Blog

சினமென்னும் நச்சுமரம் …

— தேமொழி.

நச்சு மரமொன்று

–வில்லியம் ப்ளேக்

சினம் கொண்டேன் ஆருயிர் நண்பனிடம்
சீறினேன், கொட்டினேன் மனக்குமுறலை
குறைந்ததே சினம், மறைந்ததே மாயமென!!!
சினம் கொண்டேன் பிறவிப் பகைவனிடம்
சீறவழியில்லை, குமைந்தேன் மனதிற்குள்
குறையாத மனச்சுமையோ வளர்ந்தது வஞ்சமென !!!

அச்சமெனும் நீரூற்றியே வளர்த்தேனதை நாளும்
கண்ணீர்விட்டே வளர்த்தேன் இரவுபகலாய் நானும்
குரூரப் புன்னகை எனும் கதிரொளிபெற்று
குன்றாத வஞ்சகமே சூழ்ச்சியென துளிர்த்தது

அருமையாக வளர்ந்தது இரவுபகலாக
ஆப்பிளாகக் கனிந்தது அருஞ்சுவையாக
பட்டது அது பகைவனின் கவனத்திலும்
நட்டது நானென்று நன்கறிவான் அவனும்

கள்ளமனதுடன் நுழைந்தான் தோட்டத்தில்
காரிருளில் சிக்கிவிட்டான் என்பொறியில்
புலர்ந்தபொழுதில் கண்டேனவனை, நச்சுக்கனி
வீழ்த்திய மரமாய் வீழ்ந்திருந்தான் மரத்தின்கீழே

லண்டனில் வாழ்ந்த ஆங்கிலக் கவிஞர் வில்லியம் பிளேக் (1757 – 1827) அவர்கள் எழுதிய “பாய்சன் ட்ரீ” என்ற கவிதை.
மொழிபெயர்ப்பு: தேமொழி

◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆

A Poison Tree

–William Blake

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

August 21, 2015
அறிந்துகொள்வோம்!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

உட்டோபியாவில் ஓர் உலா!

உலகமக்கள் அனைவருக்கும் தற்போது பரவலாகப் பரிச்சயமாகிவிட்ட ’தத்துவம்’ எனும் துறையை மேற்குலகுக்கு முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தியது கிரேக்கமே (Greece) ஆகும். இத்துறையைக் குறிப்பிட ஆங்கிலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் Philosophy என்ற சொல்லானது Philo + Sophy என்ற இருசொற்களின் இணைப்பாகும். ’Philo’ என்பது காதலையும், ’Sophy’ என்பது அறிவையும் குறிக்கும் கிரேக்கச் சொற்கள். ஆதலால், ’அறிவின் மீது கொள்ளும் அளவற்ற காதலே’ (Love of Wisdom) தத்துவமாகும் என்பது தெற்றெனப் புலப்படுகின்றது.

இவ்வாறு அறிவுத்தேட்டத்தோடு வாழ்க்கையை அணுகியவர் கிரேக்கத் தத்துவத்துறையின் பிதாமகராய் அறியப்படும் மாமேதை சாக்ரடீஸ். ஒரு சிற்பியின் மகனாய்ப் பிறந்து சிற்பியாகவே தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அவர், அறிவுத்துறையின் தந்தையானது விந்தையே! வீதிகளில் திரிந்தவண்ணம் ஏதென்ஸ் நகர இளைஞர்களுக்கு அறிவுகொளுத்திய சான்றோர் அவர். ”உன்னையே நீ அறிவாய்” என்பது அவருடைய புகழ்பெற்ற வாசகமாய் இன்றளவும் பேசப்படுகின்றது. ”தன்னை அறிய தனக்கொரு கேடில்லை’ என்ற திருமந்திரமும் இதே கருத்தைத்தான் எடுத்தியம்புகின்றது. ”ஏன்? எதற்கு? என்று கேள்வி கேள்! எதையும் அப்படியே நம்பிவிடாதே!” என்றுகூறி மெய்ப்பொருள் காணும் அறிவுக்கு வித்திட்டவர் சாக்ரடீஸ். அவருடைய அறிவார்ந்த சிந்தனைகளால் அன்று ஈர்க்கப்பட்டனர் ஏதென்ஸ் நகரத்து இளைஞர்கள் பலர்.

அத்தகையோரில் குறிப்பிடத்தக்க ஒருவர் ஏதென்ஸ் நகரின் செல்வச்செழிப்பான குடும்பமொன்றில் கி.மு. 427/428-இல் பிறந்து பொருட்செல்வத்தில் பற்றற்றவராய், சாக்ரடீஸின் அறிவுச்செல்வத்தின் மீது பற்றுவைத்து அவரைத் தன் குருவாக ஏற்றுக்கொண்ட பிளேட்டோ. தன் இருபதாவது வயதில் சாக்ரடீஸின் சீடராய் இணைந்தார் பிளேட்டோ என்று கூறப்படுகின்றது. ஆயினும் நீண்டகாலம் குருவும் சீடரும் இணைந்திருக்கவியலாதபடி விதி குறுக்கிட்டுவிட்டது.

ஆம்! சாக்ரடீஸின் பகுத்தறிவுச் சிந்தனைகளையும் தத்துவ அறிவையும் புரிந்துகொள்ளாத கிரேக்கம், அவர் கடவுளுக்கு எதிரான சிந்தனைகளை விதைக்கிறார்; ஏதென்ஸ் நகர இளைஞர்களை ஒழுக்கக்கேடான பாதைக்கு இட்டுச்செல்கின்றார் என்றெல்லாம் அவர்மீது அபாண்டமாகப் பழிசுமத்திச் சிறையிலடைத்தது. அத்தோடு விட்டதா? ஹெம்லாக் (hemlock) எனும் கொடிய விஷத்தையும் அவரைப் பருகவைத்து அவர் உயிரைக் குடித்தது. அப்போது பிளேட்டோவின் வயது இருபத்தெட்டுதான்!

குருவின் கொடூரமரணம் சீடரின் உள்ளத்தை வெகுவாய்ப் பாதித்தது. ”சாக்ரடீஸுக்கு மரணதண்டனை அளித்த ஆட்சி ஓர் இழிவான ஆட்சியே!” என்று துணிந்து குற்றஞ்சாட்டிய பிளேட்டோவுக்கும் அதிகாரவர்க்கத்தால் ஆபத்து நேர இருந்ததால் அவர் உடனடியாக ஏதென்ஸைவிட்டு வெளியேறினார். இத்தாலி, எகிப்து, சிசிலி போன்ற பல நாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு அம்மக்களின் வாழ்க்கைமுறைகளை ஊன்றிக் கவனித்தார்.

பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாகத் தன் வாழ்நாளை வெளிநாடுகளில் கழித்துவிட்டு ஏதன்ஸ் திரும்பிய பிளேட்டோ, அங்கே கி.மு. 380களின் தொடக்கத்தில் ’கலைக்கழகம்’ (Academy) ஒன்றை நிறுவிக் கல்விகற்பிக்கத் தொடங்கினார். கணிதம் முதல் உயிரியல் ஈறாக, தத்துவம் முதல் வானியல் ஈறாகப் பல்வேறு துறைகளும் அக்கலைக்கழகத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. அவர் தொடங்கிய கலைக்கழகமே பின்னாளைய பல்கலைக்கழகங்களுக்கெல்லாம் முன்னோடியாகும் (Plato’s Academy was the ultimate ancestor of the modern university; the English term ‘Academic’ had been derived from that ’Academy’). இந்தக் கலைக்கழகத்தில் பயின்றவர்தான் பிளேட்டோவின் புகழ்பெற்ற மாணாக்கரும், கிரேக்கத்தின் சிறந்த தத்துவஞானியும், மாவீரன் அலெக்சாண்டரின் குருவுமான அரிஸ்டாட்டில். அவர் இக்கழகத்தில் கல்விபயிலச்சேர்ந்தபோது அவருடைய வயது பதினேழு; அப்போது பிளேட்டோவின் வயது அறுபதாகும்.

தாம் தோற்றுவித்த கலைக்கழகத்தில் மாணாக்கர்களுக்குக் கல்வி பயிற்றுவித்த அதேகாலத்தில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட அரசியல், அறவியல், தத்துவம் சார்ந்த புத்தகங்களையும் எழுதியிருக்கின்றார் பிளேட்டோ என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிளேட்டோவின் நூல்களில் இன்றளவும் பேசப்படும் அவருடைய சாதனைநூல் (masterpiece) ’குடியரசு’ (The Republic) எனும் அரசியல் நூலேயாகும்.

’எண்ணமே செயலுக்கு அடிப்படை’ எனும் கொள்கையுடைய பிளேட்டோ, பலகாலம் ஓயாது சிந்தித்து ஓர் இலட்சியக் குடியரசு எவ்வாறிருக்கவேண்டும் எனும் தன் எண்ணத்தைத் தம்முடைய ’குடியரசு’ நூலில் பதிவு செய்திருக்கின்றார். ஏதென்ஸ் நகரத்து மக்களோடும், வெளிநாட்டினரோடும் தம் குருநாதர் சாக்ரடீஸ் நீதியின் பொருள்குறித்து உரையாடுகின்ற வகையில் இந்நூல் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இதில் பிளேட்டோ படைத்துக்காட்டிய கற்பனையான சொர்க்கபுரி (Utopia) நடைமுறைக்குச் சாத்தியப்படாத ஒன்று என அவருக்குப் பின்வந்தோர் (ஏன் அரிஸ்டாட்டிலே அக்கருத்துடையவர்தான்) முத்திரை குத்திச் சென்றாலும் பிளேட்டோ விவரிக்கும் அந்த அதிசயச் சமூகத்தில், அற்புதக் குடியரசில் நாமும் வாழமாட்டோமா என்று நம்மை ஏங்கவைக்கின்றது இந்நூலில் அவர் படைத்துக்காட்டியிருக்கும் சிறந்த குடியாட்சிமுறை!

’அறிவுடையோரே ஆளுதல் வேண்டும்’ எனும் சாக்ரடீஸின் கோட்பாட்டைத் தன் உள்ளத்தில் ஆழப்பதித்திருந்த பிளேட்டோ, அதனை மையமாக வைத்து, மூன்றுவகை மனிதர்களை உள்ளடக்கிய தம் கற்பனைக் குடியாட்சியை ஒரு பிரமிட் வடிவில் உருவாக்கியிருந்தார்.

1. அதன் தலைமை நிலையில் இருப்பவர்கள் அறிவிற்சிறந்த அரச ஞானிகள் (Philosopher-rulers).

2. இரண்டாம் நிலையில் இருப்பவர்கள் போர்வீரர்கள்/காப்பாளர்கள் (Warriors/ Guardians).

3. மூன்றாம் நிலையில் இருப்பவர்கள் தொழிலாளர்கள் (Workers).

ஓர் நல்ல மனிதனின் பண்புகள் யாவை? ஓர் இலட்சியச் சமுதாயம் என்பது என்ன? ஆட்சியாளரின் பண்புகள் எவை எவை? உயர்ந்த சமுதாயத்தை உருவாக்குவதில் கல்வியின் பங்கு யாது? என்பன போன்ற பல வினாக்களுக்கு இந்நூலில் விடைகாண முயன்றிருக்கின்றார் ’மேற்குலகின் முதல் அரசியல் சிந்தனையாளர்’ என்று போற்றப்படும் பிளேட்டோ.

செருப்பு அறுந்துபோனாலோ, வீட்டுக்கதவு பழுதானாலோ, அல்லது நோய் வந்தாலோ அதனைச் சரிசெய்வதற்கு ஏற்ற மனிதரைத் தேடிச்செல்லும் நாம், ஆட்சிப் பொறுப்பை மட்டும் எந்தத் தகுதியும் இல்லாதவரிடத்து ஒப்படைப்பது சரியானதா? என்று வினாயெழுப்பி, ஆட்சியாளர்களுக்கென்று சில தகுதிகளை வரையறை செய்திருக்கின்றார் அவர்.

பத்து வயதுவரைச் சுதந்திரமாகவும், அதற்குப்பின் கட்டாயப்படுத்தலின்றி பத்து வருடகாலம் விருப்பத்தோடு கல்விபயின்றும், அதன்பின்பு தத்துவ அறிவுபெறச் சுற்றுப்பயணம் செய்து மக்களின் வாழ்வை நேரடியாக அறிந்துமென… இவ்வகையில் தன் வாழ்நாளின் ஐம்பதாண்டு காலத்தைச் செலவழித்து, படிப்பறிவும் பட்டறிவும், மெய்யியல் அறிவும் ஒருங்கே பெற்றவனாகவும், மக்களுக்காக உழைக்கும் தன்னலமற்ற குணம் உடையவனாகவும் எவன் இருக்கிறானோ அவனே நாட்டைத் தலைமையேற்று நடத்த வல்லவன் என்பது பிளேட்டோவின் தீர்மானம்.

அரசாள்வோரோ அல்லது சமுதாயக் காப்பாளரோ யாருமே பிறப்பதில்லை; மாறாக அவர்கள் முறையான கல்வியாலேயே அவ்வாறு உருவாக்கப் படுகின்றார்கள் என வலுவாக நம்பிய பிளேட்டோ, தன்னுடைய இலட்சிய அரசினை உருவாக்குவதற்கு ஏற்ற கல்வித்திட்டம் ஒன்றையும் வகுக்கத் தவறவில்லை. ’எல்லாரும் சமன்’ என்ற கருத்து, கல்வியையும் அறிவாற்றலையும் பொறுத்தவரையில் தவறானது என்ற நிலைப்பாடுடைய அவர், அவரவர் ஆற்றலுக்கேற்பக் கல்வி பெறப்படுவதனாலும், பணிகள் பங்கிடப்படுவதனாலுமே சமுதாய அமைப்புச் சீரடையும்; கல்வியானது அறிவுசார் கருத்துக்களை மனிதனுக்குள் திணிப்பதற்கு பதிலாக அக்கருத்துக்களின் உள்ளீடான நற்பண்புகளை அவனிடத்து விதைப்பதாய், வெளிப்படுத்துவதாய் இருக்கவேண்டும் என்றார்.

மக்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி அடிப்படைக்கல்வி, உயர் கல்வி என இரண்டாகப் பிரிக்கப்படும். இருபது வயதுவரை அடிப்படைக்கல்வியும், இருபதிலிருந்து முப்பத்தைந்து வயதுவரை உயர்கல்வியும் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும். இத்தகைய கல்வித்திட்டமானது அறிஞர்களை ஆள்வோராக உருவாக்குவதையும், உடல்வலிமையில் வல்லோரைக் காப்பாளராக நியமிப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. இத்தகைய கல்விநிலைகளை எட்டாத எவரும் ஆட்சியாளராக முடியாது எனக் கட்டுப்பாடு விதிக்கின்றது பிளேட்டோவின் குடியரசு.

அடுத்து, பிளேட்டோ முன்வைக்கும் முக்கியக் கருத்து ஆண், பெண் இருபாலர்க்கும் சமமான கல்வி தரப்படவேண்டும் என்பது. தான் காண விழைந்த இலட்சியக் குடியரசில் ஆண்களுக்குச் சமமாகப் பெண்களும் பொதுப்பணியில் ஈடுபட வேண்டும் என்று பிளேட்டோ விரும்பினார். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் அறிவில், ஆற்றலில் வேறுபாடு உண்டு என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை (he rejected the notion of the sexes having different capacities). ஆடவர்க்கு இணையான கல்வி பெண்களுக்கு அளிக்கப்படாவிட்டால் அவர்களால் சமுதாயத் தொண்டுகளைத் திறம்பட ஆற்றமுடியாது என்றெண்ணிய அவர், மக்கள் தொகையில் (ஏறத்தாழ) பாதியளவுள்ள பெண்களைப் பொதுப்பணிகளிலிருந்து விலக்கிவைப்பது அறியாமையும், சமுதாயத்திற்குப் பேரிழப்பை ஏற்படுத்தும் செயலுமாகும் என்று உறுதிபடக் கூறினார்.

அனைத்திற்கும் மேலாக, நாட்டைக் காக்கும் பொறுப்பிலிருப்பவர்கள் தம் கடமையை வழுவின்றிச் செய்யவேண்டுமானால் அவர்களுக்கென்று குடும்பமோ, தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்களோ இருக்கக்கூடாது; பொருள்தேடவேண்டிய அவசியம் அவர்களுக்கு இருக்கக்கூடாது என்று வலியுறுத்திய பிளேட்டோ, சுயநலமெனும் கடுகு உள்ளமற்றுப் பொதுநலமெனும் தாயுள்ளம் – தொண்டுள்ளம் கொண்ட ஓர் பொதுவுடைமைவாதியே நாட்டின் தலைவனாயிருக்கவேண்டும் என்று விரும்பினார்.

ஆள்வோரைத் ’தலை’க்கும், போர்வீரர்களை ’நெஞ்சு’க்கும், தொழிலாளர்களை ’வயிற்று’க்கும் ஒப்பிட்டார் பிளேட்டோ. ஆள்வோர் மூளைபலம் மிக்கோராயும் , போர்வீரர்கள் நெஞ்சுரம் மிகுந்தோராயும், தொழிலாளர்கள் உலகாயதங்களில் நாட்டம் கொண்டோராயும் இருப்பர். வெவ்வேறு சிந்தனையும், செயல்திறனுமுடைய இம்மூவகைப் பிரிவினரும் ஒருங்கிணைந்து செயற்படுவது ஓர் இலட்சிய அரசை – ஆதர்ச சமூகத்தை உருவாக்கும் என்பது அரசியல் அறிஞர் பிளேட்டோவின் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையாயிருந்தது.

ஆனால், சராசரி மனிதர்களையே அதிகம் கொண்ட சமுதாயத்திற்குப் பிளேட்டோவின் உயர் இலட்சியங்களைக் கொண்ட குடியரசை உருவாக்குவது சாத்தியப்படாமல் போய்விட்டபோதினும், ஆட்சியாளர்களுக்கு இன்றியமையாதது என்று அவர் போதித்த பொதுவுடைமைத் தத்துவமே பின்னாளில் கார்ல் மார்க்ஸ் (Karl Marx) போன்றோரின் அரசியல் சித்தாந்தங்களுக்கு அடிப்படையாய், ஆதாரமாய்த் திகழ்ந்தது என்பது அரசியல் அறிஞர்களின் துணிபு.

’பிளேட்டோ’ என்ற சொல்லுக்குக் கிரேக்க மொழியில் ’பரந்த’ (the broad one) என்று பொருள். (அவருடைய தோள்கள் பரந்து விரிந்திருந்தமையால் இப்பெயர் அவருக்கு ஏற்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது). பெயருக்கேற்பவே பரந்த சிந்தனைகளுக்குச் சொந்தக்காரராய், பொன்னுலகைத் தன் எழுத்துக்களில் உருவாக்கிக் காட்டிய தன்னலமற்ற தகைமையாளராய்த் திகழ்ந்த பிளேட்டோ, மேற்குலகின் தத்துவத்துறை வளர்ச்சிக்கும், அரசியல் மறுமலர்ச்சிக்கும் பெரும் வழிகாட்டியாய்த் திகழ்ந்திருக்கின்றார் என்பதில் இருவேறு கருத்துக்களுக்கு இடமில்லை.

***

கட்டுரைக்குத் துணைநின்ற தளங்கள்:

https://en.wikipedia.org/wiki/Plato

http://www.koodal.com/youth/history/biography.asp?id=37&content=tamil&name=plato

100 philosophers – Peter J. King

August 21, 2015
பிழைக்கும் கவித்துவம்…!

-வேதா இலங்காதிலகம்

நந்தவனப் பூ மெத்தையில் சிறு நதி ஓரத்தில்
சொந்தம் யாருமின்றி இயற்கையை மிக விரும்பி ரசித்தல்

வண்டுகள் ரீங்காரித்துப் பறக்க வண்ணத்துப் பூச்சிகளும் சிறகசைக்க,
கண்டிட முடியாத் தென்றலை உணர்ந்து குளிர்மையை ரசிக்க

எவரமைத்தார் இந்த நந்தவனத்தை?! அருகினில் ஒரு இதம்
கவருகின்ற தென்னை மரச்சோலையும் பறவைகள் ஒலியும் பரவசம்!

பொல்லாக் காற்று இல்லாததால் தென்றலும் மெல்லிசைக் கடை
தொல்லையில்லா ரசனை! கவிதை பொங்கிட ஏது தடை?!

தலையசைத்த மலர்கள் வாசனையை இதயத்துள் மெதுவாகத் தூவின
தலை ஆட்டும் தென்னோலைகள் சில தேங்காய்கள் தந்தன

தனிமை இல்லையே! எங்கோ போனது! வண்டுகள் ஓசையும்
இனிமை சேர்க்கச் சோலைநிழல் காட்டியது கோலம்

குழலோசை ஒன்று குயிலோசையாய்த் தவழ மயக்கம் வந்தது
உழவுமழையாய் உள்ளத்தில் பொழிந்து அரங்கத்தில் அமருமுணர்வு கூட்டியது

ஆகா! அற்புதம்! என்னே இயற்கை! எழுதலாம் எழுதலாம்
சாகா வரிகள்! பிழைக்கும் கவிஞன் திறமை என்றும்!

August 21, 2015
நீயே தமிழ்த் தாயே!

-தமிழ்நேசன் த. நாகராஜ்

உன்னை நினைத்து
நான் கடக்க…

சிலர் என்னையும்
நினைத்தார்
அந்த நினைப்பில் நீயே – தாயே!

உன்னை பற்றிப் பேச
நான் தகிக்க…

பலர் என்னையும்
பற்றிப் பேசினார்
அந்தப் பேச்சு நீயே – தாயே!

உன்னைச் சிறப்பு என்று
நான் துதிக்க…

சிலர் என்னையும்
சிறப்பு என்றார்
அந்தச் சிறப்பு நீயே – தாயே!

நீ தந்த வழித் தடத்தில்
நான் நடக்க…

எனது வாழ்க்கைத்
தடமேல்லாம் நீயே – தமிழ்த் தாயே!

August 21, 2015
சொந்தங்கள்: நான் ரசித்த புத்தகம்

— உமாஸ்ரீ.

நான் சமீபத்தில் ஹேமா கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய “சொந்தங்கள்” என்ற நாவலைப் படித்தேன். நூற்று நாற்பத்து நான்கு பக்கங்கள் கொண்ட அழகான நடையுடன் கூடிய தித்திக்கும் புதினம்.

கதை ஆந்திர மாநிலத்தில் உள்ள செகந்தாராபாத் நகருக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ரயில்வே காலனியில் ஆரம்பிக்கிறது. ரயில்வே காலனியில் உள்ள அனைவரையும் பற்றி சிறப்பான அறிமுகம் கொடுக்கிறார் ஆசிரியர். இதில் நகைச்சுவை பொங்கி வழிகிறது.

ரயில்வேயில் வேலை செய்யும் ரங்கநாதன், கணேஷ் இருவரும் நல்ல நண்பர்கள். அது போலவே ரங்கநாதன் மகள் சாந்தியும் கணேஷ் மகன் ரமேஷூம் நண்பர்கள். இருவரும் ஒன்றாகவே ரயில்வே ஸ்கூலுக்குப் போய் வந்தார்கள். கால ஒட்டத்தில் ரமேஷ் பி. காம். பாஸ் செய்து மெடிக்கல் ரெப்ரசெண்டேடிவ் வேலையில் சேர்ந்து விட்டான். சாந்தி எம். ஏ. இரண்டாம் வருடம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய தந்தை கல்யாணத்திற்கு வரன் பார்த்தார். ரமேஷ் அவரிடம் பெண்ணிற்கு வரன் பார்க்கிறீங்களா என்று கேட்டான். அதற்கு அவர் “ உனக்கு அவளைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள விருப்பமா? ”என்று கேட்டதும் அதிர்ந்து போனான் ரமேஷ்.

“அந்த மாதிரி விருப்பமே எனக்கு இருந்ததில்லை. இனியும் இருக்காது. குழந்தைகளாக விளையாடியபோது கூட அப்பா அம்மா விளையாட்டு விளையாடியது இல்லை. அவளை மனைவியாய் நினைத்து கூடப் பார்க்க முடியாது . எப்படி நீங்கள் அப்படிக் கேட்கலாம்,“ என்றான்.

சாந்தியைப் பெண் பார்க்க வந்தது ஒரு சினிமா டைரக்டர் குடும்பம் . மாப்பிள்ளையும் சினிமா துறையில் உதவி டைரக்டராக இருக்கிறான். அவர்களுக்குப் பெண் பிடித்துப் போய் கல்யாணமும் சென்னையில் நடந்தது. சாந்தி சென்னைக்குப் போய் விட்டாள். காலச் சக்கரம் சுழன்றது. கணேஷ் வானுலகம் சென்று விட ரமேஷ் குவாட்டர்ஸை காலி செய்து விட்டான். அவனுக்குப் பம்பாயில் வேலை கிடைத்து விடவே அவன் தன் தாயாருடன் பம்பாய் சென்று விட்டான். சாந்தியின் கணவன் ரவி குடிகாரன் . படம் எடுப்பதற்காக ஏராளமாய் கடன் வாங்கி தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது அந்தக் குடும்பம்.

ரமேஷ் பம்பாயில் வசிக்கும் மீரா என்ற மிக அழகிய பெண்ணை மணம் செய்து கொண்டான். அவனுக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தது. அவள் குழந்தை சுமதி.

குமுதம் பத்திரிகையில் வந்த அந்தப் பேட்டியை தற்செயலாய் படித்த ரமேஷ், சாந்தி நடிக்க வந்துவிட்டாளே என்று வருந்தினான். மீராவின் மனதில் ரமேஷின் அடிமனதில் சாந்தி இருக்கிறாளோ? நான் ஏமாந்தவளா?……. சந்தேகம் என்னும் இருள் படர்ந்தது. மீராவும் ரமேஷும் ஒரு முறை சென்று சாந்தியைப் பார்த்து விட்டு வந்தார்கள். அங்கு போனதும் சாந்தியிடம் பழகியதும் மீராவுக்கு ரமேஷிடம் ஏற்பட்ட சந்தேகம் அறவே நீங்கி விட்டது. சாந்தியிடமிருந்து முதலில் கடிதம் வந்து கொண்டிருந்தது . பிறகு நின்று விட்டது. ஒரு நாள் சாந்தியிடமிருந்து ”சீக்கிரம் வந்து என்னைப் பார் ”என்று கடிதம் வந்திருந்தது. ரமேஷ் சென்னைக்குப் போய் சாந்தியைப் பார்த்தான். அவள் தனியாகத்தான் தங்கியிருந்தாள். கணவன் ரவி வேறு ஒருத்தியுடன் குடியும் குடித்தனமாக வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். என்னுடைய பெண்ணை டாக்டர் குல்கர்னிக்கு தத்து கொடுத்துவிட்டேன் என்று கூறி அதற்கான காரணத்தையும் சொன்ன போது அதிர்ந்து போனான் ரமேஷ். அவளுக்கு மாலைக் கண் நோய். அதுமட்டுமில்லாமல் புற்று நோய். ரவி சுமதியை திரைப்படத்தில் நடிக்க வைக்க முயன்றான். அவனிடமிருந்து பாதுகாக்க வேறுவழியில்லாமல் சுமதியைத் தத்து கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. பம்பாய் வந்ததும் ரமேஷ், டாக்டர் குல்கர்னியைத் தேடி கடைசியில் சுமதி குல்கர்னியை கண்டு பிடித்து விட்டான். ஆனால் சுமதி தன் தாயை பார்க்க மறுத்து விட்டாள். ரமேஷ் காரணத்தைச் சொல்லியவுடன் சம்மதித்தாள். தாயும் மகளும் சந்தித்தனர். உருக்குலைந்த அம்மாவை பார்த்துத் திடுக்கிட்டாள் சுமதி. அம்மாவைப் பத்தி என்னவெல்லாம் நினைத்திருக்கிறேன்- சுயநலக்காரி, கல்மனசு கொண்டவள் என்று … நெஞ்சு பொறுக்காமல் அழுதாள்.

சாந்தி அடுத்த நாள் அங்கிருந்து போக வேண்டும். படுக்கையில் படுத்தவள் நடு இரவில் தூக்கம் கலைந்து விழித்துக் கொண்டாள். ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி, உயர உயரக் கிளம்பி கண் பார்வையிலிருந்து மறைந்தது என்று அவள் மறைவுடன் கதை முடிகிறது. சாந்திக்கும் ரமேஷூக்கும் உள்ள உறவு ஒரு பந்தம் ஒரு விசித்திரம் . பூர்வ ஜென்ம தொடர்பு . இருவரும் நண்பர்களாகவே இருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டியிருக்கிறார் ஆசிரியர். காதல், மகிழ்ச்சி, நட்பு, சோகம் ஆகிய எல்லா ரசங்களும் கலந்த ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை விருவிருப்பான கதை.

August 21, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”ஆடிவந் தாச்சு, அவபொறந்தாம் போயாச்சு,
வாடிஅவ சக்களத்தி வெண்பாவாய், -மாடிக்கு,
ஆசுகவி ஆகிடுவோம், ஆனந்த மாய்க்கூடி,
கேசவ் புகழ்குளிரில் காய்ந்து’’….கிரேசி மோகன்….

August 20, 2015
அநாகரீக அரசியல்வாதிகள்

நமது நாட்டில் அதுவும் நம் தமிழ்த் திருநாட்டில் எத்தனை தலைவர்கள் தங்கள் செயலிலும், பேச்சிலும் நாகரீகம் காத்தனர். கொள்கைளை விமர்சித்தார்கள். வெள்ளையர்களோ கொள்ளையர்களோ அவர்களை நாகரீகமான முறையிலேதான் விமர்சித்தார்கள். என்னுடைய தலைமுறையில் நான் நேரில் பார்த்து வியந்த தலைவர்களில் பெருந்தலைவர் காமராஜர் என் மனதில் இன்றும் சிம்மாசனம் போட்டு அமர்துள்ள அரிய தலைவர். இன்றைய தலைமுறை அறிந்துகொள்ள வேண்டிய அருமையான தலைவரும் கூட.

1973ம் வருடம் சென்னையில் தேனாம்பேட்டை காங்கிரஸ் மைதானத்தில் ஒரு கூட்டம் நடைபெற்றது. கூட்டம் துவங்குவதற்கு முன்பாக திரையிசைத் திலகம் கே.வி.மகாதேவன் அவர்களது குழுவினரின் இசை நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. அது முடிந்தவுடன் கூட்டம் துவங்கியது. தலைவர் காமராஜர் மேடையில் அமர்ந்திருந்தார். சின்ன அண்ணாமலை, குமரி அனந்தன்,சிவாஜி கணேசன், கண்ணதாசன் போன்றவர்கள் மேடையில் அமர்ந்திருந்தனர். ஒரு பேச்சாளர் தனது உரையில் தி.மு.க.தலைவர்களை ஒருமையில் அழைத்துப் பேசத் துவங்கினார். உடனேயே மிகுந்த கோபத்துடன்,” பேச்ச நிறுத்தைய்யா..” என்று தலைவர் காமராஜர் உரத்த குரலில் அவரைப் பார்த்துக் கூற அவரும் உடனேயே நிறுத்திக் கொண்டு திரும்பி விட்டார். மேடைக்குப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்ததால் இதை நான் நன்றாகக் கவனிக்க முடிந்தது. எப்படிப் பட்ட உயர்ந்த தலைவர், பண்பாளர் காமராஜர் அவர்கள் என்ற எண்ணம் என்னுள்ளே ஆழப் பதிந்தது. 1971ம் வருடம் நடைபெற்ற தேர்தலில் சுதந்திராக் கட்சியின் சார்பாக நின்ற டாக்டர் மத்தியாஸ் அவர்களை ஆதரித்து ஒரு கூட்டம் கல்லிடைக்குறிச்சியில் உள்ள வீரப்பபுரம் தெருவில் நடைபெற்றது. கூட்டத்தில் காமராஜர் பேசத் துவங்கும் பொழுது பெண்கள் பகுதில் கூச்சலும் பேச்சுமாக இருந்தது. “இப்படி பொம்பள ஆட்கள்லாம் பேசிட்டிருந்தா…நான் எதுக்குப் பேசணும்னேன்…உங்க வேட்பாளர் நல்லவருன்னு ஒட்டுக் கேக்க வந்தேன்…நீங்க கேக்காம பேசிக்கிட்டிருந்தா எப்படி” என்று தனது உரையை முடித்துக் கொண்டு சென்று விட்டார். அவர் யாரையும் அநாகரீகமாகப் பேசிக் கேட்டதில்லை. ஆனால் அந்த மகத்தான தலைவரை மிக வும் இழிவாகப் பேசிய திராவிட இயக்கப் பேச்சாளர்களை, அவர்களது தலைவர்களே ஆதரித்ததை நாடு நன்றாக அறியும். 1967ல் சென்னை சட்டமன்றத்தில் தமிழ்நாடு என்ற பெயர் மாற்றத்திற்கான விவாதத்தில் காங்கிரஸ் உறுப்பினர் திருமதி. அனந்தநாயகி அம்மையார் கேட்ட கேள்விக்கு அப்பொழுது அமைச்சராக இருந்த மு.கருணாநிதி அவர்கள் தரம்தாழ்ந்த விதத்தில் பதில் கூறி, அதற்கு அவருக்கே உரிய தமிழில் கேலியாக விளக்கம் தந்ததையும் “ஆஹா..என்ன அருமையான தமிழ்” என்று அவரது ஆதரவாளர்கள் வியந்தார்களே தவிர அப்படிச் சொன்னது தப்பு என்று கூற யாருமே முன்வர வில்லை. அதனால்தான் “தலைவன் எவ்வழி, தொண்டன் அவ்வழி” என்ற நிலையை இன்றும் காண்கிறோம். இன்றைய நிலையில் நாடு முழுவதும், குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் நாகாரீக அரசியல் இல்லவே இல்லை. அதன் ஒரு காட்சிதான் தமிழக காங்கிரஸ் தலைவராக இருக்கின்ற திரு. இளங்கோவனின் சமீபத்திய தரம்தாழ்த்த, மலிவான பேச்சு. அவரது நாகரீகமற்ற பேச்சைக் கண்டிக்காமல் காழ்ப்புணர்ச்சியில் அவருக்கு எதிர்க்கட்சிகள் ஆதரவு தெரிவிக்கின்றன. தமிழகத்தில் ஒரு தலைவர்கூட திரு. இளங்கோவனின் அநாகரீகமான பேச்சைக் கண்டிக்கவில்லை.(இளைஞனாக இருக்கும் பொழுது திரு. E.V.K. சம்பத் அவர்களது உரையைக் கேட்டிருக்கிறேன்…அவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாக இல்லையே அவருடைய மகன் இளங்கோவனின் பேச்சு என்று வருந்துகிறேன்) மாறாக ஆதரவு தெரிவிக்கின்றனர். ஆளும் கட்சியோ எதிர்க் கட்சியோ இரண்டிலுமே நாகரீகமான தலைவருக்குப் பஞ்சம்தான். அப்படியே இருக்கும் ஒன்றிரண்டு நல்ல தலைவர்களின் வழிகாட்டுதல்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் “தலைவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களுக்கு இல்லை. இந்தப் பதவிப் பித்தர்களுக்கு நேர்மையான நம் தேசத்து இளைஞர்கள்தான் சாதி, மத,பேதம் இல்லாமல் ஒன்றிணைத்து நல்ல பாடம் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. நீரைக் கொதிக்க வைத்துக் கிருமிகளை அழிப்பதுபோல் நேர்மையும், எளிமையும், நாகரிகமும் உள்ள இளைய சமுதாயம் நம் தேசத்தைக் காக்கும். அதை என் தலைமுறை காணும் நாள் விரைவில் வரும்.

” தெய்வம் மனுஷ்ய ரூபேண”
அன்பன்,
மீ.விசுவநாதன்

August 19, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

Belated Happy Birth Day Wishes Keshav….

காலையில் கேசவ் கூட டெலிபோனில் பேசியபோது
வாழ்த்த வயது ரொம்ப இருந்ததால், ஆன வயதுக்கே உரிய
மறதியில் வாழ்த்த மறந்து விட்டேன்….செய்த தவறு மதியம் உதயமானது….
அதனால்தான் ‘’Belated Wishes”….ஸாரி கேசவ்….
தினமும் கண்ணனை தனது ‘’கேன்வாஸில்’’ பிரசவித்து
பிறந்த நாள் கொண்டாடும் கேசவ்வுக்கு வாழ்த்துக்கள்
In Fact கிருஷ்ணனுக்கே ‘’பி லேடெட் விஷெஸ்தான்’’….
ஜெயிலில் பிறந்து மறுநாள் கோகுலத்தில் BELATEDடாக,
ஜென்மாஷ்டமி கொண்டாடியனாயிற்றே….!தப்பில்ல….
கண்ணன் என்ற சைத்ரிகன் வரைந்த ஓவியமே கேசவ்….
ஓவியம் கேசவ் ஓவியன் கேசவ் ஆகி பதில் மரியாதையாக
கண்ணனை வரைகிறார்….வாழ்க கேசவ்….வளர்க அவர் தூரிகை….

”சிறையில் பிறந்தாலும் சீராயர் பாடித்
தரையில்BE LATEடாய்த் தவழ்ந்தோன் -வரைந்தவனே,
ஓவியா கேசவ் உனதுபிறந்த நாள்மறந்தேன்,!
தாவியென் வாழ்த்துBELA TED”….கிரேசி மோகன்….

August 19, 2015
சிகரம் நோக்கி . . . . . . (15)

சுரேஜமீ

எண்ணங்கள்

பிறந்ததன் பயனை வாழ்வு சொல்லவேண்டுமெனில், வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என தீர்மானிப்பது நம் எண்ணங்கள்தான் என்பதை அறியும் எவரும் மண்ணில் வீழ்ந்ததாகச் சரித்திரம் இல்லை. அந்த அளவிற்கு நம்மைச் செதுக்குவது நம் எண்ணங்கள்!

அத்தகைய உயர்ந்த எண்ணங்கள் உருவாக அடிப்படைக் காரணிகள் எவை? அத்தகைய எண்ணங்களைச் செயலாக்குவதற்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? அதன் மூலம் நம் வாழ்வின் பயனை அடைவது எப்படி? என்று அலசுவதுதான் இந்தப் பதிவின் இலக்கு ஆகும்.

எண்ணம்போல் வாழ்வு என்று கூறக்கேட்டிருக்கிறோம். ஏனோ நம் மனம் அதை ஒரு வார்த்தையாகவே பார்த்திருக்கிறது. மனம் என்ற மாளிகையை அலங்கரிக்கும் ஒப்பற்ற ஓவியமாக நம்முடைய எண்ணங்கள் இருக்கிறது என்பதை அறிந்தவர்கள்தான் வெற்றியாளார்கள் என்று சொன்னால் மிகையாகாது.

எதை நினைக்கிறாயோ, அதுவாகவே ஆகிவிடுகிறாய் என்று சொல்கிறது வேதம்!

‘உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்’ என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

ஆக, வாழ்வின் உயரிய நோக்கங்களை வெளிப்படுத்துகிற எண்ண ஊற்று எப்படி இருக்க வேண்டும்?

என்பதைத் தீர்மானிக்கும் காரணிகளான சிலவற்றை உங்களின் பார்வைக்குத் தருகிறேன்!

1. கல்வி
2. குடும்பம்
3. சமூகம்
4. புத்தகம்
5. இலட்சியம்
6. சாதனையாளர்களின் வரலாறு
7. மன உறுதி

காரணிகளைச் சற்று விரிவாக, நம் மனதில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் விதத்தில், சுருக்கமாகக் காண்போம்!

1. கல்வி

கல்விச்சாலை எனும் அறிவுக்கோயிலில் நம் மனதைத் திறந்து வைக்க முதலில் கற்றுக்கொள்ள வேன்டும். ஏதோ தேர்வுக்காகப் படிக்கும் பழக்கத்தைக் கைவிட்டு, நம்மைத் தேர்வாக்க நடைமுறைப் படுத்த வேண்டிய அணுகுமுறைகளாக,
எந்தப் பாடமாக இருந்தாலும், ,வாழ்வியல் சிந்தனைகளோடும், வாழ்க்கை நெறிகளோடும் ஒப்பீடு செய்து, நம்மை வளர்த்துக்கொள்ள ஏதுவாகப் படிக்க வேண்டும்.
அந்த வகையில், நம் எண்ணங்களை வலுவாக உற்பத்தியாக்கி, மேம்படுத்தும் பங்கில், மிக முக்கிய அங்கமாக இருப்பது கல்விமுறை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளல் வேண்டும்.

2. குடும்பம்

நல்லதொரு குடும்பம் பல்கலைக் கழகம் என்று சொல்வார்கள்.

நல்ல எண்ணங்கள் உருவாவதற்கு அடுத்த காரணியாக இருப்பது குடும்பம். நம்மை வாழ்வின் அடுத்தடுத்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்வதில், குடும்பத்தின் பங்கு தலையாயது ஆகும்.

‘சான்றோனாக்குவது தந்தைக்கு கடமை!’ – புறநானூறு

எத்தனையோ சாதனையாளர்களின் வெற்றிக்குக் காரணமாக, அவர்களது குடும்பச் சூழல் இருந்திருக்கிறது என்பதை வரலாறு சொல்கிறது. தந்தையின் செந்நீரும்; தாயின் கண்ணீரும் வாழ்வியல் லட்சியங்களை உருவாக்கும் ஒப்பற்ற எண்ணங்களுக்கு ஆணி வேராக இருந்திருக்கிறது என்றால், மறுப்பதற்கில்லை.

ஆகவே, நல்ல எண்ணங்களை வளர்ப்பதில் குடும்பத்தின் பங்கு இன்றியமையாதது.

3. சமூகம்

யாரோடு நாம் தொடர்பில் இருக்கிறோம் என்பது, நாம் எத்தகைய பண்பாளர் என்பதைக் காட்டிவிடும். நம் வாழ்வியல் மாற்றங்களுக்கு மிக முக்கியக் காரணமாக இருப்பது நம் சமூகம் எனும் கட்டமைப்பு ஆகும். வாழ்வில் வெற்றி பெற்றவர்களை அடிக்கடி சந்திப்பதும்; அவர்களோடு தொடர்பில் இருப்பதும், அவர்கள் அனுபவங்களை நினைவில் ஏற்றிக் கொள்வதும், நம் எண்ணங்களைச் செம்மைப் படுத்தும் என்பதை நம் அனுபவம் நமக்குச் சொல்லும்!

4. புத்தகம்

நண்பர்கள் செய்ய இயலாததை ஒரு நல்ல புத்தகம் செய்யக் கூடிய ஆற்றல் வாய்ந்தது. நல்ல புத்தகங்கள் நம்முள் எண்ணற்ற மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் ஒப்பற்ற உயர்வான எண்ணங்களுக்கு வித்தாக இருக்கக் கூடியது. அத்தகைய புத்தகங்களை மீண்டும், மீண்டும் படிக்க வேண்டும்.

படித்தால் மட்டும் போதுமா? அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்? அதன் பயனாக விளைந்த நல்ல எண்ணங்களை உருவேற்றிச் செயலாக்கம் கொடுப்பதில்தான் வெற்றி அடங்கி இருக்கிறது.

5. இலட்சியம்

இலக்கு இல்லாத வாழ்வு திசை அறியாமல் செல்லும் படகு போன்றது. உயர்ந்த இலக்குகளுக்கு அடிப்படையாக இருப்பது நம்முள் தோன்றும் எண்ணங்களே!

வலுவாக வேரூன்றும் எந்த எண்ணமும் அதற்கான பலனை வழங்காமல் இருந்ததில்லை என்பதற்கு நம் வாழ்வின் அனுபவங்களே மிகச் சிறந்த சான்றாக விளங்கும்.

ஆகவே, மிகச் சிறந்த இலட்சியங்களை, நம் பெற்றோருக்கும், மற்றோருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிக்கக் கூடிய சாதனைகளாக இருக்கக்கூடிய இலட்சியங்களை,

நோக்கி நகர்வதற்கு அடிப்படையானது எண்ணங்கள்தான் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

6. சாதனையாளர்களின் வரலாறு

என்னதான் இருந்தாலும், நமக்குத் தேவையாக இருப்பது

ஒரு உந்துதல்;
நம்மை வெற்றி நோக்கி நகரச் செய்யும் ஒரு சக்தி:
ஒரு நம்பிக்கை;
ஒரு ஊன்றுகோல்;
ஒரு அனுபவ அறிவாக இருப்பது

வெற்றியாளர்களின் வரலாறு ஆகும்.

அத்தகைய வெற்றியாளர்களின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகள், அவர்களின் தொடர் முயர்சிகள், வாழ்வியல் சிக்கல்கள், உயர்ந்த இலட்சியங்களை அடைய அவர்கள் தந்த விலை என ஒவ்வொரு நகர்வும்,

நம்மை வெற்றி நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் எண்ணங்களை விதைக்கும் ஒப்பற்ற செய்திகளைச் சொல்லும்!

7. மன உறுதி

இவை அனைத்தும் இருந்தாலும் மகாகவி பாரதி சொல்வது போல, நமக்குத் தேவை

மனதில் உறுதி;
வாக்கினில் இனிமை;
நினைவு நல்லது;

இவை இருந்தால் போதும். நம் எண்ணங்கள் வலுவாக இருப்பதற்கு வேறென்ன வெண்டும்?

எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துப எண்ணியார்
திண்ணியர் ஆகப் பெறின் – திருக்குறள்

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்வது, நம் எண்ணங்களை மேம்படுத்தக் கூடிய சக்திகளை நம்மைச் சுற்றி வளர்த்துக் கொள்வதும்,

நம் தலையாய கடமையாக இருந்தால்,

வெற்றி நம் கதவைத் தட்டும் என்பது சத்தியம்!

எழுமின்! விழிமின்! அயராது உழைமின்!

என்ற தாரக மந்திரத்தை உச்சாடனம் செய்து, எண்ணங்க்களைச் செதுக்குவோம்!

வெற்றி தன்னைச் செதுக்கட்டும் நம் வாழ்வின் பக்கங்களை வைத்து…..

அதுவரை தொடர்ந்து சிந்திப்போம்………

அன்புடன்
சுரேஜமீ

August 19, 2015
செந்தாமரையே செந்தேனிதழே …

— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

புகுந்தவீடு என்னும் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற ஏ.எம்.ராஜா, ஜிக்கி பாடிய பாடலிது! பாடலை இயற்றியவர் விசித்ரா.

பாடலின் பல்லவி முதலாக பற்றிக் கொள்கிற இனிமை, இறுதிவரை தொடர்கிறது. பாடிய குரல்கள் தரும் மயக்கத்தில் இப்பாடலைக் கேட்பவரும் மயக்கத்திற்கு அடிமையாகிறோம். அடிமனதை வருடுகின்ற சுகம்தருகிறார் இசையமைப்பாளர் சங்கர் கணேஷ்.

மெல்லிசை என்னும் சொல்லுக்குப் பொருள் சொல்லும் இன்னிசையிது என்று ரசிகர்கள் சத்தியம் செய்யலாம். தமிழ் மொழியின் இனிமையைப் பறைசாற்ற சான்று பகரும் தமிழ்த்திரையிசைப்பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று! காதலர்களின் இதயப் பரிமாற்றம் நடைபெறும் நேரம் நலம் பாடும் வளமான சொற்கள் பரிமாறப்படுகின்றன. இன்பத்தின் உரையை எழுதிவைத்தாற்போல்… இதோ ஒரு காதல் பாடல் கவிதை மொழியாக்கப்பட்டுள்ளது.

திரைப்படம்: புகுந்த வீடு
பாடல்: செந்தாமரையே
பாடகர்கள்: ஏ. எம். ராஜா, ஜிக்கி
இசை: சங்கர் கணேஷ்
பாடல் ஆசிரியர்: விசித்திரா

ஆண்:
செந்தாமரையே செந்தேனிதழே
பெண்ணோவியமே கண்ணே வருக … கண்ணே வருக …

பெண்:
முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த மன்னவன் நீயோ
மல்லிகையின் நலம் மதுவண்டோ
[செந்தாமரையே]

ஆண்:
புகுந்த வீட்டின் புது வரவு
நீ பூத்துக் குலுங்கும் புது நினைவு

பெண்:
மங்கையின் வாழ்வில் ஒளி விளக்கு
அது மன்னவன் ஏற்றிய திரு விளக்கு

ஆண்:
இளமை தரும் மயக்கம்

பெண்:
இனிமை அதில் பிறக்கும்
[செந்தாமரையே]

பெண்:
நீலவானின் முழுநிலவே
உன்னை நெருங்கி மகிழும் என் மனமே

ஆண்:
ஆசை மனதின் தேனமுதே
உன்னை அருந்தத் துடிக்கும் என் உறவே

பெண்:
கொடுத்தேன் என்னைக் கொடுத்தேன்

ஆண்:
எடுத்தேன் அள்ளி எடுத்தேன்
[செந்தாமரையே]

காணொளி: https://youtu.be/ZIJgMsoGUu8

August 19, 2015
ஐந்து கை ராந்தல் (26)

வையவன்
யாரோ தொட்டு உலுப்புகிறார்கள்.
கங்கையோடு கங்கையாக வனாந்திரங்களில் பர்வதத் தாழ்வுகளில் பாறைகளில் சிக்கி ஆனால் அடிபடாமல் சிவா போய்க் கொண்டேயிருந்தான்.
ஏதோ நீந்துகிற மாதிரி… தண்ணீரின் மீதே பறப்பது மாதிரி… பறவைகள் பாடிய கரையோரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டே போகிறான்.
யாரோ தொட்டு உலுப்புகிறார்கள்.
சட்டென்று கண் விழித்தான். வெற்றிவேல்.
“என்ன வெற்றி… பொழுது விடிஞ்சாச்சா?”
“இல்லை. இன்னும் நேரமிருக்கு. வெளியே பாபா காத்துகிட்டிருக்கார். கங்கையிலே குளிக்கப் போவோம், வர்றீங்களாண்ணு கூப்பிட்டார்.”
“இந்தக் குளிர்லேயா?”
“குளிர்லே குளிச்சா கங்கை சூடாயிருக்கும். அது தனி சுகம். குளிர் விட்ட பிறகு குளிச்சா அது ஜில்லுணு இருக்கும். எதையும் ‘மிஸ்’ பண்ணக் கூடாது.”
“சரி…” சிவா சோம்பலை உதறிக் கொண்டு எழுந்தான்.
வெளியே பாபா ஒரு மேல் துண்டு கூட இல்லாமல் நின்றார்.
“போவோமா” என்று சிரித்தார்.
அவர்கள் மூவரும் பாதுகாப்புக் கம்பிகள் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு நீர்த்துறைக்குச் சென்றனர். வழியில் ஒன்றும் பேசாமல் நடந்தனர்.
கங்கை பேசிக் கொண்டிருந்தது. மனித மொழிகள் அடங்கியிருந்த அந்த அதிகாலையில் குளிர் மறந்து நடப்பது சிரமமாயிருந்தது. எனினும் அந்த நிசப்தத்தை, கங்கை ஓடும் ஒலி மட்டும் கேட்கும் மௌனத்தை மனம் தோய்த்து ரசித்தான்.

நீர்த்துறையில் சிறு கூட்டமிருந்தது.
மூவரும் மூழ்கி எழுந்தனர்.
மேற்புறத்தில் பனிக்கட்டி போன்று குளிர்ந்த கங்கை சற்று ஆழத்தில் வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. மூன்று முழுக்கு போட்டு எழுந்த போது குளிர் சுத்தமாக விட்டுப் போயிற்று.
உடம்பில் ஜிவுஜிவுவென்று ஒரு புத்துணர்ச்சி பரவியதை சிவா உணர்ந்தான். தலையிலிருந்து பாரமெல்லாம் கழிந்து விட்ட நிம்மதி. மனசு மேகமில்லாத ஆகாயம் மாதிரி தெளிவாயிருந்தது.
பாபாவும் வெற்றிவேலும் கரையேறிய பின்னரும் கூட அவன் நீர்த் துறையை விட்டு எழுந்திருக்க மனமின்றி பத்து நிமிஷம் குளித்தான்.
அதற்கப்புறம் அவர்களைக் காத்திருக்க விடலாகாது என்ற எண்ணம் உதித்துக் கரையேறினான்.
“கங்கை அன்னையின் மடியிலிருந்து எழுந்து வர மனசு வராது!” பாபா சொன்னார்.
“மேலும் இவன் எழுத்தாளன்” என்று வெற்றிவேல் சொன்னான்.
அந்த அறிமுகம் அசந்தர்ப்பமானதாக சிவாவுக்குப் பட்டது.
“நல்லது” என்று ஆசிர்வதிப்பது போல பாபா சொன்னார்.
சிவா தலை துவட்டிக் கொண்டான்.
மூன்று பேரும் ஒரு பாறை மேல் நின்று கொண்டிருந்தனர்.
“உட்கார்ந்து போகலாமே!” என்று பாபா சொன்னார்.
இருவருக்கும் அங்கே இருப்பது சுகமாகத் தோன்றியது.
மூவரும் உட்கார்ந்தனர்.
“அம்மா எப்படி இருக்கிறாள்?”
முதன் முறையாக அவன் தன் மகன் என்ற உரிமையை உணர்த்துவது போன்று பாபாவின் பேச்சு ஆதுரமாக ஒலித்தது.
அவருக்கும் தனக்கும் மத்தியில் நடந்த மௌனமான யுத்தம் முடிந்தது போன்று நினைத்தான் சிவா. அவன் மீது தன்னையறியாது ஒரு நேய உணர்வு தோன்றியதைக் கவனித்தான்.
“சௌக்கியமா இருக்காங்க”
“என்ன எழுதுகிறாய்?”
சிவா தயங்கினான்.
“கதைகள்”
“ம்ம்ம்… நல்லது”
“குறுகிய காலத்தில் எல்லார் கவனத்தையும் கவருகிற மாதிரி எழுதியிருக்கிறான்” என்று வெற்றிவேல் விளக்கினான்.
“நல்லது… எதிலும் நலம் செய்ய முடியும். நன்மையை எதிலும் விநியோகிக்க முடியும். நோக்கம் மேன்மையானால் நலமும் நன்மை நாடும். இயல்பும் வாய்க்கும்.”
சிவா கேட்டுக் கொண்டான். பொதுப் படையானது போன்ற அந்தச் சொற்களில் பொருள் பொதிந்திருப்பதை அவன் கண்டான்.
“உனக்கு இதன் மேல் வருத்தமில்லையே மகனே” என்று தன் மார்பைத் தொட்டுக் காட்டினார் பாபா.
அவர் நான்… என் என்ற சொற்களைத் தவிர்த்து விட்டதை அண்செட்டி சந்திப்பிலேயே புரிந்து கொண்டிருந்தான்.
“இல்லை பாபா”
அவர் முகம் பரம சாந்தத்தில் லயித்திருந்தது. பூ மலர்ந்தது போன்ற புன்னகை அந்த வெள்ளைத் தாடியினூடே தென்பட்டது.
“நல்லது மகனே! வருத்தம் ஒரு பந்தம். அது பந்தத்தின் மீதி, பிரிய வேண்டிய நேரத்தில் மலர் உதிர்கிறது. இறக்கை முற்றுகிற தருணத்தில் பறவை பறந்து விடுகிறது. விடுபட்ட வேகத்தில் அதோ அன்னை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.”
சிவாவும் வெற்றிவேலும் கூர்ந்து கவனித்தனர்.
“மகனே” என்று சிவாவைப் பார்த்துத் தனியாக ஒரு வார்த்தை சொல்வது போல் தொடங்கி நிறுத்தினார்.
“இது வேதாந்தம் அல்ல. உலக இயல்பு. வருத்தமும் உலக இயல்புதான். நேரம் வரும்போது அதுவும் தீர்ந்து போகிறது. உன் தாய்…” பாபா சற்று யோசித்து விட்டுத் தொடர்ந்தார்.
“மகா ஞானி. எதற்கு வருந்துவது… எதற்குத் தடை செய்வது என்று நன்கு உணர்ந்தவள்.”
சிவாவுக்கு மெய் சிலிர்த்தது.
“அவள் நலமாகவே இருப்பாள்.”
பாபா இறுதி விடை பெறுகிறார் என்று சிவாவுக்குத் தோன்றியது.
“யாவும் நலமாகவே நடக்கும். மகனே, உன் பாதை தெளிவாகியிருக்கிறது!” என்று எதையோ சுட்டிக்காட்டி உணர்த்துவது போல் சொன்னார்.
தன் மனசுக்குள் நடந்தனவற்றை அவர் கூறுகிறாரா?
“நீ உன் பாதையில் பயணம் செய். உன் இயல்பு உன் பாதையைச் செப்பனிட்டுப் போகிறது. நல்லது.”
அவர் சற்று நிறுத்தி நிசப்தமானார். பிறகு பாலத்தைப் பார்த்தவாறே தொடர்ந்தார்.
“எத்தனையோ பாதைகள் எத்தனையோ பாலங்கள்; எங்கும் தேங்கி நிற்காத பிரயாணம் தான் முக்கியம். பாதைகளும் பாலங்களும் சொந்தமானவையாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் கூட ஒரு நியாயம் உண்டு!”
சிவாவின் மனசில் நடந்த போராட்டம் யாவற்றையும் சுட்டிக்காட்டுவது போன்று அந்தப் பேச்சு விளங்கிற்று.
“கங்கைக்குப் பந்தமில்லை. ஆனால் துணை உண்டு.”
பாபா அர்த்தபுஷ்டியோடு நிறுத்தினார்.
“அதே மாதிரி வாழ்க்கைக்கும் துணை உண்டு. சிலருக்கு அது தேவை. சிலருக்கு அது தேவை இல்லை.”
வெற்றிவேல் அவர் இன்னும் வெளிப்படையாகச் சொன்னால் நலமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்தான்.
“நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்கள் பாபா?”
அவர் மௌனமானார்.
சிவா ஒவ்வொரு வார்த்தையாக கிரகிப்பவன் போன்று அவரை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.
“துணை அமைவது முக்கியம். ஒரு சமயம் துணை தானாகவும் அமையும்…அந்தக் குழந்தை…அவள் பெயர் என்ன?”
வெற்றிவேலுக்கு சட்டென்று விளங்கிற்று.
“பிரீதா” என்றான்.
“அவள் உத்தமமானவள். துன்பமும் துயரும் உலையில் உருக்கி உருக்கி அவளை பசும்பொன் மாதிரி சுடர வைத்திருக்கிறது. அத்தகைய துணை ஒருவருக்கு கிட்டுவது அபூர்வம்.”
சிவா துணுக்குற்றான்.
அவளை ஏற்றுக்கொள் என்று சொல்ல வருகிறாரா…? அப்படிச் சொல்வது அவரது இயல்புக்கு முற்றிலும் விரோதமானது!
அவர் புன்னகை செய்தார்.
“உங்கள் இருவரில் எவரேனும் அவள் அருமையை அறிந்திருக்கிறீர்களா?”
சிவா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான்.
“உங்கள் இருவரில் எவரேனும் ஒருவர் சகோதரனாக இருந்து அவள் அருமையை அறிந்த ஒருவனிடத்தில் ஒப்படையுங்கள். அவன் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவன் ஆவான்.”
அந்த ரிஷிகேஷ் பயணமும், அதிகாலையில் நீரில் குளிக்கச் சென்றதும் அவர்கள் இருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதத்தில் பொருள் நிறைந்ததாக ஊர் திரும்பும் போது தோன்றின.
பாபாவுடன் அவர்கள் குளிக்கச் சென்ற போது என்ன பேசினர் என்று பிரீதாவிடம் எவரும் சொல்லவில்லை. அவள் கேட்கவுமில்லை.
அவளுக்கும் பாபாவைப் பார்த்ததும் அவர் முன்னால் மனசையெல்லாம் திறந்து கொட்டி அழுது தீர்த்ததும் மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தன.
கைலாச யாத்திரைக்குக் கால்நடையாக ஏழு பேர் கொண்ட பாபாவின் குழு புறப்பட ஆயத்தமான போது சிவாவோ வெற்றிவேலோ சற்றும் எதிர்பாராதது போன்று ஒரு காரியத்தை அவள் செய்தாள்.
அந்தக் குழுவின் முன்பு நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து இரண்டு கைகளையும் பாபாவின் காலடிகளைத் தொட்டவாறு சிரம் கவிழ்த்து வணங்கினாள்.
“எழுந்திரு குழந்தாய்… உனக்கு சௌபாக்கியம் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று சொன்னார் பாபா.
“ஹர ஹர சங்கர்… ஜெய ஜெய சங்கர்” என்று எவரோ கூறினர்.
அதற்குள் கைலாச யாத்திரைக்கு பாபா புறப்பட்ட விஷயம் தெரிந்து கூடிய பெருங் கூட்டம் “ஹர ஹர ஷங்கர், ஜெய ஜெய ஷங்கர்” என்று ஆயிரம் தொனிகள் இணைந்த ஐக்கியத்தோடு கூவிற்று.
‘போலோ பசுபதி மகராஜ் கீ…”
கூட்டம் “ஜே” என்று கத்திற்று.
“போலோ கைலாஷ்நாத் கீ”
“ஜே”
லக்ஷ்மண் ஜூலா பாலத்தின் அக்கரையில் கூட்டம் நின்றுவிட அந்த ஏழு யாத்ரிகர்கள் மெல்ல மெல்ல அந்தப் பாலததின் மீது நடந்து செல்வது தூரப் புள்ளிகளாய் மறைந்தது. லக்ஷ்மண் ஜூலாவின் தொங்கும் பாலம் அசைந்து அசைந்து ஆடிற்று.
அவர்கள் பார்வைக்கு முற்றிலும் மறைந்து போயினர்.
தங்கள் உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு ஊர் திரும்பும் யோசனையில் பாபாவின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தனர்.
ஆசிரமத்தின் சகல உடமைகளையும் சொத்துக்களையும் காளிகாம்பாள் வாலா மகராஜின் நிர்வாக டிரஸ்டுக்கு எழுதி வைத்துவிட்டு துண்டை சுத்தமாக உதறி எந்த தூசும் எடுத்துச் செல்லாமல் பாபா புறப்பட்டிருக்கிறார் என்று அங்கே பேசிக் கொண்டார்கள். சிவா தெளிவாயிருந்தான்.
அந்த ஏழு பேரும் திரும்புவதில்லை என்ற முடிவுடன் கிளம்பியிருக்கிறார்கள் என்பது விளங்கிற்று.
அந்தப் பயணத்தையும் அதற்குத் தான் மறுத்ததையும் நினைத்தான்.
மார்பு விம்மி உடம்பு ஆடிற்று. கண்கள் அடக்க முடியாது கண்ணீரில் தத்தளித்தன.
கையைத் தொட்டான் வெற்றிவேல்.
சிவாவின் உணர்ச்சியால் துடிக்கும் முகம் அவனுக்கு சட்டென்று விளங்கிற்று.
சிவாவின் கையை அவன் இறுகப் பற்றினான். பற்றிய கைக்கு பதிலளிப்பது போல் சிவா தன் அழுத்தத்தை அதற்கு வெளியிட்டான்.
“ஹரித்வார்… ஹரித்வார்” என்று ஒரு வேன்காரன் ஹார்ன் அடித்துக் கொண்டே கூவினான். மூவரும் அதை நெருங்கினர்.

தொடரும்

August 19, 2015
விசில்

-கவிஜி

ஊர் எல்லையில்
காவலிருக்கும் அய்யனாரைக்
கடக்கும் போது மட்டும்
விசில் ஊதுவதை
நிறுத்தி விடுகிறார்
அய்யனாரையும்
சேர்த்து காவல் காக்கும்
கூர்க்கா…!

August 19, 2015
ஜகத்குரு ஸ்ரீ விதுசேகர பாரதீ ஸ்ரீ சன்னிதானம்

-மீ.விசுவநாதன்

கொஞ்சும் அழகிய சோலை – குயில்
கூவுதோர் ஞானியின் பேரை!
நெஞ்சங் குவித்தே நின்றேன் – “விது
சேகர பாரதீ” கண்டேன்!    (கொஞ்சும் அழகிய சோலை)

உன்னை ஆட்கொண்ட ஆசான் – ஓர்
உத்தம குருவம்ச யோகி!
தென்னை மரக்கிளை மீதில் – இளந்
தென்றல் சொன்னதிச் சேதி!   (கொஞ்சும் அழகிய சோலை)

இச்சை என்பதே இல்லா – இந்த
எளிய குருவைப் பாரீர்!
பச்சைக் கிளிகளின் கூட்டம் – வானில்
பாடிச் சென்றதைக் கேளீர்!      (கொஞ்சும் அழகிய சோலை)

அரிய தத்துவ வாக்கை – குரு
அறிந்து கற்றவர் என்றே
விரிந்த ஞானம் பெற்றோர் – தாள்
வியந்து வணங்கினர் இன்றே!   (கொஞ்சும் அழகிய சோலை)

பாமர மக்கள் நெஞ்சில் – இவர்
பட்டொளி விரிவதைக் காண்போம்!
சாமரம் வீசுது கல்வி – இவர்
சாரதை என்றே பணிவோம்!       (கொஞ்சும் அழகிய சோலை)

(இன்று 19.08.2015 புதன் கிழமை சிருங்கேரி
ஜகத்குரு அனந்தஸ்ரீ விபூஷித ஸ்ரீ விதுசேகர பாரதீ
ஸ்ரீ சந்நிதானம் அவர்களின் 23வது (வர்த்தந்தி) பிறந்த தினம்)

August 19, 2015
இல்லாதவன் விடமாட்டான் …

—கவிஜி.

உங்கள் வீட்டில் உள்ள ஒருவரை திட்டமிட்டுக் கொன்று புதைத்தவருக்குத் தூக்கு தண்டனை விதித்தால், “வேண்டாம், மனிதனை மனிதன் கொல்வது தவறு” என்று நீங்கள் கூறுவீர்களா? அப்படி நீங்கள் கூறினீர்கள் என்றால் நீங்கள் இந்தச் சட்டத்துக்கும், இந்த வாழ்வு முறைக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் முரண்பட்டு இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். சரி, உடன்பாடுதான் வாழ்க்கையா என்றால், அதுவும் இல்லை முரண் பட படத்தான் உடன்பாடு பற்றிய புரிதல் ஏற்படும். அடித்தால் மறுகன்னம் காட்டுதல் அன்பின் தீர்க்க தரிசனம். ஆனால், அதே சமயம் ஒரு கை தவறு செய்கிறதென்றால் அதை வெட்டிப் போடு என்பது வாழ்வின் நிதர்சனம்.

ஏதோ ஒரு வழியில் தவறை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்கு சமம், அநீதிக்கு மறைமுகமாக உதவுவது. கொட்டுவது தேளின் குணம். அதை எடுத்து விடுவது என் குணம் என்று பேசுவது மனிதர்களுக்குள் பொருந்தாது என்றே தோன்றுகிறது. தகுந்த தண்டனை இல்லாத காரணமே இன்னும் இன்னும் குற்றங்கள் அதிகமாவது. சரி, அன்பினால் திருத்தி விடலாம் என்றால் இத்தனைக் காலம் அன்பே இல்லாமல்தான் மனித குலம் வாழ்ந்து கொண்டிருந்ததா? சரி தண்டனை தந்தால் மட்டும் குற்றங்கள் குறைந்து விட்டனவா என்ன? என்றும் ஒரு கேள்வி வந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.

கொலைக்குக் கொலை செய்வது மனிதத்தன்மை அற்ற செயல்தான். மறுக்க முடியாத ஒன்று. அப்படியென்றால் கொலை செய்யப் பட்டவன்? செத்தவனைப் பற்றி வருந்துவதைத் தவிர வேறு எந்த ஒரு நியாயமும் செய்யாமல், “கொன்றவனைக் கொன்றால் மட்டும் செத்தவன் திரும்பியா வரப் போகிறான்? இதை ஒரு பாடமாக எடுத்துக் கொண்டு, கொன்றவன் மன நிலையைப் பொருத்தும் இனி இது போன்ற சம்பவங்கள் எதிர்காலத்தில் நடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள இந்தச் சமூகம் முன்னெடுப்பான காரியங்களை செய்ய வேண்டும்,”என்று கூறுவதில் எந்த நியாயமும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முரண்பட்டு முரண்பட்டு அது உடன்படும் நிலைக்கு தள்ளிப் போவதைத்தான் இங்கு யோசிக்க வேண்டி இருக்கிறது. எட்டிக் குதித்து பார்த்து விட்டு கிடைக்காது என்று தெரிந்த பின் இந்தப் பழம் புளிக்கும் என்று சொல்வதில் பரிணாமம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

நூறு சதவிகித குற்றங்களில் நம் கவனம் பெறுவது பாதிக்குப் பாதிதான். அதில் அரசியல், அதிகாரம், செல்வாக்கு, பணம், புகழ், பேர், அந்தஸ்து என்று உள்ளே நுழைந்து அதுவும் பாதியாகக் குறைத்து விடுகிறது. அந்த 25 சதவிகிதம்தான் நாம் இங்குப் பேசி கலாய்ப்பதும், பேசாமலே அங்கலாய்ப்பதும், பேசி உடன்படுவதும், பேசி முரண்படுவதும், வாதமும் மற்றும் பிரதி வாதமும்.

எல்லோருக்கும் எல்லாம் தெரிகிறது. என்ன கொஞ்சம் அதிகமாகத் தெரிகிறது. அதுதான் ஆணி வேரின் அச்சத்தை ஆட்டிப் பார்ப்பதும், ஆணியே புடுங்க வேண்டாம் என்று பேசித் தீர்ப்பதும்

ஒரு சினிமா சம்பந்தமான தீர்ப்புக்கு தரும் முக்கியத்துவத்தை ஏன் நிலுவையில் கிடக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான வழக்குகளுக்கு நம் அரசாங்கம் தருவதில்லை (நாமும் காரில் சென்று இலவச டிவி, இலவச ஃபேன் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்). திடும்மென உள்ளே புகுந்து அப்பாவி பொதுமக்களை சுட்டுக் கொன்றவனுக்கு என்ன தண்டனை தரலாம் சொல்லுங்கள். ஹிட்லரையும் மன்னிக்கச் சொல்கிறதா உங்கள் தத்துவம்? பிறகென்ன? ராஜபக்சேவையும் மன்னித்து விடலாமா? அங்கு மக்கள் கொத்து கொத்தாக செத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, இங்கு மேட்ச் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அத்தனைப் பேரையும் அல்லவா தூக்கில் இட வேண்டும்!!! என்னையும் உள்பட.

மக்களுக்கான, இந்த மண்ணுக்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்கும் ஒரு போராளிக்கு தரும் தண்டனை, அது எதுவாக இருந்தாலும், ஒரு போதும் அதை அனுமதிக்க முடியாது, சட்டம் சரி இல்லை என்று கூறுபவனை எல்லாம் வெட்டிக் கூறு போட்டுத் தூக்கில் ஏற்றி விட்டு பின் யாருக்காக இந்த அரசாங்கம் நடக்கும்? ஆனால், அதே சமயம் ஒரு தீவிரவாதிக்கு தண்டனை தராமல் போவதும் சரி அல்ல. இப்போது தான் பிரச்சினைக்கு வருகிறோம். இங்குத் தீவிரவாதி யார்? போராளி யார்? இக்கேள்வி மிகப் பெரிய பதிலை நம் முன்னே வைத்துக் கொண்டு நிற்கிறது. நம் உலகப் பார்வை எடைக்கு அதிகமான எடையை எப்படித் தாங்குவது? தோற்கும் போது அவன் தீவிரவாதி ஆகிறான், வெற்றி பெற்றால் போராளி ஆகிறான் என்ற ஈர வெங்காய வசனங்களை தவிர்த்துப் பார்ப்போம். எல்லா வாதத்துக்குப் பின்னும் ஒரு மிகப் பெரிய வலி இருக்கிறதே இதை எப்படி உள் வாங்குவது? அல்லது கையாள்வது? எல்லாம் இங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டவையே, கொலையும் கற்பழிப்பும் இந்தச் சமுதாயம் சொல்லிக் கொடுத்ததுதான் என்று ஒரு குற்றவாளி சமுதாயத்தைப் பார்த்து கை நீட்டும் உரிமை குற்றவாளிக்கும் உண்டு என்று பேசும் அதே வேளையில்; அன்பும் அரவணைப்பும்தான் இந்தச் சமுதாயம் கற்றுக் கொடுத்தது என்று அவர்களைப் பார்த்து கை நீட்ட சட்டத்துக்கும் உரிமை உண்டு என்பதையும் மறுக்கவியலாது.

ஒரு தீவிரவாதியை தூக்கில் தொங்க விடாமல் தடுக்கும் மனித உரிமை, அந்தத் தீவிரவாதி சுட்டுத் தள்ளிய அப்பாவி உயிர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போகிறது? “சரி நீ சுட்ட, நானும் சுடறேன்” என்று கூறுவது பரிணாமமா? என்று கேட்கும் மானுடர்களிடம் மீண்டும் ஒரு கேள்வியைத்தான் கேட்க முடிகிறது. சரி, என்னதான் செய்யலாம். மன்னித்து விடலாமா ? இப்படி மன்னித்து விட்டு விட்டுத் தானே துப்பாக்கிக் கிடைத்தவனெல்லாம் போராட்டம் செய்கிறான். போராட்டம் முக்கியம்தான். அந்தப் போராட்டம் எந்தப் புள்ளியில் தீவிரவாதத் தன்மையில் இருந்து விலகி நிற்கிறது? என்பதைப் பற்றிய சிக்கலையும் ஆராய வேண்டி இருக்கிறதே. அதே சமயம் போராடிப் போராடித்தான் இந்த அளவுக்காவது இங்கு பேசும் உரிமையைப் பெற்று இருக்கிறோம் என்பதையும் மறுக்க முடியாத இடத்தில் நின்று ட்ரிகரை சுற்றி ஒரு கதாநாயகன் போல சிரித்து சிந்திக்கவும் வேண்டி இருக்கிறது.

ஆனால் எந்தக் கட்டமைப்புக்குள்ளும் வராமல் குட்டிச் சுவராய் நின்றுவிட்ட மனநிலை கொண்ட தத்துவத்தில் துருப் பிடித்த அறிவீனமாய், அம்பேத்கரின் பாடலைப் பாடிய மனிதனைக் கொன்று போட்ட சமுதாயத்தை என்ன சொல்வது? எந்தச் சட்டத்தின் கீழ் தண்டிப்பது? இப்போது, கொன்றவர் தீவிரவாதியா? போராளியா? மனநிலை பாதித்தவரா சாதி வெறி பிடித்தவரா? இல்லை, தன்னைக் கடவுளாக உணர்ந்தவரா? இல்லை, கடவுள் மறுப்பாளரா? (மிருகமென்று எல்லாம் தயவு செய்து சொல்லாதீர்கள்).

ஆசையை அடக்குதல் பற்றித்தான் இங்கு பேசிக் கொண்டே இருக்கிறோம். ஆசையே வராத மனநிலையைப் பற்றி பேசுவது குறைவு. தவறு, அதன் பின்னணி என்று நீண்டு கொண்டே செல்லும் சங்கிலியின் ஆரம்பம் தனி மனித ஆசையாகத்தான் இருக்கிறது. இங்குதான் பொதுவுடைமை வருகிறது. சரி, பொதுவுடைமை என்றால் என்ன? அது காலத்துக்கு தகுந்தாற் போலத் தன்னை மாற்றிக் கொண்டே போகிறதோ என்று கூட ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது.

தனியுடைமையாக எல்லா தவறுக்கும் ஒரு சரி இருக்கிறது. சரி… அந்த சரி, எல்லோருக்கும் சரியாக இருக்கிறதா என்று யோசிக்கும் போதுதான் தவறாகிறது. எல்லா தவறுக்கும் தண்டனை உண்டா என்றால், அது மீண்டும் நீளும் கேள்வியாக போகிறது. சரியைத் தவறு என்று வாதிட்டு சம்பந்தப் பட்டவரை வெளியே கொண்டு வரும் வழக்கறிஞர்களையும், தவறே செய்யாதவனை உள்ளே தள்ளி காலம் முழுக்க கொன்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குவித்துக் கொண்டே இருக்கக் காரணமான வழக்கறிஞர்களையும் என்ன செய்யலாம்? சரி, எல்லாம் சரியாக இருந்தும் நீதிபதி குளறுபடி செய்தால் என்ன செய்வது? இதில் வருடத்துக்கு 30 முறை ஓட்டுப்பதிவு வேறு. இந்த மாதிரி இருக்கும் சமுதாய, அரசியல் சூழ்நிலையில்தான் தண்டனைப் பற்றியும், தவறுகள் பற்றியும், சட்டம் பற்றியும், குற்றம் மற்றும் அதன் பின்னணி பற்றியும் வாய் கிழிய (விரல் கிழிய) எதையோ சொல்கிறோம் எதையோ எழுதுகிறோம்.

முகநூலில் நான் தூங்குகிறேன் என்று ஸ்டேடஸ் போடுவதும், ட்விட்டரில் நான் குளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று ஸ்டேடஸ் போடுவதுமே புரட்சி என்று ஆகி விட்ட சூழ்நிலையில், புரட்சி பற்றி வேறு எப்படி தான் பேசுவது. சரி ஆளுக்கொரு துப்பாக்கி தூக்குவோம் என்றால் அதற்கும் இங்கு வழி இல்லை. கள்ளத் துப்பாக்கிதான் கிடைக்கும், எல்லாமே கள்ளப் பொருளாகி விட்ட நம் சந்தையில். நாம் பொருளற்றவர்களாகி போனதுதான் தத்துவமோ என்னவோ. வெளி நாட்டுக்காரன் வேண்டாம் என்று கூறிய குப்பைகளையெல்லாம் உபயோகப் படுத்த தயாராக இருக்கின்ற நாம், ஆங்கிலத்தில் தான் சிரிக்கவே செய்கிறோம் என்பது எத்தனைக் கேலியான கூத்து?!

இது சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள வேண்டிய தருணம் தோழர்களே. போலி எது? நிஜம் எது? என்று இனம் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு இருக்கிறது. எது நிஜமான தூக்கு? எது நிஜமான கொலை? எது நிஜமான அரசியல்? எது நிஜமான உரிமை? என்று நாம் கடக்க வேண்டிய தூரம் நிறைய இருக்கிறது.

காசு வாங்கிட்டு ஒட்டு போடுகின்ற சமூகம் உருப்படுமா? காசு கொடுத்து ஒட்டு கேட்கின்ற அரசியல் பிழைப்பிடமா?

தண்டனைகள் வலுப் பட வேண்டும் அதே சமயம் நிரபராதிகள் விடுவிக்கப் பட வேண்டும். இங்கு மூடி மறைத்திட்ட அறியாமைத் திரைக்குள் யார் தீவிரவாதிகள்? யார் போராளிகள்? என்று எப்படி இனம் காணுவது. மிகப் பெரிய சிக்கலை இன்றைய உலகமயமாக்கலும், நவநாகரீகமும் விதைத்துக் கொண்டு இருக்கிறது, புதைத்துக் கொன்றுமிருக்கிறது. ஒரு பக்கம் சட்டம், தான் செய்யும் கடமை ஒரு பக்கம், எதற்கெடுத்தாலும் போராட்டம். மறியல்… சண்டை… ஒரு பக்கம், ஒன்றுமே புரியாமல் புரிய விடாத சமுதாயத்தை கண்டும் காணாமலும் இருக்கும் மன உளைச்சல்.

வர்க்கப் போராட்டங்கள், சாதி மத போராட்டங்கள், நிலம் மோசடி பற்றிய போராட்டங்கள், ஊர்… நாடு எல்லை பற்றிய போராட்டங்கள். டாஸ்மாக் போராட்டங்கள், இதில் திருட்டு டிவிடி போராட்டங்கள். கள்ளக் காதல், காதல், கல்லூரி சண்டை, முக நூல் சண்டை, ஓரின சேர்க்கை போராட்டங்கள். சரி… விடுங்கள் போராட்டங்கள்.

நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்று சரியாக புரியவில்லை என்றால் நான் சரியாக எழுதி இருக்கிறேன் என்று அர்த்தம். இதுதான் இன்றைய தனிமனிதனின் குழப்பப் பார்வை அவன் அப்படி ஆகி விட்டான் அல்லது ஆக்கி விட்டோம்.

வலுத்தவன் எடுத்துக் கொள்ளும் சட்டம் உடையட்டும் இல்லையெனில் (எடுத்துக் கொள்வதென்பது அரச, அதிகார, வர்க்க, முதலாளித்துவ, தனியுடமை எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்) …

“இருப்பவன் தரமாட்டானென்றால். இல்லாதவன் விடமாட்டான்.”

August 19, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”மெய்யே நவனீதம், மேவும் உயிர்நம்பிக்
கையகல் கொண்டான்மன் காட்டுவேன், -பையனே,
தூரத் திலிருந்து ஆரத்தி, ஆயர்தம்
ஹாரத்தி கண்ணா, அருள்’’….கிரேசி மோகன்….

ஆயர்தம் ஹாரத்தி-ஆயர்தம் அணிவிளக்கே….

August 18, 2015