோம். அதனைப் போலவே கொலை செய்யப்பட்ட ஆன்கன்றுக்கு ஆதரவாக அரசன் கூறிய சட்டம் மற்றும் நீதி சான்ற நுட்பம் மிக்க வாதங்களைச் சேக்கிழார் பாடிய சிறப்பை இக்கட்டுரையில் காணலாம்.

மனுநீதிச் சோழன் அமர்ந்திருந்த அறைக்குள் எந்த  அவலவோசையும், இதுவரை கேட்டதில்லை. புதிதாக அரசன் செவியில் விழுந்த ஆராய்ச்சிமணி யோசை அரசனை, திடுக்கிடச் செய்தது. இந்த ஓசை, அரசனுக்குப் பழி உண்டாயிற்று என்ற அறிவிப்போ, அவன் முன்னோர் செய்த பாவத்தின் அறிவிப்போ மரணத்தை உண்டாக்கும் கூற்றுவன் ஏறிவரும் எருமையின் கழுத்து மணியின் ஆரவாரமோ என்று எண்ணி வருந்தினான். ஆகவே ஏதோவொரு மரணத்தினை முன்னாள் உணர்ந்து கொண்டான்.  மணியோசை கேட்ட அரசன் தானே அரியணையிலிருந்து இறங்கி வாயிலுக்கு ஓடி வந்தான்! அங்கிருந்த ஏவலர்கள் முன்னே வந்து அங்கிருந்த பசுவைக் காட்டினர். ‘இப்பசு இங்கிருந்த மணியை அசைத்தது!’ என்றனர்!  நாட்டில் என்ன நடந்தாலும் அதன் காரணத்தை அறிந்து கூறும் கடமை அமைச்சர்களுக்கு உண்டு. ஒரு பசு இப்படித் தானாக மணியை அசைத்து அடிக்குமா? என்ற ஐயத்துடன் அமைச்சர்களை அரசன் நோக்கினான். அவர்களுள் அறிவில் மிக்க அமைச்சர், இளங்கன்று தேர்க்காலில் புகுந்து இறந்த செய்தியைப் பக்குவமாக உரைத்தார்.

அதனைக் கேட்ட அரசன் உடனே அந்தப் பசு அடைந்த துன்பத்தை அடைந்தான். இது மிகச்சிறந்த  மனித இயல்பாகும். மேலும் தன் மகவை இழந்த தாய்ப்பசுபோல் வருந்தினான்; எல்லையற்ற துன்பம் அடைந்தான். ஏங்கினான்; மனக்கலக்கம் கொண்டான். இப்பசுவின் துன்பத்தை எவ்வாறு நீக்குவது என்று எண்ணினான்; இதனை நான் செய்யவில்லை, வேறு யார் செய்தனரோ?’’ என்று எண்ணினான். உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தின் நல்வாழ்வுக்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கும் தன் ஆட்சியில் ஒரு தாய்ப்பசு துன்புற்றதே என்று எண்ணி வருந்தினான்.  என்ன செய்தால் இத்துன்பம் தீரும்? என்றெண்ணி அப்பசுவை நோக்கி, மிகவும் சோர்வடைந்தான்!

அரசன் துன்புறுவதைக் கண்ட அமைச்சர்கள் பதறிப்போய், அரசனுக்கு ஆறுதல் கூறினர்.  கொலை பலவகையானது. போர்வீரன் தன்னைக் கொல்ல  வந்த எதிரியைக் கொல்வது ஒருவகை; பெருங்குற்றவாளியை மற்றவரிடமிருந்து பாதுகாக்க அரசன் கொல்வது ஒருவகை; எளியோரைக் காக்கக் கொடிய விலங்கைக் கொல்லுதல் ஒருவகை; ஊரை அழிக்கும் பூச்சிகளைக் கொல்லுதல் ஒருவகை; இவற்றையே தன்னால், தன்பரிசனத்தால்,பகைத்திறத்தால்,கள்வரால், உயிர்களால் வரும்  பேராபத்தினை நீக்கும் அரசன் செயல்களாக மன்னனே கூறுகிறான். இவ்வாறன்றி எதிர்பாராமல் ஒரு கொலை நடந்தால், கொலையுண்ட உயிரின் பெருமை, சிறுமைகளுக்கேற்ப அவ்வுயிர்க்கொலைக்கு உரிய கழுவாய் தேட, முன்னோர் கூறிய முறையில் நடக்கலாம்! அதிலும் மற்றோர் உயிரைக்  கொன்று கழுவாய் தேடல் தவறு! ஓருயிரைக் கொன்றால் அத்தகைய உயிர்களைப் பலவகையில் காத்தலும் கழுவாயே! ‘’இவ்வகையில் பசு என்கிற, மிக நல்ல விலங்கைக் கொன்ற பாவத்துக்குக் கழுவாய் இன்னது என முன்னோர் வகுத்துள்ள வழியில் நடந்து கொள்ளலாம்!’’ என்று அமைச்சர்கள் கூறினர். அவ்வாறு செய்யுங்கால் பாவத்தைப் போக்கும் வேள்வி முதலாயின செய்யலாம்! என்றனர். இவ்வாறு செய்வதால் மந்திரங்கள் கூறி மன்றாடி இறைவனிடம் வேண்டி வழிபடுதல் நன்று என்றாலும், இங்கே அதனை, வழக்கன்று, சழக்கு என்கிறான் மன்னன். உண்மையான அறநெறி இத்தகைய வேள்விமுறைகளை ஏற்றுக் கொள்ளாது. என்பது அரசனின் வாதம்.

‘’அவிசொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன்
உயிர்செகுத்து உண்ணாமை நன்று!’’ என்பது வள்ளுவம்.

‘’கொலையிற் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ்
 களைகட் டதனோடு  நேர்!’’ என்பதும்  திருக்குறளே! அதனால் அரசன் தன் மைந்தனைத் தேர்க்காலில் இட்டுக் கொன்று,  இழந்து விடுவானோ? என்றெண்ணி அமைச்சர்கள் கூறிய கழுவாய் முறையைச் சழக்கு என்று மறுக்கிறான்!

‘‘வழக்கென்று நீர் மொழிந்தால் மற்றதுதான் வலிப்பட்டுக்
குழக்கன்றை இழந்தலறும் கோ உறு நோய் மருந்தாமோ?’’ என்கிறான்.  ஓர் உயிரைக் கொல்லும் அதிகாரம் எவர்க்கும் இல்லை.  அவ்வுயிரும் ‘’திருவாரூர்ப் பிறக்க முத்தி‘’ என்ற உரைப்படி முத்திக்கு உரிய உயிராகும். அத்தகைய ஓர் உயிரைக் கொல்லும் அதிகாரம் எவர்க்கும் இல்லை. கன்றின் உயிரின் சிறப்பு அத்தகையது! அவ்வாறு கொன்றால், கொன்றவரைக் கொல்லுதலே அரச நீதி! ஆதலால் நான் என் மைந்தனைத் தேர்க்காலில் இட விரும்புகிறேன் என்று தன்  அமைச்சன் ஒருவனை அவ்வாறு செய்யுமாறு ஏவினான்!

அரசனிட்ட கட்டளையை மறுக்க வியலாத அமைச்சன், திருவாரூரில்  பிறந்த இளவரசனின் உயிரைக் கொல்வது அரசநிந்தனையும், கொள்கைக் குற்றமும் ஆதலால், தானே தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டான்!

‘’தன்னுயிர்  நீப்பினும் செய்யற்க  தான்பிறிது
இன்னுயிர் நீக்கும் வினை!’’ குறள் நெறியின் படியும்,

‘’அறிவினால் ஆகுவதுண்டோ  பிறிதின் நோய்
தன்னோய்போற் போற்றாக்  கடை!’’ என்ற குறள் நெறியின் படியும் அமைச்சன்  செய்தது தன்மானம் காத்தல், கொள்கை காத்தல் என்ற தூய அறநெறியின் பாற்பட்டதாகும். இதனைக் கேள்வியுற்ற அரசன், தன்  எண்ணமே அமைச்சனையும் கொன்றது என்று பெரிதும் வருந்தினான். இங்கே வள்ளுவர் கூறிய குறட்பாக்களில் , பிறர் என்று கூறாமல் பிறிது , பிறிதின் நோய் என்று, அஃறிணை உயிர்களையும் கருதிய ஆன்மநேய உயிரிரக்கம் புலப்படுகிறது.  அந்த நெறியே மன்னனின் ஆன்மநேய உயிரிரக்கத்தைத் தூண்டியது. அதனாலும், யாரும் அறியாத வகையில் தேரினிடையே புகுந்த அந்தக் கன்றின் செயல் தெய்வத் தன்மை வாய்ந் தாகவும், கன்றை இழந்த பசுவின் கதறலும், கொம்பால் மணிக்கயிற்றை அசைத்து நீதிகேட்ட செயல், விலங்குத் தன்மைக்கு அப்பாற்பட்ட தெய்வச்  செயலாகவும் கருதிய மன்னனின் உய்த்துணர்திறம், இங்கே உற்று நோக்கத்தக்கது. ஆகவே, ஒரு பறவையின் பசி போக்கத் தானேதன் தசையை அரிந்து கொடுத்த வளவனின் பரம்பரை உயிரிரக்கம் கன்றையும் உயர்ந்த உயிராகக் கருதத் தூண்டியது.  அதனால்தான் அமைச்சர்களிடம்,‘’எந்தக் காலத்தில், எந்தப் பசு, இப்படி ஆராய்ச்சி மணியை அசைத்து நீதி கேட்டது?’’ என்று வியந்து கேட்டான். இதனைச் சேக்கிழார், 

“எவ்வுலகில் எப்பெற்றம் இப்பெற்றித் தாம்இடரால்
வெவ்வுயிர்த்துக் கதறிமணி எறிந்து விழுந்தது? விளம்பீர்!” எனக் கேட்டதாக எழுதினர்! ஆகவே பசுவையும் கன்றையும் மேம்பட்ட உயிராகக் கருதித் தன்  மரபுக்கே உரிய ஒரே  மகனை இழக்கக் கருதிய செயல், அறத்தின் பாற்பட்டதே ஆகும். அதனால்தான் ,’’இச்சழக்கு இன்று நான் இயைந்தால் தருமந்தான் சலியாதோ?’’ என்று மிக நுட்பமாக அரசன் கேட்டான்! இவையனைத்தும் குற்றம் செய்த இளவரசனுக்கு எதிரான நியாயமான  வாதங்களாகவே அமைந்து நம் உள்ளத்திற்கு நிறைவு தருகின்றன! அன்று அரசனே நீதி வழங்கும் நிலையில் இருந்தமையால், குற்றம்செய்த மகனை உறவென்று கருதாமல் நீதி வழங்கிய சிறப்பு  புலப்படுகிறது!  இத்தகைய அரசாட்சி எங்கும் காணுதற்கரிது! இதனை முழுவதுமாக விளக்கும் சேக்கிழாரின் பாடலைக் காண்போம்!

‘’ஒருமைந்தன்  தங்குலத்துக்கு  உள்ளான்என்  பதும்உணரான்
‘தருமம்தன்  வழிச்செல்கை  கடன்’என்று   தன்மைந்தன்
 மருமம்தன்  தேராழி   உறவூர்ந்தான்   மனுவேந்தன்
 அருமந்த   அரசாட்சி அரிதோ? மற்  றெளிதோதான்!

இப்பாடலில் வழக்குத் தொடுப்பதற்கும், வழக்கை மறுப்பதற்கும் உரிய இருவகை வாதங்களும்  அமைந்து, நம்மை வியக்க வைக்கின்றன!

-முனைவர் தி.அ. இரமேஷ்

ஒரு மொழியில் சொற்களின் வளர்ச்சி பல்வேறு சூழ்நிலைகள் காரணமாக நிகழ்ந்து வருகின்றது. அச்சொற்களை ஆக்கிப் பயன்படுத்தும் முறை சங்ககாலம் தொடங்கி இன்றுவரை தொடர்ந்து ஆக்கத்தன்மையுடன் வழக்கில் உள்ளது. தற்காலத்தில் சொற்களை ஆக்கிப் பயன்படுத்துதல் என்பது தனித்ததொரு துறையாகச் ‘சொல்லாக்கம்’ எனும் பெயரில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது.

சொல்லாக்கம் பல்வேறு பிரிவுகளாகப் பகுக்கப்பட்டு ஆராய்ந்து வகைப் படுத்தப்பட்டாலும், சங்க காலத்தில் திரிபு, ஆக்கப்பாடு (மொழியியல், சொல்லியல், பெயரியல், பக். 22-23) ஆகிய இரு பிரிவுகளில் சொல்லாக்கம் நிகழ்ந்துள்ளதை அறிய முடிகின்றது. இதில் திரிபு என்பது இலக்கண அடிப்படையில் உருவாவது. ஆக்கப்பாடு பொருள் மாற்ற அடிப்படையில் நிகழ்வது. சங்க இலக்கியத்தில் கூட்டுச்சொற்கள், பிறமொழிச் சொற்கள், விகுதிவழிச் சொற்கள் என்னும் மூன்று நிலைகளைக் காணமுடிகிறது. இவை மூன்றும் ஆக்கப்பாடு என்ற வகையில் அடங்கும். விகுதிவழிச் சொற்கள் என்ற வகையில் சிலப்பதிகாரத்தில் நிகழ்ந்துள்ள சொல்லாக்கச் சொற்களைத் தொகுத்துநோக்கி, அவை சிலப்பதிகார காலச் சொற்பெருக்கத்திற்கான சான்றாகவும் தற்காலத்தில் வளர்ச்சிபெற்றுள்ள விகுதிவழிச் சொல்லாக்கத்திற்கு (பின்னொட்டாக்கம்) முன்னோடியாக அமைந்துள்ளன என்பதையும் இக்கட்டுரை ஆராய்கின்றது.

ஆக்க விகுதிகள்

பெயர், பெயரடி, வினை, வினையடிகளுடன் விகுதிகள் சேர்ந்து சொற்கள் உருவாக்கம் பெறுகின்றன. அவற்றின் அடிப்படையில் சொல்லாக்கச் சிந்தனையில் ஈடுபட்ட ச. அகத்தியலிங்கம் அவர்கள் ஆக்க விகுதிகளாக அருவத்தை, ஐ, அகம், அம், அல், அவு, இ, உள், கை, க்கை, சி, ச்சில், ச்சி, தி, பு, ப்பு, ம், மை, வை, வல், வி, வு, அர், அரை, ஆர், காடு, ட்டம், ட்டு, டு, டை, ப்பை, வாய் எனும் 33 விகுதிகளைச் சங்க இலக்கியங்களில் ஆக்க ஒட்டுக்களாக இடம்பெற்றுள்ளதாகச் சுட்டுகிறார் (மொழியியல், சொல்லியல், பெயரியல், பக்.145-148). இவ்விகுதிகள்வழிச் சங்க இலக்கியத்தில் சொல்லாக்கம் பரவலாக நடைபெற்றுள்ளது. அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து எழுதப்பட்ட சிலப்பதிகாரத்தில் நிகழ்ந்துள்ள விகுதிவழிச் சொற்களைக் காணலாம்.

மேற்காணும் விகுதிகளைக் கொண்டு சிலப்பதிகாரத்தில் நிகழ்ந்துள்ள விகுதிவழிச் சொற்களை நோக்கும்பொழுது இருபதுக்கும் மேற்பட்ட  விகுதிகள் சொல்லாக்கத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளதைக் காணமுடிகிறது. இவ்விகுதிகளை இரு பிரிவுகளில் பகுத்துக்காண முடிகிறது. அவை பெயர்ச்சொற்களுடன் சேரும் விகுதிகள், வினையடியுடன் சேரும் விகுதிகள் என்பன.

பெயர்ச்சொற்களுடன் சேரும் விகுதிகள்

அகம், அம், அர், அல், அன், ஆள், ஆளர், இ, இர், இயல், கு, ச்சி, ஞர், ஞை, தி, த்தி, ப்பு, மார், மை, வி, வு, வை ஆகிய இருபத்திரண்டு விகுதிகள் பெயருடன் சேர்ந்து சொற்கள் ஆக்கம் பெருவதற்குத் துணைநிற்கின்றன.

அகம் விகுதி

அகம் என்பதற்கு வீடு, மனம், ஞானம், உள் எனப் பல பொருள்கள் உள்ளன. ஆனால் இச்சொல் ஒரு சொல்லின் முன் அல்லது பின் என்னும் இருநிலைகளில் சொல்லாக்கத்தில் இணைந்து செயல்படுகிறது. முன்னொட்டாக விளைவாக்கம் இல்லை. ஆனால் பின்னொட்டாக அதிக விளைவாக்கம் பெற்றுள்ளது. இடம் என்ற பொதுப்பொருளில் அதிகப் பயன்பாடு உடையது குறிப்பிடத்தக்கது. அகம் ஒரு முழு சொல்லாக இருப்பினும் மீண்டும் மீண்டும் விகுதிபோல் செயல்பட்டு புதிய சொற்களை உருவாக்கப் பயன்படுகிறது என்று இ. மறைமலை குறிப்பிடுகின்றார்.

சிலப்பதிகாரத்தில் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் அகம் விகுதி பெற்று ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

சிறை+ அகம் > சிறையகம் (அடைத்து வைக்கும் இடம்)

பிருட்டு+அகம் > பிருட்டகம் (அங்கக் கிரியை 16இல் ஒன்று)

அரி+அகம் > அரியகம் (காற்சிலம்பு)

கன்+அகம் > கன்னகம் (அகழ் கருவி)

பேடு+அகம்> பேடகம் (துகில்)

என்பது போன்று சொற்கள் ஆக்கம் பெற்று சிலப்பதிகாரத்தில் அகம் ஆக்கப் பெயர் விகுதியாகச் செயல்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகிறது

அம் விகுதி

‘அம்’ என்னும் விகுதி குறித்துத் தொல்காப்பியரும் (தொல்.சொல்.204) நன்னூலாரும் (நன்.140) குறிப்பிட்டுள்ளனர். ‘அம்’ விகுதி பெற்று ஆக்கம் பெற்ற சொற்களை இரண்டு வகையான இயல்பு கொண்டவையாகப் பார்க்கலாம். அவை வினை, பெயரடிகளுடன் சேர்ந்து புதிய சொற்களை உருவாக்குதல், பொருள் மாற்றம் இல்லாமல் ‘அம்’ விகுதி பெற்று வருவன (பகுதிப் பொருள் ஏற்பவை) என்பன.

சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களைத் தொகுத்து ஆராயும் பொழுது பகுதிப்பொருள் ஏற்கும் ஆக்கமே ‘அம்’ விகுதி சேர்க்கையால் நிகழ்ந்துள்ளதைக் காணமுடிகின்றது.

அகல்+அம் >அகலம்(மார்பு)

குன்று+அம் > குன்றம்(மலை)

அவை+அம் >அவையம்(சபை)

முரசு + அம் > முரசம் (முரசு)

நறவு + அம் >  நறவம் (தேன்)

ஆகிய சொற்களும் பொருள்மாற்றம் இன்றிப் பகுதியின் பொருளையே உணர்த்தி நிற்கின்றன. செய்யுளின் யாப்பமைதி குன்றாவண்ணம் அவ்வகை ஆக்கம் நிகழலாம் என ஒருவாறு ஊகிக்க இடமளிக்கின்றது. சிலப்பதிகாரத்தில் அதிக விளைவாக்கம் கொண்ட விகுதி அம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. சமகாலத்தில் நிதி+அம்> நிதியம் (வருவாய்), மதி+அம்> மதியம் (நண்பகல்) போன்ற சொற்களில் பொருள்மாற்றம் பெற்று சொல்லாக்கத்தில் ‘அம்’ விகுதி பயன்பாட்டில் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

அர் விகுதி

தொல்காப்பியரும் (தொல்.சொல்.208) நன்னூலாரும் (நன்.140) ‘அர்’ என்பதைப் படர்க்கைப் பன்மை வினைமுற்று ஈறு என்று குறிப்பிடுகின்றனர். ஆனால், சொல்லாக்க விகுதியாகச் சிலப்பதிகாரத்தில்,

அரசு + அர் > அரசர் (தலைவன்)

இடைச்சி + அர் > இடைச்சியர் (ஆடு மேய்க்கும் பெண்கள்)

உழவு+அர் > உழவர் (உழவுத்தொழில் செய்யும் மக்கள்)

ஆகிய சொற்கள் ‘அர்’ விகுதி சேர்ந்து ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகின்றது. இதேபோல் கடவுளர், நுளைச்சியர் போன்ற சொற்களும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

அல் விகுதி

தொழிற்பெயர் விகுதிகளில் ஒன்றாக நன்னூலார் ‘அல்’ விகுதியைக் குறிப்பிடுகின்றார். சொல்லாக்க விகுதியாகப் பத்துப்பாட்டில் 22 இடங்களில் பயின்று வந்துள்ளது என்று தி.அ. இரமேஷ் குறிப்பிடுகின்றார் (சங்க இலக்கியச் சொல்லாக்க நெறிமுறைகள் (பத்துப்பாட்டு) ப.114). அதன் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தை நோக்கும்பொழுது பத்துச்சொற்கள் மட்டும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

அதிர் +அல்> அதிரல் (காட்டு மல்லிகை)

பிணை + அல் > பிணையல் (இரட்டைக் கை)

விரி + அல் > விரியல் (மலர்ச்சி)

புதை + அல் > புதையல் (புதைபொருள்)

தொடை + அல் > தொடையல் (மாலை)

அதிர் என்னும் வினையடியுடன் அல் சேர்ந்து காட்டு மல்லிகை என்னும் பொருளில் ஆக்கம் பெற்றுள்ளது. இதேபோல்தான் கீழ் உள்ள சொற்களும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. தொடையல் என்பது மட்டும் பெயருடன் அல் சேர்ந்து பொருள் மாற்றம் இன்றி மாலை என்னும் பொருளையே தந்து நிற்கின்றது.

அன் விகுதி

இலக்கண நூல்களில் விகுதியாக இடம்பெறும் ‘அன்’ விகுதிக்கும் சொல்லாக்கத்தில் இடம்பெறும் ‘அன்’ விகுதிக்கும் வேறுபாடு உள்ளது. இலக்கண நூல்களில் வருவது திரிபு நிலையில் சொற்களை ஆக்கிப் பொருள் மாற்றம் இன்றி இலக்கண அமைப்பில் மாற்றம் செய்வதாகும். ஆனால் சொல்லாக்கத்தில் பயன்படும் ‘அன்’ விகுதி பொருள் மாற்றத்துடன் சொற்களை ஆக்கும் பெயராக்க விகுதி எனலாம். இதன் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களைத் தொகுத்து நோக்கும்

பொழுது,

காதல் +அன்> காதலன்  (தலைமகன்)

இருள் + அன் > இருளன் (ஒரு சாதிப் பிரிவினர்)

என்பது போன்று சில சொற்கள் மட்டும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளது.

ஆளர் / ஆள் விகுதி

இலக்கண நூல்கள் ஆள், ஆளன், ஆளர் ஆகியவற்றை விகுதிகளாகக் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால், சொல்லாக்கச் சிந்தனையாளர்களில் இ. மறைமலை, ச. இராசேந்திரன், சு.சக்திவேல் ஆகியோர் மட்டும் குறிப்பிட்டுள்ளனர். நன்னூலார் விகுதிகள் பற்றிக் கூறுமிடத்து ‘பிறவும்’ என்று குறிப்பிட்டுச் சென்றுள்ளதன் மூலம் இவ்விகுதிகளைக் காலமாற்றத்திற்கு ஏற்ப வளர்ச்சி பெற்ற விகுதிகளாகக் கருதலாம். இவ்விகுதிகளைக் கருத்தா விகுதி என்று வே.சீதாலட்சுமி குறிப்பிடுகின்றார். அதன் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தை நோக்கும் பொழுது,

      இருபிறப்பு +ஆளர் >இருபிறப்பாளர் (அந்தணர்கள்)

ஏவல் + ஆளர் > ஏவலாளர் (பணி செய்வர்)

கண்ணுள் + ஆளர் > கண்ணுளாளர் (மதங்கர்)

கண்ணெழுத்து + ஆளர் > கண்ணெழுத்தாளர் (திருமுகம் எழுதுவோர்)

போன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.மேலும் காற்றூதாளர், காவலாளர், வேளாளர் ஆகிய சொற்களும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.ஆனால், சமகாலத்தில் அதிக விளைவாக்கம் கொண்ட விகுதியாகச் சொல்லாக்கத்தில் ஆளன் விகுதி இடம்பெறுகின்றது.சான்றாக, காவலாளன், நிதியாளர், பதிவாளர், காசாளர் போன்ற சொற்களை எடுத்துக்காட்டலாம்.

ஆள் என்னும் விகுதி பெற்று இரண்டு சொற்கள் மட்டும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. அவை ஆட்டுவாள், மாற்றாள் என்னும் சொற்கள் ஆகும். இவை முறையே தாய், வேறொருத்தி என்னும் பொருளைத்தந்து நிற்கின்றன.

ஆளர் பலர்பால் அடிப்படையில் வந்துள்ளது. ஆண்பாலுக்கு ஆளன் பெண்பாலுக்கு ஆட்டி என்பது விகுதியாக இடம்பெறுவது வழக்கம். அந்த அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் குலப்பிறப்பாட்டி என்ற சொல் மட்டும் ஆக்கம்பெற்றுள்ளது நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.

இ விகுதி

‘இ’ என்பதை விகுதியாகத் தொல்காப்பியரும் (தொல்.சொல்.225) நன்னூலாரும் (நன்.140) குறிப்பிடுகின்றனர். தொல்காப்பியர் முன்னிலை ஒருமை வினைமுற்று ஈறாகவும் நன்னூலார் பெயரினும் சில என்று கூறுமிடத்தும் ‘இ’ விகுதியாக வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இ. மறைமலை அவர்கள் “பொற்கோ குறிப்பிடும் மூடி, கொள்ளி, நொண்டி ஆகிய சொற்களைப் போல வினையடியும் இகர விகுதியும் சேர்ந்து உருவாகிய சொற்கள் ஆட்சித்துறைச் சொல்லாக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு உள்ளன (இ.மறைமலை, சொல்லாக்கம்,ப.60)’’ என்பார் என்று சுட்டுகின்றார். இதன் அடிப்படையில் நோக்கும் பொழுது சிலப்பதிகாரத்தில் இதுபோன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

காதல், சமர், நகர், மாதர் ஆகிய சொற்களுடன் இ விகுதி சேர்ந்து முறையே காதலி, சமரி, நகரி, மாதரி சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைச் சிலம்பில் காணமுடிகிறது.

இயல் விகுதி

நன்னூலார் இவ்விகுதியைத் தெரிநிலை வினையெச்ச விகுதி என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் பிற்கால விகுதி வளர்ச்சியில் இது ஆக்க விகுதியாக இடம்பெற்றுள்ளது.  இதன் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் பார்க்கும் பொழுது,

அணி +இயல்> அணியியல்

அரசு + இயல் > அரசியல்

உலகு + இயல் > உலகியல்

பொது + இயல் > பொதுவியல்

வேந்து + இயல் > வேத்தியல்

போன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகின்றது. இவ்விகுதி இக்காலத்தில் அதிக விளைவாக்கம் உள்ள ஒரு விகுதி எனலாம் .சான்றாக, உளவியல், களவியல், வணிகவியல், தொழில்நுட்பவியல் போன்ற சொற்களை எடுத்துக்காட்டலாம்.

ஞர் விகுதி

இவ்விகுதி சங்க காலம் தொடங்கி இக்காலம் வரை பயன்பாட்டில் உள்ள ஒரு விகுதியாக இடம்பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. பத்துப்பாட்டில் இவ்விகுதி பயன்பாடு குறித்து சங்க இலக்கிய சொல்லாக்க நெறிமுறைகள் (பத்துப்பாட்டு) என்னும் ஆய்வு குறிப்பிட்டுள்ளது. மேலும் சொல்லாக்க அறிஞர்கள் இவ்விகுதிகுறித்து சிறப்பாகக் கூறியுள்ளனர்.அதன் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் கிளைஞர், இளைஞர், வினைஞர் ஆகிய மூன்று சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

மார் விகுதி

இவ்விகுதி சங்க காலத்தில் பயன்பாட்டில் இல்லாத ஒன்று. ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தில் மார் விகுதி இணைவால் சில சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. அவை ஐயன்மார், காண்மார், தாய்மார், பாட்டிமார் ஆகிய சொற்கள் ஆகும். இதில் காண்மார் என்பது சங்க இலக்கியத்தில் காண்மர் என வந்துள்ளது. இதில் மார் என்பதன் குறுகல் விகாரமாக மர் என வந்துள்ளது. ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தில் காண்மார் என்றே வந்துள்ளது. இக்காலத்தில் தோழிமார், அத்தைமார், மாமன்மார் என்பது போன்று சொற்கள் ஆக்கம்பெற்று வழக்கில் உள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

மை விகுதி

பண்புப்பெயர் விகுதிகளில் ஒன்றாக இலக்கண நிலையில் பயின்றுவரும் ‘மை’ விகுதி சொல்லாக்க நிலையில் பெயராக்க விகுதியாகவும் செயல்பட்டு வருவதை அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது. இவ்விகுதி பற்றி இ. மறைமலை, ச. அகத்தியலிங்கம், சூ.இன்னாசி, பொற்கோ போன்றோர் குறிப்பிடுகின்றனர்.

இத்தன்மையின் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களைத் தொகுத்து நோக்கும்பொழுது ஒரு சில சொற்கள் மட்டும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகின்றது.

நெடு + மை>நெடுமை (உயர்வு)

படி + மை > படிமை (தெய்வ வடிவு)

நேர் + மை > நேர்மை (நல்வழி)

நெடு, படி, நேர் ஆகியபெயரடிகளுடன் மை விகுதி சேர்ந்து பண்பு என்ற பொருளை உணர்த்தும் நெடுமை, படிமை, நேர்மை எனும் சொற்களாக உருவாக்கம் பெற்றுள்ளன.

தி / த்தி விகுதி

தொழிற்பெயர் விகுதிகளில் ஒன்றாக நன்னூலார் குறிப்பிடுவதாக ஆறுமுக நாவலர் தம் உரையில் சுட்டியுள்ளார். இவ்விகுதியை ஆக்கப்பெயர் விகுதியாகச் சொல்லாக்க அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். இதற்குச் சான்றாக  ‘மறதி’ என்பது போன்ற சொற்களை எடுத்துக்காட்டியுள்ளனர். இவ்விகுதி பரிபாடலில் ஓரிடத்தில் மட்டும் பெயராக்க விகுதியாகச் செயல்பட்டுள்ளதைக் காணமுடிகின்றது.

ஊர்+தி > ஊர்தி (வாகனம்)

பெயருடன் ‘தி’ விகுதி சேர்தல் என்னும் வாய்ப்பாடு அடிப்படையில் இச்சொல் ஆக்கம்பெற்றுள்ளது. இதேபோல் அமைதி என்னும் சொல்லும் ஆக்கம் பெற்றுள்ளது. மேலும் சிலப்பதிகாரத்தில் ‘த்தி’ என்னும் விகுதிபெற்று உழத்தி, காட்டாளத்தி, தனித்தி, திறவாளத்தி, பொய்த்தி போன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

வினையடியுடன் சேரும் விகுதிகள்

நர் விகுதி

இலக்கண நூல்களில் ‘நர்’ விகுதி வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. இருப்பினும் விகுதி வகைகளைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டும் நன்னூலார் குறிப்பிட்ட விகுதிகளை வகைப்படுத்திக் கூறிவிட்டு, காலமாற்றத்திற்கு ஏற்ப விகுதிகளின் வளர்ச்சி மாறும் என்பதால் பிறவும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனாலும், ‘நர்’ விகுதி சங்க இலக்கியங்களிலேயே பரவலாக்கம் பெற்ற ஒன்றாக இருக்கையில் ஏன் பவணந்தியார்; உள்ளிட்ட இலக்கணிகள் அதை விகுதியாகப் பதிவு செய்யவில்லை என்ற கேள்வி மேலோங்குகிறது.

‘நர்’ விகுதி பற்றி இ.மறைமலை ச.இராசேந்திரன், பொற்கோ போன்றோர் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இவ்விகுதி வினையடிகளுடன் மட்டும் சேர்ந்து பெயர்ச்சொற்களை உருவாக்குகின்றது. இக்கருத்துக்களின் அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தை நோக்கும்பொழுது, இயங்கு, ஆடு, பகரு, ஓசு, வாழ், பொரு, செய்கு, வதி, கொழு, தேரூர் முதலிய வினையடிகளுடன் ‘நர்’ விகுதி சேர்ந்து சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகின்றது.

இயங்குநர்(செயல்படுபவர்)

ஆடுநர்(ஆடுவோர்)

பொருநர்(போர்க்களம் பாடுவோர்)

வாழ்நர்(உயிர் வாழ்வோர்)

வதியுநர்(வாழ்வோர்)

முதலிய சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. இக்காலத்தில் ஓட்டுநர், நடத்துநர், இயக்குநர் போன்ற சொற்கள் ‘நர்’ விகுதி சேர்ந்து ஆக்கம்பெற்று மக்கள் வழக்கில் இடம்பெற்றுள்ளதை இங்கு நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

ப்பு விகுதி

தொழிற்பெயர் விகுதியாகவும் தெரிநிலை வினையெச்ச விகுதியாகவும் ‘ப்பு’ பயின்று வரும் என்பது நன்னூலார் கருத்து. ஆனால், ஆக்கப் பெயர் விகுதியாக ச. அகத்தியலிங்கம், ச. இராசேந்திரன், ஆ. வேலுப்பிள்ளை, எச்.சித்திரபுத்திரன் ஆகியோர் குறிப்பிடுகின்றனர்.

இவர்களின் விகுதிப் பகுப்பு அடிப்படையில் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களை அணுகும்பொழுது சில சொற்கள் இவ்விகுதியின் துணையுடன் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. அவை அதிர்ப்பு, ஆர்ப்பு, இடிப்பு, தொடுப்பு, பிணிப்பு, முரிப்பு, வாசிப்பு ஆகியவை வினை நிகழ்வினை வெளிப்படுத்தும் சொற்களாக ஆக்கம் பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. 

வை/வி/வு விகுதிகள்

’வை’ என்பதைத் தொழிற்பெயர் விகுதிகளில் ஒன்றாக நன்னூலார் குறிப்பிடுகின்றார். சொல்லாக்க முறையில் இவ்விகுதி ஆக்க விகுதியாகப் பயன்பாட்டில் உள்ளதைப் பல அறிஞர்கள் சுட்டியுள்ளனர். அவர்கள் கருத்துப்படி சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களை அணுகும்பொழுது தேய்வை, நடுவை, புடைவை, போர்வை, மடவை போன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

அதேபோல் வி விகுதி பெற்று இறைவி, ஆற்றுவி, கேள்வி போன்ற சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. வு விகுதி பெற்றும் சில சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன. அவை வரைவு, வியர்வு மகவு போன்றவை ஆகும். இதில் மகவு என்பது மட்டும் பெயரடியுடன் வு விகுதி இணைந்து ஆக்கம் பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

பெயர் மற்றும் வினையுடன் சேர்ந்து வரும் விகுதிகள்

ச்சி விகுதி

இலக்கண நூலாசிரியர்கள் ச்சி என்பதை விகுதியாகக் குறிப்பிடவில்லை. இருப்பினும் நன்னூலார் பிறவும் என்று விகுதிகள் பற்றிக் கூறுமிடத்து குறிப்பிட்டுச் சென்றுள்ளதால் ச்சி என்பதை ஆக்கப்பெயர் விகுதியா சொல்லாக்கச் சிந்தனையாளர்கள் வகைப்படுத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொற்களை ஆராயும் பொழுது பத்துக்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் ச்சி விகுதி இணைவால் ஆக்கம் பெற்றுள்ளதைக் காணமுடிகிறது.

அடை, இகழ், இடை, புணர், நுளை, நெல்லி, இறை, பொய், வாரி, விழை போன்ற சொற்களுடன் ச்சி விகுதி இணைந்து அடைச்சி, இகழ்ச்சி, இடைச்சி, புணர்ச்சி, நுளைச்சி, நெல்லிச்சி, இறைச்சி, பொய்ச்சி, வாரிச்சி, விழைச்சி ஆகிய சொற்கள் ஆக்கம் பெற்றுள்ளன.

மதிப்புரை

சமகாலத்தில் விகுதிகளின் துணைகொண்டு துறைகள்தோறும் பல்வேறு சொற்கள் ஆக்கப்பெறுகின்றன. அவற்றிற்கு காப்பியங்களில் முதலாவதாக வைத்துப் போற்றப்படும் சிலப்பதிகாரத்தில் உள்ள சொல்லாக்க விகுதிகள் முன்னோடியாக இடம்பெற்றுள்ளன என்பதை இச்சிறு ஆய்வின்மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. மேலும் சிலப்பதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள ஆக்க விகுதிகளைப் பெயருடன் சேர்ந்துவரும் விகுதிகள் வினையடியுடன் சேர்ந்து வரும் விகுதிகள் பெயர் மற்றும் வினையுடன் இணைந்து வரும் விகுதிகள் என்னும் மூன்றுநிலைகளில் காணமுடிகின்றது.அதேபோல சிலப்பதிகாரம் எழுதப்பட்ட காலச்சூழலில் சொற்களின் பயன்பாடு எவ்வாறு இருந்துள்ளதை என்பதையும் சொற்களின் வளர்ச்சி பற்றிய தெளிவையும் காணமுடிகிறது.

பார்வை நூல்கள்

• அகத்தியலிங்கம்,ச., மொழியியல், சொல்லியல், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், அண்ணாமலை நகர், 1971.
• அன்பழகன், க., சங்க இலக்கிய ஒருபொருட் பல சொல்லாக்கத்தில் விகுதிகள், தொல்காப்பியம் சங்கத் தமிழ் ஒரு புதிய பார்வை, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம், அண்ணாமலை நகர், 2006.
• இரமேஷ், தி.அ.,சங்க இலக்கியச் சொல்லாக்க நெறிமுறைகள்(பத்துப்பாட்டு), சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், 2013.
• தொல்காப்பியர், தொல்காப்பியம், சொல்லதிகாரம், இளம்பூரணம், தமிழ்மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2003.
• பொற்கோ, இலக்கண உலகில் புதிய பார்வை, தமிழ் நிலையம், சென்னை, 1985.
• பவணந்தி முனிவர், நன்னூல், மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை, 2004
• சிலப்பதிகாரம் மூலமும் அரும்பத மற்றும் அடியார்க்கு நல்லார் உரையும், உ.வே.சா. நூல்நிலையம், சென்னை, 2008.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழ்த்துறை, தூய நெஞ்சக்  கல்லூரி (தன்னாட்சி)
திருப்பத்தூர்.

-பேரா.ம. பரிமளா தேவி

முன்னுரை

பெண்ணின் ஆளுமை இதுவரை பெண்கள் பற்றிச் சொல்லப்பட்டு வந்த நியாயங்கள், உருவாக்கப்பட்டு வந்த மதிப்புகள், கற்பிக்கப்பட்ட அல்லது விதிக்கப்பட்ட புனிதங்கள், என்பனவற்றை அடையாளம் கண்டு விளக்குவது, பெண்ணின் சுயமான விருப்பங்கள், உணா்வுகள், ஆசைகள், எதிர்பார்ப்புகள் இவற்றின் முறிவுகள் முதலியவை புனைவுகளில் எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை ஆராய்வது. புனைகதை கால சிருஷ்டியே எனினும் சமுதாய மாற்றத்தை மாறும் சமுதாயத்தின் நிலையைக் காட்டும் வரலாற்றுச் சான்றாகவும் விளங்குகிறது. சிறப்பான கதைக்களங்கள் சமகாலச் சான்றாக வரலாற்றாசிரியராலும் சமூகவியலாளர்களாலும் போற்றப்படுகின்றது என்கிறார் கா.சிவத்தம்பி (நாவலும் வாழ்க்கையும், கா.சிவத்தம்பி. ப.20)

வெண்ணிலை சிறுகதைத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள கதைகளில் பெண்களை மையப்படுத்தி எழுதியுள்ள தீராக்குறை, கிடந்த கோலம், தாய்மை, பாரம் சுமக்கிறவள், உள்ளிருந்து உடற்றும் பசி, வயிற்றுப்புருசன், வெண்ணிலை, பேரிளம் பெண், பேதை, கொடிகொம்பு, தொப்புள்கொடி முதலிய கதைகளில் பாலியல் சிக்கலும் பெண்களின் நிலையும் எவ்வாறு இடம்பெற்றுள்ளது  என்பதை பெண்ணிய நோக்கில் ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

பெண்ணடிமை

தற்போதைய சூழலில் கணவன் மனைவி இருவரும் வேலைக்குப் போகும்போது குடும்பத்தைப் பொருளாதார ரீதியில் மேம்படுத்திக்  கொண்டு செல்ல வழியுண்டு. படித்த பெண்களை வீட்டிற்குள்ளே பூட்டிவைக்க தேவையில்லை என்கிற கருத்து நிலவி வருகின்றது. அவர்களின் உழைப்பிற்கு மதிப்பூதியம் அளிக்கப்படாமல் சம்பளம் இல்லாத வேலைக்காரியாகப் பெண்கள் இருந்தது அந்தக்காலத்தில். ஆனால் தற்போது பெண்களும் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்கு வேலைக்குச் செல்கின்றனா். ஆணும் பெண்ணும் வேலைக்குச் செல்கின்ற குடும்பத்தில் இருவரும் வேலைகளைப் பகிர்ந்து செய்ய வேண்டும். அப்படி இல்லாமல் வேலையிலிருந்து வீட்டிற்கு வந்ததும் கணவன் மனைவியிடம் அதிகாரம் செலுத்துபவனாகவே இருக்கின்றான். ஆண் வீட்டு வேலைகளைச் செய்வது கேவலமானது, மற்றவர்களால் நகைப்பிற்குரியச் செயலாகப் பார்க்கப்படும் என்கிற எண்ணமானது அவனுடைய பொதுபுத்தியில் ஆழமாக பதிந்துள்ளது. மேலும் ஆண்களின் கண்ணோட்டத்தில் வீட்டில் வெளியில் வேலைகளைச் செய்வதற்கும் குழந்தைகளைப் பராமரிப்பது அவர்களுடைய வேலை என்றும் அவர்களின் அனுமதி இல்லாமலும் பாலுறவு வைத்து கொள்ளலாம் என்கிற எண்ணமும் தன்னை எதிர்த்து பேசக்கூடாதவளாக இருக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கின்ற நிதர்சன உலகத்தை அப்படியே கிடந்த கோலம் கதையில் காட்சிகளாக்கியுள்ளார்.

“கிடந்த கோலம்” என்கிற கதையில் பெருமாள், வனிதா இருவரும் பள்ளியில் வேலை பார்க்கும் ஆசிரியர்கள்.  இருவருக்கும் வார விடுமுறை நாள் எவ்வாறு இருக்கின்றது என்பதை இக்கதையானது சித்திரிக்கின்றது.   திருமால் பாற்கடலில் பள்ளிக்கொண்டிருப்பதுபோல் படுத்துக்கொண்டு ஆனந்த விகடனைப் புரட்டிக் கொண்டிருக்கின்றான் பெருமாள். சிலிண்டா் தெருவில் இருக்கு, தூக்கி கொண்டு வந்து உள்ள வைய்யி என்கிறாள்.  எப்பப் பார்த்தாலும் நய்யி நய்யின்னு சொல்லிக்கொண்டிருப்பியா, தூக்கி உள்ள வைச்சா வைய்யி இல்லைன்னா பேசாம கெட என்கிறான்.  அரைமுடி தேங்காயாவது வாங்கிக்கொண்டு வந்துகொடு என்கிறாள். சமைக்கும்போது குழாயில் தண்ணீா் வந்துவிடுகின்றது. குடத்தைக் கொண்டு போய் வரிசையில் வை என்கிறாள். தண்ணீா் பிடிக்கிறது, துணி துவைக்கிறது, கடைக்குப் போவது, பாத்திரம் துலக்குவது, சமைப்பது, குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வது, அடுத்த நாள் வகுப்பிற்கான பாடத்திட்டத்தை எழுதுவது என ஓயாமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கின்றாள் வனிதா.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் குடும்ப அமைப்பானது பெண்கள் இல்லற பந்தத்திலிருந்து எளிதாக வெளிவர முடியாத குடும்பச்சிறையாக உள்ளது.  எந்தவொரு முடிவையும் பெண்ணால் எடுக்க இயலாத சூழலே உள்ளது. ஓர் ஆண் தன்னை எளிதில் இல்லற வாழ்விலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ள அத்தனை நியாங்களையும் அவனுக்கான இடத்தையும் சுதந்தரத்தையும் வழங்கியுள்ளது. பெண் கட்டுப்பாடுகளுடன் வளா்க்கப்பட்டவள். அவளுடைய சிந்தனையும் குடும்பம், குழந்தை, சமூகம் என அனைவரின் எதிர்பார்ப்புகளையும் ஈடுசெய்பவளாகவே இருக்கின்றாள் என்பதையும் பின்வருமாறு பதிவுசெய்துள்ளார்.

“கல்யாணம் செய்யாமலே இருந்து இருக்கலாம். ஏதோ சம்பாதிக்கிறோம் பிழைக்கிறோம் என்று வாழ்க்கையை ஓட்டியிருக்கலாம். யார் அழுதார்கள் இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ்ந்தே தீர வேண்டுமென்று புலம்புகின்றாள்”. (பக்க எண் 75  ) குழந்தைகளை நினைத்தும் அப்பா அம்மாவை நினைத்தும் உடன் பணியாற்றுபவர்கள் தன்னைத் தவறாக நினைத்து விடக்கூடாது என்றும் அவள் துன்பங்களை அடிமனதில் போட்டு அமுக்கிவிடுகின்றாள்.

எதிர்ப்பு:

தன்னுடைய எல்லாம் துயரங்களையும் அடக்கிக்கொண்டு அவனோடு வாழ்ந்து வரும்போது இருக்கிற தலைவலியில இன்னும் தலைவலி எதுக்குன்னு அவனுடைய  கட்டாயப் பாலியல் உறவுக்குத் தயாராகின்றாள். குடும்பக் கட்டுப்பாடு அறுவை சிகிச்சை செய்யாத காரணத்தினால் காண்டம் வாங்குவதிலும் கணவன் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.  இவள் கடைக்குச் சென்று காண்டம் வாங்கிவருகின்றாள் மிகவும் வருத்தத்துடன். சில சமயம் உருப்படியாகப் பல சமயம் சொதப்பலாக உறவுகொள்கின்றதைப் பார்த்து அடக்க மாட்டாமல் சிரிக்கின்றாள். இறுதியாக “இதுக்கு மட்டும் தான் நீயா ” (பக்க எண் 77 ) என்று அவனைப் பார்த்துக் கேட்பதாக முடிகின்றது. பெண்ணை உடல் உறவினால் மட்டும் மகிழ்ச்சியா வாழ வைக்கமுடியும் என்கிற பிம்பத்தை உடைகின்றார். பெண்கள் பாலியல் உறவில் மட்டும் மகிழ்ச்சியை அடைவதில்லை. அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு என்ன என்பதைத் புரிந்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்தினால் மட்டும் இல்லறம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் என்கிற கருத்தை உணர்த்துகின்றார்.

ஒருதலைக் காதல்

சங்கீதா ஒன்பதாவது படிக்கும் போதே செபாஸ்டின் அவளைப் பின்தொடா்ந்து போயிட்டு இருந்தான்.  அவள் காதலைச் சொல்லவில்லை.   நீ இல்லன்னா நான் செத்துருவேன். சங்கீதாவைக் காதலிக்கிறன்னு சொன்ன இன்னொரு பையனை அடித்து உதைக்கிறான்.  அவள் நினைவாவே ஊா்ல சுற்றிக்கொண்டு இருக்கின்றான். ஒரு முறை இரத்தத்தில் காதல் கடிதம் எழுதிக்கொடுக்கின்றான்.  நாலு வருசமா அவள் பின்னாடியே சுற்றிக்கொண்டு இருந்தவன். அவளுக்கு என்னைய பிடிக்கலைன்னாலும் பரவால்ல. நான் அவளக் காதலிக்கிறேன்னு பிடிவாதமாக இருந்தவன். ஒருநாள் வேன் ஓட்டிட்டு போகும்போது மரத்தில் மோதி அடிபட்டு இறந்து போக   அவனுடைய நண்பர்கள் “ஆணவக்காரியால் உன் உயிர் உதிர்ந்தது.  நண்பர்களிடம் உன் நினைவுகள் என்றும் மலர்ந்தபடி இருக்கும்” என்னும் வால்போஸ்டர் அடிக்கின்றனா்.  அதைப்பார்த்து கண்ணீர் விடுகின்றாள்.

ஒருதலையாகக் காதலித்து கையைப் பிளேடால அறுத்து, இரத்தத்தில் கடிதம் எழுதியது, நீ இல்லையின்னா செத்துருவேன் என்று பயமுறுத்தியது, அடிதடி, சண்டை இது தான் சங்கீதா வாழ்க்கையையில நடந்தது.  பள்ளிக்கூடத்தில் ஒன்பதாவது படிக்கின்ற பெண்ணைத் துரத்தித் துரத்தி காதலிப்பது என்பது பொருத்தமில்லாத ஒன்று.  பெண்ணின் மனம் காதலிக்கும் பக்குவத்தை அடையும் வயது என்பது வேறு.  மேலும் தான் காதலைச் சொல்லாத காரணத்தினால் தன் நினைவினால் தான் வண்டியை ஓட்டி இறந்துவிட்டான் என்று நம்புவது. ஆண் எது சொன்னாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற மனநிலை.  செபாஸ்டின் நண்பர்கள் அடித்த வால்போஸ்டா் பெண்ணை அடிமையாய் பார்க்கும் ஆண்களின் பொதுப்புத்தியைக் காட்டுகிறது. சமூக அமைப்பானது தான் செய்யாத தவறுக்கும் குற்றவுணா்ச்சிக்கும் எவ்வாறு ஆளாக்குகிறது என்பதனை அறியமுடிகின்றது.

உள்ளிருந்து உடற்றும் பசி

இக்கதையானது வாசகர்களை மிகவும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய ஒன்று.  அண்ணன் தங்கைகளுடன் பாலியல் உறவு வைத்துள்ளான் என்று கதையில் வருகின்றது.  அண்ணன் தங்கை பாலியல் உறவு வைத்துக்கொள்வது என்பது இக்காலக்கட்டத்தில் பொருந்தாக் காமமாகப் பார்க்கப்படுகின்றது. இக்கதையில் ஆசிரியர் அண்ணனின் பாலியல் உறவு குறித்து எந்த இடத்திலும் கண்டிக்கவில்லை. ஆதரித்தும் பேசவில்லை. மிக இயல்பான ஒன்றாக எழுதிச்செல்கின்றார். எப்படி மழையானது பெய்ய வேண்டிய காலத்தில் பெய்யாமல் உலகில் உள்ள உயிர்களை வருத்துமோ அதுபோல இவ்வுலகத்தில் உள்ளவா்களுக்கு உடல்பசி வருத்தும் என்பதைத் தெரிவித்து இருக்கின்றார். ஆறுமுகம் இரண்டு தங்கைகளைத் திருமணம் செய்துகொடுத்துவிட்டுத் தன் இளமைக்காலம் கழிந்த பின்பு மூன்றாவது தங்கையுடன் நள்ளிரவில் அவள் தொடை மீது படுத்து இயங்க ஆரம்பிக்கின்றான். இருட்டில் அவன் தங்கை பயத்துடன் மிகுந்த பேரதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகின்றாள்.   அவன் மிகுந்த முனகலோடு அக்கா அவுங்க ஓங்கிட்ட வேற ஒன்னும் சொல்லலையா என்கிறான்.

ஆறுமுகத்தின் தந்தை நான்கு குழந்தைகள் பிறந்த பின்பு மற்றொருவன் பொண்டாட்டியை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு ஓடிவிடுகின்றான்.  அந்த துயரத்திலே அவன் அம்மா இறந்து விடுகின்றாள்.  சிறு வயதில் இருந்து கஷ்டப்பட்டு கூலி வேலை செய்து இரு தங்கைகளைத் திருமணம் செய்து வைக்கின்றான்.  அதற்குள் அவனுக்கு திருமண வயது தாண்டிவிட்டதன் காரணத்தினால் யாரும் பெண்கொடுக்கவில்லை.  மலர் தனக்குத்  திருமணம் வேண்டாம் என்றும் தன் அண்ணாவை தன்னை விட்டால் யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள் என்று நினைக்கும் பெண்.  தன் அண்ணனினால் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்ற தங்கைகள் என்பதாக முடிகின்றது.

மேலும் பெண்களுக்கு எப்பவும் உழைப்பு இருந்துக்கொண்டேதான் இருக்கும்.   “கோடிஸ்வரன் வீட்டுக்குப் போனாலும் பொம்பளைக உழைச்சாதேன் கௌரி கஞ்சி”(பக்க எண் 129) என்கிறாள் மலா்.  பெண் உழைப்பைச் சுரண்டுதல், பாலியல் அடிமையாகப் பயன்படுத்தும் அவலத்தைக் இக்கதையில் காணமுடிகின்றது.

வெண்ணிலை

இந்த உலகினில் கைவிடப்பட்ட பெண்களின் சான்றாக வெண்ணிலையின் நாயகி இருக்கின்றாள். வேலைக்கு வரும் பெண்களிடம் பாலியல் சீண்டல் வல்லுறவில் ஈடுபடுதல் என்பது மிகச் சாதாரணமான ஒன்றாக இருக்கின்றது என்பதைப் பார்க்க முடிகின்றது.   பெண் எதிர்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாத நிலையில் உள்ளாள்.  அவள் பேச்சை இந்தச் சமூகம் காதுகொடுத்து கேட்பதே இல்லை.  முள் மீது சேலை விழுந்தாலும் சேலைமீது முள் விழுந்தாலும் சேலைக்குத் தான் நஷ்டம் என்னும் தொடா் நினைவுக்கு வருகின்றது. பெண்ணும் அப்படிப்பட்டவள் தான்.  வெண்ணிலை என்றால் தமிழ் அகராதி அளிக்கும் பொருள் ஈடுகாட்டாது வாங்கும் கடன் என்கிறது. ஆனால் ஆசிரியர் கையறு நிலையில் வெண்ணிலையைப் பயன்படுத்துகின்றார். பதினைந்து வயது பெண் ஜெராக்ஸ் கடையில் வேலைபார்க்கின்றாள். தன் அண்ணன் கைவிட்ட நிலையில் ஊா்விட்டு ஊா் வந்து தன் தாய் தந்தையைக் காப்பாற்ற நினைத்து வேலைக்குச் செல்கின்றாள்.  கடையில் தன் தந்தையின் வயதையொத்த முதலாளி கையைப் பிடித்து இழுத்ததும் அந்த வேலையை விட்டுவிடுகின்றாள். ஆஸ்துமாவினால் இறந்த தந்தையை மருத்துவமனையில் இருந்து வீட்டுக்குக் கொண்டு போக பணம் இல்லாமல் நடு ரோட்டில் உதவிக்காக காத்திருக்கின்ற அவலம்.

பேரிளம் பெண்

நாற்பது வயதைக் கடந்த ஆண் தன்னை இளமையாகக் காட்டிக்கொள்ளும் ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூகம் பெண் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள நினைத்தால் அது தவறாகப் பார்க்கப்படும். மேலும் வயது ஏற ஏற தன் இளமை போய்கொண்டிருப்பதை எந்த பெண்ணும் இயல்பாகக் கடந்துவிடுவாள் என்ற பொதுபுத்தி உள்ளது.   ஆனால் ஈஸ்வரி தன்னை அலங்காரம் செய்து கொள்வது குறித்து ஆசிரியருக்கு எந்தப் புகாரும் இல்லை. ஆனால் தன்னை அலங்காரம் செய்து கொள்வதினால் தன்னிடம் உள்ள நல்ல குணங்களும் மாறிப்போனதாகக் காட்டுகின்றார். பேறு காலத்திற்கு வந்திருக்கும் மூத்த மகளை திட்டுவதாக எழுதியிருப்பது, தன்னை அலங்காரம் செய்து கொள்வதினால் பெண்ணின் இரக்ககுணமும் மாறிவிடுமா என்கிற கேள்வியை உண்டாகுகின்றது.  தன் மூத்த மகளின் பேறுகாலம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற நேரத்தில் ஈஸ்வரி பக்கத்து வீட்டில் நடக்கின்ற நலங்கு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கின்றாள். அப்படிச் செல்லும்போது தன்னை எப்படி அலங்காரம் செய்து கொள்கின்றாள். நலங்கு வீட்டில் எதையெல்லாம் தனக்கு வேண்டும் என்று ஆசை கொள்வதாக கதையானது நகர்கின்றது. நாலு விரல் அளவு கை வைத்த சட்டை தன்கிட்ட இல்லயே.  தைக்க கொடுக்கணும்.  நெஞ்சுத் தெரிய இடுப்பு ஒடுக்கித் தைத்த சுடிதார் இல்லையே. சின்ன மகளின் சுடிதாரை எடுத்து ஒரு நாளேனும் போட வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகின்றாள். மேலும் பின் முதுகு தாழ்ந்து தெரியும் படி வைத்த சட்டை, கருப்பு பாடி நலங்குக்கு எடுத்து வைக்கின்றாள். கண்ணாடி முன் நின்று சரிந்த மார்பகங்களை இரு உள்ளங்கைகளால் தூக்கிப் பார்த்து வருத்தப்படுகின்றாள்.  மகளுடைய புதிய ஜட்டியை எடுத்து போட்டு கொள்ள ஆசை.  வெளியில் போகும்போது மட்டும் அணியும் உயர்குதிச்செருப்பு எடுத்து வைக்கின்றாள். ஆனால் தன்னால் நிகழ்ச்சிக்குப் போக முடியாது என்று தெரிந்தவுடன் தன் மகளைத் திட்டுவதாக முடிகின்றது.  தன் இளமைகாலம் தீர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் போது தன் இளமையை மீட்டெடுக்கத் துடிக்கும் பெண்ணாகப் பேரிளம்பெண் இருகின்றாள்.

கொடிகொம்பு

கணவன் தன் குறையை மறைப்பதற்காகத் தினமும் குடித்துவிட்டு வருகிறான். மனைவியை மலடி என்று திட்டித்தீர்க்கின்றான். வாணி தன் குடிகாரக் கணவனால் தன் வாழ்க்கையே சீரழிந்தும் அவனோடு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகின்றாள். விஜயனிடம் பல முறை சொல்லியிருக்கின்றாள். எல்லோர் முன்னாடியும் என்ன திட்டாதன்னு. ஆனால் அவன் கேட்பதாக இல்லை. அவளுக்குத் தான் மலடி இல்லை என்பதை நீருபிக்கத் தோன்றும். ஆனால் தாய் தந்தைக்காக தன்னுடைய கோபத்தை அடக்கிக்கொள்கின்றாள். பிரியத்தோடு தொட்டால் தூக்கம் வருது, நாளைக்கு என்பான், பயந்தாங்கொள்ளி… நாலாவது நாள் தாண்டினால் சாக்கு சொல்வான் வயிறு வலிப்பதாக… இல்லையென்றால் வீட்டிற்குள் நுழையும் போதே சண்டையிழுப்பான் குடிப்போதையில். எழமாட்டாத பயன்.  பம்முவதற்குத்தானோ இந்தக் குடி என்று நினைக்கின்றாள்.

தன்னுடைய இயலாமை வெளிக்காட்டாமல் மனைவியை மலடி என்று குற்றம் சுமத்தும் கணவன். கெட்ட வார்த்தையில் திட்டுவது அவமானப்படுத்துவது எனத் தொடர்ந்து செய்கின்றான். இறுதியில் தன் மாமனார் குளித்துக்கொண்டிருக்கும் போது தெரியாமல் குளியலறையின்  உள்ளே நுழைந்து விடுகின்றாள். அப்போது அவள் உடனே வெளியேறாமல் அவர் மீது தண்ணீர் அடித்து விளையாடுகின்றாள் என்று கதையானது முடிகின்றது. தன்னை நீருபிக்க அவள் எடுக்கும் முயற்சியாகவே தோன்றுகிறது.

தொப்புள்கொடி

மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட கார்த்திகா ஊரில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றாள்.  ஒரு நாள் குழந்தையை பெற்றெடுக்கின்றாள்.  ஊரில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் வருத்தம் அடைகின்றனா்.  இந்த பயித்தியத்தக் கூட விட்டு வைக்கவில்லையே என்று.கார்த்திக்காவுக்குக் குழந்தைக்குப் பால்கொடுக்க தெரியவில்லை. குழந்தை இறந்துவிடுகின்றது. கார்த்திகா இறந்த குழந்தையை  கையில் வைத்துக்கொண்டு ஊரெல்லாம் சுற்றி வருகின்றாள். ஊரில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் இழிவாகப் பேசுகின்றனா்.  இறுதியில் கார்த்திகாவின் பெற்றோரே அவளை விஷம் வைத்து கொல்கின்றனா். கார்த்திகா பிறக்கும்போது தரணி ஆளப்பிறந்தவள் என்று தாய் மகிழ்ச்சியடைகின்றாள். இறுதியல் மகளை விஷம் வைத்து கொள்கின்றனா்.

முடிவுரை

வெண்ணிலைத் சிறுகதைத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள கதைகளில் பெண்கள் அனைவரும் கைவிடப்பட்டவர்களாகத் துயரம் நிறைந்தவர்களாகப் பிறரிடம் உதவியை எதிப்பார்க்கின்றவர்களாகவும் அடிமைப்படுத்தப்பட்டும் கிடக்கின்றனா். பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான சிக்கல் பாலியல் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றது. கிடந்த கோலம் கதையில் அவள் எவ்வளவு துன்பம் அடைந்தாலும் அவன் இரவு படுக்கும்போது திரும்பிக்கொள்ளக்கூடாது என்று நினைக்கின்றாள். அதற்காகவே காண்டம் வாங்கிவருகின்றாள். கடமைக்கு பாலியல் இச்சைக்கு உறவுக்கொள்ளும் அவனைப் பார்த்து சிரிப்பதன் மூலம் பாலியல் உறவின் மூலம் என்றும் அடிமைப்படுத்திவிட முடியாது என்பதையும் அறியமுடிகின்றது. உள்ளிருந்து உடற்றும் பசி மிக முக்கியமான சிக்கல் அண்ணனுக்கும் தங்கைகளுக்குமான பாலியல் உறவு. வெண்ணிலை கதையிலும் தன் மகளை ஒத்த வயதுடைய பெண்ணிடம் முதலாளி பாலியல் சீண்டலில் ஈடுபடுவது. பேரிளம் பெண் கதையில் தன்னை அலங்காரப்படுத்திக் கொண்டு செல்லும் ஈஸ்வரி மற்ற ஆடவர்களை நினைக்கின்றாள். மேலும் தன் கணவனையே மயக்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்றாள். அதன் மூலம் தான் ஆசைப்பட்டதையெல்லாம் அடைய முடியும் என்று நம்புகின்றாள். கொடிகொம்பு கதையில் தன் கணவனிடம் குறையை வெறுத்து தன் மாமனாரின் மேல் ஆசைப்படுவதாக கதையை முடிகின்றார். தொப்புள்கொடியில் பெண் பயித்தியமாக இருந்தாலும் போகப் பொருளாக பார்க்கப்படுகின்றாள் என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றார். மேற்குறிப்பிட்ட கதைகளில் பெண் உடல் சார்ந்து எவ்வாறு அடிமைப் படுத்தப்பட்டிருக்கின்றாள் என்பதை அறிய முடிகின்றது.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியா்,
தமிழ்த்துறை, தூயநெஞ்சக் கல்லூரி,
திருப்பத்தூர், வேலூர் மாவட்டம்.